Opinions

Zeer aparte maar zeer goede film. Het verhaal was goed en de cast was zeer goed met o.a. Sean Penn, Jennifer Lopez en Billy Bob Thornton. De laatste vond ik geniaal als smerige garagehouder en Jennifer Lopez vond ik zeer sexy in deze film. Sean Penn is natuurlijk de ster van de film met al het ongeluk wat hem overkomt. Gewoon een heerlijke film met een heerlijke warme sfeer.

Film kan natuurlijk niet tippen aan "Das Boot" maar ondanks dat was het best een goede film. Het voorspelbare verhaal zat best goed in elkaar en de film was ook boeiend en soms zelfs spannend. Met de actie zat het trouwens ook wel goed in de film en de beelden zagen er regelmatig fraai uit. De cast deed het trouwens ook best goed in deze film. Al met al gewoon een leuke (wel niet helemaal realistisch en historisch correct) duikboot actiefilm.

Eigenlijk niet meer dan een kopie van "The Fugutive" dus origineel is het zeker niet, wel vermakelijk. Als je de film gezien hebt zit je eigenlijk met een déjà vu omdat je denkt deze film al eens gezien te hebben. En dat klopt ook met de eerder genoemde "The Fugutive".

Behoorlijk flauw en voorspelbaar (dat is meestal het recept bij romantische komedies) maar eerlijk gezegd vond ik het best nog leuk. Het verhaal stelt opzicht niet veel voor maar de uitvoering was leuk gedaan en er zitten ook best een aantal grappige momenten in. Vooral de scenes met Gerard Butler waren regelmatig geinig, hij deed het dan ook zeer leuk in deze film. Om Katherine Heigl heb ik eigenlijk niet hoeven te lachen (hoewel de scene met haar en het kind met de afstandsbeding wel grappig was en ook de scene bij het honkballen) maar zij compenseert dat ruimschoots met haar fraaie uiterlijk. Al met al leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

P.S. lekker dat nieuwe grote RTL5 logo continue in beeld

Geweldige humor. Het is vaak zo belachelijk maar tevens geniaal dat ik vaak in een deuk heb gelegen van het lachen (vooral de parodies op films, uncle Nutsy's clubhouse en onzin als Raul's Wild Kingdom, Wheel of Fish en natuurlijk Spatula City ). Heb deze film jaren geleden gezien maar zag toevallig dat ze hem nu uitzenden op MGM, dus het wordt snel tijd om hem weer te herzien.

Deze Naziploitation film ligt al bijna een jaar bij mij op de plank, maar vanwege het ontbreken van ondertiteling (Nederlands of Engels) heb ik hem links laten liggen. Er wordt overigens gewoon Engels in gesproken, maar met ondertiteling erbij vind ik het altijd plezieriger om een film te bekijken. Vanwege de huidige 70s challenge heb ik hem toch bekeken en dat mede omdat Naziploitation daarin een thema is en dat is tevens één van mijn favoriete thema's is, net zoals "Women in Prison". Dat laatste is zeker ook van toepassing in deze film, want het verhaal speelt zich af in een concentratiekamp voor vrouwen.

In dit verhaal wordt de joodse Lise Cohen (Daniela Poggi) naar een concentratiekamp voor vrouwelijke Joden gebracht. Een kamp dat wordt gerund als een borrel om de Duitse officieren en troepen te vermaken die ten strijde trekken. Het kamp wordt met ijzeren vuist geleid door commandant Conrad von Starke (Adriano Micantoni) en zijn ondergeschikten Alma (Maristella Greco) en Reismann (Vittorio Joderi). Conrad raakt gefrustreerd wanneer Lise geen angst toont en bedenkt wrede experimenten bedenkt om haar bang te maken, maar echter zonder resultaat. Zodra ze zich realiseert dat haar schuld (Lise dacht namelijk dat ze verantwoordelijk was voor de dood van haar familie) ongegrond is, begint Lise het spel van Conrad mee te spelen, maar hoewel ze een beter leven begint te leiden, vergeet ze de gruweldaden die ze heeft gezien en meegemaakt niet.

De film opent na de oorlog met een man genaamd Conrad von Starke, de commandant van het vrouwenkamp, die over een weg rijdt en luistert naar een proces voor oorlogsmisdaden op de radio. Hij stopt de auto en stapt uit bij de ruïnes van een oud vernietigingskamp, waar hij Lise Cohen weer ontmoet. Lise is een voormalige gevangene van het kamp en Conrad heeft afgesproken om haar daar enkele jaren na de Tweede Wereldoorlog te ontmoeten, om haar te bedanken voor haar getuigenis dat hem van een wisse dood heeft gered. Ze omhelzen elkaar en hebben schijnbaar een verhouding met elkaar.

Lise heeft dan na circa 9 minuten een flashback naar de tijd die ze tijdens de oorlog in het kamp doorbracht en we zien haar aankomen bij een zending vrouwelijke gevangenen. Sommigen worden onmiddellijk doodgeslagen of naar een ruimte gestuurd waar ze levend worden verbrand (dat was overigens de eerste keer dat ik dit zag gebeuren in een Naziploitation film) en anderen worden uitgekozen door nazi-officier Reismann om te dienen als lustobject voor de nazi's. De uitgekozen vrouwen worden gebracht in een hal, waar ze worden onderzocht (o.a. met een speculum) en uitgekleed en ook worden ze onderworpen aan een orgie door leden van de SS-Totenkopfverbände, die opgewonden zijn na het bekijken van een propaganda pornofilm met Joden met foto's van verkrachting, moeder-dochter incest, bondage, coprofagie en extreme seks. De vrouwelijke gevangenen worden vervolgens verkracht, gemarteld en seksueel vernederd terwijl Conrad en zijn geliefde Alma opgewonden toekijken.

Later heeft een vrouw seks met een SS-bewaker, die zelf wordt neergeschoten als hij zich uitspreekt tegen haar verkrachting door andere bewakers en ook heeft een gevangene seks (voor een beter leven) met nazi-officier Reismann, waarbij de gevangene daarna wordt gedood. En een gevangene die haar menstruatiecyclus heeft, wordt in opdracht van Alma aan de herdershonden gevoerd die haar verslinden en opeten en ook vinden er meer seksscènes en martelingen plaats tussen bewakers en gevangenen.

Ondertussen debatteren Conrad en zijn SS-staf aan de eettafel over nazi-theorieën, en iemand van de SS-staf vertelt dan dat hij hoopt dat er ooit speciale boerderijen zullen zijn, zodat de Joden als voedselbron kunnen worden gegeten. De SS-staf raakt hierdoor opgewonden en beoefent zowel kannibalisme als kindermoord, door een stoofpot te eten gemaakt van ongeboren joodse baby's. Wanneer één van de vrouwelijke joodse gevangenen daarbij in shock flauwvalt, kleden ze haar volledig uit en leggen ze haar op de eettafel, waarna ze haar lichaam overgieten met cognac en daarna in brand steken, zodat ze ook haar kunnen opeten.

Bij dat etentje is ook Lise aanwezig als personeel en Conrad raakt erg geïnteresseerd in Lise (kleedt Lise dan ook uit met zijn geweer, waarna je Daniela Poggi dan ook voor het eerst naakt ziet na circa 40 minuten en iets later speelt Alma nog met haar borsten) en merkt dat hij geobsedeerd raakt door haar onbreekbare wil. Aangezien alles wat hij doet om haar te martelen (zo wordt Lise o.a. verkracht, geslagen met een zweep en wordt ze volledig naakt opgehangen via haar voeten, waarbij onder haar hoofd een bak staat met hongerige ratten) haar niet demoraliseert, wordt Conrad boos en laat ze haar enige vriendin (Antiniska Nemour) in het kamp in een put met ongebluste kalk vallen, terwijl Lise, die naakt uitgekleed is en aan haar polsen hangt, wordt gedwongen toe te kijken. Daarbij dreigt Conrad Lise ook in deze put te laten vallen.

Onaangedaan door dit schreeuwt en huilt Lise nog steeds niet. Ze gaat daarna naar het ziekenhuis en wordt behandeld door een jonge dokter (Fulvio Ricciardi), die tegen Conrad onthult waarom ze niet huilt. Ze wil namelijk dood, omdat ze jaren eerder haar familie aan de nazi's heeft verraden en zich daar intens schuldig over voelt. Als ze in het ziekenhuis zelfmoord wilt plegen door uit het raam in de hondenkennel te springen, houdt de dokter haar tegen. Als de dokter haar ook vertelt dat het niet haar schuld was, wordt ze vastbesloten om te overleven. Ze heeft seks (daarbij hoor je ook op de achtergrond een liedje over "Lise"), met de dokter, wat best lang duurde, en bevestigt haar beslissing om te leven.

Lise wordt verder gemarteld door Conrad, die haar vertelt dat hij verliefd op haar is geworden. Ze beweert ook van hem te houden en begint een extreme seksuele relatie met hem, waarbij ze ook kil tegenover de andere gevangenen overkomt (een gevangene die ter dood wordt veroordeelt wendt zich tot haar, maar zij duwt haar van zich af), om zodoende haar genegenheid te bewijzen. Ze raakt ook zwanger van hem en hij wordt later met zijn eigen zweep gesodomized (krijgt ook een knietje in zijn ballen) door de jaloerse Alma (was namelijk verliefd op Conrad). Als reactie hierop wurgt hij Alma dodelijk (Lise kijkt daarbij toe). Lise baart een kind (een jongen), maar de baby wordt door Conrad van haar afgenomen en gedood en dat omdat hij "half-joods" is en een "halfbloed" zou geen plaats in de wereld hebben volgens de nazifilosofie.

We belanden dan weer in de huidige tijd, waar Lise en Conrad aan het vrijen zijn tegen een muur in de ruïnes van het vernietigingskamp.Lise schiet hem dan neer en trekt zijn lichaam naar een kuil waarin hij valt en verdwijnt. Als ze wegloopt komt ze nog een oude man tegen en als ze eenmaal buiten is, zie je nog een rokende schoorsteen (oftewel de oude man was ook een Jood en heeft als wraak het lichaam van Conrad verbrandt, zoals de nazi's dat deden met Joden) op de achtergrond, waarna de film is afgelopen na circa 93 minuten.

Hoewel ik dit zeker niet één van de betere Naziploitation films vond, vond ik het wel een wat aparte Naziploitation film (had opzicht een redelijk verhaal) en ging het er ook soms grof aan toe (o.a. vrouwen die levend verbrandt worden, kannibalisme en het voeren van vrouwen aan honden) zoals alleen de nazi's dat kunnen doen. Uiteraard was het allemaal wel erg nep (zo was de ongebluste kalk waarschijnlijk gewoon verf of yoghurt), maar dat drukt de pret niet. Naaktheid (borsten, billen, piemels en behaarde schaamstreken) is er volop te zien en dat o.a. van hoofdrolspeelster Daniela Poggi die er niet onaardig uitzag, maar ook van o.a. de vrouwen Antiniska Nemour en Caterina Barbero (te zien tijdens de orgie) die beiden een vrouwelijke gevangene spelen.

Je moet ervan houden van zulke films. Het eerste uur is best aardig en soms ook grappig maar het 2e uur was echt triest en zat ook vol met clichés. Het dieptepunt van de film vond ik het gedeelte in de jungle. Dat was zo belachelijk dat het beter was geweest als men dat stuk eruit had geknipt.

In deze matige Italiaanse Horror / Avontuur film (een Kannibalen-film), draait het om twee overlevenden, te weten Robert Harper (Massimo Foschi) en Rolf (Ivan Rassimov), van een vliegtuigcrash in de jungle, die worden achtervolgd door een kannibalenstam. Eén van hen kan ontsnappen, maar de tweede valt in handen van de menseneters.

"Ultimo Mondo Cannibale" volgt braafjes het standaard survival plot van mensen raken verdwaald in de jungle en hebben vervolgens 90 minuten om weer te ontsnappen. De film houdt het ook qua moord, verkrachting en andere gewelddadigheden vrij beschaafd en kijkers op zoek naar een weergaloos bloedfestijn, kunnen beter uitwijken naar latere episodes uit het kannibalengenre.

Het enige leuke in deze film is eigenlijk de mooie Me Me Lai, als de inheemse Pulan, die na circa 27 minuten voor het eerst in beeld te zien is en de onderbroek van Robert Harper van zijn lijf trekt en gefascineerd naar zijn penis kijkt en er naderhand ook meespeelt. Ze geeft Robert Harper dus letterlijk een handje (wat hij zichtbaar prettig vindt) en naderhand neemt Robert Harper haar op zijn hondjes

Ze loopt ook continue topless (ze heeft mooie borsten) rond en is naderhand ook even volledig bloot te zien, als ze eten gaat zoeken en gereedmaken in de jungle. Voor haar loopt het overigens wel niet goed af, want op het einde krijgen de kannibalen haar te pakken en wordt ze gedood, onthoofd, opengesneden, worden haar organen verwijdert, wordt haar ribbenkast opengebroken, waarna ze op een vuurtje gered wordt gemaakt voor consumptie. Voor Me Me Lai was dit eigenlijk een déjà vu, want die scène is ook letterlijk maar haar te zien in de film "Mangiati Vivi! (1980)".

Voor Robert Harper loopt het overigens wel goed af, want hij komt uiteindelijk weer terecht bij het gecrashte vliegtuigje en vliegt samen met Rolf (die alsnog dood gaat vanwege zijn verwondingen) weg. Hij is ook de hoofdrolspeler in het verhaal, die zich als een houten Tarzan door de jungle begeeft en zich in gebeurtenis na gebeurtenis stort, zonder dat er ooit een fatsoenlijke verhaallijn ontstaat.

Uiteraard en helaas zien we ook weer onnodig dierenleed (zo zien wij onder andere hoe men een krokodil levend slacht of hoe men een adelaar vastnagelt aan een steen) en zien we een inheemse vrouw een kind baren, die daarna de navelstreng met de tanden doorbijt, waarna ze het kind in de rivier gooit en die daarna wordt opgegeten door een krokodil. Ook zijn er nog wat irritante kannibalen kinderen die plassen op Robert Harper en ook gooien ze stenen naar hem.

"Ultimo Mondo Cannibale" is een Horror / Avontuur film die door de tijd is ingehaald en onderdompelt te midden van de concurrentie. Kortom, voor de liefhebber.

Jezus ben blij dat ik deze film niet in de bioscoop gezien heb. Wat een trieste film was dit. Het was meer een samenraapsel van The Exorcist, The Omen en Mirrors. Eigenlijk was niets origineels in deze film en dat maakt hem eigenlijk nog triester. Het verhaal stelde weinig voor en was ook nergens spannend of eng het einde was behoorlijk triest. Odette Yustman ziet er best aardig uit maar haar acteer prestaties waren zeer beroerd in deze film. Gary Oldman staat vermeld bij de hoofdrol spelers maar echt veel komt hij er niet in voor, was trouwens ook een slechte bijrol van hem. Het enige goede aan deze film was de duur, want hij duurde maar slechts 87 minuten en dat was meer dan voldoende.

Boeiende en spannende film met prima rollen van Bruce Willis en Samuel L. Jackson. Het einde was goed en verrassend.

Gewoon een aardig oorlogsdrama (de tweede geregisseerd door Angelina Jolie) met een goed en interessant waargebeurt verhaal. Helaas vond ik de uitvoering wel wat minder en dat kwam vooral omdat het geheel wat langdradig is en eigenlijk ook wat te romantisch is weergegeven. En met dat laatste bedoel ik dat het geheel wat te soft is weergegeven en ik het eigenlijk nergens echt schokkend of aangrijpend vond. Zo hadden van mij de gebeurtenissen in het Japanse gevangenenkamp veel bruter mogen worden weergegeven en ook de Japanse kampcommandant Watanabe (alias "De Vogel") had wat mij betreft sadistischer mogen zijn.

De film opent overigens sterk (ook visueel) met de scene in de bomenwerper die best realistisch was weergegeven en ook de nodige actie bevat. Ook het gedeelte dat Louis Zamperini en twee bemanningsleden 47 dagen op zee verbleven (nadat ze zijn neergestort met een vliegtuig na een zoektocht naar een ander neergestort vliegtuig) verbleven in twee rubberbootjes mocht er wel wezen en was best realistisch. Wat men met de dieren (meeuw en haai) deed vond ik wel zielig, maar dat hoort er nu eenmaal bij om te overleven.

Vanaf het moment dat ze worden gevonden op de zee (na precies een uur) door een Japans oorlogsschip en een paar tellen later opeens gevangen zitten in een bos, vond ik de film minder worden. Dat kwam, zoals ik al in de opening aangaf, vooral omdat ik de ontberingen die Louis Zamperini en de overige gevangen moesten ondergaan (zo gebeuren er geen executies in de vorm van onthoofdingen) in het Japanse gevangenkamp niet indrukwekkend, schokkend of aangrijpend vond. Ook de Japanse bewakers komen niet bepaald bruut over (terwijl ze dat destijds zeker waren) en de Japanse kampcommandant Watanabe, die de pik heeft op Louis Zamperini, vind ik ook niet echt overtuigend weergegeven. Hij slaat wat met zijn bamboestok en dat is het eigenlijk ook. Het einde vond ik overigens wel mooi en zeker het gedeelte waar men laat zien en vertelt wat er na de oorlog is gebeurt met Louis Zamperini (vorige jaar gestorven en is bijna 100 jaar oud geworden). De cast speelt overigens degelijk en verdienstelijk en met name de drie hoofdrolspelers Jack O'Connell (in de rol van Louis Zamperini), Takamasa Ishihara (in de rol van kampcommandant Watanabe) en Domhnall Gleeson (in de rol van piloot Phil die tevens de beste vriend was van Louis Zamperini).

Al met al gewoon een aardig gelikt oorlogsdrama, die wat mij betreft wel veel harder had mogen worden weergegeven. Wat dat betreft heeft deze film weinig indruk op mij gemaakt, terwijl ik films die zich afspelen tijdens de Tweede Wereldoorlog graag bekijk.

Niet hoogstaand maar al met al toch nog wel een redelijke thriller / drama / romantiek die zich aardig wegkijkt. Dat laatste komt vooral dankzij Lynn Collins die er best wezen mocht. Het is inderdaad wel een beetje opletten bij deze film want het verhaal bevat in feite twee verhaallijnen waarvan ik het thriller gedeelte duidelijk het leukste en beste vond.

Ondanks dat avontuurfilms niet bepaald mijn favoriete genre is (in de jaren 80 keek ik ze wel graag), heb ik gisteravond wel naar "Uncharted" gekeken en dat vanwege het meespelen van Marky Mark Wahlberg die ik graag in films zie.

In dit verhaal gaat ober / barman Nathan Drake (Tom Holland) met de cynische schatzoeker Victor Sullivan (Mark Wahlberg) op zoek naar de best bewaarde goudschat ter wereld en het gaat daarbij om gestolen goud dat de ontdekkingsreiziger Magellaan op een zeer geheime plek achterliet. Voor Nathan is de zoektocht persoonlijk, want zijn vermiste broer Sam (Rudy Pankow) ondernam jaren geleden eenzelfde poging. Terwijl ze samen een levensgevaarlijke reis om de wereld maken op zoek naar de grootste schat die nooit is gevonden, moeten ze het opnemen tegen de meedogenloze en vermogende man Santiago Moncada (Antonio Banderas) en diens rechterhand Braddock (Tati Gabrielle) die ook opzoek zijn naar het goud.

Die Braddock moet je overigens niet verwarren met kolonel James Braddock (oftewel Chuck Norris) uit de "Missing in Action" films

"Uncharted" is gebaseerd op de "Uncharted games", welke schijnbaar een zeer succesvolle gameserie is van Sony. Ik heb echter totaal geen affiniteit met videogames en ik heb deze film dus gekeken zonder enige voorgeschiedenis. Het zou daarom best kunnen dat deze film geen eer doet aan de bekende gamereeks, maar ik ben dus niet de persoon om daar een oordeel over te geven. De film heeft veel overeenkomsten met de "Indiana Jones" films en serie ("The Adventures of Young Indiana Jones") en deed me ook denken aan films zoals "National Treasure (2004)", "The Three Musketeers (2011)" en de leuke verfilming van "Kuifje". Maar "Uncharted" kan geen moment in de schaduw staan van de epische avonturenfilms van weleer.

Je weet wat je te wachten staat en wat je ongeveer krijgt voorgeschoteld. Een clichématig verhaal met verschillende partijen die allemaal achter dezelfde verloren schat aanzitten. Voeg hier wat actiescènes aan toe en puzzels die opgelost moeten worden en je krijgt een typische, één in een dozijn, film met een avontuurlijk sfeertje. Op geen enkel vlak is "Uncharted" bijzonder, vernieuwend of enigszins uniek. Het genre is inmiddels een beetje uitgemolken en de films zijn vaak dertien in een dozijn, er zit gegarandeerd een knappe vrouw in waar de hoofdrol speler verliefd op kan worden, een plottwist die je van mijlen ver ziet aankomen en een montage waarin een puzzel wordt opgelost. En "Uncharted" tikte bijna alle hokjes aan en als bonus krijgen we ook nog een vermist familielid die meer van de schat af wist.

Maar slecht is deze film nu ook weer niet, want vanwege het aardige duo Tom Holland en Mark Wahlberg is de film nog best vermakelijk en de film is ook goed voorzien qua actie (de meeste actie scenes zijn ook best spannend), achtervolgingen en vuurgevechten. Er zitten zelfs een paar verrassingen in en de humor (o.a. de kauwgum humor) is gezellig. Maar "Uncharted" is echter zeker niet perfect. Je mist bijvoorbeeld een dikke achtervolging met auto's (dit wordt eigenlijk wel aardig gecompenseerd door de fraaie actiescène in een vliegtuig waarbij er ook een auto aan te pas komt) en het komt allemaal wat laat op gang. De fraaie finale met de vliegende piratenschepen (misschien wel gejat van "The Three Musketeers") aan helikopters mocht er visueel gezien wel wezen en daarbij doet Tom Holland ook een Jack Sparrow-tje.

Vooral Tom Holland (hij doet er alles aan om er een feestje van te maken en hij springt, holt en klautert achter iedereen aan) en Mark Wahlberg (begint wel op leeftijd te raken) maken het kijken van deze film waard. Holland en Wahlberg zijn beide charismatische acteurs met scherpe en komische timing, zodat grappen daadwerkelijk aankomen. Het gekibbel en wantrouwen tussen de twee creëert een aantal geinige situaties waar ze zich uit moeten wringen. En de rollen van Antonio Banderas en Tati Gabrielle als slechteriken, waren ook best leuk en geven de film een bepaalde flair. Ik vond het prettig dat ik een aantal van de acteurs in de film al kende en de nieuwere gezichten, te weten Sophia Ali (in de rol van Spaanse schatzoekster Chloe Frazer die van twee walletjes lijkt te snoepen) en Tati Gabrielle, zorgen voor een leuke afwisseling.

"Uncharted" is zeker niet uniek, maar wel leuk genoeg om bijvoorbeeld gezellig met het gezin op de bank te bekijken. Er is niet extreem veel bloed en doden vallen er vooral off-screen. Ik vond de film best aardig wegkijken en vooral door de cast. Het einde laat ruimte over voor een vervolg (dan zullen we wel de vermiste broer Sam terugzien) en dat wordt mede aangekondigd door twee extra scènes na het einde.

Min of meer de voorloper van "Home Alone". Het verhaal is natuurlijk niet hoogstaand (regelmatig flauw) maar de uitvoering was best aardig en dat kwam vooral natuurlijk door John Candy. Alleen al dankzij hem is deze film best leuk om te zien. Deze film was ook min of meer het debuut van Macaulay Culkin die na deze film voor een aantal jaren een kinderster werd tot hij een baard in de keel kreeg en met Michael Jackson omging.

Knappe en aangrijpende Deens / Duits (er wordt vooral Duits gepraat) oorlogsdrama, van de half-Nederlandse regisseur Martin Zandvliet, die ook is ingestuurd voor de Oscar voor "Beste Buitenlandse Film".

Het verhaal speelt zich af in Denemarken in mei 1945 enkele dagen na de oorlog, waarbij een groep jonge Duitse krijgsgevangen de gedwongen opdracht krijgt om een paar miljoen landmijnen te ontmantelen in de Deense stranden aan de westkust, die daar gelegd zijn door de Duitse bezetters, omdat die dachten dat daar wel eens de invasie kon gaan plaatsvinden. Een aantal van deze jonge Duitse krijgsgevangen valt onder de verantwoordelijkheid van de harde Sergeant Carl Leopold Rasmussen, die Duitsers haat. Dat reageert hij dan ook regelmatig af op de gevangenen, die hij daarom in eerste instantie ook slecht behandelt. Maar door de tragische gebeurtenissen tijdens het ontmantelen van de mijnen, ontstaat er een band tussen de jonge gevangenen en Sergeant Carl Leopold Rasmussen en daar draait het dan om in dit verhaal.

Hoewel deze film zeker niet gemaakt is met een groot budget (strand, paar gebouwen en beperkt aantal acteurs en actrices), heeft men wel het maximale eruit weten te halen, want deze film zit gewoon goed en mooi in elkaar en weet eigenlijk al vanaf de eerste minuut (geweldige introductie van Sergeant Carl Leopold Rasmussen) te boeien en houdt dat vast tot de laatste minuut. Omdat de jonge Duitse gevangenen alle landmijnen moeten opruimen met primitieve middelen (hun eigen lichaam en een stokje), wordt het natuurlijk regelmatig tragisch en aangrijpend als er weer eens iemand wordt opgeblazen (regelmatig overigens) door een landmijn. Dat wordt de eerste keer zelfs zeer aangrijpend in beeld gebracht (omdat de persoon daarbij ook niet wordt gedood, maar wel zwaargewond raakt) en daarna niet meer en zie je enkel en alleen nog de ontploffingen van de landmijnen. Maar het blijft natuurlijk wel tragisch om dat te zien en het heeft natuurlijk ook impact op de gevangenen en de Sergeant.

Wat vooral mooi is weergeven in dit verhaal (misschien wel clichématig en ook voorspelbaar), is de band die ontstaat tussen de jonge gevangenen en de harde Sergeant Carl Leopold Rasmussen, die zich langzamerhand ontpopt als een soort van zorgzaam persoon voor hun. Dat komt ook omdat de Sergeant het niet fijn vindt dat jonge Duitse gevangenen (zeg maar gerust kinderen) dit werk moeten doen i.p.v. slechte ervaren Duitse gevangen en uiteraard grijpt het hem ook aan als weer een jongere gedood wordt door een landmijn en ook zijn eigen hond, door een over het hoofd geziene landmijn (dat reageert hij dan weer af op de gevangenen). Het einde van het verhaal vond ik overigens goed en mooi en na het einde van het verhaal krijg je nog te lezen dat ruim 2000 Duitse krijgsgevangen gedwongen dit werk (ontmantelen van landmijnen) moesten doen aan de Deense westkust en dat daarbij bijna de helft is omgekomen of gewond is geraakt en velen van hun waren jongeren.

Van de cast had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar ze deden het wel allemaal uitstekend en ze tilden ook het verhaal naar een hoog niveau en met name Roland Møller in de rol van de harde Sergeant Carl Leopold Rasmussen (het is wel jammer dat je geen achtergrond over hem te weten komt). Maar ook de jongeren in de rol van de jonge Duitse gevangenen speelden uitstekend zoals Louis Hofmann (in de rol van Sebastian Schumann, die min of meer de leider is onder de jongeren), Emil Belton (in de rol van Ernst Lessner die de tweelingbroer is van Werner Lessner en die beiden omkomen door een landmijn) en Joel Basman (in de rol van Helmut Morbach, waarvan ik dacht dat hij wel eens slecht kon zijn). De jonge Duitse gevangenen zijn ook allemaal niet slecht en degene de juist wel slecht is, is Mikkel Boe Følsgaard in de rol van Luitenant Lt. Ebbe Jensen (die de commandant is van Sergeant Carl Leopold Rasmussen), met zijn loze beloftes en lakse houding.

Al met al een knappe en zeker ook aangrijpend oorlogsdrama, die misschien wel wat clichématig en voorspelbaar is. Daarom betwijfel ik ook of deze film de Oscar voor "Beste Buitenlandse Film" zal gaan winnen tijdens de komende Oscars, want daarvoor is hij misschien niet uniek genoeg.

Een vermakelijke actie film. Tommy Lee Jones en Gary Bussy acteren prima als geflipte figuren. Steven Seagal speelt in beetje houterig in deze film maar doet het verder niet slecht wat normaal gebruikelijk is in zijn films. Erika Eleniak had men beter uit de film kunnen laten want die voegt m.u.v. de taart scene niet veel toe.

Waar ik het eerste deel nog zeer goed vond viel dit deel toch redelijk tegen. De film zit uiteraard vol gevechten maar echt boeiend wordt het niet. Dit komt mede omdat de slechterik deze keer maar een matige acteur is die niet kan overtuigen. Bovendien mist deze film ook de humor die wel in het eerste deel zat. Wel leuk om een jonge Katherine Heigl te zien spelen, ze is toch uitgegroeid tot een mooi bloempje.

Wat een trieste bedoeling was dit. Dit mag dan wel een horror zijn maar dan wel voor de allerkleinste onder ons. Man man man wat een flauwe en kinderachtige bedoeling was dit. M.u.v. een paar minuten (zeg maar gerust de enige grove momenten in deze film) en Musetta Vander had deze film mij niets te bieden. De laatste overigens niet vanwege haar acteertalenten maar vanwege haar uiterlijk (met name haar flinke hangtieten die men goed liet zien toen ze in de garage kleding ging wassen).

Het verhaal is tenenkromend slecht en hetzelfde geldt voor de uitvoering (het wezen waar het om gaat was gewoon lachwekkend). Tel daarbij ook nog eens een erbarmelijke slechte cast (Jonny Weston, Gattlin Griffith en Peter Holden, met name de laatste was heel slecht) en je hebt gewoon te maken met een baggerfilm. Ondanks dat de film maar iets duurt van 80 minuten kon ik het niet meer uithouden en ben ik na 45 trieste minuten maar vooruit beginnen te spoelen.

Nee, aan deze film heb ik weinig plezier (understatement) gehad en het was achteraf gezien ook zonde van mijn tijd. Vanwege Musetta Vander krijgt deze film nog een "1,0" van mij en dat is eigenlijk nog te veel.

Deze aparte Misdaad / Thriller film (het is eigenlijk meer een "Mystery" film) van regisseur David Robert Mitchell (hij maakte ook al de verrassend sterke Horror / Mystery film "It Follows (2014)") zag ik toevallig voorbijkomen op "Film1" en omdat er gelijk bij de opening al veel bloot te zien was, o.a. een oude vrouw (Wendy vanden Heuvel die op haar balkon de vogels (o.a. een witte Kaketoe) topless voert en Andrew Garfield die we snel daarna een actrice (Riki Lindhome) zien neuken in zijn slaapkamer (op het einde neukt hij overigens ook de oude vrouw), trok de film gelijk mijn aandacht.

Sam (Andrew Garfield) is een sympathieke, maar wat doelloze jongen met een interesse voor complottheorieën die in een nogal eigenaardig appartementencomplex in Los Angeles woont. Hij ontmoet daar de mysterieuze Sarah (Riley Keough), waar hij direct halsoverkop verliefd op wordt. Als Sarah op een dag zomaar verdwijnt houdt haar vermissing hem in de greep. Sam ontdekt een link tussen de recente moord op een miljardair en de moorden op een aantal honden in zijn omgeving. Dit spoor leidt hem al snel naar de muziekwereld van onafhankelijke bands, waar hij samen met een vriend onderzoek doet naar de verdwijning van Sarah. Deze vriend heeft lokaal een aantal strips uitgebracht die de naam "Under the Silver Lake" dragen en elementen lijken te bevatten uit gebeurtenissen in het echte leven.

Andrew Garfield is vooral bekend van zijn rol als Spider-Man/ Peter Parker uit "The Amazing Spider-Man" en de rol die hij hier speelt zal menig wenkbrauw doen fronsen, want in principe past deze rol totaal niet bij een persoon als Garfield. Toch pakt het erg goed uit en met zijn onschuldige uitstraling weet Garfield treffend een op seks beluste jongen (trekt zich o.a. af op foto's) te spelen die halsoverkop verliefd raakt op een meisje dat hij begluurd bij het zwembad. Echter, als zij plotseling van het een op het andere moment verdwijnt, raakt Sam verstrikt in een bizar web (leuke link naar Spider-man ) van seks, drugs en moord.

"Under the Silver Lake" is een allesbehalve makkelijke film. Zo bevat het eerste half uur van de film een rare aaneenschakeling van beelden, waarbij je als kijker in eerste instantie niet echt goed weet wat je er nou eigenlijk mee aan moet. Sam begluurd de vrouwen vanuit zijn appartment met een verrekijker en heeft intussen een seksuele relatie met een actrice. Toch is Sam helemaal in de ban van de bloedmooie Sarah en op een avond wordt Sam uitgenodigd door haar. Ze hebben een fijne avond, welke abrupt wordt afgebroken door de binnenkomst van een roommate van Sarah.

Bij het afscheid spreken ze af om snel opnieuw af te spreken, maar voordat het zover komt verdwijnt zij. Wat je vervolgens krijgt voorgeschoteld is een bizarre zoektocht door Los Angeles (met o.a. fraaie beelden van de buitenwijken van Los Angeles, de heuvels en het appartementencomplex waar Sam woont), die voor vele als een veredelde LSD-trip zal aanvoelen. Leuk is dat er subtiel wat knipogen naar bijvoorbeeld "The Amazing Spider-Man" in de film verwerkt zijn, maar buiten dat is de film eigenlijk een groot eerbetoon geworden aan regisseurs als Alfred Hitchcock en David Lynch. Dit treedt vooral naar voren bij de vorm van bepaalde shots of scènes die sterk doen denken aan het het werk van de genoemde regisseurs en de toon en de sfeer van de film doet denken aan series en films als "Rear Window (1954)", "Twin Peaks (1992)", "Mulholland Dr. (2001)" en "Donnie Darko (2001)". In z’n geheel beschouwd valt er geen touw aan vast te knopen en is het volstrekt onduidelijk wat echt is en wat pure inbeelding is van het hoofdpersonage. Er passeren zoveel eigenaardige dingen de revue dat wie de film bekijkt slechts één keuze heeft: achterover leunen en van de rit genieten.

Hoe verder de film vordert, hoe meer de puzzelstukjes op hun plaats vallen, maar ook hoe vreemder de film eigenlijk wordt. Zo brengt Sam zijn plotse missie op het pad van een hondenmoordenaar, een piraat, een naakte uilenvrouw, een ondergronds gangenstelsel, een eenzame koning en een gestoorde componist die alle nummers van "Nirvana" gemaakt zegt te hebben. De verwijzingen naar de hedendaagse popcultuur (met o.a. het fraaie R.E.M. nummer "What's The Frequency, Kenneth?", waar Sam met een ballonnenvrouw op gaat dansen in een club) wordt ook flink aangekaart in deze film en is er ook op werkelijk briljante wijze in verwerkt. Om de verwijzingen nog wat extra kracht bij te zetten kom je er achter dat overal verborgen boodschappen in verwerkt zitten, die logischerwijze zullen gaan leiden tot de ontrafeling van het mysterie. Maar ook de legende van "The Owl", een naakte vrouw die poedelnaakt met een uilenmasker op mensen vermoord, zorgt voor krankzinnige cinema.

Deze film valt niet in een hokje te duwen. "Under the Silver Lake" giet daarvoor te veel elementen uit andere genres in één verhaal. Er wordt constant gebalanceerd tussen thriller, film noir, tragikomedie en mysterie. Een vleugje spanning wordt ontzenuwd door de absurditeit van het complot dat Sam najaagt en de ridicule manier waarop de ene hint naar de andere (of soms tot niets) leidt door de scènes waarin Sam zijn realiteit onder ogen moet zien.

Het maakt dat dit een film is waarbij je als kijker moet openstaan voor de meest rare dingen en uiteindelijk tevens dient te beschikken over een flinke kennis van de popcultuur en filmgeschiedenis. Het maakt ook dat "Under the Silver Lake" absoluut geen film voor iedereen is geworden. Toch zullen de mensen die de links kunnen leggen op hun wenken worden bediend. Het is dan ook aan te raden om de film een kans te geven en er niet vroegtijdig de brui aan te geven. Wie het grotere geheel ziet, zal niet kunnen ontkennen dat de film een absoluut meesterwerk is.

De cast (met veel mooie vrouwen) doet het goed en leuk en hoewel ik geen fan ben van Andrew Garfield, vond ik hem in deze rol best genietbaar. Maar het meest genietbare in deze film zijn toch de vele mooie vrouwen zoals Riki Lindhome, Riley Keough (haar scène aan het zwembad mocht er wezen), die goed aan de weg aan het timmeren is in Hollywood, Sydney Sweeney en Bobbi Salvör Menuez als een "Shooting Star" meisje, Grace Van Patten als de "Balloon Girl", Callie Hernandez als "Millicent Sevence" en Stephanie Moore die we via een televisie zien in een bunker en daarbij is ze volledig naakt.

Al me al is "Under the Silver Lake" het soort film dat fans van David Lynch zeker zal weten te bekoren. Wat regisseur David Robert Mitchell precies met deze film wil vertellen is onduidelijk en het surrealisme heeft de overhand, maar de maffe reis naar het even dwaze einde is in ieder geval best fraai.

Wat een rare film was dit, het verhaal draait inderdaad letterlijk en figuurlijk over een buitenaards wezen dat de perfecte synthetische vorm van een onweerstaanbare vrouw aanneemt (in dit geval Scarlett Johansson) en met een wit busje rondrijdt in Schotland op zoek naar haar voedingsbron "mannen" die ze zeer makkelijk weet te strikken met haar seksualiteit. Ik zou waarschijnlijk ook een makkelijk prooi voor haar zijn geweest

Opzicht natuurlijk een leuk idee voor een film, maar helaas is de uitvoering behoorlijk saai en tevens enorm langdradig. Tel daarbij nog eens het sobere Schotland (wel soms fraaie beelden van landschappen), waar de zon zelden schijnt, en je hebt te maken met een sobere film. Er zit overigens ook totaal geen humor in deze film en ook nul komma nul vrolijkheid. Ook de muziek, bestaande uit klassieke muziek of zelfs krijsende violen en cello's is sober en redelijk angstaanjagend.

Omdat het verhaal wel lekker mysterieus blijft tot het einde (vond ik overigens wel aardig), weet de film wel nog te boeien. Het verhaal heeft overigens veel weg van een repeterende cirkel want er gebeurt eigenlijk steeds hetzelfde (zeker in de eerste 45 minuten). Het verhaal draait ook enkel en alleen om de fraaie Scarlett Johansson en de rest van de personen (niemand heeft een lange rol) fungeert alleen maar als haar voedingsbron of als testmateriaal. Er wordt ook nauwelijks gepraat in deze film, pas als het quasimodo figuur na circa 50 minuten verschijnt wordt er iets meer gepraat. Scarlett Johansson als buitenaards wezen doet het overigens verdienstelijk en er is ook zelfs wat bloot van haar te zien (@Lefgozer ). Zeker het spiegelshot mocht er wel wezen (duurde ook lang). Het merendeel van het bloot in deze film betreft overigens mannelijke klokkenspelen

Opzicht was deze film nog wel te doen, maar eerlijk gezegd had het voor mij wel wat boeiender en interessanter gemogen en zeker ook wat korter. Ik wil deze film eigenlijk een nipte onvoldoende geven, maar vanwege Scarlett Johansson geef ik hem toch nog een nipte voldoende.

Wat een contrast in deze film, namelijk de fraaie Diane Lane en dan het gedrocht Sandra Oh ik moet .

Deze romantische film (met wat lichte drama elementen erin) is wat flauwtjes en eigenlijk ook wel wat cliché. Dankzij Diane Lane was deze film toch nog best draaglijk voor mij maar ik ben duidelijk niet de doelgroep voor deze film want dat is toch echt vrouwen. Visueel zag het er overigens best allemaal aardig uit.

Oubollige flauwe komedie met Dirk Benedict (vooral bekend als Templeton "Face" Peck van de zeer populaire jaren 80 serie "The A-Team") en een jonge appetijtelijke Melanie Griffith (wat is ze tegenwoordig toch een lelijk gedrocht geworden) met vervelende Donald Duck stem. Qua verhaal en humor stelt het allemaal weinig voor, maar de uitvoering ging nog wel en de film kijkt zich ook nog redelijk weg vanwege de duur. De cast deed het overigens verdienstelijk en het was leuk om vele bekende jaren 80 acteurs weer eens terug te zien zoals de eerder genoemde Dirk Benedict en Melanie Griffith, maar ook Michael Winslow (de man van de geluiden bij de "Police Academy" films) en de fraaie Audrey Landers (bekend van de hitserie "Dallas"). Deze film heb ik gezien bij toeval op de leuke zender MGM waar ze regelmatig vrij onbekende films uitzenden die soms wel eens verrassend leuk/goed zijn.

P.S. de scene waarbij een vrouw uit een auto stapt en daarna blijft hangen met de jurk aan de auto ,die daarna volledig van haar wordt verwijdert als de auto wegrijdt en zij topless staat, was wel geinig Het laat overigens goed zien, hoe flauw de humor (leek soms wel op slapstick) was in deze komedie.

Aardig interessant waargebeurd drama over de jonge jaren van de pientere Julian Assange die veel gelijkenis heeft met de gebeurtenissen over hem een paar jaar geleden. Toen deed hij het wel met moderne ICT middelen, terwijl hij het destijds in de begin jaren 90 (toen er ook nog geen Internet was) moest doen met een Commodore 64 en telefoonlijnen.

Het verhaal zit goed in elkaar en weet ook te boeien en ook met de uitvoering zit het wel goed (ook leuk om de ouderwetse computers, beeldschermen en telefoons weer eens terug te zien). Ook de vrij onbekende cast doet het goed en vooral natuurlijk Alex Williams in de rol van Julian Assange, maar ook Anthony LaPaglia als de sympathieke Detective Ken Roberts. Het tempo is behoorlijk hoog en voordat je het in de gaten hebt is de film al afgelopen (duurt ook niet echt lang).

Al met al een goed waargebeurt drama voor Julian Assange.

Horrorfilms die in de ruimte of diep onder water afspelen vind ik altijd leuk om te zien (met name door de sfeer) en daarom heb ik deze "Underwater (2020)" met de platte (omdat ze namelijk geen borsten heeft) Kristen Stewart gisteravond gekeken en over het platte lichaam van Kristen Stewart werd in de film ook op een gegeven moment gezegd (door T.J. Miller):

"Met je lieve, platte bovenlijf."

Norah Price (Kristen Stewart) is een getalenteerde technische specialiste die werkt voor "Tian Industries", een groot bedrijf dat actief is in de oliesector. Ze is samen met circa 300 werknemers aan de slag in "Kepler 822", een onderzees boorplatform op de bodem van de Marianentrog in de Stille Oceaan. Wanneer het platform wordt opgeschrikt door een allesvernietigende aardbeving, blijven er met Norah slechts een aantal overlevenden over. Kapitein Lucien (Vincent Cassel), één van hen, ziet maar een oplossing, om echt te kunnen ontsnappen moeten ze helemaal afzakken naar "Roebuck 641", één van de deelfaciliteiten van "Kepler 822". Daarvoor moeten ze echter een wandeling over de zeebodem van ruim anderhalve kilometer afleggen. Als blijkt dat de gigantische trillingen niet veroorzaakt worden door een aardbeving, er is namelijk door het boren ook een enorm diepzeemonster uit zijn slaap ontwaakt, voelen Norah en de anderen dat hun leven aan een zijden draadje hangt. Zullen ze dit overleven?

"Underwater" heb je waarschijnlijk al een aantal keren gezien, en ook in betere varianten. Denk aan The "The Abyss (1989)", "Alien (1979)", "The Thing (1982)" of "The Descent (2005)". Oftewel horrorspanning op een plek waar je eigenlijk niet kunt ontsnappen. En mogelijk lijkt ie wel het meeste op de vrij onbekende Sciencefiction / Horror film "Leviathan (1989)".

Als je dacht dat we al bijna alles weten van onze planeet en het universum waarin we leven, dan heb je het grondig mis. Vanzelfsprekend zijn er nog heel wat dingen die we niet weten over het leven of die we tot nu toe nog altijd niet begrijpen. Welke geheimen zullen onze aardbol en het universum nog prijsgeven? Zijn er reusachtige dieren waar we nog nooit van hebben gehoord of zou het kunnen dat er echt ander leven in het universum bestaat? Op die vragen probeert "Underwater" een antwoord te bieden en dat levert best een spannende. vermakelijke en interessant ogende spektakelfilm op.

"Underwater" begint ook vrijwel meteen spannend en spectaculair na de introductie van Norah in een kleedruimte. Norah's ontsnapping zorgt in de eerste minuten van de film voor de nodige spanning en de benauwde setting werkt goed en je krijgt als kijker allerlei vragen voorgeschoteld (zoals waar is de rest van de circa 300 werknemers). De spanning is met momenten niet te snijden en samen met de overlevenden wil je maar al te graag weten wat er zich buiten bevindt, al weet je dat dat helemaal niet goed afloopt. De schrijvers van "Underwater" vergeten echter wel om boeiende dialogen neer te schrijven, waardoor de film meermaals stilvalt en dit wordt dan enigszins slordig opgelost door een zwart scherm en een plotse scène overgang.

Doordat de dialogen zo mager overkomen, is het ook geen verrassing dat de personages allesbehalve goed zijn uitgewerkt. De enige connectie die je met de personages hebt, is dat je net zoals hen alle moeite van de wereld zou doen om de onderzoeksfaciliteit te verlaten. Het is echter bijzonder moeilijk om andere emoties dan angst te distilleren. Norah, Rodrigo, Paul, Captain Lucien, Emily en Liam (in deze volgorde maak je ook allemaal kennis met ze), het zijn stuk voor stuk lege persoonlijkheden die je volgt, ze leggen ook één voor één het loodje, en karakterontwikkeling is zo goed als afwezig in deze film en een serieuze back story krijg je ook niet.

Gelukkig worden de personages wel neergezet door een sterke cast met namen als Kristen Stewart, Vincent Cassel (als captain Lucien), T.J. Miller (als Paul Abel) en John Gallagher Jr. (als Liam Smith). Al voel je dat iedere acteur en actrice op de grenzen van zijn of haar personage stoot. Zo ziet Kristen Stewart (met een kort, blond en pittig kapsel) er in een Ripley (uit Alien) achtige rol er in het algemeen verward uit in haar rol en T.J. Miller is soms ondraaglijk als de grappenmaker aan boord.

De verschillende (ook qua grootte) wezens onder water in de Marianentrog mochten er best wezen, maar je moet wel helaas concluderen dat de actievolle Actie / Horror film van regisseur William Eubank niet meer is dan een slordige kopie van de Alien films en alleen de locatie verschilt. Dat neemt echter niet weg dat "Underwater" best een vermakelijke film is om naar te kijken en ook duurt de film maar 90 minuten. Na het einde, waarbij alleen Emily (Jessica Henwick) en Liam weten te overleven en te ontsnappen (via ontsnappingsmodules), krijg je ook nog wat leuke feiten te weten en dat kan er eventueel toe lijden dat er nog eens een vervolg zal komen.

"Underwater" had een knaller kunnen zijn, maar is nu eigenlijk alleen het bekijken waard als je een die-hard horrorfan bent. De film heeft zeker zijn momenten en met de spanning, de sfeer, het camerawerk en de muziek zit het ook wel goed, maar origineel is het natuurlijk allemaal niet en helaas weet ook de sterke cast deze film niet naar een hoger niveau te tillen. Kortom leuk om eens gezien te hebben, maar meer helaas ook niet.

Een soort van Blade maar dan met weerwolven en een vrouw (wel een mooie overigens) in de hoofdrol. Echt slecht is de film niet maar echt goed ook niet.

Lekker actie filmpje en Kate Beckinsale zag er ook weer lekker strak uit in haar zwart lederen/rubberen pakje. Qua verhaal stelt het allemaal weinig voor en ik moet zeggen dat de Underworld films ook steeds meer beginnen te lijken op de Resident Evil films. Ik ben benieuwd wie er eerder gaat stoppen met het maken van dit soort films want ook deze film heeft natuurlijk weer geen echt einde. Buiten dat het verhaal weinig voorstelt zat de film natuurlijk wel vol met actie (soms best fraai maar soms ook een beetje nep) en daar draait het natuurlijk ook om. Zeker in de laatste 20 minuten was de actie enorm hoog en ook best fraai. De vaart in de film is ook behoorlijk hoog en dat doet deze film alleen maar goed want zodoende wordt het nergens saai. De duur van de film speelt daarin natuurlijk ook een belangrijke factor want met nog net geen 80 minuten duurt deze film behoorlijk kort. Kate Beckinsale (het blijft een schoonheid) was weer lekker opdreef in deze film maar dat geldt zeker niet voor de overige cast die best matig en goedkoop was. Maar al met al is dit wel gewoon prima vermaak die zich lekker wegkijkt.

Dit was overigens de tweede film die ik van Underworld heb gezien maar eerlijk gezegd maakt het weinig uit dat ik het 2e en het 3e deel niet gezien heb want qua verhaal is het net zoals bij de Resident Evil films niet echt samenhangend.

Na het financiële succes van deel een zagen de producenten van "Underworld" wel brood in een vervolgfilm over de eeuwenlange vete tussen vampiers en weerwolven, met een wederom in strak zwart latex gestoken Kate Beckinsale als het centrale personage Selene (vampier), die in dit verhaal samen met haar geliefde Scott Speedman (half vampier, half weerwolf), opnieuw hun gemene soortgenoten in de pan hakken.

Er zitten nu gemuteerde monsters bij, maar het resultaat blijft hetzelfde. Kate Beckinsale ziet er strak uit in haar sm-pakje, maar de film lijkt op een opgewarmd restje van zijn voorganger, met meer aandacht voor smerige knokpartijen dan een interessant verhaal. De makers proberen dat te ondervangen door meer te vertellen over de geschiedenis.

De derde "Underworld" film pakt beter uit dan je zou denken en is een amusante Actie / Fantasy film geworden. Het verhaal onthult waarom de vampiers en de weerwolven in het verleden zo'n bloedhekel aan elkaar gekregen hebben.

De promotie voor Bill Nighy en Michael Sheen pakt goed uit, want het is erg fijn om te zien hoe deze twee acteurs elkaar schmierend te lijf gaan. Intussen zorgt Rhona Mitra voor het vrouwelijke schoon als Nighy's dochter en Sheen's geheime liefde. De speciale effecten zijn erg knap en dat is geen wonder, want debuterende regisseur Patrick Tatopoulos was verantwoordelijk voor de speciale effecten in films als "Godzilla" en "I, Robot".

Na gisteren eerst het tweede en het derde gezien te hebben van de "Undisputed" reeks, was het nu de beurt aan dit eerste matige deel wat me eigenlijk best is tegengevallen.

Ondanks dat men groots heeft uitgepakt qua cast met o.a. Wesley Snipes (in de rol van gevangenis bokskampioen Monroe Hutchen), Ving Rhames (in de rol van bokswereldkampioen George 'Iceman' Chambers, die in de gevangenis belandt), Peter Falk (in de rol van sympathieke maffiabaas Mendy Ripstein) en Michael Rooker (in de rol van gevangenisbewaker A.J. Mercker), stelt het flauwe, saaie, clichématige en zeer voorspelbare verhaal weinig voor en weet het ook niet echt te boeien. Omdat de film nog geen 90 minuten duurt, kijkt hij wel nog lekker weg en ook mede vanwege de nodige droge humor in het verhaal.

Ook de uitvoering met hier en daar wat flashbacks en zwart/beelden valt tegen en sowieso verloopt het verhaal zeer traag (waardoor het tevens allemaal langdradig is) en is de vechtactie (alleen in de vorm van boksen) maar sporadisch aanwezig. Uiteraard eindigt de film met een "Rocky 1"-achtig cliché eindgevecht tussen Monroe Hutchen en George 'Iceman' Chambers. Opzicht is dat eindgevecht nog wel leuk en dan niet vanwege het vechten maar vooral vanwege de donkere commentator Marvin Bonds (zeer leuk gespeeld door Ed Lover) die op een leuke humoristische manier verslag doet van het gevecht en die ook niet uitblinkt in spellen. Zo spelt hij het woord "respect" als volgt "This fight is for respeck! R-E-S-P-E-C-K!" De cast heeft wel eens beter gespeeld in andere films, maar toch deden ze het nog enigszins verdienstelijk en dan vooral Ving Rhames met zijn schijt aan alles instelling.

Al met al gewoon een matige gevangenisvechtfilm die ondanks die bekende cast nergens weet te overtuigen. Dit is in mijn ogen zeker het minste deel uit de "Undisputed" reeks.

Best wel een dertien in een dozijn weinig originele gevangenisvechtfilm die vol zit met clichés en die ook een zeer voorspelbaar verloop heeft.

Opzicht is hij wel nog vermakelijk om naar te kijken en dan vooral vanwege de beste spectaculaire vechtactie (daarvoor kijk je eigenlijk ook dit soort films, want de verhalen zelf stelen meestal weinig voor en dat is bij deze film ook het geval), die ook fraai in beeld werd weergegeven. Met name hoofdrolspeler Scott Adkins (in de rol van de Rus Yuri Boyka) is daarin lekker opdreef en voornamelijk zijn benen zijn daarin een belangrijk wapen. Opzicht is het wel leuk dat hij ook de hoofdrol speelt in het derde deel van de "Undisputed" reeks, welke ook naadloos aansluit op het einde van deze film.

Ook de andere hoofdrolspeler Michael Jai White (in de rol van de Amerikaan George Chambers, die overal de schijt, is overigens letterlijk van toepassing in deze film, aan heeft en het niet nauw heeft op regels. Dat brengt hem uiteraard vaak in de problemen in de gevangenis) leeft zich geregeld lekker uit tijdens het vechten (zowel in de ring van de gevangenis als buiten de ring van de gevangenis). Buiten de gevechten zit er ook nog een verhaal omheen welke draait om de gehandicapte (gekluisterd aan een rolstoel) "Crot" die verdienstelijk werd gespeeld door Eli Danker. Dat verhaal leverde op het einde nog zelfs een emotionele scene op

Al met al leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet. Op naar het derde deel zullen we maar zeggen.