Log

Vermakelijke film met Parijse sfeerbeelden van heden en verleden, waarin een aantal verre familieleden met elkaar in hun familiegeschiedenis duiken en zo een verwantschap met een zekere beroemde Franse schilder ontrafelen.

Het afwisselen van heden en verleden is leuk om te zien, met soms heel creatieve overgangen, maar soms ook heel abrupte overgangen. De lol van de film zit 'm vooral in het zien van Parijs van toen (knap geconstrueerd met cgi en costume design) en het contrast met de wereld van nu.

Qua thema vond ik wel een beetje rommelig; de film lijkt te willen overbrengen dat terugblikken je soms vooruit kan helpen in je eigen leven, maar dat komt niet altijd even goed uit de verf. De ene keer zien we de hedendaagse personages en hun dingen (wat allemaal niet heel spannend is), dan is er weer een heel stuk verhaal met Adèle in het verleden (wat iets interessanter is). Het is allemaal wel oké gemaakt, maar het mist een beetje focus en het voelt een beetje als losse flarden zonder een sterke pay-off op het eind. Er had dus wel meer in gezeten.

3,5*

Trage, mijmerende film die het ruige, dagelijkse leven in rural Idaho laat zien aan het begin van de 20e eeuw.

We volgen ene Robert Grainier gedurende zijn (vooral werkende) leven, tijdens baantjes als het bouwen van spoorwegen en seizoens-houthakwerk. Robert is een man van weinig woorden en heeft verder geen bijzonder interessant karakter. Wel zien we hem van een menselijkere kant als hij Gladys leert kennen en een gezin met haar sticht al slaat het noodlot toe en zien we daarna vooral hoe hij omgaat met het verlies van zijn vrouw en kind, de rouwverwerking en zijn blijvende verlangen naar vroeger.

Een rustige vertelstem begeleidt de kijker en laat soms wat doorschemeren over wat Robert denkt of hoe hij zich voelt.
Joel Edgerton heeft wel dusdanig een karakteristieke kop dat je wat van Roberts' gevoelsleven kunt aflezen, maar verder kon ik er niet bijster veel mee. Het kabbelt allemaal wat voort, zoals een doorsnee leventje: geen hoger doel, geen betekenis, geen impact. Eigenlijk net zoals al die andere naamloze, gezichtsloze collega's die Robert in zijn werkende leven tegenkwam: mannen die niets achterlaten als ze sterven, en niemand die hen mist.
Zo laat ook deze film geen blijvende indruk achter.

In die zin is de film dus eigenlijk wel geslaagd. En ondanks de saaiheid vond ik de sfeer ook wel goed, met af en toe mooie shots van de natuur.

3,25*

Jammer, had er meer van verwacht. Dat Sentimental Value maar liefst 9 Oscarnominaties heeft ontvangen, snap ik ergens wel. Het is het soort film waar de Academy warm voor loopt: een hoofdpersoon die worstelt met haar leven, aan de oppervlakte sluimerend verdriet en eenzaamheid, een stroeve vader-dochterband, een rijke familiegeschiedenis in een karakteristiek huis; en dan nog veteraan Stellan Skarsgård erbij...alle ingrediënten voor een emotioneel familiedrama zijn aanwezig.

En toch deed de film mij bar weinig.

De acteerprestaties kan ik an sich prima waarderen van Reinsve en Skarsgård. Ik snap de vader-dochter thematiek en de onuitgesproken wrok richting de vader, die zijn dochters in de steek liet op jonge leeftijd, maar Trier doet er weinig echt spannends mee. Iedereen doet een beetje zijn ding, er is wat gedoe rond een film die gemaakt moet worden, men spreekt elkaar zo nu en dan kort, om elkaar vervolgens weer te ontwijken, en als puntje bij paaltje komt blijft een echt sterke climax uit.
Is het een slechte film? Nee, dat ook weer niet. Maar het is wel een saaie, tamme film die nergens écht weet te raken.

3,25*

Thematisch erg sterk, met een mooie hoofdrol voor Celia Johnson, die een korte ontmoeting heeft met een man en op hem verliefd wordt, maar worstelt met schuldgevoel en verlangen, wat zich uit in een diep ongelukkig gevoel. Johnson weet met haar tragische 'thousand yard stare' heel goed dat gevoel uit te beelden.

De voice over neemt je mee in haar gedachtenwereld, en hoewel het iets teveel voice-over is en weinig aan de verbeelding wordt overgelaten, werkt het prima. Ik had wel iets meer inhoudelijke gesprekken willen zien tussen haar en Alec (dat je hem ook meer leert kennen), maar misschien doet dat niet ter zake. Het gaat vooral om háár gevoel, haar ervaring en haar worsteling.

Brief Encounter doet sterk denken aan Bridges of Madison County, met een vleugje Before Sunrise. Beide films kan ik waarderen, maar Brief Encounter doet er niet voor onder. Hier en daar is het wat achterhaald, de Britse posh accenten dik aangezet en "ouderwets" romantisch, maar ik ken weinig films die vreemdgaan/affaires zo realistisch en niet-veroordelend portretteren.

4*

Schattige animatiefilm over de kleine Amélie die opgroeit in Japan als kind van Belgische ouders. De film neemt de kijker mee in de eerste twee jaar van haar leven, waarin ze de wereld verkent en een sterke band krijgt met huishoudhulp Nishio-san.

Visueel is het echt een lust voor het oog; de fuzzy lijnen, het zachte kleurpalet en de mooie animatiestijl werken heel goed voor dit genre. Heeft qua sfeer iets weg van Ghibli maar heeft toch een geheel eigen look and feel.

Qua plot heeft het niet heel veel om het lijf maar voor deze speelduur past het prima. Op het laatst miste ik wel een beetje afronding met het personage Kashima-san. Thematisch is het wel ontroerend dus sowieso een aanrader.

4,25*