Opinions

Geweldige oorlogsfilm met een geweldige cast aan acteurs. De film is al heel oud maar blijft nog altijd een genot om naar te kijken.

Wat ook geweldig is dat in deze film de Duitsers (waren ook duitse acteurs) ook echt Duits praten waardoor de film nog meer tot zijn verbeelding spreekt.

Dit is echt de klassieker onder de oorlogsfilms. Steven Spielberg heeft 36 jaar later nog een soort remake gemaakt met de film "Saving Private Ryan", maar deze film gaat tenminste 100% over de oorlog in Normandië i.p.v. die van Spielberg.

Dit is gewoon een heerlijke film die ook nog een ruim 3 uur duurt.

"Cuckoo! There she is, the Almost Birthday Girl. Oh, but... it seems I wore my long legs today. What happens if I...?"

Van regisseur Oz Perkins heb ik alleen de Horror / Mystery / Thriller film "I Am the Pretty Thing That Lives in the House (2016)" gezien en die vond ik enorm saai. En hoewel ik al snel wist hoe de film zou eindigen, of beter gezegd met welke familie (namelijk familie Carter), is deze film (een zogenaamde Slow-Burn) wel veel beter. Deze "Longlegs" van hem trok mijn aandacht vanwege het meespelen van Nicolas Cage, die als geen ander maniakale rollen kan neerzetten. En in "Longlegs" doet hij dat wederom en is hij overtuigend en bijna onherkenbaar en zelfs eng.

"Longlegs", welke zich afspeelt in de jaren 90, vertelt het verhaal van de jonge FBI agent Lee Harker (Maika Monroe), Lee is nog niet zo lang bij de FBI en wordt direct op een lastige zaak gezet. Ze krijgt namelijk de taak om de onopgeloste zaak van een seriemoordenaar op te pakken. Alleen gaat deze seriemoordenaar anders te werk dan anderen. Deze seriemoordenaar laat namelijk de vaders hun gezinnen uitmoorden, in plaats van het zelf te doen. Achtergelaten briefjes ondertekent hij met Longlegs. Aan Harker is uit te vinden wie deze Longlegs (Nicolas Cage) is en het wordt een race tegen de klok om ervoor te zorgen dat Longlegs niet nog een familie weet te grijpen. Maar wat Harker niet weet is dat Longlegs dichter bij haar staat dan ze had durven denken.

De film is opgebouwd uit drie hoofdstukken, te weten "Part One: His Letters" (na circa 6 minuten), "Part Two: All Of Your Things" (na circa 29 minuten) en "Part Three: Birthday Girls" (na circa 80 minuten), en hele film draait rond het verzamelen van bewijsstukken (zoals poppen), berichten die achtergelaten worden door Longlegs, tips en kleine details, die de puzzel compleet kunnen maken.

De film balanceert een beetje op de rand van een occulte thriller en een horrorfilm en referenties met "The Silence of the Lambs (1991)", "Zodiac (2007)" en "Se7en (1995)" (vanwege de religieuze verwijzingen in "Longlegs") zijn snel gemaakt. Vaak bevatten horrorfilms zogenaamde "jumpscares", maar "Longlegs" doet het eigenlijk zonder en kruipt vooral onder je huid. Dit komt door het verhaal, maar ook door de personages en de sfeer die gecreëerd wordt. Hier en daar is de film ook grof (wel niet heel vaak), want zo krijg je o.a. beelden te zien van de vermoorde families en ook de manieren (vooral met een bijl) waarop ze tot hun einde kwamen en ook zie je hoe een aantal FBI agenten worden doodgeschoten.

De film bouwt rustig op, welke ook als saai bevonden kan worden, en doet dat goed en weet de spanning vast te houden van de eerste tot de laatste minuut. De onheilspellende sfeer (gelijk al bij de opening met het kleine camerabeeld alla jaren 70 en de opening speelt zich ook af in de jaren 70, namelijk op 13 januari 1974) gaat mede door de beelden en de creepy muziek al snel onder je huid zitten. Longlegs zien we heel even in het begin waarbij hij mijn openingszin zegt tegen Lee Harker als jong meisje (gespeeld door Lauren Acala) die op 14 januari jarig is en hij gaat op het einde (nadat hij gearresteerd is) volledig los en vooral met zijn hoofd op een tafel Tussendoor zien we hem overigens ook en dat o.a. als hij naar een winkel gaat en tegen de jonge baliemedewerkster (Beatrix Perkins) zegt:

"Cuckoo... Cuckoo, Cuckoo... Cuckoo. And what day is your birthday, little angel?"

De baliemedewerkster zegt (of beter gezegd roept) dan:

"Daddy! That gross guy is back again!"

En verjaardagen rond de 14e van een maand spelen een belangrijke rol in deze film en vooral bij verjaardagen van meisjes die negen jaar worden en die dan een mysterieuze pop cadeau, een geschenk van de kerk, krijgen die erg op hen lijkt..

Het blijft lang onduidelijk wat de verschillende connecties nu zijn en dat geeft de film net iets meer. Het is daarom des te jammer dat de film ervoor kiest om alles te moeten uitleggen, waardoor de spanning soms wat verloren gaat en het een en ander toch een beetje geforceerd aanvoelt. Regisseur Oz Perkins heeft gelukkig wel een goede cast om zich heen verzamelt om zich dit te kunnen veroorloven en dat o.a. met Nicolas Cage (als Longlegs / Dale Ferdinand Kobble), Maika Monroe (als FBI agent Lee Harker), Blair Underwood (als FBI Agent Carter die de baas is van Lee en die een vrouw en jong dochtertje heeft welke bijna jarig is), Alicia Witt (als de religieuze moeder van Lee) en Kiernan Shipka (als Carrie Anne Camera die de enige bekende overlevende van Longlegs is).

De film ziet er fraai uit en lange onafgebroken shots laten je de omgeving (met o.a. prachtige ijskoude shots) in je opnemen. En door bewust veel ruimte over te laten wanneer personages in beeld zijn, ben je altijd op je hoede voor wat er in de schaduwen kan schuilen. Ook de gewelddadige momenten zijn snel en realistisch, met soms nare implicaties waarbij je je eigen verbeelding de vrije loop kunt laten. De ware kracht van "Longlegs" ligt in de sinistere, onderliggende toon. Het is ontzettend moeilijk om bijna de hele speelduur een constante dreiging / spanning vast te houden, maar het lukt regisseur Oz Perkins wel. Het verhaal draagt hieraan bij, want het is een psychologische trip die langzaam steeds indringender wordt en je beklemmend achterlaat.

De film wordt gedragen door de uitstekende cast en hoofdrolspeelster Maika Monroe speelt de ietwat houterige half-helderziende FBI-agent Lee Harker, een personage dat diep onder de huid van de kijker kruipt. Haar vertolking is overtuigend en zorgt ervoor dat de kijker echt meeleeft met haar zoektocht naar de waarheid. De chemie tussen Maika Monroe en Nicolas Cage, hoewel minimaal in directe interactie, is tastbaar en draagt bij aan de intensiteit van de film. Hoewel Nicolas Cage niet veel te zien is, zet hij Longlegs wel neer als een zeer overtuigende enge vent. Hij speelt hem zeer freaky en iedereen kan zien dat er heel wat steken los zitten bij hem. Hij schreeuwt, fluistert, zegt koekoek en zingt zijn tekst met verdraaide stem en dat zonder ooit de indruk te geven dat hij een trucje opvoert. Alle scènes met Nicolas Cage zijn spannend en uiterst vermakelijk. En Alicia Witt (ook een mooie vrouw) als Lee's moeder, te weten Ruth Harker, is ijzersterk en ze speelt zeer geloofwaardig en overtuigend de rol van een oudere vrouw die mentaal nog vastzit in de jaren zeventig en erg begaan is met de kerk Zo zegt ze regelmatig tegen haar dochter Lee:

"Are you still saying your prayers?" en "Do you still say your prayers?"

Lee antwoord daar op een gegeven moment op met:

"I never said my prayers, never once."

Lee’s moeder is ook een belangrijke schakel in het verhaal en zeker op het einde als ze blijkt het hulpje te zijn van Longlegs in ruil voor het niet doden van Lee toen ze nog een 9-jarig kind was en daarover wordt op een gegeven moment (na circa 87 minuten) door een voice-over (die van Alicia Witt) gezegd:

"So her mother begged for the little girl's life to be spared. In exchange, she would have to help him. She had once been a nurse. Now her work would be... murdering families..."

Als Lee's moeder dan op het einde bij de familie Carter is (sterke scène) en Lee aan haar vraagt "Mom, why are you doing this?", antwoordt zij daarop:

"If they don't die, then we will burn... and twist, and burn, and twist, in hell... forever... and ever. I'm doing this for you... just like I've always done. So that the little girl named Lee would be allowed to grow up..."

"Longlegs" is een macaber mysterie dat volledig inzet op de onheilspellende sfeer. De film blijft in je hoofd spoken en de beelden en de muziek zorgen ervoor dat de aanwezigheid van Longlegs altijd voelbaar is, zelfs als hij niet in beeld is. En Nicolas Cage speelt hem natuurlijk geweldig, zoals alleen hij dat kan.

P.S. de film opent met wat tekst uit het eerste refrein van het liedje "Get It On" van de Britse glamrockband "T. Rex" uit de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw en na het einde van de film krijg je het liedje ook te horen.

Opzicht best een eer om voor deze film (wel geen beste film) een eerste bericht te schrijven en dit is ook alweer de 6e film welke ik in de afgelopen 3/4 dagen heb gezien van regisseur Paul Bartel.

De opening was best geinig met het gedoe op de WC (Lucky Toilet), de uitleg hoe hotdogs worden gemaakt en de weddenschap. Daarna wordt het helaas snel wat flauwtjes, saai en zeker ook langdradig. Er zitten nog wel wat leuke scenes in (repareren van de WC, zeg maar gerust nog meer kapot maken) maar echt veel te genieten valt er eigenlijk niet meer tot de scene met Tim Conway (als "Dooley") en de fraaie rondborstige Stella Stevens (als "Nicki Dixon") in de hotelkamer. Die scene was één en al slapstick en zat zeer leuk in elkaar (geweldig toen Tim per ongeluk op de hond ging zitten ). Tim Conway is overigens ook één van de weinige van de cast die me enigszins kon bekoren.

Normaal gesproken zit er in een Paul Bartel wat bloot maar in deze film was niets te zien. Dat kwam waarschijnlijk ook omdat de meeste vrouwen in deze film allemaal al op leeftijd waren en ook niet echt veel in het verhaal voorkomen. Het meest sexy moment was nog toen Stella Stevens (ze was destijds 50 jaar) in lingerie verscheen tijdens de scene op de hotelkamer. Het einde was overigens best flauw en onnozel.

Dit is toch wel de minste Paul Bartel film welke ik gezien heb en eigenlijk ook niet Paul Bartel waardig.

P.S. wel geinig dat Ice-T een muzikale bijdrage (het liedje waarmee de film opent) heeft geleverd aan deze film, de muziek was wel niet om aan te horen.

Dit is niet meer dan een dertien in een dozijn flauwe B-film welke zo uitgezonden kan worden op RTL7. Het hele verhaal boeit totaal niet, de uitvoering is beroerd en het wordt ook nergens spannend. Hoe de film zal eindigen zal je eerlijk gezegd een worst wezen. Het enige leuke aan deze film is de vrouwelijke hoofdrolspeelster Morena Baccarin die er wel leuk uitziet (heeft wel iets weg van een jonge Ashley Judd), vanwege haar krijgt de film dan toch nog een puntje.

P.S. Sadie LeBlanc vond ik er ook nog wel leuk uitzien.

Toegeven, ik had nog nooit van de beste man Paul Raymond (wel leuk gespeeld door Steve Coogan) gehoord en eerlijk gezegd interesseerde zijn biografie me ook niet echt (hoewel hij zeker een interessant persoon was en zeker hij hoe aan zijn rijkdom is gekomen). Maar wat me wel interesseerde waren de vele zeer aantrekkelijke vrouwen die ook nog eens snel en regelmatig uit de kleren gingen. Met name Tamsin Egerton (als Amber / Fiona) was een genot om naar te kijken met haar prachtige figuur en lichaam. Helaas verdwijnt ze wel halverwege opeens uit het verhaal.

Qua verhaal stelt het eigenlijk weinig voor, maar de uitvoering was wel aardig en met name ook zeer kleurrijk. Wat natuurlijk ook hielp bij de uitvoering was het vele fraaie bloot. De film wordt verder opgeleukt met een aantal goede jaren 60 liedjes. Met name het fraaie "Anyone Who Had A Heart" van Dionne Warwick vond ik mooi om te horen en werd ook toepasselijk gedraaid bij het overlijden van Debbie Raymond. Ook wordt het verhaal vrij luchtig verteld (zeker in het begin) en zitten er soms wat leuke conversaties in zoals o.a. deze:

Paul Raymond : Noem mij maar eens één persoon die nog nooit heeft gemasturbeerd !

Ander persoon : Moeder Teresa

Steve Coogan: Oké, maar noem nog maar eens eentje

Ander persoon : Gandhi

De cast doet het verdienstelijk en met name zoals eerder aangegeven Steve Coogan in de rol van Paul Raymond. Hoewel ze één van de weinige vrouwen was die niet uit de kleren ging, speelde Imogen Poots (in de rol van Debbie Raymond) ook wel aardig maar was ze ook soms irritant. Het einde was aardig en en het was ook mooi om te lezen wat er met iedereen gebeurt is. De meesten zijn best succesvol geworden met als hoogtepunt natuurlijk Paul Raymond die op een gegeven moment zelfs de rijkste Brit was en dat allemaal verdiend aan erotiek en pikante blaadjes. Vanwege de tragische dood van zijn dochter Debbie Raymond (waar hij overigens veel voor voelde) zal hij daar ongetwijfeld nooit echt van hebben genoten.

Al met al best aardig om eens gezien te hebben en zeker vanwege het meespelen van de fraaie Tamsin Egerton

Deze komedie was eind jaren 80 toch best een aardig succes (mede daarom zijn er ook nog twee vervolgdelen gekomen) in de bioscopen en het concept was opzicht ook geinig bedacht. Helaas is de uitvoering wat flauwtjes en is het verhaal ook niet echt geweldig (is weliswaar vaak bij een komedie bijzaak) , waardoor er buiten een aantal leuke grappen weinig van het geheel overblijft. Het kind Mikey met de stem van Bruce Willis is natuurlijk het leukste van deze komedie en zijn situaties zorgen natuurlijk ook voor de meeste lachmomenten. Opzicht deed John Travolta het ook nog redelijk, maar de rol van de vreselijke irritante Kirstie Alley was verschrikkelijk slecht. Leuk om gezien te hebben zullen we maar zeggen.

Eigenlijk best een aardige en ook wel originele film. Het verhaal was best goed gevonden en wist ook te boeien. Ook de uitvoering zat goed in elkaar. Het eerste uur van de film vond ik persoonlijk niet zo geweldig maar het laatste uur vergoed veel en zeker het einde was bijzonder sterk. De cast deed het ook goed en dan met name Emily Blunt en vooral Pierce Gagnon als het jochie Cid. De laatste mag toch wel de verassing van deze film heten want hij speelde zeer goed en overtuigend en dat op zeer jonge leeftijd. Zoals "Sergio Leone" hierboven ook al zei speelde hij inderdaad iedereen van de mat.

Deze toch wel vermakelijke Drama / Misdaad (met zeker ook een vleugje Romantiek en Komedie erin) film heb ik toevallig op de leuke televisiezender AMC gezien, en het verrassende en leuke aan deze film is misschien wel de cast. Dat niet zozeer vanwege de twee hoofdrolspelers Peter Facinelli (in de rol van zakkenroller Bobby Corelli) en Jaimie Alexander (in de rol van de drie maanden zwangere Lucy Atwood), die eigenlijk niet zo bekend voor mij zijn, maar vooral door de bekende bijrol spelers zoals Michael Madsen (in de rol van politieagent Nick Sullivan waarvan de politiebadge is gestolen door Bobby Corelli), William Forsythe (als de baas van politieagent Nick Sullivan, die vindt dat Nick Sullivan er alles aan moet doen om zijn politiebadge weer terug te krijgen en dat mede vanwege het imago verlies van het politiekorps), Joe Pantoliano (in de rol van juwelier Carl, die een relatie aangaat met de moeder van Bobby Corelli) en Vincent Gallo (in de rol van louche crimineel Jax, waarvoor Nick Sullivan moet werken vanwege de 500.000 dollar schuld van zijn overleden vader).

Het luchtige verhaal zit best leuk (zeker qua opbouw en tempo) in elkaar en weet ook te vermaken van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 80 minuten) en ook met de uitvoering van het verhaal zit het wel goed. Daarbij moet je wel op de kop toenemen dat het verhaal vrij voorspelbaar is en ook behoorlijk clichématig is, maar de leuke uitvoering van het verhaal compenseert dat weer. De beelden van New York, waar het verhaal zich afspeelt, zagen er best fraai uit en wat ook mooi en leuk in beeld (had wel iets weg van een promotiefilm voor zakkenrollers ) werd gebracht (vooral in het begin van het verhaal, waarbij ook nog eens een meisje een oogje dichtknijpt) was de manier waarop zakkenroller Bobby zijn slachtoffers beroofde van vooral hun portemonnees en mobiele telefoons. Dat leverde geregeld leuke scenes op zoals de vrouw met de vissenkom met goudvis op haar schoot in de metro, waarbij de vrouw denkt dat Bobby (die tegenover haar zit) tussen haar benen (de vrouw draagt namelijk een jurk) zit te staren, terwijl Bobby juist zit te staren naar de goudvis. Als Bobby dit misverstand opmerkt, gaat hij naast de vrouw zitten en praat tegen haar en daarbij steelt hij van de slapende man naast zich de mobiele telefoon uit zijn broek, die vlak daarna ook nog afgaat

De romance en het gedoe om de nog niet geboren baby (men overweegt een abortus) tussen Bobby en Lucy werd overigens ook wel leuk en luchtig (moest steeds glimlachen als Bobby door de barman, in de bar waar Lucy werkt, eruit werd gegooid als Lucy deed alsof ze niets van Bobby moest hebben) in beeld gebracht. Het einde was best leuk en daarbij speelt juwelier Carl een belangrijke en leuke rol. Zoals eerder gezegd is de cast voor deze film best indrukwekkend en ik moet zeggen dat ze ook nog eens allemaal leuk en verdienstelijke speelden. Dat is zeker ook van toepassing op de twee hoofdrolspelers Peter Facinelli en de mooie Jaimie Alexander, maar ik heb zeker ook genoten van Michael Madsen en vooral als hij lekker hard te keer gaat (o.a. in het politiebureau waar hij een gevangene slaat en in het restaurant m.b.t. de afgesloten deur in combinatie met iemands gestolen handboeien). Datzelfde geldt in iets mindere maten voor Joe Pantoliano in de rol van goedaardige en zorgzame (vooral voor de moeder van Bobby Corelli, maar toch zeker ook voor Bobby Corelli) juwelier Jax.

Al met al was dit als tussendoortje gewoon een leuke en vermakelijke Drama / Misdaad film om eens gezien te hebben en dan vooral vanwege de bekende cast en toch zeker ook vanwege de luchtige uitvoering van het verhaal.

Opzicht weet het verhaal wel de aandacht te trekken maar echt boeiend of spannend wordt het helaas nergens. Qua uitvoering kon het ook allemaal beter want het oogt soms wel erg nep (o.a. de belachelijk slechte computereffecten). Van de cast kon me eigenlijk alleen Daniel von Bargen bekoren als de creepy "Nix". Leuk trouwens om een jonge Famke Janssen te zien, vlak voor haar grote doorbraak (in hetzelfde jaar) in de film "GoldenEye". Daarin speelt ze overigens veel beter, hier is ze enkel en alleen leuk als ze uit het zwembad komt met haar sexy badpak aan. Al met al is deze film leuk om eens gezien (ik heb hem op MGM gezien) te hebben maar meer ook niet.

Toch wel een aardige avonturen film met een zwart randje. Het verhaal is best goed (misschien wel wat cliché) en oogt ook best realistisch. Dat het zo realistisch oogt is vooral te danken aan de jonge onbekende cast die het prima deed. Visueel ziet de film er ook best aardig uit en op het einde wordt de film zelfs spannend. Het einde mocht er trouwens best wezen.

Toen ik destijds over deze film hoorde dacht ik altijd dat het een "over de top" film zou zijn en vooral geschikt voor kinderen. Ik heb hem destijds dan ook niet (achteraf helaas) in de bioscoop gezien. Maar nadat ik de film uiteindelijk toch gehuurd had was ik helemaal in de ban van het verhaal.Het verhaal zit gewoon zeer fraai in elkaar en weet te boeien van de eerste tot de laatste minuut (best een lang zit overigens). De film is geregeld ook spannend en met name het gedeelte in de berg wat tevens zeer spectaculair is.

De film begint eigenlijk best vrolijk maar zodra men op pad gaat wordt het allemaal serieus en geregeld ook best duister. Visueel spat deze film van het scherm (landschappen, decors, kostuums en speciale effecten) en het is eigenlijk jammer dat er destijds nog geen 3D technieken waren, want dan zou deze film volledig tot zijn recht komen. De cast van deze film is overigens ook indrukwekkend en ze spelen ook nog eens allemaal goed. Met name dan natuurlijk de verrassing van destijds Elijah Wood maar zeker ook Viggo Mortensen en Ian McKellen.

Wat ook goed is aan deze film is dat je gewoon hunkert naar het vervolg en die heb ik dan destijds ook wijselijk gezien in de bioscoop (eigenlijk vlak nadat ik deze film had gezien). De "The Lord of the Rings" trilogie zendt men geregeld nog uit op TV (meestal rond de kerstdagen), maar dan sla ik hem meestal over vanwege de duur en omdat het leuke er nu wel vanaf is.

Geweldige spektakel film die alles bevat zoals: schitterend verhaal, spanning, prachtige beelden, uitstekende acteer prestaties, romantiek en zelfs een waardig einde.

Er zijn drie delen van gemaakt die elkaar allemaal naadloos volgen maar het laatste deel van de trilogie vind ik persoonlijk het beste.

Werkelijk een dijk van een film. De film duurt maar liefst ruim 200 minuten (de extended versie heb ik niet gezien), maar achteraf vind je de film eerder te kort dan te lang (daarvoor is natuurlijk de extended versie uitgebracht), zo schitterend is hij. Terecht in de top 250 qua beste films.

Hoewel dit zeker geen slecht vervolg is en eigenlijk gewoon een goede film is, vond ik dit het minste deel van de trilogie. Dat komt vooral omdat deze film behoorlijk somber en duister is en ook wordt er iets te veel in gepraat en gefilosofeerd.

Maar zoals aangegeven is deze film zeker niet slecht en wist het verhaal ook te boeien. Visueel zag het er wederom schitterend uit en het spectaculaire gevecht op het einde van de film bij het kasteel (oftewel de slag bij Helmsdeep) was zeer indrukwekkend. Dat gevecht wordt overigens nog eens overgedaan in het derde en laatste deel en daar is het zelfs nog spectaculairder en duurt het ook nog langer. De vertrouwde cast deed het in dit deel ook weer goed en overtuigend.

Interessante en boeiende film met een prima rol van Nicolas Cage. Het intro van de film (De Kogel) was zeer mooi gedaan. Het enige wat in deze film nergens op sloeg was dat Nicolas Cage en Jared Leto Russen moesten voorstellen Ze leken daar in de verste verte niet op.

"Ik ben Oystein Aarseth, A.K.A. Euronymous. Ik ben op deze wereld om er lijden, chaos en dood te brengen. Dit is mijn verhaal. En het loopt slecht af."

Ondanks dat deze film me niet getipt werd door "alexspyforever" (foei Johan ), ben ik toch indirect door hem op deze film gekomen en dat omdat hij tijdens de "Horrorfilm Challenge" van 2020 de film "Mayhem (2017)" had bekeken, die overigens niets te maken heeft met de Noorse Black Metalband Mayhem, waar deze fraaie Drama / Thriller (en toch zeker ook Documentaire) film over gaat en welke verplichte kost is voor de Metal liefhebbers.

In dit verhaal (wat vertellend wordt verteld door Euronymous) gaat het over de over de enerverende geschiedenis van de Noorse Black Metalband Mayhem (en met name de rivaliteit tussen gitarist Øystein 'Euronymous'Aarseth en bassist Kristian 'Varg' Vikernes) en de begindagen van de Noorse blackmetalscene, waarbij Mayhem wordt gezien als één van de belangrijkste bands in de vorming van de vroege Black Metal.

Wat betreft de geschiedenis van Mayhem in een notendop. In de jaren 80 kwam "echte" Noorse Black Metal in het nieuws door zijn bekendste band Mayhem. Met een zanger (Pelle 'Dead' Ohlin) die zelfmoord pleegde, satanische rituelen op het podium, moorden en brandende kerken verwierf de band een ongeëvenaarde beruchtheid. Uiteindelijk werd de gitarist en bandleider Euronymous op brute wijze vermoord door de bassist Kristian 'Varg' Vikernes. Dit is zeker geen "spoiler" waard, want zo is het ook in het echt gebeurt en dat is ook allemaal te zien in deze film die gebaseerd is op ware gebeurtenissen en regelmatig zie je ook echte foto's (en soms ook beelden) van Mayhem voorbijkomen.

Hoewel ik een fan van Metal ben (vooral Trash en Death metal en dat laatste genre wordt door Euronymous enorm afgezeikt in deze film ), kon Black Metal me eerlijk gezegd nooit echt bekoren. Mayhem was voor mij dan ook redelijk onbekend, totdat ik hun leuke nummer (ik vind vooral de opening fraai en spannend) "Watchers" zag en hoorde op "YouTube" en toen ben ik me ook gaan verdiepen in de geschiedenis van de band, die behoorlijk duister en luguber is. Deze film was voor mij dan ook geen verrassing om te zien, maar ik vond het wel leuk om de geschiedenis van Mayhem dit keer in filmvorm te zien en ik heb me er ook prima mee vermaakt.

De eerste vijf minuten van de film zijn best geinig (mede ook door het jonge zusje van Euronymous, die o.a. zegt "Jullie zijn echt ruk"), maar zodra zanger "Death" (die zijn naam echt eer aandoet en hij was ook al jaren depressief en mentaal soms ernstig in de war) zijn entree maakt in het verhaal slaat de film al snel om naar een duistere gebeurtenis (desalniettemin is het geregeld nog best komisch, o.a. als ze in hun auto ergens stoppen waar ook een gezin met kinderen is en waar ze dan tegen zeggen "Satan neukt kinderen") en zeker als deze tijdens een optreden in zijn armen gaat snijden (waarbij zijn bloed op de gezichten van het publiek terecht komt en ook gooit hij naderhand nog een varkenskop het publiek in waarin gebeten wordt) en naderhand zelfmoord pleegt door in het afgelegen huis (waar hij op dat moment alleen was) eerst de polsen en keel door te snijden en daarna schiet hij zich met een hagelgeweer door het hoofd (het was best allemaal heftig om te zien). Hij schreef ook een afscheidsbrief, die o.a. bestond uit de woorden:

"Sorry voor het bloed"

Euronymous, die "Dead" als eerste vindt, belt dan niet de politie maar rijdt naar een winkel om een fotocamera te kopen om het gebeuren te fotograferen (hij legt dan ook het hagelgeweer en het mes naast Dead). Hij maakt ook een ketting van deeltjes van de schedel van Dead en geeft deze aan alle bandleden. De huidige bassist Jørn 'Necrobutcher' Stubberud (die door Euronymous wordt voorgesteld als "Vier-snaar fucker Necrobutcher !") wordt daarna uit de band gezet (hij accepteert de ketting ook niet en hij vindt Euronymous ook te ver gaan), omdat hij het niet eens is met Euronymous en hem zien we daarna eigenlijk ook niet meer terug in de film (alleen nog heel even op het einde als hij naar het nieuws kijkt). Deze Jørn 'Necrobutcher' Stubberud keerde een paar jaar later weer terug en hij is tot heden nog het enige originele bandlid welke in Mayhem speelt en hij vond Euronymous een enorme klootzak (in deze film wordt Euronymous nog als enigszins sympathiek weergegeven).

Daarna maken we al snel kennis met Kristian 'Varg' Vikernes die ze niet allemaal op een rijtje heeft en gaat het verhaal nog vooral tussen de rivaliteit tussen hem (hij klaagt ook altijd over geld die hij nog moet krijgen van Euronymous) en Euronymous, die dus uiteindelijk slecht afloopt voor Euronymous, die door Varg maar liefst 23 keer werd gestoken met een mes (twee keer in het hoofd, vijf keer in de nek en zestien keer in de rug) in zijn flat in Oslo en dat werd ook best heftig weergegeven (zeker de messteek in zijn hoofd). Nadat Varg Euronymous al een paar keer heeft gestoken, opent hij de koelkast van Euronymous en maakt hij een chocolade "Kaba" drankje (hij dronk namelijk geen alcohol) klaar, welke hij dronk en daarna gaat hij vrolijk verder met het steken in Euronymous.

Over de rivaliteit tussen Euronymous en Varg zegt de vriendin van Euronymous, te weten Ann-Marit (Sky Ferreira, waarvan ook de borsten en billen zijn te zien en de eerste keer na circa 42 minuten als Varg in het bijzijn van Euronymous tegen haar zegt / commandeert "Doe je kleren uit. Ben je fuckin' doof ? Ik zeg doe je kleren uit. Nu.") op een gegeven moment tegen Euronymous:

Ann-Marit: Ik begrijp niks van die rare competitie die jullie hebben.
Ann-Marit: Ik bedoel, hij doet net of hij de man is, maar we weten allemaal dat hij fucking nep is.
Euronymous: Dat zegt hij over mij.
Ann-Marit: Serieus Øystein, blijf bij hem uit de buurt en zet je shit op een rijtje.

Dat had Euronymous ook beter kunnen doen (en dat was hij ook aan het doen), want die Kristian 'Varg' Vikernes had ze niet allemaal op een rijtje (hij had ook verschillende persoonlijkheden) met het o.a. in de fik steken van een aantal kerken (zodat Mahem aandacht en publiciteit krijgt) in Noorwegen en natuurlijk de brute moord op Euronymous. Het stak Euronymous natuurlijk ook dat Varg hem regelmatig overtroefde (qua populariteit en vrouwen) en daarover zei hij o.a. het volgende:

"Wat ik deed deed Varg,10 keer groter en beter. Zijn creativiteit explodeerde. Hij naaide alles wat bewoog. Hij zette nog een maffe naam op zijn namenlijst... Greifi Grishnackh."

En ook:

"De meiden stonden in de rij om geneukt te worden. De wereld die ik gebouwd had stond op instorten. En hoeveel meiden kan je neuken ? Er stonden overal kerken in brand. Mijn toekomst en succes verdwenen achter zijn acties. Ik moest iets doen."

En dat neuken is ook een aantal keren te zien in de film en dat o.a. na circa 48 minuten als Varg een vrouw aan het neuken is in bed en een andere vrouw (de volgende) zit dan naakt op een stoel naast het bed Van alle vrouwen (o.a. Anna Fésus) die hij neukt valt aardig wat naaktheid te zien in de vorm van borsten, billen en schaamstreken.

Behalve Varg was ook Faust een apart figuur (een simpel geval) die zowel bevriend is met Euronymous als Varg. Op het moment dat hij nog vooral met Euronymous omgaat en ze samen wonen in de platenwinkel van Euronymous, kijkt hij daar o.a. naar de films "Braindead (1992)" en "The Evil Dead (1981)", dus filmsmaak had hij wel. Maar als een 43-jarige homofiel (gespeeld door Jon Øigarden) hem benaderd in een park (nadat ze elkaar gezien hebben in een restaurant) gaat het fout met hem en steekt hij de man herhaaldelijk met een mes dood (ongeveer op dezelfde brute manier zoals Varg dat bij Euronymous deed) en dat werd ook best heftig weergegeven en was niet bepaald fijn om te zien. Nadat hij tegen Euronymous en Varg zegt dat hij iemand vermoordt heeft (het is namelijk groot nieuws op dat moment), zeggen dezen:

Euronymous: Dat was een slimme zet, man.
Varg: Gefeliciteerd.
Euronymous: De nieuwe held van de "Zwarte Cirkel". Dat moeten we vieren.
Varg: Zullen een fucking kerk platbranden ?

En dat laatste gaan ze dan ook met zijn drieën doen en daarna trekt Faust vooral op met Varg en brengt hij hem uiteindelijk ook met de auto naar Euronymous, waar Varg hem vermoord.

Daarna draait het verhaal eigenlijk alleen nog maar om Euronymous (die o.a. verhuisd naar Oslo, waar hij zeer close wordt met zijn vriendin Ann-Marit, waarvan weer wat naaktheid valt te zien in de vorm van borsten en billen, en waar hij ook zijn lange haren laat knippen door haar) en Varg (die o.a. de pers erbij haalt en vertelt over het in de fik steken van de kerken in Noorwegen en over een moord en waarbij hij zich verpraat en de politie hem oppakt en weer vrijlaat omdat ze geen bewijs tegen hem hebben en Varg verlaat ook de band Mayhem vanwege een enorm meningsverschil met Euronymous en hij vindt hem ook nep en bedenkt ook een plan om Euronymous te vermoorden, omdat hij denkt dat Euronymous hem wilt vermoorden) wat uiteindelijk leidt tot de noodlottige gebeurtenis waarbij Euronymous op gruwelijke wijze wordt vermoordt door Varg (die midden in de nacht langskomt met een contract welke Euronymous hem gestuurd heeft en welke beiden nog moeten ondertekenen, maar dat contract was voor Varg een smoes om langs te komen). Daarbij wordt dan ook gezegd:

Euronymous: Waarom deed je dat ?
Varg: Je zei dat je mij ging afmaken.
Euronymous: Dat ging ik toch niet echt doen. Je kent me. Je bent mijn vriend. Ik lul maar wat.
Varg: Precies. Je bent beschamend. Je lult alleen maar wat.
Varg: Daarom ga je sterven.

Daarna wordt Faust opgepakt en ondervraagd (o.a. over de film "Die Hard 2 (1990)" welke een alibi had moeten zijn) en daarna wordt Varg uiteindelijk gearresteerd door de politie. Daarna is de film nog niet afgelopen en hoor je nog de stem van Euronymous (ook al is hij dood), die zegt:

"Nee. Fuck. Stop met deze sentimentele bagger. Stop ! Er is niks treurigs aan mijn dood of mijn leven.Ik ben Euronymous, oprichter van Mayhem, de meest beruchte Black Metal band ter wereld. Ik had mijn eigen platenzaak. Ik had mijn eigen label. Ik heb een hele nieuwe muziekstijl uitgevonden, Echte Noorse Black Metal, en ik heb Mayhem opgericht. Wat de fuck heb jij dan gedaan ? Poser."

Wat betreft "Poser" zo noemde hij Kristian 'Varg' Vikernes toen ze voor het eerst met elkaar kennis maakte in een shoarmatent na circa 20 minuten, omdat Varg o.a. een embleem van de Duitse hardrockband "Scorpions" op zijn vest had.

De cast speelt overigens overtuigend waarbij de verschillende rollen goed ingevuld waren met o.a. Rory Culkin (Euronymous) die een jongere broer is van Macaulay Culkin (bekend van de "Home Alone (1990)" reeks), Emory Cohen (Kristian 'Varg' Vikernes), Jack Kilmer (Pelle 'Dead' Ohlin), Anthony De La Torre (Jan Axel 'Hellhammer' Blomberg, die de drummer van Mayhem was), Valter Skarsgard (Bård Guldvik 'Faust' Eithun) en Sky Ferreira (Ann-Marit).

Hoewel het huidige Mayhem niet blij is met deze film (zeker niet het originele lid Jørn 'Necrobutcher' Stubberud) vond ik het een goede en interressante (ook al wist ik wat er ging gebeuren) Drama / Thriller film, die me zowel van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 110 minuten) wist te vermaken en te boeien en ook vond ik het regelmatig leuk om de muziek te horen en te zien (dat krijgt wel niet al te veel aandacht en is ook vooral te zien en te horen in de eerste circa 20 minuten van de film).

Stacy Peralta is één van de skateboarders van het eerste uur. Vóór hem stonden er ook mensen op plankjes met wieltjes, maar toen hij en zijn vrienden zich er in de seventies mee gingen bemoeien, veranderde de sport voor altijd. Peralta had er in 2001 al een documentaire over gemaakt, te weten "Dogtown and Z-Boys", en hij schreef ook het scenario voor deze veel gladdere Hollywood-versie, waarin heel veel Hollywoodsterren te zien zijn, waaronder de veel te vroeg overleden Heath Ledger.

In de jaren '70 ontwikkelt een groepje Amerikaanse surfers uit de taaie buurt Dogtown in Santa Monica, een revolutionaire nieuwe skate-stijl. De "Z-Boyz" passen de bloedstollende bewegingen van het surfen toe tijdens het skateboarden en worden instant sensaties en lokale legendes. Zij perfectioneren hun techniek in lege zwembaden, om zodoende uit te groeien tot de grondleggers van "extreme sports" en een jeugdcultuur die zich wereldwijd zou- verspreiden. Maar al deze bekendheid legt een zware druk op de vriendschappen, de hobby verandert in big business en de roem eist zijn tol.

Regisseuse Hardwicke weet een mooi tijdsbeeld te schetsen van het skateboarden in de jaren 70, namelijk dat van lange haren, donkerblauwe "Vans" schoenen en gruizige rock. Het drama had wat strakker neergezet mogen worden, maar ja, het is een waar gebeurd verhaal, en daar kun je niet al te veel mee klooien. De acteurs doen mooie stunts, maar het oude filmmateriaal in de documentaire "Dogtown and Z-Boys" is leuker om naar te kijken.

Verantwoordelijk voor de skateboard revolutie was een groepje kids uit zuidelijk Californië, dat samen het Zephyr Team vormde onder leiding van surfboardshop-eigenaar Skip (gespeeld door een uitstekende Heath Ledger, die bijna onherkenbaar is met zwarte zonnebril en neptanden). Eigenlijk was surfen de grote passie van deze jongeren, maar de zee bij Santa Monica en Venice Beach leverde niet de hele dag hoge golven. Zodoende werd er geskateboard op de tijdstippen dat er niet gesurft kon worden. Tijdens een periode van droogte komen tuinzwembaden in de regio leeg te staan. De "Z-Boys" sluipen van tuin tot tuin om in de leegstaande kuipen met nieuwe moves te experimenteren, waarbij de zwembaden dienst deden als eerste halfpipes.

Een aantal leden van het Zephyr Team brak door met deze nieuwe stijl van skateboarden en kreeg lucratieve sponsordeals aangeboden. Een van deze Z-boys was dus Stacy Peralta, die in deze film gespeeld werd door John Robinson (bekend van o.a. de Drama / Misdaad film "Elephant (2003)") en die één van de hoofdrolspelers is. In deze film volgen we vooral hem en nog twee andere leden uit het Zephyr Team, namelijk Tony Alva (gespeeld door Victor Rasuk) en Jay Adams (Emile Hirsch) en dat vanaf de tijd dat skateboarden nog een hobby was, tot aan de wederopstanding van de sport in Amerika en het onontkoombare uiteenvallen van het Zephyr Team vanwege botsende ego’s.

in "Lords of Dogtown" draait het met name om de onderlinge verstandhoudingen tussen deze drie hoofdpersonen, vriendinnetjes, de smaak van het succes en het uiteenvallen van het Zephyr Team. Een "coming-of-age" Drama film dus, over een lange en glorieuze zomer, die eindigt in volwassenheid. En voor sommigen met een kater.

Niet alles in deze film is waargebeurd, want men heeft ook fictieve personages aan het verhaal toegevoegd voor meer drama. Zo zat er in het echte Zephyr Team nooit een jongetje met een hersentumor genaamd Sid, die in deze film gespeeld werd door Michael Angarano. In de documentaire "Dogtown and Z-Boys" wordt door de skaters wel gesproken over een doodziek jongetje, alleen was dit niet de beste vriend van Jay Adams, zoals in de film. Het gegeven uit de documentaire dat de vader van dit jongetje het zwembad in hun achtertuin leeg liet staan zodat de jongens erin konden oefenen, wordt door regisseuse Catherine Hardwicke wel handig gebruikt voor het slot van "Lords of Dogtown". Stacy, Tony en Jay skaten dan in het zwembad en brengen Sid mee in het plezier in zijn rolstoel, verwijzend naar alle goede tijden die ze hadden voordat ze een skateteam werden.

Na het einde krijg je nog te weten dat Tony Alva een zeer succesvolle skater en de eerste wereldkampioen van skaten werd (waarbij hij zegt dat hij nog steeds in achtertuin zwembaden sluipt). Stacy Peralta begon "Powell Peralta", een modern populair skatebedrijf dat een 14-jarige Tony Hawk als onderdeel van zijn team had. Jay Adams behaalde ook het enige soort succes bij skaten en surfen waar hij echt om gaf, en hij werd bekend als de "vonk die de vlam begon" en Sid stierf later aan hersenkanker.

Hoewel ik geen fan ben van skateboarden en ik dit vroeger ook nooit gedaan heb, vond ik deze film (ik zag hem toevallig voorbijkomen op "Film 1") wel interessant en dat met name door de indrukwekkende cast. Want buiten Heath Ledger en Emile Hirsch, zie verder nog de Hollywoodsterren Rebecca De Mornay (als de moeder van Jay), Jeremy Renner (als manager van Jay Adams) en Sofia Vergara. Ook hebben de echte Stacy Peralta, Tony Alva en Jay Adams rolletjes in deze film. Zo zien we Stacy Peralta als tv-regisseur, Tony Alva als Oregon-man op een feestje en Jay Adams als gast van het huisfeest.

Al met al is "Lords of Dogtown (2005)" een aardige skatefilm om eens gezien te hebben.

Deze film vandaag bekeken met in het achterhoofd nog het meesterwerk van Rob Zombie te weten "The Devil's Rejects" (een gedeelte van die cast, speelt ook mee in deze film). Daar kan deze film zeker niet aan tippen (had ik ook niet verwacht en lijkt me eerlijk gezegd ook niet te doen) maar het was wel een lekkere mysterieuze en soms ook wel creepy (het wordt wel nergens echt smerig of hard) film die zeker wist te boeien. Ook zitten er best veel wat aparte en bijzondere scenes in.

Zowel visueel als qua geluid is deze film een genot om naar te kijken (mede ook in combinatie met het regelmatige bloot). Het grote minpunt van deze film is echter de cast en dan vooral hoofdrolspeelster Sheri Moon Zombie. Ze is opzicht prima geschikt voor een bijrol, maar een hoofdrol is toch wat te veel gevraagd en ze zag er ook vreselijk uit met die dreadlocks, belachelijke bril en plakplatjes op haar lichaam. Ook de andere cast is niet bepaald hoogstaand (m.u.v. de creepy andere bewoners van het verblijf) en hebben vooral een bijrol.

Al met al heb ik me aardig vermaakt met deze film en als iemand anders dan Sheri Moon Zombie de hoofdrol had gespeeld, had ik waarschijnlijk de film nog beter gevonden.

Fraai Duits naoorlogs drama, waarvan het verhaal zeker boeiend was en ook interessant.

Ook met de uitvoering (inclusief het visuele aspect) en de opbouw van het verhaal zat het wel goed en geregeld was de film ook best heftig en aangrijpend. Sowieso is het goed verfilmd hoe de veertienjarige onwetende Lore (overigens uitstekend gespeeld door de destijds 19 jarige Saskia Rosendahl) verandert van een fanatieke Duitse jongeling, die nog geloofd in de eindzege van Hitler, naar een gebroken, gedesillusioneerd en gefrustreerd persoon omdat ze gaande weg het verhaal keihard wordt geconfronteerd met de feiten die anders zijn dan waarin ze altijd heeft geloofd of tegen haar verteld zijn. Ze krijgt het dan ook zeer zwaar voor de kiezen als ze via haar moeder verneemt dat Hitler dood (en dus ook de oorlog is verloren) is en ze haar ouders één voor één ziet wegvallen en ze opeens moet zorgen voor de overgebleven vier kinderen (eentje nog een baby) van het gezin. Ze wordt ook nog gedwongen onder barre omstandigheden om met de rest van het gezin een (grotendeels) voettocht te maken naar hun oma in de buurt van Hamburg 900 kilometer verderop.

Tijdens die tocht maakt ze het nodige mee (zo ontdekt ze o.a. dat haar vader een Nazi is die oorlogsmisdaden heeft begaan) en komen ze een joodse jonge vluchteling (die in een concentratiekamp heeft gezeten) tegen (die hun ook helpt), die ze vanwege haar Duitse idealen in eerste instantie lange tijd niet moet. Uiteindelijk komt ze wel zwaar gebroken (inclusief zelfmoordneigingen) met het gezin (wel niet helemaal ongeschonden) aan bij haar oma. Maar door wat ze allemaal onderweg heeft meegemaakt en te weten is gekomen, heeft ze geen vreugde meer in het leven.

Hoewel dit best een meeslepend drama is, blijven wel helaas een aantal dingen onduidelijk. Zo weet je niet wat er met de ouders van het gezin is gebeurt (dat ze worden opgepakt zoals gesuggereerd wordt zie je overigens niet) en hoe de vork precies in de steel zit omtrent de joodse vluchteling Thomas kom je ook niet te weten.

Maar al met al is dit gewoon een fraai Duits aangrijpend oorlogsdrama waarvan de gehele cast ook nog eens goed en overtuigend speelt en met name de eerder genoemde Saskia Rosendahl. Al met al weet Duitsland wederom een goed oorlogsdrama te maken en dat is iets waarin ze meestal best goed in zijn met o.a. een aantal andere pareltjes van oorlogsdrama's.

De opening van de film met een soort van predikant (komt trouwens vaker terug) was best leuk gedaan. De scene daarna was ook best goed (ook best grof) waarbij twee personen een aangeschoten vrouw (Althea Currier) lastig vallen. Die twee personen (Luther werd prima gespeeld door Hal Hopper) spelen een belangrijke rol in de rest van die film en dan met name Luther. De introductie van de zeer mooie Lorna Maitland die niet echt gelukkig is met haar huwelijk was prima en visueel prachtig. Maar zodra de Lorna de gevangene treft wordt het wat saai en langdradig (komt vooral door de gevangene). Het is dat Hal Hopper (speelt heerlijk irritant) vanaf dat gedeelte de show steelt waardoor het toch nog leuk is. In de laatste 10 minuten wordt het weer genieten en is het einde ook best goed en sterk. De cast deed het goed in deze film en dan met name Hal Hopper en Lorna Maitland (wat een vrouw ). De beelden van de omgeving zagen er weer zoals vaak in een Russ Meyer mooi uit.

Al met al vond ik de eerste 35 minuten van de film zeer sterk en het gedeelte daarna (m.u.v. het einde) wat minder, maar ondanks dat keek deze film zich lekker weg.

Een soort van A-team maar dan in het kwadraat. Gewoon een lekker simpel actie filmpje met hier en daar wat humor. Het einde met de motor en het vliegtuig was wel ruig gedaan. Leuk trouwens om weer eens te comdian (Jeffrey Dean Morgan) terug te zien in een film. Hij deed het best aardig. De rest van de cast (op Zoe Saldana na) was mij onbekend.

Zou me niet verbazen als er een 2e deel van uitkomt.

Werd in de TV-gids behoorlijk afgezeikt, maar ik vond het best een aardig oorlogsdrama. Het tempo lag best hoog en er gebeurde ook best veel. Ook visueel mocht de film er wezen. De cast is misschien niet echt overtuigend maar ze deden redelijk en zeker Rick Schroder. Een hoogvlieger en echt aangrijpend is deze film niet, maar hij keek zich wel lekker weg.

Lang geleden toen ik nog jeugdig was gekeken. Het genre Horror boeide me toen zeer (nu nog altijd eigenlijk) en ik huurde toen vrijwel iedere horror film die in de videotheek uitkwam. Zo ook deze.

Hij staat wel genoteerd als een horror film (vanwege de vampieren) maar eigenlijk is het een film met van alles erin zoals Humor (die kinderen), Avontuur, Romantiek, actie en ook een vleugje horror.

De film was toen vrij vermakelijk om te zien, nu zou ik hem denk ik met veel pijn en moeite kunnen uitkijken. Als ik het me goed herinner was dit min of meer 1 van de eerste films waarin Kiefer Sutherland in meespeelde.

Film is zeker geen hoogvlieger maar keek zich wel lekker weg en de cast deed het nog aardig en leuk ook. Het verhaal en de uitvoering zijn best aardig en er spelen ook best veel mooie vrouwen (o.a. Tanit Phoenix ) in mee. Dat de vrouwen vaak schaars gekleed rondlopen is natuurlijk mooi meegenomen. Met de actie zit het best goed en de effecten (zoals exploderende vampieren) zien er mooi en verzorgd uit. Verder zit er de nodige humor (wel vaak flauw) in en is de muziek ook nog leuk.

Mijn god wat een bagger. Min of meer een complete rip-off van deel 1 maar dan stukken slechter. De cast voor deze film was waardeloos, de film was niet boeiend of spannend en de muziek was net zo slecht als de cast. Waren er dan ook nog positieve dingen: Ja er zaten een aantal tieten in Maar dat kan ook deze trieste film niet redden.

Erg goedkoop en ook nog eens zeer slecht, met als dieptepunt de acteerprestaties. Het idee achter de film was aardig maar de uitvoering beroerd.

Oubollige Drama / Oorlog film, waarin de politieke verhoudingen niet uit de verf komen en waarin redelijk veel gepraat wordt.

In dit verhaal draait het om Franse Luitenant-kolonel Pierre Raspeguy (Anthony Quinn), die aan het hoofd staat van een bataljon paratroepers tijdens de slag bij Dien Bien Phu in Indo China in 1954. Na de nederlaag van Frankrijk in Indo China, worden de soldaten terug naar Frankrijk gestuurd. Daar aanvaardt Pierre Raspeguy het commando over een stel losgeslagen para's (het 10de regiment), met wie hij op patrouille moet tegen de FLN (Front de Libération Nationale) in Algerije, om daar rebellenleider Mahidi (George Segal) te zoeken, die voorheen met hem samen gevochten heeft in Indo China.

Hoewel de opnames (landschappen, gekozen locaties en decors) er zeker mochten zijn en de film ook aardig wat actie bevat (zo begint het verhaal met de slag bij Dien Bien Phu in Indo China) in de vorm van pief poef paf geschiet (nauwelijks bloed te zien en wordt iemand geraakt door een kogel, dan is hij ook gelijk dood), weet het verhaal niet echt te boeien (laat staan dat het ergens spannend wordt) en komen zoals eerder gezegd de politieke verhoudingen niet echt uit de verf. Wat dat betreft kan je beter naar de fraaie zwart/wit Drama / Oorlog film "La Battaglia di Algeri (1966)" kijken, die ook nog eens in hetzelfde jaar is gemaakt, namelijk 1966. Hoewel het einde zeer voorspelbaar was, was het nog best aardig en is het zelfs een heel klein beetje tragisch.

Wat wel indrukwekkend is, is namelijk de cast, want die bestaat uit een aantal bekende acteurs en actrices zoals Anthony Quinn, Alain Delon (in de rol van Kapitein Phillipe Esclavier), George Segal (in de rol van Luitenant Mahidi), Maurice Ronet (in de rol van Kapitein Boisfeuras) en de mooie Claudia Cardinale (in de rol van Aicha, die de zus is van Mahidi). De laatste is overigens vooral te zien vanaf de 90e minuut. Buiten Claudia Cardinale heeft ook nog een andere vrouw een rolletje in deze film en wel Michèle Morgan als Gravin Natalie de Clairefons, die net weduwe is geworden van een hoge militair waar Pierre Raspeguy goed bevriend mee was en die nu verliefd (wederzijds overigens) wordt op haar. Opzicht speelt de cast best verdienstelijk (vooral Anthony Quinn en Alain Delon) en ze maken het kijken van deze film ook vooral waard.

Leuk om eens gezien te hebben deze Oubollige Drama / Oorlog film, die met circa twee uren wel wat aan de lange kant is.

Zeer matige Science-Fiction film. Er zitten best leuke effecten in maar het verhaal is flauw en kinderachtig. De eerste 60 minuten zijn nog best aardig maar als ze op die planeet belanden wordt de film erg beroerd. Er zitten best veel bekende acteurs in maar de meesten daarvan spelen echt beroerd (vooral Matt LeBlanc). De enige die me een beetje kon bekoren was Gary Oldman.

Niet meer dan een dertien in een dozijn clichematige Drama / Thriller film, maar wel eentje die nog best vermakelijk is en zich ook lekker wegkijkt. Dat laatste komt vooral vanwege de lekkere sfeer en toch zeker ook door de lief en schattig spelende Neve Campbell in de rol van Missy Lofton.

Het standaard verhaal (draait om een moord en eigenlijk ook om geld) heeft eigenlijk weinig om het lijf, maar wist mij toch te vermaken van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 90 minuten). Ondanks dat dit een Drama / Thriller (met zeker ook een vleugje Romantiek erin) film is, werd het eigenlijk nergens spannend of boeiend, maar wil je wel weten hoe de vork in de steel zit met op moord op de man van Missy, te weten een zeker onsympathieke Doc (die vroeger een abortus, van haar vader, bij Missy heeft uitgevoerd en haar tevens onvruchtbaar heeft gemaakt). Wie deze Doc uiteindelijk vermoord heeft, kom je pas te weten in de laatste paar minuten van het verhaal en was ook best verrassend en lag zeker ook niet voor de hand.

Het gene wat deze film vooral leuk maakt om naar te kijken is de lekker sfeer en de cast in de vorm van Billy Burke (in de rol van Jimmy McGee die vanwege autopech wordt opgepikt door Missy Lofton en min of meer gelijk verliefd wordt op haar) en vooral Neve Campbell (in de rol van Missy Lofton met een verleden en haar principes en zij pikt ook Jimmy McGee op met een doel). Jake Busey (in de korte rol van de aan de benen verlamde Matt door zijn vriend Jimmy) speelde ook wel verdienstelijk en hij zorgde ook voor een beetje humor in het verhaal. Visueel gezien zag het er ook niet onaardig uit en met name de klassieke auto, te weten een licht blauwe Cadillac Eldorado Biarritz Convertible uit 1959, van Missy Lofton mocht er wezen. Deze klassieke auto speelt ook eigenlijk een belangrijke rol in het verhaal.

Al met al leuk om eens gezien te hebben (gezien overigens op de televisiezender "Film 1") deze vermakelijke Drama / Thriller film, maar meer zeker ook niet en dit is ook een typische film die je snel weer vergeten bent.

Het eerste deel vond ik al wat tegenvallend en dit deel heeft dat nog meer. Het verhaal is minder en de karakters zijn eigenlijk saaier (zeker Jeff Goldblum). De dinosaurussen zien er natuurlijk weer fraai uit maar het zijn vrijwel weer dezelfde dinosaurussen als uit het eerste deel waardoor daar ook het leuke vanaf is. De film kijkt zich best wel lekker weg maar echt boeiend of spannend wordt het nergens. Na dit tweede deel gaf Steven Spielberg er gelukkig de brui aan.

Wat een maffe en filosofische onzin allemaal. Het verhaal was opzicht best boeiend maar wel onbevredigend want het laat je min of meer zonder antwoorden achter. Het begin van de film begon best aardig maar na ongeveer 40 minuten werd het een enorme saaie en langdradige boel die nauwelijks meer wist te boeien. Pas op het einde wordt het weer interessant, maar zelfs het einde laat je leeg achter want dan besef je pas "waar heb ik in hemelsnaam naar gekeken ?". Visueel zag het er trouwens best fraai uit en Gunner Wright deed het best aardig. Qua stijl had de film iets weg van "2001: A Space Odyssey" maar aan dat niveau kon deze film totaal niet tippen.