Log

Mja, is het toch allemaal weer net niet.
De setting en tijdsgeest zijn wel leuk (en het is beter dan Annabelle 1) maar de horrorcliché's vliegen je om de oren en het had allemaal veel enger en strakker geregisseerd kunnen worden.

Het probleem in deze film (en veel andere horrorfilms trowuens) is dat er nooit een 'natuurlijke' reactie is op enge gebeurtenissen. Langzaam omdraaien als er een eng geluid is, kleine meisjes durven gewoon een enge kamer binnen te lopen, blijven staren naar iets engs terwijl ze eigenlijk weg moeten rennen. Er is nooit hysterische paniek, zelfs niet bij de kinderen. Ze worden niet wakker als de meiden het huis bij elkaar schreeuwen. Er worden geen vraagtekens gesteld bij bovennatuurlijke verschijnselen. De meiden blijven er gewoon wonen en overnachten, zelfs als Mr. Mullins dood wordt gevonden met heftige verminkingen gaan ze gewoon door met hun dagelijkse leven. Ms. Mullins ligt heel de tijd in haar bed, maar wordt amper in het verhaal betrokken.

Zit allemaal dus vrij zwak in elkaar. Het acteerwerk is allemaal binnen de lijntjes (geen uitschieters) en soms zelfs zwak.

En die pop, sja. Na al die Conjuring-films ben ik die eeuwige zoom-in closeups van dat poppenhoofd ook wel zat. Uiteindelijk was het einde wel een aardige tie-in met Annabelle deel 1, maar als franchise is het allemaal gewoon niet spectaculair.

Herkijk. Ik was de eerste keer al niet heel positief over dit vervolg, maar deze 2e kijkbeurt maakt het er ook niet (veel) beter op.

Het is een rommelig geschoten film, met veel plotelementen die onlogisch, onduidelijk of gewoonweg oninteressant zijn. Er zijn wat schrikmomenten en wat spannende momenten, maar het verhaal gaat alle kanten op zonder veel diepgang of opbouw.
De intro is nog wel oke, waarin Robert Carlyle voor een moreel dilemma staat: doet hij een poging zijn vrouw te redden van de infected, of rent hij weg om zichzelf te redden. Dat gaf de indruk dat er misschien iets gedaan zou worden met het thema moed/lafheid/opoffering, misschien lag een redemption arc in het verschiet. Zeker als later blijkt dat zijn vrouw toch nog leeft (vanwege immuniteit), levert het een interessante plotontwikkeling op omdat hij zijn kinderen verteld had dat ze dood was. Maar zodra ze hem infecteert en zelf ook sterft wordt daar derhalve niks meer mee gedaan. Zonde.

We volgen daarna niet alleen twee saaie kinderen waar we geen enkele band mee ontwikkelen, we krijgen ook te maken met Amerikaanse sniper Dolby (Jeremy Renner) die besluit bevelen te negeren en zijn post te verlaten om willekeurig een paar mensen te redden die op het punt staan gedood te worden door het leger. Nogal een cliché, de lone soldier die gewetensbezwaren krijgt en daarom de "held" van het verhaal wordt. Had van mij allemaal niet gehoeven, Rose Byrne had ook best die rol op zich kunnen nemen in het verhaal.

Maar goed, verder dus behoorlijk underwhelming. Danny Boyle is nu wel terug van weggeweest met het derde deel, 28 Years Later, ben ik wel benieuwd naar.

2,5*

Herkijk, leuk om Cillian Murphy weer terug te zien in een vroege rol.
28 Days Later was voor zijn tijd aardig vernieuwend, met een indrukwekkende opening waarin Murphy ronddoolt in het totaal verlaten Londen. Erg memorabel.

Boyle's stijl is rauw en gritty en leent zich goed voor dit soort films; hoewel beeldkwaliteit en geluid nogal te wensen overlieten vanwege het filmen met crappy digitale camcorders, weet Boyle toch wel mooie shots te produceren.
De eerst helft van de film is verreweg het boeiendst, waarin ook Brendan Gleeson zijn opwachting maakt.
Het tweede deel zakt de film wat in als ze bij het huis aankomen met de militairen en het meer een soort wraakplot wordt met de militairen als antagonisten.

Had hier en daar wel iets minder rommelig gefilmd kunnen worden, het acteerwerk had soms wat strakker gekund en qua plot had er meer gedaan kunnen worden, maar voor een low-budget film is dit wel bovengemiddeld.

3,5*

The Conjuring 2 is het officiële vervolg op The Conjuring en volgt opnieuw de Warrens als zij worden opgeroepen een zaak in Engeland te onderzoeken.

Na de low-budget spin-off Annabelle (die kort na het succes van The Conjuring werd uitgebracht) neemt James Wan weer de regie op zich en keren ook Patrick Wilson en Vera Farmiga terug in hun rol als Ed en Lorraine Warren.

TC2 volgt in principe hetzelfde stramien als TC1: er zijn paranormale verschijnselen in een woning, het gezin wordt geterroriseerd door een 'inhuman spirit' en de Warrens komen langs om metingen te doen en contact te maken met de klopgeest.

Hoewel de film beter is dan zijn voorganger miste ik hier af en toe ook 'echte' horror. Er zit wel een aantal goede, spannende scènes in, maar over het algemeen zijn de grootste schrikmomenten vrij eenvoudige jumpscares. Een hard geluid, plotseling een eng gezicht in beeld, dat soort dingen. Ik hou meer van onderhuidse spanning, een onvoorspelbaar plot en minder cookie-cutter horror.
De identiteit van de klopgeest is al vrij snel bekend en dat maakt het allemaal wat minder mysterieus of eng.
Qua plot is het verder niet heel verrassend en op momenten kakte het zelfs even in, met name in de slotact van de film. Ook het einde vond ik wat zoetsappig.

Was dus niet zo goed als ik had gehoopt maar wel iets beter dan deel 1 en beduidend beter dan Annabelle.

3,25*

Valt tegen. Ik had van tevoren geen hoge verwachtingen van deze prequel, maar na de eerste 20 minuten hoopte ik toch nog op een bovengemiddelde film.
Alleen weet de film maar niet op gang te komen. Het heeft qua schrikmomenten weinig te bieden (lees: één jumpscare) en er is nergens een lekkere onderhuidse spanning. Gewoon heel tam allemaal. Het laatste half uur is de film helemaal op zijn zwakst, met een rommelige, onevenwichtige en bovendien slecht gefilmde climax (of moet ik zeggen: anticlimax).