Opinions

Na gehoord te hebben van lovende kritieken en de prachtige poster te hebben gezien, was ik wel nieuwsgierig geworden naar La La Land.

Mijn vriendin ging de film zien in de bios en was in extase toen ze de bioscoop weer uitliep, dus ik werd de eerstvolgende mogelijkheid -door weer en wind- aan de arm meegesleurd de bioscoop in.

Wat er zich afspeelde op het witte doek stelde me zeker niet teleur. Van de warme kleuren van Hollywood tot de free jazz deuntjes, het is als een warm bad. Niet in de laatste plaats vanwege Emma Stone en Ryan Gosling, die zeker twee van de fijnere acteurs zijn vandaag de dag.
Hoewel het openingslied de gemiddelde musicalhater misschien zou afschrikken (doet een beetje Glee-achtig aan), vond ik het catchy en knap gefilmd. Het zet gelijk de toon voor de film en laat dit niet meer los tot na het slotakkoord.

Niet dat ik zonder kritiek ben; je zou kunnen zeggen dat het middenstuk (zeg maar tegen het einde van 'Summer') wat inkakt, en dat de film dan eventjes niet meer lijkt te weten waar het heen moet. Gelukkig maakt de film vanaf de laatste auditie van Emma een hoop goed. Ook het slot is pakkend en laat een onuitwisbare indruk achter.

Qua zang- en danstechniek mag La La Land een musical als Singin' in the Rain misschien niet overtreffen (dat lijkt me geen beginnen aan als je geen Gene Kelly heet), maar de liedjes zijn in hun eenvoud juist zo fijn. Dus ja, welverdiende 4,5*.

Draak van een (kerst)film. Bij de introcredits wordt duidelijk dat Last Christmas ook daadwerkelijk gebaseerd is op dat grijsgedraaide cliché-kerstliedje van Wham! Dat de film doorspekt is met liedjes van Wham! / George Michael is nog tot daaraan toe, maar waar de film (ondanks het talent van de cast) enorm de plank misslaat is het slecht opgezette verhaal en een plottwist die je al van mijlenver aan ziet komen.

Ten eerste wordt de irritatiegrens al snel bereikt met Emilia Clarke, die ik irl wel oke vind maar in de film vervelend druk en klutzy doet. Elke stukje dialoog lijkt erop gericht te zijn om zoveel mogelijk eigenaardigheden van de personages te benadrukken. Als het nou nog leuke, sympathieke of likeable personages waren, maar nee. Dus wordt het al snel vermoeiend om te zien.

We leren dus dat ze uit voormalig Joegoslavië komt, dat haar ouders zijn gescheiden, dat ze geen vaste woonplek heeft omdat ze alles lijkt te verprutsen bij vrienden, dat ze laat zich regelmatig laat versieren door knappe mannen, dat ze in een rare kerstwinkel werkt en dat ze haar leven amper op de rails heeft na ernstig ziek te zijn geweest. Uh, oke.
Vrij snel in de film ontmoet ze een gozer genaamd Tom. De schrijvers proberen vooral heel erg te benadrukken dat wij kijkers hem leuk moet vinden, want hij is zo quirky doch sympathiek. "Moet je kijken hoe lief en aardig hij doet! En wat kijkt ie toch steeds omhoog en danst ie rond, wat een ráre man, maar toch zo leuk gentlemanly!" schreeuwt de film continu. Verder is ie vrij blanco, maar hij doet iets voor minderbedeelden, dus oke. Er zal wel iets zijn, maar wat weten we op dat moment nog niet.

Tot wat (toevallige) ontmoetingen later bij mij ineens het (bijna-)kwartje viel. Hij lijkt zo zorgeloos rond te dartelen, maar weinig over zichzelf te vertellen. Wat trekt hem zo aan in haar, wat wil hij van haar? En waarom lijkt niemand hem echt te kennen? Is hij soms...denkbeeldig? Maar waarom wist ik nog niet meteen.

Ondertussen stapelen -onder het mom van humor, is toch leuheuk!- de irritante scènes en dialogen zich op. Emma Thompson (die we allemaal kennen als 'Dame', hoe Britser wil je een actrice hebben) die tenenkrommend karikaturaal een Joegoslavische moeder neerzet. Waarom is die familie uberhaupt Joegoslavisch, wat is de toegevoegde waarde daarvan? Er wordt niets gedaan met de Joegoslavische cultuur en het speelt geen enkele rol van betekenis in de film. Wat is uberhaupt die gezinsrelatie onnodig ingewikkeld? Kates zus heeft een lesbische relatie, wat blijkbaar een ding is, maar totaal irrelevant is voor Emilia Clarkes character arc. En dan Kates werkgeefster, wat is in godsnaam dat gedoe tussen die Chinese werkgeefster en die vreemde Twin Peaksiaanse man? Is het grappig bedoeld? Er wordt namelijk niks leuks mee gedaan, behalve dat het weird is.

Het enige wat de film goed doet, is een kerstsfeer neerzetten. Londen is in werkelijkheid een vieze, lelijke stad geworden, maar met kerstverlichting en opgeruimde straten wordt een sfeervol, romantisch Londen getoond. De Wham!-muziek en kleurrijke kerstoutfits van Emilia dragen daar ook aan bij, hoe zoet ook.

Maar het verhaal is gewoon een hoop bijeengeraapte cliché's, en dan van de slechte soort. Vreemde humor, hoge irritatiefactor, unlikeable personages en een slappe zoete plottwist die je al van mijlenver ziet aankomen. Het verbaast me dan ook dat er mensen zijn die dit een prima film vinden.

1,5*

Hoewel The Last Duel langzaam opbouwt en het in het begin even wennen is aan het archaïsche taalgebruik en de middeleeuwse gebruiken, wordt het verhaal tijdens het kijken steeds interessanter. De vertelstructuur is fragmentarisch, iets wat in het begin nogal vreemd lijkt, maar omdat het een verhaal is dat vanuit drie perspectieven wordt verteld (vergelijkbaar met Kurosawa's Rashômon), weet het toch te boeien. Vooral de tweede helft vond ik meeslepend, mede door het wrange perspectief van Marguerite de Carrouges.

Het acteerwerk was prima, met name Jodie Comer, Adam Driver en Matt Damon, al vind ik de eigentijdse (Amerikaanse) accenten en bekende gezichten wat afleiden; het doet toch een beetje afbreuk aan de geloofwaardigheid. En dat terwijl de sets en muziek prachtig zijn.

Het blijft uiteraard een Ridley Scott epos en dat betekent dat alles weer behoorlijk aan de lange kant is, 2,5 uur. Desalniettemin toch wel goed mee vermaakt door de sterke rolbezetting en visuele aankleding.

4 - *

David Dastmalchian speelt Jack Delroy, een tweederangs 70's talkshow host die enig succes behaalde, maar het aflegde tegen de veel populairdere Johnny Carson.

In een wanhopige poging zijn comeback en kijkcijfers te boosten staat er een Halloween-uitzending op het program, waarin occulte gasten en sceptici (een arrogante versie van James Randi) worden uitgenodigd. Met als hoogtepunt van de uitzending Lilly, een naar het schijnt bezeten tienermeisje dat gered is uit een brandend huis waar een cult zich bezighield met satanische rituelen.

In een (iets te lange) documentaire-achtige intro wordt dit alles geïntroduceerd als de 'found tapes' van de live-uitzending op Halloween-avond 1977. Het zet meteen al de toon door de typische jaren'70-talkshow sfeer overtuigend na te bootsen.

De live segmenten van de show worden onderbroken door commercial breaks, waarin zogenaamde behind-the-scenes opnames worden getoond zoals visagie en korte praatjes met de producer en de gasten. Dit is jammer genoeg niet zo overtuigend en weet de 'found footage' vibe niet vast te houden. Het is te gespeeld en weinig au naturel. Sommige personages waren veel te karikaturaal.

Misschien ligt het aan mijn verwachtingen, maar ik hoopte op iets authentiekers en minder tongue-in-cheek, dat de found footage immersie niet doorbroken zou worden.

Maar goed, mijn verwachtingen bijstellend kwam het hoogtepunt van de film met Lilly, het bezeten meisje dat bij opkomst al creepy en onmenselijk overkwam. Tijdens een sessie met Lilly begon de film pas echt interessant te worden.

Wordt Late Night with the Devil echt eng? Nouja, nee. De opbouw is even creepy maar het griezelen wordt snel teniet gedaan door de matige 'off-air' stukjes.

Qua horror leent het (natuurlijk) e.e.a. van The Exorcist en de film weet een aantal keren verrassend uit de hoek te komen, maar echt intens wordt het nergens. Dat komt niet in de laatste plaats door de wat goedkope effecten (ook de practical effects hadden beter gekund) waardoor het horror-effect tenietgedaan wordt. De laatste 15 minuten zijn dan wel weer prima.

Origineel concept en uitvoering, met wat goede en minder goede punten. Maakte de verwachtingen niet helemaal waar. 3,5*

Wat een abominabel slechte film.

Ik weet niet waar ik naar heb zitten kijken. Het is niet alleen een ontzettend vervelende film om te zien, het klopt qua logica ook van geen kant. Er zitten personages, scenes en subplotjes in verwerkt die totaal niet van belang zijn voor de ontwikkeling van de personages. Van iets als een logische character arc hebben de schrijvers nog nooit gehoord, want personages hebben ofwel heel wisselende eigenschappen (en dus is er geen duidelijke lijn in hun ontwikkeling) of zijn gewoon compleet overbodig (en dus kun je ze net zo goed weglaten).

De pacing klopte ook niet. Er zit geen opbouw in, rare overgangen en onlogische jump cuts. Volgens mij hebben de schrijvers een lesje Storytelling 101 nodig, want dit was een hopeloze exercitie.

Waarom William H. Macy (die ik als acteur in Paul Thomas Andersons films prima vond) dit soort junk heeft geregisseerd is mij een raadsel.

Ben hier totaal blind ingegaan, dus ik had geen idee wat te verwachten gedurende het eerste kwartier. Is het een horror, een thriller, een gezinsdrama? Funny Games? Us? Sinister? Een zwarte komedie met een mensenhatende Julia Roberts? Dat meisje oogt wat vreemd, is dit dan toch een soort Hereditary 2.0? Geen flauw idee.

Wat ik wel meteen wist, was dat de cinematografie me wel beviel, met mooi gekadreerde shots en (soms iets té) creatief camerawerk.

Het moment dat G.H. en Ruth onaangekondigd voor de deur staan ontstaat er een spanning die een tijd lang blijft hangen, omdat ik allerlei scenario's in mijn hoofd haalde van welke kant de film op kon gaan. Echter wordt duidelijk dat het gevaar niet per se schuilt binnenshuis, maar juist daarbuiten.

Over het algemeen was het een leuke kijkervaring, met enkele geslaagde scènes (de olietanker, het crashende vliegtuig, de paddestoel boven de stad), maar ook wat zwakke scènes die niet goed uit de verf kwamen; scènes zijn soms langslepend, de kijker wordt soms flauwtjes op het verkeerde been gezet en de cgi-dieren werken niet echt. Ook de personages komen niet allemaal uit de verf.
Het onderliggende thema (vertrouwen in mensen en hoe we met elkaar omgaan) is op zich interessant maar ligt er wat te dik bovenop (de stand-off met rationalistische patriot Kevin Bacon (in helaas maar een cameo) alsook de verstandhouding tussen Ruth en Amanda). We get it, er is polarisatie en wantrouwen, gevoedt door wij/zij-denken maar we moeten het samen rooien want anders worden we tegen elkaar opgezet. Achteraf snapte ik ook waarom Barack en Michelle Obama's producers zijn.

Leuk was ook de Friends-obsessie van Rose, en herkenbaar hoe we soms escapisme nodig hebben in de vorm van films/series en die soms belangrijker kunnen zijn dan dingen in het echte leven.

3,5*

Een controversiële documentaire natuurlijk, die perfect past in dit #MeToo-tijdperk.

Ik kan het nu over twee dingen gaan hebben: enerzijds de prangende vraag of MJ inderdaad het pedofiele monster was dat jarenlang kinderen misbruikte, anderzijds de kwaliteit van de documentaire en of het een verlichtende, leerzame of interessante kijkervaring is geworden.

Natuurlijk ontkom ik niet aan die eerste vraag, hoewel dat niet bepalend mag zijn voor het cijfer dat ik ga geven. Een onderscheid waar veel mensen moeite mee lijken te hebben.

Om te beginnen met de laatste vraag: het is een documentaire zoals een documentaire hoort te zijn. Een rustige opbouw, waarin we kennis maken met de vermeende slachtoffers. Een middenstuk waarin de details aan bod komen en een slot waarin de rechtszaken en wat het naar buiten komen over de seksuele ervaringen heeft betekend. Veel 'talking heads', maar wel uiterst interessant om de verhalen gecombineerd te zien met unieke home-videobeelden, foto's en audio-opnamen.

We zien en horen hoe de kinderen werden uitgenodigd op de Neverland ranch en hoe de families in de watten werden gelegd. De beelden van de jonge Wade Robson en James Safechuck nemen je wel mee in het verhaal, zeker in combinatie met de expliciete beschrijvingen die de twee geven over hun verblijf met Michael Jackson.

De valkuil van een dergelijke documentaire is dat de montage al snel manipulatief kan overkomen. Bepaalde beelden combineren met uitspraken kan een beeld scheppen van iets of iemand dat niet 100% hoeft te kloppen. In dat opzicht is het dus een uiterst eenzijdig beeld, al moet ik zeggen dat het geloofwaardig verteld wordt door Wade Robson en James Safechuck. Je wordt alleen geen reet wijzer over de schuldvraag. Het zal immers nooit meer bewezen kunnen worden wat wel of niet waar is. Het is en zal altijd het woord van de vermeende slachtoffers blijven tegen dat van MJ en zijn familie.

En zo gaat het toch al snel over de tweede vraag: "did he do it"?

Zou ik een groot fan zijn van MJ en overtuigd zijn van zijn onschuld, dan zou ik de documentaire weg kunnen zetten als een ordinaire cash-grab en een slinkse manier om de naam van een groot artiest door het slijk te halen, 10 jaar na zijn dood. Hoppa, 1 ster!

Maar dat is me te makkelijk. Ik ben geen groot fan, ik vind hooguit zijn muziek leuk maar heb hem als mens altijd wel een rare snuiter gevonden die buitengewone roem kende en daar moeilijk mee kon dealen. Ik kan er dus redelijk open-minded en objectief naar kijken, zonder verblind te zijn door liefde voor "The King of Pop".

Als de verhalen 100% waar zijn, dan is dat vreselijk voor de slachtoffers en dan vind ik het dapper dat er (alsnog) mee naar buiten zijn getreden. Ik kan me best voorstellen dat je jarenlang in denial kunt zijn over misbruik dat op jonge leeftijd plaatsvond en dat je dusdanig gemanipuleerd bent dat je niet beter weet dan dat het "normaal" voor je is. Bovendien was MJ's reputatie zo belachelijk groot dat het extra moeilijk was om het naar buiten te brengen.

Was de dader in kwestie niet wereldberoemd geweest, dan werden ze waarschijnlijk een stuk sneller geloofd en niet standaard ge-victimblamed en bestempeld als geldwolven. Zelfs dan was het niet makkelijk geweest om het op te biechten.

Ik denk uiteindelijk wel dat -gezien alle details- zeker een deel van de beschuldigingen waar is. In dat opzicht heeft de documentaire me wel overtuigd. Verandert dat iets aan de manier waarop ik naar Michael Jacksons muziek luister? Neuh. Ter vergelijking, ik kan ook nog steeds films van de Weinstein Company, Roman Polanski of Woody Allen kijken zonder walging. Ik kijk ook nog steeds naar films met Kevin Spacey of shows van Louis CK.

Vind ik MJ als persoon een gore viespeuk die aan zijn ballen had moeten worden opgehangen? Nee, ook dat niet. Ik zie hem niet als een kwaardaardige seksuele predator, eerder als een mislukt mens met een seksuele, sociale en mentale stoornis die een heel fout beeld had van wat normaal was qua omgang.

Vind ik de documentaire geslaagd? Technisch gezien is het een prima docu, weliswaar aan de lange kant maar nergens saai. Als het helpt om slachtoffers van misbruik aan te sporen naar buiten te treden met hun verhaal, dan is dat wel te prijzen. Een heel objectieve 3,5* dus!

In Das Lehrerzimmer is de middelbare school in de film neergezet als een toxische omgeving waar leraren onderling, kinderen en zelfs ouders samenspannen en elkaar wantrouwen. Achterbaks gedrag voert de boventoon, waarbij allerlei beschuldigingen en verwijten worden geuit. Dat leidt tot een clusterfuck met allerlei gevolgen voor de sfeer op school.

Te midden van dit alles staat Carla, die als wiskunde/LO-docente probeert haar rug recht te houden als er aanwijzingen zijn dat er gestolen is op haar school. Als Carla zelfstandig probeert de dief te ontmaskeren, komt ze in een kafkaëske situatie terecht waar ook haar leerlingen in betrokken raken. Wat ik goed vond is dat de film de hele tijd op Carla gefocust blijft, haar twijfels, haar inspanningen om de situatie te deëscaleren en tegelijkertijd zichzelf moet verdedigen tegen verwijten.
Dat roept een zekere spanning op die de hele film door voelbaar is.

Hoewel de film niet overal even geloofwaardig is (met name de setup met het schoolkrantinterview en de bijdehante reactie van de leerlingen, alsook het stelen/weggooien van de laptop door Oskar) vond ik het wel sterk geacteerd. Mooi vond ik de twijfel die een grote rol speelde. Je ziet immers ook een collega iets stelen (of we worden iig geacht dat te denken, zagen we dit wel goed?). Dat maakte in ieder geval wel dat je als kijker begint te twijfelen aan wie er nu goed of fout zit.

Het einde vond ik wat minder bevredigend (we zullen nooit weten of mevr. Kuhn echt dat geld gejat had, waarschijnlijk wel, maar helemaal zeker weten doe je het niet) maar als film werkte het wel.

4*

Liberal Arts bevestigt het beeld wat ik had van Josh Radnor als acteur en regisseur. In How I Met Your Mother is hij in de rol van Ted Mosby al vaak een pretentieuze, hopeloze romanticus en in zijn eigen films zie je diezelfde karaktereigenschappen terug, waardoor ik de indruk krijg dat de rollen die hij speelt niet ver af staan van hoe hij in werkelijkheid is. Hoe gezapig kun je zijn?

Centraal in de film staat de relatie tussen Jesse en Zibby, die op romantisch vlak interessant en veelbelovend is. Ze zitten qua niveau op één lijn met elkaar en voelen zich tot elkaar aangetrokken, maar het leeftijdsverschil (16 jaar) speelt hen parten; Jesse kan zich niet over het leeftijdsverschil heen zetten als zij hem vraagt te blijven slapen en zo verandert voor mij Jesse in een ietwat pretentieuze goedzak naar een moralistische zeiksnor. "Neuk haar gewoon!", riep ik nog, maar in plaats daarvan duikt ie liever het bed in met zijn oud-docente die op geen enkele manier bij hem past.

De film is doorspekt met citaten van schrijvers en stukken van beroemde componisten. Radnor probeert diepzinnig en filosofisch interessant uit de hoek te komen met dialogen die verdrinken in een saus van hipsterisme.
Verschillende personages passeren de revue, van de sympathieke oud-docent Peter tot de bittere, cynische cougar ms. Fairfield. Hoewel de rollen uitstekend worden vertolkt, vond ik de subplotjes met deze personages vaak op niets uitlopen. Vooral de ontmoetingen met Dean en Nat, twee tieners die elk op geheel eigen wijze irritatie bij me op wisten te wekken.

Een film met het hart op de goede plaats, maar de kijkervaring leverde voornamelijk een hoop irritatie op. Helemaal als blijkt dat Jesse uiteindelijk eindigt met een nietszeggende, saaie muts van een bibliothecaresse. Wat een gigantische dooddoener.

Innemende film met leuke hoofdrolspelers in een bijna zorgeloos aandoend jaren '70 sfeertje en een wholesome doch soms behoorlijk fragmentarisch plot.

Cooper Hoffman doet het erg goed en ook Alana Haim is prima als debuterend talent.

De film was soms wat vreemd en hoewel het main plot wel interessant was, was niet alles even sterk. Vooral de 'losse' scenes met bekende acteurs (Sean Penn, Tom Waits, Bradley Cooper) vond ik wat overbodig en leken niet veel toe te voegen aan het verhaal.
Daarnaast zag ik soms ook niet zo goed waar de film naar toe wilde; een echte rode draad zou dan de vriendschappelijke relatie tussen Alana en Gary, en hoe (vooral) Alana op zoek lijkt te zijn naar bevestiging en een doel in het leven. Dat ze die dan uiteindelijk toch vindt in de 10/13 jaar jongere Gary is...bijzonder maar voelt ergens toch wel wholesome.

Niet zo sterk als zijn vroegere films (Boogie Nights, Magnolia, There Will Be Blood) maar zeker vermakelijk te noemen.

3,75*

Leuke sf-film die weliswaar niet bijster origineel is maar in zijn uitvoering toch wel vermakelijk is.

Af en toe wordt er wat teveel exposition gegeven en de dialogen voelen soms wat gekunsteld aan. Om een voorbeeld te noemen, als Ryan Reynolds wordt toegetakeld door dat beest, staan ze er redelijk statisch toe te kijken, in plaats van volledig in paniek te zijn. Ik wist dat astronautentraining zwaar was, maar het lijkt me niet dat ze voorbereiden op traumatische gebeurtenissen zoals een alien die de ingewanden van een collega verorbert. Niet bepaald een natuurlijke reactie.
Of als Jake Gyllenhaal en Rebecca Ferguson in de kou zitten te bibberen, gaat Jake een toepasselijk verhaaltje uit een kinderboekje voorlezen. Dat soort mijmerende, reflecterende momenten vind ik altijd wat gemaakt.

De visual effects zijn prima en het ISS is geloofwaardig en (volgens mij) realistisch nagebouwd.
Het design van de alien is wel oké. Als een kleine flubberige 'zeester' is ie nog schattig maar al snel groeit ie uit tot een halve Kraken. Dan is ie in sommige shots wat teveel cgi en wordt ie ook overdreven intelligent en onverslaanbaar. Maar goed, spannend en vermakelijk blijft het wel. Het einde zag ik trouwens niet echt aankomen. Ik verwachtte iets anders, al kwam de uitwerking op hetzelfde neer.

Wat een verschrikking. Normaal kan ik (de meeste) films van Mike Leigh prima waarderen, maar het is altijd love-or-hate met deze man. Na Happy-Go-Lucky, Career Girls en het abominale Abigail's Party kan ook deze in het hate-rijtje.

De personages waren verschrikkelijk irritant en karikaturaal. Het lachje van moeder Wendy, het chagerijnige van Nicola...het leek soms een flauwe klucht. Maar vooral was het film waarin niets interessants gebeurt, hooguit een spervuur aan Britse chitchat en gekakel dat nergens over gaat.

Nu heeft een Leigh-film wel vaker een minimaal plot, maar dan moet dat wel gecompenseerd kunnen worden door boeiende personages of een mooie sfeer. Life is Sweet had geen van dat alles.

Wel goed acteerwerk van Alison Steady, Jim Broadbent, Timothy Spall en David Thewlis, die ik soms wat vond overkomen als een zwakkere versie van Johnny in Naked, minus het vieze snorretje dan.

2,5

Aparte film. Het is een vertelling die weinig coherent aanvoelt. De hoofdstukken verschillen behoorlijk qua toon en sfeer. Het begint allemaal vrij quirky en zelfbewust waarbij de vierde muur doorbroken wordt, met een semigrappige voice-over van Samuel die het 'unreliable narrator'-gegeven presenteert, maar naarmate de film vordert wordt het serieuzer, zelfs een melodramatische mozaïekfilm met een behoorlijk corny einde.

De uiteindelijke boodschap die de film lijkt te willen meegeven was helaas weinig verrassend; vooral veel gemijmer over het leven, de onvoorspelbaarheid ervan, liefde als het meest belangrijke dat je kunt vinden, gelardeed door veel te prominente Bob Dylan-songs. Fogelman krijgt misschien een hard-on van Dylans "poëtische" muziek (toegegeven, ik vind zijn liedjes ook wel leuk), maar om je hele film nou te doorspekken met Bob Dylan alsof hij het antwoord geeft op grote levensvragen? Meh. Sowieso wordt Bob Dylan al te vaak gebruikt in films dus het is ook nog eens behoorlijk afgezaagd en pretentieus.

Het Spaanse hoofdstuk was -hoewel een behoorlijke omslag (wat ik zei, gebrek aan coherentie)- maar was wel het meest interessante hoofdstuk van de 4 (5?). Goede rol van Antonio Banderas. Sowieso was ik wel te spreken over de sterke cast. Qua acteerwerk was het prima in orde.

Ook zaten er een paar creatieve montagemomenten en overgangen in.

Geheel genomen vond het ik echter middelmatig. Het wil teveel, is vaak te pretentieus, te melodramatisch en weet nergens echt te verrassen.

In het begin heb je eigenlijk geen idee waar je naar zit te kijken. Verschillende personages, vreemde gebeurtenissen en tekenen dat het einde der tijden nadert; en dan die rare billboards met Chuck Krantz die overal opduiken... Het duurt even voordat je een beetje snapt waar het verhaal naar toe wil.

Het verhaal begint bij Act 3 en werkt zo terug naar Act 1.

Act 3 is vooral mysterieus en vreemd (maar wel intrigerend), bij Act 2 dacht ik telkens "waar kijk ik naar, La La Land?" en Act 1 werd weer heel 'Spielberg'-achtig, een bijna sugary feel-good coming-of-age verhaal. Hierin was Mark Hamill wel uitstekend in zijn rol.

De voice over vond ik vaak te lang en aanwezig, had een stuk minder gekund. Ik begreep achteraf dat het verbatim stukken uit het boek zijn, maar dat had wel minder gekund.

Redelijke film verder, met wat sterke scènes en wat minder sterke scènes.

Interessante docu waarin de autistische Owen dankzij Disneyfilms heeft leren omgaan met het leven en de mensen om zich heen.

Voordat ik aan de documentaire begon dacht ik dat Owen alléén maar kon communiceren via Disneyfilms, maar het blijkt dat hij relatief goed weet te functioneren nu hij volwassen is en ook op sociaal vlak behoorlijk is ontwikkeld. De films lijken op latere leeftijd dus niet meer zo belangrijk meer als communicatiemiddel, maar meer als een soort houvast die hij nodig heeft bij belangrijke momenten in zijn leven (verhuisdag, zijn eerste avond uit huis, zijn relatiebreuk).

Ik vond wel dat het hele leren communiceren via de Disney-films wat onderbelicht werd terwijl dat eigenlijk het meest spraakmakende was aan zijn autisme.

De handgetekende animatie tussendoor was erg mooi gedaan en is een passende manier om de film extra kracht bij te zetten.

Heeft niet helemaal de verwachtingen ingelost. De grimmige zwart-witbeelden en de ruige locatie geven de film een donkere, onheilspellende sfeer die aanvankelijk veelbelovend lijkt, maar qua plot ontwikkelt de film zich op een manier die me niet helemaal bevredigt. Er zijn wat beklemmende momenten die de film voortduwen, maar de spanningsboog is niet optimaal omdat de film in het midden wat gaat slepen. De ontknoping vond ik helaas te underwhelming om echt indruk te maken.

Aan het acteerwerk ligt het niet; Willem Dafoe doet het zoals altijd prima en ook Pattinson weet te overtuigen met zijn getekende gezicht, versterkt door de contrastrijke zwartwit-beelden. Hij heeft bovendien ook wel het talent om zijn rol goed neer te zetten (op enkele kleine overacteer-momentjes na die het haast op een toneelstuk deden lijken).

Ik denk dat de regisseur soms ook net iets te hard geprobeerd heeft om het arthouse te willen laten zijn. De trage opbouw, de zorgvuldige shots van dagelijkse klusjes doen, de sfeerbeelden van de vuurtoren en het ruige zeewater, en niet in de laatste plaats het ongebruikelijke 5:4 beeldformaat (dat naar mijn mening niet veel toevoegt).

Het werkt op zekere hoogte allemaal wel, maar het leek een beetje geforceerd ipv in dienst staand van het verhaal.

Magere 3,5*, eigenlijk vooral nog relatief hoog omdat de beelden, het sfeertje en de locatie me wel bevielen.

De kleine Saroo (Sunny Pawar) heb ik meteen in mijn hart gesloten. Eigenlijk al toen ik hem tijdens de Oscar-avond zag zitten in zijn veel te grote stoel, met zijn pakje drinken.

En hij stal de show in Lion, een film die het vooral moet hebben van het eerste deel, waarin hij op het station zijn broer kwijtraakt en door de stad gaat zwerven.
Prachtige locaties en mooi kleurgebruik maken dat je mee wordt gevoerd in zijn wanhoop.

Het tweede deel, met de inmiddels volwassen Saroo is echter een stuk minder sterk. Het is niet vooruit te branden (hij breekt zelf de zoektocht telkens af) en het wordt geplaagd door vervelende bijrollen die weinig toevoegen aan de zoektocht van de hoofdpersoon. Zijn pleegbroer Mantosh (die duidelijk een jeugdtrauma of psychologische issues heeft) blijft onderbelicht maar leidt wel af van het hoofdplot. Saroo's omstuimige relatie met zijn (ex)vriendin, die in feite geen enkele rol van betekenis speelt in Saroo's zoektocht, krijgt teveel screentime. Saroo's moeder, die niet centraal staat in de film, maar wel een volstrekt overbodige Oscar-baitscène toebedeeld krijgt.

Van Saroo zelf zien we ook maar weinig persoonlijkheid. Hij is opgegroeid tot een verwesterde, doodnormale jongen die zijn moedertaal en -cultuur is 'vergeten'. We zien niet of hij vroeger heeft geworsteld met zijn identiteit, of dat hij zn jeugd altijd met zich mee heeft gedragen. We moeten maar aannemen dat dit niet het geval is. Pas na 20 jaar gaat er een lichtje branden en zelfs dan duurt het nog jaren voordat hij daadwerkelijk een doorbraak heeft in zijn zoektocht.

Het einde, wat toch wel de emotionele ontknoping van de film had moeten worden, voelt dan aan als niets meer dan een nagespeelde aflevering van Spoorloos.

Vanzelfsprekend ben ik met enige scepsis en vooringenomenheid begonnen aan deze film. Niet zo gek natuurlijk als het origineel als de beste Disney-klassieker mag worden beschouwd. Die versie staat anno 2019 nog steeds als een huis en is verre van gedateerd, dus voor de jongere generatie hoef je dit niet per se in een nieuw jasje te stoppen.

Disney is natuurlijk niet vies van (slechte) sequels, reboots, remakes en andere commerciële ongein. Dat ze deze remake doen puur om de kas te spekken was dan ook geen verrassing, zekere na het succes van live-action remakes Jungle Book en Aladdin.

Technisch gezien is dit een hoogstandje. Een mijlpaal in computeranimatie. Ze hebben natuurlijk al wat kunnen oefenen met Jungle Book, maar dit is volgens mij nog een tandje beter. De omgevingen zijn sowieso fotorealistisch; jungle, rotsen, regen, onweer en vuur zijn een lust voor het oog. Ook de dieren ogen hyperrealistisch, tot aan de natuurlijkheid van hun bewegingen toe. Er is nog, afgezien van het feit dat ze praten, weinig antropomorf aan Simba, Scar, Mufasa, Timon, Pumbaa en Zazu. Dat is echter ook meteen ook het grootste minpunt: je kunt aan dierlijke gezichten weinig tot geen emotie aflezen, dus elke vorm van emotie (zij het angst, woede of verdriet) wordt teniet gedaan. Dat creëert een emotionele afstand waardoor je minder met ze meeleeft. Dramatische scènes komen minder hard binnen.

Daarnaast werkt de humor soms ook minder goed. Realistische dieren die grappig proberen te doen is geen goeie combinatie. Neem nou Timon: een realistisch stokstaartje is misschien schattig, maar niet echt grappig. Bovendien is ie een stuk expressiever in het origineel, al is het alleen al om zijn cartoony uiterlijk. Al moet ik zeggen dat Timon en Pumbaa wat geslaagde grapjes hadden die voortborduurden op het origineel.

Het script is hier en daar ietsje aangepast, met soms wat meer uitleg of verdieping, maar nergens heel afwijkend.

Het stemmenwerk vond ik minder sterk dan het origineel. Nergens ondermaats, maar sommige stemmen vond ik in het origineel meer impact hebben. Vooral Scar mocht van mij wat dieper en 'valser'.

De muziek is qua tekst grotendeels hetzelfde, al hebben ze Be Prepared flink omgegooid en versimpeld. Ook de keuze om de scene van Can You Feel The Love Tonight in daglicht te laten plaatsvinden was vreemd. Wederom geldt: niet beter dan het origineel.

Conclusie: we kunnen nog prima decennialang door met het tijdloze origineel. Niet zo slecht als ik had gedacht, maar toch. Afgezien van de visuele en technische kwaliteit, voegt deze remake op inhoudelijk niveau vrijwel niets toe. Daarom krijgt het een zeer gemiddelde 3,25*.

Kostuumdrama's zijn vaak niet echt mijn ding, maar dit was wel mooi gefilmd en goed geacteerd door een cast met veel bekende gezichten.

Soms behoorlijk druk (wat wil je met 4 jonge zusjes in één huis) en de sprongen in de tijd zijn soms even verwarrend, maar al snel zit je goed in de film.

Ik kende het boek nog niet, maar zag dat er al heel wat filmversies van Little Women zijn geweest, waaronder noemenswaardige verfilmingen in 1949 en 1994. Aan de trailer van de laatste te zien zijn er veel overeenkomsten met deze versie, maar die kon wel een update gebruiken na 25 jaar.

Verder weinig op aan te merken.

Long Shot is misschien niet de grappigste komedie ooit, of met het beste plot, maar ik vond het verrassend goed wegkijken. Niet in de laatste plaats vanwege Seth Rogen. Hij heeft een sympathieke uitstraling die heel fijn is om naar te kijken. Hij is de ideale filmgeek; socially awkward maar niet dorky. Eerder een manchild met herkenbare trekjes.

Soms vervalt de film wat in flauwigheid (valpartijen) en lijkt de humor teveel steken in de 00's (scènes met drugsgebruik, of grappen daarover, zijn nogal passé).
Charlize Theron is een leuke verschijning, maar op komedievlak heb ik haar nog niet veel zien doen. Toch past ze wel goed in deze film en heeft ze een verrassend leuke chemie met Rogen, ondanks dat ze ver out of his league is.

Het einde was echter wat teveel binnen de lijntjes en weinig opzienbarend. She gets elected. Meest onwaarschijnlijke scenario ooit natuurlijk, maar goed, hoe serieus moet je de hele film nu eigenlijk nemen?

Aparte film met een uitstekende Olivia Colman als Leda en Jessie Buckley als de jongere Leda.

Opvallend is de ongebruikelijke editing en het camerawerk. Door dicht op de huid te zitten met closeups en qua editing af en toe 2 momenten door elkaar te laten lopen ontstaat een ongemakkelijk gevoel dat, gevoed door de intro, het idee geven dat er iets ergs te gebeuren staat.

Dat wordt niet in de laatste plaats versterkt door de soms voortekenen die iets horroresk aandoen; een dennenappel die uit het niets op haar rug valt, de hatelijke blikken van de grote familie op het strand, de cicade op het kussen, de worm uit de pop, de constante angstige blikken van Olivia Colman.

Uiteindelijk wordt tegen het einde niet alle verwachtingen ingelost, maar misschien heeft dat meer mijn perceptie en verwachtingen te maken dan met de kwaliteit van de film. Het is best een goede film, en ik kan me ook zeker goed inleven in Leda, maar tegelijkertijd heb ik wel het gevoel dat er nog iets mist.

Vooralsnog een 3,5* +

Ik had niet verwacht dat deze film zó slecht zou zijn. Dit is misschien nog wel slechter dan Jurassic Park 3, en dat wil wat zeggen.

Werkelijk niets klopt aan deze film. De opbouw en pacing van de film zijn echt compleet geschift.

Eerst krijgen we 20 minuten lang oninteressante character introduction en technische mumbo-jumbo, die naast inhoudelijk saai ook filmtechnisch slecht geschoten is. Daarna gaat 's werelds oninteressantste onderzoeksteam (inclusief strontirritant kind) in de jungle op zoek naar Jeff Goldblums chickie. Zodra zij gevonden is springt het verhaal echt alle kanten op met vele personages, maar leuk of spannend wordt het nergens.

Erger nog, de dinosaurussen, die in deel 1 echt een unieke bezienswaardigheid waren, worden hier gedegradeerd tot bijrollen en duiken zo nu en dan op in vrij slechte CGI-shots. De film lijkt veel meer te focussen op de saaie personages eromheen. Als er al eens iets spannends plaatsvindt, wordt dit tot in den treure uitgerekt.

Na anderhalf uur verplaatst de film zich opeens naar San Diego, en krijgen we een soort 'T-Rex goes to town', iets dat prima een film op zich had kunnen zijn. Dit voelt heel erg als een 'oja, dit willen we ook nog even in de film hebben'-toevoeging. Ondanks het belachelijke plotverloop levert dit visueel wel de beste scenes op, maar tegen die tijd was ik zo murw van alle ellende dat ik er allang geen zin meer in had.

Een 1,5/5. Minus een halve punt aftrek voor het negerkindje dat met haar atletiekmoves een velociraptor wegtrapt wordt het een 1/5.

Expliciete seks is niet iets dat je vaak ziet in films, hoewel Noé wel het type is die dat zo in beeld zou brengen. Ook al komt seks veelvuldig en op allerlei manieren in de film voor, het is nergens pornografisch te noemen. Sterker nog, het eerste dat opvalt is de bijna kunstzinnige cinematografie en muziekkeuze die veel scènes naar een hoger niveau tillen.

Ondanks dat de cast niet extreem goed acteert (ik vond het allemaal wat houterig en vlak) vond ik de liefdesgeschiedenis zeker niet saai om te zien. Alleen wel jammer dat de film te lang duurt om de volle twee uur te blijven boeien. Vooral het laatste half uur was het vooral veel herhaling en gemijmer en toen was de spanningsboog (en mijn aandacht) al vrijwel verdwenen.

De eerste helft pakte me wel. Kristen Stewart, zoals altijd in een sulky rol met altijd die blik van 'ik heb alles al gezien in het leven', overtuigt wel in haar rol, en ook Katy O'Brian is interessant om naar te kijken.
Het leek dus nog wel wat te worden met de film.

De tweede act gaat het echter een kant op die ik niet aan zag komen, en waar het ook op een wat flauwe manier escaleert. De derde act is zowaar nog gekker; het 'jumps the shark' en er komt half-assed wat voorbij over het verleden van Lou en de hele verstandhouding met haar vader. En toen vond ik het allemaal een beetje te vergezocht worden.

Daar komt bij dat sommige plotelementen wel heel raar verlopen: hoe krijgt Lou alle bloedsporen verwijderd nadat JJ is vermoord, hoe kan dit niet gevonden zijn door de FBI? Hoe kan Jackie urenlang (met notabene Lou's truck voor het huis geparkeerd) daar nog blijven zonder opgemerkt te worden? Hoe kunnen al die moorden opzichtig zonder enige repercussies gepleegd worden? Hoe relevant is überhaupt het bodybuilden in heel dit verhaal, waarom wordt ze soms ook nog eens de Hulk? Als Lou ondervraagd wordt door de FBI lijkt ze in de problemen te komen, maar ineens zijn die weg en stuurt haar vader Mike de corrupte agent achter haar aan? En waar is Mike de agent uberhaupt gebleven na zijn mislukte moordpoging?

Kortom, er zijn nogal wat onduidelijke montagedingetjes, veel vragen en losse ploteindjes. Jammer, had wel een betere afronding verwacht. Het gaat veel kanten op en niet alles landt even goed.
Positieve punten: de 80s vibe, soms mooie beelden en Ed Harris kan weer lekker op zijn Ed Harris tekeer gaan.

3*

Meesterlijk mooi gemaakt, met duizenden handgeschilderde frames die de werken van Van Gogh prachtig gebruiken om een verhaal over het leven van/na Van Gogh vertellen.

Met name de scenes die het meest 'Goghiaans' zijn, zijn verbluffend mooi; de landschappen, het café, interieurscenes en sterrenhemels.

Verreweg de meeste scenes bestaan uit dialogen die eerst zijn gespeeld door echte acteurs en vervolgens zijn gerotoscoped. Knap gedaan natuurlijk, maar met name in de zwart/wit flashbacks was het zo fotorealistisch dat het net zo goed live-action had kunnen blijven. Dan wordt het eerder hinderlijk dan een visuele beleving, iets wat ik ook ervaarde in Linklaters gerotoscopede animatiefilms, A Scanner Darkly en Waking Life.

Qua plot leek het soms te verworden tot een 'whodunnit' moordmysterie, waarbij de vraag wordt gesteld of Vincent niet doodgeschoten was ipv een zelfmoordpoging. Ik had liever gezien dat de film zich meer focuste op bijv. zijn depressie en relatie met zijn broer. Desondanks vond ik het een mooi kijkje in Vincents leven en was het een unieke filmervaring.

Ik had natuurlijk al gehoord van de zaak Lucia de B., maar de details kende ik nog niet allemaal. Toen de film gisteravond op tv kwam, besloot ik dus maar eens te kijken.

De zaak is van zichzelf al spraakmakend genoeg, maar de film is natuurlijk geen documentaire. De presentatie van de zaak is daarom gelardeerd met fictie en dramatisering, waarbij de makers vrij veel creatieve vrijheid hebben genomen.

Het is tot op de dag van vandaag nog steeds een mysterie hoe deze rechterlijke dwaling heeft kunnen gebeuren; psychosociale factoren, maatschappelijke onrust en vooringenomenheid heeft het OM, het ziekenhuis en de rechterlijke macht foute beslissingen doen nemen. Of er sprake is van opzettelijke misinformatie (of een ongelukkige reeks fouten) is altijd nog de vraag.

De film kiest er echter voor om het OM tot bad guys te bombarderen die om eigenbelang er op uit zijn om haar achter de tralies te krijgen.

Daarnaast doet de film het voorkomen alsof de sleutel tot de heropening van de zaak bij het OM lag (via het fictieve personage Judith Jansen) terwijl dat juist te danken was aan Lucia's zus en broers.

De film maakt daarbij gebruik van een cliché-matig plot device; Jansen speelt informatie door vanuit het OM en fungeert als de klokkenluider die de zaak openbreekt. Een zwaktebod om de film een misplaatst gevoel van spanning mee te geven.

Na het zien van de film kwam ik op de wiki-pagina terecht en zoals wel vaker blijkt dat de waarheid waar de film op gebaseerd is, eigenlijk interessanter is dan de film zelf. De film maakt er een thriller van met een strijd tussen goed (Lucia de Berk/Judith Jansen) en kwaad (het OM), maar laat de psychosociale factoren die tot deze dwaling geleid hebben buiten beschouwing.

Dat gezegd hebbende heb ik me heus wel vermaakt bij de film. Lucia de Berk is goed neergezet door actrice Ariane Schlüter en het is allemaal mooi gefilmd en aangekleed. Maar in essentie slaat de film de plank helaas mis.