Opinions

Qua verhaal en uitvoering is het allemaal dertien in een dozijn en ook behoorlijk cliché en flauw. Te lachen valt er eigenlijk ook niet veel. Het enige wat deze vrouwenfilm voor mij nog het aankijken waard maakte, waren de vele vrouwen en dan met name hoofdrolspeelster Krysten Ritter die ik in een vorige film (She's Out of My League (2010)) ook al prachtig vond. Kate Bosworth mocht er overigens ook wezen. Ondanks dat het allemaal niet veel voorstelt, keek hij wel nog redelijk weg.

Wat een film en wat een verhaal en wat hadden Julie K. Smith en Shae Marks toch een heerlijke voorgevel Alleen al voor dat laatste verdient deze film minimaal een voldoende. Er zitten trouwens nog wel meer rondborstige vrouwen in deze film (o.a. de altijd fraaie Julie Strain die vrijwel in elke Andy Sidaris te zien was). Maar qua proporties kunnen ze niet tippen aan eerde genoemde dames. Het verhaal stelt uiteraard weer weinig voor maar eerlijk gezegd vond ik het dit keer nog best interessant en soms ook verrassend. Het was ook leuk als eerbetoon aan de vorige films waarvan bepaalde elementen terug waren te zien. Al met al best een leuke film die zich lekker wegkeek en dan vooral door de fraaie dames Julie K. Smith en Shae Marks (vooral zij). De onderwater scene met beide dames doet inderdaad de onderwater scene met de dames uit Piranha 3D verbleken.

Wel geinig dat de witte sportauto uit de film "Enemy Gold" ook werd gebruikt in deze film.

Na gisteravond de film "The Buddy Holly Story (1978)" gezien te hebben over het korte leven van rock 'n roll muzikant Buddy Holly, heb ik vandaag deze Drama / Muziek film herzien (vroeger in de eind jaren 80 eens gezien), welke gaat over korte leven (slechts 17 jaar geworden !) van rock 'n roll muzikant Ritchie Valens, welke ook omkwam bij het noodlottige vliegtuigongeluk, op 3 februari 1959 bij Clear Lake in de Amerikaanses staat Iowa, samen met de muzikanten Buddy Holly en The Big Bopper. Over de laatste is overigens nog geen film gemaakt.

Hoewel ik niet echt bekend ben met de zeer jonge rock 'n roll muzikant Ritchie Valens en zijn muziek (ik kan hem vooral van zijn liedjes "La Bamba" en "Oh Donna", waarbij de laatste gaat over zijn vriendin Donna Ludwig) was dit een aardige film over zijn korte leven, welke veel muziek bevat en toch zeker ook de nodige dramatiek. Zeker m.b.t. zijn broer Bob Morales en natuurlijk zijn dood welke mede bepaald werd door het opgooien van een munt door Buddy Holly, welke bepaalde of Ritchie Valens of Tommy Allsup, bandlid van de begeleidingsband van Buddy Holly, mee mocht vliegen in het door Buddy Holly gehuurde kleine vliegtuigje, of verder moest met de toerbus met kapotte verwarming door het koude winterse Amerika. Ritchie Valens koos voor "kruis" en dat bepaalde dus uiteindelijk zijn dodelijk lot (neerstorten van het kleine vliegtuigje).

Het sfeervolle verhaal zit goed in elkaar en weet zeker ook te interesseren en te vermaken en visueel werd alles mooi in beeld gebracht. Ook met de uitvoering van het verhaal zit het wel goed en dat komt mede op conto van de cast welke goed en leuk speelt en dan vooral natuurlijk Lou Diamond Phillips (zijn debuut als hoofdrolspeler op het witte doek) in de rol van Ritchie Valens, maar ook de sensuele Elizabeth Peña (inmiddels al overleden) in de rol van Rosie Morales. De laatste vond ik vroeger altijd leuk en mooi om te zien in films en in deze film is ze zelfs even in het begin topless (althans één borst) te bewonderen tijdens een douche scene waarbij ze begluurt wordt door twee kleine jongens. Bij de film over het leven van Buddy Holly (die komt in de laatste minuten van deze film ook in beeld en werd gespeeld door Marshall Crenshaw), kwam het tragische einde niet aanbod (alleen via een paar tekstregels), maar in deze film gelukkig wel en het werd best fraai en gedetailleerd in beeld gebracht, hoewel je van de uiteindelijke crash niets te zien krijgt. Ondanks dat was het zeker aangrijpend en zeker m.b.t. de reacties van Rosie Morales, zijn broer Bob Morales (gespeeld door Esai Morales) en vooral zijn moeder Connie Valenzuela (gespeeld door Rosanna DeSoto).

Al met al gewoon een aardige waargebeurde tragische Drama / Muziek film over het zeer korte leven van rock 'n roll muzikant Ritchie Valens.

P.S. in deze film is ook even de bekende rock 'n roll muzikant Brian Setzer (o.a. gespeeld in de band "Stray Cats") te zien in de rol van Eddie Cochran

Ben je romantisch aangelegd, dan zal je ongetwijfeld deze Muziek / Romantiek film goed, mooi en leuk vinden. Zelf ben ik dat niet, maar desondanks heb ik me er nog redelijk mee weten te vermaken. Daarbij wel de kanttekening, dat er zodra er gezongen (en dat gebeurde best veel) of gedanst werd, ik gelijk begon vooruit te spoelen, want ik heb een hekel aan gezang en gedans in films.

Het verhaal (draait om liefde, passie, dromen, carrière, ambitie, tegenslag en doorzettingsvermogen) is eerlijk gezegd behoorlijk clichématig, maar zit toch wel mooi in elkaar en dat komt door de twee hoofdrolspelers, te weten Emma Stone (in de rol van Mia die actrice wil worden) en Ryan Gosling (in de rol van Jazz pianist Sebastian, die graag zijn eigen Jazz-club wil hebben), die deze relatief eenvoudige film naar een hoog niveau tillen en ze hadden ook zichtbaar veel plezier in het maken van deze film en ook in elkaar. Normaal gesproken ben ik geen liefhebber van Emma Stone, maar in deze film kon ze me zeker bekoren en ze zag er ook wel mooi uit (o.a. omdat ze veelal rondloopt met kleurrijke jurkjes). Visueel gezien gezien werd overigens alles mooi in beeld gebracht en o.a. de decors op de locaties Los Angeles en Hollywood waar het verhaal zich afspeelt.

Het verhaal is opgebouwd uit 5 jaargetijden en wel in de volgorde, Winter (30 minuten) -> Lente (30 minuten) -> Zomer (15 minuten) -> Herfst (30 minuten) -> Winter (15 minuten) en de laatste dan 5 jaar later. In deze 5 jaargetijden draait het om Mia en Sebastian en dan met hun introductie en eerste kennismaking (Winter), het verliefd worden op elkaar (Lente), hun carrières en in eerste instantie vooral die van Sebastian (Zomer), relatieproblemen i.v.m. hun carrières die niet lopen zoals gewenst/gedroomd (Herfst), de toekomst van Mia en Sebastian (Winter). Het laatste jaargetijde is behoorlijk clichématig wat betreft hun carrière, maar zeker niet qua verhouding met elkaar (Mia is inmiddels getrouwd met iemand anders en heeft ook een dochtertje) en daarom is deze film wel niet één en al clichématig. Wat dat betreft geeft deze film eigenlijk als boodschap af, dat carrière en ambities wel eens voor liefde gaan. Het laatste jaargetijde vond ik overigens best mooi en mede omdat je daarin via een flashback/droom te zien krijgt hoe het ook anders het kunnen lopen. Omdat daarin wel werd gedanst, heb ik dat wel gedeeltelijk vooruit zitten te spoelen

Het verhaal zit best luchtig (zeker ook met de nodige dramatiek) in elkaar en hier en daar valt er ook wat te lachen en dat vooral in het begin van het verhaal. Geweldig was daarbij de discussie (beter gezegd de dialogen) tussen Sebastian en clubeigenaar Bill (gespeeld door J.K. Simmons, die een hele kleine rol heeft in het verhaal) wat betreft de te spelen muziek in zijn club en ook de gevolgen (ontslag van Sebastian) daarvan enige tijd later, als Sebastian zich daar toch niet aan houdt. Ook is het wel geinig om te zien dat Sebastian zich verlaagd heeft (om toch aan wat inkomsten te komen) en op een feest jaren 80 muziek op verzoek speelt van de bands "a-ha" en "A Flock Of Seagulls" (het nummer van deze band wordt overigens bewust aangevraagd door Mia als een soort van terug-pak actie en ze deed dat heel leuk en het was ook heel leuk om te zien).

Hoewel ik verwacht had dat deze Muziek / Romantiek film helemaal niets zou zijn voor mij (daar leek het in de eerste 15 minuten ook sterk op en toen was ik aan het twijfelen om te stoppen of om verder te kijken en dat laatste heb ik dus gedaan), heb ik me er toch nog redelijk mee vermaakt en dat komt puur en alleen door de goede, leuke en mooie rollen van de twee hoofdrolspelers Emma Stone en Ryan Gosling. De film duurt precies 120 minuten, maar omdat ik vrijwel alle zang en dans scenes vooruit heb zitten te spoelen, heb ik hem waarschijnlijk bekeken in circa 90 minuten.

Vandaag herzien en ik moet toch terug komen op mijn eerder gegeven punt en mening. Bij het herzien van deze film werd me eindelijk alles duidelijk en dan is het best een aardige film. In het begin gehoorzaamd het personeel (het is inderdaad meer dan personeel en dat wordt duidelijk in de film) leidzaam de wensen van Emma Blank en zit men met smacht te wachten tot ze dood gaat. Ze zitten trouwens bewust te wachten tot Emma Blank dood gaat om een reden. Zodra Emma Blank deze reden op een negatieve manier bekend maakt slaat het gedrag van het personeel volledig om.

Het was best wel leuk om te zien hoe Emma Blank haar personeel vernederde om haar te plezeren (Theo de hond en het dragen van een snor). Marlies Heuer speelde trouwens de rol van Emma Blank zeer goed. Eva van de Wijdeven vond ik overigens een leuke verschijning in deze film maar echt goed acteren deed ze eigenlijk niet. De rol van Alex van Warmerdam was natuurlijk belachelijk (maar daar was dan ook een reden voor) maar hij speelde het best goed en ik moest er soms ook om lachen. Gene Bervoets die de rol van Haneveld speelde vond ik overigens ook best goed.

Kortom ik heb me best goed vermaakt met deze Nederlandse film.

Ik hou normaal niet zo van dit soort fantasyfilms maar deze mocht er wel wezen. Het verhaal zat mooi en goed in elkaar en weet ook te boeien (soms ook zelfs wat spannend). Visueel was deze film best prachtig maar de explosies zagen er juist belachelijk nep uit. Dat vond ik best merkwaardig omdat de rest er juist zo fraai en realistisch uitzag. Wat ik vooral bijzonder en juist zo goed aan deze film vond was dat hij geregeld keihard was. De cast deed het trouwens ook goed en ik heb vooral genoten van de keiharde kapitein Vidal welke uitstekend vertolkt werd door Sergi López. Het einde was ook best fraai. Aan de ene kant is het natuurlijk best triest maar aan de andere kant ook weer mooi.

Een zeer mooi drama, welke naar een hoger niveau wordt getild door de uitstekende cast en dan vooral door Kate Winslet in de prima overtuigende rol van de verdrietige (haar hart is namelijk gebroken door droeve omstandigheden) Adele.

Het verhaal is misschien dan wel enigszins cliché en heeft ook wat weg van een sprookje, maar het zit wel goed en mooi in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering (de sfeer is inderdaad lekker) ervan. Zo was het verhaal zowel boeiend en spannend, maar ook vertederend en ontroerend (zeker wat betreft de gebeurtenissen omtrent Adele) en dat eigenlijk al vanaf de eerste minuut van het verhaal. De laatste 30 minuten van het verhaal zijn zeer sterk en bevatten alle voorheen genoemde ingrediënten. Het einde van het verhaal is overigens zeer mooi en wat dat betreft valt deze film zeker in de categorie van feelgood films. Visueel is ook alles mooi in beeld gebracht en hetzelfde geldt zeker ook voor de muziek (zorgt met name voor een versterkende ontroerende factor). Zoals eerder gezegd wordt deze film naar een hoger niveau getild door de uitstekende cast in de vorm van Kate Winslet (speelt eigenlijk altijd goed en overtuigend in films), Josh Brolin (in de rol van sprookjesachtige sympathieke ontsnapte gevangene Frank) en Gattlin Griffith (in de rol van sympathieke, goedaardige en zorgzame zoon Henry).

Al met al gewoon een zeer mooi drama, welke zich heerlijk wegkijkt en zeker ook weet te ontroeren. Gezien het aantal stemmen en berichten hier, is dit zo te zien niet een heel bekende film.

Na wat breed in de pers uitgemeten probleempjes met drugs en alcohol, wilde Lindsay Lohan met deze Komedie film haar rentree maken.

In dit verhaal draait het om de jonge secretaresse Thea Clayhill (Lindsay Lohan), die na het dodelijke auto ongeluk van haar ouders, in haar uppie de zorg heeft over haar zusje Emma Clayhill (Bridgit Mendler). Het is dus een grote schok als haar baas haar wil ontslaan. Om haar baan te houden, zegt Lohan dat ze zwanger is.

Alle voor de hand liggende grappen komen voorbij terwijl de zinnige dingen die haar personage zou kunnen leren genegeerd worden. Er is nul chemie tussen de tortelduifjes, dus niet gek dat Lindsay Lohan's carrière hiermee niet uit het slop kwam.

Al met al een flauwe en clichématige Komedie film, die het aankijken nauwelijks (eigenlijk alleen vanwege Lindsay Lohan) waard is.

In "Labyrinthus" schept regisseur Douglas Boswell een stemmige kinderwereld, met een levensecht computerspel als kinderhel op aarde.

De viertienjarige Frikke (Spencer Bogaert) ontdekt een computerspel, dat griezelig echt lijkt en dat vervolgens ook daadwerkelijk blijkt te zijn. Zaken die in de werkelijkheid fotografeert, belanden bijvoorbeeld in het spel en wat veel onthutsender is, er blijken echte levens op het spel te staan.

Dit op zich best geinige sciencefiction idee is duidelijk te hoog gegrepen voor het beperkte filmbudget. De acteurs doen hun best, maar ze zijn echter kansloos in het rommelige geheel, welke er visueel gezien nog best aardig uitzag en vooral natuurlijk de gamewerelden.

Leuk om eens gezien te hebben deze Familie / Sciencefiction film en zeker voor kinderen, die natuurlijk ook de doelgroep zijn.

Deze Horror film heb ik alsnog kunnen pindakazen in 720p kwaliteit (met Engelse synchronisatie, die niet bepaald synchroon liep met de mondbewegingen van de acteurs en actrices) en de liefhebbers van Erotiek in films kunnen hem best bekijken, maar pure Horrorliefhebbers kunnen hem beter mijden, want dit is toch wel één van de slechtste Horror films die ik ooit heb gezien.

De opening (de eerste 6 minuten) van het verhaal met een beeldschone, poedelnaakte (alleen nog rode lippenstift op de lippen en rode nagellak op de nagels) en bruin getinte Yvonne Dany die gaat zonnebaden (de camera gaat dan in close-up langs haar hele lichaam) en zwemmen (inclusief fraaie onder water opnames, waarbij je voornamelijk tussen haar benen kunt kijken) in een meertje, had veel weg van een jaren 70/80 erotiek film (inclusief bijpassende muziek) en was beeldschoon om te zien (wat dat betreft was ik blij dat ik een 720p kwaliteit versie had ). Jammer genoeg loopt het wel slecht af met haar (een zombie pakt haar onder water) en zien we haar helaas niet meer terug en dat is best jammer.

Maar daarna had ik op een enkele sportieve scène (kom ik straks nog op terug) na dan misschien beter kunnen stoppen, want dit is een onvoorstelbaar slechte Horror film, waarin een groepje Duitse soldaten die tijdens de Tweede Wereldoorlog in een klein Frans dorpje om het leven zijn gekomen (vermoord door verzetsstrijders), als zombies terugkeren uit een meertje (daar verblijven ze ook onder water) om wraak te nemen op de bevolking van het dorpje.

Het is ook ronduit amateuristisch gemaakt en dat met lachwekkende speciale effecten (o.a. groene trage zombies, die uiteindelijk worden gedood met een vlammenwerper) en houterige acteurs en actrices (soms zie je zelfs iemand lachen, die zich aan het bescheuren is van de onnozelheid van een betreffende scène en in dit geval doel ik dan op een vrouw die topless een café/restaurant komt binnenrennen voor hulp en dan bewusteloos op een tafel valt en waarbij de cafégangers haar dan gaan optillen, daarbij zie je dan een andere vrouw giechelend lachen). Het achterlijke verhaal weet daarbij ook totaal niet te boeien of te vermaken (op het bloot na dan) en spannend of eng is het nergens en het is eerder allemaal lachwekkend om te zien en een aantal lachwekkende dingen zijn omschreven door "Die Hard,Willis", die er ook om moest lachen.

Bij de onderwater opnames moest ik overigens denken aan de televisieserie "Baywatch (TV Series 1989–2001)", want ook daarin werden de onderwater opnames gefilmd in een zwembad (en niet in de zee), wat ze ook in deze film hebben gedaan (dus niet in het meertje) en dat natuurlijk vanwege het heldere water, waardoor je de vrouwen (en in dit geval ook zombies) goed kan zien en dat is in deze film goed gelukt.

Gelukkig compenseert het aanwezige bloot (je ziet goed dat deze film afstamt uit de jaren 80 en niet de jaren 70, want de vrouwen zijn minder behaard op de schaamstreek ) het een en ander en buiten de fraaie openingsscène mocht ook de scène (na circa 40 minuten) met het vrouwen volleybalteam (op hun busje staat wel de tekst "Basket P.F.I.Z", maar zodra ze uitstappen gaan ze toch echt met een bal wat volleybal doen met elkaar) er wezen, waarbij de zeven jonge meiden zich al heel snel van top tot teen gaan uitkleden en dan gaan zwemmen in het meertje, waarbij er weer fraaie onderwater opnames te zien zijn. Ook met hun loopt het uiteraard slecht af, op eentje na dan en dat was de eerder genoemde vrouw die topless een café/restaurant binnen rent voor hulp.

Verder zien we nog wat bloot van een wat rijpere vrouw (te weten Gilda Arancio, die van top tot teen bloot is te zien) die verliefd wordt op een Duitse soldaat, zwanger wordt en vrij snel na de geboorte van een dochter (waar het in dit verhaal ook omdraait), te weten Helena (Anouchka Lesoeur), sterft en verder nog een jonge meid (na circa 60 minuten) die zich staande staat te wassen in een houten teil en van haar zien we alleen haar borstjes.

Als Horrorliefhebber zou ik deze draak van een Horror film 0,5* moeten geven en als erotiek liefhebber 2,5* (1* voor Yvonne Dany, 1* voor het vrouwen volleybalteam en 0,5* voor de overige twee dames), dus gemiddeld kom ik dan uit op 1,5*

P.S. op de best mooie poster staat een roodharige vrouw (wel grappig dat ze de schaamstreek hebben afgedekt met een uitstekende tak, waardoor het net lijkt alsof ze een penis heeft ), maar die komt niet voor in deze film.

"Now bend over and spread 'em wide."

Deze vermakelijke Misdaad / Actie film, waar ik toevallig op stuitte, heb ik puur en alleen gekeken vanwege het meespelen van Pamela Sue Martin, die ik vooral ken van de populaire jaren 80 serie "Dynasty (1981 - 1989)" en welke ik destijds als tiener altijd samen keek met mijn moeder en broer. Althans de eerste jaren van de serie. Pamela Sue Martin vond ik toen een mooie vrouw en daarom wilde ik dus deze film zien. In "Dynasty" speelde ook Joan Collins in mee en het toeval wil dat ik in juni van dit jaar de films "The Stud (1978)" en "The Bitch (1979)" met haar heb gezien en daarin is ze regelmatig naakt te zien is (vooral in "The Bitch") en dat geldt ook voor Pamela Sue Martin in deze film.

"The Lady in Red" is een vrij onbekende gangsterfilm (heeft ook maar weinig stemmen hier) rond het leven van de beruchte Amerikaanse crimineel John Dillinger en dat losjes gebaseerd op feiten, maar wel met namen van bestaande personages destijds, zoals zijn vriendin Polly Hamilton en Anna Sage. De film onderscheidt zich door het vertellen van het verhaal vanuit het perspectief van Dillinger's vriendin Polly Hamilton, die haar mannetje staat, gespeeld door de mooie Pamela Sue Martin.

We zien haar in het begin als jong meisje op het platte land op een boerderij, die als passant betrokken raakt bij een bankoverval als ze naar een stadje rijdt. Als ze daarna (vanwege haar vader die haar slaat) vertrekt naar Chicago, gaat ze werken als naaister in een naaiatelier, waar ze goed bevriend raakt met naaister Rose Shimkus (Laurie Heineman). Als Rose daar wordt opgepakt door toedoen van seksistische baas Patek (Dick Miller), breekt er een opstand uit in het naaiatelier (dan bedreigt Polly ook Patek met een mes) en gaat Polly werken in een club als danser waar ze mannen moet ophitsen. Daar wordt ze gearresteerd en belandt ze na circa 22 minuten in de gevangenis (waarin ook Rose zit) en krijgt ze te maken met de sadistische en vadsige gevangenisbewaakster Tiny Alice (Nancy Parsons) die het voorzien heeft op Rose en Polly, maar vooral op Rose.

Omdat Rose geregeld gestraft wordt door Alice, maakt Polly een deal met Alice zodat Rose niet meer gestraft wordt. De deal houdt in dat Polly moet gaan werken in een nachtclub / bordeel voor gangsters, gerund door de Roemeense immigrant Anna Sage (Louise Fletcher) en die met uitzetting van Amerika wordt bedreigd. Als daarin een donkere medewerkster op gruwelijke wijze wordt vermoordt, begint Anna een restaurant waarin Polly gaat werken als serveerster en daar ontmoet ze dan na circa 52 minuten John Dillinger, die we dan ook voor het eerst in de film zien. Ze wordt uiteindelijk de vriendin van hem.

Maar met John Dillinger loopt het slecht of als hij op 22 juli 1934 na afloop van een bioscoopbezoek (samen met Polly en Anna) wordt doodgeschoten door de politie en waarbij Anna, die uitzetting boven het hoofd hing, de politie had getipt. Hoewel Polly er niets mee te maken had, wordt zij wel beschouwd als de verraadster en is ze haar leven niet meer zeker en vlucht ze uiteindelijk, nadat ze zelf het pad van de misdaad (o.a. door een bank te beroven) heeft gekozen, naar Californië (waar John Dillinger naartoe wilde om te leven).

Omdat het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Polly Hamilton, oftewel de "Lady in Red" vanwege haar rode jurken die ze voor het eerst krijgt van journalist Jake, geeft het de film een unieke invalshoek. De film bevat voldoende actie en geweld, maar ook romantische elementen en best veel naaktheid (o.a. in een bordeel en gevangenis, waarin gevangenisbewaakster Alice mijn openingszin zegt tegen een grote groep naakte vrouwelijke gevangenen, waaronder Polly, die net zijn aangekomen) en dat o.a. van Pamela Sue Martin en de rondborstige Mexicaans-Amerikaanse pornoster en exotisch danseres Kitten Natividad (ze werd beroemd in verscheidene softpornofilms van regisseur Russ Meyer in de jaren zeventig).

Het verhaal wist me vanaf de eerste (met een zingende Pamela Sue Martin) tot de laatste minuut (met een vertrekkende Pamela Sue Martin) te boeien en te vermaken en de film weet de sfeer van de jaren '30 goed te vangen en dat met een mix van geweld en romantiek. Het is geen film die tot de klassiekers gerekend wordt, maar het is wel een film met voldoende kwaliteiten. En één van die kwaliteiten is de cast.

De acteerprestaties van Pamela Sue Martin en Robert Conrad, die John Dillinger speelt, zijn gewoon goed en het is ook niet bepaald een straf om circa 93 minuten naar Pamela Sue Martin te kijken, die in de eerste helft van de film ook nog eens geregeld naakt te zien is. De eerste keer al na circa zeven minuten, waarbij ze ontmaagd wordt door journalist Jake Lingle (Robert Hogan). Vlak voordat Polly ontmaagd wordt, wordt er tussen hen gezegd:

Polly: They say it's supposed to hurt.
Jake: Not with me, honey, not with me.

En nadat ze het gedaan hebben, zegt Polly:

"It hurt me. It still hurts."

Verder was het ook leuk om te zien dat de bekende acteur Christopher Lloyd (vooral bekend vanwege de "Back to the Future" trilogie) een rol heeft als de harde en racistische gangster Frognose, die een ietwat misvormd gezicht heeft. En verder zijn er nog verdienstelijke rollen van Rod Gist (als de donkere pianist en zanger Pinetop in de nachtclub / bordeel), Peter Hobbs (als de oudere Pops Geissler die in de nachtclub / bordeel werkt als barman en daarna in het restaurant van Anna als kok) en Glenn Withrow (als de 14-jarige Eddie die op straat wordt opgepikt door Polly en die dan als hulpje van Pops mag werken als schoonmaker in de nachtclub / bordeel). Met hun drieën gaat Polly ook een bankoverval plegen die voor alle drie dodelijk zal aflopen.

"The Lady in Red" is een vermakelijke gangsterfilm die het bekijken waard is en dat vooral vanwege Pamela Sue Martin, maar ook als je geïnteresseerd bent in de jaren '30 en het verhaal van John Dillinger.

Vond het wel een aparte film die me wel wist te boeien (vond hem zelfs spannend). Saai vond ik hem juist niet en er werd best leuk in gespeeld.

"Lady Macbeth" (het is van origine een Russisch verhaal naar het boek van Nikolai Leskov) is het beeldschone speelfilmdebuut van William Oldroyd en is o.a. te zien op "Film 1", waarop ik hem ook gezien heb.

Het verhaal speelt zich af op het Engelse platteland, midden negentiende eeuw, en draait om Katherine (Florence Pugh), die gevangen zit in een kil huwelijk met de veel oudere Alexander Lester (Paul Hilton) en ze moet gehoorzamen aan haar schoonfamilie, waaronder vader Boris (Christopher Fairbank). Als haar man en schoonvader beiden voor lange tijd op reis zijn voor zaken wordt ze verliefd op de arbeider Sebastian (Cosmo Jarvis). Dit maakt in haar een kracht los die ervoor zorgt dat ze zich niet meer de wet laat voorschrijven door haar man en schoonvader.

Het verhaal zit goed in elkaar en weet van de eerste tot de laatste minuut te boeien. De chronologie klopt en de wijze van filmen laat goed de saaiheid en leegheid van het leven van Katherine zien. Ze is zeker een interessant personage, maar niet per se een sympathiek personage. Ze zit vast in haar korset, haar haar strak gevlochten, gekaderd in een bijna rigide opstelling. Ze kan geen kant op en Je voelt bijna haar wanhoop en verveling. Dit maakt ook dat je bijna haar daden, waarvan haar affaire met Sebastian nog de minst erge is, vergoelijkt.

Terwijl je aan de andere kant met afschuw aanziet wat ze in haar blinde liefde doet met degenen die haar geluk in de weg staan. De koele en als gewetenloos overkomende wijze waarop ze dit doet en de mensen om haar heen hierin weet mee te slepen zorgt voor kippenvel. Het verhaal zorgt hierin voor een goede opbouw waarin Katherine steeds een stap verder over haar grens gaat. Het verhaal stopt vrij abrupt en maakt nieuwsgierig naar hoe het Katherine de rest van haar leven zal vergaan.

Katherine wordt gespeeld door Florence Pugh (waarvan ook wat naaktheid te zien is, zo moet ze een keer poedelnaakt in de kamer staan met haar gezicht naar de muur toe, terwijl haar oudere man Alexander Lester zichzelf bevredigt omdat hij niet in staat is om met haar te vrijen) die deze rol met een angstaanjagende geloofwaardigheid neerzet.

Ze heeft een goede chemie met haar tegenspeler Cosmo Jarvis die Sebastian speelt. Deze komt in eerste instantie als zeer wereldwijs over wat Katherine ook vooral aantrekkelijk in hem lijkt te vinden. Hoe verder de film vordert, hoe meer blijkt dat Katherine de wereldwijze is en Sebastian nog veel te leren heeft. Cosmo Jarvis zet deze rol op een zeer geloofwaardige wijze neer wat zeker bijdraagt aan het totaalplaatje van deze film.

Verder kan zeker actrice Naomi Ackie niet vergeten genoemd te worden. Zij speelt Anna, het donkere kamermeisje van Katherine, die alles stiekem in de gaten houdt (o.a. glurend door een sleutelgat) terwijl ze de terugkeer van haar meester afwacht. Haar reactie op alles wat zich afspeelt in het huis zorgt voor een goede gewetensvolle tegenhanger van het gewetenloze gedrag van Katherine.

De omgeving waarin de film zich afspeelt is prachtig. Zowel het mooie oude landhuis als de prachtige ruwe natuur zorgt voor een mooi en passend decor bij dit verhaal en verder mogen ook de decors, kleurgebruik, kostuums en het cameragebruik er wezen. Al met al is "Lady Macbeth" een fraaie Drama film, waarbij je steeds verder wordt meegezogen in het venijnige en egocentrische gedrag van Katherine, die als slachtoffer over lijken moet gaan om haar leven te kunnen leiden, maar de grens daarbij wel overschrijdt.

Ach gewoon een leuke avonturen film met best een aardig licht romantisch verhaaltje. De cast deed het best leuk en dan met name Rutger Hauer en de schone Michelle Pfeiffer. Film is hedendaags natuurlijk wel gedateerd maar in de jaren 80 vond ik dit best een leuke en ook wel boeiende film.

Vond deze film tegenvallen en heb er maar soms om moeten lachen (vooral dankzij Marlon Wayans die ik goed vond in deze film). Vond Tom Hanks irritant met zijn stem en taalgebruik. Het verhaal was best leuk gevonden en het einde was ook best goed, maar Tom Hanks verpeste voor mij deze film.

De opening van deze goedkope Italiaanse Oorlog / Erotiek film was best heftig, want daarin zie je hoe een blote vrouwelijke gevangene wordt gemarteld met stroomstoten en daarna (omdat ze niet zegt wat de SS-ers willen horen) wordt vermoordt middels een spuitje. Haar lijk wordt daarna weggebracht naar een verbrandingsoven, waarin nog meer vrouwelijke blote lijken liggen. Bij die scene zie je ook hoe de lijken worden verbrandt (wordt later in het verhaal nog eens gedaan). Daarna wordt er weer een vrouw gemarteld middels stroomstoten en begint ze spontaan te ontlasten (daarom worden ze natuurlijk ook bloot gemarteld ). Dus al met al gewoon een zeer heftige opening, ondanks dat het allemaal goedkoop en nep uitzag.

Sowieso draait deze film vooral om het martelen/experimenteren op mannelijke en vrouwelijke gevangenen en zitten er regelmatig grove scenes in (o.a. met kokend/ijskoud water, levend onderste boven aan een paal gehangen en operaties). Het verhaal mag dan wel niet geweldig zijn (zeg maar gerust waardeloos), maar de uitvoering viel het nog een heel klein beetje mee en is het ook allemaal behoorlijk sober en duister (sowieso is er ook geen daglicht te zien en speelt het verhaal zich, op de laatste paar minuten na, binnenshuis af in hele kille en saaie ruimtes) verfilmd. Wat dat betreft had deze film wel iets realistisch weg van een concentratiekamp waarin geëxperimenteerd werd op mannen en vrouwen. Veel van deze vrouwen zijn uiteraard ook bloot te bewonderen en worden ze ook seksueel misbruikt (o.a. in een bordeel). Het bloot is inderdaad zoals "John Milton" al aangaf niet echt mooi en hetzelfde geldt voor de meeste vrouwen. De gehele cast acteert overigens beroerd.

Ondanks dat het allemaal slecht en ook zeer goedkoop oogt, heb ik me toch nog enigszins vermaakt met deze sadistische erotiek film.

"The Lair" is een vermakelijke, hectische en actievolle Actie / Horror film, welke ik twee weken geleden zag voorbijkomen op "Film 1". De regie is in handen van Neil Marshall, die o.a. bekend is van de Horror film "The Descent (2005)" en de Actie / Sciencefiction film "Doomsday (2008)".

Luitenant Kate Sinclair, een pilote bij de Royal Air Force, wordt neergeschoten boven Afghanistan tijdens haar laatste missie in 2017 door talibanstrijders. Om aan haar achtervolgers te ontsnappen, zoekt ze haar toevlucht in een ondergrondse bunker die vroeger door de Russen werd gebruikt om te experimenteren met buitenaards DNA. Daar laat ze onbewust iets dodelijks ontwaken wat beter had kunnen blijven slapen.

De film bevat veel actie en dat min of meer vanaf de eerste minuut (het neerschieten van het militaire vliegtuig) tot het einde (het droppen van een enorme bom, een MOAB, op de bunker). De monsters die opgesloten zitten in de bunker zuigen hersenen af ​​en snoepen van ingewanden en lijken uitsluitend gemotiveerd door honger. Het was opzicht wel komisch dat hierover verteld wordt dat de Sovjets Afghanistan alleen zijn binnengevallen als een "rookgordijn" om de ontdekking van een neergestort buitenaards ruimtevaartuig te verdoezelen

Verder is het ook niet behaald een straf om vrijwel de hele tijd te kijken naar Charlotte Kirk als de stoere neergeschoten pilote Kate Sinclair. Je kan haar enigszins vergelijken met Milla Jovovich in de filmreeks "Resident Evil". De cast bestaat vooral uit clichematige personages (zeker als Kate Sinclair belandt in een nabijgelegen Amerikaanse militaire basis), maar dat is voor deze film niet erg, want het draait vooral om de actie en de monsters (die er best fraai uitzagen) en die zijn beiden volop aanwezig. Vooral het gevecht op de Amerikaanse militaire basis als de monsters in de avond aanvallen mocht er wel wezen en ook de gedeeltes die zich afspelen in de ondergrondse bunker zijn aardig.

Echt boeiend, spannend of eng wordt het nergens en het verhaal bevat ook veel clichés, maar "The Lair" kijkt zich gewoon lekker weg vanwege de vele actie, de monsters en Charlotte Kirk en duurt ook maar 90 minuten.

Zo kan ik ook een film vol krijgen door steeds lang het beeld op zwart te zetten. Verder was de film zeer traag en vermoeiend en het verhaal ging nergens over. Op het einde redde Daniela Valentine de film nog enigszins van het absolute dieptepunt door haar borstjes te laten zien.

De beelden van het dorpje (of gat zoals hierboven iemand dat iemand noemt) in Mexico waren overigens best fraai en ik kan me goed voorstellen dat het dagelijks leven in zo'n dorpje daar verloopt zoals in deze film vertoond is.

Opzicht keek deze film zich wel aardig weg en wist hij ook wel te boeien, maar aan de andere kant was het wel allemaal zeer clichématig. Het verhaal was wel leuk gevonden en met de uitvoering zat het ook wel goed. Dat laatste is vooral te danken aan Samuel L. Jackson die eigenlijk altijd leuk en overtuigend speelt. Al met al leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

Van deze film had ik van te voren hoge verwachten maar na hem gezien te hebben valt hij behoorlijk tegen. De zombies zien er werkelijk fantastisch uit en soms zijn ze ook wel heel goor. Maar het hele verhaal slaat nergens op waardoor het ook nooit spannend wordt.

Alleen de zombie scènes redden deze film nog van een onvoldoende.

Met Will Ferrell heb ik een soort van haat-liefde-verhouding. Een aantal films waarin hij meespeelt vind ik best goed, maar ook een groot aantal films met hem zijn slecht en daartoe behoort deze film eigenlijk ook.

Het verhaal was best leuk gevonden en visueel zoals de decors en effecten (o.a. de dinosaurus T-rex) zag het er allemaal aardig uit, maar de uitvoering van het verhaal is zeer flauw en kinderachtig en te lachen valt er eigenlijk ook weinig. Hier en daar zitten er een paar leuke scenes (o.a. het gedoe met verslaggever Matt Lauer in het begin en einde van het verhaal) in en valt er ook wat te glimlachen (zoals op het einde met Will Stanton en Chaka en al de vrouwen), maar dat is het eigenlijk ook. Hoewel ik Will Ferrell (in de rol van wetenschapper Dr. Rick Marshall) wel eens veel beter en vooral veel leuker heb zijn spelen, deed hij het hier nog enigszins verdienstelijk. De overige twee hoofdrolspelers, te weten de fraaie Anna Friel (in de rol van Holly Cantrell) en Danny R. McBride (in de rol van Will Stanton), konden me niet echt bekoren. Jorma Taccone in de rol van de irritante aapachtige "Chaka" was overigens vreselijk slecht. Omdat de film maar iets van 90 minuten duurt en er relatief ook best veel absurde dingen gebeuren, kijkt hij wel nog enigszins lekker weg. Ondanks dat ik heb ik de film wel soms een beetje vooruit zitten te spoelen.

Al met al een matige tot slechte Avontuur / Komedie film, die niet meer is dan leuk om eens gezien te hebben en ook maar voor één keer.

Deze jaren 70 Avontuur / Sciencefiction film, beter gezegd de voorloper van "Jurassic Park (1993)", was afgelopen nacht (begon om 01:50 uur) te zien de Duitse televisiezender ZDF en omdat jaren 70 films vaak mijn aandacht trekken (vooral vanwege de sfeer), heb ik hem ook maar gelijk bekeken.

Het verhaal speelt zich af in 1916 gedurende de Eerste Wereldoorlog, waarbij een Brits schip, te weten de "S.S. Montrose", wordt getorpedeerd door een Duitse onderzeeër, te weten de "U-33". Het groepje overlevenden van het Britse schip, onder leiding van Bowen Tyler (Doug McClure), willen de onderzeeër overmeesteren zodra hij aan de oppervlakte komt. Ze slagen in hun opzet, maar de radio van de Duitsers wordt tijdens het overmeesteren onklaar gemaakt en hetzelfde geldt voor het kompas, waardoor ze in de ijzige Stille Zuidzee stranden op een eiland (beter gezegd nieuw werelddeel) met de naam "Caproni" (voorzien van een onherbergzame kust welke omgeven is door rotsen en zonder strand of haven), dat door de tijd is vergeten en bevolkt is door dinosaurussen en prehistorische mensen. De Duitsers en de Engelsen zullen vanaf nu gezamenlijk de gevaren moeten trotseren, om te overleven en om weer van het eiland af te komen.

Het verhaal is opzicht wel leuk gevonden en weet ook wel te vermaken, maar omdat deze film afstamt uit de jaren 70, zijn de speciale effecten (zeker m.b.t. de dinosaurussen) natuurlijk niet indrukwekkend en werken ze soms zelfs op de lachspieren, zoals de scene waarbij de prehistorische man Ahm (Bobby Parr) wordt gegrepen door een vliegende Pterodactylus en waarbij je dan goed de touwtjes ziet hangen aan de Pterodactylus. Opzicht zagen de vliegende Pterodactylussen er nog wel aardig uit, maar dat geldt zeker niet voor de Diplodocus, de Plesiosaurus (die ze nota bene gaan opeten en dat was opzicht wel een komische scène), de T-rex, de Triceratops en de Styracosaurus (twee stuks). Uiteraard valt er ook een gevecht te zien tussen twee dinosaurussen en wel tussen een T-rex en een Triceratops, die haar nest met eieren beschermd, waarbij de laatste wint.

De mens gaat overigens niet zachtzinnig om met de dinosaurussen, want ze worden regelmatig dodelijk beschoten met geweren en zelfs met het kanon op de duikboot. Dit moeten ze ook wel doen want de dinosaurussen hebben het regelmatig voorzien op de mens, waarvan ze ook een aantal te pakken krijgen.

De eerste 30 minuten van het verhaal spelen zich vooral af in de Duitse duikboot en daarbij draait het vooral om de Eerste Wereldoorlog en daarna speelt het verhaal zich af op het eiland "Caproni", waarbij de Duitsers (die gewoon Engels praten) en Engelsen (die besluiten om samen te werken) te maken krijgen met dinosaurussen, agressieve prehistorische stammen (waaronder de "Sto-lu" stam, waarbij ook een paar vrouwen topless te zien zijn, als ze zich zitten te wassen in water), olie (die ze gaan raffineren voor de duikboot), een vulkaan uitbarsting, drijfzand en muiterij en in dat laatste geval gaat het om de irritante Duitser Dietz (Anthony Ainley), die ook al een keer onnodig in gevecht raakt met de Engelsman Olson (Declan Mulholland).

Echt boeiend of spannend wordt het wel nergens, maar deze film weet opzicht wel te vermaken en kijkt ook wel lekker weg (duurt ook maar circa 90 minuten). Van de cast had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord en echt geweldig acteren deden ze eigenlijk ook niet. Degene die misschien nog wel het beste acteert, is misschien John McEnery in de rol van de Duitse sympathieke duikboot kapitein Von Schoenvorts. Verder vond ik Susan Penhaligon in de rol van drenkeling en biologe Lisa Clayton wel een mooie vrouw om naar te kijken. Samen met Bowen Tyler blijft zei op het einde van het verhaal ook achter op het eiland (de duikboot met de muitende Dietz en de overige overlevenden zinkt dan), waarbij ze een kokker, voorzien van een brief, in het water gooien en welke in de huidige tijd (oftewel 1975) wordt gevonden (spoelt aan op een kust) door iemand tijdens de opening van het verhaal.

Al met al leuk om eens gezien te hebben deze helaas gedateerde Avontuur / Sciencefiction film en de combinatie van films die "Darbie" noemt, is best treffend.

P.S. de filmposter mag er best wezen en was waarschijnlijk destijds ook een leuke aandachtstrekker om publiek naar de bioscoop te lokken.

Je moet er van houden van die zogenaamde Nederlandse komedies. Ik vind ik er meestal niets aan en dat geldt ook voor deze, hoewel ik het verhaal best leuk gevonden vond. De film staat betiteld als een Komedie / Fantasy film maar het is meer een Musical / Komedie film met de nadruk op Musical. En aangezien ik een grote hekel heb aan Musicals heb ik me rot geërgerd (deden ook pijn aan mijn oren) aan de vele ellendige rot liedjes inclusief de uitvoering (dansen). Veel humor heb ik trouwens ook niet kunnen ontdekken in de film want ik heb nergens om kunnen lachen. Visueel zag het er best aardig uit met al die nep decors en dat was dan ook het enige positieve aan deze film. De cast vond ik trouwens zwaar teleurstellend. Vooral Arjan Ederveen vond ik tegenvallen terwijl ik hem vroeger altijd leuk vond om te zien. Het is ook jammer dat men Alex Klaassen heeft gecast voor deze film want hem vind ik gewoon een vreselijk slecht acteur die ook nooit grappig is.

Wat ik trouwens gemist heb in deze Nederlandse productie is het bloot gehalte. Normaal is dat standaard in een Nederlande productie maar hier heeft men het achterwege gelaten. Hannah van Lunteren had ik best bloot willen zien

Heb deze miniserie een aantal jaren geleden gezien en hij wist me toen te boeien. Het verhaal vond ik best goed en ook spannend maar de acteer prestaties en de special effects zijn zeer ondermaats.

Vanwege de filmtitel en omdat het verhaal zich grotendeels afspeelt in een Stripclub, hoopte ik eigenlijk veel bloot te kunnen zien en o.a. van Ali Cobrin en Carmen Electra (die in deze film een stripster speelt). Maar het bloot gehalte valt behoorlijk tegen en bestaat ook nog eens uit siliconen borsten (je ziet zelfs de littekens op de borsten waar de borstimplantaten zijn ingebracht) van onbekende vrouwen (eentje heeft zelfs hartjes op haar tepels geplakt), die waarschijnlijk ook echte stripsters zijn. De scene waarbij het meeste bloot te zien was (van de 27e t/m de 30e minuut) in de Stripclub, werd visueel wel fraai in beeld gebracht en werd eveneens begeleidt met mooie muziek.

In dit verhaal draait het om de jonge vrouw Monica (gespeeld door Ali Cobrin), die een carrière als actrice ambieert. Maar omdat haar vader Patrick (gespeeld door Patrick Moore) doodziek (ongeneselijke kanker) is en de zorg in het ziekenhuis veel geldt kost (15.000 dollar), wat ze niet hebben (ze hebben enkel een paar duizend dollar als spaargeld), sluit ze een pact met haar verloofde Kevin (gespeeld door Robert Hoffman) om een baan als stripster aan te nemen om zodoende de kosten voor de zorg vaar haar vader in het ziekenhuis te kunnen betalen. Maar gaat dit niet ten koste van hun relatie, en zeker omdat Kevin Monica net ten huwelijk heeft gevraagd, en kunnen ze zich houden aan hun afgesproken pact met regels, namelijk:

1e regel "Er wordt niet door Monica gedanst in de club als Kevin er niet bij is";
2e regel "Er wordt geen alcohol gedronken in de club";
3e regel "Geen feestjes buiten de club en geen VIP behandeling, alleen podium en lap dances";
4e regel "Niemand van de club ontmoeten buiten de club";
5e regel "Geen drugs".

Het verhaal stelt eerlijk gezegd weinig voor en het is vooral ook een clichematige voorspelbare bedoeling, waarbij de ene cliché razendsnel de andere cliché opvolgt, zoals een rijke filmregisseur die de Stripclub bezoekt en Monica erg sexy vindt en haar wil ontmoeten (zeg maar toedeledokie tegen de 3e en 4e regel van het pact), strippers die jaloers worden op Monica en haar graag kwijt willen en natuurlijk de relatie tussen Monica en Kevin die al snel in gevaar komt en mede omdat ze beiden een relatie aangaan met iemand in de club (oftewel de 4e regel van het pact). Bovendien gebeurt er gewoon niets boeiends in deze film en zelfs het moment dat een paar stripsters (waaronder Lexus gespeeld door Carmen Electra) Monica een loer willen draaien om haar weg te krijgen is lachwekkend slecht (wel met gevolgen), omdat ze alleen een paar condooms en wat pillen in haar tas stoppen zodat het lijkt alsof Monica Kevin bedriegt en ze aan de drugs is en ze zich dus niet aan haar gesloten pact met Kevin houdt. Ook het gedoe met de vader, die uiteindelijk ook sterft, van Monica stelt weinig voor en is clichématig en het einde van het verhaal is flauw en voorspelbaar en zie je ook al snel aankomen. Visueel gezien ziet het er allemaal best aardig uit en vooral natuurlijk de vele schaars geklede (en soms bloot) vrouwen in de Stripclub, die regelmatig fraai in beeld en geluid (vanwege de bijbehorende muziek) werden gebracht.

De cast is zeker niet hoogstaand, maar ze deden het wel verdienstelijk en dan vooral de hoofdrolspelers Ali Cobrin (in de rol van Monica), die vooral bekend is van de scene van buurmeisje in de Komedie film "American Reunion (2012)" en waarbij ze dan wel bloot is te zien, en James Remar (in de rol van Patrick Moore). Maar ook Lew Temple (in de rol van Matt Ewing, die de eigenaar is van de Stripclub) deed het verdienstelijk en hij zorgde ook voor een heel klein beetje humor. Verder was het leuk om de nog steeds fraaie Carmen Electra te zien als stripster (helaas niet bloot te bewonderen) en ook Stacey Dash, maar dan in de rol van doctor. Dat laatste is opzicht jammer, want ze zou ook best geschikt zijn voor de rol van stripster en mede omdat ze vroeger bloot heeft geposeerd voor het erotisch getint tijdschrift "Playboy".

Al met al niet meer dan een matige Drama film, waarvan het verhaal alleen maar bestaat uit clichés en het ook nog eens zeer voorspelbaar is. Alleen vanwege het vele vrouwelijke schoon (inclusief wat bloot), is deze film het aankijken nog waard (duurt gelukkig ook maar iets van 90 minuten).

Eigenlijk van hetzelfde niveau als het eerste deel. Leuk entertainment niet meer dan dat.

Deze film had niet veel om het lijf behalve dan natuurlijk Angelina Jolie. De actie is best goed net zoals de special effects maar het verhaal weet helaas niet te boeien.

"What's finger-bang? Oh, sweetie, um... it's kind of like a high five."

Omdat ik niets meer op de plank had liggen, heb ik gisteravond na de UEFA Champions League mijn heil gezocht op "Amazon Prime" en toen kwam ik deze "Fargo" achtige (met zelfs een autoverkoper erin) Komedie / Misdaad film tegen welke me wel leuk leek.

Sukkels zijn er in alle soorten en maten, maar Ray (John Magaro), een onderbetaalde werknemer van een ijzerhandel waar hij mede-eigenaar van is, is een wel heel treurig exemplaar. Constant wordt hij vernederd door zijn oudere broer Junior (Matthew Del Negro) die de andere mede-eigenaar is, wordt hij bedrogen door zijn vrouw Stacy-Lynn (Megan Stevenson), en wordt hinderlijk gevolgd door de zelfverklaarde privédetective Skip (Steve Zahn). Ray is de wanhoop nabij en net wanneer Ray besluit een einde aan zijn leven te maken in zijn auto met een gekocht pistool, grijpt het noodlot in. Een man (Brannon Cross) stapt bij hem in de auto, in de veronderstelling dat Ray huurmoordenaar Harry (Dylan Baker) is, om hem de eerste betalingstermijn voor een klus (het plegen van een moord) te geven. Ray besluit om de klus uit te voeren en dan beginnen de problemen voor onze antiheld pas echt.

"LaRoy Texas" is een neo-noir thriller, en dat vol met krankzinnige wendingen en tegen de karikatuur aanleunende personages, waar de gebroeders Coen, van o.a. "Fargo (1996)", hun specialisme van hebben gemaakt. En debuterend regisseur Shane Atkinson steekt die invloed niet onder stoelen of banken. Sterker nog, zijn film is een vermakelijke hommage aan zijn grote voorgangers.

De opent met de leuke introductie van huurmoordenaar Harry (Dylan Baker) die een met autopech gestrande reiziger (A.J. Buckley) oppikt, waarna we kennis maken met Ray en Skip in een restaurant langs de weg in LaRoy in Texas (voilà! de filmtitel) en waarbij Skip Ray een envelop geeft vol met foto's van zijn vrouw Stacy-Lynn die vreemd lijkt te gaan in een motel, te weten "The Velvet Saddle", en waarna we de mooie Stacy-Lynn in beeld te zien krijgen die een schoonheidssalon wilt beginnen en daarvoor geld nodig heeft. Ze coacht ook jonge Miss-verkiezingskandidaten en heeft zelf ook ooit gewonnen en heeft daarvan nog de kroon.

Daarna krijgen we nog Junior in beeld te zien, die Ray vernedert met een waargebeurd verhaal over Ray in het verleden met een vrouw tijdens een onderonsje in de avond met andere mensen (waaronder Stacy-Lynn en Junior's vrouw Kayla en hun jonge dochtertje die de vraag van mijn openingszin stelt aan haar vader en die daarop antwoordt geeft) en daarna nog eens in de ijzerhandel. Vrij snel daarna gaat Ray een pistool kopen en rijdt hij met zijn auto in de avond naar het motel "The Velvet Saddle", waar hij zelfmoord wilt plegen en vanaf dan beginnen de vele krankzinnige wendingen in het verhaal, waarin het draait om moord, geld, verraad, bedrog en wraak.

Het verhaal brengt ons daarbij langs prachtige landschappen in New Mexico, waarbij de begeleidende weemoedige country-folk muziek helpt bij het creëren van een vreugdeloze sfeer die perfect past bij onze antiheld Ray en zijn ongelukkige wederwaardigheden. "LaRoy, Texas" is een zwarte komedie zoals een zwarte komedie zijn moet dus. Er valt dan ook veel te lachen, omdat bij elke nieuwe scène wel weer een plotwending op de loer ligt, een ontwikkeling die je als kijker meestal niet ziet aankomen en dat maakt deze film juist leuk om naar te kijken. Ook al is de film misschien hier en daar wat langdradig en duurt de film met circa 110 minuten misschien ook iets te lang.

Maar de film zit goed en leuk in elkaar, waarbij Ray's kern van zijn leven niet de jacht op het geld (men is opzoek naar 250.000 dollar verdwenen geld uit de kluis van Adam Ledoux) is, maar het overeind houden van de relatie met zijn vrouw die vreemd gaat met zijn broer Junior die ook geld van de ijzerhandel steelt en waarvan hij o.a. een boot koopt. Diezelfde moraal wordt ergens anders in de film mooi verwoord door de vriendelijke en behulpzame oudere vrouw Midge LeDoux (Darcy Shean), die de echtgenote is van autoverkoper Adam Ledoux (Brad Leland), die vreemd gaat met stripper Angie (Galadriel Stineman) en die Adam chanteert en wiens vriend Tiller (Brannon Cross) een huurmoordenaar inschakelt, waarvan hij denkt dat Ray de huurmoordenaar is.

Midge LeDoux accepteert namelijk dat haar man gokt en vreemdgaat en als Ray haar vraagt waarom ze bij haar man blijft is haar antwoord:

"‘I'm just trying to get whatever scrap of happiness I can in this life."

En dat is eigenlijk de bottom-line in deze film. Namelijk dat mensen om het geluk te vinden altijd bereid zijn om een stuk ongeluk te accepteren. Een mooie moraal in een vermakelijke film.

De cast maakt deze film het kijken ook waard en dan niet perse vanwege hoofdrolspeler John Magaro (als Ray) die ik een ietwat saaie piet vond, maar vooral vanwege Steve Zahn in de zeer leuke rol van de zogenaamde privédetective Skip, die een Bolo stropdas en een cowboyhoed draagt en die het woord "privédetective" verkeerd heeft gespeld op zijn visitekaartjes, de mooie rondborstige Megan Stevenson (als Stacy-Lynn) die volgens mij de hele film rondliep zonder BH en natuurlijk Dylan Baker als huurmoordenaar Harry wiens baan Ray per ongeluk heeft gestolen.

Hoewel Harry eruitziet als een zacht ei, is zijn uiterlijk slechts een list die de koelbloedige huurmoordenaar verbergt. Zo schiet hij op het einde de al neergeschoten Junior (door Ray als hij hem samen met Stacy-Lynn onder de douche vindt) dood en zelf wordt hij op het einde doodgeschoten door Ray tijdens een shoot-out, waarbij Ray zelf ook dodelijk gewond raakt en waarbij Skip er met het geld en Stacy-Lynn vandoor gaat.

Al met al is "LaRoy, Texas" best een leuke en vermakelijke Komedie / Misdaad film, waarin de ontwikkelingen razendsnel gaan.

Het begin was nog wel aardig maar al snel wordt het een flauwe bedoeling en vliegen de clichés je om de oren. Vooral dat hele schoolgebeuren was een trieste bedoeling en nergens grappig m.u.v. George Takei als Dr. Ed Matsutani. Gezien de cast met Tom Hanks en Julia Roberts zou je wat beters verwachten maar inderdaad beiden zijn vergane glorie net zoals de muziek van Tom Petty.

Best een apart en zeker ook origineel drama met hier en daar wat zwarte humor. Hoewel het eigenlijk best een tragisch drama is zou het me niet verbazen als er werkelijk zo'n soort figuren rondlopen op deze wereld (wellicht niet zo geflipt als in deze film maar er zullen heus wel een aantal mafketels zijn die een real doll in huis hebben en die behandelen als een echte vrouw). Het verhaal zat best aardig in elkaar (inclusief een maf, bel 112 , maar ook best een aandoenlijk einde) en ook de cast deed het leuk. Met name dan Ryan Gosling, Emily Mortimer (leuke vrouw overigens), Patricia Clarkson en Kelli Garner. De scene waarbij Lars zijn vriendin voorstelt aan zijn broer en de vrouw van zijn broer was geweldig en hetzelfde geldt voor de kerkdienst voor Bianca

P.S. omdat deze film niet werd uitgezonden heb ik gewoon de pot pindakaas erbij gehaald (tenminste ook zonder die zeik reclame onderbrekingen).