Opinions

Een film met een potentieel leuk thema, maar die heel erg de plank misslaat. Onvoorstelbaar dat iets als dit meerdere Gouden Kalveren heeft gewonnen. Was de competitie dan zo bedroevend slecht?

Het grootste probleem van de film is dat er zoveel gemakzucht van uitstraalt.

De humor is een verzameling van flauwe slacker/eeuwige student/bachelor frog-achtige grappen. Weinig originele of écht geslaagde grappen, en soms zelfs onderbroekenlol die anno 2014 echt niet meer kan.

Er wordt zelfs vrij opzichtig gejat van The Big Lebowski met een musical montage vol bewegende objecten in beeld. Konden ze nou echt niks zelf verzinnen?

Gijs Naber doet het op zich niet slecht, maar het leek soms wel afgekeken van Abel.

De overige rollen zijn bijna allemaal tenenkrommend.

Vooral Lisa kan er niks van en wat mij betreft was haar enige toevoeging aan de film was dat ze misschien nog haar beha zou uittrekken, voor Nederlandse-filmbegrippen toch het minste dat je zou kunnen verwachten. Maar ik zat naar een gekuiste EO-film te kijken blijkbaar, want ik heb geen tiet gezien.

Het plot stelt ook al weinig voor. De insteek is natuurlijk een verlate coming-of-age ontwikkeling van de hoofdpersoon, maar toen dat eindelijk zover was, hadden ze mijn aandacht al verloren.

Er gebeurt te weinig interessants om de hele speelduur te boeien en hoewel de film soms met wat absurdistische scenes de aandacht vast probeert te houden, met name naar het einde toe, slaagt het daar niet in.

Luchtige film waarin tijdreizen centraal staat, maar dan zonder al teveel paradoxaal gedoe zoals het butterfly effect en het verstoren van dingen in het heden.
Dat is op zich wel het meest spannende aan tijdreizen, maar al vaker gedaan, zoals in het veel matigere The Butterfly Effect.
De inslag van deze film ligt dan ook meer in het aantonen van de waarde van de kleine dingen des levens, plus het feit dat je sommige dingen nooit helemaal zelf in de hand hebt.

Gleeson is hiervoor de ideale acteur; een sociaal wat onhandige maar vriendelijke goedzak. Een beetje zoals Hugh Grant dat altijd deed in romcoms, maar dan leuker.
McAdams vind ik (zoals in de meeste romcoms) al vrij snel een beetje irritant worden vanwege haar feeërieke verschijning en blijheid. Daardoor heeft ze maar weinig diepgang of karakter.

In het middenstuk van de film vond ik het een beetje inkakken. Ik verwachtte dat de verovering van de love interest meer tijd in beslag zou nemen (à la Groundhog Day) maar al vrij snel waren ze 'married with children'.
Zoals ik al aangaf, wordt de insteek van de film al snel meer filosofisch, maar dat brengt ook meer sentiment met zich mee. Na 90 minuten was mij de boodschap van de film eigenlijk al duidelijk en dan moet je nog een half uur. Dat is op zich geen ramp, want de film kijkt prima weg, maar het is wat mij betreft dan al over zijn hoogtepunt heen.

Een wat quirky film die wel een aardig uitgangspunt heeft, maar in de uitwerking ervan niet echt beklijft.

Ik kan de vinger er niet precies opleggen, maar volgens mij komt het door de wat warrige manier van vertellen en dat de film lijkt te wankelen tussen enerzijds een wat lauw drama (een gefrustreerde vrouw die spanning zoekt buiten haar uitgebluste huwelijk) en een niet-zo-grappige komedie met ietwat vreemde personages.

Er zijn wat scenes en personages die ik niet echt vind passen in de film. Het zijn kleine dingetjes die net even iets teveel aandacht krijgen en die afleiden van waar de film eigenlijk om moet draaien. Zo vind ik de rol van de psychiater en de vriendinnengroep van Rachel best een stoorfactor in de film.

Niet dat het een slechte film te noemen is, maar de weg er naar toe is niet altijd even leuk of goed uitgestippeld. Het deed me in ieder geval niet zo heel veel.

Op zich een mooie film met een serene sfeer. De beelden van de verschillende decennia waren prachtig vormgegeven en ook de hoofdrolspeelster is aangenaam om te zien.

Qua plot begon het wel zoals ik me had voorgesteld, maar ik vond het jammer dat de film gaandeweg zo weinig écht interessante dingen deed met het gegeven dat ze niet verouderde. Het focust vooral op haar love interest (Michiel Huisman) en hoewel hij wel charmant overkwam, vond ik het feit dat ze voor hem viel niet heel geloofwaardig. Je zou denken dat iemand met zoveel levenservaring en wijsheid misschien ook meer haar heil zou zoeken in oudere mannen.

De ontmoeting met zijn vader die zij nog kende van vroeger, maakte het -hoewel nogal toevallig- wel interessanter, maar het wordt nooit echt duidelijk waarom zij nou zo'n impact had gemaakt op zijn leven. De band die zij vroeger hadden blijft immers onderbelicht en daardoor deed hun ontmoeting me emotioneel weinig.

Het einde vond ik ook wat jammer, omdat ik had gehoopt dat de film zou laten zien dat Michiel Huisman ouder wordt en zij niet. Qua plot is het dan ook jammer dat zij -net nu zij ervoor kiest om niet meer 'weg te rennen'- opnieuw een ongeluk krijgt die de 'spell' ongedaan maakt. Lekker makkelijke oplossing voor het leeftijdsprobleem (samen oud worden, hoera) maar tevens een nogal conventioneel einde.

Ongelooflijk, wat een saaie kutfilm. Denk je je kerstdag te kunnen afsluiten met een leuke kerstfilm, krijg je deze draak van een film voor je kiezen. Twee mensen die met moeite proberen hun kerstbomen te verkopen, terwijl ze onderling wat ruzie maken. That's it.

Er is geen interessant verhaal, er zijn geen interessante personages, er is geen humor, geen drama, kortom geen ene zak aan.

Paul Giamatti heb ik als acteur wel hoog zitten, maar weet wel vaak die onsamenhangende, middle-of-the-road indiefilms te kiezen. Paul Rudd vind ik ook vaak prima, maar ook hij kan niet veel met het rommelige script. En dan het vervelende Russische personage van Sally Hawkins, wiens aanwezigheid eerder een stoorfactor is dan een toevoeging.

Al na een half uur had ik schoon genoeg van deze film, maar voor de statistieken besloot ik hem toch maar uit te kijken. Met afstand de meest zielloze kerstfilm die ik ooit heb gezien.

Ja, leuke film met een hoop grappige scenes.

Het eerste deel van de film was veruit het sterkst, als de schrijver 'Monk' merkt dat 'domme' black books beter verkopen dan zijn intelligente schrijfsels, en hij uit frustratie een zo dom mogelijk boek gaat schrijven. Dat blijkt een schot in de roos want ineens wil iedereen hem spreken.

Dat biedt een hoop gelegenheid voor leuke scenes en satire over het stuck-up schrijverswereldje (en dan vooral de slijmende uitgevers), maar tegelijk focust de film ook op Monks dysfunctionele familie en wat persoonlijke tegenslagen. Het plot gaat dan helaas wat meer richting conventioneel drama een overlijden in de familie, (zelf)acceptatie, dementerende moeder, relationele problemen. Daarmee lijkt de film zichzelf wat meer gravitas te willen geven, maar ik vond dat soms een beetje been there done that, en het ging ook ten koste van het komische gehalte.
Maar goed, uiteindelijk blijft Monk centraal staan, en Jeffrey Wright weet hem goed gestalte te geven.

4*

Het was een drama om uit te zitten. Nu ben ik al geen fan van 50's romantische musicals, maar langdradige, suffe liefdesperikelen met notabene een lelijke francaise als love interest houden me bijna niet wakker. De liedjes an sich gaan nog wel, mits deze niet te oubollig zijn of de vaart uit het toch al magere verhaal halen. En dat was af en toe wel het geval.

Het enige wat dan nog overblijft zijn de tapdanskunsten van Gene Kelly, de mooi gemaakte slotdans met getekende decors en af en toe grappige screwball-achtige dialogen, maar om daar nou 2 uur voor door te moeten worstelen, non merci.

Ik twijfelde al in hoeverre de film in Parijs zelf geschoten was, maar dan lees ik vervolgens dat maar liefst 99% van de film in een studio in Californië is gefilmd. Heel mooi nagemaakt, daar niet van, maar het interessante aan de film leek me juist authentieke Parijse scènes, dus dat was nogal een deceptie.

Verrassend leuke film. Ik wist niet wat voor film het was toen ik eraan begon, dus toen ik Tom Cruise als piloot zag verwachtte ik niet dat het een Scorsese-achtige toestand zou worden. Nu vind ik films als Casino, Goodfellas en Wolf of Wall Street geweldig, dus dit lag ook wel in mijn straatje. Ik kende het verhaal van Barry Seal nog niet maar het is zo over-the-top en bizar dat het zich prima leent voor zo'n opzet.

Leuk om Cruise eens in een niet-good guy rol te zien, hoewel ik hem niet echt het type ervoor vind. Dat heeft een beetje met zijn uitstraling te maken. De echte Barry Seal is niet bovendien ook niet bepaald good-looking en Tom Cruise lijkt er in de verste verte niet op. Aan de andere kant: Tom Cruise doet gewoon zijn vliegwerk zelf, en dat kun je van weinig acteurs zeggen.

Het verhaal mist wel wat diepgang en spanning, maar de vlotte montage en de humor maakten het vermakelijk genoeg.

Fascinerende zaak door o.a. het sociopatische gedrag van Chris Watts, dat in verschillende Youtube-video's al uitvoerig is geanalyseerd (YT-kanaal JCS Criminal Psychology wijdde een interessante video aan het verhoor van Chris). Ook het feit dat het breed is uitgemeten in de (Amerikaanse) media en dat Chris een tv-interview gaf na de 'verdwijning' maakt dit spraakmakend.

Ik wist al vrij veel van de zaak, maar toch zag ik nog veel security cam- en rechtszaakbeelden voorbij komen die ik nog niet eerder had gezien. Voor wie echter alles al weet, biedt de documentaire niet veel nieuws.

De makers hebben het af en toe nog wel spannend gehouden door te spelen met chronologie en spanningsopbouw, maar dat leidde vooral tot een iets te lange speelduur.

Maar toch, fascinerend door het onderwerp en de details van de zaak. Het helpt ook wel dat Amerika minder strikt is met privacy voor de betrokkenen; waardoor videoopnames, privéfoto's en camerabeelden worden gewoon openlijk kunnen worden gepubliceerd.

Waar is Poirot als je hem nodig hebt?

Als je een whodunnit gaat kijken hoop je uiteindelijk op een concreet, bevredigend einde, zoals een Poirot, Derrick of Columbo aan het eind slim kan afleiden wie het gedaan heeft en waarom.

Toen bij de credits bleek dat -ondanks de spanning in het slot- dat verlossende antwoord nooit zou komen, voelde ik me wel een beetje dom. Dat ik als een halve proleet had durven verwachten dat een intelligent drama mij pasklare antwoorden zou geven. Het is geen fucking Columbo met een 'one more thing' last-minute onthulling.
Maar het is nog erger dan dat: niet alleen weet ik nog steeds niet wat er zich echt heeft afgespeeld, ook weet ik niet zeker of ik dat gaandeweg had moeten ontcijferen, of dat het de bedoeling is dat we dat niet hóren te weten en dat het alleen maar gaat om hoe we mensen in een ander licht zien als we niet zeker weten of iemand schuldig is.
Ik snap bv. nog steeds niet wat zoontje Daniel wel of niet weet, of denkt te weten, en wat er in het hoofd van moeder Sandra omgaat. Valt het te deduceren? Heb ik de film niet begrepen? Vragen, vragen.
Maar goed, misschien is dat ook wel het sterke punt van de film, dat we erover blijven praten en ons dingen afvragen. Als dat zo is, goed gedaan.

Wat ik in ieder geval wel weet is dat Sandra Hüller een supersterke rol heeft neergezet. Hoe zij naturel acteert en tal van emoties kan laten zien is erg knap. Terecht genomineerd dus (helaas niet gewonnen).

De film is wel lang, vooral de rechtszaak gaat iets te lang door maar door bovengenoemde whodunnit-vraag blijf je wel aandachtig kijken en luisteren naar argumenten voor en tegen.

Dikke 4*

Niet zo lang geleden het boek gelezen, daarna nieuwsgierig geworden naar de (eerste) verfilming.

De tekenfilm is natuurlijk alweer behoorlijk oud, al zegt dat natuurlijk niets over de kwaliteit; Disney had in de jaren '50 immers ook al behoorlijk wat mooie animatiefilms geproduceerd. Die kwaliteit hoef je hier niet te verwachten, want de animatie is duidelijk minder hoogstaand. Nog steeds knap gemaakt, maar wel gedateerd en bij vlagen ronduit lelijk.

Het boek vond ik leuk om te lezen, misschien niet al te subtiel maar wel een vindingrijke, allegorische vertelling van het communisme. De tekenfilm volgt het verhaal redelijk trouw (op wat details na), maar de vertelstijl was voornamelijk voice-over in plaats van dialogen. Daardoor leerde je de hoofd'personen' toch iets minder goed kennen en blijft het allemaal wat afstandelijk.

Misschien ook maar eens de live-action verfilming uit 1999 proberen.

3*

Valt tegen. Ik had van tevoren geen hoge verwachtingen van deze prequel, maar na de eerste 20 minuten hoopte ik toch nog op een bovengemiddelde film.

Alleen weet de film maar niet op gang te komen. Het heeft qua schrikmomenten weinig te bieden (lees: één jumpscare) en er is nergens een lekkere onderhuidse spanning. Gewoon heel tam allemaal. Het laatste half uur is de film helemaal op zijn zwakst, met een rommelige, onevenwichtige en bovendien slecht gefilmde climax (of moet ik zeggen: anticlimax).

Mja, is het toch allemaal weer net niet.
De setting en tijdsgeest zijn wel leuk (en het is beter dan Annabelle 1) maar de horrorcliché's vliegen je om de oren en het had allemaal veel enger en strakker geregisseerd kunnen worden.

Het probleem in deze film (en veel andere horrorfilms trowuens) is dat er nooit een 'natuurlijke' reactie is op enge gebeurtenissen. Langzaam omdraaien als er een eng geluid is, kleine meisjes durven gewoon een enge kamer binnen te lopen, blijven staren naar iets engs terwijl ze eigenlijk weg moeten rennen. Er is nooit hysterische paniek, zelfs niet bij de kinderen. Ze worden niet wakker als de meiden het huis bij elkaar schreeuwen. Er worden geen vraagtekens gesteld bij bovennatuurlijke verschijnselen. De meiden blijven er gewoon wonen en overnachten, zelfs als Mr. Mullins dood wordt gevonden met heftige verminkingen gaan ze gewoon door met hun dagelijkse leven. Ms. Mullins ligt heel de tijd in haar bed, maar wordt amper in het verhaal betrokken.

Zit allemaal dus vrij zwak in elkaar. Het acteerwerk is allemaal binnen de lijntjes (geen uitschieters) en soms zelfs zwak.

En die pop, sja. Na al die Conjuring-films ben ik die eeuwige zoom-in closeups van dat poppenhoofd ook wel zat. Uiteindelijk was het einde wel een aardige tie-in met Annabelle deel 1, maar als franchise is het allemaal gewoon niet spectaculair.

Mooi gemaakte animatiefilm die in eerste instantie een beetje vreemd overkomt. Wat is dat toch met al die poppen die hetzelfde soort gezicht hebben en dezelfde stem? Was het gewoon gemakzucht van de animator en was het budget voor stemmen opgegaan aan de catering?

Al snel blijkt echter dat dit een artistieke keuze is en dat het eigenlijk het verhaal dient. Kaufmans werk is vaak alleen maar weird om het weird-zijn (en dat is niet negatief per se, ik vind zijn films erg leuk), maar in dit geval vond ik het het verhaal echt versterken.

Leuk ook om te zien hoe er allerlei kleine animatiedetails zijn verwerkt die het allemaal heel levensecht en herkenbaar maken.

Ook props voor David Thewlis, die de stem van de hoofdpersoon prima inspreekt en echt een menselijk karakter geeft aan Mr. Stone.

Nou, de grote winnaar van de 2025 Oscars eindelijk gezien.

Qua plot heeft de film niet bijzonder veel om het lijf; een NY escort komt in contact met een Russisch rijkeluiszoontje dat een luxueus leventje leidt en het feestbeest uithangt. Feesten, zuipen, gokken, drugs, gamen, stripclubs bezoeken, veel meer doet hij niet. Anora, of "Ani", gaat bij hem langs en ziet haar kans schoon om geld te verdienen aan hem, helemaal als hij haar vraagt een weekje lang zijn vriendin te zijn voor 15k en daarna haar zelfs ten huwelijk vraagt.
Als zijn ouders in Rusland hier lucht van krijgen, wordt kersvers getrouwde Anora meegesleurd in een familieconflict en wordt ze van hot naar her gesleept om de situatie ongedaan te maken.

Wat dan volgt is een bij vlagen komisch, soms wat kluchterig, maar vooral hectische tocht door NY.
Het is een aardige film en (op een wat inkakkend middenstuk na) 135 minuten lang boeiend. maar of dit nu echt 5 Oscars waard is? Best Picture, Best Director, Best Editing én Best Original Screenplay? Nee, dat vind ik wat teveel van het goede.

De personages zijn vaak irritant (vooral dat rijkeluiszoontje), maar van iedereen snap je wel waarom ze doen wat ze doen, en dat ze liever ergens anders hadden willen zijn dan in deze situatie.
Wel alle lof voor Mikey Madison, die als relatief onbekende actrice het titelpersonage sterk neerzet, ze is een overtuigende sassy escort die lekker fel uit de hoek kan komen.

3,5*

Ant-Man heb ik lang uitgesteld omdat superheldenfilms me nooit zo liggen, al had ik gehoord dat deze wel grappig was.

Gelukkig neemt het zichzelf niet zo serieus en weet het af en toe leuk uit de verf te komen. Andere subplotjes zijn wat minder interessant maar dienen vooral om een beetje achtergrond te geven aan de personages.

Michael Douglas doet het aardig en ook leuk om te zien hoe ze hem verjongd hebben in de introscène. Ik kreeg even een Gordon Gecko flashback.

Paul Rudd heb ik als komisch talent op zich wel hoog zitten en hij stelde niet teleur, hoewel er soms wat geforceerde grappen voorbij kwamen. De makers lijken toch ook de verplichte standaardformule met een beetje romantiek en drama erin te hebben willen stoppen, en daarnaast natuurlijk de opzichtige opstap naar z'n verschijning in the Avengers-reeks.

Een enorm onzinverhaal vol pseudo-wetenschappelijke quantummechanica-onzin, maar het was wel vermakelijke onzin. Paul Rudd is altijd wel charmerend en enkele topacteurs als Michael Douglas en Laurence Fishburne fleuren de boel nog wat meer op.

Deel 2 heeft wat meer humor dan deel 1 en is daardoor net even wat leuker dan zijn voorganger.

Wel moet je deel 1 hebben gezien om deel 2 te kunnen volgen (en het liefst nog Captain America: Civil War tussendoor) want er wordt veel naar verwezen.

De special effects zaten goed in elkaar, maar het 3D was (wederom) vooral storend en deed eigenlijk afbreuk aan de kijkervaring. Kijk hem dus vooral in 2D als je die kans hebt.

Mooi gefilmde docu die goed laat zien hoe verwonderend, mooi, zwaar, koud, indrukwekkend en isolerend het leven op Antarctica kan zijn. Sommige mensen geven je de indruk dat het heel zwaar kan zijn (vooral één gast was er alleen maar negatief over), andere zeggen weer dat het een bijzondere levenservaring is. En blijkbaar ga je avocado's ook erg missen na een overwintering.

Geweldig. Ik heb een half jaar geleden For All Mankind gezien, wat al indrukwekkend was, maar Apollo 11 is dan weer net een andere insteek.

Wat deze documentaire op zijn beurt zo bijzonder maakt zijn de in hoge kwaliteit geschoten filmbeelden van zowel de lancering als de control centers, waarbij de missie van begin tot eind wordt gevolgd. Door de missie op deze manier mee te maken als kijker, wordt heel die maandlanding veel tastbaarder dan alleen maar het zien van die welbekende zwart-wit beelden van Neil die op de maan stapt.

Je kreeg soms wel het gevoel dat het behoorlijk is ingekort, terwijl er wel wat problemen zijn geweest en het niet helemaal smooth liep. In deze docu leek het een vrijwel vlekkeloze missie. Ik had daar wel meer van willen zien; als de docu 2 of 3 uur had geduurd had ik dat niet erg gevonden. Maar goed, het was voor Apollo-begrippen unaniem een belachelijk groot succes natuurlijk, en ook al zijn we het inmiddels wel gewend dat dit gebeurd is, blijft het natuurlijk onwerkelijk als je er over nadenkt. Hoe dit bedacht en gebouwd is en ook perfect is uitgevoerd door al die mensen. Ik kreeg bij vlagen een trots, Amerikaans-patriottisch gevoel van binnen.

Van de indrukwekkende beelden op het eind (tijdens de credits) van de opbouw van de raket had ik ook wel meer willen zien.

Wat betreft films over alien encounters vond ik Close Encounters of the Third Kind tot nu toe de meest bedachtzame film als het gaat om 'first contact' met een buitenaards ras. Geen over-the-top, tongue-in-cheek actiespektakels zoals Independence Day of Mars Attacks, maar een film waarbij taal en de barrière tussen mensen en aliens centraal staat. Zo'n invalshoek vind ik net even iets interessanter dan simpele alien-invasies met oorlogsretoriek en een hoop explosies.

Arrival heeft ongeveer diezelfde insteek, al wordt de ontmoeting met de aliens en het leren van hun taal en doel verder uitgewerkt en verwoven met het persoonlijke leven van de hoofdpersoon Louise.
Het lineaire aspect van tijd wordt in deze film flink op de kop gezet en hoewel dat gegeven interessant is uitgewerkt, roept het meer vragen op dan dat het beantwoordt. Vragen die ongetwijfeld leuk discussievoer opleveren, maar die ik op dit moment nog niet helemaal kan bevatten.
Maar dat hoeft ook niet per se. Het was -uitzonderingen daargelaten- een fijne film om te zien. Het ziet er visueel prachtig uit en ook de spannende muziek werkt goed; het creëert een onheilspellende sfeer die ik wel kan waarderen.

Toch vind ik de film hier en daar matig uitgewerkt. De manier waarop militairen en andere hooggeplaatste leidinggevenden communiceren met Louise en Ian vond ik soms wanstaltig slecht geschreven. Een bepaalde mate van suspension of disbelief is natuurlijk nodig, maar deze werd door soms idiote dialogen en acties behoorlijk op de proef gesteld. Moet ik nu echt geloven dat wanneer ze een taal/communicatie-expert recruteren om de taalbarrière te beslechten, haar professionaliteit door dezelfde officieren meteen al ter discussie wordt gesteld en ze wegens politieke spelletjes wordt tegengewerkt? Dat een paar soldaten doelbewust chaos veroorzaken door explosieven in de alien vessel te plaatsen? Of dat een enkele dwarse leidinggevende de autoriteit heeft om de communicatie met andere landen te verbreken zonder tussenkomst van de president? In een film die zichzelf serieus neemt en tracht om zo realistisch mogelijk een militaire operatie neer te zetten, verwacht ik wel dat het tot in de puntjes is uitgewerkt.

Geen perfecte film dus, maar qua sfeer en vertelling zeker één van de interessantere alien encounter films.

Begint aardig en de film leek met het dode jongetje aan de eettafel even een interessante kant op te gaan. Jammer dat daarna de focus verschuift naar die paranormale onderzoekers, waarvan in ieder geval eentje een regelrechte karikatuur is. We volgen meerdere personages waardoor het allemaal een beetje rommelig en onsamenhangend aanvoelt. Er zijn nog wel wat sterke scènes hier en daar, maar helaas was de tweede helft te matig uitgewerkt en niet zo spannend meer. Het einde viel ook tegen.

2,5*

De weerzinwekkende monoloog in het begin laat direct zien met wat voor film we te maken hebben. Freddie Highmore speelt vaak hoogbegaafde, emotionele jongetjes (bijvoorbeeld Finding Neverland), maar zo zoetsappig en pretentieus zoals hij hier zijn teksten oplepelt, heb ik nog nooit gezien.

Daarna wordt er een ontmoeting tussen zijn ouders (Jonathan Rhys Meyers en Keri Russell) neergezet als de meest cliché, liefde-op-het-eerste gezicht filmscene die ik ken. Werkelijk elke uitspraak is zoetsappig en emotioneel beladen. Een zwoele blik hier, een "romantisch" antwoord daar en voor je het weet zijn ze aan het zoenen. Dat je realisme aan de kant zet voor een sprookje is één ding, maar moet je er dan meteen zo'n mierzoet script van maken?

De rest van de film draait maar om één ding: het ontmoeten van zijn biologische ouders. Van enige spanning en diepgang is geen sprake; het blijft oppervlakkig, vaag en summier, met muzikale montages als symbolieke opvulling.

De film is extreem voorspelbaar en onuitstaanbaar vervelend. Ik snap dan ook niet waarom het zo'n hoog cijfer heeft gekregen. Is men gevoelig voor dit soort sprookjes. Of 'hoort' men iets in die film dat ik niet hoor?

Nou, de eerste Avengers-film is door de grote cast wel leuker dan alle origin-films tot nu toe, maar het blijft een rare mengelmoes van buitenaardse halfgoden (Thor/Loki), mensen van vroegere tijden (Capt. America) en hedendaagse helden (Tony Stark/Bruce Banner/Black Widow) die ook allemaal hun eigenaardigheden hebben. Soms is de chemie er wel onderling, maar soms werkt het qua humor en dialogen voor geen meter.

Ik heb me lange tijd afgevraagd wat de Avengers-serie (en alle Marvelfilms eromheen) nu zo populair maakte, en had eigenlijk verwacht dat er wat meer tongue-in-cheek humor in zou zitten. Dat vond ik wat tegenvallen. Er zit wel wat zelfspot in, maar dat komt voornamelijk door de cheeky Tony Stark. De overige Avengers hebben verder weinig humor, met Captain America als humorloos dieptepunt. Sowieso neemt de film zichzelf zelfs wat té serieus, vooral als het gaat om het gedoe met die Tesseract.

Dan is er de bad guy, Loki (uit Thor) die weer zijn opwachting maakt. Hij is charismatisch en wordt prima vertolkt door Tom Hiddleston. Ik vind hem als personage nog wel het interessantst (wb. zijn jaloezie richting Thor), maar het wordt verder amper uitgewerkt.
Helaas is het eindgevecht nogal een lange zit met al die monsters die via een interdimensionale portal op Manhattan afkomen. Ze dienen als simpele cannon fodder voor de Avengers om maar zoveel mogelijk spektakel en battle sequences te showen, terwijl ik liever een wat intiemer gevecht had gezien waarin Loki centraal staat.

Ik wil niet weten hoeveel geld er in alle special effects gepompt is, want het is wel mooi gemaakt allemaal. Inhoudelijk is het allemaal vooral een hoop onzin, met veel pseudo-wetenschappelijk gebrabbel en poeha. Met 2,5 uur is het ook ruim een half uur te lang. Ben benieuwd of de sequels me nog omver zullen blazen.

Al vanaf de eerste minuten wist ik dat dit een héél. lange. zit. ging worden. Al meteen word je midden in de actie gedropt zonder dat je enig idee hebt waar je naar zit te kijken. Loki's scepter? Strucker? De Maximoff tweeling? Wapenhandelaar Klaue? Op basaal niveau snap je nog wel een beetje waar ze het over hebben, maar belangrijker is: waarom moet ik dit interessant vinden? Wéér een belangrijk artifact? Weer een paar mensen met vreemde superkrachten? Blaaah.

Als de Avengers zelf nou interessant waren, maar nee, de helden zijn behoorlijk ééndimensionaal. Een diepe karakterstudie als in Joker verwacht ik natuurlijk niet, maar dan hoef ik óók geen oppervlakkige romances of persoonlijk drama te zien, want emotioneel investeren in de personages is toch niet mogelijk.

Wat blijft er dan nog over? Een hoop grafisch geweld, waar ik na 5 MCU-films behoorlijk murw van ben geworden. "Het is toch mooi gemaakt?" hoor ik je zeggen. Misschien, maar wat dan nog? Elke filmstudio kan ergens een paar tientallen miljoenen tegenaan gooien, de beste concept artists en 3D vormgevers inhuren en iets cinematisch neerzetten. Bovendien maakt een minutenlange cgi-battle waarin de hele omgeving gesloopt wordt een film niet spannender, zeker als er nooit mensen doodgaan. Je kan wel merken dat ze voor een PG-12 rating zijn gegaan.

Het is gewoon een rommeltje om naar te kijken. Teveel personages, geen diepgang, drukke montage, een hoop poeha zonder enige inhoud, humor die amper werkt en een zwak plot. Ik vond het echt een kwelling om deze 2,5 uur uit te zitten.

Ik vond de eerste Avengers nog re-de-lijk en na de misbaksels Thor en Iron Man 3 gaf Guardians gaf me weer enige hoop. Age of Ultron slaat deze hoop met Mjolnir weer diep de grond in. Ben kapót en heb nog weinig zin in de rest.

Dik verdiende 1,5*

Avengers: Endgame is het beste deel van de Avengers-films, zoveel kan in ieder geval gezegd worden. Daar valt op zich niet zoveel eer aan te behalen gezien de eerste drie Avengers-films, maar eerlijk is eerlijk, Endgame was best oké. Drie uur speeltijd is lang en hoewel de film af en toe inkakte, ben ik zelf wel wakker gebleven.

Het tijdreis-aspect is nog aardig leuk gedaan met terugblikken op de vorige films. Dat dat ertoe leidt dat de gebeurtenissen uit Infinity War ongedaan gemaakt kunnen worden en iedereen 'terugkomt' uit de dood, so be it.

Endgame heeft geen superbijzonder einde, maar voor wat het is doet het de meeste personages eer aan en krijgt iedereen de afronding die hij/zij verdient. Toch deed het me emotioneel niet veel. Daarvoor vind ik de films uiteindelijk te kinderachtig en zijn er teveel personages die me niet boeien. Je zou kunnen zeggen dat de film bijna gebukt gaat onder de vele tientallen personages die allemaal screentime opeisen.

Zo hèhè, blij dat ik er vanaf ben. Ik heb mijn portie hersenloos vermaak wel weer gehad voor de komende tien jaar. Het was geen gemakkelijke taak om alle MCU-films uit te zitten, maar er zaten wel wat vermakelijke films tussen. Toch is het niet aan mij besteed. Geef mij maar wat serieuzere films met meer inhoud.

3,25*

De nieuwere Avengers/allies (de Guardians, Spider-Man en Dr. Strange) zijn op zich een welkome toevoeging en ze blenden allemaal wel goed in elkaars werelden, maar al dat interdimensionele gereis naar surrëele locaties als Knowhere, Nidavellir en Vormir is dan weer enorm vermoeiend en saai. Zeg maar gerust een enorm gaapfestijn.
Qua plot is het all over the place en al die drukte had van mij niet zo gehoeven. Ik hou meer van de wat kleinschaligere origin-films zoals Spider-Man: Homecoming, Ant-Man en Dr. Strange, die qua schaal wat minder over the top zijn.
Grafisch is het weer knap gemaakt, maar na het zoveelste flashy gevecht met blauwe/groene/paarse stralen of verre planeten met schemerlicht en lens flares heb je dat ook wel weer snel gezien. Het hoeft niet allemaal groter en spectaculairder om beter te zijn, less is soms more.

Thanos is wat meer uitgediept dan in eerdere verschijningen, ziet er ook wat menselijker uit voor zijn doen en is daardoor wel een prima bad guy in deze film.

De humor vond ik de plank vaak misslaan. Mijn favoriete personages waren in hun respectievelijke origin-films toch net even iets leuker geschreven.

Ik kan het hoge gemiddelde niet echt plaatsen. Ik denk dat de meeste mensen deze film vooral hoog beoordeeld hebben door de ontstane hype en vanwege het inmiddels veelbesproken einde waarin vele fan-favoriete personages in het niets oplossen. Mij deed het niet zoveel, maar ik kan me zo voorstellen dat de die-hard fans in shock waren na het einde. Een soort Red Wedding uit Game of Thrones, zeg maar.

Zelf kom ik niet hoger dan een 2,5*

De documentaire probeert het drukke, hectische leven van een dj te laten zien en in dat opzicht is het nergens heel verrassend. We weten tenslotte allemaal wel dat het een druk bestaan is met vliegen van locatie naar locatie, jetlag, slecht slapen, veel drank en drugs.

We leren hoe Aviici steeds bekender werd, overwerkt raakte, fysieke klachten kreeg en uiteindelijk besloot te stoppen. Het eindigt dan ook met een positieve noot waarin Avicii zijn rust heeft gevonden. So far so good, roll credits.

In het licht van zijn zeer recente overlijden krijgt deze documentaire wel een wrange en sneue nasmaak; hij is tenslotte gestopt om zijn lichaam te sparen, en dan blijkt al die stress en werkdruk toch zijn tol te hebben geëist. Erg sneu. Vooral ook omdat het me een vriendelijke, sympathieke gozer leek die niet echt voor het wereldje gemaakt leek te zijn.

De documentaire zelf vind ik verder qua opmaak of beeld niet heel bijzonder, maar ik heb vaker dat ik niet weet of ik een documentaire nu moet beoordelen op montage/structuur of op het onderwerp. Vandaar een gulden-middenwegcijfer: een 3,5*