Opinions

Heel origineel kun je de opzet van Moana niet noemen; Moana is qua uiterlijk een nogal gemakzuchtige kopie van Rapunzel en moet als uitverkorene haar volk redden van een vloek. De team-up met halfgod Maui gooit wat meer gewicht in de film (no pun intended), maar hoewel Maui best een leuk personage is, vond ik hem persoonlijkheid niet heel interessant uitgewerkt. Het is geen Geest van Aladdin, om maar iemand te noemen.

De boodschap wordt al vanaf de eerste scene in je gezicht geduwd en maakt de film een voorspelbaar geheel. De film leek in het begin een krachtige, haast magische toon neer te zetten toen Moana als kind naar de zee liep en het water zich terugtrok. Helaas ontvouwt het plot daarna op een vrij standaard wijze en keert het magische gevoel niet echt meer terug.

De kleurrijke beelden zijn wel een lust voor het oog, de liedjes wel aardig, maar nergens is het memorabel of spitsvondig.

John Bradley (ook wel bekend als Samwell Tarly uit Game of Thrones) speelt ja, een soort nerdy eigentijdse versie van Sam uit GoT, maar dan gek van ruimtevaart en megastructuren, whatever that may be. Daarnaast blijkt ie ook nog full blown complotwappie te zijn, hoewel K.C. (zoals hij heet) nog wel in wetenschap lijkt te geloven.

Dan heb je verder nog een rits aan personages: een van z'n voetstuk gevallen ex-astronaut Patrick Wilson, Halle Berry als machtigste persoon binnen NASA en nog wat exen en kinderen uit hun gebroken gezinnen die blijkbaar voor emotionele lading moesten zorgen maar wiens namen ik alweer vergeten ben. Rampen willen we zien, geen nobodies!

Maar het rampenspektakel valt tegen. Het is allemaal erg kleinschalig. Amper mensen op straat, geen vernietiging op grote schaal, hooguit een handjevol steden. Geen wereldwijde massa-hysterie. Geen topoverleg tussen wereldleiders. Geen contact met de president. Alles beperkt zich tot NASA en een handjevol militairen. Beslissingen op hoog niveau worden tussen neus en lippen door genomen. Dieptepunt was de baas van NASA die tegen ondergeschikte Halle Berry zegt: "Ik weet niet wat jij gaat doen maar ik heb hier geen zin in, wil jij baas zijn van NASA en deze klerezooi oplossen? Prima hier heb je mn pas, ik ga naar huis, houdoe!"

Vervolgens kan Halle Berry zonder enig overleg een spaceshuttle lanceren ("Oh nee, ontbrandingsmotor stuk, we blazen de lancering af! Oh wacht, Patrick Wilson en K.C. kunnen wel mee, over 28 minuten vertrekken we, fuck G-kracht training, jas aan en meekomen, let's go!") en

5 minuten later zitten ze in de ruimte, hangt K.C. de ruimtetoerist uit, mag ie een shuttle koppelen aan het spacestation (ofzo) en is ie volleerd astronaut. Jaja.

Het moge duidelijk zijn dat de schrijvers geen enkele moeite moeite doen om het nog enigszins technisch overtuigend te maken. Het is gewoon van 'hoe komen we zo snel mogelijk in de ruimte met dit zooitje ongeregeld en kunnen we een paar vette vfx laten zien en onze supercoole theorie dumpen over hoe onze voorouders een perfecte samenleving bouwden en een AI die full rogue ging a la Skynet'? Hoezo vergezocht? Bel anders Donald Sutherland even, misschien wil hij wel een 1-minute cameo doen om de bezoekers naar de bios te lokken. Succes gegarandeerd!"

1,5*

Een rustige, intieme film die wel een bepaalde indruk maakt. Het is aan de trage kant, en de hoofdpersoon is iemand van weinig woorden, maar je voelt dat hij met zichzelf (en zijn seksualiteit in het bijzonder) in de knoop zit.

Elk van de drie acts laat slechts een kort, maar spraakmakend deel van Chirons leven zien. Chiron wordt door 3 verschillende acteurs vertolkt (tiener, puber en volwassene), maar toch heb je meteen het idee naar hetzelfde personage te kijken, omdat ze Chiron alledrie uitstekend neerzetten.

Ondanks dat de drie acteurs elkaar pas na het filmen hebben ontmoet, spelen ze Chiron alledrie met dezelfde timide en verlegen karaktertrekken. Knap geregisseerd dus.

De overige rollen (zoals Juan en Chirons moeder) vond ik wat minder goed gecast. Mahershala Ali vond ik -hoewel een prima acteur- niet geloofwaardig als drugdealer. Teveel een nice-guy uitstraling. Ook Chirons moeder (Naomie Harris) vond ik niet overtuigend als drug addict.

De film wordt elke act beter. Van mij had de film nog wel meer van Chirons leven mogen belichten, want zoals met veel van die coming of age-films is het soms wat van de hak op de tak.

Was de Best Picture Oscar verdiend? Ja, lastige vraag. Het is heus wel een goede film, en het behandelt een moeilijk en maatschappelijk significant onderwerp zonder 'in your face' te zijn. Cinematografisch is er weinig op aan te merken, maar toch vond ik de film ergens een final touch missen.

Met dit soort politieke thrillers spookt er telkens maar één gedachte door mijn hoofd: waarom kiezen die mensen voor dit soort rotbaantjes? Veiligheidsdiensten die zichzelf voortslepen van bestelbusje naar bestelbusje, met microfoons, turend naar kleine schermpjes van verborgen camera's, in een poging om terroristen op te pakken.

Ondertussen al dat hoge spel van strenge overheidsfunctionarissen en achterbakse ambassadeurs die elkaar het leven zuur maken. Het lijkt wel alsof deze mensen geen plezier kennen. En dat straalt de film ook uit; het is een droge, serieuze film geworden zonder een greintje bezieling.

Zelfs met sterren als Willem Dafoe, Rachel McAdams en Philip Seymour Hoffman (zijn laatste rol, helaas), weet de film nergens spanning op te roepen. Anton Corbijn weet mooie plaatjes te schieten van het stadse Hamburg, waaruit blijkt dat hij een talent heeft voor filmmaken / fotografie, maar die droge, saaie materie waar hij mee op de proppen komt, is moeilijk om uit te zitten.

Daar komt nog bij dat het einde een teleurstellende anti-climax is. Niet dat ik er meer van verwacht had, maar toch.

Het is alweer een tijd geleden dat een Aronofsky me zo heeft weten te boeien. De laatste keer was Black Swan, waarna de regisseur weer een dip had met het verschrikkelijke Noah, maar met Mother! zet Aronofsky een klein meesterwerkje neer.

Eerlijk is eerlijk, Aronofsky's regelmatige gebruik van symboliek en metaforen doet me weinig. Het wordt vaak al snel pretentieus, helemaal als er uitgekauwde religieuze elementen in zijn verwerkt.

De kracht van Mother! zit hem wat mij betreft dan ook niet in de biblische metaforen of achterliggende gedachte, maar in de kijkervaring: de film begint rustig en overzichtelijk, maar ontaardt in een gigantische mindfuck-rollercoaster vol absurde en enge momenten die met veel visuele bombarie in beeld gebracht worden.

Met name het camerawerk is geweldig. We volgen continu Jennifer Lawrence (de mother) terwijl zij door het huis loopt en interacteert met de mensen die in, uit of rond haar huis lopen. Door dicht op haar huid te zitten (met close-ups en over-the-shoulder) wordt een sterk gevoel van claustrofobie en constante dreiging overgebracht.

Het enige visuele minpunt was de soms wat matige cgi-effecten, maar verder een uitstekende film.

Mike Leigh heeft in mijn ogen twee soorten films in zijn oeuvre; hedendaagse dramafilms (Another year, Secrets & Lies, Naked, e.a.) en historische vertellingen (Vera Drake, Topsy-Turvy).

Zijn hedendaagse drama's bevallen me bijna altijd uitstekend, maar de historische drama's zijn een hit of een miss. Vera Drake was soms iets te langdradig, Topsy-Turvy heb ik van verveling nooit afgekeken.

Mr. Turner is de eerste film die lang niet zo vervelend is als zijn andere historische films. Hoewel de film nergens bijzonder meeslepend of spannend is, werd ik toch bevangen door het verhaal, het personage Turner en de prachtig in beeld gebrachte landschappen en decors, die minstens zo schilderachtig zijn als de schilderijen die Turner maakte.

De 2,5 uur leek bij vlagen wat lang te duren, wat met name door het trage begin kwam, maar werd gaandeweg steeds boeiender. De tweede helft heb ik redelijk makkelijk kunnen afkijken.

Ook een positief punt was het sterke script, dat vooral naar voren kwam in conversaties tussen Turner en andere mensen van adel. De eloquente manier van spreken, grappen maken, lof en kritiek uiten is zoveel mooier dan de hedendaagse vocabulaire dat ik soms zou willen dat we nog zo praatten (zonder uitgemaakt te worden voor een bekakte, pretentieuze snob).

Hoewel Leighs hedendaagse films vaak een stuk leuker zijn (omdat je je beter in de personages kunt verplaatsen) was dit een prima film met misschien wel de mooiste beelden die ik ooit in een Leigh-film heb gezien.

Ja, dat krijg je als je 30 jaar na dato nog een vervolg gaat maken op de beste klassieke Disney-animatiefilm: een film die sterk leunt op personages, quotes en muziek van het origineel. Als je die steun weghaalt blijft er weinig vlees op de botten over. Een matig gescripte, voorspelbare origin story over Mufasa dat bol staat van de retcons en bijverzonnen achtergrondverhalen voor de meest bekende personages uit de Lion King-reeks: Scar, Mufasa, Rafiki, Sarabi en zelfs Zazu.

Bekende quotes uit het origineel worden tot in den treure uitgebraakt door verschillende personages.

"He lives in you"

"Everything the light touches..."

"The circle of life"

Bekende klassieke shots uit het origineel worden hergebruikt in een andere context; het shot van nagels in de poten (Scar die Mufasa vastpakt) wordt tot 2 keer toe gebruikt.

De Can you feel the love tonight-scène met Simba en Nala wordt op een zwakkere manier overgedaan tijdens het liedje Tell Me It's You

De spannende stampede-scène wordt in een minder leuke vorm opnieuw gebruikt.

En zelfs "Hakuna Matata" (no worries) wordt heel meta verbasterd tot "Hakuna Mufasa" voor een mislukte poging tot humor. Het slaat qua betekenis ook helemaal nergens op.

En natuurlijk ook allemaal in de nieuwe 'live action' animatiestijl. Maar dat is verder prima, want ook 2D-animatie geeft geen garantie voor een goede film. Immers, Lion King 2 en 3 waren -zoals de meeste Disney-vervolgen- ook ondermaats.

Kortom, onnodige, overbodige cash grab die niets toevoegt aan zowel het origineel uit 1994 als de 2019 remake.

1,5*

Oogde low-budget en amateuristisch in elkaar geflanst. Dit had echt B-film 'written all over it'.

De personages zijn flauw geschreven, slecht geacteerd en ik kreeg het idee dat niemand het echt naar zijn zin had in zijn rol.

Ook had ik meer verwacht van Ricky Gervais, die nergens uit de verf kwam. Zelfs de cameo's waren saai.

De Muppets-films zijn bij uitstek voor alle leeftijden, maar ik denk dat kinderen de scenes in de Siberische goelags maar weinig leuk zullen vinden. Volwassenen zullen de filmverwijzingen en grapjes wel herkennen, maar ze zijn gemakzuchtig en flauw.

Al met al vond ik er weinig aan. Leuk dat ze in het begin zongen dat sequels meestal slechter zijn, want dat was inderdaad het geval.

Een zachtaardige, vrolijke film die zichzelf gelukkig niet al te serieus neemt. Veel van de grappen zijn vooral meta-humor (de travel map, de musical montage, de villains met hun maniacal laughter) en daardoor leek het soms net alsof ik een parodie op het genre zat te kijken. Dat maakt het ergens wel verfrissend en scherp, maar het was soms net iets teveel van het goede.

Erg leuk om alle Muppets van weleer de revue te zien passeren. Qua live action bezetting was Jason Segel prima voor de rol van Gary. Amy Adams vond ik wat minder geschikt; ik ken haar vooral van drama-films en haar wat serieuze uitstraling lijkt zich daar beter voor te lenen dan voor een luchtige komedie.

Verder een aantal leuke cameo's en liedjes.

Natuurlijk leunt een film als deze erg op het nostalgische karakter en dat maakte me tegelijkertijd weemoedig. Vroeger kon een Muppets-film nog 'gewoon' over The Muppets gaan, bijvoorbeeld gezellig op reis naar Manhattan.

Dat een Muppet-film vandaag de dag alleen nog maar kan gaan over vergane glorie en comebacks doet je beseffen hoe lang geleden het is dat de Muppets 'hot' waren en hoe oud je zelf bent geworden. Het is dat Fozzie niet onder een brug lag te lurken aan een fles Whisky en dat Gonzo niet aan de heroïne was, maar het stemde me toch een beetje somber.

Hoewel hopelijk met deze Muppets een nieuw tijdperk vol entertainment is aangebroken voor onze pluche poppenvrienden, want deze cynische klotewereld kan eigenlijk niet zonder ze. Binnenkort The Muppets Most Wanted maar eens kijken!

Ja, het is allemaal mooi aangekleed en de bekende cast doet zijn best, maar het doet me allemaal niet zo heel veel. Of dat nu aan het verhaal ligt (ik heb het boek nooit gelezen) of aan de film/regie/cast, geen idee. Een klassieke whodunnit op een trein is op zich een interessant gegeven, maar de film miste iets; de personages vond ik saai en cliché en hoewel het soms wat kluchtig aandeed, werd het nooit ergens humoristisch, laat staan spannend of mysterieus. Het plot verloopt voorspelbaar: de verdachten worden één voor één verhoord, iedereen heeft een mogelijk motief, Poirot denkt wat na en weet zo het mysterie te ontrafelen. Einde.

Ik vraag me af of het boek veel beter is, of dat verhaal in eerdere verfilmingen beter tot zijn recht komt. Of misschien heb ik toch niet zoveel met dit soort detectiveverhalen, dat kan natuurlijk ook. Hoe dan ook, een matige kijkervaring.

Kenneth Branagh (tevens de regisseur) doet het als Poirot trouwens wel weer leuk, wat een charismatische acteur is dat.

Misschien dat ik de eerdere verfilming uit 1974 een keer een kans ga geven.

Leuker dan ik dacht!

Hoewel Hugh Grants carrière toen al op een lager pitje stond, levert hij wederom prima werk af. Zijn rol is zoals hij die vaker heeft gespeeld; de stamelende, maar altijd charmerende sul, ditmaal in de vorm van een uitgerangeerde popster.

Ik verwachtte wel wat typische rom-com cliché's, maar die bleven gelukkig grotendeels achterwege. De snedige opmerkingen en grappen waren goed gedoseerd en de humor werd nergens flauw of vervelend.

De bijrollen zijn ook uitstekend ingevuld. Ik meende twee oude comedy-acteurs te herkennen wiens namen ik niet ken (ze speelden in Everybody Loves Raymond en 3rd Rock from the Sun, als ik me niet vergis).

Luistergenot natuurlijk vanwege Williams' geweldige oeuvre, en de vele filmfragmenten en beelden uit zijn carrière vullen het visueel mooi aan.

Vooral ook interessant dat de maestro zelf aan het woord komt. Je hoort de anekdotes en ervaringen toch liever van the man himself dan van andere talking heads. Beter dat de levende legende zelf nog even zijn zegje kan (en wil) doen, in plaats van dat het een in memoriam is. Daardoor leren we ook de man achter de muziek beter kennen, hij komt toegankelijker en aardiger over dan ik dacht.

De lofuitingen van zijn collega's, vrienden en filmregisseurs zijn soms wat teveel van het goede, maar ja, het is terecht.

4*

Wederom een lekker rauw Schots drama zoals ik wel gewend ben van Loach, na eerder Sweet Sixteen en Ae Fond Kiss te hebben gezien. Heeft goed acteerwerk, een hoofdpersoon met charme en er wordt een prima sfeertje neergezet.

Alhoewel nergens echt opzienbarend qua plot, keek het prima weg. Het einde was misschien net iets teveel van het goede; dat was niet echt nodig geweest en kwam wat geforceerd over. Los daarvan weinig op aan te merken. Een kleine 4*.