Opinions

Er bestaan natuurlijk al andere goede Oorlog films waarin een Tank min of meer een hoofdrol heeft zoals "The Beast of War (1988)", "Sahara (1995)", "Lebanon (2009)" en vrij recent nog "Fury (2014)", maar deze "T-34" mocht er ook best wezen.

Dit verhaal speelt zich af 1944 aan het oostfront. De Russische tankcommandant Nikolay Ivushkin (Alexander Petrov) denkt dat zijn laatste uur geslagen heeft als hij in een concentratiekamp van de Duitsers belandt na een heroïsch tankgevecht. Nazi tankcommandant Klaus Jäger (Vinzenz Kiefer) heeft echter andere plannen met zijn krijgsgevangene. Hij moet een buitgemaakte beschadigde T-34 opkalefateren, die daarna als doelwit moet dienen voor Duitse tank cadetten. Maar Nikolay weet het stalen monster gevechtsklaar te krijgen en plant een uitbraak.

Met een klein beetje fantasie kun je deze film als de Russische variant van "Fury" zien. Het verschil tussen beide films is dat de Russische versie apart genoeg "glossier" is dan zijn Amerikaanse evenknie. Het budget was ook minder groot, wat resulteert in ietwat goedkoop ogende (beter gezegd "gedateerde") CGI. Sommige actiescènes ogen nogal nep en halen je uit het verhaal.

Het verhaal van "T-34" (T-34 is vernoemd naar het type tank waarin de Russische hoofdpersonen rijden. Het is een super robuust en sterk model, waardoor het de Russen is gelukt om de Duitsers te bevechten. Er is ook een echte T-34 gebruikt voor de opnames) is vrij uniek, omdat het een ander uitgangspunt heeft dan de meeste oorlogsfilms. Het begint in gevecht, maar later komen ze in een kamp terecht en gaat het verhaal daar verder. Daardoor is er sprake van zowel actiescènes als minder heftige scènes, waarin meer gepraat wordt. Dat is een welkome afwisseling.

Er is ook een liefdesverhaal in verwerkt , maar dit is nogal afgezaagd en afgeraffeld. Want binnen een mum van tijd zijn twee mensen (namelijk (tussen Nikolay Ivushkin en gevangenentolk Anya Yartseva, gespeeld door Irina Starshenbaum) verliefd en willen ze niet zonder elkaar leven. Er zit weinig diepgang in, en het lijkt alsof het alleen maar toegevoegd is om vrouwen ook een beetje tevreden te houden.

Het acteerwerk is wel degelijk en ook de soundtrack is in orde. "T-34" imponeert vooral op de momenten waarin de camera de personages dicht op de huid zit als deze zich in de tank bevinden. Het resulteert in intense momenten waarin het lijkt dat je zelf in het oorlogsvoertuig zit. Er is veel gebruik gemaakt van slowmotion beelden. Die volgen bijvoorbeeld kogels of kanonnen, en dat geeft een super gaaf effect.

Het is meerdere malen in de film zichtbaar dat er CGI gebruikt is. Je ziet duidelijk wanneer de beelden niet echt zijn, zoals wanneer je een tank volgt die over een weg rijdt en je aan de omgeving en tank zelf ziet dat ze er nep uit zien. Dat is jammer, want het had wel wat realistischer gemaakt kunnen worden. Ook had deze film gerust een twintigtal minuten korter gekund. Omdat dit een Russisch Oorlog / Actie film is, wordt er niet Engels gesproken maar Russisch en ben je vooral afhankelijk van de ondertiteling. Gelukkig praten de Duitsers wel gewoon Duits (dat kan ik ook gewoon verstaan), waardoor het wel allemaal realistisch overkomt.

"T-34" is best een aardige Oorlog / Actie film om naar te kijken (ik heb hem overigens gezien via "Netflix" via mijn mooie nieuwe "Nvidia Shield TV Pro" mediaspeler met ingebouwde Chromecast) als je van oorlogsfilms houdt. Het is geen super bijzondere film, maar er zit wel veel actie in. Ik had van te voren geen hoge verwachtingen van deze film, maar al met al is hij me reuze meegevallen.

Helemaal mee eens "Rampenfilm Hollywood style maar dan in Koreaans".

Opzicht is dit geen slechte rampenfilm (op de eerste 30 tenenkrommende minuten na), maar veel explosies en weinig echt drama en weinig overtuigende acteurs (men krijste/schreeuwde wel erg veel en het was ook best geregeld irritant) maakt het ook geen geweldige film. Zodra de ramp zich voltooid is de vaart wel hoog en is er ook behoorlijk wat actie, welke er geregeld best spectaculair uitziet. Doordat er veel gebeurt, kijkt de film zich in het algemeen ook lekker weg. Wel jammer dat het eigenlijk nergens echt spannend wordt en wie eraan gaat en overleefd is ook best voorspelbaar. Het einde had veel overeenkomsten met de Twin Towers van het World Trade Center in New York.

Al met aardig om eens gezien te hebben (op "Film 1" heb ik hem overigens gezien) maar meer ook niet. En inderdaad, deze film kan zeker niet tippen aan het nu 40 jaar oude "The Towering Inferno (1974)".

Ondanks het meespelen van hork Steve Austin keek deze actie film zich lekker weg. En dat kwam vooral door de bad guys en door de humor (vaak droog). Het verhaal is simpel maar wel leuk uitgevoerd en omdat de vaart er goed inzat verveelde hij eigenlijk nergens (de duur van de film zat natuurlijk ook mee). Met de actie in deze film zit het ook wel goed, het is goed gedoseerd en ook niet echt overdreven. Zoals gezegd vond ik Steve Austin spelen als een hork maar de bad guys te weten Michael Shanks en vooral Adrian Holmes vond ik best leuk. Het einde was overigens belachelijk en wat er in het koffertje zat mag joost weten ?

Ik heb al eens aangegeven dat de Aziaten de afgelopen jaren regelmatig indrukwekkende oorlogsfilms maken. Deze mocht er ook zijn echter deze vond ik niet echt indrukwekkend omdat het verhaal niet echt pakkend of aangrijpend was (het was wel boeiend) . Het verhaal ging meer om wraak, gerechtigheid en liefde om de familie dan om het conflict tussen Noord en Zuid-Korea. Voor welke kant men vocht maakte weinig uit en regisseur Je-gyu Kang maakte gehakt van zowel Noord-Korea en vooral Zuid-Korea (hadden in deze film soms wel trekjes weg van de Nazi's) vanwege de gruwelijkheden die men elkaar en onderling aandeed. De film begon best aardig maar toen het begon te draaien om wraak vond ik het minder worden. De oorlogsbeelden zien er overigens fraai uit (zijn ook rijkelijk aanwezig) en zijn geregeld keihard. De cast deed het goed maar men had beide broers wel een verschillende naam kunnen gegeven want "Jin-tae Lee" en "Jin-seok Lee" lijkt wel erg op elkaar waardoor ik soms moeite had om ze uit elkaar te houden.

P.S. inderdaad de vliegtuigen op het einde zagen er inderdaad erg nep uit.

Aardig drama in de stijl van "Letters from Iwo Jima". De film toont aan hoe standvastig (onder leiding van kapitein Oba, oftewel de "Vos") de Japanners waren op het eiland Saipan en hoe ze tot het laatst onnodig (de oorlog was immers al voorbij) bleven doorvechten. De Amerikaanse kapitein Lewis probeert te voorkomen.

Het verhaal was best aardig en ook wel boeiend en de cast deed het aardig hoewel ze niet allemaal overtuigend spelen. De beelden zagen er overigens best fraai uit. De regisseur laat ook regelmatig de sentimentele (soms wel te overdreven) kant van de japanners zien.

So slecht dat het eigenlijk nergens leuk (op een paar spaarzame momentjes na dan) is terwijl het wel de bedoeling zou moeten zijn van deze film. Zeg overigens maar gerust filmpje want langer dan ongeveer een uurtje duurt de film niet. Achteraf natuurlijk gelukkig, want nog langer naar deze onzin kijken is onverantwoord en zal ook niemand goed doen. Er zitten misschien wel wat onnozele en gore onzin in die ik normaal gesproken nog wel weet te waarderen maar hier was het zo nep (film had natuurlijk ook maar een heel laag budget) en zo triest toegepast dat het gewoon nergens op sloeg (geldt ook uiteraard voor het verhaal). Misschien sloeg het wel nog als een tiet op een drumstel, dat zat er overigens wel in (niet het drumstel). Het meest leuke stukje uit de film vond ik nog de tekenfilm met het konijn. De cast is inderdaad intens triest en van hoofdrol speler Drew Bolduc die erbij liep als een nicht (moest zogenaamd grappig voorstellen) dacht ik op een gegeven moment dat hij ging zingen:

Drew Bolduc

Nee deze film was niet bepaald besteedt aan mij terwijl ik juist een liefhebber ben van extreem, goor en ook wel van explicite seks maar in deze film kon het me vrijwel nergens bekoren. Geef me dan maar een film als deze die me wel kon bekoren en al die andere genoemde dingen bevat.

De zoveelste dertien in een dozijn film die ik deze week heb gezien, want ook deze weinig originele Thriller film is gewoon slecht, flauw, voorspelbaar en clichématig.

Het verhaal (draait om een groep van roekeloze zonen en dochters van internationale miljardairs, die door hun gefrustreerde ouders naar een exclusieve boot camp op een afgelegen eiland worden gestuurd en daar op een gegeven moment door een groep ontvoerders gegijzeld en vastgehouden worden voor 1 miljard losgeld) stelt weinig voor en is in de eerste 45 minuten vooral saai en slaapverwekkend. Als na deze 45 minuten de groep ontvoerders aankomt op het eiland, komt het verhaal eindelijk wat op gang en weet het verhaal ook nog wat te vermaken en dat komt o.a. door de mooie ontvoerder Rachel Hennie (gespeeld door Julia Ragnarsson, die fraaie en aparte ogen heeft) en ook omdat er wat harde momenten inzitten. Dat laatste is helaas ook van toepassing op Rachel Hennie (die met een uitstekend bot uit de arm van Amy Tilton wordt gedood) en dat is natuurlijk zonde

Maar boeiend en spannend wordt het nergens en veel stelt het allemaal ook niet voor en de ontvoerders die zogenaamd "geraffineerde" ontvoerders moeten voorstellen, komen in het verhaal juist zeer dom en klunzig over en zeker naarmate het einde van het verhaal nadert, waarbij ze ook nog eens allemaal gedood worden door de rijkeluis zonen en dochters. Het verhaal is ook vrij voorspelbaar (o.a. de gang van zaken tussen Kyle Hartmann en Amy Tilton) en bestaat verder uit een opeenstapeling van clichés en dat geldt zeker ook voor het einde, waarbij je te weten komt dat één van de internationale miljardairs (de niet echte vader van Amy Tilton), achter de ontvoering zit om zodoende beslag te kunnen leggen op het geld van haar echte vader.

De cast is overigens ook voor een groot gedeelte verantwoordelijk dat deze film zo slecht is, want deze bestaat eigenlijk allemaal uit niet sympathieke personages waar je totaal geen band meekrijgt (sterker nog ze mochten van mij allemaal doodgaan) en het zijn ook nog eens allemaal onbekende acteurs en actrices en die enige bekende acteur in deze film voor mijn was Sebastian Koch (in de rol van Bobby Hartmann, die de vader is van Kyle Hartmann, die de hoofdrolspeler is in het verhaal). Hoewel Phoebe Tonkin (in de rol van rijkeluisdochter Amy Tilton) ook gewoon slecht speelt, mocht ze er wel wezen qua uiterlijk en dat geldt zeker ook voor de eerder genoemde Rachel Hennie, die voor mij eigenlijk het enige kleine lichtpuntje (qua schoonheid dan) was in deze film.

Nee deze slechte Thriller film kan je beter overslaan en je tijd beter besteden aan andere dingen of aan een andere film.

Het eerste uur was best aardig en dat kwam vooral door de vele jaren 80 muziek en ook door Dan Fogler. Het verhaal stelt weinig voor maar is wel aardig om te zien en dan vooral het eerste uur (met name door de muziek). Na het eerste uur wordt het allemaal wat flauw en clichématig en is het niet meer leuk. Zoals al gezegd vond ik van de cast Dan Fogler best wel goed en zag Teresa Palmer er best mooi uit (eerlijk gezegd dacht ik dat het Kristen Stewart was). Topher Grace deed het ook best leuk maar de rol van Anna Faris stelt weinig voor. Ze ziet er in de film overigens ook totaal niet uit zoals op de poster waarop ze sexy uitzit. In de film ziet ze eruit als een Oempa Loempa. De film is leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

P.S. Angie Everhart mocht er best wezen met haar fraaie borsten.

Aardige mysterie film het verhaal was goed gevonden en was ook wel boeiend. Ook de uitvoering was wel goed gedaan met af en toe fraaie beelden (hadden er van mij nog wel wat meer in gemogen). Het begin van de film vond ik heel sterk daarna vond ik de film wat in elkaar zakken en leek het met een suf te eindigen. Maar de laatste paar minuten van de film hebben dat gelukkig verijdeld. De cast van de film deed het best goed. Dat geldt zowel voor Michael Shannon in de rol van Curtis LaForche die langzaam meer zeker paranoïde (waar ook zijn moeder aan leed) lijkt te worden en als lijkt te verliezen als ook voor zijn vrouw Samantha (gespeeld door Jessica Chastain) die ondanks de problemen van zijn man toch vertrouwen (wel met veel pijn en moeite) in hem houdt.

Normaal gesproken niet mijn type film, maar ik werd toch op een of andere manier, aan het begin, door deze film gepakt waardoor ik hem heb uitgekeken. Het is inderdaad een beetje een stereotype verhaaltje maar tevens een leuk verhaaltje. Het schijnt ook nog een waar gebeurd verhaal te zijn. Antonio Banderas doet het prima in deze film en ik heb ook regelmatig moeten lachen om deze film.

Waarom deze film mede betiteld staat als een komedie is me een groot raadsel want dit is niet meer en minder dan een Romantiek/Drama met de nadruk op het laatste. Hoewel de cast het best goed deed (met name dan Michelle Williams en Luke Kirby) vond ik het maar een saaie en trage bedoeling waarin eigenlijk weinig gebeurt. Het verhaal vond ik ook niet pakkend en aangrijpend genoeg om erin gezogen te worden. Visueel en muzikaal was deze film wel aardig en er zitten ook wel een paar aardige scenes in maar voor een bijna twee uur durende film vond ik het allemaal te langdradig.

Ik moet zeggen een uitstekende actie / thriller met tevens een uitstekend spelende Liam Neeson. De combinatie Neeson in een actie film verwacht je niet zo snel maar ik moet zeggen dat het een verrassend goede combinatie was, hij speelde echt voortreffelijk. Het verhaal is simpel en dat de dochter direct in verkeerde handen komt is eigenlijk belachelijk maar dat komt de film eigenlijk alleen maar ten goede want zo blijft de vaart er goed inzitten. Ik moet zeggen dat deze film me erg verraste in positieve zin en dat geldt vooral voor Liam Neeson. Onze Famke Janssen speelt eigenlijk maar een kleine rol in deze film en ik moet zeggen dat ze een zeer irritante moeder speelde. De dochter (Maggie Grace) eigenlijk ook. Je vraagt je eigenlijk af waarom hij dat verwende nest ging zoeken in Parijs

De film is afkomstig uit Frankrijk en speelt zich daar ook voor het grootste gedeelte af. De meeste acteurs zijn niet Frans en gelukkig heeft men niet gekozen voor de franse acteur Gerard Depardieu om de hoofdrol te vertolken.

Dit vervolg kan natuurlijk niet tippen aan het sterke eerste deel en dat is natuurlijk ook wel logisch. Met die instelling ben ik ook deze film gaan kijken en daarom viel hij me achteraf nog enigszins mee. Het eerste half uur was tenenkromend slecht maar daarna komt gelukkig wel volop actie welke wel behoorlijk cliché en ook voorspelbaar was. Maar desalniettemin keek dat gedeelte zich nog wel lekker weg. Zo slecht als de film begint zo slecht eindigt ook de film (was best een braakmoment). Het flitsende wat Liam Neeson in het eerste deel nog had miste ik in dit dit wel maar hij was wel verreweg de beste acteur (terwijl hij ook maar matig speelde) en dat zegt tevens genoeg over de andere waardeloze acteurs en actrices met als dieptepunten Famke Janssen en Rade Serbedzija. De laatste speelde overigens een slechterik van niets. Wat een joker van een slechterik was dat

Net zo'n matig vervolg als het vorige tweede deel. Dit derde deel in de "Taken" reeks is niet meer dan een dertien in een dozijn film en boordevol met clichés.

Het flauwe verhaal weet nauwelijks te boeien, laat staan dat het ergens spannend was. Ook qua uitvoering en actie is het allemaal niet bijzonder, hoewel de scene met de auto en het vliegtuig nog wel leuk gevonden was. De cast is gelukkig wel hetzelfde gebleven, maar helaas acteren ze niet meer goed of overtuigend. Met name Maggie Grace (in de rol van dochter Kim Mills) was tenenkromend slecht. Liam Neeson (in de rol van Bryan Mills) deed het nog enigszins verdienstelijk op routine en hetzelfde geldt voor Forest Whitaker (in de rol van rechercheur Franck Dotzler). Maar beiden hebben al eens vaker beter gespeeld en dit keer hebben ze waarschijnlijk alleen voor het geld gekozen, want zichtbaar veel plezier in deze film hadden ze niet. Het laatste gedeelte van de film was nog redelijk en misschien zelfs nog een beetje verrassend. Maar het einde met de warme bagels, zodat rechercheur Franck Dotzler al wist dat Bryan Mills niet de moord had gepleegd op zijn ex-vrouw Lenore St. John, was gewoon te belachelijk voor woorden.

Nee, deze matige bedoeling is niet meer dan aardig om eens gezien te hebben en wat mij betreft mogen ze ook stoppen met het maken van "Taken" films.

Redelijke thriller waarvan je de wending wel zag aankomen. Het begin van de film is inderdaad prima en het einde vond ik ook nog wel aardig. Leuk gespeeld door Angelina Jolie en Ethan Hawke. Dat Kiefer Sutherland er ook in meespeelde kan ik me niet echt meer voor de geest halen want het is toch al gauw 5 a 6 jaar geleden dat ik deze film voor het laatst heb gezien.

Inderdaad een zeer slap en goedkoop aftreksel van Die Hard 3. Hoewel die film spannend was en wist te boeien werkt deze film eerder op de lachspieren.

Het verhaal is flauw en achterlijk en weet ook nooit echt te boeien, hoewel er het nodige gebeurt qua actie. Maar wat er gebeurt oogt regelmatig goedkoop (zeker de effecten) en is vaak ook lachwekkend. Hetzelfde geldt voor de cast en met name voor hoofdrolspeler Ken Wahl (met een matje) die de rol van actieheld Bruce Willis op zich neemt. Dat doet hij totaal niet overtuigend (is hij ook de persoon niet voor) en hij kan ook totaal niet tippen aan de kwaliteiten van Bruce Willis. De enige acteur die me nog een beetje kon bekoren was Robert Davi. Het hoogtepunt van deze film was voor mij het moment dat men het nummer "Epic" draaide van de voormalige rockband "Faith No More" tijdens een actie scene op het einde van de film.

Dit is overigens de eerste film welke ik op zender AMC zie, wat voorheen MGM was. Daar zond men die film ook wel eens uit, maar heb ik hem nooit helemaal gezien (nu helaas wel). Bij AMC is in ieder geval al de beeldkwaliteit (16:9) stukken beter dan op MGM.

Wat een onzin deze hoofdzakelijk met een handcamera opgenomen Thriller / Horror film. Het eerste gedeelte van het verhaal was eigenlijk nog best aardig en lekker mysterieus, maar naarmate het verhaal vordert wordt het eigenlijk alleen maar belachelijker en ongeloofwaardiger. Vanaf dan vond ik het ook nog eens eerder op de lachspieren werken dan dat ik er bang van moest worden.

Het draait in deze film om de aan de ziekte van Alzheimer lijdende moeder Deborah Logan (overtuigend en zeer goed gespeeld door Jill Larson die er ook regelmatig behoorlijk creepy uitzag) die samen met haar dochter Sarah Logan (verdienstelijk gespeeld door Anne Ramsay) gevolgd worden door Mia Medina (verdienstelijk gespeeld door de Aziatische Michelle Ang), en haar team bestaande uit wetenschapper Gavin (gespeeld door Brett Gentile) en cameraman Luis (gespeeld door Jeremy DeCarlos), die bezig is met een proefschrift welke gaat over de ziekte Alzheimer. Daarbij wordt in een aantal maanden, via diverse camera's, het dagelijkse leven vastgelegd van zowel moeder Deborah als dochter Sarah. Daarbij komen ze tot de ontdekking dat Deborah zich vreemd begint te gedragen en dat er vreemde dingen gebeuren rond haar, die beiden niets te maken kunnen hebben met de ziekte van Alzheimer. Daarbij lijkt het er sterk op dat Deborah is bezeten door een ander luguber persoon en daar draait het dan om in dit verhaal.

Het eerste mysterieuze gedeelte van het verhaal was best aardig en wist me nog te vermaken en zelfs te boeien. Daarbij is het vooral de aan de ziekte van Alzheimer lijdende moeder Deborah, die de show steelt met haar vreemde en beangstigende gedrag en ook wat ze zichzelf aandoet (het openkrabben van haar rechterarm was best smerig). Vanaf het moment dat duidelijk wordt dat Deborah is bezeten door een ander luguber persoon (na circa 45 minuten), vond ik het snel bergafwaarts gaan met het verhaal en kon het me eigenlijk ook niet meer echt boeien. Vanaf dan vond ik het ook allemaal flauw en belachelijk worden (inclusief de ontvoering van het kind Cara welke het volgende slachtoffer moest gaan worden) en zelfs wat langdradig. Hier en daar heeft de film best wat spannende momenten (met name in het eerst uur), maar echt spannend worden vond ik het nergens en ik heb eigenlijk ook nergens om hoeven te schrikken en dat ondanks dat Deborah soms lekker creepy tekeer ging. Naarmate het einde van het verhaal vordert werd ik langzaam camera ziek van de heftig schokkende camerabeelden, waarbij je ook maar weinig tot niets ziet omdat het zich dan afspeelt in een donkere omgeving. Hoewel het einde best heftig en bizar was, sloeg het ook nergens op en was het eigenlijk ook lachwekkend slecht.

Vanwege het aardige eerste gedeelte van het verhaal en vooral door de sterke en overtuigende rol van Jill Larson, als de aan de ziekte van Alzheimer lijdende moeder Deborah, krijgt deze Thriller / Horror film toch nog een kleine onvoldoende van mij en dat ondanks ik het op een gegeven moment allemaal flauw en belachelijk vond worden.

P.S. Anne Bedian in de rol van dokteres Nazir vond ik wel een mooie verschijning en ze zag er ook veel mooier uit dan hoofdrolspelers Michelle Ang en Anne Ramsay. Bij de laatste is "lelijk" ook eerder van toepassing dan "mooi".

Omdat ik het origineel zeer saai vond heb ik deze remake altijd links laten liggen tot vandaag. En ik moet zeggen ik ben blij dat ik hem toch gezien heb want hij is stukken beter dan het origineel. De film was boeiend t/m de laatste minuut en de cast voor deze film was ijzersterk. Denzel Washington en John Travolta speelden voortreffelijk en de bijrollen van John Turturro en James Gandolfini (als burgemeester) waren ook zeer goed. De laatste genoemde zorgde zelfs een beetje voor de komisch noot in deze film. Het camera werk en de beelden van New York waren ook mooi (zeker als je hem in full HD hebt gezien). Kortom een prima Thriller.

Inderdaad een leuke film over het ontstaan van het Woodstock festival en het gebeuren (de hippies) eromheen. Van de artiesten die daar optreden zie niets maar daar gaat het verhaal ook niet over. Het eerste uur van ik overigens het sterkste gedeelte van de film.

Spannend of eng is deze horrorfilm (welke bestaat uit 10 korte filmpjes van maximaal 10 minuten) zeker niet, maar opzicht was het wel leuk en vermakelijk om naar te kijken. Ook het concept om verschillende filmpjes te verwerken in één film is natuurlijk niet uniek, maar was wel leuk gedaan in deze film en persoonlijk vind ik het ook knap dat dit gedaan is met 10 filmpjes (allemaal gemaakt door verschillende regisseurs, waarvan regisseur Darren Lynn Bousman en Neil Marshall in mijn ogen de bekendste zijn) in slechts 90 minuten tijd.

De 10 korte filmpjes worden visueel allemaal fraai geïntroduceerd tijdens de twee minuten durende leuke inleiding en ze zijn ook allemaal verschillend van niveau (o.a. kinderachtig, flauw, boeiend, vermakelijk, leuk en goed. Dat laatste was bij mij van toepassing op het best harde filmpje "Trick", welke ook een verrassend einde had). De filmpjes kijken zich lekker weg en zitten ook leuk in elkaar en aantal daarvan bevatten zelfs geweld en goor, welke aardig in beeld werden gebracht. Ook was het wel prettig dat in vele filmpjes een mooie vrouw voorkwam zoals Pollyanna McIntosh die de leuke rol speelde van Heks in het soort van Hans en Grietje verhaal "Ding Dong" (ze had overigens zelf ook twee leuke Ding Dong's ).

Sommige filmpjes hebben ook bepaalde raakvlakken met elkaar m.b.t. personages (en vooral de kinderen) en alle filmpjes spelen zich af in hetzelfde stadje. Verder zit het wel goed met de Halloween sfeer (alle filmpjes spelen zich ook af in de avond) in alle filmpjes en visueel (o.a. de decors, kostuums en speciale effecten) zag het er ook allemaal niet onaardig uit. De cast die het overigens best verdienstelijk en leuk deed, bestaat uit eigenlijk allemaal onbekende acteurs en actrices, m.u.v. Lin Shaye en John Savage die wel maar een kleine rol hadden in een filmpje.

Kortom, gewoon een leuke en vermakelijke horrorfilm om op een vrijdag- of zaterdagnacht te bekijken met een flinke pot bier en wat hapjes erbij. Van mij mag er gerust nog een vervolg opkomen.

P.S. het filmpje "Friday the 31st" kon wel gemaakt zijn door regisseur Sam Raimi, wat wel niet het geval is, want daar zaten best veel Evil Dead invloeden in zoals het overdreven spuiten van bloed uit lichamen en ook het zwevend rennen van de vrouwelijke demoon Dorothy.

Opzicht een aardige geschiedenisles over m.b.t. Finland in de 2e Wereld Oorlog alleen was de uitvoering zeer pover en ook niet echt pakkend. Dat laatste kwam vooral door de best wel matige cast die vrijwel emotieloos en ook wat houterig acteert. De pluspunten van deze film waren dat het er visueel wel best aardig uitzag en dat er ook veel gevechten (vooral veel tank gevechten) waren. Dat laatste wordt echter wel vaak matig verfilmd en dat zal ongetwijfeld te maken hebben met het budget wat waarschijnlijk niet al te hoog is geweest. De duur van de film is eigenlijk ook aan de lange kant want na ongeveer een uurtje had ik het wel gehad met deze film en hunkerde ik naar het einde.

Mooi drama op het waargebeurde verhaal van Ralph "Petey" Greene. Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog nooit van de beste man gehoord heb maar ondanks dat feit bleef de film mij boeien tot het einde. Ik vond de film niet altijd even geweldig maar Don Cheadle vertolkte de rol zeer goed.

Vanwege goede recensies in de media, heb ik gisteravond deze Australische Horror / Thriller film in de bioscoop gezien, die overigens maar zeer matig gevuld was met circa 30 personen (helaas ook inclusief twee verliefde jonge tieners, die dus niet voor de film kwamen, die in het donker de zaal binnenkwamen en helaas achter ons gingen zitten op de achterste rij, o.a. bedoeld voor rolstoelers met begeleiding, waardoor de film voor mij al slecht begon). En wat helaas voor de matig gevulde zaal geldt, was ook van toepassing op de film, want die vond ik maar matig ondanks het originele concept.

Helaas geldt de laatste tijd vaak dat als een horrorfilm de bioscoop haalt, dat die dan vaak tegenvalt (meestal flauw en clichématig) en ze worden ook niet meer gemaakt zoals vroeger (bijvoorbeeld de jaren 80 horrorfilms), waarin vaak veel smerigheid (goor) te zien was en dat durft men tegenwoordig niet meer te maken. Tegenwoordig draait het vooral om voorspelbare en clichématige schrikeffecten, zoals goed in de voorfilm "The Nun II (2023)" te zien was.

In "Talk to Me" draait het om een groepje feestende tieners dat verslaafd raakt aan het oproepen van geesten via een mysterieuze oude, afgezaagde en gebalsemde hand (voorzien van een keramisch laagje en volgeschreven met krabbels), die een portaal naar de hel is. Tot één van hen te ver gaat en de hel en verdoemenis losbreekt.

"Talk to Me" opende opzicht niet slecht met de zoektocht naar Duckett (Sunny Johnson) op een feestje, waar Duckett degene neersteekt die naar hem opzoek is en waarna hij zichzelf in het gezicht doodsteekt. Maar daarbij valt er wel geen smerigheid of bloed te zien. Daarna maken we al snel kennis met de aparte hoofdrolspeelster Mia (Sophie Wilde) met een duister verleden (twee jaar eerder heeft haar moeder zelfmoord gepleegd en haar vader kan er nog steeds niet over praten), die ik er maar raar vond uitzien (een soort van jaren 80 Michael Jackson transgender) en vooral ook irritant vond.

Dat was gelijk al te zien tijdens het zingen in een auto (zoiets zo ik thuis gelijk vooruitspoelen en nu moest ik het helaas helemaal aanhoren) samen met Riley (Joe Bird), die ze op heeft gehaald en welke het jongere broertje is van haar beste vriendin Jade (Alexandra Jensen), waarbij ze stuiten op een zwaar gewonde kangoeroe op de weg, die ze niet uit haar lijden durft te lossen. Het over een lijdend dier rijden met een auto, is natuurlijk geen bioscoopmateriaal (vroeger zou dat geen probleem zijn), maar toen wist ik wel min of meer al dat deze film me zou gaan tegenvallen.

De scènes waar het groepje tieners met de hand geesten gaat oproepen en waarbij men moet zeggen "Talk to me", daarmee maak je contact met de geest van een overleden persoon, en "I let you in", daarmee word je tijdelijk bezeten door die geest, was opzicht wel leuk en aardig en werd ook op fraaie wijze in beeld gebracht met o.a. slimme camerabewegingen. En zeker als het uit de hand (leuke woordspeling m.b.t. tot de hand ) begint te lopen als de overleden moeder van Mia bezit neemt van Riley (wat langer duurt dan de maximale negentig seconden, omdat Mia haar moeder langer wilt horen, waardoor Riley bezeten raakt met een geest die niet meer naar buiten wil) en hij dan zijn eigen gezicht volledig kapot slaat en één van zijn ogen eruit wilt trekken (wat overigens niet gebeurt, want dat is tegenwoordig dus geen geschikt bioscoopmateriaal meer). Maar daar blijft het helaas ook min of meer bij. De zeer korte blik in de hel (waarin we zien wat er met Riley aan het gebeuren is), het verder vernielen van Riley in het ziekenhuis en de scène m.b.t. aan de tenen zuigen van iemand (het vriendje van Jade) mochten er ook nog wezen.

In "Talk to Me" wordt je gelukkig niet gepest met flauwe jumpscares (schrikeffecten), maar helaas vond ik het verhaal over trauma's, rouwverwerking, eenzaamheid, hoop, vastklampen en acceptatie niet echt boeiend (soms zelfs saai) en spannend, eng of echt goor wordt het ook nergens en de overige bezoekers in de zaal waren ook vooral stil. Ik hoorde enkel geluiden van de twee verliefde jonge tieners achter ons en zag een mooie jonge vrouw vlak naast ons die geregeld bezig was op haar smartphone. Wel mochten de speciale effecten er wezen, die er gelukkig niet CGI-achtig uitzagen, maar de ontknoping (waarbij Mia zichzelf opoffert en zodoende zelf terecht komt in het spel met de geesten) op het einde vond ik helaas matig.

De cast kon me helaas ook niet bekoren en zeker niet hoofdrolspeelster Sophie Wilde, die ik er maar raar vond uitzien, als Mia die langzaam in waanzin afglijdt. Andere hoofdrolspelers zijn Alexandra Jensen die Jade speelt als de ondersteunende beste vriendin van Mia en Joe Vogel (die ik overigens ook wat raar vond uitzien) als Riley die het broertje is van Jade. Degene die het nog het beste deed was veteraan Miranda Otto als de achterdochtige moeder van Riley en Jade waar Mia bij woont na het overlijden van haar moeder). Zij was ook de enige van de cast die ik kon (o.a. van de "The Lord of the Rings" films) en ze maakte ook als enige cynische opmerkingen vanwege haar achterdochtigheid. Zo zegt ze op een gegeven moment tegen het vriendje van Jade, als ze haar kamer binnenkomt en ze samen op bed liggen, iets in de trend van:

"Jade's vagina is verboden gebied."

Maar al met al vond ik "Talk to Me" maar een matige Horror / Thriller film die gelukkig ook maar circa 90 minuten duurt (en dat is een prima duur voor deze film). Maar vanwege het originele concept krijgt de film wel van mij maar een nipte onvoldoende i.p.v. een ruime onvoldoende. "Talk to Me" komt overigens uit de koker van de tweelingbroers Danny Philippou en Michael Philippou, die in Australië doorbraken met hun melige YouTube-filmpjes, en ze zijn ook al druk bezig met deel twee.

De film begint eigenlijk erg zoetsappig en ik had toen nog mijn bedenkingen over deze film. Maar na ongeveer 20 minuten verandert het opeens allemaal en wordt het een boeiende en soms ook wel spannende film met veel wendingen en verrassingen. Pas op het einde wordt het eigenlijk allemaal duidelijk hoewel dat er ook wel een beetje inzat. De cast deed het best goed en met name dan hoofdrolspeelster Jessica Biel. Dat personen deze film beschouwen als een Horror snap ik eigenlijk niet want dit is puur een Thriller / Mystery film. Al met al heb ik me goed vermaakt met deze film.

P.S. het rekentrucje was overigens te belachelijk voor woorden, je moet wel een IQ van een pinda hebben om dat niet te snappen.

Toch wel een leuke film met aardig wat grappige momenten. Het verhaal is natuurlijk te achterlijk voor woorden maar de uitvoering (met name de races en het gedoe erom heen) was gewoon leuk en hetzelfde geldt voor de cast en dan met name natuurlijk Will Ferrell (geweldig de scene waarbij hij zogenaamd in brand staat ) en John C. Reilly. De cast is eigenlijk best indrukwekkend en de meesten doen het ook leuk. De enige die ik juist vond tegenvallen terwijl hij normaal gesproken juist vaak grappig is was Sacha Baron Cohen. De film kijkt zich lekker weg en verveeld eigenlijk nergens. Alleen jammer dat ik deze film op TV gezien heb dus misschien ga ik hem nog wel eens pindakazen (dan wel de "unrated and uncut" versie) en opnieuw bekijken en krijgt hij misschien nog een hoger punt. Wat trouwens ook goed was, was de muziek met op het einde zelfs "Sepultura".

P.S. Leslie Bibb mocht er best wezen in deze film.

Best wel een leuke Britse romantische film met zeker ook dramatische momenten. Op het einde was de film eigenlijk zelfs best grof. Het verhaal zit leuk in elkaar door de vele wendingen en met de uitvoering zit het ook gewoon goed. De beelden van de omgeving zagen er fraai uit. De cast deed het trouwens ook goed, inclusief Gemma Arterton en ze zag er ook verdomde fraai uit.

Best een interessant en ook wel boeiend drama. Ik ga er effen vanuit dat de gebeurtenis in Bolivia m.b.t. het water echt is gebeurt want eerlijk gezegd heb ik daar destijds totaal niets van meegekregen. Het verhaal zit best goed in elkaar en de cast doet het ook goed. Vooral Luis Tosar en Karra Elejalde spelen goed en overtuigend. De rol van Gael García Bernal valt enigszins tegen en hij wordt compleet weggespeeld door de Luis Tosar die eigenlijk de hoofdrol speelt in dit drama. Visueel mocht de film er trouwens ook zijn en soms vond ik de film ook aangrijpend (mede dankzij het toevoegen van echte beelden). Het einde vond ik wel wat tegenvallen want eigenlijk is er geen echt einde.

Verrassend leuke Animatie / Fantasy film, met veel vaart.

Op zeer jonge leeftijd is prinses Rapunzel (stem van Mandy Moore) gekidnapt door een oude heks, te weten Mother Gothel (stem van Donna Murphy). Onwetend van het echte leven zit ze nu al bijna achttien jaar opgesloten in een hoge toren op een moeilijk te vinden plek. Het enorm lange en magische haar van Rapunzel zorgt ervoor dat de heks jong blijft. Dan ontdekt dief Flynn Rider (stem van Zachary Levi) de toren en de prinses. Hij neemt haar mee de boze buitenwereld in.

De vrolijkheid spat van het scherm. Leuke grappen in een hoog tempo zorgen ervoor dat je je nooit verveelt. De makers hebben er ook geen probleem mee om lekker over de top te gaan. Zoals in de scène waar ruige boeven in een roverscafé heel lieflijk hun dromen bezingen. Het paard Maximus (stem van Frank Welker) is overigens het leukste personage uit de film.

Regelmatig erg geestige Disney Animatie / Fantasy film, mooi geanimeerd en met veel vaart verteld.

Typische jaren 80 actiefilm met een totaal ongeloofwaardig cliché verhaal, maar met wel een leuke uitvoering. Althans de eerste 60 minuten want na de gevangenis wordt het allemaal een aanfluiting van jewelste. De film bevat de nodige actie en ook de nodige humor. Dat komt allemaal op conto van Sylvester Stallone en Kurt Russell die het leuk doen in deze film en ook een leuk duo vormen.

Zoals gezegd vond ik de eerste 60 minuten goed. De film begint al leuk met de introductie van Ray Tango en Gabriel Cash en het hoogtepunt komt snel daarna als beiden in de gevangenis terecht komen met al die gestoorde zware criminelen. Daarna gaat het helaas enorm snel bergafwaarts (de idiote dansact van Teri Hatcher zet daarvoor al de toon. Ze zag er overigens wel knap uit maar goed acteren was nooit haar sterke kant en daardoor heeft ze het ook nooit gemaakt als actrice op het witte doek. Voor series is ze wel zeer geschikt en daar doet ze het vaak ook goed in) met het verhaal en wordt het een flauwe bedoeling met ook nog wat onzin James Bond-achtige taferelen (inclusief een achterlijke "Q"). Dat gedeelte was het aankijken nauwelijks meer waard en verpest helaas ook de film. Opzicht wel jammer want anders had deze film van mij wel een hoger punt gekregen.

Vreselijk slechte film met een zeer slecht acterende Lori Petty. Het verhaal stel niets voor en is ook totaal niet boeiend. De tekenfilm stukjes voegen ook totaal niets toe en brengen de film alleen maar naar een lager niveau.

Deze film zenden ze vrijwel nooit uit op de televisie en ik kan me goed voorstellen waarom. Van actrice Lori Petty is na het uitbrengen van deze film niet veel meer terecht gekomen en dat is maar goed ook. Want ze zouden eigenlijk haar acteer licentie moeten intrekken, zo'n slechte actrice is het.

Deze film is alleen aan te raden om te kijken als je helemaal van de wereld bent want dan is hij misschien (en ook dat betwijfel ik nog) om aan te kijken. Het is dat je geen "nul" kunt geven waardoor ik gedwongen wordt om deze film alsnog een 0,5 punt te geven. Maar dat 0,5 punt verdient hij totaal niet. Ik voel me gechanteerd dat ik een 0,5 punt moet geven aan deze aanfluiting van een film