Four Hours at the Capitol (2021)

Op 6 januari 2021 verzamelden duizenden demonstranten zich de buurt van het Amerikaanse Capitool in Washington om te demonstreren tegen de formele vaststelling van de verkiezingsuitslag die daar zou plaatsvinden. Hoofdspreker was niemand minder dan de zittende President Donald Trump, wiens woorden voor een groep fanatiekelingen een rechtvaardiging waren voor wat zij beschouwden als een daad uit vaderlandsliefde: het bestormen en bezetten van Het Capitool. Roberts spreekt met verschillende leden van The Proud Boys, een veel bekritiseerde groep fanatieke Trump-aanhangers, met freelance journalisten die zich begaven onder de eersten die het Capitool binnendrongen, met volksvertegenwoordigers van beide partijen, met ondersteunend personeel en niet te vergeten met enkele agenten die onder haast onmogelijke omstandigheden moesten proberen het gebouw te verdedigen, zonder een bloedbad aan te richten. Deze indringende documentaire maakt duidelijk hoe dit gemakkelijk op verschrikkelijke wijze uit de hand had kunnen lopen en gebruikt daarbij een schat aan indrukwekkende videobeelden waarin de sleutelmomenten uit die vier uur van dichtbij te zien zijn. Roberts mengt zich niet in de discussie, maar vooral de woorden van politieagent Michael Fanone (die zwaar gewond raakte bij de onlusten) maakt duidelijk hoe scherp de tegenstellingen waren – en nog steeds zijn.

Toch wel heftig hoe al die opnames van dichtbij je zo mee kunnen voeren in de chaos en angst. Het beeld van een zooitje ongeregeld - van hardcore fascisten tot aan complotwappies - dat opgejut is door kwaadwillende populisten moet natuurlijk alle alarmbellen laten afgaan voor andere landen met vergelijkbare bewegingen. Niet in het minst de demonstraties van onze eigen yogagekkies-Forumfascistenalliantie.

Veel beelden had ik al gezien op social media, maar deze docu geeft een beter en vollediger overzicht van de omvang en gebeurtenissen dan ooit tevoren. De gevolgen voor politieagenten, medewerkers en congresleden worden goed inzichtelijk in interviews met de betrokkenen. Het is ook heel apart om te zien hoe die mob mentality zich voor je ogen voltrekt; sommige mensen roepen op tot kalmte, anderen jutten juist op en hoewel vooral groepen opgefokte harde-kerners (Proud Boys in tactical gear) de stemming bepalen, zijn er heel veel die redelijk passief (als toeschouwer) mee sjokken met hun telefoon in de hand. Niet iedereen was gewelddadig, en de agent die naar buiten werd gesleurd werd zelfs de gelegenheid gegeven om terug naar binnen te gaan (thanks but no thanks)... Desalniettemin, het is een zwarte bladzijde in de (recente) Amerikaanse geschiedenis en ronduit belachelijk dat er nog steeds Republikeinen zijn die de ernst van deze opstand ontkennen. Donald Trump is vanwege zijn opruiing en (gebrek aan) daden op dat moment niets minder dan een verrader en het is daarom een gotspe dat hij opnieuw presidentskandidaat kon worden voor de verkiezingen van 2024...Wat een rare tijd leven we toch in. Maarja, de VS was toen een shitshow en is dat helaas nog steeds. Ik zie het ook somber in en hoop dat er de komende verkiezingen (opnieuw maar nu voorgoed) wordt afgerekend met Trump en al zijn enablers (in zowel de VS als hier in Europa).