Omohide Poro Poro (1991)

Blijft geniaal. Het geweldige aan deze film is dat het op papier een film is die ik zou moeten haten. Melancholie en het boerenleven, twee themas waar ik een broertje dood aan heb. Maar Takahata doet wat enkel de beste regisseurs kunnen: een gevoel overbrengen door hun films dat je zelf eigenlijk nooit zal ervaren. Dit blijft een erg volwassen film, misschien wel de meest volwassen anime die ooit gemaakt is. het vrouwelijke perspectief doet wat denken aan Hiroki, gemixed met het laissez-fair sfeertje van een Megane. Een heerlijke vakantie, perfect uitgevoerd, met veel liefde en warmte gemaakt. En dan krijg je nog een perfect einde geserveerd. Takahata is één van de allerbeste, laat die nieuwe film maar komen. 4.5* en een uitgebreide review

Omoide Poro Poro is een typische Ghibli, met een aantal mooie momenten, maar de magie ontbreekt hier soms ook wel een beetje. Het grootste probleem van Omoide Poro Poro zit hem in het punt dat het gaat om twee periodes van het leven van Taeko, die niet even boeiend zijn. Vooral het volwassen leven van Taeko vond ik niet altijd even interessant. Het werk op de boerderij wordt tot in de details uitgelegd, maar het kon mij op de één of andere manier niet zo heel erg bekoren. Gelukkig blikt Taeko ook regelmatig terug naar haar jeugd, en juist die flashbacks waren een stuk beter en wisten een paar keer dat mooie, soms magische Ghibli gevoel op te wekken. Taeko wordt neergezet als een lief maar erg onzeker meisje, voor wie je toch vrij gemakkelijk sympathie kunt opbrengen. Het schoolse leven, tijdens de lessen, de pauzes, en het sporten, is gewoon heel erg herkenbaar. Juist die eenvoudige scenes zijn vaak het mooist. Stiekem zorgt het ervoor dat ik zelf ook weer even terugdacht aan vroeger. De ondersteunende muziek is mooi en het al vaker geroemde einde mag er ook zeker zijn. Het is jammer dat het een Ghibli is met twee gezichten. Het verleden is erg mooi, maar het mindere heden houdt de uiteindelijke beoordeling van een hoge score af. 3,0*

Deze Ghibli zag ik jaren geleden en vond ik toen niet zo bijzonder. Nu was het wel de moment en heb ik genoten van deze dromerige film. Het verhaal van een jonge vrouw die wat naar zichzelf aan het zoeken is en steeds terugdenkt aan haar kinderjaren. En die nostalgische momenten zijn mooie menselijke herinneringen. Mooie dingen, mindere momenten, maar wel met voldoende impact op een kind. Taeko weet niet goed wat te doen met haar carrière, haar leven, de liefde, … Net als toen ze kind was. Stap voor stap lijkt ze te ontdekken wat ze wil en omarmt ze haar eigen geschiedenis. Only Yesterday is een mooie animatie met een verschil in animeren tussen de kinderjaren en het heden. De kinderjaren zijn speelser en qua achtergrond iets vager, terwijl het heden voor prachtige beelden zorgt die fijner zijn afgewerkt. Het verhaal is zo menselijk en warm, zonder melig te zijn. Ontroerend en soms best herkenbaar. Een heerlijke film!