Opinions

Mooi drama met een Daniel Day-Lewis die goed op dreef is. De eerste 10 minuten had ik mijn twijfels of ik hem ging uitkijken want er wordt in het begin geen woord gezegd. Het verhaal is best aardig maar ik had er toch iets meer van verwacht. Kan me goed voorstellen dat deze film veel Oscars heeft mislopen want buiten Daniel Day-Lewis was de rest maar vrij standaard.

Geweldige komedie met een ijzersterke Ben Stiller en Cameron Diaz. Vooral het eerste uur is zeer goed. Het stukje waar Ben Stiller met zijn ballen vast zit in de rits is gewoon geweldig. Ook de debiele broer van Cameron Diaz was zeer goed.

Wat een bagger film is dit. De eerste paar minuten deden me denken aan de Boogeyman 1 en toen vreesde ik al het ergste want dat was een slechte film. Daarna kreeg je een shot te zien van de draak van een vrouwelijke hoofdrol speelster (Ik dacht eerst dat het een omgebouwde vent was) en toen wist ik het al vrijwel zeker, dit wordt niets. En helaas werd dat beeld bevestigd naarmate de film vorderde.

De film is niet boeiend en ook niet spannend, na 60 minuten had ik het wel gehad met deze onzin en ben ik naar iets anders gaan kijken.

Vond dit best wel een aardige en zeer aparte film. Een paar jaar geleden hebben ze zelfs een video clip omtrent deze film gemaakt.

Het verhaal vond ik zeer goed en ook zeer origineel. De acteur prestaties zijn natuurlijk niet geweldig maar de film is het kijken zeker waard. De film staat betiteld als een Actie/Comedy maar ik vond het meer een Actie/ Science Fiction.

Matige en goedkope psychologische Drama / Thriller film, die me wat deed denken aan de Drama / Thriller film "Take Shelter (2011)". Die film is wel veel beter dan deze onzin, die gelukkig ook maar iets van 75 minuten duurt.

In dit verhaal (met als thema's liefde, loyaliteit en nachtmerries) draait het om Wyatt (gespeeld door MacLeod Andrews) die vlucht naar een oude vriend, te weten Christian (Evan Dumouchel), in New York en zich daarbij afvraagt of hij hem moet beschermen tegen het naderende kwaad (Wyatt vermoedt namelijk dat mensen veranderen in kwaadwillende shape-shifters) die hij hoort via stemmen (o.a. via zijn kapotte mobiele telefoon), of tegen zichzelf.

Het vage en mysterieuze verhaal kon me eerlijk gezegd niet echt boeien of vermaken en ik vond het vooral ook maar een saaie en langdradige bedoeling en dat ondanks dat het verhaal maar iets van 75 minuten duurt. Steeds als het verhaal wat spannend dreigt te worden (wordt dan ingeluid met spannende en enge geluiden), wordt er daarna niets mee gedaan en dat zelfs tot de laatste minuut van het verhaal, waardoor deze film als een nachtkaars uitdooft. Na het einde vraag je je ook af "Waar heb ik in hemelsnaam naar zitten te kijken" ?

Dat deze film met minimale middelen (het duurste in deze film was misschien nog wel het oranje spijkergeweer ) is gemaakt is overal aan af te zien en o.a. aan de minimale cast bestaande uit drie onbekende acteurs en actrices. Buiten de twee onbekende hoofdrolspelers MacLeod Andrews (in de rol van Wyatt, die stemmen hoort m.b.t. naderende kwaad en langzaam begint door te draaien) en Evan Dumouchel (in de rol van Christian, die ook stemmen hoort, maar voor hem bestaan die uit bemoedigende woorden), gaat het verder nog om de onbekende Aziatische Margaret Ying Drake (in de rol van Mara, waar zowel Wyatt en Christian wat voor voelen en die tevens de baas is van Christian en die hem tevens ontslaat). De cast deed het overigens wel verdienstelijk en dat is waarschijnlijk ook het enige goede aan deze film.

Al met al een dus een matige Drama / Thriller film (gezien overigens via "Film 1 On Demand") met een vaag en mysterieus verhaal, die het aankijken eigenlijk niet echt waard is, want er gebeurt in feite helemaal niets.

Bij het zien van de filmtitel "They Shall Not Grow Old", moest ik gelijk denken aan het liedje "...For Victory" van death-metalband Bolt Thrower, waarin deze zin ook in voorkomt (na circa 4 minuten) en deze zin is natuurlijk afkomstig van het gedicht "Ode of Remembrance" uit 1914.

Deze Documentaire / Historisch film is inderdaad wat aan de lange kant, maar het geheel is wel fraai verfilmd, waarin o.a. honderd jaar oude beelden met nieuwe digitale technieken zijn ingekleurd (vanaf de 25e minuut). De film is voorzien van commentaar door veteranen uit de jaren zeventig en tachtig en dat maakt soms best indruk, ondanks dat je alleen hun stemmen hoort.

Dat deze film is geregisseerd door Peter Jackson (vooral natuurlijk bekend van de "Lord of the Rings" trilogie) is natuurlijk best apart (hij werd daarvoor overigens gevraagd door het "Imperial War Museum") en het doel van Peter Jackson met deze film is, om de mannen uit het verleden trekken en hun een menselijk gezicht geven, zodat een hedendaags publiek weer kennis met hun kan maken en eerlijk gezegd is hij daar best goed in geslaagd.

Toch wel een tegenvallende horrorfilm die nergens in uitblinkt. Het verhaal was best aardig gevonden (einde wel enorm cliché) en wist ook wel te boeien maar helaas wordt het nergens echt eng of spannend. Ook zitten er nul komma nul schrikmomenten in. Er zitten een paar aardige visuele momenten in die een beetje creepy zijn maar meer ook niet. Gelukkig duurt de film met ongeveer 80 minuten ook niet echt lang waardoor het nergens echt vervelend wordt. De cast was ook niet echt sterk en enkel Jaime King wist nog een beetje te overtuigen.

Qua clue van het verhaal deed me deze film denken aan de film "Shutter" die ik persoonlijk een stuk beter vond.

Het flauwe dertien in een dozijn verhaal is een typische jaren 80 Misdaad/Thriller, die draait om moord, erfenis (motief) en wie is nu eigenlijk toch de dader ? Veel stelt het allemaal niet voor, maar dankzij de altijd fraaie Sybil Danning (wat een heerlijk natuurlijk lang lichaam heeft ze toch) is de film zeker het kijken waard.

De opening van de film is sterk (mening student zijnde natte droom, ik ook vroeger ), waarbij lerares Diane Stevens (gespeeld door Sybil Danning) op het einde van de "Macbeth" les (daarbij wordt ook "moord" een paar keren benadrukt) aan een jonge student (gespeeld door Eric Brown) vraagt of hij nog steeds opzoek is naar werk. Uiteraard is dit het geval en Sybil Danning biedt hem werk aan op haar boot (beter gezegd jacht) waar ze woont. Eenmaal door aangekomen zit Eric Brown aan de reling van de boot te werken en loopt de gebruinde Sybil Danning rond in een veel te kleine wit/beige kleurige bikini waarbij haar borsten er nog net niet uitvallen. Uiteraard biedt ze de hard werkende Eric Brown een drankje aan, maar die moet hij wel komen halen binnen in de boot. Daar aangekomen verleidt ze al snel Eric Brown en kleedt ze zich ook snel uit (na circa 10 minuten) ,waarbij haar fraaie borsten prominent in beeld worden gebracht. Bij uitkleden alleen blijft het overigens niet, want al vrij snel zit ze bovenop hem en hebben ze seks.

Ze doet dit overigens bewust, want de jonge moet namelijk iets doen voor haar en haar man/vriend (gespeeld door Andrew Prine), die tevens professor is, en op deze manier windt je natuurlijk snel iemand om je vinger Wat hij namelijk moet doen is de vermogende moeder (gespeeld door K.T. Stevens) van Andrew Prine zo te laten schrikken, zodat ze van angst in een tehuis gaat zitten en zij beiden de erfenis krijgen. Uiteraard loopt dit fout (de moeder weet ook van wanten) af en wordt tevens de moeder bruut vermoordt door iemand met een masker (soort van bivakmuts). En om die iemand draait het nu en op het einde wordt pas bekend wie het is. Wie het is, is zeer flauw en belachelijk want het gaat in dit geval om de student Martin 'Bird' Johnson (gespeeld door Paul Clemens) die in het begin tijdens de les maar even te zien is.

Eerlijk gezegd boeide me het verhaal weinig en was ik vooral gefocust op Sybil Danning die er steeds fraai uitzag en ook in een 4-tal scenes bloot te bewonderen is. Twee van de scenes hebben betrekking op Eric Brown, waar ze uiteindelijk een zwak voor krijgt, waarmee ze seks heeft. En in de andere twee scenes maakt ze zicht gereed om te douchen. Alle 4 die scenes zijn heerlijk om te zien en met name natuurlijk de sterke opening. Sybil Danning zag er niet alleen heerlijk uit, maar ze speelde ook best verdienstelijk voor haar doen en dat was ook van toepassing op de andere twee hoofdrolspelers Eric Brown en Andrew Prine.

Al met al leuk om eens gezien te hebben en dan natuurlijk puur en alleen vanwege de heerlijk sensuele Sybil Danning ! Alleen al vanwege haar, geef ik de film maar een nipte onvoldoende.

P.S. het poedeltje was wel geinig, zeker toen hij/zij zich ging verstoppen in een doosje terwijl de moordenaar toesloeg.

Deze onbekende Komedie / Horror film heeft Kondoro0614 mij weer getipt en eerlijk gezegd had ik er niet bepaald hoge verwachtingen van. Goed is deze via handcamera's (gefilmd door drie personen) gemaakte film zeker niet, maar echt slecht ook weer niet en opzicht heb ik me er nog best redelijk mee vermaakt en dat omdat de uitvoering van het verhaal wel luchtig en komisch was. Dat geldt zeker voor het eerste uur van het verhaal, waarin de horror nog ontbreekt. m.u.v. de opening van het verhaal (wat een stukje is van het einde). Nadat de horror eindelijk begint wordt het best leuk, maar tevens ook belachelijk.

Het verhaal (speelt zich af in Moldavië in het plaatsje Pavlovka, waarin het draait om een Amerikaanse filmploeg, bestaande uit vier personen, van het huizen klusprogramma "Home Hunters Global", die betrokken raakt in een eeuwenoud web van wraak, horror en bloed) stelt opzicht niet zo veel voor en is in het eerste uur ook wat langdradig en saai. Maar de opbouw van het verhaal was wel leuk (o.a. de introductie van de Amerikaanse Becky Westlake en haar vriend Goran Potsnik, die samen een oud vervallen huis in het bos van het plaatsje Pavlovka kopen en gaan opknappen) en het is tevens ook mysterieus (hoe de vork in de steel zit is wel vrij voorspelbaar) en sfeervol en bovendien valt er ook geregeld wat te (glim)lachen. Vooral de scene waarbij Moldavië afgezeikt wordt door iemand van de filmploeg, was wel komisch:

Beautiful Moldova !
The poorest country in all of Europe.
The average Moldovian believes in vampires, lives in a tin shed, and has an average of four teeth
Moldovanites don't just enjoy record-setting rates of tuberculosis, they're also the world's heaviest drinkers, pounding back more than eight gallons of alcohol per year. That's six times the world's average.

Na circa een uur begint dan eindelijk de horror (waarbij het draait om een heks, die zowel met de filmploeg als de lokale bevolking korte metten maakt), welke nog best ammusant was (soms ook best hard en zelfs met wat goor) en tevens ook wel wat komisch had en dat omdat het eigenlijk gewoon allemaal belachelijk (inclusief de speciale effecten) was. En op een belachelijke manier eindigt ook het verhaal, waarbij de heks en iemand van de filmploeg overblijven en de overgebleven persoon iets moet doen (beloven) voor de heks.

Hoewel de film min of meer voor een appel en ei is gemaakt, zag het er visueel nog wel aardig uit. Van de cast had ik nog nooit van gehoord, maar ze deden het wel nog leuk en verdienstelijk en daarbij was Mia Marcon (in de rol van filmploeg medewerkster Sarah Ellroy) vooral een fraaie verschijning om naar te kijken. Dat geldt eigenlijk in mindere maten ook voor de oudere Carrie Genzel (in de rol van Kate Banks, die de leiding heeft over de filmploeg en tevens de gastvrouw en producent is van het klusprogramma). De eerder genoemde Goran Potsnik (gespeeld door Cristian Balint) vond haar schijnbaar ook leuk, want hij neukte haar van achteren in de schuur van het huis (was wel geinig toen ze betrapt werden) Overigens vond zijn vriendin Becky Westlake (gespeeld door Brigid Brannagh) dat niet leuk

Ondanks dat deze Komedie / Horror film niet al te best is, heb ik me er nog best redelijk mee vermaakt en kijkt hij ook nog wel lekker weg (duurt ook maar iets van 90 minuten).

Best wel een mooie oorlogsfilm. De film komt misschien een beetje traag op gang maar het verhaal is zeer mooi. Het gevecht om de heuvel was zeer mooi. Het einde was best treurig.

De film duurt erg lang en is misschien iets aan de lange kant waardoor hij soms een beetje saai wordt.

Deze Horror / Thriller film heb ik puur bekeken vanwege het meespelen van de rondborstige Glori-Anne Gilbert, die ontdekt werd door Noodless tijdens de "Horrorfilm Challenge" van dit jaar. Voordat ik aan de film begon wist ik natuurlijk al dat dit geen geweldige film zou zijn en "The Thing Below" is dan ook een totaal onnodige film die eigenlijk niemand moet kijken, tenzij je een fan bent van Glori-Anne Gilbert. Maar ook dan kom je eigenlijk niet echt aan je trekken, want buiten dat ze op foto's te zien is (één van de acteurs in de film is namelijk een groot fan van haar), zie je haar maar tijdens één scène van circa 5 minuten, maar het is wel een spetterende scène (dan zie je namelijk ook circa één minuut lang haar flinke borsten) en het is tevens ook het hoogtepunt van de film.

Een uiterst geheim boorplatform in de Golf van Mexico, haalt een slapend buitenaards wezen uit de diepte. Eenmaal los, gaat het wezen op moorddadige wijze tekeer door telepathisch gebruik te maken van de angsten en verlangens van iedereen die zijn pad kruist.

De film opent met het leger, via een vliegdekschip en een helikopter tijdens de opening credits, waarna we na een flinke ontploffing 18 uur terug gaan in de tijd. Er vindt dan militair overleg plaats in een ruimte en ook zien we het onderzoeksschip U.S.S. Semenza tijdens een zware storm en daarbij zien we B-film wetenschappers, o.a. professor Glenda Marshall (Julie Hill) en dokter Edgar Pretorious (Ken Kramer), domme dingen doen met het slapend buitenaards wezen in een geïsoleerde omgeving.

Nadat het wezen ontwaakt en alle wetenschappers doodt, ontploft het schip en wilt het leger het wezen vinden. We belanden daarna op een boorplatform en op een sleepboot met een lading (die ze niet veel later moeten lozen), die tijdens de storm vaart naar het boorplatform. En op die sleepboot zitten eigenlijk ook alle hoofdrolspelers van deze film, zoals bootkapitein Jack Griffin (Billy Warlock), die tijdens de storm een belegd broodje aan het eten is, de vrouwelijke professor Anna Davis (Catherine Lough Haggquist), Dean Rieser (Pete Graham) die voor het leger werkt en de boothulpjes Dixon (Colin Lawrence) en Crank Wowchowski (Kurt Max Runte).

Verder zit er ook een speciaal team op de boot, met o.a. de zekere Bobby Gibbons (David Richmond-Peck) die een groot fan is van pornoactrice Cindy Mayberry (Glori-Anne Gilbert). Als hij op een gegeven moment samen met de vrouw Mel Rodgers (Kiara Hunter), die ook tot het team behoort en die haar kind heeft verloren tijdens een treinongeluk, naar een ruimte gaat, hangen daar allemaal foto's van Cindy Mayberry aan de wand, waarop er dan gezegd wordt:

Mel: Man, Gibbons, what's up with you and the porn chick?
Bobby : This isn't just any porn chick, okay?
Bobby : This is Cindy Mayberry, Adult Entertainer of the Year.
Mel: She's done X-rated, right?
Bobby : Well, obviously, you haven't seen "BUSTY COPS" or “BLAZING PANTIES".
Bobby : These are real movies, Mel.
Mel: Sorry. Missed them both.

Hij is niet de enige rare snuiter in het team, want tot het team behoort ook de zekere Cassidy (Warren Christie), die een groot fan is van het tijdperk van het Wilde Westen en hij loopt er ook bij als een cowboy en dat inclusief een hoed en revolvers (daar schiet hij ook de lading van de sleepboot mee los tijdens de storm).

Als de sleepboot arriveert op het boorplatform om de situatie te bekijken, raakt de film in vergetelheid en krijgen we te maken met het wezen, dat geen monster is met hoektanden, tentakels (dat heeft het eigenlijk wel en wordt ook gebruikt in de film om mensen te doden) en andere coole monster aanhangsels. Het is namelijk vooral een telepathisch wezen, dat je gedachten kan lezen en je angsten, hoop, dromen enzovoort kan uitbuiten. Dit leidt o.a. tot een scène (na circa 38 minuten) waarin het wezen verandert in Cindy Mayberry (Glori-Anne Gilbert), die zogenaamd een film aan het maken is op het boorplatform, zodat het een striptease kan doen voor Bobby (deze bezig is met het repareren van een liftdeur, die op het einde goed van pas komt). Voordat de striptease begint wordt er nog tussen hen gezegd.

Cindy: I just changed into my next outfit, darling.
Bobby: So, what movie you shooting?
Cindy: Mmm. I think you're gonna love this one, Bob. It's "BLAZING PANTIES 2".
Bobby: Oh, my God. I saw the first one like 50 times, especially the dance you do in front of the fire.
Cindy: I do an even better one this time, Bob.
Cindy: Wanna see?
Bobby: Yeah, sure.

Daarna begint Mayberry aan haar spetterende stripteaseshow voor Bobby (die ervan geniet) en dan zien we ook gedurende circa één minuut lang de flinke borsten van Glori-Anne Gilbert, waarna Bobby in uiterst geluk wordt gedood door het wezen. Het is helaas ook de enige naaktheid die we zien in deze film en dus zien we de mooie en eveneens rondborstige Gianna Patton (als Maggie) naderhand helaas niet naakt, als ze haar shirt uittrekt (waaronder ze helaas een BH draagt), om uit een ruimte te kunnen komen, voor de zekere Cole (Jim Thorburn). Die Cole is de jongere broer van Jack Griffin en is op het boorplatform aanwezig en wordt gevonden in een medische ruimte (daar ligt hij met een lichte vorm van coma) door Jack en zijn team na circa 52 minuten.

Verder zien we een scène met een schiet duel in het Wilde Westen, waarbij Cassidy lijkt te winnen als hij naar het zonet neergeschoten wezen (die verandert is een cowboy gespeeld door J. Paul MacKenzie) loopt en zegt "I guess I'm just a little bit faster". Maar het wezen is echter niet dood en zegt daarop "Yeah, and a little bit dumber, too", waarna het wezen Cassidy doodt. En natuurlijk past het wezen ook telepathie uit op de Mel Rodgers en zien we haar overleden zoontje Taylor (Jake D. Smith) tijdens een scène, waarbij ze natuurlijk om het leven komt. Verder komen er natuurlijk nog meerdere personen om te leven, maar omdat het verhaal totaal niet weet te boeien of spannend is, interesseert je dat eigenlijk niet.

Uiteindelijk weten drie personen het te overleven, te weten Jack, Cole en Anna, die ook het boorplatform opblazen met daarin het wezen, maar uiteindelijk blijkt het wezen toch niet dood te zijn en heeft het de gestalte aangenomen van Anne en dat zien we in de laatste seconden van de film op de sleepboot. Daarna is de film na circa 90 minuten gelukkig ook afgelopen.

Alles in deze film is gewoon slecht (op Glori-Anne Gilbert na dan ) en dat geldt ook voor de gehele cast en de zeer goedkope speciale effecten (behoort tot de slechtste CGI ooit) die o.a. worden toegepast op het wezen (de tentakels), het boorplatform (o.a. als deze in fik staat op het einde) en de sleepboot (tijdens de storm). "The Thing Below" is in ieder geval niets om enthousiast over te worden en kan je beter ook zo snel mogelijk vergeten.

Geweldige Horror / Science-Fiction film. Het verhaal is super goed en ook nog eens zeer spannend en soms eng. De special effects in deze film zijn meesterlijk ook al is de film al meer dan 25 jaar oud.

De film pakt je vanaf de eerste t/m de laatste minuut. De reanimatie scene waar "The Thing" uit een lichaam komt is legendarisch en super gefilmd.

De film heeft wel veel weg van Alien (deze speelt zich af in de ruimte en The Thing speelt zich af op Antarctica) welke een paar jaar eerder was uitgekomen. Maar het blijft gewoon een klassieker onder de Horror / Science-Fiction films.

Ik moet toegeven dat ik deze prequel van "The Thing" best geslaagd vond. Natuurlijk kan hij niet tippen aan het niveau van het origineel maar desalniettemin vond ik deze film best boeiend en naar mate de film vorderde ook best spannend. Het begin van de film vond ik vrij mat maar na het verschijnen van The Thing wordt de film snel beter en zit er ook veel actie in. De special effecten zagen er soms net iets te computerachtig uit maar ik moet toegeven dat diverse verschijningen van The Thing er best zeer fraai uitzagen. De cast deed het best aardig en Mary Elizabeth Winstead als een soort Ellen Ripley (Sigourney Weaver uit de Alien films) mocht er best wezen. Het einde was opzicht best goed maar het zou beter zijn geweest als het zou aansluiten op het eerste deel (het origineel).

Schitterende misdaad film met een prima verhaal. Er spelen best veel bekende acteurs in mee waarvan ik Treat Williams als Critical Bill gewoon geweldig vond. Schitterend toen hij zich opsloot en zijn eigen zeik was aan het drinken. Andy Garcia was trouwens ook zeer goed. Prima film gewoon.

Zeer boeiende en tevens ook een zeer spannend drama met een schitterende rol van Kevin Costner maar vooral van Bruce Greenwood. De film duurt bijna 2,5 uur en hij verveelt nooit. De beelden waren ook vaak mooi.

De jongen uit de titel wordt gespeeld door de destijds achttienjarige Leonardo DiCaprio en het was zijn eerste serieuze rol in een film. "This Boy’s Life" is het waargebeurde verhaal van de Amerikaanse schrijver Tobias Wolff, op wiens gelijknamige boek het scenario is gebaseerd. Het is de getuigenis van een jongen, die ondanks een ellendige jeugd toch nog wat maakt van zijn leven.

Het verhaal draait rond Tobias (Leonardo DiCaprio) en zijn moeder Caroline (Ellen Barkin). Elke paar maanden verhuizen ze, op de vlucht voor Caroline’s jaloerse minnaars en woedende bazen. Dat kan natuurlijk niet eeuwig zo doorgaan en wanneer Caroline in Seattle een op het eerste gezicht goede huwelijkskandidaat ontmoet, te weten Dwight (Robert De Niro), besluit ze de stap te wagen. Ze verhuizen naar Dwight's afgelegen woonplaats Concrete en vanaf dat moment verandert het leven van Tobias omdat Dwight hem een harde opvoeding probeert te geven.

Technisch valt er niks op de film aan te merken. De produktie is tot in de puntjes verzorgd, de acteurs zijn voortreffelijk, het scenario klopt, de decors zijn allemaal even goed en de jaren vijftig sfeer is uitstekend getroffen. Aan de andere kant zitten er weinig onverwachte wendingen in het verhaal. Vanaf het begin is het eigenlijk duidelijk dat het conflict tussen Tobias en Dwight tot een hoogtepunt zal komen. En dat doet het dan ook op een vrij voorspelbare wijze. Tel daar nog het verplichte happy end bij op en je hebt een film, die met liefde en vakmanschap is gemaakt maar die ook heel weinig verrassingen bevat.

Destijds was Leonardo DiCaprio nog een onbekende acteur (zijn echte doorbraak bereikte hij natuurlijk via de klassieker "Titanic (1997)"), maar in This Boy's Life kon je al zien dat hij het nodige talent had en hij speelt de rol van Tobias zoals gezegd voortreffelijk. Maar het meest heb ik nog genoten van Robert De Niro als Dwight, die Tobias onderwerpt aan een autoritair regime. Aanvankelijk lijken zijn draconische maatregelen (padvinderij, een krantenwijk, gemillimeterd haar) slechts kleinburgelijk, maar nog niet eens zo heel slecht. Maar als Dwight eenmaal getrouwd is met Caroline, laat hij zijn masker vallen. De huwelijksnacht lijkt nog het meest op een verkrachting en de volgende ochtend is hij definitief veranderd in een gefrustreerde, achterbakse schoft. Overtuigend geeft Robert De Niro gestalte aan het gespleten karakter van Dwight, met zijn rare maniertjes, plotseling woedeaanvallen en gemene blik in de ogen en het is een lust om naar te kijken. Robert De Niro zag ik vorige week nog in de ietwat tegenvallende Thriller film "The Fan (1996)", waarin ook Ellen Barkin een rolletje had en in deze film speelt ze een mooie, invoelende en rokende moeder.

In "This Boy's Life" voel je langzaam maar zeker de spanning stijgen. Een het is geen kunstmatige spanning met achtervolgingen, moord en doodslag, maar een werkelijk invoelbare, psychologisch en onderbouwde spanning. Het is die oplopende spanning, die onvermijdelijk tot een uitbarsting moet komen, die de film onderhoudend maakt, maar het is ook het zorgvuldig uitgewerkte klassieke thema dat "This Boy’s Life" echt de moeite waard maakt.

In het algemeen vond ik deze komedie wat te langdradig en duurde hij ook veel te lang met ca. 130 minuten terwijl 90-100 minuten meer dan voldoende zou zijn geweest. Het is overigens wel geen slechte film want de uitvoering was wel aardig en er zitten ook een aantal leuke scenes in (het Anus onderzoek wat Paul Rudd deed was hilarisch als ook de scene waarbij Leslie Mann het jongetje helemaal afzeikt ). Ook de cast was uitermate geschikt voor deze film en dan doel ik natuurlijk vooral op Paul Rudd en Leslie Mann. De laatste vind ik altijd leuk om te zien. De scene met haar en Megan Fox (zag er inderdaad fraai uit) in de winkel (aanraken borsten) was wel fraai Eerlijk gezegd had ik het wel een beetje gehad met deze film na ongeveer 80 minuten en dan zijn er nog ruim 60 te gaan. Al met al dus een veel te lange zit voor een film als deze.

P.S. de scene tijdens de aftiteling was ook erg leuk.

Best wel een aardige film maar er wat best wel wat meer actie in gemogen. De eerste 40 minuten zijn fraai saai (wel mooi) maar zodra Combo (prima gespeeld door Stephen Graham) verschijnt wordt de film pas echt interressant. Het einde vond ik ook best aardig toen Combo helemaal begon te flippen.

Vroeger eens gekeken en ik vond er weinig aan. Het was allemaal saai en flauw en heb maar zelden hoeven te lachen. Het enige leuke moment is dat als de glazen tubes niet omhoog gaan op het podium en ze dus erin blijven vastzitten.

Eigenlijk best een leuke komedie met ook nog een leuk concept, namelijk acteurs en actrices die zich allemaal zelf spelen en ook de nodige zelfspot hebben. Ook zeiken (ook letterlijk ) ze elkaar heerlijk af. Het verhaal was leuk gevonden en met de uitvoering (op het einde zelfs visueel sterk) zat het ook wel goed. Bovendien bevat deze film de nodige humor waarvan de meeste best grof, vuilgebekt of seksistisch is. Met name Danny McBride was daarin heerlijk op dreef. De cast in deze film is sowieso indrukwekkend en ze doen het eigenlijk ook allemaal leuk. Al met al heb ik me gewoon prima vermaakt met deze leuke komedie.

P.S. Channing Tatum als "bitch" was wel geinig

Mijn god wat was dit weer een zeik romantische / actie film met een 13 in een dozijn cliché verhaaltje. Het verhaal is zo triest en flauw als maar wat en hetzelfde geldt eigenlijk ook voor de uitvoering. Hoe de film zal eindigen heb je ook in een paar minuten door want de voorspelbaarheid bij dit soort films is altijd enorm hoog. Tom Hardy moet zich schamen om in zo'n achterlijke film mee te spelen want dit zijn toch echt films ver onder zijn niveau. Reese Witherspoon zit er nog altijd zeer fraai uit (heerlijke benen), tenminste tot haar hals, maar het acteren van haar blijft een groot drama. Het deed me pijn aan de ogen en oren toen ze in haar huis was aan het zingen en ik schaamde me er kapot voor. Er zitten sporadisch wat leuke momenten in deze film maar veel stelt het allemaal niet voor. Kijk je naar de best wel indrukwekkende cast dan heb je zoiets van "had men daar niets beter van kunnen maken", maar helaas is men daar niet in geslaagd.

De film zal ongetwijfeld bij veel dames in de smaak vallen maar dit soort flauwe troep is helaas niet aan mij besteedt. Met pijn en moeite en vooral de fast-forward knop heb ik deze film kunnen overleven en uitkijken. Misschien moet het Amerikaanse leger deze film eens toepassen op Guantanamo Bay als ze gevangen ondervragen. Zou me niet verbazen als ze dan snel antwoord geven.

Snap eigenlijk niet dat deze film wordt betiteld als een komedie want daar heeft deze weinig raakvlakken mee. Ik zitten inderdaad een aantal komische (glimlach) momenten in maar dit is toch meer een Drama / Roadmovie met best een aantal gevoelige momenten. Hoewel de film geregeld traag en saai was, wist de film me toch te boeien (zeker de laatste 30 minuten vond ik goed). Dat kwam vooral door het visuele en muzikale gedeelte maar ook door de cast. Sean Penn deed het best aardig als een soort Ozzy Osbourne achtige rockster. Degene die het ook leuk deed was Frances McDormand maar zij had maar een klein rolletje in het verhaal. Leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

Wel een aardige misdaad film met een leuk romantisch verhaaltje eromheen. Leuk gespeeld door Pierce Brosnan.

Stelde eerlijk gezegd weinig voor. Het verhaal was flauw en eigenlijk ook oninteressant waardoor het nauwelijks boeiend werd. Chris Hemsworth deed het best leuk als Thor maar de rol van Natalie Portman stelde weinig voor en is eigenlijk niet noemenswaardig. Met de actie en de special effecten zat het overigens wel goed maar als geheel stelde het toch weinig voor. Wel de verwijzing naar Stark uit Iron Man was grappig. Het groepje vrienden van Thor leek wel afkomstig van LOTR en de ijzeren man leek wel gestolen van "The day the earth stood still", dus bijster origineel was het ook allemaal niet. Al met al een film die je snel vergeten bent.

De "Thor" films behoorden nooit tot Marvel Studios beste werk en de dondergod Thor was ook één van de saaiere helden in het Marvel filmuniversum. Toen regisseur Taika Waititi aan het roer kwam van het derde deel, te weten "Thor: Ragnarok (2017)", kreeg Thor een schop onder zijn kont en werd de franchise nieuwe energie ingeblazen. Hij nam het materiaal niet serieus en maakte er een heuse komedie van en deze "Thor: Love and Thunder (2022)" gaat op dezelfde voet verder. Persoonlijk kan ik dit wel waarderen en daarom heb ik me er gisteravond in de bioscoop ook mee vermaakt en heb ik ook regelmatig moeten lachen.

In deze "Thor: Love and Thunder" maakt Thor (Chris Hemsworth) samen met de Guardians of the Galaxy een reis zoals hij die nog nooit heeft gemaakt, namelijk een reis naar innerlijke vrede. Zijn rust wordt echter verstoord door een galactische moordenaar, te weten Gorr the God Butcher (Christian Bale), die zijn dochter (India Rose Hemsworth) heeft verloren op een hele nare manier en wiens doel het is alle Goden te laten uitsterven. Om de dreiging tegen te gaan, roept Thor de hulp in van King Valkyrie (Tessa Thompason), Korg (Taika Waititi) en zijn ex-vriendin Jane Foster (Natalie Portman). Tot Thor’s verbazing, hanteert Jane op onverklaarbare wijze zijn magische hamer Mjolnir als de Mighty Thor. Samen beginnen ze aan een kosmisch avontuur om het mysterie van de wraak van Gorr the God Butcher te ontrafelen en hem te stoppen voordat het te laat is.

"Thor: Love and Thunder" is qua komedie precies hetzelfde als "Thor: Ragnarok". De humor is weer geslaagd en na de opening met daarin de introductie van Gorr the God Butcher, zit je al snel te lachen in je stoel. De film bevat veel grappen en veel flauwe humor, zoals twee schreeuwende geiten of Thor's bijl Stormbreaker die jaloers is op de hamer Mjolnir, die nu in handen is van Jane. Dit is typische Taika Waititi humor, die wel wat weg heeft van "Monty Python" humor, waarvan je moet houden.

Visueel gezien mocht deze "Thor: Love and Thunder" er ook wezen, want de decors waarin het verhaal afspeelt zijn weer verrassend en origineel, maar vooral indrukwekkend groots. Hele steden die in de lucht hangen en de strijdboot, die getrokken wordt door de twee schreeuwende geiten, waarmee door de ruimte gereisd wordt naar de meest fantastische planeten. Daarnaast is er een grote hoeveelheid aan verschillende fantasie figuren en mensen te zien. Toch moeten de mensen in de diverse rollen het verhaal maken. Cristian Bale is de enge Gorr en deze acteur is precies de engerd die deze rol nodig heeft.

Vrijwel alles omtrent Gorr is fantastisch, zoals het zwart-wit gevecht in het schaduwrijk. Dit is een sympathieke vijand met een duidelijke motivatie voor zijn daden. Stiekem sta je zelfs een beetje achter zijn ideologie dat de wereld beter af zou zijn zonder de goden. Behalve dat Gorr angstaanjagend is hij ook nog eens grappig. Christian Bale heeft duidelijk plezier in zijn rol, maar krijgt misschien iets te weinig schermtijd om een blijvende indruk achter te laten.

Chris Hemsworth is met zijn imposante uitstraling al jaren de juiste man voor de rol van Thor en verder zien we Natalie Portman die als Jane Foster al sinds 2011 de vriendin van Thor is. De terugkeer van Jane en hoe zij in het verhaal wordt verwerkt is misschien een beetje makkelijk, maar zodra het avontuur start is de chemie tussen Thor en Jane aanstekelijk charmant. Tevens wordt Jane's plot, met betrekking tot haar ziekte, regelrecht overgenomen uit de stripboeken en hieruit komen ook de meest oprechte momenten voort

En verder zien Tessa Thompson in de rol van Koningin Valkrie die ze sinds 2017 speelt en ook Jamie Alexander is een bekende, want zij speelt sinds 2011 voor de derde keer de rol van Lady Sif die de god van Asgard is. De opvallende rol van de god Zeus, wordt prachtig gespeeld door de corpulente Russell Crowe. De scene waarin Thor hem bezoekt op Omnipotence City, de citadel van de goden, is zeer komisch (is misschien wel het hoogtepunt in de film) en daarin zien we o.a. een groot feest, hilarische taferelen (o.a. Zeus met zijn bliksemschicht en rokje moment), mooie vrouwen, opzwepende muziek en een naakte Thor. M.b.t. dat laatste werden veel geslaagde grappen gemaakt (met name over zijn penis) en ook is het komisch dat Zeus het steeds heeft over orgies. Na het einde zien we Zeus nog eventjes terug om alvast een hint naar een vervolg te geven.

Naast het fysiek meespelen zijn er ook bekende acteurs die hun stem aan een personage leveren. Zo is Vin Diesel weer te horen als de Flora Colossus Groot, Bradley Cooper als de wasbeer Rocket en regisseur Taika Waititi als de leuke en sympathieke steenman Korg. De Guardians of the Galaxy hebben overigens maar een klein aandeel in het verhaal, want hun zie je alleen tijdens de leuke en actievolle scène na de opening en daarna neemt Thor afscheidt van hun.

Natuurlijk bevat de film ook veel actie, CGI en spektakel en ook het einde mocht er wezen en is ook afwijkend. Nadat de bombastische climax is afgelopen, is het daadwerkelijke eind kleinschalig, intiem, ontroerend en mooi. Het is in ieder geval absoluut "anders" voor een superhelden film. Regisseur Taika is waarschijnlijk een groot fan van de Amerikaanse hardrockband "Guns N' Roses" (of ze moeten aandelen in de film hebben ), want van hun krijg je maar liefst vier nummers te horen (wat ik overigens niet erg vond) namelijk "Welcome To The Jungle", "Paradise City", "Sweet Child O' Mine" (is zelfs twee keer te horen) en "November Rain". En ook speelt er iemand mee in de film die Axl (Kieron L. Dyer) heet en die genoemd is naar zanger Axl Rose van "Guns N' Roses".

Al met al is "Thor: Love and Thunder" simpel popcornvermaak. Het verhaal is misschien wat dun, maar de humor is leuk en hetzelfde geldt voor de cast. Er valt in ieder geval genoeg lol te beleven aan deze Thor film.

Dit derde deel in de Thor-reeks ligt al een paar weken bij mij op de plank, maar omdat ik zag dat de film circa twee uren duurde, heb ik hem even links laten liggen (op films die langer dan twee uren duren, ben ik niet meer zo happig op), tot gisteravond (ik heb nu namelijk een aantal dagen verlof). Omdat ik geen voorstander ben van flinke veranderingen, was het wel even schrikken voor mij wat er in dit deel allemaal gebeurt met Thor, en doel ik natuurlijk op het vernietigen van zijn magische hamer, het afknippen van zijn lange haren (gedaan door stripauteur Stan Lee, in het rolletje van kapper) en het verliezen van een oog.

Ik ben er tot heden ook nog niet uit of dit nu wel zo'n goede zet is, want hoe gaat men nu verder met de andere superhelden, ondergaan die straks ook zo'n flinke metamorfose ? Want zelfs Hulk is in deze film eigenlijk niet meer de Hulk die ik ken (komt nu kinderachtig over). Groen is hij gelukkig wel nog en hij is ook nog steeds heel sterk

In dit verhaal verliest Thor (Chris Hemsworth) zijn magische hamer in een gevecht met een almachtige nieuwe bedreiging, namelijk de meedogenloze Hela (Cate Blanchett), oftewel Godin van de dood, en wordt hij gevangen genomen aan de andere kant van het universum en wel op de afval planeet "Sakaar". Het wordt voor hem een race tegen de klok om op tijd terug te komen in "Asgard", om Ragnarok (verwoesting van "Asgard" en het einde van de beschaving) te stoppen, die nu in handen ligt van Hela. Hiervoor moet Thor alleen eerst een dodelijke gladiator strijd overleven, waarbij hij recht tegenover voormalig bondgenoot en mede-Avenger de Incredible Hulk komt te staan.

Buiten dat Thor de nodige veranderingen ondergaat in dit verhaal, geldt dat ook nog voor andere dingen in dit verhaal en dus zet regisseur Taika Waititi een nieuwe koers in. Zo staat deze film betiteld als een "Actie / Avontuur" film (wat beiden ook wel klopt), maar een "Actie / Komedie" film is misschien meer van toepassing, want je wordt in deze film doodgegooid met flauwe humor en deze is zeker niet altijd even geslaagd. En doel doel ik o.a. op de flauwe en kinderachtige humor m.b.t. de naam van de planeet "Asgard", die in dit verhaal zowel "Aarsgard" als "Aarsgat" wordt genoemd en omdat regisseur Taika Waititi waarschijnlijk iets heeft met anussen, wordt een bepaald gat (waar men doorheen moet) ook nog eens "De anus van de duivel" genoemd.

Veel van deze flauwe humor valt ook regelmatig in de herhaling, waardoor het al snel niet meer leuk is. Dat men wat meer humor heeft toegevoegd is zeker niet slecht (is zelfs verfrissend voor de Thor-reeks), maar bij de hoeveelheid (om de paar minuten) plaats ik wel de nodige vraagtekens en het wordt nu ook wel een beetje kinderachtig (of probeert men soms om een nieuwe doelgroep te bereiken ?). Persoonlijk had ik het al na de tien minuten durende opening (toen had Thor nog zijn magische hamer en zijn lange haren) gehad met de flauwe humor en hoopte ik dat het alleen maar bij de opening bleef, maar dat was dus niet het geval en is dus gedurende het hele verhaal van toepassing (o.a. bij een opgevoerd toneelstuk, waarbij we korte gastoptredens zien van van de bekende acteurs Matt Damon, Luke Hemsworth en Sam Neill en dat als Loki, Thor en Odin).

De actie (o.a. het gevecht met de grote demon Surtur, die op het einde terugkeert en dan allesvernietigend is en tevens zien we Thor dan voor het laatst vechten met zijn magische hamer) in combinatie met het fraaie nummer "Immigrant Song" van de legendarische Engelse rockband "Led Zeppelin", mocht er overigens wel wezen gedurende deze opening, die tevens de toon zet voor de rest van het verhaal.

Omdat het eenvoudige verhaal veel luchtiger en komischer is geworden, deed het me regelmatig denken aan bepaalde "Star Wars" films (o.a. omdat het verhaal zich grotendeels afspeelt op de afval planeet "Sakaar" en daar ook ruimtevoertuigen van toepassing zijn) en natuurlijk ook aan beide "Guardians of the Galaxy" films, die vol zitten met flauwe en droge humor. Hoewel het verhaal misschien niet zoveel voorstelt, weet het gelukkig wel nog te vermaken en zit er ook de nodige bombastische actie in (o.a. het leuke gevecht tussen Thor en Hulk in de gladiatorenarena) en ziet het er visueel (inclusief verbluffende special effecten) gezien natuurlijk allemaal schitterend uit. En twee keer luisteren (bij het begingevecht en het eindgevecht) naar het fraaie nummer "Immigrant Song", is natuurlijk ook bepaald geen straf.

De verschillende personages zorgen er overigens ook voor dat ik deze film nog vermakelijk vond, want gedurende het verhaal komen we veel oude bekenden tegen uit het Marvel Universum zoals natuurlijk Thor, Loki (Tom Hiddleston) en Heimdall (Idris Elba), die min of meer tot het meubilair behoren m.b.t. de Thor-reeks, maar ook de Hulk (Mark Ruffalo) en Doctor Strange (Benedict Cumberbatch). De laatste heeft overigens maar een minimale rol in het verhaal en is alleen eventjes te zien tijdens de opening. Opzicht deden ze het allemaal wel leuk en heeft Hulk dit keer ook een grotere rol en praat hij zelfs best veel. Maar zoals eerder gezegd, komt hij dit keer wel wat kinderachtig over.

Ook zien we de nodige nieuwe personages, zoals de zekere Grandmaster (de baas op de planeet "Sakaar"), die zowel leuk als flauw gespeeld werd door Jeff Goldblum en dan op een manier zoals hij dat alleen kan. De nieuwe meedogenloze bedreiging Hela (dochter van Odin, met een constant sardonische glimlach op haar gezicht) wordt gespeeld door Cate Blanchett en zij genoot er zichtbaar van en het is voor haar ook leuk om weer eens in een wat luchtigere film te mogen spelen. Tessa Thompson zien we als nieuwkomer in de rol van 142-Scrapper / Valkyrie (die aan de drank is), die deel uitmaakt van het team (noemen zich dan "The Revengers") van Thor en degene die ook deel uitmaakt van het team van Thor is de van steen en volledig CGI-gemaakte gladiator Korg met zijn insecten vriendje Miek.

Korg is ook de leukste nieuwkomer (met de stem van regisseur Taika Waititi) en heeft ook de leukste humor. Het commentaar van deze stenen gladiator is gortdroog en heerlijk verfijnd door het Nieuw-Zeelandse accent dat totaal niet bij zijn uiterlijk past. Ook zien we nog Karl Urban in de rol van Skurge (die overloopt naar de vijand, maar die zich op het einde weer bedenkt en dan lekker schietend tekeer gaat met twee geweren, die als naam hebben "Ver" en "Woesten", want als je ze bij elkaar brengt, dan "verwoesten" ze ) als nieuwkomer, maar omdat hij uiteindelijke doodgaat (gedood door Hela, die uiteindelijk gedood wordt door Surtur), zien we hem niet meer terug in een eventueel vervolg.

De laatste 20 minuten van het verhaal zijn behoorlijk spectaculair en zit vol met actie (o.a. een gevecht tussen Hulk en de grote wolf Fenris) en het einde vond ik best goed en misschien ook wel verrassend, want ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat de planeet "Asgard" vernietigd zou worden. Wat dat betreft wordt er dus afscheid genomen met al het vertrouwde in de Thor films, want ook Odin (Anthony Hopkins) gaat met pensioen (beter gezegd gaat dood en dat in Noorwegen) en Jane Foster (Natalie Portman) komt niet eens voor in het verhaal (ze zijn namelijk uit elkaar).

Na het einde volgen er nog twee korte scènes (eentje met Thor en Loki en de andere met Grandmaster), maar die voegen eigenlijk niets toe m.u.v. dat er nog een nieuw deel zal komen, of het moet al betrekking hebben op de nieuwe "Avengers" film "Infinity War (2018)", die over een paar maanden uitkomt en die ik eigenlijk ook in de bioscoop wil gaan bekijken.

Al met al is dit zeker een vermakelijke (zeker vanwege de actie, het visuele gedeelte en de cast) Thor film om naar te kijken, maar met de overdreven veel flauwe humor ben ik eerlijk gezegd niet zo blij (mag in een eventueel vervolg wel wat minder van mij) en dat geldt min of meer ook voor alle veranderen m.b.t. Thor, want een Thor zonder lange haren en magische hamer, mag zich eigenlijk geen Thor meer noemen. Misschien gaat hij vanaf nu dan ook "God of Thunder" (van bliksem moest hij het nu hebben, alsook van zijn vuisten) heten i.p.v. Thor.

Het eerste deel vond ik eigenlijk weinig voorstellen, maar dit tweede vond ik verrassend goed. Het verhaal stelt misschien wederom niet zo veel voor, maar dit keer was wel tenminste de uitvoering dik in orde en wist de film me ook van de eerste tot de laatste minuut te boeien. Ook zit er in deze film tenminste heel veel actie en is de vaart hoog.

Zelfs de humor is in deze film geslaagd zoals de scene waarbij Thor zijn hamer aan de kapstok hangt en de reactie van Stellan Skarsgård (als Erik Selvig) omtrent het nieuws van Loki. Ook de cast kon me bekoren en dan met name Tom Hiddleston die weer schitterde als Loki, zoals hij dat ook al deed in de film "The Avengers (2012)". De rol van Kat Dennings (vreselijke stem) als Darcy Lewis was overigens inderdaad vreselijk en ze zag er ook niet uit. Maar gelukkig stelt haar rol niet zoveel voor en komt ze eigenlijk ook alleen in het begin en het einde van de film voor.

Het eerste deel kreeg van mij een onvoldoende, maar met deze film heb ik me gewoon prima vermaakt en daarom krijgt hij ook gewoon een ruime voldoende.

In deze vermakelijke typische jaren 60 Avontuur / Komedie film (de belachelijke lange filmtitel is al lachwekkend en hetzelfde geldt voor de Nederlandse filmtitel), welke te zien was op de televisie via de televisiezender "NPO 1", moet een vliegrace (georganiseerd door de rijke Britse krantenmagnaat Lord Rawnsley) van Londen naar Parijs bewijzen dat de Engelsen het luchtruim beheersen.

Een internationale groep, bestaande uit de Engelse Richard Mays (James Fox), de Amerikaan Orvil Newton (Stuart Whitman), de Duitse oogglas dragende kolonel Manfred von Holstein (Gert Fröbe), de Italiaanse Graaf Emilio Ponticelli (Alberto Sordi), de Franse Pierre Dubois (Jean-Pierre Cassel) en de Japanse officier Yamamoto (Yujiro Ishihara), gaat van start in waanzinnige creaties. Het verhaal speelt zich af vlak voor de Eerste Wereldoorlog, zodat de vliegende vindingen primitief zijn en er een overschot aan intriges is. Het verhaal bevat prachtige stunts, hilarische momenten en romantiek (vanwege Sarah Miles in de rol van Patricia Rawnsley, de mooie dochter is van Lord Rawnsley).

De film is ruim een halve eeuw oud, maar nog steeds goed voor een hoop vermaak. De luchtscènes waren destijds spectaculair, maar doen nu gedateerd aan. Visueel gezien ziet alles (decors, aankleding, locaties en de vliegende vindingen) er wel fraai uit. Al met al leuk om eens gezien te hebben (duurt met circa 135 minuten behoorlijk lang) deze ouderwetse Avontuur / Komedie film, maar omdat het scenario uiteindelijk toch iets te weinig grappen bevat en het ook allemaal wat langdradig is, blijft deze film steken tot de middelmaat.

P.S. de bekende Engels komiek Benny Hill, heeft ook een rol in het verhaal als "Fire Chief Perkins".

Beetje je een duizend in een dozijn Eddie Murphy film. Het begin is best leuk en ook het einde vond ik nog aardig (hoog drama gehalte), maar het hele middenstuk slaat nergens op en is ook zelden grappig (irritant is een beter woord). Eddie Murphy heeft best een aantal leuke films gemaakt maar ook vele slechte, deze komt eerder in de buurt van het laatste. Gezien de cast had men er eigenlijk iets beters van moeten en kunnen maken.

Ik ben geboren in de jaren 70 (ik word binnenkort zelfs 50 jaar) en de Koude Oorlog was min of meer op zijn hoogtepunt in de beginjaren 80 toen de VS Ronald Reagan als president had en de USSR (Sovjet-Unie) Leonid Brezjnev als leider had. In 1983 kwam toen ook de rampenfilm "The Day After" uit, die toen in de bioscopen draaide en daar heb ik hem ook als 12-jarige tiener destijds voor het eerst gezien. Deze "Threads" die een jaar later uitkwam, was het het Engelse antwoord op "The Day After" en is een televisiefilm welke gemaakt Is door de Britse televisie (de BBC) en via de televisie heb ik hem destijds ergens in de jaren 80 ook gezien.

"Threads" is een indringend hoewel wat uitgesponnen drama over de gevolgen van een kernoorlog voor de arbeidersstad Sheffield, waarin twee gezinnen gevolgd worden met een zoon, te weten Jimmy Kemp (Reece Dinsdale), en een dochter, te weten Ruth Beckett (Karen Meagher), die op het punt staan om in het huwelijk te treden en mede omdat Ruth zwanger is.

De film (in 4:3 formaat) opent met een spin die een web aan het rijgen is en daarna zien we Jimmy en Ruth die in een geparkeerde auto zitten (Ruth wordt hier ook zwanger) en die via een platform uitkijken op de arbeidersstad (o.a. een staalfabriek) Sheffield, waarbij je het nummer "Johnny B Goode" (werd ook een jaar later gebruikt in de film "Back to the Future (1985)") van Chuck Berry te horen krijgt (naderhand in de film nog een paar keer) via de autoradio en niet veel later vliegt er een brullende straaljager over hun auto. En om hun draait het ook vooral in deze film en nadat de nucleaire bommen zijn gevallen, bevalt Ruth van een dochter, die we ook zien opgroeien en waarmee de film ook op tragische wijze eindigt.

We zien het moment dat de eerste nucleaire bom valt op donderdag 26 mei om 08:30 uur (dat is na circa 48 minuten) in de buurt van Sheffield en dan de gebeurtenissen erna en dat in een tijdsbestek van minuten, een uur, een dag, een week, een jaar en jaren later. Het leven zoals we het kennen eindigt in ieder geval en alle resterende facetten van het normale bestaan ​​vallen na verloop van tijd weg. Er wordt ook rekening gehouden met het hele scala aan mogelijke latere rampen, zoals bacteriële (o.a. Cholera) en stralingsziektes, de onderschatting van de noodzakelijke voorraden, het mislukken van toekomstige gewassen en de verblinding van het grootste deel van de bevolking vanwege cataracten (wazig zicht bij fel licht) wanneer de wolken van de nucleaire winter eindelijk verdwijnen. 3 t/m 8 jaar na de aanval is de bevolking in Engeland ook minimaal.

Hoewel "Threads" bestempeld wordt als een Drama film, kan het ook bestempeld worden als een Horror film, want dit is toch wel één van de meest verontrustende films die ik ooit heb gezien en de film bevat ook geen enkel sprankje hoop of positiviteit. De film is behoorlijk low budget (omdat het een televisiefilm is) en wordt gepresenteerd in docudrama-formaat. Het verhaal van Barry Hines (de schrijver ervan) volgt ogenschijnlijk twee gewone families in Sheffield en een groep ambtenaren (onder leiding van Clive Sutton gespeeld door Harry Beety), die de taak hadden om de stad hulp en ondersteuning te verlenen tijdens en nadat de nucleaire bommen zijn gevallen. Vlak voor de aanval begint gaan zij ook ondergronds. Je kunt hun angst bijna proeven, omdat ze hetzelfde gevoel van angst ervaren als degenen buiten hun versterkte bunker. En ze laten vooral hun nutteloosheid zien (gaan ook allemaal dood) in het bewaren van de orde in een wereld van vernietiging en chaos.

De opening is nogal saai en daarin krijgen we een weergave van het dagelijkse leven te zien en vooral dat van Jimmy en Ruth en hun familie (de ouders en een zusje en een broertje). Maar langzaam komen er hints van dreigend onheil in beeld. Radiofragmenten en televisie-nieuwsberichten (via de televisie krijgt de bevolking ook te zien wat ze moeten doen bij een nucleaire aanval) schallen op de achtergrond van het leven van de personages en vertellen ons over de toenemende spanning in Iran tussen de VS en de USSR (zijn Iran binnengevallen en naderhand doet de VS dat ook in het Westen van Iran). Een beschrijvende groene tekst (met daarbij het geluid van een telexapparaat) baant zich daarbij vaak een weg via een foto, die je als kijker informeert over de binnenkomende onheil, die op weg is naar de zich niet bewuste inwoners van Sheffield.

Wanneer op donderdag 26 mei om 08:30 uur de bommen beginnen te vallen, staart na de schokgolf een man (een vriend van Jimmy die zich beiden verstopt hadden onder een auto) naar de dreigende paddenstoelwolk en zegt hij op een verslagen en angstaanjagende manier:

"Jezus Chris, they've done it. They've done it."

De weergave van de totale paniek en totale chaos onder de bevolking is verontrustend om te zien, en nog erger is het totale onvermogen van de autoriteiten, om de verwoesting veroorzaakt door de nucleaire oorlog aan te pakken. Niets wordt overdreven, er is geen focus op explosies of actie (je ziet wat van de schokgolf en ook wat van de verwoestende vuurzee), de paddenstoelwolken worden weergegeven d.m.v. archief beelden en er is geen grote spanning. Deze worden namelijk vervangen door een constante somberheid, naarmate de stad, haar inwoners en de hele planeet vervallen door de effecten van straling. En het is niet alleen de wereldwijde vernietiging die in beeld wordt gebracht, maar ook de vernietiging van cultuur en beschaving. Oftewel de hedendaagse wereld die we kennen bestaat niet meer.

Wat je allemaal in beeld te zien krijgt is best heftig voor een televisiefilm, want buiten de vele doden (o.a. verbrand en onder het puin zoals het zoontje van de familie Kemp) en zwaar gewonden, zie je ook personages (zoals Ruth en de vriend van Jimmy) speuren naar bestraalde karkassen van schapen (die ze opeten), zie je plunderaars, zie je personages die vermoord worden vanwege eten (zoals een zak chips die iemand meegenomen heeft) en verliezen ze zelfs hun greep op de taal als geheel (zeker degene die geboren zijn na de aanval, want dan zijn er natuurlijk geen scholen meer). Vreselijke gebeurtenissen (o.a. verduistering van het zonlicht en dat een jaar lang, extreme kou vanwege het ontbreken van zonlicht, ziektes, hongersnood en executies) volgen elkaar op en schrijver Barry Hines laat je als toeschouwer geen sprankje hoop achter.

Er is geen soundtrack bij de film, die een apocalyptische stilte vertegenwoordigt, hoewel het soms wordt onderbroken door Chuck Berry's "Johnny B. Goode" en dat ook een keer na de aanval. Oftewel één van de laatste overblijfselen van de pre-nucleaire cultuur. Na de aanval zien we Jimmy nog een keer in beeld rennen naar Ruth (hij wilt er eigenlijk met een auto heenrijden, maar die start niet meer) en dat is tevens de laatste keer dat we Jimmy in beeld zien (oftewel Jimmy is vlak daarna omgekomen door de vuurzee). Ook de ouders van Jimmy (die hadden zich verschuild achter een matras en raken zwaar gewond na de aanval vanwege de vuurzee) en Ruth (hadden zich verschuild in hun kelder samen met een oma) komen vrij snel om het leven en hetzelfde geldt voor het broertje (wordt dood gevonden onder het puin waarbij je één been van hem ziet uitsteken) en zijn jongere zus.

Het draait dus op een gegeven moment vooral om Ruth (verlaat ook naar de dood van haar oma de schuilkelder bij haar ouders) en zij bevalt na circa 100 minuten in het hooi van een schuur van een dochter, met daarbij een blaffende herdershond in de buurt. Daarna gaat het ook heel snel met de tijd, je ziet o.a. heel eventjes 25 december (oftewel Kerstmis), mei een jaar later (dan komt langzaam het zonlicht weer terug met een hoger UV-licht, oftewel grotere kans op kanker), 3 t/m 8 jaren na de aanval (bevolking minimaal) en 10 jaar later, waarbij je Ruth met haar dochter ziet werken op het veld. Ruth valt daarbij om en is ernstig ziek en gaat ook dood. Daarna zie je dat Ruth altijd een vogelboek, te weten "Handbook of Foreign Birds", bij zich droeg als aandenken aan Jimmy die een vogelliefhebber was.

Daarna belanden we 13 jaar later na de aanval (dan zie je ook eerst wat zwart/wit foto's van de opbouw met oude technieken) en zien we de dochter van Ruth samen met twee jongens waarbij er eentje wordt doodgeschoten vanwege het stelen van een brood. Ze raakt dan zwanger van het andere vriendje (geen idee of het vrijwillig was of dat het ging om verkrachting) en bevalt dan uiteindelijk in een soort van een ziekenhuis van een dode baby (is namelijk ingewikkeld in doeken die helemaal bebloed zijn), waarna de film na circa 115 minuten is afgelopen.

"Threads" is de perfecte anti-oorlogsboodschap, hoewel het geen gemakkelijke film is om naar te kijken. De reden waarom het zo angstaanjagend, verontrustend, ontluisterend en schokkend is, is het potentieel, namelijk dit kan echt gebeuren. "Threads" is eigenlijk het soort van film die iedereen eens zou moeten bekijken. De film is angstaanjagend en dat tot elk aspect. Dit is in ieder geval ook een film die je tot denken zet (waar zou je heen gaan ? waar zou je je dierbaren ontmoeten ? hoe zou je kunnen overleven in een wereld waarbij elk stukje voedsel het verschil is tussen leven en dood ? hoe beslist een regering wie er moet leven of sterven met enorme voedseltekorten ?) en zeker in ons huidige tijdperk met de nodige internationale crisissen en gevaarlijke personen aan de macht zoals Donald Trump (nu gelukkig niet meer, maar misschien wel weer over vier jaar en dan is hij ook ouder en gekker en dus gevaarlijker), Vladimir Poetin (het grote voorbeeld van Donald Trump), Kim Jong-un ("Rocket Man on a suicide mission" volgens Donald Trump) en Xi Jinping (vanwege de gelijkenis is in China de laatste "Winnie de Poeh" film verboden).

Hoewel de film al bijna 40 jaar oud is, maakt hij nog steeds indruk en volgens mij zijn er na deze film ook geen reële films meer gemaakt over een kernoorlog. Wel heb je nog de film "The Road (2009)", maar die speelt zich af na een kernoorlog en van de kernoorlog zelf zijn ook geen beelden van te zien.

P.S. Dit was overigens mijn 5000e stem en persoonlijk mening en dat in het jaar dat ik 50 jaar oud ga worden (over minder dan twee maanden). Dus wat betreft past dat aantal mooi bij mijn leeftijd en het zal ook wel even gaan duren eer ik mijn 6000e stem en persoonlijk mening ga halen en gezien het huidige tempo waarin ik tegenwoordig films bekijk (gemiddeld 150 films per jaar), zal dat ergens rond mijn 60e verjaardag zijn