Opinions

Jack Reacher wordt neergezet als een stoere 'army-trained' alleskunner die naast een dosis know-how en zelfvertrouwen ook de nodige charisma heeft. Een combinatie van MacGyver, Jack Bauer en John Rambo.

Ik ken de boekenreeks verder niet maar het lijkt me een redelijk dertien-in-een-dozijn thriller, want het verhaal weet weinig indruk op me te maken.

Tom Cruise zet Reacher neer als een wat donkerdere maar net zo moreel rechtlijnige versie van Ethan Hunt, dus op dat vlak hoeven we ook al niet zoveel verrassing te verwachten. Ook op stuntgebied valt Jack Reacher tegen. Het is geen Mission: Impossible maar ik had qua actie wel op iets meer spektakel gehoopt.

Wat een saaie, trage boutfilm. Niet alleen inhoudelijk en qua pacing oersaai, maar ook zit de film qua montage en camerawerk enorm slecht in elkaar. Ik had eerst een soort Sharknado-achtige toestand verwacht (zo slecht dat het leuk KAN zijn), maar dit is slecht on a whole another level.

Waar het origineel met onheilspellende muziek een zekere spanning wist te creëren, is daarvan in Jaws 3-D niets te merken. De haai is er, of is er niet.

Als de haai er niet is, dan lijkt het meteen of je een heel ander soort film zit te kijken. Saaie dialogen tussen mensen die irritant en/of irrelevant zijn, maar toch teveel screentime krijgen. Lelijke, fletse beelden van een waterpark met vooral veel waterski's en dolfijnen. Ondertussen vraag je je continu af wanneer er een keer wat spannends gaat gebeuren. Het lijkt wel een behind-the-scenes van het Dolfinarium.

En als de haai er wel is...is het nog steeds een gaapfestijn.

Geen onheilspellend deuntje, geen spannende montage, geen gruwelijke actie. Het is ineens "hap" en klaar. Niets wordt goed in beeld gebracht. Soms weet je niet eens waar je naar zit te kijken. Soms zijn de aanvallen zonder gevolgen en komt iedereen zonder kleerscheuren het water uit. Saaaai.

De effecten zijn ook echt om te janken en -zelfs voor die tijd- schrikbarend lelijk. Zelfs met 3D-bril op zou het nog een verschrikking zijn geweest. Lelijke belichting van '3D'-elementen, overduidelijke greenscreen-effecten, het lijkt wel alsof een stagiair dit in een middagje in elkaar heeft geknutseld.

Ik kan me niet voorstellen dat studiobazen dit zagen en enthousiast waren. Ik zou me kapotschamen als ik aan de film had meegewerkt.

Beter dan deel 3 op vele vlakken. Het is allemaal wat moderner en eigentijds. Het fletse waterpark maakt plaats voor een sfeervolle sneeuwige kerstsetting...correctie, de zonnige Bahama's!

Ze hebben hun best gedaan om interactie met de haai tot een minimum te beperken en vooral te focussen op omgaan met PTSS, 50+ liefdesrelaties en wetenschappelijk onderzoek naar slakken onderwater. Diepgang is niet alleen te vinden in de dialogen, maar ook in de ontluikende romance tussen twee vijftigers, de één een getraumatiseerde, rouwende vrouw, de ander een womanizende drugspiloot (niemand minder dan Michael Caine).

Ook effectief is de minimale spanning, gerealiseerd door gebruik te maken van de meest vintage rubberen haaienmodellen die ze konden vinden in de stoffige opslagruimte van de filmstudio.

Voor de montage hebben ze innovatieve technieken gebruikt, waaronder het niet wegknippen van saaie dialogen (het echte leven is immers ook niet altijd spannend), warrige actiescènes voor optimale desoriëntatie en sepia flashbacks met archiefbeelden van Jaws 1 omdat Roy Scheider had bedankt voor de eer van een cameo.

Weg zijn de knullige 3D-effecten uit het vorige deel, het was immers 1987, 3D was ouderwets! In plaats daarvan hebben ze voor de visuele practical effects de virtuoos Henry Millar ingeschakeld, wie kent hem niet? Een schitterende Razzie-award pronkt nu op zijn nachtkastje. Goed gedaan, Henry!

Het moge duidelijke zijn, dit slotstuk in de reeks kan zich meten met de best of the worst.

Wel aardig, soms bizar en ergerlijk om te zien hoe hij er zo 'makkelijk' mee weg kwam. Zoals ook een aantal celebrities (Prince Andrew oa) en hooggeplaatste mensen die een fatsoenlijke vervolging van Epstein behoorlijk hebben lopen frustreren (Alexander Acosta).

De documentaire gaf verder een interessant inkijkje in zijn leventje (en met wie hij zoal omging), alleen jammer dat er weinig weerwoord was van de beschuldigde handlangers (omdat deze niet wilden reageren en alles categorisch ontkenden). Nu was het vooral veel talking heads van slachtoffers en diens advocaten.

Jammer ook dat er weinig wordt ingegaan op Ghislaine Maxwell, die op dit moment een teruggetrokken bestaan leidt maar nog niet vervolgd is voor haar medeplichtigheid. Dat losse eind zou nog een staartje moeten krijgen wat mij betreft.

Aparte film. Het eerste half uur is bij vlagen enorm irritant en druk: het begint al met een ellenlange voice-over, een rommelige montage en een scala aan vervelende personages wordt geïntroduceerd. Het acteerwerk is all over the place. Het ene moment kijk ik naar een slechte komedie met een neurotische Tom Cruise, het andere moment lijkt het een soort Bridget Jones. Pas daarna vormt zich een duidelijkere lijn en wordt het beter kijkbaar, al komt de boodschap nooit echt heel sterk uit de verf.

Het schattige jongetje steelt wel de show, moet ik zeggen.

Ik heb weinig met de typische Andy Kaufman-humor, die ik vooral heb leren kennen dankzij Man on the Moon. Ik vind het idee achter het blurren van realiteit en fictie (komedie) wel interessant, maar ik beschouw Andy Kaufmans carrière meer als een sociaal experiment dan iets grappigs.

De method acting van Jim Carrey is fascinerend, maar vaak is het maar wat pretentieus, alsof een te maken film ineens het ultieme kunststukje is waar je je als acteur fysiek en mentaal voor moet uitputten. Door jezelf uit te mergelen (Christian Bale, The Machinist), dooie ratten naar collega's te sturen (Jared Leto, Suicide Squad), je eigen tand te trekken en je gezicht open te snijden (Shia Lebeouf, Fury) wordt de film echt niet meteen beter. Maar goed, ieder zijn methode.

In het geval van Jim was er wel echt een soort connectie tussen Jims eigen leven en het soort humor dat Andy bedreef en, eerlijk is eerlijk, Jims methode had resultaat; hij zette een goede rol neer en kreeg meerdere awards en erkenning voor zijn werk (al is de film zelf als geheel middelmatig te noemen).

Jim Carrey laat in zijn commentaar zien behoorlijk spiritueel en zelfreflecterend te zijn en heeft ook iets tragisch over zich. Misschien dat hij in een existentiële crisis zit, gedesillusioneerd en teleurgesteld door Hollywood; iets wat me al eerder opviel als hij weer eens "incoherente" interviews aan het geven was op de rode loper. In de documentaire begint hij ook af en toe wat zweverig te kletsen waardoor ik het idee heb dat hij vroeg of laat helemaal van het pad afglijdt.

Maar goed, toch wel fijn om zijn serieuze kant eens te zien. Ik moest daarbij ook denken aan Robin Williams, die een beetje diezelfde Jekyll en Hyde in zich had: in de schijnwerpers druk en aanwezig, privé teruggetrokken en serieuzer.

Natuurlijk kon het niet uitblijven dat er een film over Steve Jobs gemaakt zou worden, de man die door velen (vooral Apple-fanboys) tot een soort god van het 'out-of-the-box'denken is gebombardeerd. Waar doodgaan al niet goed voor is; dag leven, hoi martelaarschap!

Ik had me al eens ingelezen over Steve Jobs en hoe zijn carrière tijdens en na Apple is verlopen. Het is maar goed dat ik dit gedaan heb, want de film bevat allerlei suggestieve dingen die je als niet-kenner zou missen.

Zo wordt bijvoorbeeld Steve's nieuwe bedrijf NeXT amper aangehaald, en wordt er hooguit met een korte scène naar gerefereerd. Terwijl dat juist wat meer uitgediept kon worden.

De film is sowieso niet bijzonder duidelijk in hoe bepaalde dingen tot stand zijn gekomen. De afkeurende reacties van het Board rondom Jobs' project Lisa, de groeiende onvrede bij Wozniak over de koers van het bedrijf...het wordt allemaal erg onderbelicht.

In plaats daarvan wordt er teveel gefocust op Steve Jobs persona, als het visionair genie dat als enige de marketing en einddoelen begrijpt, terwijl iedereen om hem heen onbeholpen corporate bullshit-mensen zijn.

Dat op zichzelf is al een nogal eenzijdige visie, maar dat Jobs vooral wordt gepresenteerd als filosoof zonder ook maar een hand uit de mouwen te steken is vooral gemakzucht van de filmmakers.

Steve gooit oneliner na oneliner eruit, maar het is allemaal weinig inhoudelijk. Dan weer staat Steve denkend voor zich uit te staren alsof ie weer een epiphany krijgt (dat krijg je als genie!), het andere moment heeft ie een woedende bui waarbij zijn werknemers elkaar aankijken met een blik van "waar zitten we nu weer mee opgescheept?"

Kortom, een nogal vereenvoudigde weergave van de werkelijkheid. Natuurlijk, het is een film, bedoeld om in te spelen op emoties van mensen door bepaalde zaken van zijn karakter uit te vergroten, maar dat hebben we al eerder gezien in elke andere biopic ooit gemaakt. Waarom durft niemand het aan om eens een biopic te maken waarbij realisme een rol speelt. De werkelijkheid kan immers ook heel interessant zijn. De filmmakers laten na wat Steve Jobs ons in de hele film duidelijk probeert te maken: je moet niet op gebaande paden wandelen, je moet iets maken wat nog niemand ooit gezien heeft. Think different!

Dat het een grootse, prachtig gemaakte productie is valt niet te ontkennen. Van de sterke cast tot de prachtige sets en kostuums, alles lijkt tot in de puntjes verzorgd. Helemaal indrukwekkend is het om (in een 'making of') te zien hoe visuele computereffecten zijn gebruikt om het Amerika van de 18e eeuw neer te zetten; dorpen, landschappen, schepen, zeeslagen, het is allemaal zeer overtuigend in beeld gebracht. Vaak zie je niet hoeveel werk (en budget) daar in is gaan zitten, maar het resultaat is verbluffend.

Helaas vond ik het inhoudelijk wel zware kost en lang niet altijd onderhoudend genoeg. Al dat politieke geleuter over wetten en verkiezingen is nu eenmaal niet zo heel spannend van zichzelf. Als het onderwerp je niet ligt, zul je aan de serie niet zo heel veel plezier beleven. Neemt niet weg dat het prima is geschreven en ook goed geacteerd, veelal door karakter-acteurs met jarenlange ervaring in Shakespeariaans theater. Paul Giamatti zet een uitstekende John Adams neer en ook Stephen Dillane en Laura Linney overtuigen in hun rollen.

Leerzaam is het bovendien ook. Het zou het misschien goed doen als onderdeel van geschiedenisles op middelbare scholen. Ik heb nu een veel beter beeld gekregen van de oprichting van de Verenigde Staten van Amerika dan ik ooit in een geschiedenis-/schoolboek heb gelezen.

Als je een leerzame geschiedenisles van hoge kwaliteit wel ziet zitten is het zeker de moeite waard. Het kan bij vlagen ook wat droog en saai zijn als je vlottere series gewend bent, dus weet waar je aan begint.

Je weet dat als je aan een film als John Wick begint, dat je dan niet teveel ervan moet verwachten. Het is wat het is, een ongecompliceerde, overgestileerde wraakfilm zonder menselijke emoties of inhoud. Ik zou het style over substance willen noemen, maar daarvoor is er te weinig substance. Daarom kan ik dit soort films nooit hoger beoordelen dan 2*-2,5*.

De vraag is of dat wel helemaal eerlijk is. Als een film niet pretendeert om meer te zijn dan het is, kun je het dan binnen zijn genre/soort een 'goede' film te noemen? Ik vind van niet. Neem nu bijvoorbeeld een actiefilm als Die Hard; Het heeft net zo weinig plot of diepgang als John Wick, maar het is wel met veel meer bezieling gemaakt.

De film staat of valt vooral met de vertolking van de hoofdpersoon. Bruce was geniaal als John McClane: een stoere vent met karakter, zelfspot en cynische humor. Keanu Reeves als John Wick is daarentegen een mute saaierd, een expressieloze drol zonder humor. Daar waar je hoopt dat John McClane aan het eind de badguy even flink afmaakt, boeit het me in John Wick geen zak hoe het met hem afloopt.

Dus ga je maar de actie beoordelen. Sommige actiescenes zijn best leuk gedaan, en ook de schietpartijen zijn aardig gechoreografeerd. Bombastische muziek, aardige omgevingen. Het wordt alleen iets te repetitief qua kills (alleen maar headshots) en het camerawerk laat soms te wensen over.

Dus dan blijft er weinig over om écht goed of indrukwekkend te noemen. Het was leuk om bekende gezichten (Alfie Allen, Willem Dafoe, John Leguizamo) aan het werk te zien, maar daarmee is de film niet gered.

Op een vreemde manier aandoenlijk, deze kleurrijke satire op de Hitlerjugend en het nazisme. Soms ronduit absurdistisch, met leuke scenes, soms weer wat donkerder met aangrijpende momenten. Door de kindacteurs krijgt het ook een Moonrise Kingdom-achtig tintje, maar dan minder artsy en met meer humor.

De dialogen zijn scherp geschreven (al is iedereen soms een beetje een te wijsneuzerig en adrem), met de bijdehante maar innemende Jojo als het middelpunt. Leuk neergezet door Davis trouwens. Ook Waititi als denkbeeldige Hitler is een leuke vondst.

Toch is het niet allemaal even sterk. Sommige grappen zijn gewoon te flauw of belegen en slaan de plank mis. Ook konden sommige personages (ik noem een Rebel Wilson) beter geschrapt worden.

Dus ja, het is even inkomen maar als je de toon en aard van de film even op je in laat werken, ga je het toch wel waarderen voor wat het is.

3,75*

Misschien wel de beste film die tot het Batman-universum gerekend mag worden.

De visuele stijl en sfeer zijn prachtig, met mooi kleurgebruik, een goede score en soundtrack en het neemt de tijd om Arthurs mentale aftakeling in beeld te brengen.

De film is vrij somber en verontrustend, maar juist daarin zit de kracht. Wel zat ik me af te vragen hoe het zou eindigen, want de laatste act sleepte een klein beetje, maar al met al was het een prima einde.

Joaquin Phoenix is een genot om naar te kijken. Zijn mimiek en uitstraling zijn zo treffend en overtuigend dat ik hem geknipt vind voor deze rol.

Of Phoenix' Joker beter is dan Ledgers Joker durf ik niet te zeggen. De toon van de film is sowieso anders dan The Dark Knight. Daarin was de Joker een madman met flair, in Joker is de Joker een tragische mental patient met flink wat issues.

Daardoor is het moeilijk -en wellicht oneerlijk- om te gaan vergelijken. Wel staat buiten kijf dat Phoenix -net als Ledger destijds- een unieke en Oscarwaardige versie van de Joker neer heeft gezet die wederom zal dienen als blauwdruk voor toekomstige villains.

Ik twijfel tussen een 4* en een 4,5*, maar ik ga hem voorlopig het voordeel van de twijfel geven. Een volgende kijkbeurt zal uitwijzen of mijn cijfer blijft staan.

Ik wist van tevoren al dat dit een musical-style invulling zou hebben, dus dat was geen verrassing. De vraag was alleen of het de film goed zou doen of juist omlaag zou halen.

Om te beginnen met de visuals: op dat vlak is Folie á Deux niet anders dan zijn voorganger. Het oogt allemaal weer lekker grimmig en de cinematografie is prima in orde.

Dat gezegd hebbende, als je niet van musicals houdt, dan is deze film niet jouw ding. Er wordt namelijk wat afgezongen in deze film. Het is allemaal wel lekker jazzy en old-skool, maar het is wel jammer dat ze gebruik maken van bestaande nummers ipv originele muziek. Frank Sinatra, Sammy Davis Jr., The Carpenters, en nog wat musicalklassiekers die iedereen wel kent (bv. That's Entertainment).

Als ik Batmans/Jokers universe zie, Gotham City of Arkham Asylum, dan wil ik echt ondergedompeld worden in die fictieve wereld. Door allemaal real-world muziek te gebruiken verbreek je die immersie.

Dan Lady Gaga; op zich kan ze prima acteren en is ze als zingende partner prima geschikt voor de rol, maar het voelde door alle 'show-scènes' meer als een kapstok voor haar zangkunsten dan een verhaal dat om Arthur Fleck draait.
En laten we wel wezen: ik vond de liedjes überhaupt weinig toevoegen. Soms ronduit saai, vaak misplaatst en te lang. Hoewel het tragische verhaal van Arthur Fleck op de voorgrond hoort te staan, wordt hij door zijn stijlvolle dansjes en zang eerder een karikaturale stijl-icoon dan een 'villain'... Ik snap gewoon niet echt waarom dit personage per se in een musical setting gedropt moet worden. Wat voegt het toe? Wat wil je ermee vertellen? Waarom moet dit moet de Joker en Gotham City als podium?

Eigenlijk vond ik het plot überhaupt weinig interessant. Er gebeurt gewoon niet zoveel. Deel 1 eindigde nog met een soort 'happy end' waarin de Joker een cultstatus kreeg. Chaos in de stad, Gotham city in verval. Maar daarvan zien we in deel 2 nauwelijks iets terug. In plaats daarvan een matige romance tussen Arthur en Lee.
Nog even over het einde, dat hij toch niet de "echte" Joker blijkt te zijn: op zich is het een interessante reveal, maar als zijn moordenaar de "echte" Joker wordt, dan blijft Arthur toch altijd nog de OG die met het idee kwam van clown-makeup? Met andere woorden, nu werd de "echte" Joker gedegradeerd tot een copycat ipv de unieke villain die hij in de canon is? Misschien denk ik teveel door, want Todd Philips' Joker-films zijn sowieso niet canon. Laten we het dan maar houden op 'fanfic loosely based on DC characters.'

Joker 2 had potentie, maar door dit de musical-hoek in te duwen gaat er toch heel wat verloren van de glans die het origineel wel had. Niet mijn ding op deze manier.

2,5*

The Judge kwam voorbij tijdens de Oscars en de namen Duvall en Downey Jr. maakten me nieuwsgierig naar de film. Helaas was de film niet meer dan een doorsnee familiedrama met een rechtszaak als rode draad. Aardig om te zien, maar niet veel meer dan dat.

Dat kwam vooral omdat het familiedrama zelf niet per se boeiend of aangrijpend was. Ik had zelfs liever wat meer van de rechtszaak zelf gezien, hoewel deze scènes vol zaten met cliché's, zoals overeenkomsten met A Few Good Men.

Het acteerwerk was wel prima in orde, zeker van de bekendere acteurs. Met name Downey Jr. deed het leuk in de rol van botte hork-advocaat. Zijn aanwezigheid bracht zelfs een soort luchtigheid in de film, wat anders een zwaar en grimmig drama was geworden.

Het was uiteindelijk geen slechte zit, maar ik had er meer van verwacht. Een magere 3,5*.

De eerste Jurassic-film was voor mij als 10-jarig kind een geweldige bioservaring, misschien wel de beste ooit. Als kind ben je natuurlijk al snel onder de indruk van het grote scherm maar de dino's (zowel CGI als animatronics) zijn -tot op de dag van vandaag- prachtig te noemen. De film bleek later op tv op veel andere fronten best middelmatig te zijn; een slap verhaal, veel flauwe personages en slappe cliché's. Ik ben de laatste die Jurassic Park wat dat betreft op een voetstuk zal plaatsen.

Flash-forward 22 jaar later, en daar is Jurassic World (inderdaad, ik maak geen woorden vuil aan deel 2 en 3). Na het zien van de trailer was ik niet bepaald enthousiast. De CGI zag er vrij slecht uit en het verhaal leek me nogal ridicuul, met Chris Pratt die op een motortje meerijdt met een horde velociraptors.

Toch naar de bioscoop gegaan en ik moet zeggen, het viel nog best mee. Het is gewoon een vermakelijke blockbuster-popcornfilm, met de nodige tongue-in-cheek grapjes en actiemomenten. De CGI is aanzienlijk verbeterd t.o.v. de trailer en hoewel het niet meer hetzelfde gevoel van awesomeness heeft als in 1993, leverde het soms spectaculaire beelden op.

Het heeft natuurlijk zijn fair share aan domme personages (zoals de baas van InGen die niet meer dan een oppervlakkige slechterik is) maar de hoofdpersonages zijn wel oke neergezet door Chris Pratt en Bryce Dallas Howard.

Dus ja, geen goede film per se, maar ook niet extreem vervelend of saai.

Tijdens de film kreeg ik door het 3D-geweld last van hoofdpijn, misselijkheid en duizeligheid. Nog nooit eerder last van gehad, maar aangezien ik 3D sowieso al onzin vond, hoef ik vanaf nu nooit meer naar zo'n film. Dat die hype maar snel voorbij mag zijn.

Magere 3,5/5

Lange zit, en net zoals de Terminator-franchise wordt ook Jurassic Park tot op het bot uitgemolken, terwijl het na deel 1 al helemaal niks meer vernieuwends was.

De vraag is vooral waar ik naar heb zitten kijken. Een nodeloos ingewikkeld en geforceerd plot met o.a. zwarte handel, stroomvoorzieningen die opnieuw gestart moeten worden en een genetisch geschapen meisje dat gekidnapt wordt om als labrat te dienen, terwijl een megalomane slechterik ondertussen een enorme sprinkhanenplaag teweeg heeft gebracht om louter financïele motieven.

Een rare mix van James Bond (Malta en lab-infiltratie), Mission Impossible (motorchase en rennen over daken) en Indiana Jones (Alan met zijn hoed).

Het verhaal introduceert veel te veel personages (sommige uit vorige delen, ik was allang vergeten wie het waren) waardoor het allemaal onnodig lang duurt en tot vervelens toe uitgesponnen wordt naar 2,5 uur.

Na de zoveelste actiesequence met (steeds groter wordende) dinosauriërs had ik het wel gezien. Giganotosaurus? Goh.

De CGI was wisselend. Soms prima met veel detail en sfeervolle shots, andere keren weer ronduit slecht; vooral qua animatie (loopbewegingen e.d.) waren de dino's soms uncanny of houterig. Heel raar dat dit soort computeranimatie anno 2022 nog steeds niet geperfectioneerd is. Ik heb dan liever dat ze wat minder CGI shots doen en dan per shot meer budget gebruiken. Less is more.

Jammer ook dat ze liever ook de iconische scènes uit deel 1 hergebruiken (draaiende auto op zijn kop, bek/tanden dichtbij de personages. Het zijn spanningstrucjes die allang zijn uitgewerkt.

Dus ja, weer een deel gemaakt dat ik over 3 jaar vergeten ben, gefeliciteerd. Nu is het mooi geweest, kappen ermee.

2*

Het is dat ik in een chille bioscoopstoel zat met verstelbare voet en rugleuning, want de film zelf heeft weinig om het lijf.

De reeks is nooit heel erg goed geweest (ook het 'legendarische' deel 1 niet) maar Fallen Kingdom is amper beter dan deel 2 en 3.
Qua special effects is het prima in orde, maar als je het verhaal inhoudelijk ontleedt dan blijft er niet meer dan een mager dinoskelet over.

Het hele idee van mensen die dino's willen vangen en verhandelen lijkt rechtstreeks uit Lost World te zijn overgenomen, met elementen van Avatar (de evil militair) en Robocop (gekweekte hybride superdino als wapen) erin verwerkt.

Ook lijkt de film zich meer te focussen op het in beeld brengen van 'iconische' shots zoals de schreeuwende T-rex, de schaduw op de muur, het silhouette achter het raam, de tikkende klauwnagel...Allemaal heel inspiratieloos en 'verplicht' afgewerkt, waardoor het plot er sterk onder lijdt.
Want hoewel de dinosaurussen altijd als gevaar voor de mensheid worden gezien, wil men tegelijkertijd een boodschap van dierenleed en hebzucht aan de man brengen, waarin de dinosaurussen ineens een lijdend voorwerp worden die van uitsterven gered moeten worden. Dat op het eind het kleine meisje omwille van 'recht op leven' de dino's bevrijdt en de wijde wereld injaagt wordt zelfs als een daad van barmhartigheid gebracht dan als een ondoordachte impulsactie die tot rampzalige gevolgen leidt. was dan ook een compleet onlogische plotontwikkeling.

Dus ja, matig deel. Ik hoop dat het volgende deel ("The Dino's Go Manhattan") wat leukere taferelen oplevert.