Opinions

Speak no Evil is geen horror te noemen, maar valt meer in het thriller/drama-genre.

Simpel van opzet, maar vooral interessant als je kijkt naar hoe bepaalde beleefdheidsnormen en non-assertiviteit een slechte uitwerking kunnen hebben.
Het wordt de meest onbehaaglijke Deense film genoemd, en inderdaad, er zijn aardig wat ongemakkelijke sociale momenten. Maar gaandeweg maakte dat plaats voor irritatie vanwege het passieve, non-assertieve, gedweeë karakter van bèta male Björn.
De momenten dat ik zelf al met gierende banden was vertrokken, zijn talloos. En toch keerden Björn en Louisa, zonder een greintje zelfbescherming of ouderlijk instinct, telkens weer terug naar het Nederlandse stel. Aan het eind dacht ik alleen maar van: 'dit heb je aan jezelf te danken'. Victim blaming misschien, maar het is wel zo.

Je moet het niet beschouwen als een realistisch verhaal (want hoe komt een Nederlands stel weg met het ombrengen van talloze gezinnen) maar als je er niet teveel over doordenkt, is de suspension of disbelief wel vol te houden.

Een kleine 3.5*

Om te beginnen met het positieve: Kristen Stewart heeft me verrast. Ze lijkt sprekend op Diana en haar accent is (volgens mij) spot-on. Normaal vind ik haar nooit zo boeiend als actrice of mens, maar hier weet ze wel indruk te maken.

Verder was ook het allemaal mooi vormgegeven, de heuvels, bossen en het paleis. Ook al is het grotendeels in Duitsland gefilmd, het zette een geloofwaardige Britse omgeving neer.

Maar qua verhaal laat Spencer te wensen over; ik snap dat het idee was om het vanuit Diana's oogpunt te laten zien, het gevoel van opsluiting, eenzaamheid, worstelen met haar plichten en etiquette, maar het kwam niet altijd uit de verf. Ik miste de wezenlijke interactiviteit met de royal family, de diepgang in de gesprekken. Met alleen claustrofobische close-ups en zweverig gemijmer over hoe kut alles is vul je nog geen film. Laat het zién!

Door alléén maar op Diana te focussen en zo min mogelijk op de koninklijke familie, wordt Diana (ondanks haar psychische problemen en eetstoornis) wederom op een voetstuk gezet als de gevangen zielige deerne, opgesloten in een kille koninklijke wereld, verstikt door haar ijskoude schoonfamilie. Maar dat beeld kennen we al en is jarenlang opgedrongen door de media. Diana had meerdere gezichten en was ook niet perfect, zoals ook Charles en Queen Elizabeth goede en minder goede kanten hadden. Zelfs The Crown - zelf niet wars van dramatisering- weet dat een stuk veelzijdiger te vertellen.

Het voelt daardoor soms nogal goedkoop aan. Zeker ook het einde, waarin het vertrek van Diana wordt gevierd als een ontsnapping naar vrijheid vind ik te makkelijk.

3,25*

Hoeveel Nederlandser kan een film zijn? Het staat bol van de kneuterigheid, lompe, vulgaire teksten en gratuit naakt met een hoog #metoo-gehalte. Wat foute deuntjes erbij, beelden van Delft en Rotterdam en het feest is compleet. En juist daardoor was het wel vermakelijk.

Ik verwacht normaal nooit zoveel van Nederlands drama, en inderdaad, ook in Spetters kon ik het nergens echt serieus nemen. Van echte karakterontwikkeling is niet echt sprake.
Ook al komen er wat dramatische en interessante thema's naar voren, het wordt nooit echt serieus belicht. Riens revalidatie is grotendeels buiten beeld en we zien amper hoe hij en zijn omgeving ermee omgaan, op een dramatische uitbarsting na en zelfmoord aan het eind; Eef zit in de kast, dealt thuis met een strenggelovige vader met losse handjes en wordt notabene verkracht maar dat wordt nooit echt traumatiserend beschouwd; Hans' grootste struggle is dat hij nooit zo goed zal worden als zijn idool, maar dat lijkt uiteindelijk ook maar weinig uit te maken voor wie hij is. Hij eindigt dan wel met golddigger Fientje, maar is dat een happy end? De film lijkt te suggereren van wel.

Ik heb me dan wel weer kapotgelachen om sommige teksten en scènes. Tegelijkertijd kan ik er niet bij hoe amateuristisch en knullig het allemaal soms overkomt. Het geluid is soms erbarmelijk waardoor dialogen slecht te verstaan zijn (thank god voor ondertitels), het acteerwerk is rommelig en veel scènes zitten er puur in voor de shock value en plat vermaak. Af en toe zie je een glimps van filmvakmanschap en creativiteit, bij bepaalde shots en montage, maar verder is Spetters niets meer dan een bevestiging van het aloude imago van de Nederlandse film: plat, vulgair, ranzig en zonder enige verfijning. En daarom zo lekker fout.

3*

Bij Into the Spider-Verse (dus deel 1) schreef ik destijds:

"Hopelijk gaat dit de maatstaf zijn voor de komende jaren. Weg met die dertien-in-een-dozijn 3d-animatiefilms, artistieke creativiteit wil ik zien!"

Nou, dat advies hebben ze ter harte genomen: in deel 2 (Across) zijn ze echt voluit gegaan qua artistieke vrijheid en kleurrijke shots. Meer dan 1000 animatoren hebben eraan gewerkt. Zelden heb ik zulke indrukwekkende en expressieve animatie gezien.

Maar in tegenstelling tot deel 1 zeg ik: er is ook nog zoiets als teveel van het goede. Less is more (said no Marvel director ever). Het is allemaal prachtig om te zien, maar volgens mij was deel 1 toch echt een stuk minder hectisch en beter in balans.

Nu is de actie bijna niet meer te volgen. Je wordt gewoon murw gebeukt met grafisch geweld. Het lijkt zichzelf telkens weer te willen overtreffen met gekker, flitsender, kleurrijker.

De gemiddelde actieshotlengte is ongeveer 10 ms en elke denkbare camerahoek wordt benut. Het zou geen Spider-Man zijn zonder het zwieren tussen de wolkenkrabbers, maar met al die kleur- en stijlwisselingen erbovenop worden je zintuigen enorm overprikkeld. Na een uur waren we er wel klaar mee en besloten we om de tweede helft de volgende dag af te kijken.

Ik wil echt niet overkomen als een ouwe lul (ben ik wel), maar dit leek wel gemaakt voor Tiktok-consumerende ADHD-tieners on speed. Er zijn wel wat rustmomenten met dialogen, maar het is vaak al snel weer door naar de volgende up-tempo actiescène vol zwaartekracht-ontberende capriolen.

Dat gezegd hebbende, de tweede helft van de film -hoewel ook nog grafisch druk- is veel beter qua tempo, met meer plotontwikkeling.

Alleen al vanwege de artistieke kwaliteit verdient dit sowieso een hoger dan gemiddeld cijfer, maar vanwege de nadelen toch 'maar' een 3,75*, afgerond naar boven.

Voor een Marvel-film zeker niet slecht. Tom Holland is een charmerende knul en doet het leuk als Peter Parker. Michael Keaton is ook niet onaardig. De humor werkt prima voor wat het is en de bijrollen (o.a. de Aziatische knul die lijkt te zijn weggelopen uit Up) zijn ook oke.

Het verhaal is op zich niet heel spannend, al werd de dynamiek wel wat interessanter toen bleek dat Adrian Toomes de vader was van Peters crush. Waarom Peter de achternaam van zijn crush niet weet en zo de link had kunnen leggen blijft een mysterie, maar wel een leuke verrassing voor de kijker.

De actie is soms wat druk en de cgi is lang niet altijd even sterk. De physics zijn all over the place (met name Spider-Man in pak is duidelijk uit de computer gestampt) en gevechten zijn soms langdradig. Echter was dit stukken beter dan die vreselijke trilogie van Sam Raimi, al is Spider-Man: Into the Spider-verse natuurlijk de onverslagen kampioen.

3,5*

Erg fijn om eindelijk weer een animatiefilm te zien die eens de veelzijdigheid van animatie laat zien.

In plaats van weer een saaie, formulaïsche 3D-animatiestijl die 'binnen de lijntjes kleurt' (denk aan bijv. How to train your dragon of Despicable Me), zien we nu een kleurrijke, artistieke explosie van kleuren en montage, gelardeerd met typische comic-elementen zoals tekstkaders en raster halftone invulling. Absoluut een lust voor het oog.

De film was ook verrassend grappig en weet soms origineel om te gaan met de bekende superhelden-cliché's.

Enige minpunt was de tweede helft met een vrij voorspelbaar eindgevecht dat ook nog eens te lang duurde. Gelukkig maakte de prachtige animatie van de interdimensionale omgeving het wel tot een visueel spektakel.

Erg verfrissende draai aan het superhelden- en animatiegenre. Hopelijk gaat dit de maatstaf zijn voor de komende jaren. Weg met die dertien-in-een-dozijn 3d-animatiefilms, artistieke creativiteit wil ik zien!

Ik hoop dat Spider-Man de Oscar voor Best Animated Feature gaat binnenslepen. Pixar heeft al te vaak gewonnen en Incredibles 2 verbleekt qua animatie bij Spider-Man.

Isle of Dogs gun ik ook wel een Oscar, want die is op zijn eigen manier prachtig (maar waarschijnlijk te quirky voor de Academy).

Eigenlijk alleen maar een beetje leuk wegens James McAvoy, want de rest van de cast (met name de 3 meisjes) zijn om te huilen zo slecht.

De eerste helft van de film lijkt het nog wel iets te worden, met een soort Fritzl-kelder en de stoornis van de hoofdpersoon, maar al snel verwordt het tot een wat flauwe, zichzelf amper serieus nemende horrorthriller. Jammer, want het heeft wel potentieel en McAvoy weet de film prima te dragen. Shyamalan weet het alleen -zoals in al zijn recentere films- het nooit echt spannend of eng te maken. Maarja, Shyamalan heb ik nooit echt interessant gevonden. Na het destijds aardige The Sixth Sense heeft hij ook nooit meer iets van betekenis gemaakt.

Het boek heb ik nooit gelezen.

Ondanks de leeftijd een verrassend goede film. Natuurlijk voelt e.e.a. wel wat gedateerd aan (de pacing, de montage en het acteerwerk) maar toch werkt de suspense. Ik vond de film niet zo eng als Stanley Kubrick blijkbaar beweerd heeft, maar het heeft een beklemmend sfeertje. Niet alleen de vermissing zelf, maar ook wat het doet met Rex; het niet of nooit zullen weten is misschien erger dan het gemis, en de film speelt met dat idee. Rex' obsessie met de vermissing had misschien iets heftiger gemogen (hij leek redelijk beheerst, ondanks dat zijn relatie strandt), en niet alles in de zoektocht is even sterk uitgewerkt, maar de slotact maakt veel goed, met een sterk einde.

3,5*

Eigenlijk niet meer dan een doorsnee 'journalisten doen onderzoek en ontdekken schandaal'-film die nergens heel verrassend uit de hoek komt.

Het onderwerp is natuurlijk wel intrigerend (vanwege de omvang van het schandaal) maar heel spannend is het allemaal nou ook weer niet. Rennende reporters, gesprekjes met slachtoffers, telefoontjes met bronnen...standaard journalistiek zoals je op elke redactie tegenkomt.

Filmtechnisch zit het goed in elkaar en het acteerwerk was wel aardig; alleen niemand sprong er echt uit. Afgezien van een enkele dramatische woede-uitbarsting over hoe erg die scumbag priesters zijn, kon niemand zich eens lekker uitleven in zijn of haar rol.

Ik vind de Oscarnominaties voor Spotlight dan ook een beetje overdreven. Rachel McAdams was onopvallend, Mark Ruffalo zette teveel een neurotisch typetje neer en die Oscar voor Best Picture slaat nergens op. De andere nominaties dit jaar waren veel boeiender.

Het grootste mankement van de film is dat we de journalisten amper persoonlijk leren kennen; het zijn relatief normale, ietwat fanatieke workaholics. Misschien had een karakterverdieping of dramatisering van één van de hoofdrolspelers de film iets meer flair gegeven. Natuurlijk zou je dan de kant van fictie opgaan, maar dat hoeft geen ramp te zijn. Nu is het niet meer dan een droge uiteenzetting van hoe de publicatie tot stand is gekomen.

Een magere 3* kan ie krijgen.

Het concept is niet heel vernieuwend (ik begreep achteraf pas dat dit een remake was) mar de uitvoering was prima in orde.

Lady Gaga laat hiermee zien dat ze ook uitstekend kan acteren en met de regie en rol van Bradley Cooper erbij is dit meer geworden dan een simpel vehikel voor Lady Gaga en haar zangtalent.

Hoewel het plot hier en daar platgetreden paden bewandelt (een struggling alcoholverslaafde muzikant in de knoop met zichzelf, de vercommercialisering van 'echte' muziek, een klassiek coming-to-fame verhaal) en de film aan de lange kant is, was het een prima kijkervaring.

Voor een Star Wars film zijn het prima visuals en muziek maar zoals gewoonlijk weer een slap plot met teveel retcons en nul komma nul diepgang. In plaats van inhoudelijke dialogen die de boel een keer gewicht kunnen geven, krijgen we alleen maar een hoop stille, dramatische blikken van personages die zogenaamd 'begrip', 'besef' of 'getergdheid' moeten uitbeelden. Het is pure luiheid en lafheid van de schrijvers: zelf niks interessants bedenken, maar de kijker alles laten zelf laten invullen en interpreteren. Zo moeten we maar aannemen dat Rey gewoon alles kan, er is geen echte persoonlijke ontwikkeling of opbouw. De force is uiteindelijk toch weer sterker dan de dark side (what else is new?) en met dat gegeven wordt gelijk elk beetje spanning compleet doodgeslagen.

Rey marysue't er op los, weet als vanzelf wat ze moet doen (lekker makkelijk met al die Jedi in het hiernamaals als hulpjes), weet altijd waar ze moet zijn, hoe ze het kwaad moet verslaan en gemakshalve is ze een onverwoestbare superheldin met telepathische gaven, healing powers en kan ze alles wat met de force denkbaar is. George "It's coarse, it's irritating, and it gets everywhere" Lucas zou vast trots op zijn op zulk schrijfwerk, en nee, dat is geen compliment.

De cameo's van Mark Hamill, Harrison Ford, Carrie Fisher en Billy Dee Williams zijn pure fan service en verhaaltechnisch volstrekt overbodig. De terugkeer van Emperor Palpatine sloeg werkelijk nergens op. Ian McDarmid deed het weer leuk, maar het ging gewoon nergens over.

De rest van de personages zijn nutteloos, irritant of een combinatie van beide. Adam Driver, die ik hoog heb zitten als acteur, doet wat ie kan met de slechte teksten die hij krijgt. Verder is het talent van Domhnall Gleeson en Richard E. Grant gewoon verspild.

Nou, hopelijk zijn we hiermee weer even 10-15 jaar verlost van Star Wars films. Ik verwacht ooit wel weer een reboot/prequel/preprequel/supersequel/spinoffs/superspinoffs/superprequelrebootspinoffs, want Disneys gore hebzucht kent geen grenzen.

2,75*,

Voor wie van Star Wars houdt is dit natuurlijk genieten geblazen. De terugkeer van de originele cast, personages en schepen (de Falcon en TIE-fighters) is instant-orgasme voor iedere SW-fanaat.

Ik vind Star Wars hooguit 'wel leuk' maar ben nooit fan geweest; daarvoor vind ik de eerdere delen toch vaak net iets te knullig en gedateerd. De tweede trilogie was zo mogelijk nog slechter dus misschien dat een nieuwe trilogie eindelijk eens de saga naar een hoger niveau kan tillen.

Het ziet er allemaal beter uit dan ooit tevoren. De cgi-industrie heeft natuurlijk niet stilgestaan sinds de laatste Star Wars-film en in plaats van mislukte green screen achtergronden krijgen we nu een uiterst realistische wereld voorgeschoteld met enkele indrukwekkende sets. Visueel een enorm spektakel, maar dat zegt natuurlijk niets over de kwaliteit van de film an sich.
Want eigenlijk is The Force Awakens niets meer dan een rehash van deel 1, met enkele ongelooflijk gemakzuchtige plotontwikkelingen, zoals Rey die een verborgen talent blijkt te hebben voor zowat alles; vliegen, machines, vechten en the Force zelf. Het gaat haar gemakkelijk af zonder ook maar een dag geleerd te hebben. Ze is wat dat betreft echt een klassieke Mary Sue.

De terugkeer van Harrison Ford en Carrie Fisher zijn op papier misschien wel leuk, maar toch vind ik het best droevig om twee bejaarden door het beeld te zien strompelen. De charme die Ford had als een jonge Han Solo is slechts mondjesmaat aanwezig en Fisher is totaal onherkenbaar door haar verbouwde hoofd. Jaren van alcoholisme en drugs hebben hun tol geëist. De enige terugkerende rol die ik potentie vind hebben is uiteraard die van Mark Hamill. Hopelijk gaat hij in VIII beter acteren dan toen ie nog jong was, maar hij heeft inmiddels meer ervaring dus nieuwe ronde, nieuwe kansen.
De jonge (nieuwe) gezichten vond ik niet slecht; Daisy Ridley (Rey) deed me wel even denken aan een irritante Keira Knightley, hetzij knapper. John Boyega (Finn) deed het ook niet slecht.
Adam Driver als Kylo Ren vond ik niet onaardig, maar met helm op was ie een stuk meer bad-ass.

Ik denk dat de volgende twee delen best wat kunnen worden als deze personages meer diepgang krijgen.
Ik zal er niet reikhalzend naar uitkijken, maar ik kan wel zeggen dat The Force Awakens sowieso al de tweede trilogie overstijgt. Het is dan wel geen meesterwerk, maar laten we wel wezen: dat is geen enkel deel uit de serie. Voor Star Wars begrippen krijgt het dus zeker een voldoende.

Zeker niet de slechtste Star Wars, maar plottechnisch erg zwak. De optredens van Mark Hamill en Adam Driver zijn prima, er zit een aantal mooie set pieces in en wat leuke dingetjes voor de fans, maar verder wankelt het plot en springt het van de hak op de tak.

Laten we wel wezen; Star Wars films zijn -los van hun immense populariteit en cultstatus- altijd al vrij zwak geweest. George Lucas schreef altijd de meest verschrikkelijke dialogen en er wordt vaak matig geacteerd. Eigenlijk is het niet veel meer dan een cheesy space-soapopera.

De nieuwe trilogie is duidelijk wel technisch en cinematografisch superieur aan hun voorgangers; beter camerawerk, mooiere special effects en beter acteerwerk, maar het blijft een vreemde mix van actie, drama, flauwe humor en spiritueel Force-gezever.

De film benadrukt tevens de opkomst van een nieuwe, jongere generatie rebellen, maar ik weet niet of ik nou echt zit te wachten op deze nieuwe delegatie bestaande uit de saaie Rey, Finn, Rose en Poe.

Starship Troopers ken ik al heel lang, maar ik heb nog nooit echt de drang om de film te kijken.

Ik wist dat Verhoeven aan het roer stond, dat het zou gaan over alien-insecten en een militaristisch plot met satire, maar verder niks.

Ik moet zeggen dat het ik me er prima mee vermaakt heb. Verreweg het leukst zijn de propagandafilmpjes van het leger, die af en toe tussendoor komen.

Het plot en de personages in de film zelf vond ik weinig om het lijf hebben. We zien een soap-achtige relationele plotjes met wat oninteressante mensen, maar dat wordt dan weer goedgemaakt door de uitbundige gevechtssituaties waarin menig soldaat op brute wijze de dood vindt. Typisch Paul Verhoeven dus.

Leuk om een jonge Neil Patrick Harris te zien acteren, alleen jammer dat zijn rol zo mager is.

Verder weinig over te melden. Het was leuk, maar niet bijzonder. Een nipte 3,5*

Danny Boyle zet met deze film een aparte biopic neer. In plaats van formulaïsch alle hoogtepunten en de ontstaansgeschiedenis van Apple en Steve Jobs in beeld te brengen, is het meer een door dialogen gedreven 'behind-the-scenes' drama geworden waarin het karakter van Jobs en de omgang met zijn dochter en ex-vrouw centraal staan.

Een originele insteek, maar af en toe vond ik het wel vervelend dat er van de spraakmakende conferenties zelf niets getoond werd. De scènes vinden meestal plaats achter de coulissen en tijdens voorbereidingen en er wordt zoveel geouwehoerd dat het soms lastig te volgen is. Zeker als je niet zoveel weet van de achtergrond van Apple, NeXT of diens oprichters zijn sommige discussies moeilijk te plaatsen.

Ter vergelijking, de biopic jOBS (de film met Ashton Kutcher) heeft een veel rechtlijniger karakter, met een 'toen gebeurde er dit, daarna dat'-structuur.

Opvallend is overigens dat Fassbender weinig tot niet lijkt op Steve Jobs, terwijl Kutcher qua uiterlijk en maniertjes veel meer een imitatie deed. Nu blijkt dat een bewuste keuze te zijn geweest, maar naar mijn idee maakt enige gelijkenis de film wel iets interessanter. Wozniak en Hertzfeld lijken dan wel weer op de echte Wozniak en Hertzfeld.

Ik vind het moeilijk de film te beoordelen; enerzijds vind ik de film inhoudelijk sterker en beter gemaakt dan jOBS, anderzijds vind ik dat de onwetende kijker iets teveel in het diepe wordt gegooid en dat de opzet van de film niet altijd focust op de meest interessante zaken.

Van de feiten rondom de persoon en entrepreneur Steve Jobs die in deze documentaire worden aangehaald zijn weinig nieuw of opzienbarend te noemen; veel was al bekend uit de eerdere biografie van Walter Isaacson. Toch was ook dit kijkje in zijn karakter wel interessant.

De documentaire laat (net als de biografie) zien dat Steve een zekere genialiteit bezat waardoor Apple van beginnend computerbedrijfje uitgroeide tot een van de machtigste corporaties ter wereld. Maar ook laat het de schaduwkant zien: Jobs' opvliegende karakter, zijn regelmatig hufterige omgang met (ex-)werknemers, familie en vrienden en zijn gebrek aan empathie. Blijkbaar komt genialiteit altijd met een prijs, één die zwaar betaald werd door iedereen die met hem omging, zij het persoonlijk of zakelijk.

De documentaire weet beide kanten aardig te belichten en gaat ook in op de hypocrisie van het imago van Apple, de belastingontwijking, aandelenfraude en het Foxxcon-schandaal. Soms is het allemaal wat van de hak op de tak en verwarrend (zeker als je de achterliggende geschiedenis niet kent) maar al met al is het een goede aanvulling op de biografie.

Opvallend is dat de wereld verdeeld blijft over Steve Jobs. De één vindt hem een arrogante klootzak, de ander vindt hem een god. Ikzelf hoor bij het eerste kamp. Toch kan ik niet ontkennen dat hij op technologisch vlak een visionair was die met Apple en diens producten het computerlandschap (her)definieerde. Zoals de treffende Think Different campaign al zei: "You can quote them, disagree with them, glorify or vilify them. About the only thing you can't do is ignore them."

Hoewel films die een progressief ziekteverloop laten zien vaak redelijk rechtlijnig en voorspelbaar zijn, heeft het altijd wel iets fascinerends, zeker bij een ziekte als Alzheimer.

Still Alice is qua plot ook niet heel verrassend of uitmuntend, maar Julianne Moore houdt de film goed overeind.

Jammer was echter dat Kristen Stewart weer precies dezelfde nonchalante, cynische, deprimerende rol neerzet die ze in haar eerdere films ook neerzet. Ergens kán ze wel acteren, het lijkt alleen alsof ze er nooit echt haar best voor doet. Op zich zou ik haar wel eens in een happy-go-lucky-rol willen zien.

Voor de rest is de film nergens echt dramatisch, zielig of meelijwekkend. Interessant waren de momenten waarop je Alice volgt bij elk geheugenverlies en hoe zij dat persoonlijk ervaart; van het vergeten van een afspraak tot het vergeten waar de badkamer is.

Na een uur gaat de film ineens wel erg snel vooruit (of achteruit qua ziekteverloop) en verplaatst het vertelperspectief van Alice naar haar gezinsleden. Dat maakt dat we in de latere fasen van haar ziekte niet meer echt meekrijgen wat er in haar hoofd gebeurt, en dat is wel een gemiste kans.

Met het body horror gehalte zit het wel goed. Als je al Cronenberg gewend bent, zal The Substance wel in je straatje liggen maar misschien niet enorm choqueren.

Het is lang geleden dat ik een Cronenberg-film heb gezien, dus ik kan geen kwalitatieve vergelijking maken, maar volgens mij doet het qua practical effects/make up er niet voor onder. Cronenberg is in mijn herinnering nog wel wat vager en abstracter. The Substance was eerder ludieke body horror, met een absurd einde.

Opvallend is trouwens ook het stilistische karakter van de film, deed me soms erg aan Kubricks werk denken.

Thema's in de film zijn de oppervlakkige obsessie met uiterlijk en jeugdigheid, het gevecht met de vergankelijkheid en showbizz-idealen. Het is niet heel subtiel, maar goed.

Qua plot was met name de tweede helft iets te 'in your face' (de ontknoping laat zich ook makkelijk raden) maar dat maakte het geheel niet minder vermakelijk.

Kleine 4*

De film begint rustig van opzet en deed me aanvankelijk wat aan Alien denken, waar het ongetwijfeld ook wel wat inspiratie vandaan heeft gehaald.
Het wordt spannend wanneer de Icarus I gevonden wordt en de crew besluit om van koers te wijzigen om aan boord van het vermiste schip te gaan. Vanaf dat moment krijgt de film een wat onheilspellende sfeer met een aardige dosis spanning.

Ik had al vrij snel het idee dat iets of iemand de eerste missie gesaboteerd had. Als blijkt dat kapitein Pinbacker van de Icarus I nog leeft en aan boord is gekomen van de Icarus II en getransformeerd lijkt te zijn in een halve Freddy Krueger/zonnegod wordt het al snel erg cheesy. Hij lijkt bovenmenselijke krachten te hebben gekregen en het hoe en waarom wordt nooit echt duidelijk. Ja, hij hoorde stemmen en alles, werd gek en besloot daarom maar om moordlustig te worden? Meh. Lui schrijfwerk vind ik dat.

Het laatste deel van de film vond ik dus maar matig en daarom aardig wat punten aftrek.

Niet onaardige (zwarte) komedie met een absurdistisch tintje. Georgina Verbaan doet het boven verwachting wel prima, Jeroen Koningsbrugge en Jan Decleir heb ik wat hoger zitten en stellen ook niet teleur.
Hier en daar zitten er in het plot een beetje flauwe stukjes de shootout bijvoorbeeld en het laatste half uur lijkt het wel wat te ontsporen met onwaarschijnlijke plotwendingen waarom zou Jacob ineens bij het bedrijf willen werken, maar goed, ik moet het ook weer niet overanalyseren.

De poster van de film vind ik trouwens vreselijk bedacht, alsof het een weinig onderscheidende rom-com betreft, terwijl dit absurdistische element het juist zo onderscheidend maakt.

Suzume's Door-Locking is zoals eerdere films van regisseur Makoto Shinkai weer een lust voor het oog, met name de animatie en het kleurpalet van omgevingen en weerseffecten. Eerder zag ik 5 Centimeters per Second (2007) en Your Name (2016), en Suzume past goed in dit rijtje. Het verhaal begint zoals altijd eenvoudig en best aardig, met wat leuke vondsten en humor, maar wordt in de tweede helft zo vaag en symbolisch hoogdravend dat ze me als kijker helemaal kwijtraken. Er is weinig logica in het plot, dus je hoeft eigenlijk geen moeite te doen om een verklaring te zoeken voor het hele gebeuren. Katten die ineens verschijnen en uitgroeien tot enorme Falkors, een tentakel-stormworm die aardbevingen veroorzaakt, een rare roadtrip met personages die me niet boeien, een stoeltje dat geïmpregneerd wordt met Souta's ziel, Suzuma's jeugdtrauma om haar overleden moeder, een romance tussen Suzume en Souta die op zijn best als teenangsty kan worden omschreven...Het is teveel en tegelijkertijd zo nietszeggend.

Dus jammer, los van de prachtige visuals en af en toe grappige scenes werd het gaandeweg steeds vermoeiender. Het duurde ook allemaal veel te lang, en dat terwijl het concept van aardbevingen en een strijd tegen natuurgeweld veel interessanter had kunnen zijn.

3*