Opinions

Best een rare film. Het begint allemaal erg langzaam; we leren uitvoerig de personages kennen en daarna volgt een hele zoektocht waarbij er allerlei oninteressante gesprekken en gebeurtenissen zijn die geen enkele significantie hebben, met op het eind een nogal tamme ontknoping met de groep kannibalistische wilden.

Van horror was dan ook weinig sprake. Het was een hooguit een beetje expliciet, maar ook weer geen 'Cannibal Holocaust'.

De setting is mooi geschoten en alles oogt redelijk authentiek en 'frontier' aan. Granted, het is geen Once Upon a Time in the West, maar het kan er mee door. Kurt Russell deed het prima, Patrick Wilson vind ik altijd al een beetje meh, en de oude deputy sheriff (Richard Jenkins) deed het ook leuk. De vrouw was alleen tergend slecht en ook haar gevangenschap vond ik slecht uitgebeeld. Moet ik nu echt geloven dat ze dagenlang in dat celletje heeft gezeten maar er nog helemaal schoon uitziet, zonder vermagering of sporen van bloed/pisvlekken?

Al met al een nogal teleurstellende film. Hoge production value, maar inhoudelijk schort er nogal wat aan.

Voor mij was de film vooral interessant vanwege het Geirangerfjord dat ik een keer bezocht heb. Een fjord met prachtige uitzichten, dus de helikopterviews in de film zijn dan ook een lust voor het oog.

Tot aan de ramp is het qua spanningsopbouw prima, met degelijk acteerwerk en mooie visuals. De ramp zelf is ook aardig in beeld gebracht, alhoewel de tsunami vooral vanuit een auto en het hotel worden getoond. Ik miste daarin een beetje de overzichtsshots, en vond het jammer dat ze de ramp -waarschijnlijk om budgettaire redenen- in het donker lieten plaatsvinden.

Ik had gehoopt op wat meer originaliteit vanwege de Noorse productie en unieke locatie, maar het verdere verloop van de film is behoorlijk clichématig en Hollywoods uitgewerkt. Veel overbodige en irritante bijrollen, mensen die ongeloofwaardig reageren, spanningsmomenten die niet zo goed werkten, ongeloofwaardige momenten en een flauwe climax die veel weg had van San Andreas.

Eindelijk weer eens een herkijk.

Ondanks de cheape B-film uitstraling en het vaak bijzonder slechte acteer- en camerawerk heb ik bewondering voor de creativiteit van Jackson en vooral de kwaliteit van sommige prosthetics en practical effects.

Het is extreem over the top en neemt zichzelf nergens serieus, maar is daarom juist ontzettend vermakelijke pulp.

Wel een half puntje aftrek, want een 4* is ook weer teveel van het goede. Ik zou trouwens wel eens een making of willen zien, weet iemand of die bestaat?

Ik kende Bridges of Madison County alleen van naam, maar wist er verder niks van. Vroeger dacht ik dat het een trage, romantische zwijmelfilm was, dus ik heb er nooit echt aandacht aan geschonken.

Little did I know, want het blijkt een bijzonder sterke film te zijn, met een overtuigende Streep en Eastwood. De saaie sleur van het gezinsleven voor Francesca is treffend neergezet. De lusteloosheid, de uitzichtloosheid, de ontluikende liefde, het dilemma, de pijn en het onvermijdelijke verdriet dat daarmee gepaard gaat wordt heel goed inzichtelijk gemaakt.
Wat ik ook goed vond was dat de affaire werd gepresenteerd als een dilemma in plaats van een gemakkelijke keuze. Men had ook -zoals in zoveel romantische films- haar huwelijk extra 'slecht' kunnen maken, maar juist het feit dat haar man ook geen kwade gast blijkt, maakt het een stuk realistischer en het zware dilemma voelbaarder.

Brimstone mag dan een Nederlandse film zijn, de film ademt een internationaal karakter uit. Het is dan ook een flinke stap verwijderd van Koolhovens eerdere flutfilmpjes Het Schnitzelparadijs en 'n Beetje Verliefd.
Hier wordt het groots aangepakt; de production value is hoog, getuige de sets en locaties, het camerawerk is uitstekend en de meeslepende score een lust voor het oor. Bovendien heeft Koolhoven niet de minste acteurs en actrices verzameld. Een ambitieuze film, die helaas ook af en toe de plank misslaat.

Dakota Fanning is allang niet meer het irritante kindsterretje van 12 jaar geleden, maar inmiddels een volwassen actrice die nu gelukkig een stuk beter te pruimen is.
Ook Guy Pearce weet te imponeren als ijzingwekkende dominee. Voor de film heeft hij zo te horen flink moeten oefenen in Engels spreken met een Nederlands accent (hij speelt immers een Nederlandse pionier in Amerika), wat soms verrassend overtuigend is.

De eerste act zette al meteen een prima sfeer neer en was, hoewel aan de trage kant, best boeiend. Helaas begon het daarna te verzanden in enkele onlogische plotwendingen.
Zo vond ik het subplot met Kit Harington als outlaw Samuel nogal vreemd en geforceerd. Het is niet erg geloofwaardig dat de dominee en zijn vrouw niet doorhebben dat twee outlaws in hun schapenschuur verstopt zitten en dat de jonge Liz hen
ongezien kan verzorgen. Het enige doel van dit subplot lijkt te zijn dat Samuel Liz doet inzien dat haar vader een verschrikkelijke man is.
Ook het feit dat Kit Harington, toch al erg leunend op zijn Game of Thrones-roem, een nogal saaie rol speelt als outlaw; hij lijkt daarmee (zeker na het matige Pompeii) vooral in films gecast te worden om zijn stoere looks in plaats van zijn veelzijdige acteertalent. Hij doet het zeker niet slecht, maar zijn rol geeft hem weinig ruimte om echt te uit te pakken.

Wat ik ook jammer vond, was dat The Reverend weinig subtiel was in zijn bedoelingen. In plaats van de spanning en mysterie op te bouwen, vertelt The Reverend al snel in niet al te subtiele bewoordingen wat hij komt doen en wat Liz van hem te vrezen heeft.
Daarmee ontpopt The Reverend zich tot een eenzijdige, stereotiepe antagonist die als in een horrorfilm toeslaat op onverwachte momenten. Iemand die ook nog eens over bovennatuurlijke gaven lijkt te beschikken, want hij weet Liz op elk denkbaar moment te vinden en haar dierbaren uit te moorden. Wat volgt is dan eigenlijk een wat flauwe, voorspelbare horrorthriller waarin Liz door The Reverend op de hielen wordt gezeten.

Dan kun je een dergelijk dun verhaal wel uitsmeren over vier hoofdstukken, maar in feite zit je dan gewoon naar een te lange film te kijken. Ik denk dat de film gemakkelijk een half uur korter had gekund zonder aan kracht in te boeten. Ik snap dat Koolhoven een sfeer wilde neerzetten en daarvoor de tijd wilde nemen, maar zoals met zoveel dingen geldt: less is more.

Mooi drama met hier en daar wat luchtigheid, maar vooral een niet te missen duistere onderkant, die gaandeweg steeds meer naar boven komt drijven.
Het speelt zich af in een kleine woonwijk in Londen, waarin 3 gezinnen centraal staan wiens levens elkaar kruisen. De film beschouwt dit vanuit de 11-jarige Skunk, die temidden van dit alles opgroeit en steeds meer betrokken raakt met wat er gebeurt in haar straat.

Aan het eind stapelen de ongunstige omstandigheden wel dusdanig hoog op dat het wat teveel wordt. De film richt zich op een maximale emotionele impact en deed me denken aan Murphy's Law: "Anything that can go wrong, will go wrong". Het liet me niet onberoerd, maar het had wat minder tearjerker gemogen.
De slotscene in de kerk vond ik overigens een wat clichématige, cheesy metafoor voor het kiezen tussen leven en dood, vergelijkbaar met de finale van Lost.

Toch vind ik de film over het algemeen erg geslaagd, met name wegens het innemende spel van de debuterende Eloise Laurence en de rest van de cast.

Mooie en aangrijpende film die op de juiste manier een snaar (no pun intended) weet te raken zonder dat het sentimenteel wordt.
Met een mooi country/bluegrass-thema eroverheen wordt het ook nog eens een prachtig aangeklede film met passende muziek en sfeer.

Veerle Baetens zet hiermee wel een dijk van een prestatie neer. Van tattoochick tot verantwoordelijke moeder (en daarna rouwende vrouw), ze weet alles overtuigend te brengen.

De chronologie in de film is niet rechtlijnig, maar dat vond ik eigenlijk wel prettig om te zien, hoewel daarmee bepaalde gebeurtenissen wel wat voorspelbaarder werden. Het kwam dan ook niet als verrassing dat de film zou eindigen zoals ie eindigt, maar het blijft meeslepend.

Mooi drama met goed acteerwerk dat het thema heimwee en emigratie op een boeiende manier weet te verpakken.
Het gevoel van heimwee is uitstekend overgebracht door de jonge hoofdrolspeelster en ook de beelden van zowel Ierland als Brooklyn in de jaren '50 zijn een lust voor het oog.

De Italiaanse love interest Tony vond ik echter weinig boeiend en hoewel hij wel een sympathieke gozer was, vond ik hem ook een beetje een suf. Het is daarom wel een goede zaak dat de film nog even Tony's ambitieuze plannen qua onroerend goed liet zien voordat Eilis terug naar Ierland ging, want dat gaf Tony net even iets meer diepgang en credit dan een oppervlakkige 'vakantieliefde'.
Ik kon me echter ook inleven in Eilis' dilemma om misschien toch in Ierland te blijven, nu ze de eveneens sympathieke Jim had leren kennen. Jim was immers ook een prima match voor Eilis, maar de ons-kent-ons sfeer en de roddel en achterklap in het Ierse dorpje maakt dat New York (en dus Tony) uiteindelijk toch de betere keuze zou zijn.

Verder niet zoveel op aan te merken. Inhoudelijk interessant en nergens klef, sentimenteel of vervelend.

Ik verwachtte eigenlijk een biopic te zien van iemand die echt had bestaan, maar waar ik (en dat vond ik al vreemd) nooit van had gehoord of iets van had gezien.

We volgen dus László Tóth, een Hongaarse architect die in zijn vlucht naar Amerika na wat omzwervingen multimiljonair Harrison Van Buren ontmoet, en van hem een megalomaan bouwproject krijgt aangeboden. Een bijzondere maar ietwat gespannen verstandhouding met zijn familie ontstaat als ook de vrouw en nichtje van László overkomen. En dit alles te midden van de constructie van diens brutalistische architecturale magnum opus.

De film presenteert als een episch drama, opgedeeld in acts, met zelfs een intermission en geschoten in een klassiek VistaVision formaat. Die look en feel gaf de film een bepaalde grandeur die me wel beviel. Is het misschien een beetje pretentieus? Misschien, maar het werkt wel.

Dat de film aan de lange kant is nam ik ook voor lief, het verhaal was immers boeiend en het acteerwerk sterk (hoewel Guy Pearce aanvankelijk wat overacteerde, vond ik zijn acteerwerk gaandeweg wat beter worden). Ook de soundtrack was geweldig en zette de toon van de film.

Voor een fictief verhaal vind ik het bijzonder knap en overtuigend geschreven. Sommige gebeurtenissen hadden natuurlijk een hoog wtf-gehalte, maar alles met betrekking tot architectuur (het ontwerp en de constructie van het gebouw) is zeer overtuigend en nam ik in principe voor waar aan.

Zeker een film die me bijblijft, en ook ondanks de lengte een aanrader.

4*