Opinions

Gaap, wat een slaapverwekkende en saaie clichematige Drama / Thriller film was dit, waarbij je Thriller ook nog eens met een korreltje zout moet nemen en beter kunt vervangen door Romantiek, want er gebeurt werkelijks niets spannends in deze film of je moet de keuze van Ann Burden spannend vinden als ze min of meer moet kiezen uit de braadworst van de oudere zwarte wetenschapper John Loomis of de knakworst van de jonge witte overlevende Caleb. Daar deze film mede draait om geloof (vanwege de religieus opgevoede Ann) zal het me niet verbazen als deze film eerstdaags te zien is op de televisiezender "EO", waar hij ook goed zou thuis passen.

Dat deze film zo saai is komt mede ook (buiten dat er totaal niets spannends in gebeurt) omdat het verhaal maar draait om drie suffe personen, waarbij je in het begin kennis maakt met de onschuldige Ann die zichzelf met haar hond goed kan redden (vooral als de hond pindakaas krijgt ) in de verwoestende wereld door een nucleaire ramp (daar werd ook eigenlijk niets meegedaan), waarna ze kennis maakt met de zwaargewonde wetenschapper John, waarover ze zich ontfermd en waarbij ze ook gevoelens voor hem krijgt en daarna maakt ze ook nog eens kennis met de jonge overlevende Caleb, waarbij ze min of meer moet gaan kiezen voor John of Caleb, die elkaar wantrouwen qua bedoelingen en beiden willen ook graag het hart/gat veroveren van Ann. Kortom, behoorlijk clichématig. Je zou dan verwachten dat het verhaal uitloopt op een spannende confrontatie tussen beiden mannen, maar de film dooft eigenlijk alleen maar uit als een nachtkaars en je moet maar gissen naar het einde.

Visueel zagen de natuur opnames van de omgeving (o.a. de waterval die benodigd is om stroom op te weken) in Nieuw Zeeland waar het verhaal zich afspeelt er wel aardig uit, maar van de verwoestende wereld krijg je eigenlijk geen beelden te zien buiten een klein verlaten dorpje waar Ann steeds haar spullen en eten (schijnbaar ook niet bedorven of besmet) gaat halen. De cast bestaat maar uit drie personen en het zijn zeker niet de minste twee acteurs en actrice, maar helaas acteren ze in mijn ogen tenenkromend slecht en vooral muts Margot Robbie (in de rol van Ann) met haar geloof en haar keuze voor Loomis (gespeeld door Chiwetel Ejiofor) of Caleb (gespeeld door Chris Pine).

Omdat ik helaas niets beters voor handen had, heb ik deze Drama / Thriller film gisteravond maar gekeken op de televisiezender "Film 1". Maar deze flauwe, saaie en clichématige film had ik beter niet kunnen kijken, want ik heb me er weinig mee vermaakt (beter gezegd helemaal niet) en eigenlijk alleen maar aan geërgerd. Nee, dit soort films zijn niet echt weggelegd voor mij.

Nadat ik eerder vandaag de leuke film "Zombie Fight Club (2014)" van de Aziatische regisseur "Joe Chien" heb gezien, was ik wel benieuwd naar andere films van hem (hij heeft er tot nu toe drie gemaakt) en kwam ik uit op deze debuutfilm. Joe Chien heeft duidelijk veel op met het genre horror (met name zombies) en schaars geklede jonge vrouwen die niet schromen om ook wat bloot te laten zien. Opzicht dus een regisseur naar mijn hart

Opzicht stelt het verhaal wederom niet veel voor (had wel iets weg van de films "Resident Evil: Apocalypse", "Dawn of the Dead" en zelfs "Texas Chain Saw Massacre" m.b.t. het soort achtig gestoord "Leatherface" figuur), maar is de uitvoering juist wel weer vermakelijk met veel fraaie (blote) vrouwen, actie, geweld, goor en een vleugje humor. De opening van de film is fraai (met name de leegte en stilte) en sterk, maar daarna gaat men een aantal dagen terug in de tijd waardoor het een tijdje duurt (ongeveer 25 minuten) voordat het verhaal weer uitkomt bij de opening. Het verhaal speelt zich overigens weer af in een apocalyptische stad (Taipei in dit geval en dat ligt niet in Japan zoals hierboven staat beschreven, maar in Taiwan waar deze film ook gemaakt is).

Ondanks de afwisselingen/wendingen en het niet onaardige tempo, is de film hier en daar wel wat langdradig en misschien zelfs wat saai. Maar slecht is deze film zeker niet en visueel zag het apocalyptische Taipei er wel aardig uit. Ook de regelmatige toegepaste zware Heavy metal muziek was leuk gedaan en was tevens passend voor het soort film. De cast bestaande vooral uit Aziatische personages (ook een paar blanken en zwarten) is niet bepaald hoogstaand, maar ze deden het wel verdienstelijk en die Cai-Ying Yao mocht er natuurlijk wezen.

Al met al best een aardige debuutfilm (duurt ook maar iets van circa 80 minuten) van regisseur Joe Chien.

Het eerste uur van de film is best aardig, maar zodra Zack en Miri aan hun scene beginnen gaat de film nergens meer over en is het ook niet meer grappig. De film wordt daarna gewoon een romantische film en daar zat ik dus niet op te wachten. Er zitten in deze film ook twee (ex) porno actrices te weten Traci Lords en Katie Morgan, de rol van eerst genoemde gaat echt nergens en hadden ze ook beter eruit kinnen knippen (wat een draak van een vrouw is het trouwens geworden) en de rol van laatst genoemde was nog enigszins grappig en ze ging ook uit de kleren.

Al met al is dit een zeer matige film. Het eerste uur zou ik nog 2 punten kunnen geven en de tijd daarna 0,5 punten. Gemiddeld komt het dan uit op een 1,5.

Aardig drama dat het vooral moet hebben van het visuele gedeelte wat er regelmatig zeer fraai uitzag. Verhaal is best aardig en weet ook wel te boeien en de cast (allemaal onbekenden) deed het best goed. De was scene in het badhuis zag er best onappetijtelijk uit met de blote vel over been vrouw. Omdat ik nauwelijks iets weet over de geschiedenis van Iran kwam ik wel niet echt in de ban van deze film.

Duitse verfilmingen van bekende sprookjes was in de jaren 60 en 70 zeer populair en ze waren ook regelmatig te zien op de Duitse TV. Als kind zijnde destijds vond ik het altijd wel leuk en ook boeiend/spannend. Het bekende verhaal is best leuk verfilmd en ziet er ook best redelijk uit. De cast deed het ook best leuk.

Aardig oorlogsdrama met een mooi (vriendschap tussen twee natuurlijke vijanden) en onderhoudend verhaal wat zeker ook weet te boeien en soms zelfs ietwat emotioneel/aangrijpend is. Ook met de uitvoering zat het wel goed en met name de beelden (ook trouwens de muziek) van de Libanese en Israëlische landschappen zagen er wel fraai uit. Datzelfde geldt voor de niet onaardig uitziende Alice Taglioni (in de rol van Israëlische dokter/soldaat). De hoofdrolspelers Stephen Dorff (in de rol van de Israëlische gevechtspiloot) en Abdallah El Akal (in de rol van het 10-jarige Palestijns jongetje) doen het goed en de vriendschap die uiteindelijk (misschien wel wat cliché) ontstaat tussen beiden, is mooi om te zien. Al met al een aardig oorlogsdrama om eens gezien te hebben.

Inderdaad een behoorlijke trieste bedoeling. De film zag er niet uit (ook qua beeldformaat) maar geluidstechnisch was het zeer waardeloos. Het was heel erg goed hoorbaar dat alle geluiden achteraf zijn toegevoegd en het klonk ook voor geen meter. Het belachelijke verhaal vond ik best leuk verzonnen maar helaas was de uitvoering zeer beroerd (inclusief special effecten) en viel er ook bitter weinig te lachen (de onzin met het condoom was eigenlijk het dieptepunt qua humor). Normaal propt men in een Nederlandse film vaak een portie tieten erin maar in deze film was alleen maar een behaarde piemel zichtbaar. Het beste van de film was eigenlijk nog de reclame tussendoor want dan werd je tenminste steeds voor 10 minuten uit je lijden verlost. Normaal heb ik een hekel aan reclames in film maar bij deze was het juist een genot. De cast was m.u.v. Huub Stapel (die speelde best leuk) bar slecht met als dieptepunt kwal Frans van Deursen.

P.S. Manuëla Kemp zag er best sletterig uit, niks mis mee trouwens.

Hoewel het me in het eerste anderhalve uur hier en daar niet allemaal duidelijk was, vond ik dit wel een zeer boeiende Drama / Thriller. Het op waarheid (tenminste volgens de makers) gebeurde verhaal wist me van de eerste tot de laatste (had van mij nog wel 10 minuten langer mogen duren) minuut te boeien en zat ook goed in elkaar. Zeker het laatste gedeelte was behoorlijk indrukwekkend en ook wel spannend ondanks dat je de afloop al weet. Ook de cast deed het goed en was best overtuigend. Jessica Chastain maakte in deze film wederom een sterke indruk op me en ze toont aan een veelzijdige actrice te zijn. De film mag misschien iets te gefilmd zijn vanuit een patriottisch oogpunt (ik heb me daar in ieder geval niet aan gestoord), maar dat hoort nu eenmaal bij dit verhaal.

In deze kortdurende Actie / Misdaad film (een Sexploitation film) draait het om de teruggetrokken eenzame voyeuristische mafketel (met moralistische trekjes) Mike (Michael Stearns), die graag ziet dat vrouwen "puur" zijn en zich niet gedragen als een "hoer". Als een vrouw zich toch als "hoer" gedraagt, dan schiet Mike met zijn geweer met vizier de man waarmee de vrouw zit te neuken dood, waarna de vrouw weer "puur" is. Mike heeft het in deze film vooral voorzien op stripper Susan (Dawna Rae, die er best mocht wezen en ook een mooi lichaam had), waar hij een oogje op heeft.

De zeer goedkoop uitziende film (je ziet ook vrijwel continue verticale groene strepen in beeld), die zich afspeelt in de omgeving van Hollywood, stelt weinig voor en er wordt ook best weinig in gepraat. Wat je wel veel ziet zijn volledig naakte vrouwen, die langdurig in beeld te zien zijn. Zo zijn we Mike na een korte inleiding (waarbij hij een man doodschiet die zit te neuken met een vrouw en waarna hij naar het nieuws kijkt, waarbij er via een nieuwslezer te zien en te horen is dat er weer iemand is vermoordt door de moordenaar) van 6 minuten naar een striptent gaan en daar zien we gedurende 8 minuten lang een volledig naakte zwartharige, blondine (oftewel Susan), zelfs twee keer, en een roodharige vrouw dansen op saaie instrumentale jazz.

Mike heeft daarbij veel belangstelling voor blondine Susan en biedt haar een drankje aan, waarna zij hem uitnodigt voor een zwembadfeestje bij een rijk vriendje, te weten (Roy (Edward Frank), van een vriendin (Cathy Horton) van haar. Dat feestje (na circa 15 minuten) verandert al snel in een orgie (waarbij vier vrouwen en twee mannen betrokken zijn) in het zwembad, waarbij veel onderwateropnamen van naakte lichamen te zien zijn en ook zien we nog Roy neuken met zijn vriendin op de bank. Gedurende deze circa 15 minuten staat Mike gewoon in zijn kleren rond te kijken.

Als Roy tegen Mike zegt dat het feest is afgelopen (beter gezegd, hij wilt dat Mike ophoepelt), rijdt Mike in zijn auto weg en duikt Roy nog even het zwembad in met Susan, om haar ook nog een beurt te geven (duurt circa 5 minuten). Mike rijdt echter niet naar huis, maar rijdt naar een plek in de heuvels van Hollywood, waarbij hij het zwembad vanuit zijn geweer met vizier kan zien. Mike kijkt dan eventjes toe en schiet dan Roy dood, waarna Susan begint te schreeuwen (dftewel te filmtitel "Zero I and Scream" ).

Eenmaal thuis luister Mike naar de radio (waar hij hoort over zijn moord) en fantaseert (zowel in zwart-wit als in kleur) hij over hem en Susan in het zwembad, waarbij je ook een aantal keren via onderwateropnames zijn slappe penis ziet. Die scène duurt circa 8 minuten en het fantaseren eindigt enigszins als een nachtmerrie voor hem, omdat Susan daarin wordt doodgeschoten en er ook op hem wordt geschoten. Daarna gaat hij weer naar de stripclub (dan zie weer eventjes de roodharige vrouw dansen) om Susan op te zoeken, maar die geeft aan dat ze zich niet zo lekker voelt, maar spreekt wel iets met hem af. Mike gaat daarna weg, maar bekijkt Susan op afstand met zijn geweer met vizier en ziet haar dan lesbische seks hebben met een andere vrouw (Ruthann Lott). Die scène duurt ook weer circa 8 minuten en is best leuk in beeld gebracht, want je ziet alles vanuit het vizier van Mike, die de andere vrouw overigens niet doodschiet, want Mike schiet alleen maar mannen dood.

We zijn dan bijna op het einde van de film beland (na circa 50 minuten), waar we Mike samen met Susan bij het zwembad (Mike was immers uitgenodigd door Susan) zien (opzicht best vreemd, want door is juiste de laatste moord gepleegd en dat met nota bene Susan erbij) en waarbij Mike geheel gekleed is en Susan rondloopt in een rode bikini. Als Susan hem vraagt om wat kleren uit te trekken (wat hij niet wilt en ook wilt hij geen koffie), begint Mike zich vreemd te gedragen en kraamt (beter gezegd preekt) hij ook allemaal belachelijke onzin uit over vrouwen en hun gedrag (strippen mag van hem, maar niet neuken met Jan en alleman). Zo zegt hij op een gegeven moment tegen Susan:

“When a man climbs on top of a woman, she becomes ugly ! He made her ugly. You were ugly ! Did he ball you ? Answer me ! Did HE BALL YOU !?"”

Susan gaat dan wat zwemmen in het zwembad en begint argwaan te krijgen over Mike en realiseert zich dan dat hij wel eens de moordenaar kon zijn. Als ze daarna in huis wilt gaan bellen, houdt Mike haar met zijn geweer onder schot. Hij begint dan weer te preken (eet daarbij ook een boterham) tegen haar en zegt dan op een gegeven moment:

"Dance for me. Please ? Dance for me."

Susan zet dan een muziekje op en begint dan wat stijfjes te dansen, waarna hij tegen haar zegt:

"Why don't you take your clothes off, like in the club."

Uiteraard doet Susan dat, waarna Mike haar uiteindelijk gaat verkrachten op de bank en als hij klaar is (vrij snel overigens ), laat hij haar met rust en bedreigt hij haar dat als ze de politie belt, hij haar alsnog zal vermoorden (ondanks dat hij nog nooit een vrouw heeft vermoord, hij zegt ook tegen haar "I never killed a woman."). Daarna zie je Mike rijden in zijn auto en hoort hij via de radio dat de identiteit van de moordenaar bekend wordt gemaakt ! Oftewel Susan heeft toch de politie gebeld.

Mike wilt dan gaan afrekenen met Susan, maar als hij dan met zijn geweer met vizier Susan (die lekker ligt te zonnen in de rode bikini in een ligstoel aan het zwembad) in zijn vizier heeft, ziet hij opeens ook een man en die man heeft ook een geweer met een vizier en dat is nu op hem gericht Dat is dan tevens het einde (boontje komt om zijn loontje) van Mike en ook van de film, die in totaal 63 minuten heeft geduurd.

Al met al best een leuke en vermakelijke kortdurende Actie / Misdaad film om eens gezien te hebben (met inderdaad een meesterlijk einde) en in de meeste tijd (gedurende circa 40 minuten) van het verhaal zijn volledig naakte (puur natuur) vrouwen te zien, maar niet zo veel en lang als in "Street of a Thousand Pleasures (1972)", want daar waren het er maar liefst 71 vrouwen en in deze film zijn het er circa een hand vol, waarvan Dawna Rae het meest naakt te zien is. Haar echte naam is Donna Young en ze is o.a. ook naakt te zien in de film "The Black Gestapo (1975)", welke ik nog vorige week had gezien en daar viel ze me ook al op.

Tenenkrommend slecht deze zombie komedie (te lachen valt er trouwens bitter weinig). De eerste 30 minuten zijn echt slaapverwekkend saai en slecht en dan komen opeens de zombies maar echt beter wordt het daardoor niet. De cast is echt van een bedroevend slecht niveau waardoor er alleen om hen te lachen valt omdat ze zo slecht acteren. Het verhaal stelt weinig voor en hetzelfde geldt eigenlijk ook voor de zombies. Er zitten wel wat goor effecten in maar omdat de film zo slecht is heeft het weinig impact. De film duurt amper 90 minuten (83 minuten om precies te zijn) maar het is een hel om deze ellende in één keer uit te kijken.

Het concept (inderdaad hoe verzin je het) van het verhaal sloeg natuurlijk nergens op en was ook eigenlijk te belachelijk voor woorden (had zo uit de jaren 80 kunnen komen), maar toch was deze film nog enigszins vermakelijk.

Dat deze B-film nog enigszins vermakelijk is heeft vooral te maken met de uitvoering (wel goedkoop in alle facetten) welke eigenlijk best geinig was en natuurlijk ook de drie schaars geklede meiden waarbij Cortney Palm (in de rol van Zoe) zich in het begin min of meer gedraagt als een soort van nymfomane. Uiteraard is ze ook bloot te bewonderen wat er zeker niet onaardig uitzag (ze zat behoorlijk strak in haar vel en boezem cup en ze had ook geen grammetje vet ). De zombie bevers werkten overigens eerder op de lachspieren (inclusief door de overdreven geluiden die ze maakten) dan dat ze eng waren en ze zagen er natuurlijk ook belachelijk nep uit. Ze maakten het de jongeren wel moeilijk, maar die verdedigen (mede met de hulp van iemand anders) zich best kranig maar werden wel in het nauw gedreven toen een aantal personen die gewond waren geraakt door de bevers ook veranderden in zombie bevers en lekker grof tekeer gingen (opzicht was dat wel leuk gevonden). Het einde (zo begon de film eigenlijk ook) was overigens wel leuk en hetzelfde geldt voor de aftiteling erna met extra scenes / bloopers (soms wel flauw). O ja, een vervolg komt er waarschijnlijk ook en dan in de vorm van ZomBees.

De film duurt met circa 70 minuten niet lang, waardoor hij wel goed te doen is en zich ook redelijk wegkijkt. Leuk om eens gezien te hebben, maar meer ook eigenlijk niet. De poster is overigens behoorlijk uit propertjes, want zo groot zijn de bevers in deze film zeker niet.

Best wel een aardige Zombie film. Verhaal was best boeiend en zat ook wel aardig in elkaar. Jammer genoeg zijn de acteurs niet van een hoog niveau (vooral Tisa Farrow kon totaal niet acteren) waardoor het regelmatig wat houterig en onnozel oogt. De zombie onder water met de haai was overigens best cool gedaan, zeker in combinatie met de vrijwel naakte Auretta Gay. Ondank dat de film inmiddels toch wat gedateerd is ogen de zombies best aardig en met de hoeveelheid goor en goor effecten (zoals flinke splinter door het oog) zit het meer dan goed en het zag er ook best fraai uit. Het duurt wel effen voordat de film echt op gang komt, maar de laatste 30 minuten zijn zeker het kijken waard. Het einde vond ik best leuk gevonden (uitbraak in New York). De muziek in de film is overigens verschrikkelijk slecht en vond ik vaak irritant.

P.S. het was wel lachwekkend slecht toen de zombie met enorme langzame snelheid uit de grond kwam (die lag er al honderden jaren maar was nog altijd niet vergaan ) en de vrouw (Auretta Gay) gewoon als een achterlijke bleef toekijken waardoor ze uiteraard gepakt werd door de desbetreffende zombie

Deze Italiaanse Horror film welke een mix is van een van zombiefilm en een kannibalenfilm, heb ik vooral gekeken vanwege het meespelen van de mooie blondine en hoofdrolspeelster Alexandra Delli Colli. Haar rol deed me denken aan die van Ursula Andress (vooral bekend als Bondgirl Honey Ryder in de eerste film van James Bond, namelijk "Dr. No (1962)") in de kannibalenfilm "La Montagna del Dio Cannibale (1978)" en zeker als de kannibalen haar als een soort van Godin (omdat ze een blondine is) gaan beschouwen. Men beschilderd haar dan o.a. met een bloemetjesmotief waarbij ze volledig naakt (dan zijn wel alleen haar mooie borsten te zien) staat te poseren en daarna legt men haar volledig naakt in een soort van mal (met haar armen en benen uit elkaar gespreid) en dan kan je zien dat ze een echte blondine is

Een medewerker in een ziekenhuis in New York blijkt van lijken in het mortuarium te eten. Medewerkster Lori Ridgeway (Alexandra Delli Colli) en dokter Peter Chandler (Ian McCulloch) komen erachter dat dit is gebeurd in meerdere ziekenhuizen die immigranten uit het Molukse eiland "Kito" in dienst hebben. De twee reizen daarom met een onderzoeksteam af naar de eilandengroep en daarbij krijgen ze assistentie van de zekere dokter Obrero (Donald O'Brien) die in de Molukken woont en daar aan geneeskunde doet.

Het verhaal was zeker niet slecht, maar het duurt wel eventjes voordat het opgang komt, want de eerste 25 minuten van het verhaal welke zich afspelen in New York (waar wel mooie beelden van te zien zijn) zijn saai en langdradig en alleen de openingsmuziek (synthesizer) is dan spannend. Er gebeurt wel het één en ander in het mortuarium waar o.a. een hand en twee keer een hart worden verwijdert uit een lijk en daar moet je het mee doen. Ook wordt je even op het verkeerde spoor gezet als Lori (die vroeger op de Molukken heeft gewoond) de koelkast openmaakt en je een groot stuk rauw vlees ziet liggen.

Gedurende die 25 minuten kleedt Alexandra Delli Colli zich wel een keer op fraaie wijze uit (na circa 11 minuten) en heeft ze alleen nog een witte BH en slipje aan, maar naakt zie je haar nog niet, want daar moet je op wachten tot ze op de Molukken zijn, waar ze zich na circa 28 minuten begint uit te kleden om een douche te nemen. In eerste instantie zie je haar in zwart ondergoed, maar gelukkig gaat dit keer wel haar zwarte BH los en zie je haar mooie borsten voor het eerst en eventjes later komt ze uit de douche gelopen en is ze van top tot teen naakt te zien (ze droogt zich nog wat af en trekt daarna alleen een T-shirt aan) en treft ze een hoofd met maden aan in haar bed.

Zodra ze op de Molukken aankomen wordt het verhaal gelukkig wat beter en interessanter en daar leidt Peter de expeditie naar de eilanden om te onderzoeken, waar hij contact onderhoudt met dokter Obrero (Donald O'Brien). Inbegrepen bij de expeditie buiten Lori zijn zijn assistent George Harper (Peter O'Neal), George's enthousiaste journaliste (van de "New York Express") en vriendin Susan Kelly (Sherry Buchanan, die helaas niet naakt is te zien, het enige naakt wat je van haar te zien krijgt is haar hoofd en hersenen ), de plaatselijke bootsman Molotto (Dakar) die door Obrero is aangesteld, en drie dragers (beter gezegd de "Three Stooges" en die verdwijnen, beter gezegd worden opgegeten, natuurlijk ook het eerst één voor één op het eiland "Kito").

Op het eiland "Kito" wordt de bemanning opgejaagd door kannibalen en zombies (die zagen er overigens erg goedkoop uit met alleen wat make-up en wat lappen om hun lichaam en ze grommen ook wat) en daar is het dan ook behoorlijk bloederig en goor en valt er voor de horrorliefhebbers o.a. te genieten van een hoofd van een kannibaal welke wordt ingeslagen met een machete (dat gebeurt overigens nog voordat ze op het eiland "Kito" zijn) door Lori, oogbollen (die van George) die krachtig worden uitgetrokken en verslonden en het gezicht van een zombie welke wordt verpulverd door de buitenboordmotor van een rubberbootje. Ook het in de boobytrap (een val met spitse bamboestokken) lopen van één van de dragers mocht er best wezen, want van hem wordt daarna de keel doorgesneden terwijl hij nog in leven is, waarna hij wordt opgegeten en dat laatste geldt iets later ook voor George, wiens ingewanden eruit worden getrokken.

Daarna is het eigenlijk ook een beetje afgelopen met het goor, want buiten het doden van de zombie met de buitenboordmotor, zorgt alleen Susan nog voor wat goor na circa 60 minuten als deze op de operatietafel ligt van dokter Obrero (hij experimenteert namelijk met mensen, maakt zombies van ze, om deze lang te laten leven en hij zegt daarover ook "lk verbeter de natuur, en sta op het punt de levensverwachting van de mens met meer dan honderd jaar te verlengen") waar ze zonet is gescalpeerd (dat wordt helaas wel niet in beeld gebracht, waarbij je het alleen moet doen met haar bebloede en kale hoofd).

Wat er over scalperen wordt gezegd door dokter Obrero is best geinig, namelijk:

"Ik maak er de gewoonte van de scalpen aan de inboorlingen te geven om ze tijdens hun traditionele
vruchtbaarheids- rituelen te gebruiken. Door ze te dragen denken ze dat de mannelijke potentie verhoog wordt. Blond haar zou twee keer zo goed werken."

Daarom hebben de inboorlingen (beter gezegd kannibalen) het ook voorzien op de blondine Alexandra Delli Colli (daar zou ik het ook op voorzien hebben ). Met Susan (die overigens ook een blondine was) loopt het natuurlijk niet goed af, want nadat dokter Obrero haar gescalpeerd heeft tapt hij wat bloed af via een slang in een fles via haar hals (daar maakt hij ook een sneetje in). Als Susan daarna flink begint te schreeuwen, knipt hij haar stembanden af en zegt hij:

"Het geschreeuw van de patient stoorde me. Ik heb de stembanden verwijderd."

Voor Susan is de horror overigens nog niet afgelopen, want na het inbrengen van een injectie (om haar bij bewustzijn te houden), opent hij haar schedel (werd best fraai in beeld gebracht) met een haakse operatieslijper, waarbij hij zegt (o.a. tegen haar):

"Ik ga zo de hersenen van deze jonge vrouw transplanteren in het lichaam van deze man die reeds tien dagen dood is. En wat jou betreft, ik garandeer je dat ook jij zult leven net als de wezens die ik eerder gecreërd heb."

Daarna zie je nog haar hersenen en is ze dood. Wat dan nog volgt (de laatste circa 20 minuten) is een ietwat flauwe finale met als hoogtepunt de naaktheid (borsten en schaamstreek) van Alexandra Delli Colli tussen de 71e en 79e minuut (overigens, of beter gezegd helaas, niet de volle acht minuten) die op het punt staat om opgeofferd te worden maar op de één of andere manier als een Godin wordt beschouwd. Samen met de kannibalen en Peter (die op het punt staat om door dokter Obrero geopereerd te worden, maar hij weet zich te bevrijden met een scalpel) worden dan Molotto (wordt door zijn keel gesneden met het scalpel door Peter), wat zombies (vliegen o.a. in brand) en dokter Obrero gedood en de laatste wordt levend opgegeten door de kannibalen.

Daarna wordt er nog gezegd "Laten we gaan" en zie je Lori en Peter weggaan en hetzelfde geldt voor de kannibalen en staat het gebouw waarin dokter Obrero zijn operaties uitvoerde volledig in brand en is de film na circa 83 minuten afgelopen.

Al met al weet deze Italiaanse Horror film nog best te vermaken en dan vanwege de naaktheid van Alexandra Delli Colli ("Lo Squartatore di New York (1982)" met haar is zeker ook het kijken waard) waar je dus wel eventjes op moet wachten en natuurlijk ook het goor. Maar hoogstaand vond ik het allemaal niet en het wordt ook nergens spannend of eng. Veder is het ook jammer dat er alleen naaktheid te zien valt van Alexandra Delli Colli, want ik had zeker ook naaktheid verwacht van Sherry Buchanan (en zeker als ze op een gegeven moment wordt gepakt door de kannibalen) en ook wat van kannibalen vrouwen, die er nauwelijks zijn (alleen de twee die Alexandra Delli Colli aan het beschilderen zijn, maar die hebben kleren aan ). Er is overigens ook een zittende zombievrouw te zien met de blonde scalp van Susan op haar hoofd

Alweer een beschamend slechte inhoudsloze Nederlandse flut film. Het verhaal was nog wel leuk gevonden maar de uitvoering is gewoon zeer beroerd en ook vaak beschamend om naar te kijken. De film staat dan wel betiteld als een Komedie / Horror (wat het ook in feite is) maar te lachen (humor was zo flauw en kinderachtig als maar wat) valt er eigenlijk niets en het horror gedeelte stelt weinig voor (sommige goor stukjes waren nog redelijk). Zelden zo'n achterlijke zombies gezien met hun groene smurrie. Visueel en qua effecten viel het sowieso allemaal zwaar tegen. Het meest waardeloze aan deze film is eigenlijk nog de cast die werkelijk schandalig slecht is, met als dieptepunt Sergio Hasselbaink en Uriah Arnhem die beiden er ook nog eens belachelijk uitzagen. Ook de mini rolletjes van de over het paard getilde flut zangers Ben Saunders en Yes-R waren totaal niet geslaagd. Gigi Ravelli mag er qua uiterlijk best wezen maar acteren kan ze helaas niet. Ze kan beter in de Playboy poseren want dan zou ik haar meer waarderen. Nee deze bagger was niet aan mij besteedt.

Zeer vervelende en ook zeer saaie/flauwe Zombie film die inderdaad probeert mee te liften op de serie "The Walking Dead". Het verhaal stelt bitter weinig voor (zeg maar gerust niets), de actie is eentonig, de special effecten zien er triest uit en de cast is nog slechter dan de zombies zelf. Het is overigens meer een actie film dan een horror film want er zit nul goor in en spannend of eng wordt het nergens. Lesley-Ann Brandt mocht er best wezen en dat is eigenlijk ook nog het enige lichtpuntje van deze zeer matige zombie film.

Probleem met de Zombie films tegenwoordig is ook dat er veel te veel op de markt van komt de laatste tijd waardoor het leuke er min of meer vanaf is. Een zombie film moet tegenwoordig echt bijzonder en speciaal zijn om er nog uit te springen. Deze film springt overigens nergens uit. Het is tevens een zeer vervelende film om uit te kijken.

Ik had weinig verwachtingen van deze film, maar wat deze film laat zien kwam nog ruim onder mijn verwachtingen. Het verhaal is totaal niet boeiend en de uitvoering (o.a. het gebruik van overdreven kleurfilters, vreselijke cheesy muziek en tenenkrommende dialogen) is zeer povertjes. Het oogt ook allemaal zeer goedkoop en nep. Ook is de film behoorlijk saai en langdradig waardoor het heel lang duurt voordat er wat leuks gebeurt (na ca. 45 minuten). Het leukste in deze film is misschien nog wel de psychopaat (zag er wel cool uit) met de kettingzaag. Gezien het meespelen van Danny Trejo had ik gehoopt op een aantal leuke actiescènes maar veel laat Danny Trejo niet zien in deze flut film en zijn rol is eigenlijk ook maar zeer kort. De sletterige rondborstige Jade Regier die normaal gesproken geen moeite heeft om haar torpedo's te laten zien, doet het hier zeer braafjes terwijl er wel legio aan mogelijkheden voor waren.

Indien je geen andere films voorhanden hebt en er is voor de rest ook niets op TV, dan kun je het misschien wagen om deze film te bekijken. Maar beter kun je even op Google zoeken naar Jade Regier en je daar mee amuseren

HaHaHaHaHa dit was zo slecht dat het gewoon hilarisch was. Het begin (het begin met het Bush filmpje was wel geweldig) met die achterlijke soldaten beloofde niet veel soeps maar zodra de striptent inbeeld kwam was de film best grappig. Strippende zombies die kunnen praten, hoe verzin je het De muziek tijdens de stripshows vond ik eigenlijk best wel aardig net zoals het publiek.

Ook leuk om mister Freddy Krueger (Robert Englund) weer eens terug te zien. Hij was ook nog grappig met zijn belachelijke stripper bacterie vrees. De rol van Jenna Jameson (ik ken haar eigenlijk alleen maar van natuurfilms ) was ook best grappig (vooral toen ze met de pingpong ballen en biljartballen begon te schieten uit haar vagina) en dat ze uit de kleren ging was natuurlijk ook meegenomen. Net zoals de meeste strippers (heerlijk waren Whitney Anderson en vooral Shamron Moore ) overigens.

Op het einde zagen de strippers er overigens wel erg ranzig uit. Er zat best vrij veel goor in deze film waardoor het inderdaad ook een soort horrorfilm was. Ook wel grappig was de rol van de Mexicaan die een soort replica was van Cheech Marin, inclusief belachelijke nep snor en stem.

Natuurlijk maakt deze film de echte Zombiefilms volkomen belachelijk maar ik kon het wel waarderen. Van het verhaal moet je niets verwachten (maar ja wie verwacht wel iets van het verhaal bij deze film), maar als je eens zin hebt om een belachelijk zombiefilm vol met onnozele humor, vol met sletten (veel bloot) en redelijk wat goor dan is deze film zeker het kijken eens waard.

Zeer vermakkelijke zombie humor film. Het begin van de film met de uitleg van de basis regels was geweldig, direct gevolgd door het geweldige nummer "From whom the bell tolls" van Metallica met passende slow motion beelden. Er zat sowieso prima passende muziek in deze film.

Het verhaal stelt in principe geen ruk voor maar er zit best veel actie, geweld en humor in en de paar mannelijke karakters die in deze film meespelen doen het best goed, met als hoogtepunt Woody Harrelson (die was echt lekker op dreef met de zombies). Ook het korte meespelen van Bill Murray was hilarisch. Ik ben normaal gesprokken geen fan van hem maar hier vond ik hem best in te pruimen De zombies zagen er best goed uit met als hoogtepunt de zombieclown (kwam overigens geweldig tot zijn einde). De beelden van een apocalyptisch Amerika waren ook fraai (het shot op de weg met het neergestorte vliegtuig zag er indrukwekkend uit).

De film heeft echter ook zijn mankementen. Na ongeveer 50 minuten (we zullen maar zeggen na Bill Murray) wordt de film saai en gaat het een beetje naar de romantische toer wat ik zonde vond (in dat gedeelte gebeurt er eigenlijk ook niets). Maar ja dat was eigenlijk wel te verwachten door het meespelen van Emma Stone (De twee vrouwelijke hoodrol spelers vond ik eigenlijk wel een minpunt van deze film, ze voegden weinig toe en vond ik eigenlijk meer hinderlijk in deze film als positief). Gelukkig herpakt de film zich na 65 minuten en krijgen we een geweldig eind gevecht (vooral dankzij Woody) in het pretpark.

De duur van de film was overigens perfect want als de film langer had geduurd was het waarschijnlijk saaier en dus minder geworden. Vanwege het geweldige begin, de uitstekende rol van Woody Harrelson, de actie en humor en het prima einde krijgt deze film toch een dikke voldoende van mij. Toch wel een van de betere en bijzondere films dit jaar die ik gezien heb.

Zoals wel vaker met vervolgdelen het geval is, viel ook dit vervolg tegen (is wat aan de flauwe kant) en persoonlijk vind ik ook dat men er te lang mee gewacht heeft. De eerste film van "Zombieland" was nog zeer leuk en verfrissend en dit vervolg is meer van hetzelfde en dat is gelijk al te zien tijdens de opening, want die is eigenlijk identiek. Want ook nu legt Jesse Eisenberg weer het een en ander uit over zombies, wat dan gevolgd wordt door een nummer van Metallica (in dit geval "Master Of Puppets" i.p.v. "For Whom The Bell Tolls") en waarbij we dan actie zien en die is wederom in slow motion.

Daarna begint dan het verhaal en dit keer moeten onze vier "Zombie killers", te weten Tallahassee (Woody Harrelson), Columbus (Jesse Eisenberg), Wichita (Emma Stone) en de inmiddels volwassen Little Rock (Abigail Breslin), het opnemen tegen verschillende soorten nieuwe zombies, die door de jaren geëvolueerd zijn, en ontmoeten ze andere menselijke overlevenden. Hun overlevingstocht leidt hun onder meer naar The White House, Graceland en Babylon.

Het verhaal heeft niet veel om het lijf (dat was bij de eerste film overigens ook het geval) en mist eigenlijk ook charme. Dit vervolg is dus meer van hetzelfde (wat zowel een voordeel als een nadeel is) met meer humor en minder horror. De eerste keer dat ik overigens pas moest lachen (beter gezegd glimlachen) was na circa 20 minuten, toen ze de zekere irritante Madison (Zoey Deutch) tegen kwamen in een winkelcentrum (ook niet bepaald vernieuwend want destijds ontmoette men Emma Stone en Abigail Breslin in een supermarkt) en waarbij Woody Harrelson dan op een gegeven moment tegen Jesse Eisenberg zegt:

"You know why she's still alive ? Because zombies eat brains, and she ain't got any !"

Vernieuwend is de film dus niet, maar wel zijn er een aantal nieuwe levende doden (de meeste worden gelijk bij de opening geïntroduceerd) aanwezig, zoals Ninja zombies, Terminator zombies, Stephen Hawking zombies en Homer Simpson zombies (die zo dom zijn, dat het geen enkele moeite kost om ze te vermoorden), die op grove en creatieve wijze (o.a. voor de "Kill of the Week") een kopje kleiner worden gemaakt. De chemie tussen de vier "zombie killers" is wel nog steeds sterk en bevat uiteraard het nodige gekibbel tussen Woody Harrelson en Jesse Eisenberg (vond ik dit keer wel vaak minder leuk). Zoals al gezegd ligt dit keer vooral de nadruk op de humor en de grappen en verwijzingen (o.a. naar de film "Apocalypse Now (1979)", waarbij er nu wordt gezegd"I love the smell of gunpowder in the morning") variëren van scherp tot flauw (vooral die) en sommige gaan langer door dan nodig is.

Nu tien jaar later is dus dezelfde cast (ze zijn uitgegroeid tot grote Hollywood sterren, waarbij Emma Stone zelfs al een "Oscar" heeft gewonnen) terug en ze zien er qua uiterlijk nog vrijwel hetzelfde uit op Abigail Breslin na dan. Tien jaar geleden was de naam "Little Rock" nog passend voor haar (toen was ze ook pas 13 jaar), maar nu is "Big Rocks" meer van toepassing voor haar en dat vanwege de grote borsten Ook zitten er een aantal nieuwe karakters in zoals de al eerder genoemde mooie actrice Zoey Deutch, die de rol van Madison vertolkt en dat zowel op hilarische als irritante wijze. Ze is een stereotype "dom blondje" met roze outfit en een voorliefde voor Louis Vuitton tassen.

Verder maken we nog kennis met de irritante zanger en liedjesschrijver Berkeley (Avan Jogia), waar Little Rock mee op pad gaat, en ontmoeten we in Graceland (Tallahassee is namelijk een groot fan van Elvis Presley) nog Nevada (Rosario Dawson) die ook fan is van Elvis Presley en een soort van dubbelgangers van Tallahassee en Columbus, namelijk Albuquerque (Luke Wilson) en Flagstaff (Thomas Middleditch). De laatste twee zitten er gelukkig niet al te lang in, want ze worden gebeten door zombies en veranderen daar ook in, waarna ze gedood worden door Tallahassee en Columbus. Aan de ene kant is duidelijk dat dit grappig bedoeld is (waarbij de personages met zichzelf geconfronteerd worden), maar aan de andere kant maakt dit de film ook ongeloofwaardig (hoe groot is namelijk de kans dat je in een zombie overgoten land jezelf tegenkomt ?).

Wat wel leuk is in "Zombieland: Double Tap" zijn de regels die Columbus heeft opgesteld om Zombieland te overleven. Het gebruik van deze regels in relatie tot bepaalde scenes werkt namelijk goed en is leuk. Verder waren de "Kill of the Month" (waarbij een boer een zombie achterna zit met een koren maaimachine) en de "Kill of the Year" (waarbij een italiaan de scheve Toren van Pisa op een aantal zombies laat vallen) ook wel leuk.

Het laatste gedeelte van de film is daarentegen weer min of meer een kopie van de eerste film, want nu vindt er ook weer een groot gevecht plaats met zombies en dit keer in Babylon (een commune van vredige en linkse personen, vergelijkbaar met de hippies in de jaren 60 en 70) i.p.v. op een circus (daar zit wel nog een leuke verwijzing naar m.b.t. een ijscowagen). Dat was tevens ook de meest actievolle en spectaculaire scène, met o.a. vuur en een Monstertruck (waarmee Nevada ze komt helpen).

Al met al roept "Zombieland: Double Tap" wisselende gevoelens op, waarbij vooral eigenlijk de teleurstelling heerst. Aan de ene kant is de film wel leuk door bekende acteurs, snelle actie scenes, creatieve zombies en het gebruik van regels om te overleven, passend in bepaalde scenes. Aan de andere kant lijken de makers van deze film soms te ver te gaan in hun gebruik van humor versus horror, die vaak ook nog eens flauw is en ook vond ik dit keer de apocalyptische wereld er minder fraai uitzien.

P.S. na de aftiteling komt er nog een oude bekende (daarin wordt soms ook naar verwezen in de film) in actie, twee keer zelfs, maar dat was eerlijk gezegd ook best flauw.

Een 1 voor het blote lichaam van Sophie Hilbrand. De rest van de film moet je snel vergeten. Slecht verhaal, slecht geacteerd en ook niet boeiend.

"Also, brennen, abkühlen, entladen, nachladen. Und dauerbetrieb möglich."

Twee weken geleden wilde ik "The Zone of Interest" in de bioscoop gaan kijken, maar door omstandigheden is het toen niet doorgegaan. Niet veel later was deze film ook al te pindakazen en dat heb ik dus gedaan en gisteravond laat heb ik de film dan thuis alleen bekeken. Ik ben blij dat ik dat gedaan heb en de film niet gezien heb in de bioscoop met anderen, want dit is geen film die je gaat kijken als je zin hebt in een popcornavondje en een gezellige borrel of stapavond daarna. Het is namelijk een film waarbij je tijdens het kijken stil van wordt en stil hoort te zijn (dus zonder krakende popcorn, chips en andere geluiden om je heen).

"The Zone of Interest" is een film over de Holocaust, maar dan eentje zoals je die nog nooit eerder zag en gehoord hebt qua beeld en geluid. Als twee golven lopen ze, met elkaar interfererend, door de hele film heen. Van de onmenselijke gruwelijkheden (zoals mishandeling, marteling en moorden) die plaatsvinden zie je niets. Je ziet alleen rook en vuur uit de schoorstenen van de verbrandingsovens komen en ook zie je rookpluimen van binnenrijdende stoomlocomotieven (o.a. als het gezin zich met de kinderen en anderen aan het vermaken zijn bij het zwembad). Maar via het geluid krijg je meer dan het nodige mee en af en toe wens je dat het geluid stopt. Regisseur Jonathan Glazer laat vooral zien hoe een burgerlijk gezin uit nazi-Duitsland in hun eigen belang pal naast de grootste menselijke vernietigingsmachine uit de geschiedenis kan wonen.

De meeste films over concentratiekampen spelen zich af erin en deze film juist erbuiten en zien we alleen een muur, gebouwen (die boven de muur uitsteken), een wachttoren en rokende schoorstenen, maar dichter bij de moordmachine zullen we nooit komen. Het concept van "The Zone of Interest" is daarom uniek, want het is een vertelling van conflicten en tegenstrijdigheden. Een wereld die iedereen kent, de hel op aarde met daar lijnrecht tegenover een persoonlijk paradijs.

In "The Zone of Interest" draait het op het eerste oog om het leven van een doorsnee Duits gezin met vijf kinderen en een hond dat in een mooie villa aan een grote rivier met veel groen woont. Vader en moeder lijken happy met elkaar en samen met hun kinderen brengen ze hun tijd door met zwempartijtjes, picknicken, bootje varen, verjaardagsfeestjes met taart, vissen en fantaseren over de toekomst en zo nu en dan bezoekjes van (schoon)moeder, collega’s en vrienden. En als de kinderen ’s avonds naar bed gaan, leest papa ze een verhaaltje voor. Niets aan de hand dus, alleen is de vader van het gezin kampcommandant Rudolf Höss (die echt heeft bestaan) en grenst de prachtige tuin van de villa aan de muren van zijn werk, namelijk concentratiekamp Auschwitz-Birkenau, oftewel het grootste vernietigingskamp van de nazi’s.

Als je niets weet over concentratiekamp Auschwitz-Birkenau, hoe langer het geleden is hoe minder mensen het weten, dan komt "The Zone of Interest" waarschijnlijk langdradig en saai over. Maar voor de meesten zal deze film zeker indruk maken, ook al krijg je eigenlijk niets te zien. Het is namelijk vooral het achtergrond geluid (bijna continue te horen) wat indruk maakt. Aan de randen van hun tuin hoor je constant de verbrandingsovens (die hoor je zelfs 's nachts als ze in bed liggen), paniek, geschreeuw, gehuil, geweerschoten en blaffende honden.

Dit wil niet zeggen dat je als kijker niet op andere (heftige) manieren wordt geconfronteerd met wat zich achter de hoge muren van concentratiekamp Auschwitz afspeelt. Zo zie je op de achtergrond van hun paradijsje regelmatig rook uit de schoorstenen van de verbrandingsovens komen, die in de nacht ook voor een rode gloed zorgen. Luister je naar herkenbare "efficiëntie-en-target-gesprekjes" tussen kampcommandant Rudolf Höss (Christian Friedel) en zijn collega’s, alleen gaan die over het beste model ovens met de grootste capaciteit. Hoor je de vrouw des huizes, te weten Hedwig Höss (Sandra Hüller), een herkenbaar gesprekje met haar visite voeren over een nieuwe bontjas die ze cadeau kreeg van haar man, alleen komt die van een Joodse vrouw uit het kamp.

Verder mag het vrouwelijke bedieningspersoneel van haar op een gegeven moment één Joods kledingstuk kiezen uit het kamp. Ook geeft ze aan dat ze diamanten in tandpasta uit het kamp heeft gevonden en dat ze om meer tandpasta heeft gevraagd. En ook zie je de kinderen van het gezin Höss (de twee jongens, ze hebben ook nog drie dochters) op een gegeven moment 's avonds in bed met een zaklamp kijken naar tanden van joden.

Er is eigenlijk te veel om op te noemen, want bijna elke scène in "The Zone of Interest" is uniek (zo opent de film een paar minuten lang met zwart beeld en aparte sobere muziek die overgaat naar fluitende vogeltjes en op een gegeven moment is het beeld ook eventjes volledig wit en rood), omdat die je de absurde tegenstrijdigheid van wat je ziet en wat je hoort laat ervaren zoals nog nooit eerder is gedaan. Zoveel details… De achtergrond die doorwerkt in de voorgrond. Laarzen van nazi's die schoongemaakt worden, de menselijke as die uitgestrooid wordt voor al die prachtige bloemen in de tuin, de vreemde kinderspelletjes, het bot in de rivier, de moeder (Imogen Kogge) van Hedwig die vol trots komt logeren en op een gegeven moment met de noorderzon is vertrokken (ze laat wel een brief achter voor Hedwig, maar die verbrandt het na het lezen en toont geen emoties), Rudolf Höss die seks heeft gehad met een Joodse vrouw en die daarna zijn piemel ondergronds grondig gaat wassen in een wasbak.

Verder krijg je de perikelen mee van een job overplaatsing van Rudolf Höss. Ook al prijzen nazi-kopstukken hem voor het effectiever maken van het kamp, toch staat zijn baan als kampcommandant mogelijk op de tocht. Rudolf voelt zich er naar door en zijn vrouw Hedwig geeft aan dat ze niet van plan is om mee te verhuizen. Ze vindt hun villa en prachtige tuin (die ze grotendeels zelf heeft ingericht) een paradijs en wat er achter de hoge muren van haar tuin gebeurt interesseert haar niets. En ook krijg je in het donker beelden (geschoten in negatief beeld) te zien van een Pools meisje dat ‘s nachts eten verstopt, zodat de Joodse arbeiders uit het kamp dit kunnen vinden. Op een gegeven moment maakt een jood ruzie over een appel (dat krijg je overigens mee via één van de kinderen van het gezin Höss die in de zijn kamer aan het spelen is met dobbelstenen) en hoor je een Duitse commandant zeggen dat hij verdronken moet worden in de rivier.

Christian Friedel als kampcommandant Rudolf Höss is een zwijgende griezel (zoals hij een sigaar rookt met een schoorsteen op de achtergrond) en zijn rol is vooral nietig. Hij speelt overigens wel goed en het moment van hem kokhalzend in het trappenhuis op het einde (waarbij je ook beelden van het concentratiekamp in het heden te zien krijgt, met o.a. vitrines vol met schoenen en koffers van de Joden) is sterk, maar de keuze die regisseur Jonathan Glazer daarnaast maakt is curieus te noemen. Ook zijn scène m.b.t. de logistieke discussie tussen verschillende kampcommandanten en andere hogere rangen was sterk.

Maar "The Zone of Interest" draait vooral om het perfect gecreëerde wereldje van zijn doodenge vrouw Hedwig, die ook de "koningin van Auschwitz" wordt genoemd. Ze wordt fantastisch gespeeld door Sandra Hüller en ik ken haar vooral van haar rol in de Drama / Komedie film "Toni Erdmann (2016)". Zoals ze zich voortbeweegt (ze heeft zichzelf een horkerige en niet-gracieuze voortbeweging aangemeten die haar rol past als gegoten) als vrouw des huizes zonder enige klasse. Ploertig, lomp, onbehouwen, met brede armgebaren en op platte zolen. Niet bepaald een vrouw die in die tijd onder normale omstandigheden een bontjas droeg. Je kijkt naar een gezin waarin zij aan het hoofd staat en hij niet meer is dan een passant in het dagelijkse leven thuis.

Ook Imogen Kogge als de moeder van Hedwig deed het goed. Ze werkte voorheen voor een Joodse vrouw (waarvan ze denkt die nu misschien aanwezig is in het concentratiekamp) en waarom ze uiteindelijk met de noorderzon vertrekt is logisch en wordt ook duidelijk getoond (o.a. als ze in de tuin in slaap is gevallen en hoestend, door de as, wakker wordt en je allemaal as in de lucht ziet).

"The Zone of Interest" is boeiend van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 100 minuten) en de muziek van Mica Levi die je zowel tijdens het begin en op het einde te horen krijgt, zou goed passen in een horrorfilm. Wat dat betreft is "The Zone of Interest" eigenlijk ook een horrorfilm, maar wel eentje die echt gebeurt is. De film kruipt onder je huid en het uitgangspunt is uiterst interessant en uniek, maar de film zal niet door iedereen worden gewaardeerd. Je kunt dit een meesterwerk noemen waar anderen het zouden omschrijven als langdradig en saai.

Deze film is te zien op MGM en hij is te omschrijven met 2 woorden namelijk "Dramatisch slecht". Meer woorden zijn er niet nodig voor deze film.

Een soort van Dr. Dolittle film en tevens even slecht of misschien zelfs nog slechter. Dit is toch echt een film voor de kleintjes (tot een jaar of acht) onder ons want zowel het verhaal als de humor is zo flauw en kinderachtig als maar wat. Het enige wat me nog een beetje kon bekoren in deze flut film was de cast en dan niet die imbeciel van een Kevin James of de stemmen van de bekende cast maar het vrouwelijke schoon zoals Rosario Dawson en Leslie Bibb.

Deze Drama / Oorlog film mag dan wel gebaseerd zijn op een waargebeurd verhaal, maar door de clichématige (sleutelwoord voor deze film) manier waarop het hele verhaal verfilmd is, wist het me nauwelijks te boeien (spannend wordt het nergens), te vermaken of te interesseren en schokkend, tragisch of aangrijpend vond ik het vrijwel nergens (alleen als het betrekking had op dieren en dat is eigenlijk alleen van toepassing in het begin van het verhaal).

Opzicht is dat best jammer, want ik ben een liefhebber van films over de Tweede Wereldoorlog en ik ben ook begaan ben met dieren (alleen muggen kan ik niet uitstaan ). Sterker nog, ik vond het allemaal maar een flauwe en langdradige bedoeling (ik heb dan ook regelmatig vooruit zitten te spoelen) en ik begon me naarmate de tijd vorderde, me ook steeds meer te irriteren aan het zachte en overdreven sentimentele gepraat van hoofdrolspeelster Jessica Chastain. Ze ziet er mooi uit en kan zeker ook goed acteren, maar in deze film bakte ze er helaas maar weinig van en kwam het bij mij ook allemaal geforceerd en nep over. Sowieso vond ik dat de gehele cast eigenlijk geen band had met elkaar.

In dit verhaal draait het overigens om de Poolse Antonina Zabinska (Jessica Chastain), haar man Jan Zabinski (Johan Heldenbergh) en hun zoontje Ryszard Zabinski (Timothy Radford), die tijdens de Tweede Wereldoorlog meer dan driehonderd Joden uit de handen van de nazi's wisten te redden, door ze een schuilplek te bieden in hun dierentuin van Warschau.

In dit verhaal volgen we Jan en Antonina Zabinski gedurende ruim zes jaar en dat.van vlak voor het uitbreken van de oorlog in de zomer van 1939 tot en met de wederopbouw ergens in 1946. De opening van van het verhaal met alle dieren (waartegen Antonina Zabinska fietsend door de dierentuin o.a. "Hallo schatjes" en "Goedemorgen lieverd" tegen zegt) was nog best mooi en ook was het best zielig om te zien wat er met een aantal dieren gebeurde toen de Duisters Warschau binnenvielen en de dierentuin in beslag namen (zeker m.b.t. de naderende winter).

Maar daarna kon het me eerlijk gezegd allemaal nauwelijks meer boeien en vond ik het ook vooral maar een zoetsappig oorlogsdrama worden, waarbij het maar nergens indrukwekkend, tragisch of aangrijpend wilt wordt. Uiteraard zien we de Duitsers veel misdaden begaan, maar het wordt gewoon allemaal te liefjes en te soft weergegeven, zodat het je niets doet (althans, dat was bij mij het geval). Zo zie je op een gegeven moment in het Joodse getto van Warschau een jong meisje, te weten Urszula (Shira Haas), met twee Waffen-SS soldaten vertrekken (onder dwang) in een gebouw, waarna ze bloedend weer terugkomt en waarbij je dan moet veronderstellen dat ze misbruikt is geworden. Maar helaas is het zonder enige impact verfilmd geworden, dat ik het maar clichématig vond i.p.v. aangrijpend of schokkend. En hetzelfde geldt min of meer voor de executie (door het hoofd geschoten) van dochter en moeder Anzelowna op de stoep van de straat.

Ook de beelden van de Joodse getto van Warschau hadden nauwelijks impact (wel werd het in brand zetten ervan op 19 april 1943 best fraai in beeld gebracht en dat inclusief de vallende as in de vorm van sneeuw) en wat dat betreft en ook al het voorgaande genoemde, had regisseur Niki Caro beter eens goed moeten kijken naar de indrukwekkende Drama / Oorlog film "The Pianist (2002)" van regisseur Roman Polanski, want daarin had hij namelijk kunnen zien hoe het ook anders verfilmd had kunnen worden en waarbij de meeste scènes juist wel aangrijpend, tragisch en schokkend zijn.

Het is in deze verfilming ook allemaal clichématig en voorspelbaar (zoals het verloop en het einde) wat je te zien krijgt en zeker op het einde als de Duitse zoöloog Lutz Heck (Daniel Brühl) hun zoon Ryszard Zabinski zogenaamd gaat doodschieten en je daarbij ook een schot te horen krijgt en je Lutz Heck alleen ziet weglopen. Maar je weet gewoon dat hij hem niet heeft doodgeschoten en dat wordt ook na een aantal seconden duidelijk (waarbij je wel nog even een huilende Antonina Zabinska ziet, die denkt dat haar zoon dood is) als Ryszard Zabinski weer in beeld verschijnt.

Wat dat betreft komen alle Duitsers in deze film ook over als een stelletje amateurs en onnozelaars. Zo is het gewoon lachwekkend om te zien hoe gemakkelijk Jan Zabinski met zijn vrachtwagen Joden uit het getto kon smokkelen (de Duitsers controleren wel steeds zijn vrachtwagen, maar komen schijnbaar nooit op het idee om met een bajonet of hooivork in het afval te prikken, waar de Joden zich onder verstopt hadden) en op een gegeven moment konden ze zelfs samen met Jan Zabinski zomaar uit het getto lopen, zonder dat iemand argwaan had en als eindelijk eens iemand argwaan heeft, wordt hij gewoon "weggeblafd" door Jan Zabinski. Deze film mag dan wel gebaseerd zijn op een waargebeurd verhaal, maar ik geloof haast niet dat de Duitsers (en zeker de SS) zo dom waren als in deze verfilming. Aan de andere kant zijn meer dan 300 geredde Joden (wat natuurlijk mooi is) natuurlijk een druppel op een gloeiende plaat bij de circa 3 miljoen omgekomen Joden uit Polen.

Ook vond ik het niet bepaald geloofwaardig dat de Duitsers nooit op het idee kwamen om het grote woonhuis in de dierentuin te doorzoeken (terwijl ze wisten dat Jan Zabinski dagelijks in het getto kwam) en op het moment dat ze dat wel doen (ergens rond januari 1945, als de Duitsers er vandoor moeten gaan) en met hun wagens de dierentuin binnenrijden, zie je juist een vrachtwagen uit de dierentuin wegrijden, waarin de ondergedoken Joden (die nog in het huis zaten) zitten. Clichématiger en flauwer verfilmd kan haast niet en uiteraard vinden ze (beter gezegd Lutz Heck) dan als ze het huis gaan doorzoeken de tekeningen op de muur met Joodse symbolen (de bekende gele "Davidster"), welke het jonge meisje Urszula daarop getekend heeft, en weten ze dat er Joden waren ondergedoken.

De cast kon me ook nauwelijks bekoren en weet daarbij al zeker niet te overtuigen en dat geldt zeker voor de mooie hoofdrolspeelster Jessica Chastain (die wel nog eventjes topless te zien is, althans een gedeelte, en dat als ze in bed ligt tijdens het begin van het verhaal) in de rol van Antonina Zabinska (haar man noemt haar overigens steeds "Ponia" en als ze piano speelt, geeft ze aan dat het voor de ondergedoken Joden in het huis veilig of juist niet veilig is), die met de minuut steeds zachter begon te praten en daardoor steeds irritanter begon te worden. Het sentimentele gedoe (o.a. als ze praat met misbruikte jonge meisje Urszula en zeker ook haar nep tranen) was ook zo dik aangezet bij haar, dat het nergens geloofwaardig overkwam en het deed me verder ook niets. Ook vond ik het wel lachwekkend dat ze één keer in deze film neukt met haar man, wat dan clichématig gelijk resulteert in zwangerschap en de geboorte van hun dochtertje Teresa.

Ook Johan Heldenbergh in de rol van Jan Zabinski weet eigenlijk nergens te overtuigen (de scène waarbij hij joodse kinderen in de treinwagon tilt, was misschien wel zijn aandoenlijkste scène) en als hij op het einde gewond raakt (wordt door een kogel geraakt in zijn nek) tijdens het vechten met het Poolse Thuisleger, waar hij zich bij aansluit, weet je gewoon dat hij het toch overleefd heeft en tijdens het laatste shot van het verhaal wordt dat ook zichtbaar. Want dan zie je hem opeens ongeschonden de dierentuin binnenlopen, waar zijn vrouw helemaal verrast (als kijker natuurlijk niet, want het was gewoon zeer voorspelbaar) en opgelucht is dat hij nog leeft. Dat was misschien wel de meest tenenkrommende en clichématige scène van deze film.

Helemaal lachwekkend en slecht was de rol van Daniel Brühl als de Duitse zoöloog Lutz Heck, die de leiding van varken (als we het dan toch hebben over dieren en varkens als dieren komen ook echt voor in dit verhaal) Herman Goering krijgt over de dierentuin in Warschau (hij is zelf de ook eigenaar van de dierentuin in Berlijn, waar hij ook een aantal dieren, "de sterkste", laat overplaatsen) en daar het uitgestorven dier de "Oeros" wilt gaan klonen met Bizons. Het gedoe omtrent Antonina Zabinska waar hij een oogje op had, kwam ook totaal niet uit de verf en was natuurlijk ook zeer clichématig.

De enige persoon waar ik me eigenlijk niet echt aan stoorde in dit verhaal was de mooie Efrat Dor (als de joodse Magda Gross, die als eerste onderduikt in de dierentuin en naderhand volgt ook nog haar man) en dat omdat ze er best mocht wezen que uiterlijk en eigenlijk ook maar een kleine rol heeft, want anders zou ik me waarschijnlijk ook aan haar hebben gestoord.

Na het einde volgt er natuurlijk nog wat tekst in beeld en wel onderstaande:

"Bijna 300 "gasten" waren ondergedoken in de dierentuin van de familie Zabinsa. Sommigen bleven jaren, anderen slechts enkele nachten. Twee gasten, Rosa Anzelowna en haar moeder werden gedood nadat ze naar een pension verhuisden. Alle anderen hebben het overleefd.

Twintig jaar later werden Antonina en Jan Zabinski door Yad Vashem in Israël als "Rechtschapenen onder de Volkeren" erkend vanwege hun strijd om Joden tijdens de oorlog te beschermen. Lutz Heck keerde terug naar Berlijn, waar zijn dierentuin door de geallieerden vernietigd was. Zijn plan om de oeros tot leven te brengen, was een mislukking. Warschau werd door de Duitsers verwoest en daarna door de Russen. Minder dan zes procent van de inwoners bleef achter. Toch hebben de Zabinski's hun dierentuin weer opgebouwd. De dierentuin van Warschau is sindsdien open."

Het staat er wel niet bij vermeld maar Antonina Zabinska is uiteindelijk in 1971 gestorven en haar man Jan Zabinski in 1974.

Al met al heb ik me nauwelijks vermaakt (vooral geërgerd) met deze clichématige Drama / Oorlog film, waarbij ik alleen nog de eerste 30 minuten van het verhaal wel aardig vond en dat omdat het toen nog vooral ging om de dieren in de dierentuin. De dingen die gebeuren met een aantal dieren (zoals het doodschieten van een olifant, witte adelaar en jonge kameel / dromedaris, die vrij rondloopt in de dierentuin en die achter Antonina Zabinska aanrent als zij door de dierentuin fietst), vond ik persoonlijk ook nog het meest tragische (beter gezegd "zielige") in deze film. Maar de rest van het verhaal vond ik vooral verspilde tijd (duurt circa 120 minuten) en had ik beter naar een andere film kunnen kijken (hoewel ik in de afgelopen dagen best veel slechte films heb gezien).

Op sommige momenten is deze film best grappig en Christine Taylor zag er heerlijk uit. Maar het totaal plaatje valt toch wat tegen.

Het eerste deel van Zoolander uit 2001 vond ik best leuk en vermakelijk, hoewel het zeker ook aan de flauwe kant was en hetzelfde geldt eigenlijk ook voor dit vervolg, waarbij de cast gelukkig vrijwel hetzelfde is gebleven en waarbij een overvloed aan celebrities uit de muziekwereld, filmwereld en modewereld een cameo rolletje hebben, met de nodige zelfspot, zoals o.a. Justin Bieber, Billy Zane, Kiefer Sutherland, Benedict Cumberbatch, Naomi Campbell, Sting, Katy Perry, Anna Wintour, enz. Mede daarom vermaakt dit vervolg ook.

In dit verhaal keert Derek Zoolander, die werelds knapste en domste model aller tijden was, weer terug, nadat hij aan lager wal is geraakt door het instorten in het water van een schoolgebouw (waar hij de architect van was), waarbij zijn vrouw Matilda verongelukt en waardoor hij de voogdij verliest over zijn zoon Derek Junior, omdat hij niet weet hoe hij deze moet verzorgen en opvoeden. Ook zijn voormalige concurrent en rivaal Hansel is aan lager wal geraakt en dat komt mede omdat hij verwond is geraakt aan zijn gezicht bij het instorten van het schoolgebouw. Nu, dik tien jaar later keren hun kansen, als Interpol een beroep op ze doet i.v.m. de moorden op bekende popsterren, die allemaal nog snel een selfie maken met een bepaalde gezichtsuitdrukking. Net als vroeger moeten Derek en Hansel zien af te rekenen met modegod en superschurk Mugatu, die vermoedelijk achter deze moorden zit en die gevangen zit in een modegevangenis in de zee.

Het begin van het verhaal met de cameo van Justin Bieber was best leuk en hetzelfde geldt voor de korte terugblik over de periode 2001 t/m 2016 m.b.t. wat er met Derek Zoolander en Hansel is gebeurt. Vanaf dan wordt het verhaal vooral flauw, maar de leuke uitvoering ervan compenseert dit grotendeels want visueel (locaties, decors, aankleding) ziet het er allemaal fraai uit en bovendien speelt er een karrenvracht aan bekende acteurs, actrices, popsterren en personen uit de modewereld in mee, waarbij het leuk is om deze te zien (je kan er inderdaad een soort van "herken spelletje" van maken). Sommigen daarvan hebben maar een heel kleine rol zoals Katy Perry, maar sommigen hebben ook een wat grotere rol zoals Sting (voorzien van baard). Hoewel de humor in het verhaal algemeen flauw is (dat is meestal bij films gemaakt door Ben Stiller en/of waarin hij de hoofdrol speelt), moest ik toch een aantal keren hard lachen om bepaalde opmerkingen zoals:

Als Billy Zane films komt afleveren bij Derek Zoolander en Derek dan zegt:

"Jack Ryan en Jack Reacher. Dat wordt weer rukken (Jack off in het Engels)"

Als Derek aan model All vraagt of hij een man of een vrouw is en Hansel daarop zegt:

"Hij vraagt denk ik, of je een hotdog of een broodje hebt ..... Heb je een worstje of een doosje ?"

Als Hansel bezig is aan een orgie, waarbij ook een nijlpaard te zien is, en Willie Nelson op een gegeven moment zegt:

"Waar is iedereen, Ik was nog niet klaar met het nijlpaard"

Als Derek Junior een boek leest met de titel "I am Malada" en Derek daarop zegt (omdat hij dom is):

"Wat lees je ? Ik ben Ma-la-la-la ?"

Als Hansel aan Derek Junior vertelt over zijn moeder Matilda:

Derek Junior: Heb jij mijn moeder gekend ?

Hansel: Eén van de geweldigste vrouwen die ik ooit ontmoet heb.

Derek Junior: Echt ?

Hansel: Haar moet je niet tegen je hebben bij een wip. Die heupen houden je zo vast, dat je sterretjes ziet.

Derek Junior: Wat ?

Hansel: Ik weet nog die nacht dat ze jouw vader en mij in de knoop had gelegd. Ik lag op bed te genieten en je vader nam haar van achteren. Ze had een mond als Chinees kutje. Je probeert er uit te trekken, maar het wordt steeds nauwer

Derek Junior: Hou op.

Het oude reclamefilmpje over "Aqua Vitae" (om jong te blijven uitzien), waarin Derek Zoolander half koe en half mens is en waarbij Naomi Campbell hem melkt en je daarna haar gezicht ziet onder de melk, waarbij ze dan zegt "Eeuwig jong", was ook wel sterk en hetzelfde geldt voor de enorme autocrash (fraai in beeld gebracht) waarbij Derek Zoolander een selfie probeert te maken. Veel humor is ook behoorlijk flauw (dat weet je eigenlijk al voordat je aan deze film gaat beginnen) en onnozel en is juist niet grappig (o.a. van toepassing op de twee scenes van Benedict Cumberbatch als het nieuwe top-model "All" en Kiefer Sutherland die zichzelf speelt en die mee heeft gedaan aan een orgie met Hansel, waardoor iedereen, inclusief hij dus, zwanger is geworden). Omdat de film maar iets van 95 minuten duurt en het tempo best hoog is, er veel in gebeurt en er ook een karrenvracht aan celebrities te zien is, kijkt hij wel lekker weg en verveelt het eigenlijk nergens. Ook het einde was best leuk en grappig.

De hoofdrolspelers in dit verhaal doen het best leuk en met name natuurlijk Ben Stiller in de rol van model Derek Zoolander en Owen Wilson in de rol van model Hansel. Beiden spelen hun rol weer heerlijk overdreven dom en onnozel. Degene die misschien wel het leukste was in dit verhaal, was Will Ferrell in de rol van modegod en superschurk Jacobim Mugatu. Hij komt wel pas na precies 60 minuten voor het eerst in beeld, maar wordt daarbij wel leuk geïntroduceerd. Penélope Cruz in de rol van interpol agente Valentina Valencia (die vroeger een badpakken-model was, maar door haar grote borsten kon zij nooit doorbreken tot mode-model), deed het verdienstelijk, maar zij is natuurlijk wel nog altijd mooi om naar te kijken en dat geldt ook voor Christine Taylor in de kleine rol van Matilda, die de overleden vrouw is van Derek en in het echte leven ook de vrouw is van Ben Stiller. Haar vond ik in "Zoolander 1" een fraaie verschijning en in die film heeft ze ook min of meer een hoofdrol.

Ondanks dat deze Komedie film behoorlijk flauw is en hetzelfde geldt ook eigenlijk voor het hele verhaal, heb ik me er toch best aardig mee vermaakt en dat komt door de uitvoering van het verhaal en vooral door de cast in combinatie met de karrenvracht aan celebrities. Net zoals de eerste Zoolander film, krijgt deze film daarom van mij ook weer een nipte voldoende.

Prima klassiek oorlogsdrama (gebaseerd op ware gebeurtenissen) waarvan ik de opbouw vooral sterk vond. Het begin is misschien wat langdradig maar dat vond ik juist heel goed en mooi. Het gevecht was opzicht ook wel aardig en soms ook wel indrukwekkend hoe heldhaftig men gestreden heeft (niet voor niets werden 11 personen onderscheiden het Victoria Cross voor getoonde moed buiten de normale oorlogsplicht) maar vond ik persoonlijk wat minder (soms wat stijfjes en nep). De uitvoering (inclusief wat Engelse droge humor) van het geheel was fraai en dat geldt ook voor het visuele aspect. Verder is het verhaal best boeiend en het einde mocht er ook wezen.

De cast doet het overigens uitstekend en dan met name Stanley Baker, Michael Caine (met blauwe ogenschaduw) en Nigel Green in de geweldige rol van Colour-Sgt. Bourne. Van de cast zijn overigens veel acteurs en de enige actrice in de film niet oud geworden (Nigel Green 47, Stanley Baker 48, Ulla Jacobsson 53 en Jack Hawkins 62).

P.S. o ja in het begin zit overigens best veel bloot in de vorm van chocolade tietjes

Ik had deze film al een tijdje op de plank (harde schijf) liggen en vandaag ben ik er eindelijk aan toe gekomen om hem te bekijken. Opzicht jammer dat ik hem niet eerder heb gezien, want het is gewoon een goede Misdaad / Drama met ook nog eens een ijzersterke cast.

Het verhaal (wel niet echt origineel) weet te boeien en zit ook goed in elkaar. Hetzelfde geldt voor de uitvoering die behalve visueel fraai in elkaar steekt maar ook soms lekker hard/grof is. Ook zit er hier en daar wat bloot in van fraaie vrouwen, wat natuurlijk altijd mooi is meegenomen in een film. Wat deze film vooral zo goed maakt is de cast in de vorm van Orlando Bloom en Forest Whitaker. Beiden speelden sterk maar vooral Forest Whitaker stak er weer met kop en schouders bovenuit. Het einde van de film was best goed en ook wel mooi.

Al met al gewoon een goede boeiende Misdaad / Drama, die zich ook nog eens lekker wegkeek.

Mijn god wat een tenenkrommende Nederlandse films was dit. Dat men dit een horror durft te noemen want er gebeurt niets en zeker niets engs of spannends ? De eerste 90 minuten zijn dramatisch slecht en zeer saai en dan denk je dat de film gelukkig is afgelopen maar daarna komen nog 10 minuten die de film nog enigszins verrassend maken. Maar dan is het al te laat om de film nog te redden. De acteurs waren ook erg slecht vooral Hadewych Minis en Isabelle Stokkel. Had de laatste soms een fietsenrek in de mond want in het begin was ze nauwelijks te verstaan als ze woordjes moest uitspreken met de letter "S". Al met al heeft ze weinig gezegd in deze film en dat is maar goed ook. Barry Atsma was de enige trouwens die het nog redelijk deed.

Het verhaal was een enorme tegenvaller en ik had een beetje gehoopt op een boeiende en spannende film. Waar helaas van beide was geen sprake in deze film, integendeel het was allemaal maar saai, traag en flauw. Het enige spannende moment in deze film was de allereerste keer dat het meisje uit de kelder verscheen. Maar dat was ook alles want voor de rest was dit meisje uit de kelder maar een slap aftreksel van een geest.

Dat dit geen volledige Nederlandse productie was (ook Belgisch) was goed te merken want ze zodra de Belgische acteurs begonnen te praten was het moeilijk te verstaan (ook trouwens soms bij de Nederlandse acteurs m.u.v. Barry Atsma).

De film leek wel 10 jaar oud want de gebruikte mobiele telefoontjes zagen er erg antiek uit net zoals de Belgische fabriek waarin Barry Atsma werkte. Of zien alle fabrieken er in België zo antiek uit ?

Heb normaal gesproken geen al te hoge pet op van Nederlandse films maar deze vond ik toch erg goed. Het was wel weer een typische Nederlandse film want het bloot gehalte was weer vrij hoog.

Buiten dit bloot gehalte is het verder een goede en spannende film met een prima verhaal. Ook het einde vond ik zeer verrassend. Carice van Houten laat zien dat ze een zeer getalenteerde actrice is want ze acteert uitstekend in deze film, ze ziet er ook nog eens prima uit. Ook Thom Hoffman doet het meer dan voortreffelijk in deze film.

Na hele lange tijd eindelijk weer eens een goede Nederlandse film gezien.

De covers waren vaak interessanter dan de film. Het verhaal is uiteraard zeer matig maar bij dit deel viel er eigenlijk best nog wat te (glim)lachen. Het bloot gehalte valt wederom tegen meer lag volgens mij iets hoger dan in de voorgaande delen. Al met al wederom een trieste bedoeling deze film (het Duitse RTL+ had in de jaren 80 patent op deze films) die alleen wat jeugdherinneringen oproept.