Opinions

Deed me een beetje denken aan "The Hunt for red October" maar dan stukken minder. Vooral Harrison Ford en Liam Neeson vond ik niet passen als russen. Het verhaal is best aardig maar de film weet niet te boeien en is ook niet spannend.

Vroeger heb ik deze film al eens gezien, maar eerlijk gezegd kon ik me er bijna niets meer ervan herinneren en daarom heb ik hem vandaag maar eens opnieuw bekeken. En gelukkig dat ik dat gedaan heb, want dit is gewoon een mooie Drama (laatste uur) / Mystery (eerste uur) film met een goed, origineel (althans voor een groot gedeelte) en ontroerend verhaal.

Het verhaal omtrent de mysterieuze Prot (die beweert afkomstig te zijn van een verre planeet, met de naam K-PAX en daar ook in geuren en kleuren over vertelt) zit mooi in elkaar en zeker wat betreft de opbouw ervan. Zo is het eerste uur van het verhaal lekker mysterieus en ook mooi (o.a. hoe Prot omgaat met de andere patiënten) en bevat het laatste uur (waar dan ook meer duidelijkheid komt m.b.t. Prot, o.a. via hypnose) de nodige drama, welke best aangrijpend en tragisch is. Zeker wat betreft wie Prot eigenlijk is en wat hem overkomen (behoorlijk heftig) is. Ondanks dat het laatste uur veel dramatische momenten bevat, zitten er ook mooie momenten tussen en zeker wat betreft het sterke einde, welke zelfs bijna verrassend is en misschien ook wel is (staat namelijk open ter interpretatie). Het einde laat namelijk ruimte open, om af te vragen of Prot nu wel of niet afkomstig is van de verre planeet K-PAX.

Ook met de uitvoering (inclusief de sfeer) van het verhaal zit het wel goed, want zo vond ik het eerste uur lekker luchtig (brengt je ook in een "feelgood" stemming) en bevat het ook een aantal humoristische scenes. Zoals zijn confrontatie met de politie in het begin van de verhaal, waarbij de vrouwelijke politieagente dan zegt, na een antwoord van Prot, "East 42, we hebben een gestoorde" Ook de scene met de hond van het gezin "Powell" was komisch en dan natuurlijk de manier hoe Prot omgaat met de hond. Het eerste uur van deze film, deed overigens soms denken (vanwege de psychiatrische instelling, de dokter, de patiënten en de omgang van Prot met de patiënten) aan de sterke film "One Flew over the Cuckoo's ...", die ik zelfs beter vindt.

Na een uur slaat zoals eerder gezegd de stemming in het verhaal om (nadat Prot op bezoek is geweest bij het gezin "Powell") en hakt, eigenlijk best aangrijpend en ontroerend, het laatste uur er aardig in en wat dat betreft is dit zeker ook een Drama / Mystery film. Degene die deze film ook naar een hoog niveau tillen is de gehele cast en dan vooral natuurlijk beide hoofdrolspelers Kevin Spacey (in de rol van Prot) en Jeff Bridges (in de rol van dokter Mark Powell). Mary McCormack (in de rol van Rachel Powell, die de vrouw is van dokter Mark Powell) deed het ook goed en ik vond haar eigenlijk ook wel een leuke verschijning om naar te kijken.

Al met al gewoon een goede, mooie, boeiende en zeker ook interessante Drama / Mystery film, die mij in ieder geval van de eerste tot de laatste minuut (film duurt bijna twee uren) wist te vermaken.

Opzicht wel een redelijk waargebeurd oorlogsdrama in Afghanistan, maar aan de andere kant vond ik het ook een saaie en vooral langdradige bedoeling om naar te kijken. Dat laatste klinkt natuurlijk behoorlijk lullig voor degene die het echt hebben meegemaakt.

Hoewel de gebeurtenis waarbij uiteindelijk vier Britse soldaten ernstig getroffen worden door mijnen (eentje zelfs twee keer) best aangrijpend en heftig was (daarvoor is het overigens een zeer saaie bedoeling), is het eigenlijk ook het enige wat er gebeurt in dit verhaal. De pogingen die men onderneemt om ze te bevrijden uit het mijnenveld, vond ik bepaald niet altijd even snugger. Visueel is het wel allemaal mooi in beeld (vooral de beelden rond de omgeving van de Kajaki dam) gebracht en de voor mij vrijwel onbekende cast deed het verdienstelijk. Het meest interessante aan deze film was eigenlijk nog de lange aftiteling met echte foto's van de soldaten die betrokken zijn geweest bij dit voorval (ik noem het meer een bedrijfsongeval) en wat er uiteindelijk van terecht is gekomen.

Al met al aardig om eens gezien te hebben, maar echt indruk heeft deze film niet op mij gemaakt. Dit soort dingen gebeuren nu eenmaal in een oorlog en deze gebeurtenis is zeker ook niet echt bijzonder (ik had er ook nooit van gehoord).

Na het eerder zien van "De Schippers van de Kameleon (2003)", nu ook maar dit vervolg gekeken op "Film 1", want na de succesvolle eerste Kameleon-film, kon een vervolg natuurlijk niet uitblijven. Regisseur Steven de Jong besloot nog één deel te maken, alvorens de Kameleon-boeken definitief te sluiten en in dit vervolg scheert de boot nog iets sneller over het water.

In "Kameleon 2" dreigen de bewoners van Lenten de dupe te worden van een op geld beluste aannemer die een snelweg en een villawijk wil aanleggen in het rustieke dorpje. Dit bouwproject zal ten koste gaan van een aantal boerderijen, maar ook van de molen "De Woudaap", het symbool van Lenten. Als de plannen uitlekken is het hele dorp in rep en roer. Zelfs binnen het gezin van Hielke (Koen van der Donk) en Sietse (Jos van der Donk) Klinkhamer laaien de discussies over de veranderingen hoog op. Met de komst van de aannemer, te weten Piet Haan (Jack Wouterse), en zijn zoon, te weten Ronnie Haan (Jelle de Jong), gebeuren er vreemde dingen in het dorp die ook de tweeling niet ontgaan.

Zo wordt Marieke (Nelse Van Heurck), het nieuwe vriendinnetje van Hielke en Sietse, opzettelijk in het water gegooid. De tweeling kan haar nog maar net redden van verdrinking, maar de astma waar Marieke aan leidt verergert hierdoor. Ze kan alleen genezen in een duur Zwitsers kuuroord. Haar moeder kan dat echter niet betalen. Ook zij is de dupe van de nieuwe bouwplannen, omdat ze haar huis en daarmee hun inkomsten dreigt te verliezen. Hielke en Sietse besluiten meteen tot actie over te gaan, maar of de tweeling het dorp én het leven van Marieke kan redden, dat is nog maar de vraag.

"Kameleon 2" begint in een geheel nieuwe situatie en gaat dus niet verder waar het origineel ophield. De tijden zijn veranderd en het Kameleon-dorp staat onder zware druk. Regisseur Steven de Jong legt in dit vervolg de focus meer op de actie en handelingen, waardoor de charme en de sfeer van het eerste deel niet echt meer voelbaar zijn. Bijkomstigheid is wel dat deze Kameleon een stuk vlotter is dan zijn voorganger. Zoals het een jeugdfilm beoogd, zitten in de film redelijk wat stereotype uitvergrote karakters. Deze worden erg leuk neergezet door Jack Wouterse en Gijs Scholten van Aschat. De eerste speelt aannemer Piet Haan, een schreeuwerige egoïstische man en de laatste speelt de burgemeester (die rol speelde hij ook al in "De Schippers van de Kameleon") van Lenten en maakt ook hier weer een klein feestje van. Samen met zijn vrouw Veerle (Els Dottermans) zorgt hij voor een paar leuke momenten. Naast aannemer Haan en kornuiten zien we nog een paar nieuwe personages en acteurs voorbij komen, waaronder Hidde Maas die een vreselijke vrek speelt, zo gierig als maar zijn kan.

Natuurlijk zien we ook weer een aantal bekende uit "De Schippers van de Kameleon" terug zoals Maarten Spanjer (als boerenknecht Gerben Zonderland), Rense Westra (als Veldwachter Zwart), Dominique van Vliet (als Mem Klinkhamer) en regisseur Steven de Jong (als smid Heit Klinkhamer) en ook hebben weer een aantal bekende Nederlanders een rol of rolletje in het verhaal, zoals Chris Zegers, de tweeling Hans en Wim Anker, die ook in deze film een advocaat spelen, Ron Boszhard, Boudewijn de Groot, Jan Douwe Kroeske en wederom Ed Nijpels. Het camerawerk en de art-direction zien er verzorgd uit, met als hoogtepunt wederom een stormscène waarbij, net als in het origineel, gebruik is gemaakt van overtuigende computer geanimeerde beelden.

Alhoewel ook "Kameleon 2" behoorlijk sfeervol wordt neergezet, is het verhaal en de uitwerking ervan iets minder. Neemt niet weg dat "Kameleon 2", dankzij de leuk spelende cast, ook nu weer vermakelijk is als een Nederlandse Avontuur / Familie film.

Afgelopen december zag ik de beste aardige Noorse Drama / Oorlog film "Gulltransporten (2022)" en gisteravond gaf ik deze Noorse Drama / Oorlog film een kans, waarbij het draait om de slag bij Narvik, een niet voor iedereen bekend verhaal (voor mij overigens ook niet), waarin het kleine Noorse stadje Narvik, waar ijzererts wordt gewonnen dat nodig is voor Hitlers oorlogsmachinerie, tijdens de Tweede Wereldoorlog voor Hitlers eerste nederlaag zorgde. Verwacht overigens geen bombastische oorlogsfilm, want van de slag is eigenlijk maar weinig te zien, want het verhaal focust zich iets te veel op het huwelijk van de hoofdpersonages.

Tijdens de slag om Narvik in het voorjaar van 1940, vecht korporaal Gunnar Tofte (Carl Martin Eggesbø) aan de zijde van de Noren, die in hun strijd tegen de Duitsers ook worden bijgestaan door onder meer Poolse en Franse soldaten. Terwijl Gunnar in de bergen vecht, wordt zijn vrouw Ingrid (Kristine Hartgen), die Duits spreekt, de vaste tolk voor het Duitse leger. De twee, die samen een jonge zoon hebben, te weten Ole (Christoph Gelfert Mathiesen), komen op een gegeven moment in zekere zin tegenover elkaar te staan. Hij wil zijn land verdedigen en zij neemt het koste wat kost op voor haar kind.

"Narvik" is een kleinschalige oorlogsfilm die vooral uitblinkt in mooie plaatjes van het winterse Noorwegen, waarin de Noren weerstand bieden tegen de Duitsers, die de neutraliteit van Noorwegen met een smoes aan hun laars lappen. In "Narvik" draait het vooral om het huwelijk tussen Gunnar en Ingrid Tofte en hierdoor is de film vooral een Drama film i.p.v. een Oorlog film. Want voor een oorlogsfilm bevat het te weinig actie (vooral te zien tijdens het uitschakelen van een spoorburg en het uitschakelen van een kanon in de bergen) en vloeit er te weinig bloed. De Duitse oorlogszuchtige vijand viel me daarbij ook tegen, want ze laten zich vooral van hun goede kanten zien. Ondanks de nodige drama, o.a. raakt zoontje Ole zwaar gewond en komt de vader van Gunnar, te weten Aslak (Stig Henrik Hoff), om tijdens een bombardement van de Engelsen, wordt het wel nergens ontroerend of aangrijpend.

Het liefdesdrama tussen Gunnar en Ingrid kon me eerlijk gezegd niet zoveel interesseren, ik vond beide hoofdrolspelers vooral ook grijze muizen (geldt eigenlijk ook voor de overige cast), en daarbij zien we o.a. Ingrid slechte keuzes maken. De film bevat ook enorm veel clichés, zoals Ingrid die 's avonds naar huis loopt en waar dan een Engelse bom inslaat, artilleriebombardementen die in een gangenstelsel leiden tot een soort gekunstelde choreografie onder de soldaten, een legeraanvoerder die schreeuwt dat men voor alles moet vechten dat je liefhebt en het zoontje van Gunnar en Ingrid dat op een ongelukkig, maar uitstekend getimed, moment wegrent bij moederlief en waardoor Gunnar en Ingrid van elkaar gescheiden worden en in verschillende kampen belanden. Gunnar vecht dan aan de zijde van de geallieerden (waaronder Franse soldaten) en Ingrid komt dan terecht bij de Duitsers waar ze als tolk fungeert.

Hoewel er eigenlijk maar weinig oorlogshandelingen te zien zijn, zorgt de locatie wel voor wat originele beelden. Zo zien we de bekende loopgraven, maar in "Narvik" zijn dat loopgraven van sneeuw en ijs. We zien een landing vanuit de bekende landingsvaartuigen, alleen bestormen de soldaten hier niet een brede zandstrook maar juist een sneeuwwitte heuvel. Visueel gezien zag "Narvik" er nog best fraai uit, ondanks dat er veel CGI in is gebruikt.

De "wauw"-factor ontbreekt in ieder geval in "Narvik" en het is ook een film die ik waarschijnlijk snel weer vergeten ben. Al met al is "Narvik" daardoor niets meer dan een matige Oorlog / Drama film.

Omdat ik het wel een beetje gehad heb met de films vanaf 12-jaar (zoals het kinderachtige en flauwe "Guardians of the Galaxy Vol. 3", welke ik een aantal weken gelden in de bioscoop zag) in de bioscoop, ben ik gisteren naar deze "Kandahar" geweest vanwege het meespelen van Gerard Butler en bij hem weet je meestal dat je een degelijke film voor de kiezen krijgt. En dat is nu ook het geval, want "Kandahar" is een degelijke Gerard Butler-actiefilm (wat je inmiddels een genre op zich kan noemen), maar wel eentje met een serieuze toon en niet eentje zoals Gerard Butler's vorige film "Plane (2023)".

Na de ontmaskering van zijn geheime missie waarbij hij een kerncentrale in Iran vernietigde, is undercover CIA-agent Tom Harris (Gerard Butler) de meest gezochte man in Afghanistan, waar hij bezig is met een nieuwe opdracht. Als de CIA hen laat vallen, zitten Tom en zijn Afghaanse vertaler Mohammad 'Mo' Doud (Navid Negahban) vast in vijandelijk gebied. De enige hoop op overleven is een Brits militair vliegtuig in Kandahar en dat is het begin van een race tegen de klok. Op de vlucht voor zowel de Iraanse geheime dienst, ISIS als de Taliban moeten ze 650 kilometer afleggen naar het veilige extractiepunt bij de stad Kandahar.

"Kandahar" is precies wat je verwacht van een Gerard Butler-actiefilm en wikkelt daar ook geen doekjes om. Het is een degelijke Actie / Thriller film, waarin onze held wordt opgejaagd door een leger schurken (per helikopter, motor en wagens) en hij moet ze samen met Mohammad constant te slim af zijn. Na het vernietigen van de kerncentrale in Iran, welke je vrijwel gelijk in het begin van de film te zien krijgt, duurt het eventjes voordat de film lekker opgang komt en krijg je ook wat te weten over Tom's achtergrondverhaal welke flinterdun is. Hij overweegt namelijk een scheiding, maar wil ook z’n tienerdochter Ida (Olivia-Mai Barrett, die je op het einde van de film heel eventjes in beeld ziet) terugzien in Londen.

Verder ontwikkelt zich ook een bijzondere band tussen hem en zijn vertaler Mohammad (Navis Negahban is de juiste man om de Afghaanse vertaler te spelen en hij lijkt inderdaad op Sean Connery), die om andere redenen zijn thuisland bezoekt en tijdens de vlucht net zoveel kogels moet ontwijken. Beide hebben kinderen (Mohamed heeft zijn zoon verloren door de Taliban) en hebben al snel een goede band met elkaar. Deze band wordt hechter naarmate de situatie uitzichtlozer lijkt.

Actie krijg je natuurlijk ook genoeg te zien en vooral in de tweede helft (oftewel na de pauze in de bioscoop) van de film. De beste scène hierbij is waar Tom en Mohamed in de nacht hard aan het rijden zijn met hun jeep in de woestijn en dat zonder de koplampen aan. Tom rijdt namelijk met een nachtvisiebril, waarmee hij alles kan zien. Plots verschijnt een helikopter met daarin de Iraanse geheime dienst, waarbij de piloot ook zo'n bril heeft, en volgt een origineel en spannend actiemoment in het holst van de nacht. Daarna volgen er nog verschillende andere actievolle scènes en spannende achtervolgingen.

Niet alleen de actie mocht er wezen in "Kandahar", ook de fraaie beelden van de woestijn mochten er wezen. Het is een hels maar oogstrelend landschap en het is op fraaie wijze in beeld gebracht. De omgeving is hierdoor een belangrijk element van de film geworden. Het landschap zit Tom en Mohamed dwars op sommige momenten en is behulpzaam op andere momenten. Ook de cast mocht er wezen en vooral natuurlijk Gerard Butler, die voor mij ook de enige echte bekende acteur was in deze film. Omdat het verhaal zich vooral in Iran en Afghanistan afspeelt, is de cast natuurlijk vooral exotisch getint en met name Navid Negahban, Bahador Foladi (als Farzad Asadi van de Iraanse geheime dienst) en Ali Fazal (als de Pakistaanse agent Kahil Nasir die ingehuurd is door machtige leden van de regerende Taliban en die vooral per motor achter Tom aanzit) speelden goed.

De laatste heeft o.a. een sterke scène met een Afghaans jongetje (die explosieven op de weg heeft geplaatst) die hij onderweg op zijn motor in de woestijn tegenkomt (net zoals Tom en Mohammad) en die aan hem vraagt wat hij aan het doen is. Hij vraagt ook of de knul de koran wel gelezen heeft, waarna hij weer vertrekt. Verder deed Travis Fimmel (als Roman Chalmers die een CIA-handelaar is en die Tom een lucratieve opdracht aanbiedt in Afghanistan, die genoeg zal opleveren om de studiekosten van zijn dochter te dekken) het verdienstelijk, die een groot verantwoordelijkheidsgevoel heeft en die Tom en Mohammad komt helpen in Afghanistan en die daarbij zelf om het leven komt. Vrouwen komen nauwelijks aanbod (er wordt wel een journaliste gekidnapt door de Iraanse geheime dienst) in deze film, maar Elnaaz Norouzi (als Shina Asadi die de vrouw is van Farzad) was wel een mooie vrouw om te zien.

"Kandahar" duurt circa 120 minuten, maar is gedurende die tijd niet altijd boeiend, spannend of actievol. Wat dat betreft was het misschien beter geweest als er wat meer minuten uit waren geknipt en zeker m.b.t. het enigszins trage begin. Maar al met al is "Kandahar" gewoon een vermakelijke en vooral een degelijke Gerard Butler-actiefilm en dat met een serieuze toon. De spannende achtervolgingen en de wijze waarop Afghanistan in beeld komt, maken "Kandahar" zeker het kijken waard.

Vroeger wel eens gezien en in tegenstelling tot de meesten anderen hier vond ik het best een vermakelijke en leuke film. Dat lag niet zo zeer aan de Kangaroo Jack (vond ik eigenlijk best flauw en irritant) maar vooral aan de rollen van Jerry O'Connell en Anthony Anderson (vooral hij) die het leuk deden en best vaak komisch waren. Ook de rol van Christopher Walken was best geslaagd. Het verhaal stelt opzicht niet zoveel voor maar de uitvoering was gewoon leuk gedaan en visueel mocht de film er ook best wezen. Wie er natuurlijk ook mocht wezen was de zeer fraaie en sensuele Estella Warren. Al met al gewoon een aardig en grappig filmpje wat zich lekker wegkijkt en niet al te lang duurt waardoor het nergens echt vervelend wordt.

Net op MGM gekeken. Het is niet echt bijzonder maar wel aardig om eens gezien te hebben. Wel leuk gespeeld door Matt Dillon.

Dit mag toch wel de voorloper genoemd worden van de James Caan (als acteur) klassieker "Rollerball (1975)". Deze film is wel een stuk minder (had ook een minder budget) qua verhaal, uitvoering en hardheid. In dit verhaal draait het ook om rolschaatsende vrouwen. Dat de hoofdrol wordt gespeeld door Raquel Welch is natuurlijk mooi meegenomen, want zei was destijds (tegenwoordig eigenlijk ook nog) toch een schoonheid om te zien. Opzicht leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet en beter kun je kijken naar het fraaie sterke "Rollerball".

Na gisteren het sterke "Captain Phillips (2013)" te hebben gezien, heb ik vandaag deze soortgelijke film gezien. Hoewel deze film hetzelfde verhaal heeft, verschillen de films qua uitvoering behoorlijk van elkaar (beiden zijn overigens gewoon goed).

Deze film vond ik juist realistischer en ook overtuigender (visueel wel beduidend minder, maar dat heeft natuurlijk ook met het budget te maken en waar de film gemaakt is). Ook deze film weet te boeien en is op einde spannend. Waar bij "Captain Phillips" het einde niet verrassend was, wist ik bij deze film niet hoe het zou aflopen (mede door de onderhandelingen van baas Peter C. Ludvigsen van het bedrijf "Orion Seaways" waarvan het vrachtschip is gekaapt). En wat een sterk en indrukwekkend einde had deze film. Wat dat betreft, mag Hollywood daar een puntje aanzuigen.

Waar deze film vooral sterk in is (en het ook van moet hebben), is de cast en dan met name Søren Malling als Peter C. Ludvigsen die zeer overtuigend speelde. Het was prachtig om te zien hoe hij met de hele situatie omging en de onderhandelingen voerde (met name zakelijk en geregeld ook koudjes, maar hij was zeker ook menselijk). Ook de rol van Pilou Asbæk als Mikkel Hartmann (één van de ontvoerde personen op het vrachtschip) was prima. Dat hij op het einde als een gebroken man op het kantoor van het bedrijf "Orion Seaways" zat was best aangrijpend, maar natuurlijk wel zeer begrijpelijk vanwege het einde (mede door hem).

Ondanks dat deze film me goed is bevallen en een zeer sterk einde heeft, geef ik hem toch een iets lager punt dan "Captain Phillips" omdat die film zich lekkerder wegkeek (mede omdat je gelijk in het verhaal gezogen wordt).

P.S. de scene met de geit(en) vond ik niet bepaald prettig om naar te kijken.

Deze draak van een Oorlog / Erotiek film deed me erg denken aan de Oorlog / Drama film "Convoi de Filles (1978)". Want bij die film hebben de regisseurs, te weten Pierre Chevalier en Jesús Franco, net zoals bij deze film ook beelden van andere films gebruikt (zelfs van een film welke ook in deze film is gebruikt). Zo worden door regisseur Luigi Batzella (van hem zag ik vorige week nog de Horror / Erotiek film "Nuda per Satana (1974)") o.a. beelden van de Actie / Oorlog film "Raid on Rommel (1971)" gebruikt tijdens de opening en ook zijn er beelden gebruikt van een andere oorlogsfilm (ik weet wel niet welke) die zich afspeelt bij een oase in de woestijn en die beelden heeft Jesús Franco ook toegepast in zijn films "Convoi de Filles" en "L'Abîme des Morts Vivants (1982)".

Tijdens de Tweede Wereldoorlog wordt de Amerikaanse majoor Lexman (Richard Harrison) in Noord-Afrika gevangengenomen door de Duitsers en in een krijgsgevangenenkamp gegooid dat wordt gerund door een sadistische nazi-officier, te weten kapitein von Stolzen (Gordon Mitchell), wiens grootste genoegen het slaan van de lokale vrouwelijke bevolking en het martelen van gevangenen is. Voor majoor Lexman valt er nog maar één ding te doen, namelijk proberen te ontsnappen!

Gedurende de eerste circa 13 minuten, krijg je vooral "normaal" oorlogsgeweld te zien, zoals geschiet, explosies, mensen en tanks die in de fik worden gezet door een vlammenwerper, rollende pantservoertuigen en tanks en die beelden zijn allemaal afkomstig uit de eerder genoemde Actie / Oorlog film "Raid on Rommel". Hoewel er daarbij genoeg actie valt te zien, valt er wel werkelijk geen touw aan vast te knopen. De opening is gewoon chaotisch, waarbij regisseur Luigi Batzella alleen wat knip en plak werk heeft gedaan.

Na de bizarre opening belanden we in het concentratiekamp, welke ergens in een woestijn (ondanks dat je gras en bomen te zien krijgt) ligt. Als nazi is het er goed toeven, want er is genoeg te zuipen, er worden smerige orgies gehouden en als je je verveelt dan kun je altijd nog gevangenen afranselen met een zweep of castreren (zo zien we tijdens een scène een man zonder penis en man waarbij zijn penis eraf wordt gehakt). Maar voor de gevangenen in het kamp, is het uiteraard niet goed toeven en daarom waagt een aantal krijgsgevangenen (waaronder majoor Lexman) met succes (en met de hulp van iemand in het kamp) een ontsnappingspoging en daarbij neemt men de lesbische en perverse kampdokter Lessing (Lea Lander),een soort van Ilsa zonder grote tieten, mee als gijzelaar.

Maar dan moeten ze het in de woestijn (o.a. bij een oase) zien te rooien en krijgen we net zoals tijdens de opening weer chaotische oorlogsbeelden te zien uit andere films en valt er ook weer geen touw aan vast te knopen. Wel met één verschil, want nu hebben de ontsnapte krijgsgevangenen namelijk een geile nazivrouw in hun midden en tijdens een scène (waarbij we dan ook de tietjes van Lea Lander zien) verleidt ze ook een krijgsgevangene en zegt ze o.a. tegen hem:

"How long has it been, since you were last with a woman, soldier? If you want me, I'm willing to
unbutton my shirt. It's so hot... I want you.. It's true..."

Daarna opent ze haar shirt en zien we haar tietjes En wanneer de dokter op het chaotische einde (waarbij ze opeens nog maar met zijn vieren zijn) twee man afknalt en geen kogels meer over heeft voor majoor Lexman, krijgen we het slechte einde te zien van een film ooit. Want majoor Lexman pakt dan een schep uit een jeep en gooit die naar de dokter en zegt dan tegen haar:

"Bitch. You are a monster, if all Germans are like you, God help humanity. Dig!"

Daarna is de film ook gelijk afgelopen en heb je zoiets van "What the fuck" heb ik naar zitten te kijken? Want het sloeg allemaal nergens op en de film heeft ook niet eens een einde. Het is gewoon slecht wat er geboden wordt en buiten de naaktheid, een paar bizarre scenes, Gordon Mitchell en Lea Lander, is er nauwelijks iets vermakelijks te zien.

Gordon Mitchell overdrijft namelijk heerlijk als een over the top nazi. Hij laat dode gevangenen afranselen, legt het aan met een travestiet tijdens een orgie en hij executeert iemand wanneer deze een glas pis in zijn gezicht gooit. De scène met de dode gevangenen had ook iets komisch, want daarbij wordt er o.a. gezegd:

Kapitein von Stolzen: Hit him!
Bewaker: He is already dead, Captain.
kapitein von Stolzen: Hit him anyway!

Waarna de dode gevangenen wordt geslagen met een zweep

Ook de scène met de pis was wel geinig. Want als een gevangene, te weten Max (Mike Monty), wordt gearresteerd door kapitein von Stolzen, vraagt deze om een glas whiskey als een soort van laatste wens. Maar in plaats daarvan krijgt hij een glas met pis (we zien dan ook iemand in een glas plassen) die hij moet drinken van kapitein von Stolzen, en die hij uiteindelijk in het gezicht gooit van hem.

En dan is er nog de hitsige kampdokter Lessing gespeeld door Lea Lander, die met een zweep Joodse en Arabische vrouwen laat slaan, die ook graag met de zweep geslagen wordt, die geilt op één van haar verpleegsters, te weten Cara (Agnes Kalpagos), en die verantwoordelijk is voor een aantal gruweldaden. Meestal als dokter Lessing in beeld is, dan zien we ook naaktheid en dat vooral van andere vrouwen (o.a. Zaira Zoccheddu, Agnes Kalpagos en andere vrouwen), maar ook van haar. De eerste naaktheid in de film zien we naar circa 17 minuten, als een joodse vrouw (te weten Zaira Zoccheddu) naar de dokter wordt gebracht en daar volledig ontkleedt wordt. Die Zaira Zoccheddu mocht er best wezen en zien we naderhand nog een aantal keren naakt en daarbij wordt ze ook een keer geslagen met een zweep. Ook valt er een scène te zien, waarbij vrouwen geschrobd worden op een harde manier (dokter Lessing heeft hygiëne namelijk hoog in het vandaal staan) en daarbij zie je vooral veel blote konten.

Kampdokter Lessing, oftewel Lea Lander, zie je voor het eerst naakt (wel alleen haar tietjes) na circa 27 minuten als ze naar de kamer van verpleegster Cara gaat, zich daar uitkleedt (dan zien we dus de tietjes van Lea Lander) en dan tegen haar zegt:

"That Jewish bitch has got me all on fire for you. Come Cara... I want to be your slave. Please you've got to whip me. You have to do this, I beg you. I can't do without it, Cara. You must do it, I need it so much. I've been dying for it for so long. I beg you, whip me. Whip me, whip me... Oh, please do it... hurry, whip me. Whip me, Cara."

Cara begint dan te slaan en dokter Lessing geniet ervan. Als Cara naderhand met een man (de al eerder genoemde Max) in bed duikt, kijkt dokter Lessing stiekem door het sleutelgat en begint ze met zichzelf te spelen en dan zien we ook weer de tietjes van Lea Lander.

Te midden van Gordon Mitchell en Lea Lander is er nog de saaie Richard Harrison als majoor Lexman, die een actieheld moet voorstellen, maar die meer de filosoof uithangt (o.a. op het einde). Het gedeelte in het kamp, daarbij zien we ook steeds herhaaldelijk een shot van een wachttoren in het donker met een zoeklicht, duurt circa 35 minuten en was tevens het minst slecht. Alles wat daarvoor en daarna te zien is, is gewoon vreselijk slecht en chaotisch en er valt ook geen touw aan vast te knopen, zoals het idiote einde, wat eigenlijk geen einde is.

Al met al is "Achtung! The Desert Tigers" gewoon een draak van Oorlog / Erotiek film, maar ik ben wel blij deze gezien te hebben (dankzij Fransman), want dit soort troep vind ik altijd leuk om te kijken, ook al is deze film heel slecht.

Omdat het eerste deel destijds een groot succes was, moest er natuurlijk een vervolg op komen. En voor de meeste vervolgdelen geldt meestal dat die slechter zijn dan het eerste originele deel. En dat geldt zeker ook voor deze film. Deze film voegt niets toe en is niet meer dan een flauwe herhaling van het eerste deel (wat ik persoonlijk al matig vond) aangevuld met wat sentimentele onzin. Net als in de eerste film zijn eigenlijk alleen de scenes met Pat Morita aardig maar zelfs hij was in het eerste deel genietbaarder.

Ach met een teiltje erbij is deze film best nog te doen

Man man wat een trieste bedoeling allemaal (m.u.v. Robyn Lively). Na deze film was Ralph Macchio alleen nog succesvol in de leuke Komedie / Misdaad film "My Cousin Vinny". Maar omdat hij daarin compleet werd gespeeld door Joe Pesci en Marisa Tomei is hij maar aan de crack begonnen want na die film heb ik hem gelukkig nooit meer ergens in een film gezien.

Leeft hij eigenlijk nog wel

Tja deze film was in de jaren 80 erg populair en dan kon je de verleiding natuurlijk niet weerstaan om hem te huren. Maar eerlijk gezegd was het niet mijn soort film. Ondanks dat ik toen nog jong was vond ik het maar een flauw clichématig voorspelbaar filmpje. Ralph Macchio was eigenlijk best irritant en was in de jaren 80 min of meer het irritante jochie wat Shia LaBeouf een aantal jaren geleden was. Dankzij de scenes met Pat Morita (speelde leuk en had humor) was de film nog te doen maar veel vond ik het niet. Deze film is wel leuker dan de remake uit 2010 met de helemaal vreselijke Jaden Smith alias Jaden Shit.

Om te gewoon. Omdat er niets anders te pindakazen viel heb ik van ellende deze maar eens gepindakaasd (had ik dus niet moeten doen). Het originele deel heb ik vroeger al eens gezien en vond ik al slecht maar deze kopie ervan overtreft dat nog eens. Wat is die Jaden Smith toch een vreselijk irritant kind (ik walgde destijds al van hem bij de film "The Day the Earth Stood Still"). Ik vind hem nu al net zo irritant als Shia LaBeouf. Jammer genoeg zullen we hem nog vaker zien vanwege zijn vader maar ik hoef hem in ieder geval niet meer te zien (hoogstens misschien in een rol van crack junkie). Acteren kan hij gewoon niet en humor heeft hij ook niet. Jammer genoeg werd hij niet in deze film vaker in elkaar geslagen want dan had ik de film misschien nog wel redelijk gevonden.

Het verhaal was gewoon een pure kopie van het origineel maar dan nog slechter. En waarom gingen ze in godsnaam naar China immigreren ? Dat sloeg toch nergens op. Het was allemaal zo clichématig, voorspelbaar en triest dat het gewoon om te was. Normaal gesproken vind ik Jackie Chan wel eens leuk om te zien maar in deze film maakte hij zich gewoon belachelijk. Hij zorgde wel nog samen met Taraji P. Henson voor een heel klein beetje humor in de film. De film duurt overigens veel te lang en dat komt vooral door het hele overbodige gedoe tussen Jaden Smith en Wenwen Han wat ook nog eens om te was.

De film was verder volgens mij een soort promotie voor China. Ik moest wel lachen toen Jackie Chan in het begin het water aan het repareren was en toen hij zij dat men de schakelaar moest aanzetten voor gebruik (warm water) en uitzetten na gebruik omdat dat beter was voor het milieu. We zijn in China en niet in Amerika zei hij er nog bij. Dat was echt lachwekkend want China is gewoon de grootste vervuiler ter wereld. In alle grote steden van China is het smog gehalte zo hoog dat het vrijwel altijd mistig is en dat veel personen daardoor rond lopen met een mondkapje. Maar dat lieten ze voor het gemak maar effen niet zien.

Nee het was gewoon allemaal erg triest en zoals eerder gezegd om te . Alleen de beelden van China zelf (omdat ik er een aantal keren geweest ben) waren wel mooi.

Ik vond dit toch wel een interessante en mooie documentaire over popster Katy Perry. Behalve haar liedjes en haar flinke voorgevel wist ik eigenlijk niets over haar en dacht ik altijd dat haar succes in de schoot geworpen was. Maar niets is minder waar want ze heeft er zelf kei en keihard voor geknokt. Ze kwam ook niet bepaald uit een standaard of rijk gezin want haar vader (verkondigd het evangelie) en moeder waren streng gelovig en zo is ze ook opgevoed. Ondanks het succes is de moeder van Katy Perry iets terughoudend en vindt ze het maar niets dat ze er zo schaars gekleed bijloopt (de doorbraak hit "I Kissed a Girl" vind ze zelfs vreselijk ). De vader vindt het volgens mij allemaal niet zo erg want hij ziet vooral de bling bling. Trouwens over de familie van Katy Perry, haar sarcastische oma was geweldig en ze zette Katty regelmatig voor schut.

Ook haar relatie met Russell Brand komt in deze documentaire fraai aanbod en dan met name de opkomst en ondergang van hun relatie. Met name de ondergang werd fraai in beeld gebracht. Ze ligt oprecht te huilen vlak voor een optreden en ze stort ook volkomen in elkaar (de show lijkt zelfs enkele seconden voor haar optreden te worden geannuleerd), maar toch herpakt ze zich professioneel met een flinke nep glimlach en begint ze aan haar show waar ze veel liefde krijgt van het publiek. Dat hun relatie niet zou standhouden (die twee pasten ook totaal niet bij elkaar) was al snel zichtbaar (eigenlijk al bij het eerste shot waarbij Russell met tegenzin deelnaam aan het kringetje vlak voor een optreden) en Russell Brand reisde haar ook nooit achterna (wat dat betreft is het best een eikel). Het was juist Katy die ondanks haar drukke tour vele kilometers vloog en tijd vrijmaakte om hun relatie in stand te houden (ze houdt nog steeds van hem). Russell Brand wilde ook snel kinderen hebben maar Katy was daar helemaal nog niet aan toe aan gaf fraai aan "ik ben nog gewoon een baby van 27 jaar en baby's kunnen geen kinderen krijgen".

Al met al heb ik dankzij deze documentaire best respect gekregen voor Katty Perry (leuke warmhartige lieve spontane en sympathieke meid die iedereen blij wil maken, dat is misschien mede te danken aan haar opvoeding) en vind ik het vooral mooi dat ze zo normaal is gebleven i.p.v. die arrogante over het paard getilde popsterren als Justin Bieber en Rihanna die allemaal walgelijke ster allures hebben (met name die Justin Bieber). Ook ziet Katty Perry er onder al die lagen make-up, nep wimpers, pruiken en fraaie jurken er uit als een normaal meisje. Zou ik haar zo tegen komen op straat dan zou ze me waarschijnlijk niet echt opvallen (ik denk dat ik dan ook wordt afgeleidt door haar twee fraaie DD ogen )

Deze film heeft overigens de eer om mijn 3000e stem te krijgen en dat is opzicht wel bijzonder en apart omdat dit soort films (Documentaire / Muziek) en muziek niet bepaald mijn genre is (ik houd meer van de horror, thriller, actie, extreem, seksistisch, thriller en oorlog films en qua muziek is de metal mijn genre). Dus het zou normaal zijn geweest als een film uit de eerder genoemde categorieën mijn 3000e stem zou krijgen. Maar goed nu heeft Katy Perry deze eer.

P.S. ook best lang geleden dat ik zo'n lap tekst hebt getypt over een film.

"I will tell you something if you want hope. The people who go to these settlement camps... There are only two doors... One in, and one out. The one out, is a chimney."

Dit is best wel een vreemde Oorlog / Horror film die ik vroeger wel eens gezien heb en waarvan ik me eigenlijk vrijwel niets meer kan herinneren (en wat nooit een goed teken is) behalve dan de kruisbeelden en de vestiging. Kijk je naar de indrukwekkende cast met o.a. Jürgen Prochnow (o.a. "Das Boot (1981)"), Gabriel Byrne (o.a. "The Usual Suspects (1995)"), Scott Glenn (o.a. "The Right Stuff (1983)") en Ian McKellen (o.a. "The Lord of the Rings" trilogie), dan zou je eigenlijk een erg goede film verwachten, maar dat is het dus niet.

Het verhaal speelt zich af in 1941 in de Roemeense alpen, waar een peloton Duitse soldaten onder leiding van kapitein Klaus Woermann (Jürgen Prochnow) een mysterieuze vestiging (oftewel "The Keep"), waarin 108 nikkelen kruisbeelden verwerkt zitten in de muren, bij een klein dorpje moet bewaken. Enkele soldaten, zoals Lutz (John Vine), denken dat achter de kruisbeelden zilver verborgen is en ze openen daarom zo'n kruisbeeld (die opeens begint op te lichten in de nacht) in de muur, waar vanuit de diepte een mysterieuze lichtbol afgevuurd wordt op hen. De dood van de soldaten wordt dan onderzocht door SS-Sturmbannführer Kaempffer (Gabriel Byrne), die niets bovennatuurlijks ziet en die denkt dat Partizanen erachter zitten. Hij laat daarom als vergelding drie dorpelingen executeren, waar Klaus Woermann het niet mee eens is.

Ondertussen ontwaakt op het Griekse eiland Kreta de zekere Glaeken (Scott Glenn), die voelt dat zijn aartsvijand Radu Molasar (stem van Michael Carter) vrij is in de vestiging en die koste wat kost wil ontsnappen. Glaeken trekt dan met een kist / koffer te voet, per boot en met een motor door het oorlogsgebied naar de vesting om een kwaadaardige kracht te stoppen, die even erg (of nog erger) is dan de nazi's.

In diverse horrorfilms zijn het duivelse krachten die voor het nodige onheil zorgen en ook in deze film (een verfilming van een roman van F. Paul Wilson) is dat het geval en de plaats van handeling is een vestiging in Roemenië. Direct wordt duidelijk dat er met de vestiging iets niet pluis is, zoals de vage waarschuwingen van conciërge Alexandru (William Morgan Sheppard), de merkwaardige structuur van het kasteel en de nikkelen kruisbeelden die overal in de muur zijn ingemetseld. Dit zegt natuurlijk meer dan genoeg voor een horrorkenner en zeker als er ook nog gezegd wordt:

"This place was not designed to keep something... out."

Er houdt zich dus iets boosaardigs op in de vestiging en dat belooft niet veel goeds. Helaas geldt dat ook voor de film, want die is hoewel apart (o.a. door de optische lichteffecten en de muziek) ook niet goed.

Als er op een gegeven moment na circa 36 minuten in de vestiging een vreemde tekst te zien is op een muur die niet in het Roemeens is en die niet door een lokale priester, te weten Fonescu (Robert Prosky), vertaald kan worden. Adviseert hij de Duitsers om de zieke en in een rolstoel zittende jood Dr. Theodore Cuza (Ian McKellen) er bij te halen, die samen met zijn dochter Eva (Alberta Watson) in een kamp gevangen zitten.

Als Dr. Theodore Cuza arriveert, geeft aan dat er geschreven staat "I Will Be Free" en dat het om een taal gaat die al 500 jaar dood is. Terwijl Eva in de vestiging eten gaat halen voor haar vader en haarzelf, wordt ze op de terugweg gegrepen door twee geile SS'ers, die Eva slaan en verkrachten. Maar ze wordt geholpen door het wezen Molasar die arriveert in een mistwolk en die de twee SS'ers doodt en die daarna de bewusteloze Eva brengt naar haar vader. Het wezen praat dan met de vader om hem te helpen om vrij te komen en als hij hem aanraakt, is hij opeens genezen van zijn ouderdomsziekte. Dr. Theodore Cuza is pas 48 jaar oud is, maar ziet eruit als iemand van 68.

Omdat Eva niet veilig is in de vestiging, moet ze deze verlaten en wordt ze gebracht naar een herberg waar ook Glaeken zich op dat moment bevindt en tussen beiden ontstaat er dan een romance uit het niets, waarbij ze na circa 60 minuten met elkaar vrijen en neuken en daarbij is er ook wat naaktheid (borsten en de haren op de schaamstreek) te zien van Alberta Watson, maar veel stelt het helaas niet voor. Als het wezen ondertussen weer praat met Dr. Theodore Cuza en aangeeft dat hij de zwarte soldaten (oftewel de SS) en hun leider in Berlijn wilt vernietigen, wilt Dr. Theodore Cuza hem maar al te graag helpen en dat is natuurlijk geen goed idee.

Ondertussen wordt Glaeken opgepakt door de Duitsers in de herberg en wordt er op hem geschoten (waarbij hij groen kleurt) als hij zich verzet en schiet Kaempffer (een echte nazi) Woermann (die tegen de nazi's is) dood waarmee hij het gehad heeft. Op zijn beurt worden alle Duitse soldaten gedood door het wezen, dat krijg je wel niet te zien maar alleen te horen, die daarna afrekent met Kaempffer en Dr. Theodore Cuza probeert dan een talisman naar buiten te brengen, die het wezen moet vrij laten uit de vestiging.

Terwijl Dr. Theodore Cuza het wezen helpt, wordt hij belemmerd door Glaeken (die dus niet dood is) die vertelt dat het wezen even slecht is als de nazi's. Als het wezen dan na circa 85 minuten tegen Dr. Theodore Cuza zegt dat hij zijn dochter (die zijn vader probeert tegen te houden en op andere gedachten probeert te brengen) moet vermoorden en dat hij de talisman naar buiten moet brengen, doet hij dat natuurlijk niet en verzet hij zich tegen het wezen en wordt er gezegd:

Theodore: Who are you, that I have to prove myself to you by killing my child?
Molasar: Obey me! Or you will return to the diseased state I found you in. And I'll slay both of you!
Theodore: If this is yours, as you said then you take it out of "The Keep".
Theodore: You can't? Then this isn't yours.
Theodore: And "The Keep" is a prison to contain you.
Theodore: And you have lied, exploited, deceived...
Theodore: And you are the same evil outside this place...
Theodore: So you prove yourself to me!
Theodore: You take it out of here.
Theodore: You yourself.
Theodore: Take it!! Take it!!

Waarna het wezen een rode lichtstraal op hem vuurt en hij weer een oude uitziende zieke man is.

Het komt uiteindelijk in de 90e minuut tot een gevecht tussen Glaeken en het wezen, waarin het wezen sterft (wordt door Glaeken uitgeschakeld met de inhoud van de kist / koffer en de de talisman, die samen een soort van wapen vormen die een roze lichtstraal afvuurt) en Glaeken wordt in de vestiging gezogen. Daarna zien we nog Eva schreeuwen die zich daarna ontfermd over haar vader en daarna is de film gelukkig na 93 minuten afgelopen en zien we nog Eva omkijken.

"The Keep" is ondanks de indrukwekkende cast, de sfeer en het mysterieuze verhaal helaas geen goede film (echt slecht is het ook niet), die me met uitzondering van het begin nauwelijks wist te boeien, laat staan dat ik het ergens spannend of eng vond. Veel Horror valt er ook niet te zien en enkel een drietal scènes (waarbij er wordt afgerekend met Duitsers) neigen naar Horror en daarin zie je ook een beetje goor. Maar eigenlijk is het meer een Oorlog / Mystery film dan een Oorlog / Horror film. En verder spreken de Duitsers allemaal Engels en dat is natuurlijk ook een minpunt.

Ook blijf je met een hoop vragen zitten, zoals door wie is de vestiging gebouwd? Waarom is het wezen Molasar daarin ooit gevangen gezet en door wie? Wie of wat is het wezen Molasar nu eigenlijk precies? Waarom kan hij pas uit de vestiging vertrekken als een talisman uit de vestiging verwijderd wordt? Wie is de mysterieuze vreemdeling Glaeken? Hoe krijgt hij, op blijkbaar bovennatuurlijke wijze, bericht van de verrijzenis van Molasar? Naast deze vragen dienen zich in een later stadium nog meer vragen aan, waar helaas geen antwoorden op worden gegeven. Wel wordt er tenminste duidelijkheid gegeven wat er in de kist / koffer van Glaeken zit, namelijk een buis die gekoppeld moet worden aan de talisman en die samen een wapen vormen.

En ook vond ik de muziek (die best vaak aanwezig is) van de Berlijnse elektronische muziekgroep "Tangerine Dream" (waar ik nog nooit van gehoord heb) regelmatig irritant en misplaatst. En de film mocht dan wel voor een film uit 1983 best aardige speciale effecten (optische lichteffecten) hebben, maar dat was ook vaak misplaatst of werd te vaak toegepast. Een nikkelen kruis in de muur dat opeens lichtgevend wordt? Glaeken’s beurtelings witte en groene lichtgevende ogen? Over het scherm zwevende langzaam uitdovende lichtbollen? Lichtflitsen als uit een lasershow die op de kijker worden afgevuurd bij de verrijzenis van het wezen Molasar? Molasar’s lichtgevende rode ogen en lichtgevende rode mond? De lichtgevende slierten mist die uit de ogen van Molasar’s slachtoffers komen?

Het wordt al snel duidelijk dat het gebruik van optische lichteffecten een grote rol in deze film speelt. Alleen wordt er zo veelvuldig gebruik van gemaakt dat ze al snel overbodig en zinloos overkomen, temeer daar er ook geen verklaring wordt gegeven voor het optreden ervan. Ook de sterrencast weet deze film niet naar een hoog niveau te tillen en eigenlijk stellen ze ook alle vier teleur en vooral Scott Glenn in zijn achterlijke rol van Glaeken, die we na circa 25 minuten voor het eerst te zien krijgen als hij ontwaakt op Kreta na circa 23 minuten en zijn ogen wit licht uitstralen. Hij was wel de gelukkige die met Alberta Watson mocht vrijen en neuken in de film, want ze zag er niet onaardig uit met haar bos krullen en grote ogen.

"The Keep" is niet meer dan een matige inhoudsloze film, waarbij men vooral oog lijkt te hebben gehad voor de optische effecten en niet voor het verhaal en het is zeker geen aanrader voor de ware horrorfan.

Typische Steven Seagal film, een flinterdun cliché verhaal (zoals altijd) maar wel weer vol actie met een Steven Seagal die iedereen in elkaar slaat en doodschiet zonder zelf ook maar 1 schram op te lopen (eigenlijk ook zoals altijd ). Zoals al eerder gezegd is het verhaal best wel afgezaagd en soms zelfs belachelijk maar de actie en de tieten (voorval van die vrouw die Cross aan het insmeren was) compenseren dit enigszins. Ook zitten er best wel sterke dialogen in zoals:

Vijand: Oke, I give up.

Seagal: Only after your death.

Ik vond de film meer lijken op "Transporter 2" dan op "Man on Fire" maar dat ter zijde.

Ook ik dacht in eerste instantie dat deze Komedie / Actie film het vervolg was op de aardige Drama / Komedie film "The Joneses (2009)" en zeker omdat het in deze film ook draait om nieuwe populaire buren, maar dat is dus niet het geval (dat kan je eigenlijk ook al zien op de flauwe filmposter). Wat wel het geval is, is dat deze film niet meer is dan een flauwe dertien in een dozijn film (vergelijkbaar met o.a. "Date Night (2010)") en eigenlijk alleen nog het aankijken waard is vanwege Zach Galifianakis, die zorgt voor de nodige humor in het verhaal, en de mooie Gal Gadot en zij natuurlijk vanwege haar fraaie en vrijwel perfecte uiterlijk.

In dit verhaal draait het om het doodnormale en saai koppel Jeff Gaffney (gespeeld door Zach Galifianakis) en Karen Gaffney (gespeeld door Isla Fisher, die ik vroeger eigenlijk wel leuk vond, maar me nu vooral irriteert), die ook nog twee jonge zonen hebben, welke vertrekken naar zomerkamp, waardoor het koppel het rijk voor hun alleen heeft. Jeff, die een echte mensen mens is, werkt op de afdeling "Human Resources" bij het bedrijf "MBI", waarvan hij niet weet wat het bedrijf maakt, want dat is namelijk geheim. Jeff beschikt in dat bedrijf als één van de weinigen over een computer met Internet connectie, waardoor veel personen graag even gebruik maken van zijn computer voor persoonlijk gebruik, zoals o.a. zijn buurman Dan Craverston (gespeeld door Matt Walsh), die dus ook werkt voor "MBI". Karen werkt niet bij "MBI", maar werkt lekker vanuit thuis, waar ze toiletten ontwerpt als interieurdesigner

Op een dag komen er nieuwe buren wonen in de straat van Jeff en Karen Gaffney, te weten Tim Jones (gespeeld door Jon Hamm) en Natalie Jones (gespeeld door Gal Gadot), die bij kennis maken in eerste instantie volmaakt, stijlvol en zeer lief voor elkaar lijken. Deze nieuwe buren beginnen zich echter volgens Karen verdacht te gedragen en daarom besluit zij om het stel te gaan te bespioneren (met name Natalie Jones) en daarbij betrekt ze ook haar man bij. Daarbij komen ze erachter (als ze gaan inbreken bij de buren) dat deze een dubbelleven leiden en denken ze dat ze met criminelen dingen bezig zijn en zeker als ze namen en gegevens op hun computer zien (waaronder die van Jeff Gaffney) van personen die werken voor het bedrijf "MBI". Jeff en Karen denken dat ze vanaf dan in groot gevaar zijn en daar draait het dan om in deze film.

Het vrij voorspelbare verhaal stelt eerlijk gezegd weinig voor en is ook behoorlijk flauw (zo zijn o.a. de nieuwe buren juist niet slecht en draait het om microchips, die het Amerikaanse raketafweersysteem kunnen ondermijnen, die iemand smokkelt uit het bedrijf "MBI" en wilt doorverkopen aan iemand met de schuilnaam "Scorpion") en het verhaal draait op een gegeven moment (na circa een uur) ook om van Komedie naar Actie. Hoewel deze actie eigenlijk ook weer flauw is, werd deze wel leuk en enigszins spectaculair in beeld gebracht met o.a. een auto met motoren achtervolging. Daarbij zit dan ook best een grappige dialoog in, als de achterruit van de auto sneuvelt en er dan gezegd wordt:

Karen: Ik wordt nat.
Tim: Nat is beter dan dood

Verder zitten er nog wat flauwe scenes in die zich afspelen in een slangenrestaurant, kleedruimte in een lingeriewinkel (daarbij zie je wel Gal Gadot op haar mooist) en tijdens Sky-diving. Gelukkig wordt daarbij wel veel flauwe humor toegepast, waardoor die scenes eigenlijk ook wel weer enigszins leuk zijn. De humor (vooral dus flauwe en droge humor) in deze film komt vooral op conto van Zach Galifianakis en dat is ook wel aan hem toevertrouwd. Het einde van het verhaal (dan komt natuurlijk alles weer goed) met de undercover deal, is net zoals de rest van het verhaal ook flauw.

De cast weet deze film eigenlijk ook niet echt te reden en enkel Zach Galifianakis (in de rol van
Jeff Gaffney) deed het nog wel leuk in een typische rol die hij vrijwel altijd speelt in films, namelijk die van onnozelaar. Gal Gadot (in de rol van Natalie Jones) mag dan misschien niet geweldig spelen in deze film, maar zij compenseert dat wel weer ruimschoots met haar fraaie uiterlijk en dat zou vroeger ook het geval zijn geweest voor Isla Fisher (in de rol van Karen Gaffney). Ze ziet er natuurlijk ook nog wel goed uit voor een 40-jarige vrouw, maar de laatste tijd kan zij niet meer veel goed doen bij mij en in deze film vond ik haar ook vooral vervellend. Jon Hamm (in de rol van Tim Jones) vond ik eigenlijk wat saai, maar opzicht deed hij het in zijn rol nog best verdienstelijk en ik vond hem eerlijk gezegd wel wat weghebben van de acteur Timothy Dalton (o.a. meegespeeld in twee James Bond films). Het was wel leuk dat Maribeth Monroe (in de rol van Meg Craverston, die haar man heeft opgehitst om microchips te gaan stelen bij "MBI", omdat hij al jaren geen opslag meer krijgt bij "MBI") ook een rolletje heeft in deze film en haar kan ik vooral van haar rol in de leuke komedie serie "Workaholics".

"Flauw" is vooral het sleutelwoord (ik heb dat woord niet voor niets al 8 keren gebruikt) voor deze film en ik kan er daarom ook niet meer van maken dan dat ik deze film maar een flauwe bedoeling vond. Omdat de film gelukkig wel maar iets van 100 minuten duurt en er ook best veel in gebeurt en dat in een vrij hoog tempo, is hij wel nog "kijkbaar" en natuurlijk ook vanwege Zach Galifianakis en Gal Gadot.

P.S. waarschijnlijk zal dit de laatste film zijn in 2016, welke van mij een recensie krijgt (maar goed, er zijn nog een aantal uren te gaan, dus wie weet).

Een 3 vanwege de bloedmooi Monique van de Ven destijds (nu ziet ze eruit als een draak). Wat een mooi lichaam had ze toen en acteren deed ze ook nog eens goed.

Deze film heb ik destijds als 12 jarig (in 1983) jongetje voor het eerst gezien en vond het destijds een schitterend actie/oorlogsfilm. Nu nog trouwens, volgens mij heb ik hem zeker al 6 keer gezien.

De film duurt erg lang met zijn 144 minuten maar verveeld geen moment. Er zit veel afwisseling in deze film. Buiten dat het een actie/oorlogsfilm is zitten er ook veel grappige momenten in (vooral mede door Donald Sutherland).

Het is natuurlijk geen realistische oorlogsfilm maar dat drukt de pret niet. Het is gewoon een prima film.

Wat een aparte film zeg, neem bijvoorbeeld al de opening die best indrukwekkend is en je ook totaal niet zag aankomen. En wat een maf (vooral die Tate, niet meer normaal hoe hij met zijn opa en oma omging, laat staan zijn gehandicapte hond. Die gast was echt compleet gestoord) en ook best gestoord volk allemaal. Maar eigenlijk waren ze wel allemaal stuk voor stuk interessant en boeiend. Het was ook best leuk gedaan die korte introducties van alle personen in het begin. Het verhaal was best aardig en de film wist me zeer te boeien. Er zitten ook best wel veel erotische scenes in die eerlijk gezegd best apart verfilmd waren en sommigen waren zeer bijzonder en ook best heftig (ook andere scenes waren best heftig en ook wel grof). De cast deed het trouwens uitstekend en hun dialogen waren vaak zeer boeiend. Vooral Wade Williams (vader van Claude) speelde heerlijk smerig, maar vooral natuurlijk James Ransone als de compleet gestoorde eerder genoemde Tate. Hoewel hij compleet gestoord was moest ik wel vaak om hem lachen (o.a. die scene met het kunstgebit ). Het einde vond ik overigens onbevredigend

P.S. die Zara McDowell was overigens een lekkertje. En wat een heerlijke borsten had ze

Van de Nederlandse verzetsheldin Kenau Hasselaar heb ik eerlijk gezegd nooit van gehoord en ik kan me ook niet herinneren dat ze vroeger ooit tijdens geschiedenisles ter sprake is gekomen (ik woon dan ook niet in Noord-Holland).

Het verhaal is opzicht best interessant, leerzaam, boeiend en visueel (inclusief de gevechten, hoewel ze er wel wat knullig en houterig uitzien) ziet het er allemaal niet onaardig uit, maar helaas is de uitvoering wel wat povertjes en met name dan de cast die nergens weet te overtuigen (met name de vrijwel altijd vreselijk slecht spelende Barry Atsma) m.u.v. Monic Hendrickx in de rol van Kenau Hasselaar. Omdat het natuurlijk een Nederlandse filmproductie betreft, zit er uiteraard hier en daar wat bloot en seks in. Dat dient in deze film vooral ter verdediging van Haarlem De scene waarbij vele vrouwen bloot op de verdedigingsmuur van Haarlem staan en de hitsige Spanjaarden afleiden, was wel geinig. Het einde mocht er overigens wel wezen (en was ook eigenlijk best hard).

Al met al best een verdienstelijke Nederlandse film en ook nog eens een interessante omdat het echt gebeurt is.

Deze Thriller film heb ik afgelopen nacht als tussendoortje gezien via Film1 On Demand (volgens mij heeft iedereen boven mij daar deze film op gezien ). Ondanks dat bij het begin van de film wordt aangegeven dat deze film gebaseerd is op ware gebeurtenissen, vond ik het eigenlijk maar een matige film, die ook neigt na een B-film (is dan ook een televisiefilm).

Ik vond het vooral een matige Thriller film omdat buurman psychopaat Simon (wel leuk gespeeld door Shaun Benson) veel te aardig en komisch wordt neergezet en hij gaat ook veel te lief om met de door hem ontvoerde twee vrouwen, die eigenlijk alleen maar zijn drankje brengen en het eten gereedmaken. Seksueel misbruik en grove mishandelingen zul je dan ook niet zien in dit verhaal. Daardoor wordt het verhaal eigenlijk ook nooit echt boeiend of spannend, laat staan dat je iets schokkends te zien krijgt m.u.v. misschien de scene waarbij Simon de keel doorsnijdt van één van de twee ontvoerde vrouwen. Hier en daar is de film wel nog sfeervol en dat komt vooral door de jaren 50 passie (o.a. auto, kleding die hij draagt, inrichting van huis en jurken die hij de vrouwen dwingt om te dragen) van Simon.

Het verhaal (draait om Jessica Crowder die samen met haar verloofde Evan Crowder verhuizen van de grote stad New York naar een veilig klein stadje buiten New York, omdat Jessica zich niet meer veilig voelt in New York, en daar wordt Jessica juist ontvoerd door de ogenschijnlijke nette en excentrieke buurman Simon) is eigenlijk ook behoorlijk voorspelbaar en clichématig en door de omstanders wordt er wel heel knullig en dom omgegaan met de vermissing van Jessica (gespeeld door de mooie Courtney Ford). Nota bene wordt er ook maar één politieagent (die ook nog goed bevriend is met het koppel Evan en Jessica) op de zaak gezet (wat normaal gesproken niet het geval is) en wordt de zaak min of meer opgelost door een vriend van Jessica, die samen gemeen hebben om misdaden proberen op te lossen als hobby. Deze corpulente vriend Oscar Garrett doet tenminste wel een onderzoek naar de zeer nette en mysterieuze buurman Simon en tipt ook de bevriende politieagent Tyler Haynes in, die dan achterlijk alleen naar Simon toegaat (en dus vermoord wordt door Simon), zonder verder iemand in te lichten. De ontknoping met de rabarbertaart was eigenlijk ook best lachwekkend en uiteraard weet Jessica daarmee net op tijd de 4-cijferige cijfercode (was in ieder geval niet bijvoorbeeld 1234 of 1111 ) te achterhalen op de afgesloten deur, zodat ze net op tijd kan verhinderen dat haar verloofde Evan wordt vermoordt door Simon, die naar haar komt zoeken in het huis van Simon (nadat hij zich min of meer verraden heeft) en daar o.a. de geur van de rabarbertaart ruikt, welke zijn lievelingsstaart is. Wat betreft zitten er inderdaad veel toevalligheden en onwaarschijnlijkheden in dit verhaal.

Het enige leuke aan deze film is eigenlijk de psychopaat buurman Simon die leuk gespeeld werd door Shaun Benson, die bij mij eigenlijk vooral eerder komisch overkwam dan angstaanjagend, en de mooie, leuke en kleine Courtney Ford in de rol van Jessica Crowder die ontvoerd wordt door Simon en daarna opgesloten wordt in zijn kelder, waar hij een geluidsdichte en goed beveiligde verborgen zeer ruime ruimte heeft achter het wijnrek. De overige cast (die overigens maar beperkt is tot zes personen) stelt voor de rest weinig voor en is het benoemen van hun echte namen eigenlijk ook niet waard. Daarbij maak ik dan toch een uitzondering voor Rachel Wilson (in de rol van de ontvoerde Robin Simmons), die er ook nog best wezen mocht qua uiterlijk.

Als tussendoortje is deze Thriller film nog wel leuk om eens gezien te hebben en hij duurt met circa 80 minuten gelukkig ook niet lang, maar veel stelt het allemaal wel niet voor en deze film ben je ook zo weer vergeten (maakt totaal geen indruk).

Verwachte eigenlijk een kinderachtige film maar dat viel gelukkig wel mee (natuurlijk hoefde dat gedoe met zijn vriendin er voor mij niet in). De opening van de film was leuk en grappig en tot ongeveer de 50e minuut was de film goed. Daarna zakte de film wat weg maar kwam op het einde weer sterk terug. Hit-Girl was natuurlijk het leukste karakter in deze film en werd ook goed en leuk gespeeld door Chloe Moretz. De rol van Mark Strong als een soort maffia-baas was ook best goed. De rol van Nicolas Cage vond ik minder (hoewel hij zeker niet slecht was) en de rol van Christopher Mintz-Plasse als Red-mist sloeg gewoon nergens op.

Er zit in de film best veel geweld (soms best grof) en er zit ook de nodige humor in waardoor de film al met al goed te kijken is.

Dat is best vaak het geval dat een tweede deel op een succesvol eerste deel behoorlijk inspiratieloos is. Dat geldt helaas ook voor deze film want het verhaal (met wraak als thema) stelt eigenlijk weinig voor en het eerste uur was best flauw (beetje onnozel school gedoe) en ook behoorlijk cliché. Wat overblijft zijn de actie en de humor en met name dat eerste is ruimschoots aanwezig en ook lekker keihard want vrijwel alle actie is enorm grof. Dankzij de combinatie van actie en humor kijkt deze film zich nog wel lekker weg.

De cast viel me eigenlijk ook wat tegen want Aaron Taylor-Johnson als Kick-Ass stelt dit keer weinig voor en wat Jim Carrey in zo'n soort rol in deze film doet is me een raadsel. Gelukkig heeft hij geen groot aandeel in het verhaal (mede door pijnlijke omstandigheden ). De rol van Christopher Mintz-Plasse als The Motherfucker was overigens tenenkrommend slecht. Degene die het wel weer leuk en goed doet is Chloë Grace Moretz. Overigens de rol van Olga Kurkulina als Mother Russia was geweldig en dan met name in de scene als ze helemaal tekeer (lekker grof) gaat tegen de politie.

Deze film is leuk om gezien te hebben (duurt ook niet lang met ruim 90 minuten) maar meer ook niet. Ik hoop in ieder geval dat er ook geen derde deel meer komt want daar geeft deze film ook geen aanleiding voor.

Vroeger wel eens gezien en omdat er vandaag niets anders op TV was en ik ook niets meer op de plank had liggen heb ik hem nog maar eens gekeken. Het is een typische einde jaren 80 cliché film met onze Belgische gespierde vriend Jean-Claude Van Damme in één van zijn eerste films. Het verhaal stelt zoals gezegd weinig (inderdaad een soort aftreksel van Karate kid) voor maar kijkt zich wel lekker weg, mede dankzij de humor van trainer Dennis Chan. De actie is verder ook in orde en de diverse gevechten (wel vaak eenzijdig) die Jean-Claude Van Damme levert zien er best aardig uit met als hoogtepunt natuurlijk het eindgevecht.

P.S. heerlijk die cheesy jaren 80 muziek

Aardig drama maar echt imponeren kon de film me eigenlijk niet. Natuurlijk heeft hij een lange tijd een rot leven gehad maar op het einde kwam het weer allemaal goed. Beetje cliché dus, ik had liever een ander einde gezien.

Roadmovie over een onwaarschijnlijke vriendschap, verpakt als "good feel" komedie met een snufje actie en wat avontuur.

Nadat boef Fred (Martin van Waardenberg) het geld van zijn beste vriend heeft vergokt, bedenkt hij plan om het 10-jarige rijkeluiszoontje Bo (Teun Stokkel) te ontvoeren. Maar in het huisje waar hij hem vasthoudt, groeit een bijzondere band tussen hem en het joch.

Regisseur Diederik Ebbinge brengt hun avonturen (reis van Zwitserland, waar de internationale kostschool staat van Bo, naar Nederland, voor de overdracht van het losgeld) met flair in beeld, al wordt het naar het slot toe wat stuurloos. Maar de chemie tussen Martin van Waardenberg en jong talent Teun Stokkel, sleept "Kidnep" moeiteloos door zijn zwakkere momenten heen.

Dit is echt een film welke men als voorlichtingsfilm kan gebruiken op scholen, want in deze film wordt gewoon alles getoond wat niet goed is (o.a. het enorm laten uitsteken van je onderbroek boven je gewone broek ). Zo doen de tieners (zeg maar gerust strontvervelende tieners) in deze film niets anders dan:
- Zuipen;
- Blowen;
- Neuken (zonder condoom);
- Seks met minderjarigen (kindermisbruik);
- Zinloos geweld;
- Misbruik maken van anderen voor persoonlijk genot.

Als ik dan een bericht boven me lees als "Erg realistisch en op diverse fronten denk je als man terug aan je jeugd", dan vraag ik me af welke van de hierboven genoemde onderwerpen waren dan van toepassing op je

Persoonlijk vond ik deze film niet erg realistisch want als dit realistisch is zijn het kinderen die niet naar school gaan, in achterstandswijken wonen en/of gewoon gestoord zijn. Want kom op wat die kinderen deden was gewoon niet meer normaal. Met name het gedeelte waarbij men met zijn allen (stuk of 20 personen) gewoon een persoon volledig in elkaar slaan, schoppen en nota bene op het einde ook nog met een skateboard vol in het gezicht slaat (oftewel "Zinloos geweld") was schokkend. Naderhand vroeg men zich ook af of hij misschien wel dood was !

Ook die tiener Telly (wel goed gespeeld door Leo Fitzpatrick) met zijn nerd uiterlijk en irritante stem was gewoon niet meer normaal omdat hij het alleen deed met minderjarige maagden (leeftijd tussen 10 - 16 jaar, oftewel "Seks met minderjarigen") en dan ook nog zonder condoom (met alle gevolgen dus, want hij had dus aids !). Nadat hij het gedaan met ze had, dumpte hij ze gewoon (als een soort van trofee) en ging op zoek naar een ander slachtoffer want zo mag je dat toch wel noemen. Zo iemand als Telly zou later waarschijnlijk uitgroeien als een psychopaat/seriemoordenaar zoals "John Wayne Gacy". Zeker als hij te horen krijgt van "Jennie" wat hij heeft.

Zijn vriendje Casper (goed gespeeld door Justin Pierce) had ze ook niet meer allemaal op een rijtje want hij deed eigenlijk niets anders dan blowen/zuipen en hij was zo asociaal als maar wat. Hij kreeg op het einde dan ook wat hij verdiende (namelijke aids) door heel gewoontjes (in zijn doen van denken) de totaal van de wereld zijnde Jennie (aardige gespeeld door Chloe Sevigny) te verkrachten. Die scene was best schokkend maar ook wel leuk, want wat Casper niet wist was dat Jennie HIV besmet was en zodoende kreeg hij dus als bedankje van Jenny dus zeer waarschijnlijk aids

Omdat de film best wel indruk op mij heeft gemaakt gezien de schokkende gebeurtenissen vond ik dit zeker een goede film. De film heeft me dan ook vanaf de eerste tot de laatste minuut weten te boeien.

P.S. het was overigens leuk om een piepjonge Rosario Dawson in het begin van de film te zien als jong sletje (ik meen 17 jaar en al gedaan met een stuk of 9 jongens waarvan een aantal zonder condoom en ook zelfs anaal). Het was tevens haar debuut op het witte doek.