Opinions

Rafe Spall is een acteur die prima een romcom kan dragen, qua niveau vergelijkbaar met Paul Rudd; dezelfde soort 'nice guy' personage, ietwat awkward en lomp maar met een goed hart.

Qua humor is het soms wat flauw of gemakzuchtig, en eigenlijk komen de grappigste momenten uit de mond van Stephen Merchant, die in elke scene waarin hij zit de show steelt. Ook de onderonsjes tussen het getrouwde stel Minnie Driver en Jason Flemyng vond ik wel leuk.

Voor de rest heeft het niet veel om het lijf, maar je kunt je er best anderhalf uur mee vermaken als je een keertje niks te doen hebt.

Leuk om Daisy Haggard ook te zien in een kleine rol, die door haar hoofd eigenlijk precies dezelfde rol neerzet als in de serie Episodes.

Een magere 3,5*

Zware film die goed laat zien hoe rock-bottom je kunt raken als je werkloos bent. Hoe de bureaucratische molen je nog verder kan doen wegzakken in ellende. Van de onmenselijke behandeling tot het wantrouwende karakter van de mensen van het banencentrum, het wordt Daniel Blake in ieder geval goed onmogelijk gemaakt om nog aan een uitkering te komen als arbeidsongeschikte 50+'er met een hartkwaal.

Uitstekend geacteerd door de -voor mij- onbekende cast. Hayley Squires -die als Mila Kunis look-a-like prima had kunnen bijverdienen- weet ook indruk te maken als alleenstaande moeder op het randje van de wanhoop.

Het lijkt hier en daar soms misschien wat 'too much' te zijn, waarbij het job centre als het Grote Bureaucratische Kwaad wordt weggezet, maar dit soort schrijnende gevallen schijnen toch echt voor te komen. Loach vertelt het verhaal recht voor zijn raap en weet met zijn rauwe filmstijl te raken.

Of je het nu een statement film vindt of niet, het belicht op een sterke manier een kant van de maatschappij die we maar al te graag willen ontkennen, of in ieder geval niet genoeg durven erkennen.

Op zich wel een aparte benadering van het hele incident en wat eraan vooraf ging. In plaats van een serieus drama wordt het een beetje luchtig en Scorsese-style gebracht. Acteurs worden geïnterviewd in een mockumentary stijl -losjes gebaseerd op bestaande interviews-, de vierde muur wordt af en toe doorbroken en passende rockhits ondersteunen de vaak creatieve montage.

Tonya's jeugd en thuisfront was verre van komisch, met geestelijke en lichamelijke mishandeling door haar moeder en man. Dat de film daar best luchtig mee omgaat (domme rednecks gonna redneck) is misschien wat oneerbiedig, maar dankzij de sterke performances van Margot Robbie en Alison Janney wordt dat nooit storend.

Er is trouwens ook een tv-film gemaakt te zijn in 1994, waar I, Tonya verdacht veel door lijkt te zijn geïnspireerd: Tonya & Nancy - The Inside Story. Misschien eens leuk om te kijken waar de gelijkenissen zitten.

Vreemde en tegelijkertijd bijzondere film, die ik na de eerste kijkbeurt totaal niet wist te doorgronden.

Ik ben een fan van mindfucks en surreële, absurde films vol illusies, dus met een film geschreven danwel geregisseerd door Kaufman zit ik dan meestal wel goed. Being John Malkovich, Eternal Sunshine en Adaptation vond ik destijds geweldig. Ook een vleugje Lynch kan ik wel waarderen. Toen ik hoorde dat dit een vage film was, was mijn interesse geprikkeld.

Tijdens de autorit in de sneeuwstorm krijg je als kijker al een gedesoriënteerd en claustrofobisch gevoel, wat bij aankomst bij de schoonouders al snel wordt versterkt. Iets is er mis aan dit alles, maar je kunt de vinger er nog niet op leggen. Een unheimlich, ongemakkelijk gevoel bekroop me. Al snel ontspoort de film verder in een aaneenschakeling van vreemde gebeurtenissen en locaties. Met name het laatste half uur kon ik er geen touw meer aan vastknopen.

Ik begreep dat het is gebaseerd op een boek, en na het zien van de film heb ik me nog wat verdiept in het plot en wat de achterliggende gedachte ervan is. Nu kan ik het allemaal wat beter plaatsen, maar als filmkijker moet ik afgaan op wat ik in de film gezien heb.

Als film vond ik het niet overal even geslaagd. Ik vond de algehele, beklemmende sfeer mooi neergezet, maar sommige scènes waren echt te langdradig. Met name de gesprekken in de auto werden te lang uitgesponnen. Ook het laatste half uur vond ik inhoudelijk zwak, en naar het schijnt heeft Kaufman de ontknoping/twist iets anders uitgewerkt dan in het boek en daarmee de essentie van het boek gemist. Daar kan ik als niet-lezer verder weinig over zeggen, maar als filmkijker vond ik het gewoon niet altijd vermakelijk genoeg.

Ontroerende docu, over een jongeman wiens levens zich door zijn ziekte en fysieke beperkingen grotendeels online in WoW afspeelde, waarin hij toch de vriendschappen, liefde en zingeving kon vinden die hij zocht.

Erg bijzonder om te zien hoe hij irl mensen heeft weten te raken en helpen, door contact te maken en een luisterend oor te bieden. En dat deze mensen hun verhaal en ervaringen wilden delen voor deze docu is ook bijzonder te noemen.

Ik vraag me af of er nog meer mensen aan het woord gelaten hadden kunnen worden, maar misschien wilde niet iedereen dit publiekelijk vertellen of in beeld worden gebracht.

Wat ik wel een beetje miste was een korte uitleg van de World of Warcraft-wereld en de rol van guilds. Ik 'ken' WoW wel (al heb ik het nooit serieus gespeeld) maar ik kan me voorstellen dat het voor niet-gamers of oudere generaties zonder referentiekader een beetje onduidelijk is wat de game inhoudt. Door de "opgeleukte" animaties leek het soms meer een animatiefilm dan een game.

Hoewel ik ook wel snap dat de makers wilden focussen op de online interacties van Mats met zijn medespelers, en dat had in principe in elke MMORPG kunnen plaatsvinden.

4*

Het eerste dat opvalt zijn de prachtige shots van oude Poolse dorpjes, die door mijn 1080p-versie haarscherp in beeld kwamen. Elk detail is zichtbaar en dat draagt zeker bij aan de kijkbaarheid van de film. De bewust gekozen kadreringen maakten het een visueel kunstwerkje, wat (mede door het stijlvolle zwart-wit) deed denken aan Bela Tarr, Andrei Tarkovsky en Schindler's List.

Toch vond ik de film niet zo geslaagd als ik had gehoopt. Het zit allemaal mooi in elkaar en er wordt bijzonder veel verteld zonder al te veel dialogen en franje, maar toch mist het iets. Misschien ben ik gewoon wat allergisch geworden voor dit soort 'stille' drama's. Een introverte hoofdpersoon 'on the road' met haar tante maakt dat het een soort arthouse buddy-roadmovie werd, weliswaar met een wat interessanter en zwaarder thema dan, laten we zeggen, Crossroads, maar qua plot gebeurt er te weinig om de hele rit boeiend te zijn.

Dat ligt gelukkig niet aan het acteerwerk. Voor een debuterend actrice is het acteerwerk op niveau (hoewel ze nu ook weer niet veel meer deed dan voor zich uit staren, laten we eerlijk zijn) en ook de tante deed het uitstekend. Het hielp ook wel dat de speelduur slechts 82 minuten was, precies de juiste lengte voor een rustige film als dit.

Ik heb ook ooit een keer de 1930 versie gezien die ik wel aardig vond (en zeker voor die tijd indrukwekkend gemaakt), maar het boek heb ik nooit gelezen. Ik baseer mijn mening over deze film dus puur op de film zelf en niet op het oorspronkelijke verhaal.

Qua production design ziet het er zeer overtuigend uit. Het slagveld levert indrukwekkende (en rauwe) beelden op (echter niets wat je niet al hebt gezien in Saving Private Ryan of het recentere 1917) en ook de sound design verdient een pluim; met name het onheilspellende motief was erg sterk. In combinatie met de prachtige visuals is hier dus helemaal niets op aan te merken.

De film focust op een groep kameraden die zich een weg worstelen door loopgraven en slagvelden, maar voornamelijk de hoofdpersoon Paul Baumer en zijn ervaringen staan centraal als hij probeert te overleven. Sterk gespeeld door de jonge acteur, die een indrukwekkende thousand-yard stare toont die me deed denken aan die andere psychologische anti-oorlogsfilm "Idi i smotri".

Ook sterk: de scenes met vredesonderhandelingen (en de benarde positie van de Duitsers) die direct hun invloed hebben op de situatie in de loopgraven.

Wat me tegenviel -maar wat ik de film eigenlijk niet helemaal zou moeten aanrekenen- is dat de anti-oorlogsboodschap er bij vlagen wel heel erg dik bovenop ligt. De zinloosheid, de uitzichtloosheid, de wreedheid en de stoïcijnse legerleiding die jonge mannen als kanonnevoer het slagveld opstuurt. Ja, het is allemaal vreselijk, maar moet het telkens met zoveel drama getoond worden? De zichtbare shock van de hoofdpersoon als er iemand sterft in zijn bijzijn maakt het soms melodramatisch; met name de scene met de doodstrijd van een vijandelijke soldaat waarbij hij helemaal de foto's van de man erbij pakt, vond ik iets te ver gaan in het effectbejag. We get it, het was maar een jonge knul met een familie thuis. Zielig, maar het was doden of gedood worden.

Dus ja, mooi gefilmd, goed gemaakt, maar soms iets teveel psychologisch gemijmer en drammend in zijn anti-oorlogsboodschap. Dit zal ongetwijfeld ook in het boek zitten, dus dat is ook weer geen manco van de film. Toch maakte dat de film af en toe een lange zit.

4*-

Aangezien de Oscars er aan zitten te komen, leek het mij een uitgelezen moment om de genomineerde Oscarfilms te kijken.

Ik had de Wiki-pagina van Alan Turing al eens gelezen en maakte eruit op dat hij vooral in zijn tijd een onbegrepen genie was die destijds veel te weinig waardering kreeg voor zijn prestaties. Vandaar dat ik benieuwd was hoe de film dit zou vertalen naar een boeiend verhaal.

Nu heb ik sowieso al een beetje argwaan bij biopics omdat ze nogal vaak geneigd zijn de hoofdpersoon te transformeren tot een emotioneel, getergd genie waarbij vals sentiment niet gespaard wordt. Dus ik begon aan de film met gemengde gevoelens.

Het hele aspect van Enigma en het kraken van de code is wel interessant (hoewel elk wiskundig of wetenschappelijk detail tot treurens toe wordt uitgelegd wordt alsof de kijker debiel is) en Benedict Cumberbatch weet goed gestalte te geven aan Turing.

Maar ook deze biopic zit vol met vals sentiment. Natuurlijk, Alan Turings leven is tragisch en onrechtvaardig te noemen, maar de film weet elke emotie, elke tegenwerking van autoriteiten en elke karaktertrekje van Turing uit te melken totdat elk gevoel van oprechte emotie is verdwenen.

Bovendien is het laatste half uur de rek volledig uit de film en begint het zelfs saai te worden.

Opvallend was overigens de gelijkenis met A Beautiful Mind; dezelfde manier van vertellen, dezelfde sfeer, dezelfde opzet, dezelfde arrogante, autistische trekjes van de hoofdpersoon, dezelfde genialiteit en daarbij behorende persoonlijke issues.

Hoewel ook A Beautiful Mind zich soms schuldig maakt aan vals sentiment en tearjerking, is die in veel opzichten boeiender en meeslepender dan The Imitation Game.

Een goed gemaakte documentaire die het behoorlijk spannend weet te houden, terwijl het gegeven an sich al verbazingwekkend is.

Dat Bourdin dankzij zijn manipulatie en dwalingen in het systeem de instanties om de tuin weet te leiden , is al fascinerend, maar niet het sterkste aan deze documentaire. Er zijn immers verhalen over meesteroplichters en identiteitsfraudeurs die nog veel verder gaan. Denk bijvoorbeeld aan Frank Abagnale, bekend van 'Catch Me If You Can'.

Waar dit verhaal echt een bizarre wending neemt is dat de familie zo goedgelovig en in denial is over hun verloren gewaande Nicolas, dat ze deze oplichter zonder blikken of blozen in hun familie opnemen.

Jammer genoeg spendeert de docu veel tijd aan hoe Bourdin in de familie terechtkwam, maar staat het minder stil bij hoe de familie zichzelf zo voor de gek kon houden.

Want even de keyboarddetective uithangend: ik denk dat Jason (Nicolas' drugsverslaafde broer) hem inderdaad heeft vermoord en dat de simpele, zwakbegaafde moeder het niet wist of het niet wilde weten; misschien had ze wel vermoedens maar is ze in denial en heeft ze elke herinnering eraan geblokkeerd. Dat ze aangeeft dat ze liever niet veel nadenkt in het leven, spreekt ook boekdelen. Ignorance is bliss.

Nicolas' zus is waarschijnlijk zo boos op zichzelf, op instanties en Bourdin dat ze weigert om haar familie als schuldige aan te wijzen in de verdwijning van Nicolas.

Hoe dan ook, een totaal verknipte white trash familie, iets waar de documentaire nog gerust een half uur langer over door had mogen gaan. Want dat is voer voor psychologen en nog vele malen fascinerender dan Bourdin zelf.

Na een citytripje Brugge leek In Bruges ons wel leuk om te kijken, al ging ik er 100% blind in; ik wist niet wat het genre was, dat het geregisseerd was door McDonagh, alleen dat Colin Farrell erin speelde.

Banshees of Inisherin had ik wel al gezien, wat ik een vermakelijke film vond.

De mooie shots van de grachten, de Grote Markt en Belfort zijn een lust voor het oog (in werkelijkheid is Brugge nooit zo verlaten) en het begint dan ook echt met een sight-seeing tour van de twee hoofdrolspelers.

De running gag dat Bruges een shithole is danwel een prachtige fairytale (maar dat niemand weet waar het ligt), wordt al snel oud, maar het gekibbel tussen Ray en Ken is erg leuk, mede dankzij het ietwat neurotische acteerwerk van Colin Farrell.

Het hele subplot met die dwerg, de filmset en Chloe (en haar vriendje) vond ik wat flauw allemaal, maar uiteindelijk komt alles wel aardig samen in de slotact.

Het acteerwerk is wisselend: Colin Farrell, Brendan Gleeson en Ralph Fiennes zijn geweldig, maar veel bijrollen vond ik vaak zwak geacteerd (Thekla Reuten als gastvrouw, Clemencé Poesy als scharrel).

Toch leuk om een keer gezien te hebben.

3,5*

Mja, viel tegen. Ooit een trailer gezien in de bios en de combi van Liam Neeson, Kerry Condon en Jack Gleeson leek me wel leuk.

De film speelt zich af tegen de achtergrond van The Troubles en de IRA in 1974, in een rustig ons-kent-ons kustplaatsje in Noord-Ierland. Op zich interessant, maar er ontvouwt zich een erg standaard, dertien-in-een-dozijn actie-thriller met een typische rol voor Liam Neeson als de doorgewinterde (ex)-soldaat en huurmoordenaar die door wat gedoe in aanraking komt met geharde IRA-terroristen uit Belfast.

Het plot is geforceerd, en hoewel er geprobeerd wordt diepgang te creëren, voelt het allemaal nogal vlak en voorspelbaar aan. Verschillende personages (dorpsbewoners) passeren de revue, maar de helft komt niet of nauwelijks uit de verf.

Het acteerwerk is weinig aan op te merken. Het is allemaal prima in orde, maar niet heel bijzonder. Het grootste manco zijn simpelweg het script en het plot.

De beelden van de Ierse kust zijn dan wel weer prachtig (hoe kan het ook anders), maar als je dat wil zien kun je beter bv. The Banshees of Inisherin kijken, dan krijg je tenminste een kwalitatief betere film (en ook met Kerry Condon).

3*

Waarom zou je een scepticus willen zijn? Wat heb je eraan om het bestaan van klimaatverandering niet het voordeel van de twijfel te geven? In het beste geval heb je gelijk, nou, good for you, hier heb je een taart. In het ergste geval wordt het collectieve bewustzijn van mensen niet veranderd (omdat sceptici onnodig twijfel zaaien), wordt er geen actie ondernomen door de wereldpolitiek en stevenen we massaal af op onomkeerbare ramp en een onleefbare planeet.

In welk kamp heb je meer te verliezen?

Nummer 2 in de lange reeks Marvel-films.

De intro credits waren al behoorlijk B-film niveau, maar de film begint op zich wel oké met mooie shots in de sloppenwijken van Brazilië.
Helaas verzandt het al vrij snel in een langdradige manhunt en weten Edward Norton, Liv Tyler en Tim Roth weinig te maken van het slechte script. Jammer, want de eerste Marvel-film Iron Man had tenminste nog wat scherpte, humor en focuste meer op het origin verhaal. Bruce Banner is dan wel geen Tony Stark, maar voor een titelheld is het maar een saaie daap.

De actiescènes zijn vaak best knullig geschoten, met als dieptepunt het gevecht op de campus. De CGI special effects zijn -ook voor 2008 begrippen- ondermaats; de physics zijn niet overtuigend en zware voertuigen lijken als piepschuim door de lucht te vliegen.
Ook het eindgevecht met Abomination weet me totaal niet te boeien en eindigt zelfs in een teleurstellende anti-climax.

Best een leuk vervolg. Ik vind de originele The Incredibles niet de beste Pixar-film, maar ook zeker niet de minste. Het gegeven van hoe de Parrs omgaan met hun superkrachten als gezin en in de 'normale' wereld vind ik eigenlijk nog wel het leukste aspect van de film. Het hele Screenslaver-gebeuren vond ik daarentegen niet zo heel interessant, al snap ik dat het thuishoort in een superheldenfilm. Ik vond het wat op de vlakte en vrij clichématig.

De humor zat hem voornamelijk in de schattige Jack-Jack, die met zijn mix van geweldige superpowers ook nog eens heel interessant is.

Ook de overige Supers (Voyd, Krushauer e.a.) vond ik een leuke toevoeging. Jammer dat er met hen nog niet zo heel veel gedaan werd. Ze hadden allemaal kort even hun moment, maar hun kleurrijke karakters lenen zich voor meer inhoudelijke screentime. Misschien dat ze in een volgend deel grotere rollen zullen krijgen?

Destijds in de bios was het een stoere jongensfilm, met top-notch special effects en prima actie.

Nu is het gewoon een macho-rampenfilm met debiele one-liners en een stompzinnig, flinterdun plot, waarin de VS single-handedly een alien-invasie weet te stoppen.

Qua effecten is het een hit or miss; sommige shots hebben de tand des tijds redelijk doorstaan, andere shots zijn hopeloos verouderd.

Dus ja, vooral visueel leuk met een hoop loze poeha eromheen.

Extreem saaie en langdradige film met een geestdodend 'private investigation'-verhaal. Niet dat het verhaal er werkelijk toe doet; het lijkt eerder een vehikel voor het scheppen van een jaren-60-sfeerbeeld, met hier en daar een komische situatie en extravagante, karikaturale personages. De rollen worden bezet door een prima cast met grote namen, maar ondanks dat was ik er na een uur al helemaal klaar mee. Uiteindelijk heb ik met moeite de volgende dag de rest van de film afgekeken.

Bij een naam als P.T. Anderson verwacht ik doorgaans meer dan een flauwe private-investigationfilm, die met 2,5 uur aan de lange kant is.

In zekere zin deed Inherent Vice me denken aan The Big Lebowski, maar dan zonder de humor of aantrekkingskracht. Ook in TBL was het verhaal van ondergeschikt belang aan de film, maar toch bleef die film wél boeien. Misschien kwam het omdat The Dude veel meer 'relatable' was voor de kijker; hem overkwam alles zonder dat hij precies snapte wat er gebeurde. Dat leverde verrassende situaties op, waardoor je je als kijker met The Dude kon identificeren.

Doc Sportello (een overigens prima rol van Phoenix) is bijna net zo'n slacker, maar is veel bewuster van wat er gebeurt; hij is immers een private detective. Omdat hij een actievere rol speelt in het saaie verhaal, creëerde dat een afstand tussen hem en mij als kijker. Kortom, ik verloor mijn interesse.

Ik sluit niet uit dat ik iets geniaals over het hoofd heb gezien, maar voorlopig kan ik er niet veel meer van maken dan een magere 1,5*.

Edit: nog wel props voor de mooie poster.

Emotioneel, zo zou ik het willen noemen. Als kijker wordt je letterlijk én figuurlijk van de ene emotie naar de andere geleid.

Hoewel alle Pixar-films abstracte thema's als verdriet en verlies bevatten, is het vaak niet meer dan een onderdeel van een story arc.
Bij Inside Out zijn deze thema's de motor van het verhaal. Het zeer originele idee leent zich goed om verdriet/depressie wat meer uit te diepen en 'relatable' te maken. Het maakt dat deze film een stuk aangrijpender en emotioneler is dan eerdere Pixar-films. Natuurlijk kun je daar in een kinderfilm niet té ver in gaan (zware onderwerpen als chronische depressie of suïcidale gedachten zul je niet tegenkomen), maar toen Riley's eilanden in elkaar stortten en haar gevoel werd 'uitgeschakeld' leek het wel even die kant op te gaan.

Daarnaast was de manier waarop herinneringen, dromen en emoties (en hoe die elkaar afwisselen) in beeld waren gebracht heel vermakelijk om te zien. De film zit boordevol creatieve vondsten.
Riley's leven komt misschien niet op alle vlakken overeen met je eigen leven, maar toch zijn de makers erin geslaagd basale emoties en de manier waarop je brein werkt heel herkenbaar in beeld te brengen. Er zal bijna niemand zijn die zich niet in iéts kan herkennen.

En juist in die herkenbaarheid van dromen, gedachten en emoties zit de kracht van Inside Out. Thematisch gezien is dit dan ook de meest significante film van Pixar tot nu toe. Hoewel humor ook nog een belangrijke rol speelt (en de film ook gewoon 'grappig' kan zijn) lijkt het haast wel of Pixar 'volwassen' is geworden.

Toch weer knap hoe ze weer een heel verhaal kunnen bouwen rondom de puberteit. Inside Out vond ik een van de origineelste Pixar-ideeën in jaren, dus ik was wel benieuwd naar het vervolg.

Ook nu weer genoeg leuke vondsten (ook grafisch met Bloofy, Pouchy en Lance) en de nieuwe emoties waren wel aardig, maar toch vond ik het als geheel een beetje underwhelming. Toen de credits voorbij rolden dacht ik: "was dát het alweer?"

Voor mijn gevoel had er meer in gezeten. Ik vond het teveel over ijshockeykamp gaan terwijl die hele puberteit wel iets breder doorgetrokken had mogen worden naar bv. school, hobby's, liefde of uitgaan, meer typische tiener/puberdingen. Oke, Riley is sportief en stoer, dat kan, ze is geen meisje-meisje dat make-up draagt of jurkjes gaat passen met vriendinnen, maar het leek wel alsof dat gender-stereotype angstvallig vermeden werd.

Maar goed, het blijft een leuk concept en verder is er niet veel op aan te merken, al had iets meer diepgang wel gemogen.

Kleine 4*

Niet de meest diepgravende documentaire, daarvoor staat het wetenschappelijk onderzoek naar hondengedrag en -communicatie nog teveel in de kinderschoenen. Er worden wat theorieën gedeeld over over hoe honden denken en communiceren, maar het is allemaal vooral speculatie van hondentrainers en -onderzoekers.

Wel levert het een paar leuke beelden op van hulphonden en hoe ze getraind worden. Sommige honden slagen voor het examen en kunnen een carrière als hulphond tegemoet zien, anderen kunnen (zoals ze het zo mooi formuleren) een heel leuk huisdier worden.

Leuk om te kijken als je je verveelt. 3*

Ik heb Nolans remake lang geleden een keer gezien (nog voordat ie met Batman Begins enzo kwam aankakken) en nu heb ik dan eindelijk eens het origineel gekeken.

Ik vond Nolans versie een vrij conventionele thriller, die echter wel een sterke sfeer heeft, met mooie beelden van de Alaskaanse omgeving en een uitstekend acterende Robin Williams.

Het origineel heeft dan weer Stellan Skarsgard als troef, maar is verder op veel vlakken gedateerder. De bijrollen vond ik matig geschreven, de cinematografie saai. De schoonheid van de Noorse natuur zie ik nauwelijks terug. Het concept van slapeloosheid blijft sterk, maar al met al komt het niet echt uit de verf.

3*

De hele film spookte er maar één ding door mijn hoofd: Nolan is de meest megalomane regisseur die ooit op deze aardkloot heeft rondgewandeld (en als we zijn fantasiewereld er even bij pakken, ook de meest megalomane regisseur van alle vijf dimensies.)

Inception was al op het randje van overdreven, met een haast belachelijk gelaagd concept vol quasi-filosofische aspecten, maar dat had nog wel iets vermakelijks.

Met Interstellar heeft Nolan geprobeerd zichzelf te overtreffen, iets wat averechts heeft gewerkt. Het lijkt wel alsof hij vindt dat elke nieuwe film epischer moet worden dan de film ervoor, maar wat hij vergeet is dat je er ook te ver in door kunt schieten waardoor het allemaal gevoelloze beeldherrie wordt.

Het eerste deel van de film (op Aarde) is al tergend slecht; een verschrikkelijk pratende Matthew McConnaughey (die ik al snel zat werd), een stel bijdehante kinderen en hun toevallige ontmoeting met NASA-professors op 'het meest geheime complex ever' was al stompzinnig te noemen, maar dat hij dan als een soort redder van de mensheid binnen een dag mee wordt gestuurd op een zoektocht naar een leefbare planeet is natuurlijk te simplistisch voor woorden. Ik wist dat Michael Bay of Roland Emmerich slechte scripts konden schrijven (zie Armageddon), maar van Nolan had ik het niet zo snel verwacht.

Het tweede deel van de film is min of meer een rechtlijnig space exploration drama. Hier had ik nog enige hoop dat de film ergens naar toe zou gaan, maar in plaats daarvan worden we getrakteerd op wat pretentieus geneuzel over liefde en familie. Kom op Nolan, wat is dit voor broddelschrijfwerk?

Ik heb me ook geen seconde kunnen bekommeren om het lot van de personages. Ik voelde niets bij de intieme momenten (gelukkig zijn romances ons bespaard gebleven), maar ook visueel vond ik het niet zo indrukwekkend als ik gehoopt had. Ter vergelijking, 2001: A Space Oddysey had enkele prachtige beelden (hyperspacescène) en Gravity had prachtige serene momenten met spectaculaire cgi. Interstellar had dat een stuk minder.

Bij de aankomst op de planeet pikte de snelheid weer wat op. Matt Damon had nog wel een leuke rol. Hoewel het een aparte plotontwikkeling was, werd het vanaf dat punt weer wat spannender.

Het laatste half uur staat echter weer zo bol van de symboliek en vergezochte sci-fi concepten dat het gewoon niet meer serieus te nemen is. Hoe Coopers dochter ineens de belangrijke sleutel lijkt te zijn in de redding van de mensheid en hoe hij weet te communiceren via de boekenkast is gewoon ridicuul te noemen; het summum van een gemakzuchtig script. De hele slotscène duurt bovendien ook veel te lang.

Eén troost: de Academy (waar ik normaal gesproken weinig respect voor heb) heeft hier zowaar de juiste keuze gemaakt door Interstellar keihard links te laten liggen.

18 jaar na Twister is er dan weer een rampenfilm met tornado's. Pak de popcorn er maar weer bij!

Ja, wat zal ik zeggen...het blaast me niet weg. De spanning is vaak best ver te zoeken, en de film moet het meer hebben van de visuele effecten dan een dreigende losbarstende hel. Want hoe indrukwekkend sommige shots ook zijn (enorme tornado's vol in beeld, huizen en auto's die wegvliegen), nergens bekroop me het gevoel dat de ramp volledig losgebarsten was. De materiële schade is dan wel enorm, maar ik verwacht toch zeker meer dan 3 à 4 doden.

Hier en daar weet de film te imponeren en te vermaken, denk aan de vliegtuigen die de lucht in geblazen worden, of het oog-van-de-tornado-moment, maar dat weet de film over het algemeen gezien niet te redden. Soms waren de cgi-effecten zelfs minder indrukwekkend dan Twister, en dat is toch best spijtig.

Ik heb afgelopen week The Dropout met Amanda Seyfried gebingewatched maar die vond ik tegenvallen, ondanks dat Seyfried een prima performance gaf. Het probleem met de serie is dat er teveel gefictionaliseerd was en de interacties met advocaten, senior executives en personeel weinig geloofwaardig waren geschreven. Soms op het stompzinnige af, met flauwe grappen en copouts omdat de schrijfster blijkbaar niet weet hoe mensen in die business met elkaar communiceren.

In plaats van een sterk verhaal werd het een vreemde mix van drama, comedy en thriller. Soms grappig maar het deed vertelde niet het volledige verhaal.

Dan toch liever het echte werk, met archiefbeelden van de 'echte' Elizabeth Holmes: de documentaire The Inventor op HBO Max.

Productietechnisch is het een prima documentaire, met interviews met de sleutelfiguren in de opkomst en ondergang van Theranos. Visueel is het allemaal goed ondersteund met authentiek beeldmateriaal van Holmes en haar partner Sunny Balwani, en fragmenten van haar interviews en marketingfilmpjes.

Wat ik wel miste is een kijkje in het hoofd van Holmes zelf: haar sociopathische karakter, haar pathologische leugens, hoe iedereen zo bevlogen kon zijn van een vrouw die nooit met haar ogen knippert, een lage nepstem opzet, en miljoenen kon binnenharken zonder enig daadwerkelijk bewijs te geven van een werkend product...Psychologisch interessante vragen, maar de docu focust helaas meer op hoe Theranos zelf ontmaskerd werd. Ook interessant, maar het globale verloop van haar ondergang kende ik natuurlijk al deels van The Dropout.

Toch een kijkje waard, al was het alleen maar om de bizarre geschiedenis.

3,5*

Ik keek erg uit naar de nieuwe Scorsese vanwege het feit dat DeNiro, Pacino, Pesci en Keitel allemaal meewerkten aan de film. Sinds Heat (1995) hebben Pacino en De Niro geen scène meer samen gespeeld. Om de twee dan samen (laat staan Pesci en De Niro en Keitel) samen te zien spelen is wel bijzonder.

Dat gezegd hebbende kan ik niet zeggen dat ik enorm onder de indruk ben van de film. Het is allemaal degelijk gemaakt met een aantal sterke scènes en acteerprestaties, maar verder is het allemaal niet zo heel spannend.

Mijn grootste issue is dat de film eigenlijk twintig jaar te laat is gemaakt. De digitale technieken die zijn ingezet om De Niro, Pesci en Pacino te verjongen zijn geavanceerd, maar ergens voelt het zelfs anno 2019 uncanny en onnatuurlijk aan. Hun huid oogt vaak te glad (bijna als een wassen beeld), maar met name de ogen en motoriek verklappen uiteindelijk toch iemands werkelijke leeftijd. Dit is goed zichtbaar in een scène waarin je De Niro een groenteboer in elkaar ziet trappen. De Niro speelt iemand van in de 40, maar hij loopt en schopt als een oud opaatje van 76. Dat soort momenten haalden me af en toe uit de film.

Ik heb Hoffa (1992) gezien (met een aardige vertolking van Jack Nicholson) en ondanks dat ik niet echt weg ben van The Irishman, kan ik wel stellen dat laatstgenoemde vele malen beter is. Het is soms zware kost (enige basiskennis is wel zo handig om te hebben van de politieke situatie en werking van de vakbonden in die tijd), maar met de uitstekende rolbezetting was het wel goed te doen. Ik heb me niet verveeld, maar om nu te zeggen dat ik het nog een keer zou opzetten voor de lol, nee. Misschien over een paar jaar nog een herkijk, voor nu een lichte 3,5*.

Teleurstellend vervolg na een prima eerste deel. Ik kon mijn ogen bijna niet openhouden af en toe.

Met name het eerste half uur is ronduit saai te noemen. Er wordt een shitload aan informatie op je afgevuurd via vlotte dialogen en flitsende locatiewisselingen, maar het kon me werkelijk geen moer schelen. We zien een Stark expo show, schakelen daarna over naar een saaie senaatzitting en vervolgens een Grand Prix van Monaco, waar worden we voorgesteld aan de bad guy, Ivan Vanko, de immer bad-ass Mickey Rourke. Een showstopper actiescène volgt, maar het is zó over the top en belachelijk dat ik me afvroeg waar ik in hemelsnaam naar zat te kijken.

Helaas wordt er verder weinig boeiends met Mickey Rourke als bad guy gedaan. Hij wordt niet uitgediept en zijn scènes zijn weinig memorabel. Zonde.

De rest van het verhaal is een aaneenschakeling van drukke actiescènes, special effects en oeverloos gelul. Wat boeit mij nou of Pepper CEO van Stark Industries wordt, of dat Hammer de macht wil grijpen met een legertje Iron Man aftreksels? Het is inhoudelijk zo slecht dat ik er nooit echt geinvesteerd in kan raken. Ik hoop dat de echte Avengers-films wat meer te bieden hebben, want dit maakt me niet echt enthousiast.

Ik heb nog nooit zo'n onzinverhaal gezien als in Iron Man 3. Was deel 2 met Whiplash al op het belachelijke af, deel 3 neemt met het Mandarin/Extremis-verhaal groteske vormen aan waarvan ik echt niet begrijp hoe bioscoopbezoekers dit uberhaupt volhielden. Het is een vreemde mix van Iron Man personages vs. Terminator/Buffy the Vampire Slayer-achtige morphende bad guys. Is het de bedoeling dat ik dit supervet en meeslepend moet vinden?

Spannend wordt het namelijk nergens. Ook al zijn er honderd vechtpartijen vol allesvernietigende explosies, als niemand écht dood kan gaan, hoe moet ik dan op het puntje van mijn stoel zitten? Dikke plot armor doet elke poging tot spanning of drama teniet. Tony Stark overleeft met gemak honderd explosies en valpartijen en zelfs Pepper overleeft uiteindelijk alle geweld zonder één schrammetje. Wat heeft het dan nog voor zin om te kijken?

Dan heb je nog tal van vervelende bijrollen, zoals dat kutkind waar Tony veel te lang mee optrekt voor ja, wat eigenlijk? Op sommige punten leek het wel een belegen buddy-kerstfilm uit de jaren '90.

Dan hoop je nog ergens dat tongue-in-cheek humor en een flinke dosis zelfspot de boel nog kan redden, maar ook dat viel tegen. De echt leuke grappen zijn uiterst spaarzaam waardoor het allemaal vlees noch vis is.

Hoewel ik van Woody de laatste jaren nooit echt meer hooggespannen verwachtingen heb, sinds hij elk jaar een middelmatige film uitbrengt die het niveau van zijn eerdere werk nooit haalt, vond ik dit eindelijk weer eens eentje die wel te pruimen was.

Het hele moordplan van Abe wordt nergens gloomy of donker gebracht, maar blijft juist luchtig en fris. Dat maakt dat het een laid-back sfeertje krijgt, waarbij je als kijker weliswaar niet echt verrast of geschokt wordt, maar wel geboeid blijft kijken.

Leuke cast verder, niets op aan te merken. Joaquin Phoenix heeft best een leuke rol en brengt het niet te zwaar, zoals hij in de meeste van zijn films doet.

Voor het eerst in tijden eindelijk weer eens de bevestiging dat die ouwe baas toch nog wel iets kan.

Wes Anderson does it again. Wat mij betreft mag Anderson op deze weg doorgaan, want op animatiegebied stelt hij zeker niet teleur (waar zijn live-action films soms nog wel eens een misser kunnen zijn).

Na het bijzonder charmante Fantastic Mr. Fox is ook Isle of Dogs weer een prachtige stop-motion animatie geworden, nu met honden in de hoofdrol. Het is gewoon fascinerend hoeveel detail erin zit verwerkt, in zowel de aankleding als de animatie. De honden krijgen echt persoonlijkheid door de overtuigend geanimeerde emoties en bijbehorende voice acting. Geen over the top cartooneske stemmetjes, geen vervelend sentimenteel gedoe zoals in reguliere animatiefilms, maar personages die oprecht hartverwarmend en grappig zijn.

Andersons films zijn altijd wel een beetje quirky en dat zal niet iedereen bekoren, maar zelfs de grootste Anderson-hater zal moeten toegeven dat vrijwel elk shot een klein kunstwerkje op zich is vanwege het prachtige kleurgebruik en de symmetrie.

Ook fijn dat Anderson ervoor koos om Japanners ook echt Japans te laten spreken. Waar de meeste filmmakers concessies doen en Engels de voertaal laten zijn, doet Anderson lekker zijn ding en overbrugt hij op een creatieve en geloofwaardige manier de taalbarrière. Tel daarbij op dat ook de Japanse cultuur met respect wordt neergezet zonder het te willen veramerikaniseren of karikaturiseren. Het geeft de film meer authenticiteit en tilt het -zonder elitair te willen klinken- naar een 'hoger' niveau.

De enige reden dat het geen 5* krijgt is omdat het personage Tracy me niet zo aansprak en het einde een beetje anticlimactisch was . Maar goed, wat maakt het ook uit, de hele rit ernaar toe is al enorm vermakelijk.

Ondanks positieve verhalen vond ik hem behoorlijk tegenvallen. Ja, het is niet zo cheesy en low-budget als de miniserie, maar de remake weet -op enkele momenten na- niet echt te imponeren.

Het probleem zit hem in de wat rare mix van spanning, humor, en cheap thrills en teveel tropes.

En sja, de nieuwe Pennywise (Bill Skarsgård) is gewoon niet zo eng. Meer monsterlijk ogend, maar dat werkt averechts.

Tim Curry oogde menselijker, maar (daardoor?) creepier. Bovendien wist Tim Curry met zijn sterke mimiek iets vervreemdends uit te stralen.

De kindacteurs vond ik wisselend. Beverly (Sophia Lillis) en Richie (Finn Wolfhard) vond ik wel consistent overtuigen. Laatstgenoemde zorgde wel voor de leukste grappen in de film.

Als horrorfilm had ik er echter meer van verwacht, dus voor nu een average 3*. Tijd voor Chapter 2!

Wauw, dit was nog slechter dan Chapter One. Om te beginnen de veel te lange speelduur. Alles werd zo ontzettend lang uitgesponnen dat ik op de helft al klaar was met de film. De aanloop naar de confrontatie is ellenlang, en zit vol all-over-the-place herinneringen, flashbacks en queestes waarin alle Losers hun token moeten vinden. Ondanks enkele creepy scènes kakt het vaak in.

Verder vind ik het maar vreemd dat de Losers hun gang kunnen gaan in Derry maar er verder totaal geen interactie lijkt te zijn met dorpsbewoners.
Er raken kinderen vermist, ze worden vermoord door Pennywise, maar dat komt verder nooit meer terug in het dagelijks leven.
Of wat te denken van het feit dat ze een restaurant trashen na wat hallucinaties, maar gewoon de deur uit kunnen lopen zonder dat de politie wordt gebeld? Of dat ze Henry Bowers in de bieb doden nadat ze door hem zijn aangevallen, waarna Richie een flauwe opmerking maakt en ze ter plekke rustig gaan bespreken wat hun plan is. Ik snap dat dit een film is waar suspension of disbelief nodig is, maar zelfs binnen die bovennatuurlijke wereld moet er toch zeker een bepaalde logica en consistentie zijn?

De schrikmomenten vielen tegen. Het zijn voornamelijk flauwe jumpscares met Pennywise in één van zijn vele gedaantes, maar voor mij zit horror hem juist in het scheppen van een beklemmende sfeer. De scares worden met name bewerkstelligd met flauwe (soms lelijke) cgi, facial distortion en audiovisuele nabewerking en zijn daarmee weinig origineel.

Ook het script was vaak waardeloos. Bill Hader's personage Richie zorgde voor de komische noot, maar flauwe one-liners in een spannend bedoelde scène stoppen verneukt elke sfeer.
Zeker het laatste uur met de confrontatie was ondermaats. Aan de cast lag het niet eens zozeer, met James McAvoy en Jessica Chastain, maar ze konden er niet veel mee.

2.5*. Niet zo cheesy als de miniserie, maar wel slecht op zijn eigen manier.

Leuk concept voor een horrorfilm, die de gehele speelduur een vrij constante spanning heeft. Helaas wordt de film genekt door een aantal dingen.
De personages (met name de vrienden van de hoofdpersoon) hebben soms rare reacties op wat er gebeurt en het acteerwerk laat soms te wensen over.
Het plot was bij vlagen raar uitgewerkt. Vooral de scene in het zwembad voelde nogal nutteloos aan en was ook onlogisch uitgewerkt. Het moment dat Paul op een extreem lompe manier Yara in haar been schoot had een hoog 'wtf'-gehalte, laat staan dat dat hele plan met het elektrocuteren ontzettend dom was.
Ook de montage is wat warrig en inconsistent; hard cuts, crossfades, long shots en snelle montage liepen allemaal door elkaar. Het voelde maar rommelig aan. Wel levert de buurt waar ze gefilmd hebben (veelal de suburbs van Detroit) mooie plaatjes op, waarmee de juiste sfeer voor de film werd neergezet. Helaas is het niet genoeg om een voldoende te scoren.

A Very Boring Muppet Christmas Movie, more like it.

Muppets-films staan sowieso niet echt bekend om dat ze filmisch hoogstaand zijn, maar soms is er nog een nostalgische factor wanneer je ze als kind hebt gezien, of wordt een eigentijdse versie echt leuk en aandoenlijk uitgevoerd (zoals The Muppets (2011)). Dat had deze film niet.

Ik vraag me vooral af voor wie het gemaakt is. Voor kinderen zal het hele plot met de geldbeluste Joan Cusack geen reet aan zijn. Voor volwassenen is er te weinig om te lachen en de referenties zijn gemakzuchtig en flauw. Je kunt als makers wel inhaken op (destijds) populaire films, celebs en tv-series (Scrubs, A Beautiful Mind, Moulin Rouge) maar anno nu is het behoorlijk gedateerd. Een cameo van Triumph the Insult Dog zal de meeste mensen weinig zeggen, om maar wat te noemen.

Een (nogal voor de hand liggende) 'ode' aan It's a Wonderful Life weet de film nog enigszins te redden in de tweede helft, maar verder was het niet om over naar huis te schrijven.

De moeder van Martin Scorsese is een typische gezellige, karakteristieke dame met een leuke vertelstijl, en je kan wel zien waar hij zijn Italiaans-Amerikaanse accent en looks vandaan heeft.

Ook leuk dat zijn ouders regelmatig kleine rolletjes kregen in zijn (latere) films.

Als documentaire vond ik het allemaal wat ongepolijst en rommelig. Er zat geen rode draad in, het is gewoon alsof je een avondje bij de familie Scorsese komt eten en dan wat verhalen over de familiegeschiedenis te horen krijgt. Het kwam dan ook meer op mij over als een experimenteel filmprojectje van Scorsese dan een waardige documentaire die iets te vertellen heeft.

2,5*