Opinions

Gewoon lekkere onnozele humor met een sterke spelende Chevy Chase en vooral Steve Martin. Het verhaal was ook nog eens aardig.

Terence Hill en Bud Spencer staan altijd garant voor actie en vooral veel humor en die ingrediënten krijg je ook te zien in deze leuke film. Kijkt zich lekker weg en duurt ook niet al te lang, mooi toch.

Dit is pas de derde (na "Lo Squartatore di New York (1982)" en "Zombi 2 (1979)") Horror film welke ik gezien heb van de Italiaanse regisseur Lucio Fulci en deze film werd me getipt door mede filmliefhebber Kondoro0614. Hoewel het verhaal aan de matige kant is, bevat de film wel sfeer (o.a. in combinatie met muziek) en voorval veel goor (gedetailleerd in beeld gebracht), waardoor deze film zich wel nog lekker wegkijkt (duurt gelukkig met circa 85 minuten ook niet lang). Ik ben gisternacht begonnen aan deze film, maar nadat ik na circa 45 minuten erbij in slaap ben gevallen (lag overigens niet aan de film), heb ik hem vandaag verder bekeken.

Zoals gezegd stelt het verhaal (draait om het hotel "De Zeven Poorten", en volgens het boek van "Eibon" is dit hotel één van de zeven poorten naar de hel) wat zich afspeelt in Louisiana in 1981 weinig voor en wist het me ook nauwelijks te boeien, laat staan dat ik het ergens spannend vond en ook zitten er geen schrikmomenten in. Wel zit het verhaal sfeervol in elkaar en bevat het ook veel goor, welke gedetailleerd in beeld werd gebracht en waarbij vooral de nadruk ligt op de ogen van mensen. Zo wordt er bij iemand door vogelspinnen een oog (wordt ook een keer vanuit dat oog in beeld gebracht, dus dan zie een vogelspin van onderen) eruit getrokken (overigens ook de tong afgebeten) en wordt iemand zijn hoofd door een lange spijker geramd, waardoor het oog eruit wordt geduwd. Ondanks dat het goor allemaal wat nep uitzag (film stamt dan ook uit de beginjaren 80, waarbij er natuurlijk nog geen zeer goede speciale effecten waren), werd het wel allemaal gedetailleerd (ook met het nodige bloed) in beeld gebracht.

Dat gedetailleerd in beeld brengen geldt zeker ook voor de scene waarbij de blindengeleidehond (een herdershond) Dicky, de keel open bijt van de blinde Emily (gespeeld door de mooie Cinzia Monreale) en daarna ook nog eens een oor van haar afbijt. Verder mochten nog de scenes met de rokende loodgieter Joe (gespeeld door Giovanni De Nava), wordt ingeschakeld vanwege waterlekkage in de kelder het hotel, er wezen (hij verliest overigens ook een oog en hij kwam op een gegeven moment ook fraai uit het donkere water van een verstopt bad) en ook de opening (waarbij er een sepia, donkere bruin-grijze kleur, kleurenfilter is gebruikt) van het verhaal in Louisiana 1927, waarbij de zekere goddeloze heksenmeester Schweick (gespeeld door Antoine Saint-John) wordt opgepakt in zijn hotelkamer (hij verblijft in kamer nummer 36) en daarna wordt meegenomen in de kelder van het hotel, waarna hij geslagen wordt met kettingen, vastgespijkerd wordt via zijn armen aan de wand, één of ander bijtend goedje (een loog of een zuur) in zijn gezicht krijgt gegooid en daarna nog eens ongebluste kalk.

Ook de scene in het ziekenhuis (waarbij de patiënten een soort van zombies zijn geworden) naarmate het einde van het verhaal nadert was wel aardig, met als hoogtepunt het door het hoofd schieten van het roodharige meisje Jill (gespeeld door Maria Pia Marsala) met twee vlechten, welke fraai in beeld werd gebracht. Ze is overigens in dit verhaal de dochter van loodgieter Joe, wiens vrouw in het ziekenhuis (waar Joe ter autopsie ligt) een bijtend goedje over haar heen krijgt en daarbij oplost en dan achter Jill aangaat, die dan blind en bezeten wordt.

Het einde van het verhaal waarbij de twee hoofdrolspelers, te weten Liza Merril (gespeeld door de mooie Catriona MacColl) die de eigenares is van het hotel en dokter John McCabe (gespeeld door David Warbeck), uiteindelijk belanden in de hel en blind worden zoals Emily, was wel aardig en daarbij wordt ook nog eens gezegd:

"Aanschouw de Zee der Duisternis en al wat daarmee samengaat"

Daarna is de film ook gelijk afgelopen. De cast bestaat uit allemaal onbekende acteurs en actrices die niet echt goed konden acteren en verder het benoemen ook niet waard zijn (worden ook al hierboven benoemd door mij), maar de actrices konden wel goed gillen/schreeuwen en bovendien waren de al eerder genoemde actrices Catriona MacColl en Cinzia Monreale mooi om naar te kijken.

Al met al vond ik dit een matige Horror film qua verhaal, maar qua Horror was het wel gewoon goed en dan doel ik natuurlijk op het goor, welke fraai in beeld werd gebracht.

Gewoon heerlijke nostalgie en jeugdherinneringen. Verhaal stelt niet zo veel voor maar Terence Hill en Bud Spencer maken er altijd wel een leuk feestje van.

Vanwege het meespelen van Rene Bond in de Porno / Horror film "Angel Above - The Devil Below (1974)", was ik wel benieuwd naar een andere film van haar en via "Wikipedia" waarin o.a. het onderstaande staat over haar:

"Bond begon haar carrière eind jaren '60 in exploitatiefilms van Harry Novak en Ed Wood, waarvan de bekendste Necromania uit 1971 is."

Kwam ik dus uit op deze "Necromania': A Tale of Weird Love !" van regisseur Edward D. Wood Jr., die bekend staat als één van de slechtste regisseurs ooit. Over hem is ook een Komedie / Biografie film gemaakt, te weten "Ed Wood (1994)", en die is het aankijken zeker waard. Bij mijn persoonlijke mening over die film (geplaatst in 2010), schreef ik o.a.

"Ed Wood's gemaakte films hoef ik echter nooit te zien want dat moeten echt slechte films zijn."

Maar daar kom ik dus op terug omdat ik gisteren dus mijn eerste Edward D. Wood Jr. film heb gezien. Hij was altijd een groot fan van Dracula acteur Béla Lugosi (die tijdens het maken van deze film al meer dan een decennium dood is) en brengt een eerbetoon aan hem uit in deze film, door acteur Ric Lutze te laten zeggen (wanneer deze het huis binnenkomt):

"I expect Bela Lugosi to pop out any moment."

Dat vond ik opzicht best mooi van hem en dat is eigenlijk ook samen met de vrouw Tanya het enige mooie in deze kortdurende Horror / Erotiek (zeg maar gerust Porno gezien het vele beffen, pijpen, neuken en klaarkomen), die werkelijk verschrikkelijk slecht is.

Dit verhaal gaat over een ongetrouwd stel, te weten Danny (Ric Lutze) en Shirley (Rene Bond, Shirley was overigens ook de travestieten naam van Edward D. Wood Jr.), dat een heks, te weten Madame Heles (Maria Arnold), bezoekt, in de hoop de oplossing te vinden voor het erectieprobleem van Danny.

Deze film werd jarenlang als verloren beschouwd, maar is in de late jaren 80 herontdekt en kwam in 2005 uit op DVD. De film opent met een vreemd beeld waar waar we een orgie zien door een prisma-effect (naderhand is dat nog eens te zien en krijg je te horen dat het veroordeelde zielen zijn), waarna we de onderstaande mededeling in beeld zien:

"Our cast wish to remain anonymous."

En dat klopt ook gedeeltelijk (de cast is overigens makkelijk op twee handen te tellen), want ik weet helaas niet wie de rol van Tanya speelde en dat vond ik nu juist de mooiste en leukste vrouw in het verhaal. Het acteerwerk van de cast is beroerd, maar dat merk je nauwelijks omdat er maar heel weinig aandacht wordt besteed aan de dialoog. De reden hiervoor is dat "Necromania" gewoon een pornofilm (op de eerste circa 10 minuten na dan) is en hoofdzakelijk bestaat uit een opeenvolgende reeks met seksscènes.

De titel van de film suggereert zowel "Seks" als "Horror", maar die twee dingen moet je met een korreltje zout nemen, aangezien de film niet erotisch noch beangstigend is. Het enige wat deze film zogenaamd te maken heeft met "Horror" is een metalen schedel (die Tanya over haar naakte lichaam streelt, inclusief beide borsten / tepels en haar geslachtsdeel) en een doodskist waarin Madame Heles (zij is een soort van sekteleider en is pas in de laatste minuten van het verhaal te zien) ligt. En qua "Seks" zorgde alleen de mooie en leuke Tanya (waar alles van te zien is en dan zowel vanbuiten als vanbinnen) voor een beetje opwinding bij mij.

Het plot van het verhaal slaat nergens op en zodra Danny en Shirley aankomen bij het huis na circa twee minuten, maken ze in eerste instantie kennis met Tanya die rondloopt in sexy rode nachtkleding. Tanya brengt ze naar hun kamer en vertrekt dan, waarna Danny en Shirley zich volledig beginnen uit te kleden en waarbij ze dan begluurd (via een een houten uil afbeelding die aan de muur hangt) worden door Tanya. Tanya voert dan het eerder genoemde ritueel met de schedel uit, waarna ze de zekere Carl op de gang tegenkomt (met alleen een onderbroek aan) die ook voor Madame Heles werkt.

Vanaf dan is het eigenlijk één en al porno en erotiek wat de klok slaat, want Tanya duikt na een kort gesprek met Carl op de gang het bed in met hem, waarbij ze gebeft (dan zie je in close-up het geslachtsdeel van Tanya) wordt door hem en waarna Tanya hem begint te pijpen. Als ze dan met elkaar beginnen te neuken, komt hij al binnen een paar seconden klaar (hij had zichtbaar geen erectieprobleem maar wel een klaarkom probleem, te snel klaar, en bovendien had hij best een kleine penis).

Daarna wordt er overgeschakeld naar Danny en Shirley die in bed liggen en met elkaar vrijen en die wederom bekeken worden door Tanya via de uil afbeelding in de muur. Daarbij beft Danny Shirley (dan zie je in close-up het geslachtsdeel van Rene Bond), maar als ze met elkaar willen neuken (het pijpen wordt dus overgeslagen) heeft Danny geen erectie en loopt Shirley teleurgesteld de kamer uit, waar ze dan de zekere vrouw Barb op de gang tegenkomt. De twee hebben gelijk een klik met elkaar en gaan langdurig (circa 10 minuten lang) vrijen met elkaar op de gang wat in eerste instantie vooral nog op erotiek lijkt (ze zoenen elkaar, spelen en likken aan elkaars borsten en geslachtsdelen, zonder deze geopend in close-up te zien en dat is naderhand wel het geval als ze samen naar een kamer gaan).

Danny is het alleen op de kamer zijn inmiddels ook beu en trekt zijn broek aan om de kamer te verlaten. Maar dan opeens komt Tanya de kamer binnen en gaan ze met elkaar vrijen. Tanya pijpt hem (waarbij hij opeens wel een erectie heeft), waarna het Danny zijn beurt is om haar te beffen en daarna neuken (daarbij gaat Tanya ook op hem zitten en wordt het neuken in close-up in beeld gebracht) ze ook met elkaar. Maar dan klinkt opeens na circa 40 minuten (in de film is het dan middernacht) de stem van Madame Heles die zegt:

"It's time, bring me the patients."

En ook klinkt een gong waarna beide stellen stoppen met vrijen /neuken. Ze gaan dan met zijn vieren een kamer binnen, waarin de doodskist van Madame Heles staat. Daar gaan Tanya en Barb dan nog met elkaar vrijen (spelen met elkaars borsten en geslachtsdelen), waarna de doodskist gedeeltelijk opengaat en we Madame Heles voor het eerst zien en dat inclusief één van haar borsten. Shirley verlaat dan samen met Barb de ruimte, waarop Danny zegt:

"Hey, what about me ?"

Danny wordt dan gegrepen door Carl en Tanya trekt daarbij zijn broek omlaag, waarna ze hem in de doodskist duwen bij Madame Heles (die een sekslerares is), die dan dichtgaat. Daarbij bonkt het deksel ritmisch open en dicht (ze heeft dus een partijtje seks met Danny), waarna deze op een gegeven moment volledig opengaat. Madame Heles pijpt dan Danny, waarna deze klaarkomt (niet in haar mond maar in haar hand). Madame Heles likt en zuigt dan nog wat aan zijn penis, waarna de kist weer dichtgaat en de film gelukkig is afgelopen.

Al met al is "Necromania': A Tale of Weird Love !" een draak van een film (inclusief de vreselijke muziek) die ook voor een appel en ei is gemaakt (geldt voor alle films van Edward D. Wood Jr.), maar het is wel behoorlijk kleurrijk met veel rood (de lievelingskleur van Edward D. Wood Jr.), roze en paarse kleuren (met name de kleding van de cast). Qua Horror stelt het al helemaal niets voor en qua Porno / Erotiek is het niet opwindend. Het enige leuke in deze film vond ik nog de kleine (ergens tussen de 1,50 t/m 1,60 meter) en mooie Tanya (ze had wel iets weg van B-filmactrice, model en schreeuwkoningin Michelle Bauer), maar ik weet helaas niet door wie ze gespeeld werd. Vanwege haar geef ik deze film nog 1,0*, terwijl hij eigenlijk 0,5* verdient.

P.S. Rene bond (voor wie ik deze film gekeken heb) heeft in deze film best kleine borsten, maar in latere films zijn ze groter en dat komt omdat ze de eerste pornoactrice was met borstimplantaten.

Zeer leuke romantische komedie (geen cliché verhaal met cliché einde, hoewel het einde misschien wel ) met sterke rollen van Joseph Gordon-Levitt en schoonheid Zooey Deschanel. Het verhaal en de verfilming vond ik zeer goed en was ook mooi gedaan. Normaal zijn romantische komedies vaak saai op een gegeven moment maar deze film vond ik eigenlijk nergens echt saai. Het is wel meer een romantische film want echt veel valt er eigenlijk niet te lachen.

Verrassend sterke Horror film. De film komt snel op gang en weet direct te boeien en is zelfs spannend, vooral op het eind. In het begin heb je nog zoiets van "waarom gebeurt dit allemaal" maar op het eind wordt het een en ander verklaard. Ik heb de film vandaag gezien op film 1 en hij duurde daar iets van 70 minuten, waarom hierboven 85 minuten vermeld staat vind ik dan ook vreemd. Manuela Velasco speelde best sterk en de scene waar ze op de grond naar de camera kroop was best sexy

Dit was toch weer een aardige opvolger van deel 2 en 3 (met minimale verwijzingen naar de bruiloft) en nu speelt ook weer de niet onaardige Manuela Velasco de hoofdrol.

Het verhaal (loopt eigenlijk naadloos over van de eerste twee delen, met ook verwijzingen erna) was leuk gevonden en wist zeker ook te boeien (hier en daar zelfs wat spannend). Ook met de uitvoering zat het wel goed en er zit meer dan voldoende actie in. Dat laatste begint eigenlijk na circa 30 minuten en houdt aan tot het einde welke wel aardig was. De locatie boot op zee (wel jammer dat er totaal niets gedaan is met de storm die eraan kwam, terwijl ik dat wel verwacht had) was overigens leuk gevonden en gaf het ook iets extra's mee en zorgde tevens voor een lekker broeierig beklemmend sfeertje.

Dit vierde deel van "REC" had overigens veel weg van de "Resident Evil" films (inclusief de zombies, dieren en Manuela Velasco in de rol van Milla Jovovich) waarbij horror en actie goed samen gaan en het vooral draait om de actie. De cast deed het degelijk en gezien het einde zal er waarschijnlijk ook nog een 5e deel gaan komen. Al met al gewoon weer een aardige REC film welke zich lekker wegkijkt.

Prima vervolg op het ijzersterke eerste deel. Omdat het nieuwe ervan af is vond ik deze net iets minder dan het eerste deel. Maar ondanks dat zat het verhaal weer goed in elkaar en was het ook weer een boeiende film. Het einde vond ik overigens best goed gevonden. Wie weet komt er misschien nog een 3e deel.

Hoewel het eigenlijk weinig meer te maken had (op een korte verwijzing na) met het sterke en spannende deel 1 en 2 was dit toch best een geslaagde horrorfilm met een vette knipoog richting komedie. Het verhaal stelt niet zoveel voor en is ook niet spannend maar de uitvoering was wel leuk gedaan en de film zit ook vol met horror, goor en geweld welke fraai verfilmd waren. Eigenlijk kun je deze film nog het beste vergelijken met een zombiefilm in de trend van "Braindead". Ook deze film heeft veel absurde dingen en humor met raakvlakken naar die film. Omdat de vaart in de film zeer hoog is en de duur amper 80 minuten is verveelde deze film eigenlijk ook nergens. Het einde vond ik overigens flauw en voorspelbaar. De cast zei me eigenlijk niets en hoogstaand acteren deden ze ook niet maar ze deden het wel leuk en dan vooral Leticia Dolera als de harde bruid die er ook nog eens fraai uitzag. Deze film is zeker niet vergelijkbaar met de eerste twee delen maar toch prima te doen.

Film is niet groots maar opzicht is het best nog een redelijke Roadmovie met hier en daar wat komische momenten. De komische momenten komen overigens vrijwel allemaal van Christopher Walken die deze film eigenlijk vrijwel alleen draagt. Het verhaal stelt opzicht niet zoveel voor en is ook niet echt origineel maar door Christopher Walken kijkt het nog best aardig weg. Geweldig toen hij in dat zwembad lag De rollen van Alessandro Nivola (wel de openingsscène van hem in de keuken was leuk) en de zeer donker getinte Sharon Stone vallen wat tegen. De laatste had overigens ook geen echte grote rol.

Van deze Thriller / Sciencefiction film had ik eigenlijk best hoge verwachtingen (zeker qua spanning), maar het uiteindelijke resultaat is me toch wat tegen gevallen. Niet dat deze film slecht is (zeker niet), want het mysterieuze verhaal weet wel te boeien en te vermaken en bovendien wil je ook weten hoe de vork in de steel zit met de aparte "Doomsday Prepper" Howard en natuurlijk over de ontstane situatie. Wat dat laatste betreft verraad de titel van de film inderdaad wel wat en kan je deze film misschien wel zien als een soort van prequel voor de film "Cloverfield (2008)" (dat zou dan de naam voor die film weer kunnen verklaren), of misschien is het allemaal wel gewoon toeval. De filmtitel "10 Cloverfield Lane" staat overigens voor het huisnummer waar Howard woont (dat laat men ook duidelijk zien op het einde, door het vertonen van zijn brievenbus waarop het geschreven staat) en dit verhaal speelt zich ook af ergens in de buurt van Houston i.p.v. New York. Maar bij een wereldwijde invasie is dat natuurlijk van ondergeschikt belang.

In deze film draait het om de beginnende modeontwerpster (komt ook nog van toepassing ) Michelle die haar woning verlaat na een ruzie met haar vriend Ben en daarbij wegrijdt met de auto. Daarbij raakt ze betrokken bij een auto-ongeluk (al na 5 minuten), waarbij ze haar bewustzijn verliest en wordt ze liggend wakker op een matras in een kelder, waarbij ze vast gebonden is met haar gewonde been aan de muur en ook hangt ze aan een infuus. Michelle vreest dat ze ontvoerd is geworden, maar haar zogenaamde ontvoerder Howard, die een "Doomsday Prepper" is en vroeger bij de luchtmacht zat, beweert juist dat ze haar leven heeft gered van een chemische of nucleaire aanval van een vijand van Amerika of zelfs een aanval van een buitenaardse beschaving. Om te overleven dient ze samen met Howard en een andere overlevende met de naam Emmett, gedurende een periode van misschien één tot twee jaar of zelfs langer (indien een buitenaarde aanval van toepassing is) te verblijven in de zelfgemaakte en ingerichte bunker van Howard, die helemaal is vergrendeld met sloten zodat niemand naar binnen kan maar ook niemand naar buiten kan zonder permissie van Howard. Michelle weigert dit echter allemaal te geloven en vertrouwd Howard niet en probeert dan ook te ontsnappen, ongeacht de verschrikkingen die haar buiten eventueel staan te wachten.

Ondanks dat het verhaal misschien wat traag en langdradig is in de eerste 40 minuten van het verhaal, zat het verhaal wel leuk en goed in elkaar en weet het zeker ook te boeien en te vermaken. Ook met de uitvoering van het verhaal zit het wel goed en dat komt met name door de opgesloten sfeer in de bunker (werd visueel vaak leuk in beeld gebracht en vooral door de inrichting ervan en wat ze er allemaal in doen) en ook door de cast die eigenlijk maar beperkt is tot drie personen (zorgt dus voor de nodige dialogen en discussies) en met name John Goodman (in de rol van "Doomsday Prepper" Howard) speelt sterk en overtuigend. Mary Elizabeth Winstead (in de rol van Michelle) en John Gallagher Jr. (in de rol van Emmett) deden het niet meer dan verdienstelijk, waarbij de eerst genoemde vooral leuk is om naar te kijken (vindt haar mooie grote ogen hebben en dit verhaal ziet en observeert ze er alles mee) en de laatste genoemde zorgt voor wat humor, zoals de discussie over de spaghettisaus die Howard heeft gemaakt:

Howard: Hoe is de saus ?
Emmett: Het is heerlijk. De beste saus die ik ooit geproefd heb.
Howard: Neem je me in de maling ?
Emmett: Nee, ik bedoel, gezien het alternatief (verbrand worden tijdens een chemische of nucleaire aanval), maakt hierbeneden levend zijn een gefrituurde drol zelfs nog lekker

Ondanks dat het hele verhaal zich vrijwel alleen afspeelt in de bunker en maar draait om drie personen, gebeurt er genoeg en zitten er ook een paar leuke wendingen in m.b.t. Howard (die een kinderontvoerder blijkt te zijn en deze opsluit in zijn bunker en daarna vermoord, zeg maar een soort van pedofiele Jeffrey Dahmer en zeker de manier hoe hij zich ontdoet van de lichamen), de ontsnapping uit de bunker en natuurlijk de ontstane situatie. Dit zorgt dan voor een verrassend en boeiend einde (op bepaalde momenten zelfs best hard en zeker wat er met Emmett gebeurt), welke zelfs wat spannend is. Hoewel de situatie omtrent de ontstane situatie wel leuk en verrassend was gevonden en natuurlijk ook duidelijkheid geeft, was het aan de andere kant eigenlijk ook wel lachwekkend en flauw en door de nieuwe ontstane situatie voor Michelle, moet ze ook voor een tweede keer zien te overleven. Vanaf dat moment (de laatste 10 minuten) gaat de film ook eigenlijk over van Thriller naar Sciencefiction en heb je eigenlijk te maken met een tweede verhaal binnen de film.

Ondanks dat deze film niet helemaal heeft waargemaakt wat ik ervan verwachtte, heb ik me er wel goed mee vermaakt en keek deze film zich ook lekker weg van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 100 minuten). Leuk film debuut overigens van regisseur Dan Trachtenberg.

P.S. de aftiteling was wel leuk gedaan en de manier waarop is o.a. te zien via de tekst op de filmposter.

Inderdaad het verhaal gaat echt nergens over maar er wordt wel leuk in gespeeld door Morgan Freeman (die duidelijk veel plezier had in deze film) en Paz Vega. De film was overigens zeer kort met zijn 70 minuten. De film is leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

Qua flauwe verhaal (in de stijl van American Pie 2) en komedie stelt het op papier eigenlijk niets voor. Maar toch heb ik me er best redelijk mee geamuseerd en heb ik ook regelmatig moeten glimlachen (o.a. om de homo-hond en Michael McKean in de rol van Jeffrey Fields die min of meer de Hollywood mannelijke slet uithangt). Ook de uitvoering was wel geinig en dat kwam vooral door de toch wel leuke verschillende personen en natuurlijk het vele vrouwelijke schoon (beter gezegd "Cougars") in de vorm van o.a. Tammin Sursok (was wel net een plank, maar toch had ze wel iets), Virginia Williams (was mijn favoriet) en de exotische Lucila Solá. Deze vrouwen gaan wel helaas allemaal niet uit te kleren (ze zijn wel regelmatig te bewonderen met alleen lingerie aan), maar toch zit er op het einde wat bloot in van andere vrouwen. Het tempo is best hoog en er gebeurt van alles, van flauw tot geinig tot pikant.

Al met al leuk om eens gezien te hebben en als tussendoortje is hij best nog te doen.

De cast die aan deze toch wel onbekende film meedoet is best indrukwekkend maar als Drama / Komedie (met de nadruk op het eerste) valt deze film toch tegen. De film is zoals een aantal personen hierboven ook al aangeven behoorlijk saai (er gebeurt eigenlijk niets) en misschien ook wel wat cliché. Leuk om eens gezien te hebben (vanwege de cast) maar over een paar dagen ben ik deze film al helemaal vergeten.

Net gekeken en ik moet zeggen dat hij me behoorlijk tegenviel. Het verhaal is zeer matig en de film is tevens niet boeiend of spannend. Ook de acteerprestaties vallen behoorlijk tegen, vooral die van de vrouwelijke hoofdrolspeelster Camilla Belle.

Ik vergelijk deze film enigszins met de film Acopalypso, maar die laatste was veel realistischer en tevens ook nog boeiend en spannend. De film 10,000 B.C. maakt meer gebruik van special effects (geanimeerde uitgestorven dieren) maar dat kwam de film niet echt ten goede.

Deze film is eens leuk om gezien te hebben maar meer ook niet.

Dit is de eerste film welke ik zie via de interactieve dienst van Ziggo. Omdat ik het "Extra" pakket van Ziggo heb, kan ik kiezen uit 100 gratis films waaronder deze. Ik moet zeggen dat ik geen hoge verwachtingen had van deze film maar hij is me eigenlijk best goed bevallen. Het verhaal was leuk gevonden en wist ook te boeien (soms zelfs spannend) en hetzelfde geldt ook voor de uitvoering (op het einde zelfs best heftig). Ook de special effecten waren wel aardig m.u.v. de overleden man van Marnie welke er zeer nep uitzag. Famke Janssen speelde goed maar het blijft een preutse actrice en dat terwijl ze Nederlandse is. Dat zal ook wel de reden zijn dat ze nooit aan Nederlandse producties meedoet want daarin gaan de actrices juist wel vaak uit de kleren Al met al heb ik me goed vermaakt met deze Horror / Thriller.

Deze uit het Verenigd Koninkrijk afkomstige Drama film, deed me denken aan de Amerikaanse variant "Crash (2004)", die toch wel wat beter is. Deze film sprak me eigenlijk niet echt aan, maar vanwege het meespelen van Idris Elba en Gemma Arterton, die ik een leuke vrouw vindt, heb ik hem toch gekeken en met nog geen 90 minuten (om precies te zijn 85 minuten), duurt deze film natuurlijk ook niet lang en dat vind ik tegenwoordig wel prettig.

Het verhaal (speelt zich af in de straten van Londen en draait daarbij om een voormalige rugbyspeler, zijn vrouw, een jonge crimineel, een rijke oudere playboy en een taxichauffeur) bestaat eigenlijk uit vijf verschillende verhalen, die min of meer losstaand zijn (m.u.v. het verhaal van de rugbyspeler en zijn vrouw), maar toch bepaalde raakvlakken met elkaar hebben (m.u.v. het verhaal over de taxichauffeur). De vijf verschillende verhalen zijn zeker niet hoogstaand (eerder clichématig), maar zijn wel interessant en weten eigenlijk ook wel te boeien. Ook met de opbouw en het tempo van de verschillende verhaaltjes zit het wel goed en dat leidt tot aardige ontknopingen op het einde. Verder zit er voldoende drama (een paar keer ook best hard) in en ook paar aardige dialogen, zoals de dialoog op een begraafplaats:

"Onze levens zijn uiteindelijk niets meer dan het streepje op een grafsteen. Tussen je geboorte- en sterfdatum. Dat is alles dat we zijn"

Visueel gezien werd Londen regelmatig fraai in beeld gebracht en ook valt er zelfs wat bloot (één keer) te bewonderen. Helaas wel niet van Gemma Arterton (in de Thriller / Misdaad film "The Disappearance of Alice Creed (2009)" is dat wel het geval), maar van de onbekende Jane Elsmore, die voorzien was van piercings door de tepels.

Dat deze film ook het aankijken waard is, komt mede door de cast en met name natuurlijk door de blikvangers Idris Elba (in de rol van voormalig rugbyspeler Maximus Moore, die zich laat verleiden door alcohol, drugs en vrouwen en wiens vrouw Emily, waar hij twee jonge kinderen mee heeft, eigenlijk van hem af wil) en de altijd mooie Gemma Arterton (in de rol van Emily), die best aardig speelden. De overige cast deed het ook best verdienstelijk en dan doel ik op de andere hoofdrolspelers in het verhaal, te weten Franz Drameh (in de rol van de jonge crimineel Kingsley, die op het rechte pad wilt komen), Ken Stott (in de rol van van rijke oudere playboy Terence, die zich bekommert om Kingsley) en Charlie Creed-Miles (in de rol van taxichauffeur George, die samen met zijn vrouw Kathy graag een kind willen adopteren). Verder was het leuk om Kierston Wareing (in de rol van Kathy) weer eens terug te zien in een film en zij is natuurlijk ook een leuke vrouw om naar te kijken.

Al met al een aardige Britse Drama film om eens gezien te hebben, maar meer eigenlijk ook niet en deze film zal me ook niet lang bijblijven.

Deze "shot on video" horrorfilm werd bij aanvang van de "Horrorfilm Challenge" (versie 2022) genoemd door joolstein en leek me wel interessant voor mij, want ik zie graag horrorfilms met moordende clowns die lekker grof te keer gaan, zoals in de horrorfilm "Terrifier (2016)".

In dit verhaal draait het om Luther Baxter als de moordende clown "Gurdy" (Jack Amos), die bij het publiek bekend staat als de "Teardrop Killer". Twee journalisten, te weten Jennifer (Georgia Chris) en Mark (Joe Davison), zijn op zoek naar een artikel voor op de voorpagina en gaan op onderzoek uit naar de "Teardrop Killer". Maar tijdens hun onderzoek komen ze oog in oog te staan ​​met de moordenaar zelf.

Omdat "100 Tears" een "shot on video" (gemaakt met een budget van 75,000 dollar), ziet alles er vrij goedkoop uit en moet je ook geen al te hoge verwachten hebben van de cast. Het verhaal stelt ook niet veel voor, maar het is zeker niet slecht en ook wordt er uitleg gegeven (o.a. waarom "Gurdy the Clown" aan het moorden is begonnen) en heeft de film nog een leuke verrassing in petto. Want "Gurdy the Clown" is namelijk niet de enige die aan het moorden is in deze film. Verder heeft "100 Tears" een mooie balans wat betreft rondspattend bloed, gore (o.a. ingewanden en afgehakte ledematen en hoofden) en leuke oneliners en dat laatste ook met geestige humor. Zo zegt Mark tijdens een discussie (over wat voor soort verhaal ze kunnen schrijven om op de voorpagina te komen en waarbij Jennifer voorstelt om een artikel te schrijven over seriemoordenaars) met Jennifer op een gegeven moment tegen haar:

"Is this what you do late at night when I'm sleeping?"

Waarop Jennifer dan zegt:

"Yeah, this and masturbate."

En als Jennifer op een gegeven moment liggend op de vloer oefeningen is aan het doen en Mark een scheet bij haar laat, zegt ze tegen hem:

"I swear to God, if you do that again, I'm gonna shit on your pillow."

Ook zien we op een gegeven moment een jonge vrouw in een rolstoel, waar dan een andere vrouw tegen zegt "What's up, Legs?". Die scène speelt zich af in een opvangcentrum en daar maken we ook voor het eerst kennis met "Gurdy the Clown" na circa 9 minuten, die daar dan in circa 5 minuten tijd maar liefst 9 slachtoffers maakt en ook neemt hij er een paar mee om later te martelen en te doden. Tijdens deze moorden gebruikt hij een overmaats vleeshakmes en daarmee hakt hij vooral in op hun hoofden. Zo onthoofd hij "Legs" (Alanna Baker) en duwt hij haar lichaam (wat nog in de rolstoel zit) van de trap af. Buiten het inhakken op hoofden, trapt hij ook het hoofd in van een vrouw en bij een andere vrouw leeft hij zich uit op haar maag, waardoor de ingewanden eruit vallen.

Daarna zien we "Gurdy the Clown" natuurlijk nog in een aantal scènes lekker grof te keer gaan en hakt hij o.a. de ledematen af van verschillende personen. Terwijl hij op bloedige wijze inhakt op de slachtoffers met zijn overmaatse vleeshakmes, hoor je ook steeds een techno / industriële soundtrack en die voegde echt wat intensiteit toe aan die bloedige scènes. Behalve het moorden spoort hij ook zelf een belangrijk familielid op, te weten zijn gestoorde (snijdt o.a. met een scheermes in haar lichaam en neukt met mannen waarna ze hen vermoordt met het scheermes) dochter Christine (Raine Brown), om zich bij hem aan te sluiten. Hij loopt daarna rond met het overmaatse vleeshakmes en zijn dochter met een sloophamer.

Samen doden ze dan een groep drinkende en feestende jongeren in een oud en verlaten gebouw. Ze gaan daar beiden lekker tekeer, want zo bijt Christine een oog uit bij een vrouw die ze daarna uitspuugt en samen slaan ze met hun vleeshakmes en sloophamer een vrouw helemaal tot moes. In dat gebouw vindt ook de finale van de film plaats en komen Jennifer, Mark en twee deuzige politierechercheurs oog in oog te staan ​​met beide moordenaars. Het is uiteindelijk alleen Jennifer die het tijdens de maffe ontknoping (zo schiet Christine zonder reden opeens haar vader "Gurdy the Clown" dood, slaat Christine Jennifer tot moes maar doodt ze haar niet, waarna Jennifer uiteindelijk Christine doodrijdt) weet te overleven.

Zoals al eerder aangegeven moet je van deze "shot on video" geen al te hoge verwachtingen hebben van de cast, maar de hoofdrolspelers deden het niet slecht. Joe Davison (die ik overigens vond lijken op James Gandolfini) speelde de rol van Mark leuk en hij zorgt ook soms voor wat humor en dat laatste geldt zeker ook voor Georgia Chris in de rol van Jennifer, welke ik ook een leuke vrouw vond om naar te kijken. Ze loopt vooral rond in luchtige kleren (o.a. ondergoed) waarin haar lichaam goed te zien is, maar het zou fijn zijn geweest als ze iets meer huid had laten zien Ook Jack Amos (hij had wel wat weg van Oliver Hardy) als de gestoorde klootzak "Gurdy the Clown" en Raine Brown als zijn dochter Christine deden het verdienstelijk en de laatste had wel wat weg van Margot Robbie als "Harley Quinn".

Buiten de vier hoofdrolspelers zien we ook nog veel andere personen (vooral de vele slachtoffers van "Gurdy the Clown"), waaronder de dwerg Drage (Norberto Santiago), die graag in pornoboekjes kijkt en die vroeger samen met "Gurdy the Clown" in het circus werkte. Met hem heeft hij ook nog een band. En verder ook nog de twee deuzige politierechercheurs Spaulding (Kibwe Dorsey) en Dunkin (Rod Grant) en vooral de laatste is enorm deuzig. Als hij een keer buiten op een plaats delict staat en Jennifer en Mark komen daar aan, dan praat hij met Jennifer en Mark gaat dan naar binnen om aanwijzingen te zoeken, waarbij hij dan een doodsbang meisje vindt, welke politierechercheur Dunkin over het hoofd had gezien. Als hij buiten aan het praten is met Jennifer, zegt hij o.a. tegen haar:

"Hey, maybe we should get a cup of coffee sometime."

Waarop Jennifer dan sarcastisch antwoord:

"Yeah sure."

Als Jennifer en Mark daarna wegrijden, zegt Mark tegen Jennifer:

"So did, uh, Duncan have anything to say?"

Waarop Jennifer antwoord:

"Besides asking me out on a date, not much."

Al met al is "100 Tears (2007)" geen hoogstaande horrorfilm en dat moet je ook niet verwachten van een "shot on video" film. Maar menig horrorliefhebber zal zich er zeker mee vermaken, al is het alleen maar vanwege het vele gore (ook fraai in beeld gebracht) wat erin te zien is.

Deze documentaire van de Britse kunstenares Laura Dodsworth was afgelopen dinsdag en woensdag te zien op RTL7 en mijn eerste gedachten, toen ik de titel zag, gingen daarbij uit naar de legendarische "pussy pussy pussy" scène uit de Horror / Misdaad film "From Dusk till Dawn (1996)"

Er zijn inderdaad vele verschillende vagina's (beter gezegd vulva's) van vrouwen te zien, maar in deze documentaire draait het om de verschillende facetten van de vulva's, namelijk het scheren ervan, de clitoris, masturberen, het orgasme, menstruatie, squirten, ontmaagding, porno, godsdienst, de geur ervan, seks, verkrachting, de bevalling, miskraam, baarmoederhalskanker, transgenders, de menopauze en het ouder worden.

Laura Dodsworth maakte al eerder controversiële werk over penissen (was ook te zien op RTL7 en na het maken ervan werd ze uitgemaakt als hoer, perverseling en cockaholic) en borsten en nu dus over vagina's, waarmee ze de trilogie afsluit, waarbij ze 100 vulva's heeft gefotografeerd van 100 Britse vrouwen (allemaal vrijwilligers). Laura Dodsworth gebruikt overigens bewust het woord vulva (en niet vagina) omdat de vulva de juiste benaming is van wat je aan de buitenkant ziet van het vrouwelijk geslachtsorgaan. De vagina is de term voor het kanaal dat tussen de vulva en de baarmoeder zit.

Van deze 100 Britse vrouwen interviewt (ze fotografeert eerst hun vulva en stelt er daarna vragen over, waarbij ze de gemaakte foto laat zien aan hun) ze er 18 van in deze documentaire en het zijn allemaal vrouwen van verschillende leeftijd en afkomst en er zitten ook twee transgenders bij, waarvan eentje vroeger een man was.

Tijdens het interviewen komen er veel verschillende verhalen naar boven en veel van die verhalen waren best moeilijk en heftig, zoals traumatische bevallingen, slechte seksuele ervaringen en soms zelfs onschuldige dingen als de eerste keer menstrueren. Met name het thema godsdienst m.b.t. de besnijdenis van Somalische vrouwen vond ik heftig (de Somalische vrouw die geïnterviewd werd moest ook huilen) en zeker toen er gezegd werd:

"Mijn clitoris werd verwijdert. De kleine en grote schaamlippen werden aan elkaar genaaid. Er bleef een gaatje over waar net een lucifer in past."

En daaruit moest ze dan plassen en menstrueren, wat natuurlijk vreselijke en pijnlijk moet zijn geweest.

Al met al is dit zeker een aardige en interessante documentaire van Laura Dodsworth, die in deze documentaire ook eventjes naakt is te zien in het begin. Ze zit dan namelijk naakt op een kruk, waarbij ze dan van achteren gefilmd wordt en daarbij zie je dan haar billen en over dat laatste zou ze eigenlijk nog een documentaire kunnen maken.

Vorig jaar al eens gezien en nu ben ik ook weer gedeeltes aan het bekijken. Het blijft een indrukwekkende gebeurtenis wat deze documentaire ook goed laat zien.

Yeps Bush heeft het allemaal zelf geregeld

Deze Thriller film heb ik puur en alleen gekeken vanwege het meespelen van actrice Kelly Reilly (vooral vanwege haar rol in de Horror / Thriller film "Eden Lake (2008)") en meer dan een dertien in een dozijn film (waarvan al de nodige films over zijn gemaakt, zoals "The Disappearance of Alice Creed (2009)") is het eigenlijk niet.

In dit verhaal draait het om Cathy Noland (Kelly Reilly), die dacht een verse start te maken en een nieuw leven te beginnen. Ze heeft net enkele dagen geleden een nieuwe bloemenzaak geopend en alles lijkt goed te gaan. Maar haar nieuwe start in het leven wordt keihard onderbroken als zij wordt aangevallen, wordt ontvoerd en wordt opgesloten in een geluidsdichte ruimte van 10 bij 10 voet in een afgelegen luxe huis. Ze denkt dat de ontvoerder, te weten Robert Lewis (Luke Evans), haar heeft ontvoerd omdat hij haar lichaam, haar geld of haar leven wil, maar hij blijkt achter iets simpelers aan te zitten, namelijk haar naam.

Boeiend en spannend wordt het nergens en omdat het verhaal eigenlijk alleen maar draait om Kelly Reilly en Luke Evans en het op de opening (eerste 15 minuten) na eigenlijk ook alleen maar afspeelt in het huis (dan tel ik het autoritje naar het water, waarbij Robert Lewis aangesproken wordt door de politie, eventjes niet mee) van Robert Lewis, is het eigenlijk vooral saai en flauw. Daarbij weet Luke Evans als ontvoerder ook niet te overtuigen (maakt daarbij de domste fouten) en zijn de ontknopingen (die betrekking hebben op de echte naam van Cathy, als ook op de vrouw van Robert Lewis) in het verhaal clichématig en niet echt verrassend en op het einde ontspoort het verhaal ook enigszins.

Degene die deze film vooral genietbaar maakt is Kelly Reilly als het kerkmeisje Natalie-Ann Stevens (wat haar echte naam is i.p.v. Cathy, die haar tweelingzus was en waarvan ze de identiteit van gebruikt), wiens moeder een verpleegster was en wiens vader een teamarts was en deze vader verliet haar moeder voor een cheerleader, waardoor haar tweelingzus Cathy zelfmoord pleegde door zich op te hangen. Het was vooral genieten toen ze het volgende zei over de vrouw van Robert Lewis, te weten Alana Matthews-Lewis (Olivia Chenery) en samen hebben ze ook een dochtertje met de naam Summer (Skye Lucia Degruttola), die ze vermoord (één van de drie vrouwen overigens) heeft als verpleegster in het ziekenhuis "All Angels" in Charleston:

"Jouw vrouw droeg haar trouwring niet, omdat ze haar benen open deed voor een andere man. Ze zat op handen en knieën en deed een hond na. Ze was gekleed als een hoer, dronken in de bar van een hotel. Jouw vrouw was een hoer, een zondaar, daarom vermoorde ik haar."

Zoals gezegd ontspoort het verhaal op het einde ook en zien we daarbij vooral een gevecht op leven en dood tussen Robert Lewis en Natalie-Ann Stevens (die dan ook nog de buitenlandse huishulp van Robert doodschiet, die samen met het dochtertje van Robert het huis binnenkomt), waarbij o.a. onderdelen van een smartphone, een mes en een revolver gebruikt worden. Maar het duel wordt uiteindelijk beslist door een garagedeur, waar Natalie-Ann Stevens onder terecht komt. Daarna is het verhaal ook gelijk afgelopen, waarbij ik wel nog met twee vragen zit, namelijk "Waarom gebruikte Natalie-Ann Stevens de identiteit van haar overleden tweelingzus Cathy ?" en "Waarom kwam Alana Matthews-Lewis terecht in het ziekenhuis ?".

Al met al een matige Thriller film, die met 80 minuten gelukkig niet al te lang duurt en die vooral vanwege het meespelen van Kelly Reilly nog het aankijken waard is.

Dit is toch één van de mindere Spaanse Thriller/Horror films. Het verhaal was opzicht best goed gevonden maar de uitvoering liet wat te wensen over en echt spannend (wel nog redelijk boeiend) vond ik het eigenlijk ook nergens worden. Visueel valt het allemaal wel mee en inderdaad de film is ook best sfeervol. De cast is eerlijk gezegd ook wat povertjes maar wel daarbij de kanttekening dat ik genoten heb van het fraaie uiterlijk van Wendy Glenn. Leuk om eens gezien te hebben deze film maar meer niet.

Zeer aparte maar tevens zeer boeiende film waarbij de verschillende verhaaltjes allemaal wat met elkaar te maken hebben. Er zitten ook best veel grappige momenten in. De cast vond ik trouwens zeer goed spelen met als hoogtepunt Patrick Swayze

Beetje een dertien in dozijn actiefilm, die inderdaad veel wegheeft van de veel betere films "Die Hard: With a Vengeance" uit 1995 (terwijl deze regisseur zelf het tweede goede deel van "Die Hard" heeft gemaakt), vanwege het kat en muis spel en de bankoverval (wel pas op het einde) in het verhaal en ook een beetje uit "Speed" uit 1994 vanwege de bus scene (weliswaar maar kort en dit keer ook met een tram) in het tweede gedeelte van het verhaal. In deze film wordt het kat en muis overigens gespeeld over 12 ronden en vandaar natuurlijk ook de filmtitel

Ondanks dat deze film verreweg van origineel is, is hij wel nog vermakelijk om naar te kijken en viel het met de uitvoering ook nog wel mee. Echt boeiend is het echter niet, laat staan dat het ergens echt spannend werd. Dat laatste vooral omdat het verloop natuurlijk vrij voorspelbaar is en natuurlijk ook omdat deze film niet origineel is. Ondanks dat was het einde nog wel aardig. De film neigt naar een B-film, maar is dat ook weer eigenlijk niet omdat het er allemaal best volwassen uitziet. De vaart is best hoog en er zit regelmatig ook wat leuke actie in, waardoor de film eigenlijk nergens echt saai of langdradig wordt. Ook is er best veel geld uitgegeven aan explosieven, want er zitten er best veel van in. De cast is niet geweldig, maar ze deden het wel verdienstelijk en dan vooral natuurlijk de gespierde hoofdrolspeler John Cena met zijn stalen gezicht zonder enige uitdrukking (misschien toch iets te veel gesport of door gebruik van anabolen). Aidan Gillen (had wel wat weg van Richard Gere) als de slechterik vond ik niet bepaald overtuigend spelen en Ashley Scott mocht er wel wezen qua uiterlijk.

Al met al niet meer dan leuk om eens gezien te hebben en deze film heb ik bij toeval gezien op de televisiezender Film 1.

Het eerste deel had nog een aantal bekende spierbundels, maar in dit vervolg moeten we het doen met WWE worstelkampioen Randy Orton, in zijn eerste hoofdrol, die duidelijk meer verstand van worstelen heeft dan acteren.

Niet dat er zoveel eisen aan zijn spel worden gesteld in deze chaotische Actie film (die veel raakvlakken met de "Saw" serie heeft, maar dan wel zonder de uit gruwelijke martelsessies), waarin hij een ambulanceverpleegkundige speelt, te weten Nick Malloy, die verwikkeld raakt in een dodelijk kat en muis spel, waarbij het leven van zijn vrouw Sarah (Cindy Busby) op het spel staat.

De Nederlandse filmregisseur Roel Reiné maakt dit soort films in zijn slaap, terwijl de cast eerder aan het slaapwandelen is. Al met al een Actie film om snel te vergeten.

Deze waargebeurde Drama / Oorlog film heb ik afgelopen dinsdagavond in de bioscoop gezien en het is best een interessante en vermakelijke mengeling van een western (vanwege de actie op de paarden) en oorlogsfilm.

In dit waargebeurde verhaal, draait het om een Amerikaans special Forces-team bestaande uit 12 soldaten, dat na 9/11een belangrijke missie krijgt in Afghanistan. Onder leiding van de onervaren kapitein Mitch Nelson (Chris Hemsworth) moet het team samenwerken met de Afghaanse krijgsheer General Dostum (Navid Negahban), om zo de Taliban (bestaande uit 50.000 genadeloze tegenstanders) onder leiding van Mullah Razzan (Numan Acar) klein te krijgen. Maar de missie loopt niet vlekkeloos en het Special Forces-team moet o.a. te paard verder.

Het verhaal zit best aardig in elkaar (zo krijg je tijdens de opening van het verhaal heel eventjes de Al Qaida aanslagen te zien, gedurende de periode van 1993 t/m 2001) en weet ook wel te boeien en te vermaken, maar is aan de andere kant ook best clichématig en flauw, want kapitein Mitch Nelson en zijn soldatenteam worden op bijna propagandistische (typische Amerikaans) wijze als helden geportretteerd en dat omdat ze na 9/11 eens flink de rekening gaan vereffenen in Afghanistan.

Wat ook best clichématig is, is dat in eerste instantie alles tegen zit, zoals militaire leiders (zowel Amerikaanse als Afghaanse) die in eerste instantie niets zien in de jonge onervaren kapitein (mede ook omdat hij nog nooit iemand gedood heeft), Afghaanse bondgenoten die de Amerikanen niet vertrouwen en andersom ook, deadlines die onhaalbaar lijken en bovendien moet men zich ook nog eens verplaatsen met paarden i.p.v. militaire voertuigen en dat terwijl vrijwel niemand ervaring heeft met paarden.

De actie mocht er wel wezen en werd ook best fraai in beeld gebracht, waarbij je een interessante en vermakelijke mengeling te zien krijgt van een western en oorlogsfilm. Dat levert tijdens de actiescènes regelmatig opwindende beelden op, zoals bijvoorbeeld op het einde, waarbij de op paard zittende galopperende soldaten, door de Taliban bestookt worden door een raketwerper. Wat overigens ook opwindende beelden oplevert, zijn de Boeing CH-47 Chinook helikopters.

Verder heeft deze film eigenlijk weinig nieuws te bieden en ondanks dat het verhaal is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, krijgen de interessantste elementen daaruit de minste aandacht en focust regisseur Nicolai Fuglsig (voormalig Deens oorlogsfotograaf) zich vooral op de actie en de samenwerking tussen de Amerikaanse soldaten en de Afghanen, waarbij culturele verschillen in een vloek en een zucht zijn opgelost. De Amerikaanse soldaten zijn daarbij allemaal dappere types met het hart op de juiste plaats en die met bezwaard gemoed het gezin thuis achterlaten en dat omdat de plicht zwaarder weegt. Ze voeren daarbij de ene na de andere "onmogelijke" missie uit en maken zo nu en dan grapjes over hun penibele situaties, waarbij ze op één iemand na (die zwaar gewond raakt) ook vrijwel allemaal zonder kleerscheuren steeds uitkomen.

De cast deed het best verdienstelijk, waarbij de vlakke personages kleur krijgen vanwege het charisma van bekende acteurs als Chris Hemsworth, Michael Peña (als soldaat Sam Diller) en Michael Shannon (als officier Hal Spencer). De best spelende en misschien ook wel de meest interessante persoon in deze film, is de voor mij onbekende Navid Negahban en dat in de rol van de Afghaanse generaal Dostum. Verder was het ook leuk dat Rob Riggle (als Luitenant-kolonel Bowers) en William Fichtner (asl Kolonel Mulholland) een rolletje hadden in het verhaal en dat laatste zag er met zijn kale kop best apart uit.

Al met al is dit best een vermakelijke waargebeurde Drama / Oorlog film om eens gezien te hebben en dat vooral vanwege de actie en de cast.

Opzicht wel een aardig waargebeurd drama over een inkt zwarte periode in de Amerikaanse geschiedenis (uiteraard niet alleen Amerika) m.b.t. de slavenhandel en in deze film gezien vanuit het oogpunt van de zwarte man Solomon Northup. Het verhaal weet ook wel te boeien en is soms best aangrijpend, maar echt een rot gevoel heb ik niet van deze film overgehouden en ik heb ook geen brok in mijn keel gekregen (ook geen traantje). Daarvoor vond ik het verhaal eigenlijk te oppervlakkig (had van mij gerust rauwer en harder mogen zijn) en te beperkt want het hele verhaal is gefilmd vanuit vanuit het oogpunt van Solomon Northup en de overige slaven kwamen nauwelijks aanbod (op een paar na) en hadden ook zelden tekst.

Slecht is dit drama zeker niet en wat men destijds gedaan heeft met Solomon Northup is natuurlijk niet fraai. Hij heeft misschien het geluk gehad er nog zo redelijk goed vanaf te komen, want met de meerderheid van de slaven is het natuurlijk niet goed afgelopen. Wat ik overigens ook een minpunt van deze film vond was dat Solomon Northup twaalf jaar als slaaf is misbruikt, maar dat je geen verschil ziet aan zijn uiterlijk vanaf de eerste dag als slaaf t/m de laatste dag als slaaf.

De cast deed het overigens wel goed en dan natuurlijk vooral Chiwetel Ejiofor (als Solomon Northup) en Michael Fassbender (als de smerige en gemene slaven eigenaar Edwin Epps). Het kleine rolletje van Brad Pitt stelt overigens weinig voor.

Films die zich afspelen gedurende de Tweede Wereldoorlog trekken altijd mijn aandacht, en toen ik deze waargebeurde film (waarbij de Noorse verzetsstrijder Jan Baalsrud in Noorwegen uit de handen moet zien te blijven van de Duitsers die jacht op hem maken en dat gedurende 63 dagen) voorbij zag komen, heb ik hem gelijk ook maar meegepikt (min of meer letterlijk ) en bekeken.

Ik keek wel een beetje op tegen de duur van circa 130 minuten en ook omdat het een onbekende Noorse film is, maar ik heb me eerlijk gezegd geen minuut verveeld en ik vond het verhaal juist van de eerste tot de laatste minuut boeiend, spannend en indrukwekkend en dat laatste zeker m.b.t. de hoofdrolspeler in het verhaal, te weten Jan Baalsrud (Thomas Gullestad), die veel ontberingen (en dan tel ik nog niet eens het uit de handen van Duisters zien te blijven mee) heeft moeten ondergaan om het er het levend vanaf te brengen, zoals het voor lange tijd zwemmen in ijskoud water, waarbij een Duitse soldaat aan zijn nazi commandant, te weten Walter Wenders (Martin Kiefer), uitlegt waarom water kouder kan zijn dan nul graden, namelijk vanwege het zoutgehalte.

Op een paar tenen na (door gangreen, welke een aantal keren smaakvol in beeld werd gebracht na het uitdoen van o.a. omwikkelde lappen en sokken) heeft Jan Baalsrud het er ook levend van afgebracht (wat opzicht een wonder is en hij zag er op een gegeven moment ook meer dood als levend uit) en dat kom je al te weten gedurende de eerste twee minuten van het verhaal. Maar ondanks dat je dat weet, blijft het gewoon allemaal spannend tot de laatste minuut. Buiten dat het allemaal spannend is, deed de cast (die vooral Noors, maar ook Duits en Engels praten en Duits geldt natuurlijk voor de Duitsers en Engels natuurlijk voor de Engelsen in Schotland, die eventjes in het begin en einde te zien zijn) het gewoon ook voortreffelijk en tilt het deze film ook naar een hoog niveau.

Zo vond ik buiten hoofdrolspeler Thomas Gullestad, het verder ook Jonathan Rhys Meyers (in de rol van nazi Kurt Stage, die koste wat het kost Jan Baalsrud gevangen wilt nemen en o.a. vanwege zijn reputatie), Tiril Holthe Harnang (in de rol van het aandoenlijke 7-jarige jonge meisje Margareth Hansen, die een tekening van een wereldkaart voor Jan Baalsrud maakt), Mads Sjøgård Pettersen (Marius Grønvoll) en de leuke en mooie Marie Blokhus (Gudrun Grønvoll) het gewoon goed doen en de laatste twee (broer en zus in het verhaal) hebben ook een aanzienlijke bijdrage geleverd in het overleven van Jan Baalsrud, die op spectaculaire wijze (via rendieren) de grens weet te bereiken met het neutrale Zweden. Die hele scène was overigens rete-spannend en werd ook fraai in beeld gebracht. Buiten dat het voor Jan Baalsrud natuurlijk belangrijk was om in leven te blijven, was het natuurlijk ook voor de Noren belangrijk (als een symbool voor het verzet tegen de Duitsers) dat hij uit Duitse handen bleef.

Visueel gezien werd het Noorse besneeuwde landschap regelmatig zeer fraai in beeld gebracht en dat geldt ook voor de actiescènes in het verhaal, zoals de scène waarbij Jan Baalsud op ski's beschoten wordt vanuit de lucht door een Duits vliegtuig (te weten een fraai in beeld gebrachte "Junkers Ju 88"), die uiteindelijk ook zorgt voor een lawine en waarin Jan Baalsud terecht komt. De actie is hier en daar ook best hard, zoals tijdens de ondervraging van de gevangen genomen Noorse verzetsstrijders (Oftewel buiten Jan Baalsud de overige 11), waarbij sommigen gemarteld werden door de Duisters en dat werd best gedetailleerd in beeld gebracht.

Het verhaal begint misschien een beetje verwarrend (je ziet dan Jan Baalsud en de overige 11 Noorse verzetsstrijders uit het water komen, waarbij ze beschoten worden door de Duisters en waarbij de Duisters 11 van hun gevangen neemt, eigenlijk 10 want eentje wordt gelijk geëxecuteerd), maar naarmate het verhaal vordert wordt dat allemaal duidelijk (o.a. wat de beginoorzaak is waarom Jan Baalsud een aantal tenen zal gaan verliezen) en vooral tijdens het ijlen van Jan Baalsud.

Na het einde van het verhaal krijg je nog het volgende te weten over Kurt Stage, Marius Grønvoll, Gudrun Grønvoll en natuurlijk Jan Baalsrud en vooral naar Marius Grønvoll en Gudrun Grønvoll was ik wel benieuwd, omdat die uiteindelijk werden opgepakt door de Duisters en hardhandig worden ondervraagd, waarbij ze geslagen worden.

"Kurt Stage werd ter dood veroordeeld voor oorlogsmisdaden en werd in 1947 geëxecuteerd. Marius Grønvoll trouwde met Agnete Lanes (die Jan Baalsrud ook geholpen heeft). Ze kregen vijf kinderen en groeiden op op de boerderij van Grønvoll. Gudrun trouwde 20 jaar later. Jan Baalsrud kreeg de "St. Olav's-medaille" met een eikentak erop en werd Ere-ridder van het Britse Rijk voor bewezen diensten. Jan Baaslrud was geen held. Degenen die hem in leven hielden, waren de echte helden, zei hij. Jan stierf in 1988 en naar zijn wens werd hij begraven in Manndalen samen met degenen die hem hebben geholpen".

Al met al een ijzersterke en spannende Noorse Oorlog / Drama film, waarvan ik genoten heb en dat eigenlijk van de eerste tot de laatste minuut. Het enige kleine minpunt in het verhaal, vond ik dat de Duitsers Jan Baalsrud altijd heel snel op het spoor waren. Maar aangezien hij zich vooral (op de ski's, bootjes en slee na dan) ter been en gewond moest verplaatsten in de kou en sneeuw, is dat misschien wel realistisch ook.

P.S. Ik vindt het wel geinig dat ik de 12e stem heb mogen uitbrengen op deze film, want in dat geval ben ik ook "Den 12. Mann"

Dit is inderdaad een zeer matige Horror film en ik ben er ook alleen maar aan begonnen vanwege het meespelen van Sara Malakul Lane, die ik vorige week nog zag schitteren (vooral dan haar twee ferme siliconenborsten) in de vermakelijke Misdaad / Drama film "Jailbait (2014)", Zowel die film als deze film, is gemaakt door "The Asylum" en dan weet je meestal al genoeg, want de "The Asylum" staat garant voor heel veel goedkope rotzooi films.

Het achterlijke verhaal, waarbij het draait om moeder Veronica (Sara Malakul Lane) en haar duivelse baby Sebastian die geboren wordt op 12/12/12 (oftewel de filmtitel), is min of meer een combinatie van de films "Rosemary's Baby (1968)", "The Omen (1976)" en "The Happening (2008)" (deze vooral vanwege het hoge gehalte van zelfdoding) en dan in een zeer beroerde uitvoering.

De eerste acht minuten van het verhaal vond ik overigens nog wel vermakelijk, want daarin zie je o.a. Sara Malakul Lane bloot (daarbij zijn dan haar twee ferme siliconenborsten voor het eerst te zien en ook de littekens onder haar borsten waar de siliconen destijds zijn ingebracht) bij de opening van het verhaal op een tafel liggen tijdens een satanistisch ritueel en daarna zie je haar op een zeer pijnlijke manier (bevalling die al ruim een dag duurt) bevallen van een duivelse baby, die daarna onmiddellijk de doctor en een zuster doodt (door wurging). Dat was best belachelijk en daarna is de film eigenlijk ook niet meer om aan te kijken (zo slecht is het dan) en moest ik alleen nog lachen om een pakketjeskoerier, die na het zien van de baby telefonisch tegen iemand anders zegt:

"Ik zag net de lelijkste baby ooit. Het leek wel een kruising tussen aambeien en herpes. Ik moest er bijna van kotsen"

Ook zie je nog een paar keren de siliconenborsten van Sara Malakul Lane en dat tijdens een zombie-achtige verkrachtingsscène (wat overigens maar een droom is) met haar dode man Carlos (Carl Donelson) en als ze op het einde vastgebonden zit op een stoel en dan zie je haar borsten best lang bloot (ze zijn helaas wel niet helemaal schoon, want ze zijn besmeurd met iets). De baby was inderdaad maar een stomme pop, maar wel een geile pop Want één keer zit hij namelijk tussen de benen van Sara Malakul Lane (als deze in bed ligt te slapen) en brengt hij haar tot een orgasme en één keer kijkt hij naar Laura Alexandra Ramos (als de zus van Veronica), als deze uit de douche komt.

De duivelse baby Sebastian zorgt wel voor veel doden (circa 25 personen, waaronder Veronica) en aantal daarvan bijt en wurgt (o.a. met zijn navelstreng) hij doodt, waarbij overigens geen goor te zien is. De meeste slachtoffers plegen echter zelfmoord (o.a. door het drinken van kokend water, door verdrinking in een wasbak, door het doorsnijden van de keel met een stanleymes, etc.) na het zien van de baby, en alle doden worden op het einde nog eens in beeld gebracht.

De cast speelt best beroerd in deze film en dat geldt ook voor Sara Malakul Lane, die vooral schreeuwerig was en dat was regelmatig best irritant. Wel vond ik het leuk dat buten Sara Malakul Lane ook nog een aantal andere personen uit de film "Jailbait" meespeelden in deze film en dan doel ik op Erin O'Brien (in een kleine rol als verpleegster) en Steve Hanks. De laatste speelt de rol van detective Barnes, die vrijwel continue een lolly in de mond stopt en daarbij moest ik dan denken aan inspecteur Theo Kojak (gespeeld door Telly Savalas), die dat vroeger ook regelmatig deed in de televisieserie "Kojak (TV Series 1973–1978)".

Al met al een zeer matige en goedkope Horror film (duurt gelukkig ook maar 80 minuten) die het aankijken niet waard is, of je moet het al doen om een specifieke reden zoals ik, want ik keek hem alleen maar vanwege het meespelen van Sara Malakul Lane en waarvan ik al wist dat ze een paar keren bloot te zien zou zijn. Maar ze is het in deze film zeker niet waard om naar te kijken.