Opinions

De fraaie blauw/wit opening in een vrouwenkleedruimte waarbij je alleen de schaamstreek en billen te zien krijgt van veel vrouwen was wel aardig (komt overigens vaker voor in deze film en op het einde komt er zelfs wat rode kleur bij en zie je uiteindelijk wie het allemaal zijn en waarvoor de kleedruimte dient).

Het luchtige verhaal wat daarna begint was wel aardig, maar stelt eerlijk gezegd niet zoveel voor en is ook regelmatig wat saai. Het had veel weg van een gemiddelde jaren 80 Nederlandse film. Echt iets te lachen viel er eerlijk gezegd niet (hooguit die vieze oude man die zit te gluren vanuit het raam als Helene Zimmer zich zit aan te kleden in een steegje) en ik vond deze film dan ook meer een luchtig drama. De film bevat wel aardig wat expliciete bloot en seks-scenes (inclusief lesbisch) die visueel aardig in beeld werden gebracht. De regisseur heeft het met name gemunt op de schaamstreek, welke vooral bestaat uit streepjes.

Visueel (inclusief natuurlijk de fraaie poster met het mooie lichaam van Déborah Révy) zag de film er sowieso wel aardig uit met veel kleurgebruik, mooie zonnige landschappen (Frans kustplaatje) en natuurlijk ook mooie vrouwen. En dan doel ik natuurlijk vooral op beide hoofdrolspeelsters Déborah Révy (ze had qua uiterlijk wel iets weg van Drew Barrymore), die er wel pap van lustte en niet schroomde om met een salamiworst te spelen, en Helene Zimmer die er niet onaardig uitzagen. Ze acteerden overigens best verdienstelijk.

Inderdaad gewoon een leuk filmpje welke zich lekker wegkijkt vanwege het vele bloot.

P.S. de masturbatiescene in de keuken aan het aanrecht, deed me denken aan de scene tussen Monique van de Ven en Peter Jan Rens in de film "Brandende Liefde (1983)".

Eerste uur vond ik het een typische James Bond film maar het laatste uur (eigenlijk vanaf Bolivia) vond ik James Bond onwaardig. Op het laatst ging het ook allemaal opeens zeer snel en was er van een spetterend eind geen sprake van. De bond girl Olga Kurylenko vond ik overigens zeer matig spelen. Daniel Craig speelde wel subliem.

Leuke Komedie / Western met nadruk op het laatste. Was ook min of meer de eerste film met Terence Hill en Bud Spencer, maar dan in een vrij serieuze rol i.p.v. de komische rol die ze zeer vaak goed en leuk spelen. Maar in deze film deden ze het ook goed. Verhaal is best aardig en de beelden ook. Deze film zenden ze soms nog uit op de Duitse TV.

Jezus wat een trieste horror was dit. Het verhaal was wel leuk bedacht maar de uitvoering was gewoon beroerd. Spannend en boeiend wordt het nergens en beide hoofdrolspelers te weten Stuart Townsend en Aaliyah konden nergens overtuigen, zeker de laatste niet. Dankzij de muziek is de film nog een beetje te bekijken maar ook niet echt veel.

Wat een heerlijke documentaire was dit over de timesharing miljardair David Siegel (nu bijna 80 jaar oud) die getrouwd (in 1998) is met domme (inclusief blond haar) zeer rondborstige Jackie Siegel (nu bijna 50 jaar oud en vroeger was ze "Miss Florida" en model), die in 2008 opeens te maken krijgen met de enorme beurscrash !

Voor 2008 ging het ze emorm goed voor de wind en waren ze bezig met het bouwen van het grootste huis in Amerika. De reden waarom David Siegel zo'n belachelijk groot huis liet bouwen was simpel, want hij zei gewoon "omdat hij het kon betalen". Zo hadden ze voor de beurscrash o.a. een privévliegtuig en luxe auto's voorzien van chauffeurs. David Siegel geilde dat hij tot de top van Amerika behoorde die iets bereikt hadden (hij gaf o.a. aan dat door hem George W. Bush president van Amerika was geworden) en Jackie Siegel genoot van alle luxe waar ze zelf helemaal niets voor hoefde te doen (ze moest alleen maar haar man te plezieren wat ze o.a. deed met haar enorme grote plastic borsten). Ze had meen ik 7 kinderen ter wereld gebracht, waarbij ze aangaf dat ze kinderen baren leuk vond. Ik kan me dat in haar situatie ook wel goed voorstellen want gedurende de zwangerschapsperiodes werd ze natuurlijk nog meer in de watten gelegd en hoefde ze nog minder te doen (en ze deed al niets buiten het geld van haar man uitgeven). Ze voedde overigens de kinderen zelf niet op, want daarvoor hadden ze een Filipijnse Nanny (was gewoon hun slaaf) die de kinderen als haar kinderen beschouwde. Ze had overigens zelf ook kinderen, maar die zag ze hoogst zelden en die woonden ook niet in Amerika (daar was ze overigens wel verdrietig over).

Des te heerlijker vond ik het om te zien wat voor een negatieve impact de enorme beurscrash had op hun timesharing imperium (beter gezegd zijn imperium), waardoor ze o.a. hun zeer luxe leventje moesten verlaten (ze hadden overigens nog meer dan voldoende geld om comfortabel te leven) en waardoor ze hun grootte huis ook niet meer konden laten afbouwen (het was meen ik op dat moment voor 50% gereed). Ook moesten ze afstand nemen van hun privévliegtuig en moesten ze noodgedwongen (dit is cynisch bedoeld) 1e klasse reizen met "gewone" vliegtuigen waarbij de kinderen voor de eerste keer zeiden "wie zijn toch allemaal die mensen in ons vliegtuig" Ook hadden ze geen privéchauffeurs meer die hun (met name haar) overal brachten. Geweldig was daarbij de scene waarbij Jackie Siegel een auto ophaalt op een vliegveld (na een vlucht met een "gewoon" vliegtuig) en dan vraagt aan de baliemedewerker "hoe heet mijn chauffeur"

Je zag ook duidelijk dat Jackie Siegel niet kon omgaan met de hele situatie en dat ze maar moeilijk kon wennen aan hun mindere luxe leven. Op een gegeven moment gaf ze aan "dat ze al gelukkig zou zijn met haar man en kinderen als ze moest wonen in een huis van 3 ton", maar dat was natuurlijk maar gespeeld en uiteraard hoopte ze dat alles weer snel goed zou komen. Op een gegeven moment dacht ik dat David Siegel zijn vrouw zou dumpen (hij had namelijk nergens meer plezier in en zijn vrouw begon hem eigenlijk alleen maar te irriteren omdat ze niets deed om geld te besparen), maar helaas is dat niet gebeurt (volgens mij was Jackie Siegel daar ook een beetje bang voor). Op het einde van de documentaire verliest David Siegel uiteindelijk zijn bedrijf "Westgate Resorts" en is de documentaire helaas ten einde.

Omdat de documentaire stamt uit 2012, wilde ik wel weten hoe het nu met David Siegel en Jackie Siegel zou zijn en het blijkt dat het weer financieel goed met ze gaat en dat ze ook weer bouwen (bijna af zelfs) aan het grootste huis van Amerika. Wat dat betreft zal Jackie Siegel wel weer helemaal in haar nopjes zijn, maar eerlijk gezegd had ik gehoopt dat David Siegel haar toch nog gedumpt had en dat ze financieel aan de afgrond zou staan (maar ja dom, blond en rondborstig vindt meestal wel ergens een miljonair, zie o.a. onze eigen Tatjana Simic die ook van de ene miljonair naar de andere ging). Ze ziet er overigens ook niet meer uit vanwege alle cosmetische ingrepen (tja als je geld hebt ga je dat allemaal doen om de ouderdom te verbloemen en er voor te zorgen dat je rijke man je niet snel dumpt voor een jongere vrouw, maar zelden ziet het er geslaagd uit en worden ze er alleen maar lelijker op).

Maar al met al heb ik genoten (zeker hoe het hun verging na de beurscrash) van deze documentaire en heb ik ook regelmatig moeten lachen om hun situatie en de domheid van Jackie Siegel. Maar zij lacht natuurlijk wel het laatste en het hardst want ze heeft gewoon een riant comfortabel leven en hoeft zelf helemaal niets te doen. Je kan dan wel zeggen "geld maakt niet gelukkig" maar dat is bij haar niet van toepassing, want ze geilt alleen maar op geld geld en nog eens geld en hoe meer geld ze heeft hoe gelukkiger ze is. En als haar man eenmaal dood (die is nu bijna 80 jaar) is, kan ze helemaal genieten van al het geërfde geld en kan ze zelfs een jonge "toyboy" gaan aanschaffen die haar lekker verwent (zoals zij nu de "toygirl" is voor haar man). Helaas behoor ik niet meer tot de categorie jong

P.S. hoe het gezin met de hun dieren (de ze opeens zelf moesten verzorgen) omging was natuurlijk triest en schandalig om te zien (o.a. hagedis die ze geen water geven en dus uitdroogt en doodgaat en dode vissen in het aquarium).

Helen Mirren speelde Queen Elizabeth perfect en ze leek er ook nog eens zeer veel op. Hetzelfde moet gezegd worden over Michael Sheen die Tony Blair speelde. Zeer dik verdiende oscar overigens voor Helen Mirren.

Normaal gesproken kijk ik zelden naar dit soort films omdat ze meestal zeer saai zijn maar deze wist me wel te boeien. De film duurt ook niet zo lang waardoor hij goed te bekijken is.

P.S. wie Helen Mirren eens van een andere kant wilt zien moet maar eens de film Caligula bekijken

Deze vermakelijke Misdaad / Komedie film zag ik afgelopen zaterdag voorbijkomen op "Film1" en omdat aangegeven werd dat het verhaal is geïnspireerd op ware gebeurtenissen m.b.t. de grootste namaak-coupon oplichtingszaak in de Amerikaanse geschiedenis, trok de film mijn aandacht en ook mede door het meespelen van Kristen Bell en Vince Vaughn (die ik steeds meer kan waarderen). Het fenomeen coupons is in Nederland niet zo groot, maar in Amerika bouwen massa’s mensen een ware lifestyle om zich heen om boodschappen te kunnen doen met kortingsbonnen.

"Queenpins" draait om Connie Kaminski (Kristen Bell), een gefrustreerde huisvrouw die zich het grootste deel van de tijd stierlijk verveelt, en haar beste vriendin JoJo (Kirby Howell-Baptiste), een vlogger met veel ambitie. Nadat Connie een klacht indient over bedorven muesli, ontvangt ze een gratis coupon voor een nieuwe doos muesli, wat ze onder de aandacht brengt van JoJo. Dat brengt ze op een idee en binnen no time zetten ze samen een illegale coupon-handel op via de post. Dat levert ze miljoenen op, maar de overijverige supermarkt-medewerker Ken Miller (Paul Walter Hauser) is ze al snel op het spoor en schakelt de FBI in en die schakelen federaal agent Simon Kilmurry (Vince Vaughn) van de U.S. Postal Service (oftewel de Amerikaanse posterijen) in. Connie en JoJo weten van niets en de vraag is of ze het kunnen volhouden zonder gepakt te worden

De toon die "Queenpins" aanslaat, houdt het midden tussen licht absurd en sarcastisch en dat werkt goed bij dit toch wat bizarre onderwerp. De sympathie van de makers voor de wat maffe personages is voelbaar en dat maakt dit een fijn wegkijkend tussendoortje. Het bizarre verhaal heeft overigens wat weg van "Catch Me If You Can (2002)", maar dat niveau haalt "Queenpins" niet. Maar vermakelijk en leuk is het allemaal wel.

"Queenpins" heeft een leuk en origineel plot en het is ook nog eens gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen. Het is een komische misdaadfilm en het verhaal is zowel goed, vermakelijk en grappig en hier en daar ook een beetje flauw, maar dat is oké en is tevens niet echt storend. De opbouw van het verhaal zit goed in elkaar en tijdens de openingsscène zien we hoe de ogenschijnlijke doodnormale huisvrouw Connie ’s nachts van haar bed wordt gelicht door gewapende agenten? Dat legt Connie in een voice-over graag zelf uit, waarna we in flashback belanden die het grootste deel van de speeltijd van de film in beslag neemt.

De film is bij vlagen hilarisch, bijvoorbeeld wanneer Connie in de supermarkt 122 dollar korting krijgt bij een lading ontbijtgranen, met daarbij een zeer droge medewerker, te weten Greg (Eduardo Franco), achter de kassa. Ook de introductie van Ken is leuk, als hij in een supermarkt een oude trouwe klant geen korting geeft van een paar dollar via een coupon (die is namelijk vals en heeft een datum van 31 november). Ook de scène daarna is hilarisch als hij in een vliegtuig aan het raampje zit en een moeder met een jonge dochter aan hem vraagt of haar dochter aan het raam mag zitten, waarbij er dan gezegd wordt:

Moeder: Hey, sorry. Um, would you mind if we switched seats, just for this last part?
Moeder: She really likes to watch out the window as we land. And it helps calm her down.
Ken: No, even if I wanted to switch, I think it's more important that your daughter learn a valuable lesson.
Ken: That's not how the world works, you know. You don't always get your way.
Moeder: Are you for real, dude?

Als Ken naderhand samen met Simon Kilmurry in een huurauto zit tijdens een observatie (van JoJo) en hij zijn darmen niet onder controle kan houden, poept hij gewoon in zijn broek en wordt er o.a. gezegd:

Ken: I'm gonna shit my pants, but that's okay.
Simon: No. Actually, Ken, that's not okay.

"Queenpins" weet wel niet helemaal wat het wil zijn. Misdaad, komedie, drama of toch maatschappijkritisch? En ook komt deze film goed tot zijn recht thuis op de bank (zo heb ik hem ook gekeken), want voor actieliefhebbers valt er weinig te genieten. Er zitten wel wapens in (die Connie en JoJo hebben gekocht om zwart geld wit te wassen), maar daar wordt niets mee gedaan en is o.a. te zien in een overbodig subplotje, waarbij ze deze proberen te verkopen aan een militie groepering in Arizona. Het einde is natuurlijk lekker clichématig (zo dumpt Connie haar echtgenoot en wordt Ken zachtaardiger) en als beide vrouwen worden opgepakt, krijgen ze ook maar minimale straffen. Zo krijgt JoJo tien dagen voorwaardelijk met een jaar proeftijd en Connie wordt voor elf maanden, met de mogelijkheid van vervroegde vrijlating, opgesloten in de gevangenis van Arizona.

De vrouwen Connie en JoJo worden leuk gespeeld door Kristen Bell (die soms wel wat irritant is) en Kirby Howell-Baptiste. Connie is een voormalige Olympische kampioene op het onderdeel snelwandelen, die in Phoenix woont met haar echtgenoot Rick (Joel McHale). Hun huwelijk is ongewenst kinderloos gebleven (Connie wilt dolgraag een kind) en hun relatie verloopt stroef, mede omdat Rick als inspecteur bij de belastingdienst vaak lang op reis moet. De kinderkamer heeft Connie nu ingericht als voorraad voor de spullen die ze met coupons koopt. Eigenlijk is ze diep ongelukkig, maar ze pept zichzelf op en krijgt een kick uit het verzamelen van coupons, om zo geld te besparen. Je zou kunnen zeggen dat ze er een sport van maakt om zoveel mogelijk korting te behalen op haar aankopen.

JoJo, wat een afkorting is van Joanna Johnson, is de buurvrouw en tevens de beste vriendin van Connie en is de meer impulsieve en hilarische tegenpool. Postbode Earl (Dayo Okeniyi) heeft ook een oogje op haar (op het einde worden ze natuurlijk verliefd op elkaar) en kijkt graag naar haar "YouTube" filmpjes over geld besparen, waarmee ze bekend wilt worden (dat wordt tevens hun valkuil). Ze woont weer bij haar moeder (Greta Oglesby) en dat nadat ze slachtoffer is geworden van identiteitsfraude. Dat laatste komt door cybercrimineel Tempe Tina (Bebe Rexha), waar ze ook hulp aan vragen om hen te helpen (m.b.t. het witwassen van miljoenen, waar ze o.a. dure sportauto's, te weten Lamborghini's, een luxe woontrailer met een boot en een grote voorraad automatische wapens voor kopen, die ze opslaan in een vliegtuighanger). Samen raken ze steeds meer in de ban van mogelijkheden om met coupons veel geld te verdienen en ze passen ook goed bij elkaar.

Andere leuke rollen zijn er weggelegd voor voor Paul Walter Hauser, die briljant is als de nerdy sufferd Ken, die deze twee vrouwelijke criminelen voor het eerst op het spoor is. Omdat de FBI lange tijd niets doet (ze lachen hem eigenlijk uit), wordt hij ook regelmatig boos. Verder is er ook nog Vince Vaughn in de rol van federaal agent Simon Kilmurry, die halverwege de film de boel even flink komt opschudden. En dat is fijn en was ook nodig, want anders zou de film toch wel wat ingezakt zijn. Vince Vaughn en Paul Walter Hauser zijn een leuk duo en ze zijn goed op elkaar ingespeeld qua komedie. Wat dat betreft was het een fijne afwisseling voor alle komische rollen die Vince Vaughn normaal samen doet met Owen Wilson.

Al met al is "Queenpins" een vermakelijke Misdaad / Komedie film als tussendoortje die vooral bedoeld is voor vrouwen, maar mannen kunnen zich er ook prima mee vermaken. De film is met name komisch, maar laat ook zien hoe mensen gekke keuzes maken wanneer ze in het nauw zitten. Ondanks de vele grappen en grollen, heeft de film toch een soort van warme boodschap (en doen doel ik niet op het poepen van Ken in de auto ).

Verwachte eerlijk gezegd een draak van een film maar na hem gezien te hebben viel hij me juist erg mee. Het verhaal was best leuk (ook regelmatig humoristisch) en de onbekende acteurs (ik kon alleen Fred Williamson) deden het ook leuk. Met name Fred Williamson en Michael Pergolani waren goed te pruimen. De actie was overigens vaak onnozel en de Duitsers gingen er wel allemaal zeer gemakkelijk aan. De scene in het water met de Duitse (naakt) vrouwen was overigens zeer komisch gevonden. Het soms overdreven en belachelijk Duits praten was ook best komisch.

Zoals hierboven ook al gezegd was deze film min of meer een combinatie van Kelly Heroes, Dirty Dozen, Where Eagles Dare en ook Force 10 from Navarone.

Deze film is overigens totaal niet te vergelijken met de Quentin Tarantino versie. Het zijn twee compleet verschillende films. Het enige wat ze gemeen hebben is dat het verhaal zich afspeelt in de 2e wereldoorlog en dat is het dan ook.

Dit is toch echt voorlopig de laatste horrorfilm (een soort combinatie van de horrorfilms "The Shining (1980)" en "The Amityville Horror (1979)") welke ik gezien heb van de Italiaanse regisseur Lucio Fulci, want echt geweldig vind ik zijn films niet en dat geldt helaas ook weer voor deze Horror film, welke nog best sfeervol begon (inclusief de blote borsten van Daniela Doria, die vrij snel daarna een mes door haar hoofd krijgt).

Het verhaal (waarbij het draait om gezin, bestaande uit vader Dr. Norman Boyle, moeder Lucy Boyle en zoontje Bob Boyle, welke voor 6 maanden gaat wonen in een oud huis in het dorpje "New Withfield" en waarin vroeger een zekere Dr. Freudstein heeft gewoond) is opzicht best sfeervol en ook wel mysterieus, maar kon me eerlijk gezegd niet echt boeien en vond ik eigenlijk ook nergens spannend (terwijl dit verhaal het daar eigenlijk wel van moet hebben). Het verloop van het verhaal is eigenlijk standaard en bevat ook eigenlijk geen verrassingen, op het einde na dan, welke ik best aardig vond (misschien ook wat raar). Ik had in ieder geval niet verwacht dat de hoofdrolspelers Dr. Norman Boyle en Lucy Boyle, zouden worden gedood door Dr. Freudstein, waarbij hij met zijn hand de keel van Dr. Norman Boyle opentrekt en Lucy Boyle trekt hij via haar benen van de trap af, waarbij haar hoofd steeds hard op de traptreden terecht komt.

Veel goor zit er dit keer ook niet in, maar de scene waarbij Dr. Norman Boyle wordt aangevallen en gebeten (laat ook niet meer los) door een vleermuis is zeker noemenswaardig en dat geldt ook voor de scene waarbij babysitter Ann in de kelder van het huis in de keel wordt gesneden en daarbij onthoofd wordt. Overigens is ook de scene apart waarbij makelaarster Laura Gittleson in beide borsten (weliswaar niet bloot te zien) wordt gestoken en daarna in de keel. Het meeste goor komt eigenlijk nog van Dr. Freudstein (die als een bloeddorstig monster huist in de kelder van het huis) af in de vorm van maden (als hij in de buik wordt gestoken met een mes door Dr. Norman Boyle) en hij zag er omdat hij de ledematen van de streekbewoners (die daarom worden vermoord) op zich heeft getransplanteerd (om onsterfelijkheid te bereiken), er ook best creepy uit. Hij is overigens alleen op het einde volledig te zien en voor de rest zie je alleen zijn hand, waarmee hij de mensen vermoord.

De cast is natuurlijk niet hoogstaand, maar ze deden het wel nog verdienstelijk en zeker de drie hoofdrolspelers in het verhaal, te weten de mooie Catriona MacColl (in de rol van moeder Lucy Boyle), Paolo Malco (in de rol van vader Dr. Norman Boyle, die een historicus is) en Giovanni Frezza (in de rol van het kind Bob Boyle, die paranormaal begaafd is en personen ziet die anderen niet zien). Catriona MacColl was schijnbaar één van de favoriete actrices van regisseur Lucio Fulci, want haar zag ik vorige week ook al in zijn horrorfilms "...E tu Vivrai nel Terrore! L'Aldilà (1981)" en "Paura nella Città dei Morti Viventi (1980)" meespelen. Ania Pieroni (in de rol van Ann de babysitter) is eigenlijk het vernoemen ook wel waard en dat omdat ik haar best een mooie verschijning vond.

Al met al wederom een ouderwetse Horror film van de Italiaanse regisseur Lucio Fulci, die me niet echt kon bekoren (duurt met 80 minuten gelukkig ook niet lang).

Opzicht is dat één van de minder bekende films van Jean-Claude Van Damme (hij heeft de film ook geregisseerd) uit zijn gouden tijdperk (de jaren 80 t/m 90, hoewel hij op het einde van de jaren 90 al op zijn retour was), maar desondanks toch weer een vermakelijke en misschien ook wel een verrassende want de combinatie Jean-Claude Van Damme (in de rol van Christopher Dubois) en Roger Moore (in de rol van Lord Edgar Dobbs die goed bij hem paste, ook zeker qua titel) mag toch zeker verrassend genoemd worden. Beiden spelen overigens leuk.

Het ietwat flauwe avonturenverhaal zit wel leuk in elkaar (met name het verloop ervan) en hetzelfde geldt voor de uitvoering ervan. Buiten dat het verhaal de nodige actie bevat in de vorm van vele vechtgevechten (lijkt geregeld wel een déjà vu van "Bloodsport (1988)") en voornamelijk dan tijdens de landenwedstrijd in de staart van het verhaal, zitten er ook wat humoristische momenten in (komt voornamelijk door het meespelen van Roger Moore met zijn typische stijve Britse humor, maar ook door Jack McGee). Ook visueel zag het er soms fraai uit qua landschappen en decors (o.a. de arena waarin de gevechten plaatsvinden) en ook de blonde Janet Gunn (in de rol van Carrie Newton) mocht er wezen. Ondanks dat de film amper 90 minuten duurt, is de film hier en daar ook wat flauw en langdradig en met name in het middenstuk. Het laatste gedeelte (zeg maar de laatste 30 minuten) met de wedstrijd is natuurlijk genieten geblazen vanwege de vele leuke gevechten (ook geregeld best hard) en de deelnemers uit allemaal verschillende landen (o.a. Duitsland, waarvan de deelnemer is gekomen met een zeppelin ). Het hoogtepunt van die wedstrijd is natuurlijk de finale tussen Jean-Claude Van Damme (uitkomend voor de Verenigde Staten) en Abdel Qissi (uitkomend voor Mongolië). Rara, wie zal dag toch winnen !

Ach gewoon een aardige en vermakelijke Actie / Avontuur film die je mee terugneemt in de tijd dat Jean-Claude Van Damme doorbrak met de eerder genoemde film Bloodsport.

Mooie spannende film met een mooi verhaal en een goed einde. Mooi gespeeld trouwens door Gene Hackman en Russell Crowe. Ook de bijrol van Leonadro Di Caprio was best goed. De hoofdrolspeelster Sharon Stone waar het verhaal eigenlijk om draait viel me tegen. Ze ziet er mooi uit maar haar acteer prestaties waren niet al te best in deze film.

Ben geen fan van Bill Murray maar in deze film vond ik hem nog aardig acteren Randy Quaid daar tegenover was gewoon een drama. Onderhoudende film die hier en daar wel grappig is.

Vond het trouwens wel grappig dat Stanley Tucci ook een zeer korte rol had in deze film.

Niet meer dan een matige Britse Horror, die nooit echt opgang komt en ook nergens echt boeiend of spannend wordt.

Het verhaal wat zich afspeelt in 1974 was nog wel aardig gevonden, maar de uitvoering valt helaas tegen. Zo komt de film traag opgang en is hij geregeld zelfs langdradig en saai, want echt veel gebeurt er eigenlijk niet. En wordt het op een gegeven moment eens spannend (zoals o.a. de badkamer scene met Erin Richards), dan wordt al vrij snel alle spanning weer in één klap teniet gedaan. De film oogt eigenlijk ook best goedkoop, want de cast is zeer beperkt en alles speelt zich min of meer af in een landhuis. Visueel vond ik het ook weinig bijzonder en hetzelfde geldt voor de matige special effecten die hier en daar werden toegepast. Het laatste gedeelte van de film is eigenlijk nog het beste en daar gebeurt tenminste nog wat. Goed vond ik het einde ook weer niet, want het sloeg eigenlijk nergens op.

De cast weet eigenlijk ook nergens te overtuigen, hoewel ik Olivia Cooke in de rol van de bezeten Jane Harper het nog wel verdienstelijk vond doen en Erin Richards (in de rol van Krissi Dalton) vond ik leuk om naar te kijken en ze liep er regelmatig ook uitdagend bij. De film duurt met circa 90 minuten gelukkig niet lang, waardoor hij wel nog goed te bekijken valt. Maar veel stelt het helaas allemaal niet voor en ik denk dat ik deze film ook weer snel vergeten ben (en dat is zeker niet erg).

Dit vervolg op "A Quiet Place (2018)" was mijn eerste bioscoopfilm sinds de coronapandemie (mijn laatste bioscoopfilms was "1917 (2019)", die ik vorig jaar in februari zag). Vaak vallen vervolg films tegen, maar dat vond ik bij dit vervolg juist niet.

De onverwachte kaskraker "A Quiet Place" uit 2018 was een fijn en klein griezelfilmpje over het gezin Abbott dat wordt bedreigd door blinde monsters met een gevaarlijk scherp gehoor. De film schreeuwde niet om een vervolg, maar kreeg er uiteraard toch een. Dit vervolg gaat verder waar deel één ophield: Moeder Evelyn (Emily Blunt) en haar kinderen Regan (Millicent Simmonds), die doof geboren werd (in het echt is Millicent Simmonds ook doof), Marcus (Noah Jupe) en de pas geboren baby (niet echt handig als je je stil moet houden) ontvluchten hun brandende boerderij en gaan op zoek naar andere overlevenden.

De mix van intense spanning (de spannenste momenten doen zich voor als iemand er helemaal alleen voor staat) en aandoenlijk drama werkt nog steeds erg goed, en het grotere speelveld biedt de nodige variatie. Ook de opening van de film vond ik fraai gedaan, want daarbij gaat men terug in de tijd en zie je hoe de monsters op de aarde zijn gekomen (In de verte stort dan iets reusachtigs uit de lucht tijdens een honkbalwedstrijd in het stadje van het gezin Abbott). Ook maken we dan weer kennis met gezin Abbott (dan nog inclusief vader Lee en zoontje Beau) en zien we ook eventjes de zekere Emmett (Cillian Murphy), die in dit vervolg één van de hoofdrolspelers is. Na deze fraaie en spannende opening, gaan we weer terug naar de huidige tijd (dag 474 van de invasie) en belanden we op de boerderij waar de eerste film eindigde.

Net zoals in het eerste deel, heerst er vooral stilte (je moet doodstil zijn want anders pakken de monsters je), zo loopt iedereen op blote voeten, en dat zorgde ervoor dat iedereen in de bioscoop hoofdzakelijk ook stil was (niemand durfde krakende chips te eten en gelukkig had mijn broer dit keer ook geen Japanse zoutjes bij zich, die enorm kraken, maar frietjes en zelf had ik niet krakende nootjes bij me). Muziek is er eigenlijk ook niet te horen en de soundtrack is vooral gevuld met onheilspellend gebrom.

Het verhaal wist mij in ieder geval van de eerste tot de laatste minuut te vermaken en te boeien en er zitten meer dan genoeg spannende scènes (o.a. in een hoogoven, trein, haven en eiland) in en ook zijn de monsters (die er fraai uitzien) regelmatig in beeld te zien en ze zijn dit keer ook met velen aanwezig. Dit zorgt er wel voor dat de makers wel wat in herhaling vallen. Waarom de monsters het eigenlijk op de mensen hebben voorzien is me nog steeds niet duidelijk, want ze eten volgens mij de mensen niet op en doden hun alleen maar.

Hoewel de monsters dit keer de nodige mensen doden, valt er wel geen goor (dat durft tegenwoordig geen enkele regisseur meer in een bioscoopfilm te laten zien) te zien, maar wel vond ik het behoorlijk pijnlijk om te zien hoe zoon Marcus in een berenklem trapte en het daarna uitschreeuwde van de pijn met alle gevolgen (m.b.t. de monsters) van dien. Net zoals in het eerste deel deed de cast het wederom uitstekend en dit keer vond ik de twee kinderen Noah Jupe en Millicent Simmonds er bovenuit springen en vooral Millicent Simmonds die grote indruk maakt en ze zou ook de hele film kunnen dragen. Emily Blunt deed het ook weer uitstekend en ik vond haar ook heel mooi om naar te kijken.

Omdat we John Krasinski (als vader Lee), teven de regisseur van deze film en ook is hij de man van Emily Blunt, alleen even in het begin zien, moest er natuurlijk een nieuwe man geïntroduceerd worden en dat is dus Cillian Murphy geworden in de rol van Emmett, die een bekende is van het gezin Abbott en die zijn gezin heeft verloren. Hierdoor is hij in eerste instantie niet zo happig om te helpen. Ook hij deed het gewoon goed en verder zien we ook nog de vrij bekende acteur Djimon Hounsou als een inwoner (die ook een radioboodschap uitzendt via een liedje) op een eilandje (de monsters kunnen niet zwemmen), waar het einde van het verhaal zich afspeelt. Het einde suggereert nog een vervolg en hopelijk is het verhaal daarna uit.

Al met al vind ik dit vervolg een vervolg zoals een vervolg zou moeten zijn, want dit vervolg gaat precies verder waar de vorige film eindige en dit vervolg is eveneens spannend, boeiend en vermakelijk en vond ik zelfs een tikkeltje beter dan het eerste deel. Ook geeft dit vervolg wat meer uitleg m.b.t. monsters.

Omdat deze film door de MovieMeter-stemmers was gekozen als derde beste film over 2018, was ik wel nieuwsgierig naar deze Drama / Horror film en omdat hij gisteren al te zien was op "Film 1", heb ik hem toen gelijk ook maar gekeken.

Toegegeven die film was best origineel (tegenwoordig best moeilijk) en er zitten ook best sterke en spannende scènes (zeker vanaf de tweede helft van het verhaal) in, maar omdat het vooral te stil (wat natuurlijk wel perfect bij het verhaal paste) is, en hier en daar ook wat saai (met name de eerste 30 minuten) is, vind ik dit persoonlijk geen topfilm.

De cast is eigenlijk beperkt tot het gezin Abbott, waarvan ik Emily Blunt (als moeder Evelyn Abbott) en John Krasinski (als vader Lee Abbott) het best verdienstelijk vond doen. Wel vraag ik me bij hun af waarom ze nog aan een nieuw kind waren begonnen, of had dit te maken te maken met het verlies van hun jongste kind ? De kinderen deden het eigenlijk ook nog wel verdienstelijk, maar zelf ben ik geen fan van kinderen in een film.

Maar al met al is dit best een aardige Drama / Horror film om eens gezien te hebben (duurt met circa 83 minuten ook niet lang) en het einde van het verhaal mag je als kijker zelf invullen.

"A Quiet Place: Day One" heb ik gisteravond in de bioscoop van Kerkrade gezien die de nodige problemen had en waarschijnlijk door onderbezetting. Ik had van te voren gereserveerd, maar moest bij binnenkomst toch eerst langs de kassa (met maar één persoon) omdat er niemand stond die de kaartjes deed controleren. Gelukkig stond er geen lange rij bij de kassa, waardoor mijn eerste ergernis minimaal was.

Daarna ging het fout bij het halen van eten en drinken voor bij de film, want ik bestelde een gemengde popcorn en ik kreeg uiteindelijk alleen zoete popcorn (daar kwam ik pas achter toen ik in de zaal zat). De inhoud was ook nog eens veel te weinig, want men deed gewoon twee kleine doosjes popcorn (dus 2x zoet i.p.v. 1x zoet en 1x zout) in een grotere doos. Na een opmerking van mij deed men die wel nog aanvullen. Daarna was men nog druk bezig met het schoonmaken van de zaal, waardoor die later open ging en men dus maar besloot om de voorfilms over te slaan (dat werd nota bene in de zaal aangekondigd door een gestreste medewerker tijdens de voorfilm van "Alien: Romulus (2024)" die ik graag had gezien). En toen het uiteindelijk pauze werd na circa een uurtje, duurde deze ook nog eens veel langer (duurde nu circa 20) dan gebruikelijk.

Dus de bioscoop waar ik ben heengegaan (is gelukkig niet mijn standaard bioscoop) was dus niet bepaald een succes (ik vond ook prijs van een kaartje daar belachelijk duur, want het begon vanaf 13,95 euro en de duurste plaatsten kosten 19,95 euro). Dus ik kan me goed voorstellen dat er minder mensen naar de bioscoop gaan (zeker als je een gezin met kinderen hebt). Bij de film was het ook niet echt druk, maar desalniettemin kwamen er mensen naast ons zitten (dat vind ik sowieso al irritant als het niet druk is), waardoor je de leuning van de stoel moest delen met een vreemde en ook moet je dan aanhoren hoe die persoon eet (veel gelukkig reuze mee). Gelukkig was het ook geen dik persoon, want anders had je die ook nog half in je stoel hangen

Dus de gekozen bioscoop (had mede te maken omdat ik twee gratis kaartjes had gewonnen via de Nationale Postcode Loterij, maar desondanks moest ik nog wat bijbetalen) was niet bepaald een succes (was vooral een bron van ergernis) en de film vond ik ook niet echt een succes. De film was zeker niet slecht, maar ik had er meer van verwacht (meer actie en horror) en ook was het een beetje een overbodige film, die eigenlijk niet veel toevoegt aan de "A Quiet Place" reeks. Men had beter een vervolg kunnen maken op "A Quiet Place Part II (2020)", want die eindige met een open einde (tijdens de opening van die film liet men ook al eventjes zien hoe de buitenaardse wezens arriveerde op de aarde) en dat is bij "A Quiet Place: Day One" zeker niet het geval.

Na het succes van "A Quiet Place (2018)" en "A Quiet Place Part II", krijgen we nu de voorgeschiedenis te zien van die enge films. Dit maal volgen we niet de familie Abbott, maar volgen we de zekere zieke New Yorker Sam (Lupita Nyong’o), die een dagje naar Manhattan (New York) gaat en waar het geluid gemiddeld 90 decibel is. Daar moet ze zien te overleven wanneer haar stad plots wordt aangevallen door moordlustige buitenaardse wezens, die niet kunnen zien maar wel een supersonisch goed gehoor hebben. Dus wil je overleven, dan moet je super stil zijn.

Die film opent met een korte introductie van Sam, een vrouw die terminale kanker heeft en nog maar enkele maanden te leven heeft, die samen met haar kat Frodo (gespeeld door de katten Nico en Schnitzel) en verzorger Reuben (Alex Wolff) naar New York gaat, voor o.a. herinneringen in Harlem, het bezoeken van een voorstelling en voor het eten van pizza van "Patsy's". Als Reuben eigenlijk wilt vertrekken omdat er iets gaande is in Manhattan (je ziet o.a. straaljagers overvliegen, hoort helikopters en het leger is ook nadrukkelijk aanwezig) en Sam aangeeft dat pas te doen als ze pizza van Patsy's heeft gehad, zien we de bloeddorstige buitenaardse wezens arriveren via de lucht (dat werd best fraai in beeld gebracht) en begint ook eigenlijk de film echt.

Een echte reden waarom de buitenaardse wezens naar de aarde komen blijft helaas uit (dus daar krijg je in deze film geen duidelijkheid over), maar de massale paniek op de straten geeft echt het gevoel dat de apocalyps is begonnen (dat was ook het sterke punt in de Horror / Thriller "Cloverfield (2008)" waar je deze film mee kunt vergelijken). Het duurt dan ook niet lang voordat de eerste slachtoffers vallen en dat een handjevol mensen doorheeft dat de monsters op de kleinste geluiden afkomen (aangezien ze niet over regulier zicht beschikken).

Het verhaal draait om overleven (men raakt ook geïsoleerd op Manhattan omdat het leger de bruggen vernietigd en de buitenaardse wezens niet kunnen zwemmen) en daarom is het een slimme keuze om de hoofdrolspeelster een dodelijke ziekte te geven. Hiervoor heeft men met hoofdrolspeelster Lupita Nyong'o (die ik vooral ken van de films "12 Years a Slave (2013)" en "Us (2019)") een goede keuze gemaakt, want haar expressieve ogen stralen niet alleen angst uit, maar weten ook de pijn en het verdriet goed over te brengen.

Gaandeweg in het verhaal ontmoet Sam de Britse rechtenstudent Eric (Joseph Quinn, die ik erg vond lijken op een jonge Robert Downey jr.), die door haar kat Frodo als eerste wordt opgemerkt als hij onder water tevoorschijn komt, die met haar optrekt (en wat Sam eigenlijk niet wilt) en verandert het verhaal in een ontroerende poging om iemands laatste wens in vervulling te laten gaan. Hierdoor krijg je in de film ook de nodige drama te zien, wat mijn inziens wel ten koste gaat van de actie en de horror. Actie en horror zit natuurlijk wel nog in de film en levert ook een aantal fraai in beeld gebrachte spannende scènes op. Zeker als er een massale massa mensen zich op straat bevinden (fraai in beeld gebracht) , die in stilte proberen de haven te bereiken voor veiligheid. Want daar vertrekken namelijk boten die overlevenden in veiligheid brengen.

Daar speelt zich ook het einde van de film af, waarbij Sam Eric en haar kat Frodo in veiligheid brengt (worden opgepikt door een boot met overlevenden) en ze zelf bewust achterblijft op Manhattan en waarbij ze dan zelfmoord pleegt (ze had toch niet meer lang te leven) door de buitenaardse wezens naar haar te lokken middels muziek vanaf haar iPod. Haar dood krijgen we wel niet te zien, maar wel zien we in de laatste seconden van de film een wezen achter haar verschijnen en weet je genoeg wat er met haar gaat gebeuren.

Hoewel ik "A Quiet Place: Day One" eigenlijk een overbodige film vindt (alles is extreem voorspelbaar is en de trucjes uit de voorgaande twee films worden klakkeloos overgenomen in deze film en dat maakt het dat alles best wel cliché is en nergens echt verrast) bevat het wel een aardige mix van spanning en drama. Ook heeft de film genoeg diepgang om als geslaagde prequel te kunnen worden beschouwd. Degene die nog geen "A Quiet Place" film hebben gezien, kunnen daarom het beste deze film als eerste bekijken en daarna de andere twee voorgaande films.

De spannende momenten zijn aangrijpend uitgevoerd, al zijn het er wel minder dan in de twee voorgaande films en ook maakt het nu minder impact. Datzelfde geldt eigenlijk ook voor de cast. Hoewel hoofdrolspeelster Lupita Nyong'o gewoon goed en overtuigend speelt, kan ze wel niet tippen aan Emily Blunt die de hoofdrolspeelster was in de twee voorgaande films. En Joseph Quinn als angsthaas Eric deed het opzicht ook goed en dat mede door de connectie tussen hem en Sam. Hun vriendschap is misschien van korte duur, maar daardoor worden zelfs de kleinste momenten, zoals het delen van een stukje pizza, prachtige herinneringen die niemand hen meer kan afpakken. Ook niet als de wereld vergaat.

Verder zien we ook de bekende acteur Djimon Hounsou (als Henri) in deze film, maar zijn rol stelt eerlijk gezegd bitter weinig voor. Ook zijn connectie met de vorige films (hij was namelijk als enige acteur in deze film ook te zien in "A Quiet Place Part II") was niet vet. We zien hem vooral tijdens de voorstelling (waarbij we een marionet te zien krijgen) die Sam bezoekt tijdens de opening en op het einde op de boot waarmee hij dus naar de eiland kolonie vaart die we in "A Quiet Place Part II" te zien krijgen.

En ondanks dat ik geen kattenliefhebber ben (ik jaag ze ook altijd uit de tuin weg), stal kat Frodo eigenlijk wel de show in deze film. Eerlijk gezegd dacht ik dat de kat er wel snel zou aangaan, maar de kat was superslim en bedacht en hield zich ook stil (miauwde geen enkele keer) Dat is natuurlijk wel niet realistisch, want een kat houdt zich niet stil bij dreiging en houdt ook niet van water (zo wordt de kat een keer onder water meegenomen in onder water gelopen metrostelsel).

Al met al vond ik "A Quiet Place: Day One" (die niet geregisseerd is door John Krasinski) niet meer dan een redelijke film om gezien te hebben als liefhebber van de "A Quiet Place" franchise. Maar de film kan wel niet tippen (en zeker niet qua spanning) aan "A Quiet Place" en "A Quiet Place Part II". En hopelijk komt er op die laatste film wel ooit nog een vervolg, want daar zit ik meer op te wachten dan deze prequel.

Je weet van te voren dat je te maken hebt met een Nederlandse productie en dan moet je eigenlijk altijd al van het ergste uitgaan, namelijk dat het niets wordt. Dat laatste geldt eigenlijk ook voor deze film hoewel hij nog niet eens echt zo slecht was. Het verhaal was best leuk gevonden maar de uitvoering was weer eens intens Nederlands triest en oogde ook zeer onnozel (vooral de achterlijke politie) en goedkoop. De enige die het waard maakt om deze film te bekijken is Pierre Bokma die prima speelde en ook voor wat humor zorgde. De film duurt met ongeveer 90 minuten niet lang waardoor hij wel goed te bekijken is. 2 punten voor Pierre Bokma en de rest gewoon snel vergeten.

"For the women of Srebrenica and the 8372 murdered sons, fathers, husbands, brothers, cousins, neighbours..."

Deze helaas waargebeurde Drama / Historisch film zag ik recent voorbijkomen tijdens de "MovieMeter Top 1000 Project uitslag - Editie 2023" en wilde ik zeker zien. Wat daar gebeurt is, is natuurlijk verschrikkelijk en is ook een inktzwarte bladzijde in de Nederlandse geschiedenis vanwege Dutchbat en die krijgen er ook flink van langs in deze film en met name luitenant-kolonel Karremans en majoor Franken worden neergesabeld voor hun aandeel in de trieste en schandalige gebeurtenis in Bosnië juli 1995.

In dit verhaal draait het om de zwartste bladzijde uit de geschiedenis van Dutchbat gezien door de ogen van de (fictieve) VN-tolk Aida Selmanagic (Jasna Djuricic). Zij is in juli 1995 op de VN-compound in Potocari (Bosnië en Herzegovina), wanneer die volstroomt met vluchtelingen. Moslim-enclave Srebrenica is zojuist gevallen en iedereen vreest etnische zuiveringen door het Bosnisch-Servische leger onder leiding van generaal Ratko Mladić (Boris Isakovic). Het Dutchbat van luitenant-kolonel Karremans (Ted de Braak, nee grapje, werd gespeeld door Johan Heldenbergh) staat erbij, kijkt ernaar en doet beschamend weinig. De Bosnische regisseur Jasmila Zbanic blijft de hele film dichtbij Aida, die koste wat kost wil voorkomen dat het Bosnisch-Servische leger ook haar man, te weten Nihad Selmanagic (Izudin Bajrovic), en haar twee zonen, te weten Hamdija (Boris Ler) en Sejo (Dino Bajrovic, in handen krijgt.

De film opent gelijk al heel sterk met hoofdrolspeelster en lerares Aida, die tussen het Nederlandse en Bosnische leger staat om te vertalen. Dit betekent dus dat zij met twee spanningsvelden te maken heeft. Tijdens de opening probeert luitenant-kolonel Karremans duidelijk te maken dat de VN de situatie in het oorlogsgebied streng in de gaten houdt (wat dus niet het geval is) en hij dreigt zelfs met vliegtuigaanvallen om 06:00 uur tegen het Servische Leger dat oprukt met tanks. Dit wordt met het nodige cynisme onthaald en blijkt inderdaad een loze belofte.

De Nederlanders zeggen hun best te doen en weigeren toe te geven dat deze klus hen boven het hoofd groeit. Majoor Franken (Raymond Thiry) heeft nog een stevige, autoritaire uitstraling tijdens de bijeenkomst, maar Karremans verliest duidelijk de grip op de situatie. Als de burgemeester op een gegeven moment ook tegen hem zegt:

"You are responsible for what You say."

Zegt Karremans doodleuk:

"I am just a piano player."

Daarna wordt hij terecht uitgescholden en is het overleg ook gelijk afgelopen. Aida moet tijdens dit overleg haar zenuwen de baas blijven en de woorden van beide kampen vertalen. In de volgende scène zien we hoe het Servische lege Srebrenica beschiet en binnentrekt en daarbij worden gelijk een aantal inwoners (inclusief de burgemeester) geëxecuteerd. Dat is mede de schuld van Karremans omdat hij bij de bijeenkomst aangaf dat men veilig is en dat men gewoon in hun huizen kan blijven i.p.v. te schuilen.

Die Karremans wordt volledig door de mangel gehaald in deze film en als hij in een andere scène (ook tijdens een overleg) tegenover generaal Ratko Mladić zit, wordt hij in eerste instantie volledig genegeerd. Pas als Mladić een babbeltje heeft gemaakt met een drietal Bosniërs, één vrouw (die ook betast wordt) en twee mannen die die vertegenwoordigers zijn van de gevluchte bevolking, legt hij de eisen op tafel. Karremans, zichtbaar opgelucht dat er eindelijk schot in de zaak komt, voegt zich dan meteen in de rol van marionet.

Aida is niet aanwezig bij dat overleg, maar wel haar man Nihad, maar probeert ondertussen haar gezin bij elkaar te houden. Met heel veel doorzettingsvermogen weet zij haar man en een zoon (één zoon was al op de VN-basis) de Dutchbat VN-basis binnen te krijgen. Binnen is het al bomvol (zonder sanitaire voorzieningen) en buiten wacht nog een mensenzee af op veiligheid en dat werd indrukwekkend in beeld gebracht als Aida ergens op klimt en uitkijkt op de gigantische mensenmassa buiten in de brandende zon. Ik ga dinsdag naar een concert en daar is ook een mensenmassa, maar da ga ik vrijwillig naar toe en voor mijn plezier, maar hoe afschuwelijk moet het zijn geweest om in die massa te moeten zitten, zonder zekerheden, huis, voedsel of wat dan ook.

Als het Servische leger uiteindelijk de zogenaamd veilige Dutchbat VN-basis binnenkomt onder leiding van smeerlap Joka (Emir Hadzihafizbegovic), deze wilt namelijk kijken of er zich niet Bosnische soldaten verschuilen, terwijl Karremans nog in het overleg zit met Mladić, wordt opnieuw zeer duidelijk wie aan de touwtjes trekt. Majoor Franken wil dan nog tegengas geven (maar ja, dan riskeert hij wel de levens van iedereen binnen de VN-basis), maar Karremans geeft via de portofoon toestemming dat ze naar binnen mogen om te kijken en dat levert een zeer beschamende scène op (vooral hoe Joka zich dan gedraagt). Aida voelt dan nattigheid en doet er dan alles aan aan om haar gezin te redden. De spanning in het verhaal komt dan ook in een stroomversnelling. Want wat is Mladić van plan met die bussen die hij naar de Dutchbat VN-basis stuurt en wat gaat er precies gebeuren? Dat laatste is natuurlijk geen verrassing en weet natuurlijk iedereen al.

Natuurlijk worden de bussen ingezet om de gevluchte Bosnische bevolking af te voeren (eerst de vrouwen en de kinderen en daarna de mannen en de laatsten worden natuurlijk allemaal geëxecuteerd) en dat was best heftig om te zien. Mede ook omdat iemand van Dutchbat een Bosnische jonge man verraad die zich als vrouw vermomd heeft met een hoofddoek en Dutchbat stond er ook letterlijk bij (en deed niets) en keek erna hoe de Bosnische bevolking werd afgevoerd en dat gebeurt uiteindelijk ook met de man en de twee zonen van Aida, die uiteindelijk met een hoop andere mannen in een bioscoopzaal worden geëxecuteerd (je ziet dan geweerlopen door kijkgaten priemen en waarbij de Serviërs tegen de bange mannen zeggen:

"The real film will start soon!"

Na die indrukwekkende en zeer trieste scène bevinden we ons opeens na de oorlog en zien we Aida nog even in beeld (gaat o.a. naar haar oude huis, komt Joka tegen en gaat weer les geven, want daar wordt ze gelukkig van) en zien we ook een opgraving en daar ziet Aida ook het skelet en wat overblijfselen van haar zonen en daarbij zien we Aida ook voor het eerst huilen en zeer geëmotioneerd zijn. In het laatste shot van de film zien we Aida als lerares tijdens een schooloptreden met jonge kinderen, waarbij ook hun familie aanwezig is, en daarbij zien we ook weer Joka en wat andere Servische mannen, waarna de film na 100 minuten is afgelopen en we nog even de tekst (zowel in het Engels als in het Bosnisch) in beeld zien en waarmee ik deze recensie heb geopend.

"Quo Vadis, Aida?" is zo dramatisch dat het soms pijn doet doet om naar te kijken. De overlevingsstrijd van Aida, wat er allemaal gebeurt met Bosnische bevolking en eigenlijk ook de machteloosheid van de Nederlanders, die misschien wel meer hadden moeten doen ook al zou het hen de kop kosten. Dat is misschien wel makkelijk praten van mijn, want ik zou eerlijk gezegd niet weten wat ik zou hebben gedaan in die situatie. "Quo Vadis, Aida?" is in ieder geval een film die nog lang blijft naspoken bij mij.

Net zoals de film zelf is ook het acteerwerk erin sterk en met name het acteerwerk van hoofdrolspeelster Jasna Djuricic (als Aida Selmanagic) s één van de belangrijkste redenen waarom de film zo goed werkt. Als Aida kent zij geen enkel moment van rust. Vluchtelingen moeten worden gekalmeerd, ID's moeten worden gemaakt en er moet voortdurend met de Nederlandse blauwhelmen worden gesproken. Jasna Djuricic toont haar onophoudelijke wilskracht van begin tot eind met verve en het is daarom ook een prachtrol van haar. Zij is een vrouw die niet bang is om weerstand te bieden aan alle mannen, vaak in hogere rang, die haar proberen te ondermijnen. De standvastigheid van haar personage toont zij niet met opgeblazen emotie of schreeuwerige dialogen, maar juist met stilte en alleszeggende blikken.

De overige cast doet het ook uitstekend en de rol van vuile rat General Ratko Mladic werd fenomenaal gespeeld door Boris Isakovic. En hoewel luitenant-kolonel Karremans en majoor Franken worden neergesabeld in deze verfilming, werden ze wel goed en overtuigend gespeeld door Johan Heldenbergh (of was het toch Ted de Braak ) en Raymond Thiry en dat geldt eigenlijk ook voor Emir Hadzihafizbegovic als smeerlap Joka.

Al met al is "Quo Vadis, Aida?" spannend, aangrijpend, ontroerend en niet te vergeten belangrijk! Het is een beklemmende en meeslepende film die je zonder mededogen met de neus op de feiten drukt. Het gebrek aan middelen en moed waarmee de Nederlandse vredesmacht en eigenlijk ook de hele Verenigde Naties (bevelvoerders gaan na loze dreigementen op vakantie!) de situatie aanpakte, roept een onmacht op die je als kijker nog enkele uren in zijn greep houdt.