Opinions

Ik heb deze film helaas moeten kijken met Engelse ondertiteling wat natuurlijk niet echt ideaal is als er Spaans wordt gesproken. Hoewel de film er visueel fraai uitzag (inclusief Maribel Verdú) en de cast het eigenlijk ook goed deed kon ik niet echt in de ban van het verhaal komen. Er zitten best een aantal aardige scenes in (eigenlijk alle vrij en bloot scenes), maar als geheel kon de film me niet echt boeien waardoor ik hem regelmatig heb zitten vooruit te spoelen. Misschien als ik hem ooit ergens op TV (NED 3 geef ik een goede kans dat ze hem uitzenden) zie met Nederlandse ondertiteling hij me wat beter zal bevallen. Voorlopig houd ik het dan ook op een kleine onvoldoende.

Wel mooi om eens een film te zien over Amerikaanse soldaten die in Engeland gestationeerd zijn voordat ze ingezet worden in de oorlog. Vooral de eerste 30 minuten vond ik daarom best goed maar helaas gaat het verhaal snel over in romantiek en wordt het eigenlijk allemaal een beetje saai. Dat eerste wordt nog eens versterkt door de lange duur van deze film (wordt nog vaak vertoond op MGM). Er wordt best goed in gespeeld door de diverse acteurs en actrices (vooral Wendy Morgan vond ik wel leuk) en daarom is deze film nog draaglijk om te zien.

Het leven van een straatkind gaat niet over rozen, maar over roven in de vorm van kleren van waslijnen en voedsel van markten. Je kunt het de jongens Tracy (13 jaar) en Joshua (15 jaar), die leven op de straten van Manilla, niet kwalijk nemen als je ze hoort vertellen over hun verschrikkelijke jeugd, waarin ze gedrogeerd en seksueel misbruikt zijn.

In deze documentaire worden ze gevolgd tijdens hun jaar bij de "Stichting Stairway". Daar leren ze dat hun geslachtsdelen van hen zijn en van niemand anders. En ze leren weer een beetje kind te zijn. Aan de andere kant worden politieagenten ook bijgepraat over zulke zaken en die reageren er slechter op dan de kinderen en dat geeft natuurlijk te denken.

Aardig romantisch drama wat wel een beetje traag opgang komt. Het verhaal weet te boeien (zeker het laatste gedeelte) en de beelden van Indonesië zien er regelmatig fraai uit. De cast doet het goed en dan met name natuurlijk Mel Gibson, de fraaie Sigourney Weaver en Linda Hunt. Van de laatste had je gedurende de hele film het idee dat het een man was, maar ze is gewoon een vrouw. Ik heb deze film destijds in de jaren 80 gezien, maar omdat TCM hem nu regelmatig uitzendt heb ik hem herzien.

Deze film ging wel heel erg ver m.b.t. dierenleed en vooral dierenliefhebbers. Er zaten best wel een paar ontroerende momenten bij maar ook momenten waarbij ik grote vraagtekens zet. Peggy was dan wel zeer betrokken met het dierenleed maar volgens mij was ze op het eind van de film rijp voor het gesticht.

De film staat betiteld als een avontuur / komedie, maar het laatste is toch echt niet het geval want ik heb slechts 1 keer moeten glimlachen. Er spelen wel een boel personen in die grappig moeten voorstellen zoals Graham Chapman en Marty Feldman maar ze zijn het totaal niet. Ik vond het maar een trieste bedoeling.

Ik geef het maar een 1,5 voor de paar tietjes die op het einde voorkomen en voor Madeline Kahn.

De vorige film van regisseur Sang-ho Yeon, te weten de Actie / Horror film "Busanhaeng (2016)", was puur genieten, maar deze flauwe Komedie / Actie film stelt echter zwaar teleur en had zo een jaren 90 film kunnen zijn en dan met Jackie Chan in de hoofdrol.

In dit verhaal draait het om een vader, te weten Seok-hyeon (Seung-ryong Ryu), met bovennatuurlijke krachten (per ongeluk verkregen via besmet water door een meteoriet), die zijn dochter Roo-mi (Eun-kyung Shim) te hulp schiet, als ze alles wat ze heeft opgebouwd dreigt te verliezen aan het bouwbedrijf "Taesan", welke onder leiding staat van de gestoorde Hong Sang-moo (Yu-mi Jung).

Het dertien in een dozijn clichématige en voorspelbare verhaal is flauw en heeft inderdaad wel iets weg van de Amerikaanse Sciencefiction / Thriller film "Chronicle (2012)" (zeker wat betreft de laatste 15 minuten van het verhaal, waarbij ook de filmposter van toepassing is) in combinatie met het personage "Magneto" uit de "X-Men" films. De film staat mede betiteld als een komedie, maar ik heb eigenlijk nergens om moeten lachen of glimlachen en dat omdat alles gewoon zeer flauw is. De enige die misschien nog voor een beetje humor zorgt en tevens ook een schoonheid was om naar te kijken, was slechterik Hong Sang-moo, die na circa 60 minuten in het verhaal verschijnt.

De laatste circa 15 minuten van het verhaal zijn best spectaculair en actie vol en visueel gezien zag het er allemaal best aardig uit en dat geldt eigenlijk ook voor de meeste speciale effecten. De cast speelt zeker niet hoogstand en de meeste personages zijn ook zeer clichématig, maar desondanks deed hoofdrolspeler Seung-ryong Ryu het nog best leuk en hetzelfde geldt ook voor de mooie Hong Sang-moo, die ook al te zien was in de film "Busanhaeng" en dat geldt ook voor Eun-kyung Shim, die ik juist tenenkrommend slecht vond spelen.

Al met al een flauwe Komedie / Actie film (duurt circa 100 minuten) van regisseur Sang-ho Yeon, waar ik me nauwelijks mee vermaakt heb.

P.S. het was wel geinig dat iemand op de televisie op een gegeven moment Noord-Korea de schuld gaf.

Deze film heb ik vorig jaar in het vliegtuig gezien op de terugweg naar Nederland. De film is best leuk om te zien en er valt ook regelmatig om te lachen. Jim Carrey en Zooey Deschanel doen het goed in deze film, vooral de laatst genoemde die er ook nog eens bloedmooi uitzag.

De eerste 30 minuten vond ik zeer goed en was de film ook zeer kleurrijk en zat er ook de nodige humor in. Maar wanneer de Japanners komen neemt de drama de overhand en wordt het allemaal erg serieus en ook wat cliché. Maar ondanks dat blijft het wel nog aardig en zitten er ook nog aardige vecht scenes in. Het gevecht waarbij Ip Man het opnam tegen 10 Japanners zag er wel indrukwekkend uit. Ook het eind gevecht waarbij hij de Japanse generaal compleet in puin sloeg was indrukwekkend. De acteurs doen het overigens behoorlijk goed in deze film.

Ik wist trouwens niet dat dit een waargebeurd verhaal was, dat laten ze mooi in de aftiteling zien.

Het verhaal is eigenlijk een kopie van het eerste m.u.v. dat nu de Engelsen (de film begint ook vanaf 1950) de slechteriken zijn i.p.v. de Japanners. Normaal heb ik een vreselijke hekel aan kopieën op een eerste deel maar deze kon er net mee door. T.o.v. het eerste deel zit hier wel veel meer actie in wat de film ten goede komt. De cast deed het weer goed en dan met name Donnie Yen (Ip Man). De film deed me denken aan het vroegere werk van Bruce Lee (kwam er op het einde zelfs effen in voor wat wel grappig was) en ook wel aan Rocky films en dan vooral Rocky 4 (vooral het laatste uur). De slot speech (zo flauw en cliché) van Ip man was overigens om van te

In een eventueel derde deel zal lp Man het wel gaan opnemen tegen de stoute Amerikanen

Deze derde waargebeurde (althans daar ga ik grotendeels even vanuit) Actie / Drama film over het leven van Ip Man (oftewel de Internet Protocol Man ) was best vermakelijk en keek zich vanwege de vele leuke en goede actie in de eerste 70 minuten ook lekker weg. De laatste 30 minuten van het verhaal bevatten voornamelijk drama (vanwege zijn doodzieke vrouw Cheung Wing-sing) en dat werd mooi in beeld gebracht en is ook best aandoenlijk.

Het verhaal in de eerste 70 minuten (draait dan om een oneerlijke projectontwikkelaar die een school, vanwege de grond, wilt hebben waar o.a. het kind van Ip Man naar toe gaat) stelt misschien niet zoveel voor en is eigenlijk ook wel clichématig, maar de vele goede en leuke actie daarin vergoed wel veel. De opening van het verhaal, waar Bruce Lee even op bezoek komt bij Ip Man, was overigens geweldig en ook best komisch. Het gevecht in de kleine lift (waarbij Ip Man ook nog eens zijn vrouw Cheung Wing-sing beschermd) mocht er ook wezen en hetzelfde geldt voor het drie minuten, ingesteld op een wekker, durende geweldige gevecht met projectontwikkelaar Frank (leuk gespeeld door Mike Tyson). Bij dat laatste gevecht moest Ip Man ook behoorlijk incasseren en de ingestelde drie minuten op de wekker, hebben eigenlijk zijn hachje gered.

Nadat het eerste gedeelte (oftewel de eerste 70 minuten) van het verhaal voorbij is, slaat het verhaal om van Actie naar Drama en daarin draait het dan vooral om zijn vrouw Cheung Wing-sing die doodziek (maagkanker) is. Dat gedeelte is mooi vanwege de zorgzame Ip Man en is ook best aandoenlijk en zeker omdat ze er uiteindelijke aan bezwijkt (wordt wel niet getoond, maar wordt wel gezegd op het einde). Tijdens dat gedeelte moet hij ook nog eens middels een eindgevecht afrekenen met een uitdager genaamd Cheung Tin-chi (gespeeld door Zhang Jin) en wat mij betreft had men die hele uitdager Cheung Tin-chi (vormt een beetje de rode draad in het verhaal) beter uit het verhaal kunnen laten, want ik vond het niet veel toevoegen. Ook vond ik het eindgevecht niet echt bijzonder of interessant en was het natuurlijk ook voorspelbaar wie er zo winnen.

De cast deed het overigens goed en leuk en het is ook mooi dat Ip Man en zijn vrouw gespeeld worden door dezelfde personen, te weten Donnie Yen en Lynn Hung (best een mooie vrouw), als in het "eerste deel" en het "tweede deel". Omdat de vaart in het verhaal best hoog is, er veel gebeurt (zeker in de eerste 70 minuten qua actie) en de film niet lang duurt (circa 100 minuten), kijkt deze film zich lekker weg en weet hij zeker ook te vermaken en zelfs te ontroeren.

Al met al gewoon een leuke derde waargebeurde film over het leven van Ip Man en wat mij betreft mag er zeker nog een vierde film (de afsluiter van de reeks) van komen en hopelijk krijgt dan Bruce Lee (werd leek gespeeld door Kwok-Kwan Chan en hij leek er ook best op) eindelijk ook een hoofdrol i.p.v. het kleine rolletje in deze film.

Het verhaal heeft met het sterke eerste deel weinig meer te maken. Benieuwd waar het volgende verhaal over gaat, "IP-man als spermacel" misschien ?

Het verhaal stelt weinig meer voor en is ook ook eigenlijk best flauw. Echter de beelden en de cast redden deze film nog enigszins want dat was gewoon goed. Yu-Hang To deed het goed als IP-man en hij leek ook veel op de originele IP-man uit de andere twee delen. De Japanse gespeelde vrouw (Kenya Sawada) mocht er trouwens ook wel wezen maar dan alleen qua schoonheid. De paar sporadische gevechten zagen er ook best wel aardig uit maar konden absoluut niet tippen aan de vorige films. Al met al kijkt deze film zich nog best aardig weg maar stelt het allemaal weinig meer voor. Waarschijnlijk ben ik deze film over een maanden dan ook waarschijnlijk compleet vergeten.

Aardig drama over de ontmaagding van iemand (Daniel in dit geval) met het syndroom van Down want zo eindigt de film min of meer ! Het eerste gedeelte van de film was best goed en de relatie die ontstond tussen Daniel en Laura (mooie vrouw trouwens) was mooi. Maar halverwege de film verandert het verhaal van romantisch en vrolijk na dramatisch en wordt het zoals iemand hierboven ook al zegt een beetje langdradig. Het einde leek best naar een goed einde af te stevenen maar persoonlijk vond ik het toch een beetje een anti-climax want Laura liet de tot zijn oren verliefde Daniel toch maar mooi zitten. Hij mocht slechts één keer de liefde bedrijven met haar en dat was het dan. Maar ja misschien is dat ook de wel de charme van de film en de realiteit want eerlijk gezegd was het best een realistische film. De film had ook wel iets weg van "(500) Days of Summer"

Pablo Pineda en Lola Dueñas deden het overigens best goed in deze film en de rest van de cast eigenlijk ook.

Ik miste eigenlijk wel een liedje als dit bij deze film
Life goes on

Jezus wat een flauwe cliché vrouwen komedie was dit. De cast was best indrukwekkend en zelfs oud gedienden als Jamie Lee Curtis en Sigourney Weaver (nog steeds een mooie vrouw) deden erin mee, maar helaas kon niemand van de cast overtuigen met als dieptepunt Jamie Lee Curtis die echt belachelijk slecht acteerde. De opening van de film is zo cliché als maar wat en helaas houdt dit aan tot het einde van de film. Sowieso was het verhaal erg matig en was de humor ver te zoeken. Misschien komt dit ook omdat deze film vooral gemaakt is voor vrouwen en die misschien de humor wel leuk vinden. Als man zijnde valt er alleen te genieten van Odette Annable maar de rest is gewoon een pijnlijke kijkervaring (beschamend was het allemaal).

De afgelopen twee dagen heb ik twee ouderwetse Kerst / Horror films gekeken ("Don't Open Till Christmas (1984)" en "Black Christmas (1974)") en "You Better Watch Out" uit 1980 is een heel andere Kerst / Horror film en vooral voor die tijd. Hoewel het wordt gepresenteerd als een Slasher, is het eigenlijk meer een psychologisch drama dat laat zien dat de hoofdpersoon in waanzin vervallen is (inclusief de episode uit zijn kindertijd, waarmee de film begint). Zeg maar een soort van "Taxi Driver (1976)" film (de hoofdpersoon in deze film kijkt ook soms in de spiegel).

De film begint op kerstavond in 1947, waarin we een circa zesjarige Harry Stadling (Gus Salud) zien met zijn broer Philip Stadling (Wally Moran) die fantaseert over de kerstman. Als Harry denkt dat de kerstman in huis is, gaat hij kijken en ziet hij dat zijn moeder (Ellen McElduff) het bij de kerstboom doet met zijn vader (Brian Hartigan) die gekleed is in een kerstmanpak. Harry raakt daar van streek en loopt dan weg en snijdt zich op de zolder met glas (gooit een glazen kerstbol op de grond) in zijn hand.

We belanden dan in 1980, waarbij we een volwassen Harry (Brandon Maggart, die ik wel wat vond weghebben van Bill Murray) zien als een behoorlijk idioot personage, die erg geobsedeerd is door Kerstmis (hij slaapt zelfs in een kerstmanpak en heeft overal foto's van kerstmannen aan de muur hangen). Hij heeft ook specifieke morele waarden die hij wil dat iedereen volgt, daarvoor houdt hij ook een boek bij met "ondeugende en aardige" jongens en meisjes. Hij bespioneert ook letterlijk kinderen in de buurt (o.a. met een verrekijker en hij gluurt ook stiekem door de ramen van hun huis) om erachter te komen wat ze doen.

Zo heeft hij vooral een zwak voor het meisje Susie Lovett (Elizabeth Ridge) en heeft hij het niet op de brutale jongen Moss Garcia (Peter Neuman), die graag in Penthouse Magazine kijkt (knipt daar ook naakte vrouwen uit) en voor kerstmis wenst:

"I wish I had a life time subscription to Penthouse Magazine !"

Deze Moss Garcia wordt naderhand ook door zijn moeder (Patricia Richardson, die vooral bekend is van de populaire jaren 90 televisieserie "Home Improvement (TV Series 1991–1999)", waarin ze de rol speelde van moeder Jill Taylor) in het gezicht geslagen als hij moeilijk doet (hij ziet dan namelijk Harry in de struiken van zijn woning) om in de auto te stappen. Zijn moeder zegt dan o.a. tegen hem:

"You would ruin my one night out !"

En hoewel hij erg boos is over mensen die zoenen, vrijen en op zoek zijn naar pornografie, heeft hij ook te maken met zijn broer (Jeffrey DeMunn) met twee kinderen, die regelmatig vrijt (en ook geilt) met zijn vrouw Jackie (Dianne Hull). Als Harry op een gegeven moment ook bij zijn broer zijn woning stiekem door het raam kijkt, ziet hij zijn broer het doen met Jackie op de bank en knapt er iets bij hem (hij belt de dag erna ook met zijn broer om te zeggen dat hij niet langskomt voor kerstmis) en verandert hij in de kerstman en brengt hij cadeautjes rond op kerstavond in een wit busje (die hij beschildert heeft als een kerstman slee en tijdens het rijden zegt hij ook "Not Dasher, not Dancer, not Prancer and Vixen ! Run Comet, Cupid, Donner and Blitzen !", oftewel hij denkt dat het busje de Kerst rendieren zijn) aan kinderen in o.a. een ziekenhuis en in een bar waar een kerstfeest gaande is (daar zien we ook even de vrij bekende Mark Margolis), maar vermoordt hij ook enkele specifieke mensen die hij niet mag, zoals iemand op zijn werk waarvoor hij een avonddienst moest draaien, terwijl de persoon in kwestie gewoon in een bar (zeikt hem daar ook af) stond te feesten en te drinken.

Dit vermoorden begint wel pas na circa 50 minuten als hij naar een kerk rijdt, waar veel mensen van de fabriek "Jolly Dream" (een speelgoed fabriek, waar Harry ook gepest wordt door zijn collega's, die vreselijk goedkoop plastic speelgoed maakt en welke Harry niet geschikt vindt om kinderen te geven) waar Harry werkt aanwezig zijn tijdens de kerstnachtdienst. Als de mensen dan uit de kerk komen en een kerstman zien staan plagen ze de kerstman, waardoor Harry boos wordt en bij één iemand een tinnen soldaatje in zijn oog steekt en ook begint hij met een bijl te hakken, waardoor er drie doden vallen en één persoon gewond raakt. Daarna gaat hij ook nog naar de woning van de man (waar de kinderen hem zien en denken dat hij de kerstman is) in kwestie waarvoor hij een nachtdienst moest draaien en deze vermoordt hij in zijn bed (duwt zijn kerstzak op zijn gezicht, waarna hij zijn keel doorsnijdt met een kerstster) als deze ligt te slapen naast zijn vrouw.

Dat is tevens ook het laatste slachtoffer van Harry. Vanwege de moorden komt hij al snel in het nieuws (dat ziet o.a. zijn broer) en zit ook de politie achter hem aan. Het is echter niet de politie die hem op de hielen zit maar een groep woedende mensen in een wijk en die willen een appeltje met hem schillen en rennen o.a. rond met fakkels. Ze krijgen Harry bijna te pakken, maar deze weet via zijn busje te ontkomen en rijdt dan naar zijn broer. Daar krijgt hij ruzie met zijn broer (die hem bijna vermoordt en ook tegen hem zegt "You're sick") , waarbij zijn vrouw (Philip zegt van te voren ook tegen haar "My brother is an emotional cripple") en kinderen toekijken, en als hij daarna weer wegrijdt in zijn busje (slaat dan zijn broer nog neer), stuit hij weer op de woedende mensen en lijkt hij te verongelukken. Maar i.p.v. dat het busje naar beneden stort van een brug. vliegt het naar de maan toe en is hij dus de echte kerstman geworden (tussendoor wordt dat ook min of meer duidelijk, want hij krijgt op een gegeven moment zijn baard er niet meer af en hij komt ook niet meer uit zijn kerstmanpak). Daarna is de film ook gelijk afgelopen.

Iedereen die naar "You Better Watch Out gaat" gaat kijken met in de verwachting dat het om een standaard Slasher-film draait, zal ongetwijfeld teleurgesteld zijn. Want dit is zeker niet een standaard Slasher-film met een mes zwaaiende psycho (wat dat betreft is de filmposter best misleidend) die tijdens Kerst toeslaat. Er zijn een paar momenten van geweld, maar de eerste moorden vinden pas plaats na circa 50 minuten en voor de rest draait het eigenlijk allemaal om Kerstmis. Dit alles onderscheidt "You Better Watch Out" van de gebruikelijke moordende kerstman film. De cast is zeker niet hoogstaande, maar hoodrolspeler Brandon Maggart speelde zijn rol van Harry die meer van Kerstmis houdt dan van wie dan ook gewoon overtuigend (hij probeert op een gegeven moment ook om door een schoorsteen te gaan).

De film is zeker niet perfect en het "uit het niets" einde zal velen teleurstellen (het verandert namelijk de film in pure fantasie zonder bijzonder goede reden), maar voor de rest is "You Better Watch Out" best een interessante en aparte Kerst / Horror film (eigenlijk meer een Kerst / Thriller film), dan de meeste films van zijn soort. Dit was tevens mijn laatste kerstfilm voor dit jaar, want daar heb ik het nu wel mee gehad en Kerstmis is nu ook afgelopen.

Het eerste uur was geweldig, het laatste uur zijn op een paar ijzersterke grappen na overbodig. Dat is trouwens meestal het geval bij dit soort films. Maar de eerste uur is gewoon geweldig met een prima spelende Adam Sandler.

Vermakelijke bond film, niet meer dan dat. Niet echt een bijzondere Bond film.

"People always stay in the house, some don’t leave. The right ones usually find the place. Or maybe it’s the other way around. The place finds them.”

Deze matige Horror / Mystery film zag ik voorbijkomen op streamingdienst "SkyShowtime" en toen ik zag dat daarin Kevin Bacon en Amanda Seyfried de hoofdrol speelde, was ik gelijk geïnteresseerd ondanks dat ik geen hoge verwachtingen had van de film. Kevin Bacon vind ik gewoon een leuke acteur en Amanda Seyfried vind ik een mooie vrouw, met aparte ogen, om te zien.

Het verhaal volgt Theo Conroy (Kevin Bacon), een oudere succesvolle bankier, die samenwoont met zijn veel jongere vrouw Susanna (Amanda Seyfried), een succesvolle actrice die de ene interessante rol na de andere beetheeft. Hun relatie staat al onder druk door het leeftijdsverschil, de jaloezie van Theo en zijn duistere verleden. Om aan de stress van hun dagelijkse leven te ontsnappen, besluit het gezin samen met hun dochtertje Ella (Avery Tiiu Essex) een modern vakantiehuis in Wales te huren.

Op het eerste gezicht lijkt het huis ruim en luxe, maar al snel blijkt dat er iets vreemds aan de hand is. De kamers lijken groter van binnen dan van buiten, deuren verschijnen en verdwijnen en gangen veranderen van vorm. Theo merkt dat de wetten van tijd en ruimte er niet meer gelden. Wat aanvankelijk subtiel begint, groeit uit tot een sinistere confrontatie met zijn eigen demonen.

De film werkt in de eerste helft best aardig met sfeer en suggestie. Het moderne, steriele huis blijkt een beklemmende gevangenis waar de grenzen tussen realiteit en hallucinatie vervagen. Vooral de scènes waarin Theo midden in de nacht ronddwaalt door eindeloze gangen of vreemde schaduwen volgt, zorgen voor spanning en ongemak.

Toch kent de film ook duidelijke tekortkomingen. Want waar de eerste helft nog spanning en mysterie oproept, verzandt de tweede helft in herhaling en voorspelbare clichés. Het verhaal dat zich ontvouwt rond Theo’s verleden en zijn schuld is op zich interessant, maar de uitwerking blijft oppervlakkig. In plaats van een shockerende twist of diepe psychologische laag, kiest de film juist voor een einde dat meer teleurstelt dan verrast.

Visueel oogt de film verzorgd en het camerawerk benut de strakke lijnen van het huis goed om vervreemding te creëren, terwijl het kleurgebruik kil en afstandelijk blijft. Dit draagt bij aan de sfeer van isolement. De soundtrack is minimaal, maar effectief ingezet.

Net zoals de soundtrack is ook de cast minimaal en eigenlijk bestaat die alleen maar uit drie personen, namelijk het gezin Theo, Susanna en Ella, met het huis zelf als een soort vierde, symbolisch personage. Kevin Bacon (destijds 62 jaar) als oudere vader is overtuigend als een man die verteerd wordt door schuldgevoelens (over de dood van zijn eerste vrouw) en paranoia. Zijn spel maakt duidelijk dat de grootste horror niet zozeer in het huis zelf ligt, maar in zijn eigen geest.

Amanda Seyfried (destijds 34 jaar) als Theo’s veel jongere echtgenote doet wat ze kan met haar rol, maar krijgt weinig diepgang toebedeeld. Ze is ambitieus en lijkt afstandelijk, wat spanningen in hun huwelijk veroorzaakt. Ze fungeert vooral als tegengewicht voor Theo, zonder dat haar personage echt tot leven komt. En dochtertje Ella, gespeeld door Avery Essex, voegt juist een menselijk en kwetsbaar element toe. Haar onschuldige aanwezigheid benadrukt de dreiging van het huis en maakt Theo’s angst tastbaarder.

Buiten deze drie hoofdrolspelers, is er ook nog een klein, maar belangrijk rolletje weggelegd voor Colin Blumenau als de lokale Welshe winkelier waar Theo boodschappen haalt. Hij blijkt bekend te zijn met het huis waarin Theo en zijn gezin verblijven en hij waarschuwt dat het huis 'vreemd' is en niet zomaar door iedereen gevonden wordt. Vaak is het namelijk andersom, het huis vindt jou. Daarmee fungeert hij als een soort waarschuwende figuur.

"You Should Have Left" probeert thema’s als vergeving, schuld en morele verantwoordelijkheid te verkennen, maar weet dit niet volledig te integreren in het horrorgegeven. Daardoor blijft de film hangen tussen een psychologisch drama en bovennatuurlijke horror, zonder in één van beide echt uit te blinken. De film is een sfeervolle, maar onevenwichtige horrorervaring. Kevin Bacon tilt het geheel naar een hoger niveau met zijn spel, maar het scenario laat te veel kansen liggen. Wie zin heeft in een beklemmende setting en subtiele spanning zal zich niet vervelen. Maar wie hoopt op een grensverleggende of werkelijk angstaanjagende horrorfilm, zal waarschijnlijk teleurgesteld zijn.

Rechttoe rechtaan eenvoudige Drama / Actie film, met de bekende acteur Joaquin Phoenix (de nodige kilo's aangekomen en voorzien van baard) in de hoofdrol, als de getroebleerde huurmoordenaar Joe, die gespecialiseerd is in het terugvinden van weggelopen rijkeluiskinderen die in de seksindustrie zijn terechtgekomen.

In dit verhaal draait het dus om Joe (Joaquin Phoenix), die samen met zijn moeder (Judith Roberts) woont en die een oorlogsveteraan en getraumatiseerd (hij is een schaduw van zichzelf) is. Van een bevriende privédetective krijgt hij de opdracht de jonge dochter, te weten Nina Votto (Ekaterina Samsonov), van een politicus op te sporen, die terecht is gekomen in de seksindustrie. Hij komt daarbij terecht in een web van geweld en corruptie en zeker als het redden van het meisje uit een bordeel in Manhattan mis gaat, waarbij hij uit is op wraak.

Ondanks dat deze film hier betiteld staat als een Drama / Mystery film (waarbij "Mystery" ongetwijfeld zal slaan op Joe en dan met betrekking tot zijn verleden, wat je te zien krijgt via flashbacks), vond ik het persoonlijk meer een eenvoudige Drama / Actie film, waarbij de actie vooral afkomstig is van een hamer, waarmee Joe de slechteriken neerslaat. Jammer genoeg (althans voor mij) wordt deze actie wel niet expliciet in beeld gebracht en deed de film me denken aan Duits gemonteerde films voor de televisie (althans dat was vooral van toepassing in de jaren 80/90, toen ik nog regelmatig films bekeek op de Duitse televisie), waarbij het geweld er bewust is uitgeknipt. Daarbij moet ik wel zeggen dat het zelf trekken van een tand bij Joe, wel lekker onsmakelijk in beeld werd gebracht.

Het verhaal stelt eerlijk gezegd niet zoveel voor (er wordt ook niet veel in gepraat) en heeft ook wel wat weg van een dertien in een dozijn verhaal, maar het is wel hard, wreed, onontkoombaar en prachtig sober geregisseerd door de Schotse regisseuse Lynne Ramsay (bekend van haar vorige film, te weten de Drama / Thriller film "We Need to Talk about Kevin (2011)"), die qua toon, muziek (deed me regelmatig denken aan jaren 80 synthesizer muziek, toegepast in films van regisseur John carpenter) en plot alles (op het geweld na dan ) fraai in beeld bracht (met name de scène waarbij hij zijn vermoorde moeder in een meer wil laten zinken en daarbij zichzelf wilt laten verdrinken, mocht er wezen) en dat inclusief het bonkige en bebaarde uiterlijk van hoofdrolspeler Joaquin Phoenix (hij moet het in deze film ook vooral hebben van zijn lichaamstaal), die de hele film draagt en dat ook best goed deed. Regisseuse Lynne Ramsay zet Joaquin Phoenix neer als een onvergetelijke en tragische antiheld, waarvoor hij niets voor niets in Cannes de prijs kreeg voor beste acteur.

Het einde waarbij Joe gaat wraak nemen op gouverneur Williams (Alessandro Nivola), die de weggelopen rijkeluiskinderen gebruikt voor de seksindustrie en waarbij Nina zijn persoonlijk favoriet is, leek uit te lopen op een voorspelbaar en clichématig einde, maar heeft nog een leuke verrassing in petto m.b.t. Nina. De scène daarna (de laatste paar minuten van het verhaal) in het restaurant mocht er best wezen en dan doel ik vooral op Joe, die daar zogenaamd zelfmoord pleegt door zich door het hoofd te schieten.

Joaquin Phoenix staat natuurlijk centraal in dit verhaal en hij is ook vrijwel altijd in beeld, maar ook Judith Roberts (in de rol van de moeder van Joe, die zelfs voor een beetje humor in het verhaal zorgt, hoewel haar dood, vermoord, natuurlijk niet humoristisch was) en de destijds 14-jarige Ekaterina Samsonov (in de rol van Nina Votto, die de vermiste dochter is van senator Albert Votto en die op het einde met een scheermes de keel van gouverneur Williams doorsnijdt), deden het best verdienstelijk.

Ondanks dat deze Drama / Actie film (duurt met circa 80 minuten ook niet bepaald lang) qua verhaal misschien niet veel voorstelt, mocht de uitvoering van het verhaal er best wezen en zeker ook de acteerprestaties van Joaquin Phoenix.

Vond het wel een leuke film met een prima rol van Owen Wilson. Matt Dillon en de mooie Kate Hudson waren ook best te pruimen in deze film.

Gewoon een leuke en vooral vermakelijke eenvoudige Horror / Thriller (eigenlijk een pure "Slasher").

Het verhaal (draait om de erfenis van de ouders) is simpel, maar de uitvoering was best goed en de film wist ook te boeien. De opening (inclusief wat bloot) met het vermoorden van een stel zet gelijk de toon van de film. Het tempo is ook best hoog en de vele morden die plaats vinden zijn best bruut en ook soms vindingrijk. Ondanks dat het verloop vrij standaard is en niet veel verassingen in petto heeft, zaten er toch een paar leuke wendingen in. Hier en daar is de film ook best luchtig met zwarte humor en om sommige dialogen moest ik best lachen zoals iemand op het einde vraagt "Weet je waar Felix is" en waarop de andere persoon zegt "Ja, die heb ik net vermoord met een mixer" Het einde vond ik persoonlijk best sterk en was eigenlijk ook wel leuk. Het leek namelijk behoorlijk clickmatig te eindigen, maar gelukkig gaf men er nog een leuke twist aan. De cast doet het verdienstelijk en met name Sharni Vinson in de rol van Erin, die er ook niet onaardig uitzag.

Al met al gewoon een leuke Horror / Thriller die ondanks dat hij niet echt bijzonder is wel lekker wegkijkt (duurt ook maar iets van 90 minuten).

Opzicht was dit wel een vermakelijke Avontuur / Drama film met een luchtige en eveneens aandoenlijke ondertoon.

Het verhaal is misschien meer bedoeld voor kinderen (mede ook omdat het verhaal draait om de 10 jarige T.S. Spivet), maar als volwassen heb ik me aardig vermaakt met deze film, welke zich lekker wegkijkt. Het verhaal is misschien niet hoogstaand (zit wel leuk in elkaar), maar de kleurrijke uitvoering was leuk gedaan en regelmatig valt er ook wat te glimlachen. Buiten de luchtige momenten zitten er ook wat serieuze en aandoenlijke momenten in (met name als het gaat om het dodelijk ongeluk van Layton die de broer is van T.S. Spivet). Het einde vond ik overigens best mooi. Ook de cast deed het verdienstelijk en met name dan Kyle Catlett die rol van T.S. Spivet leuk vertolkte en ook Helena Bonham Carter als de moeder van T.S. Spivet.

Al met al leuk om eens gezien (toevallig gezien op de TV zender Film 1) te hebben deze vermakelijke Avontuur / Drama film.

Nadat ik in de afgelopen twee dagen al een 4-tal films van de overleden Amerikaanse film acteur en komiek Gene Wilder heb herzien (3-stuks) en gezien (1-stuk) als eerbetoon aan hem, was het afgelopen nacht de buurt aan deze Komedie / Horror (waarbij je Horror wel met een korreltje zout moet nemen, want het is één al humor wat de klok slaat) film, die ik schijnbaar nog nooit gezien heb. Deze film is tevens geregisseerd door Mel Brooks en van hem heb ik gisteren ook de leuke Komedie film "The Producers (1968)" gezien waarin o.a. Gene Wilder een hoofdrol (zijn eerste hoofdrol) heeft.

Deze film staat hier relatief hoog aangeschreven en het schijnt zelfs de beste film te zijn, die regisseur Mel Brooks tot nu toe gemaakt heeft. Aangezien hij inmiddels al 90 jaar oud is, zullen er waarschijnlijk geen nieuwe films meer gemaakt worden door hem Nu ik de film afgelopen nacht ook gezien heb, moet ik zeggen dat hij me toch wel teleurgesteld heeft. Zo kwam ik nooit in de ban van het verhaal (draait om Dr. Frederick Frankenstein, gespeeld door Gene Wilder, die het kasteel erft van zijn beroemde grootvader Dr. Victor von Frankenstein) en de humor is ook nog eens zeer flauw (o.a. als de naam Frau Blücher werd genoemd, hoorde je steeds op de achtergrond paarden hinniken en het gedoe met de geheime snel draaiende deur/kast in combinatie met de kaars), waardoor ik vooral een paar keren heb moeten glimlachen om bepaalde seks gerelateerde dialogen, zoals:

Het moment dat de gebochelde Igor (gespeeld door de ook al overleden Marty Feldman) op de deur bonkt van het kasteel via grote deurkloppers (oftewel "Knockers") en Dr. Frederick Frankenstein dan Inga optilt uit de koets (waarmee men van het treinstation naar het kasteel is gereden) en dan zegt:

Dr. Frederick Frankenstein: What knockers !

Inga: Thank you, Doctor

Of de scene waarbij men "het monster" (gespeeld door Peter Boyle) tot leven wil gaan wekken:

Dr. Frederick Frankenstein: This is the moment.

Dr. Frederick Frankenstein: Well, dear, are you ready ?

Inga: Yes, Doctor.

Dr. Frederick Frankenstein: Elevate me.

Inga: Now ? Right here ?

Dr. Frederick Frankenstein: Yes, yes. Raise the platform.

Inga: Oh, the platform

Het meest grappige in deze film is misschien nog wel de scene waarbij Dr. Frederick Frankenstein en "het monster" het nummer "Puttin' on the Ritz" gaan zingen en uitvoeren (o.a. met tapdansen). Omdat ik het verhaal behoorlijk aan de flauwe kant vond en ik dus nauwelijks moest (glim)lachen, ben ik op een gegeven moment de film ook wat vooruit gaan spoelen (nooit een goed teken als ik daarin begin), waardoor ik de film waarschijnlijk in 80 minuten gezien heb i.p.v. de volle 105 minuten.

Het verhaal was wel behoorlijk sfeervol en dat kwam omdat alles fraai in beeld werd gebracht (mooie decors en aankleding) en dat ondanks dat de hele film gefilmd was in Zwart / Wit. De cast deed het leuk tot verdienstelijk, maar het is eigenlijk vooral Marty Feldman (in de rol van de gebochelde Igor) die met zijn uitstraling (uitpuilende ogen) en opmerkingen (Dr. Frederick Frankenstein: Igor, help me with the bags. Igor: certainly. Igor: You take the blonde (Inga). I'll take the one in the turban (Elizabeth) ) de show steelt i.p.v. Gene Wilder (in de hoofdrol van Dr. Frederick Frankenstein), die zeer regelmatig ook zijn stem verheft (schreeuwerig) en dat begon op een gegeven moment te irriteren. Teri Garr (in de rol van Inga, die de assistente is van Dr. Frederick Frankenstein en waar hij ook verliefd op wordt, terwijl hij al verloofd is met Elizabeth, die gespeeld werd door de ook al overleden Madeline Kahn) vond ik overigens een mooie verschijning en ze liep er ook steeds sexy (helaas wel geen bloot van haar te bewonderen) bij met haar jurkjes. Opzicht ook wel grappig dat acteur Gene Hackman in deze film een kleine rol heeft als "de blinde man".

Al met al vond ik dit een tegenvallende Komedie / Horror film, met zowel een flauw verhaal als ook flauwe humor.

Ik moet zeggen er zaten best veel mooie meiden in en veel ervan ging ook gedeeltelijk uit de kleren (de mooiste "Diora Baird" helaas niet ) en het begin van de film was best leuk en veel belovend. Het was ook leuk dat de film bestond uit 5 verschillende verhaaltjes maar het grote probleem van deze film is dat de film vrij snel saai (na ongveer 40 minuten) begint te worden en niet meer boeiend is om te kijken. De laatste 40 minuten heb ik dan ook regelmatig zitten door te spoelen. Vanwege het vrouwelijke schoon en het leuke eerste gedeelte van de film krijgt hij van mij nog een nipte voldoende.

Typisch jaren 80 drama met een zeer goede cast van talentvolle acteurs (o.a. Keanu Reeves). Verhaal is best aardig maar blinkt wel nergens in uit. De rollen van Patrick Swayze en Ed Lauter vond ik wel goed. Einde van de film zag je natuurlijk al mijlenver aankomen maar was ondanks dat best aardig.

Toegegeven visueel zag het er allemaal fraai uit maar kom op zeg wat een flauwe en kinderachtige komedie was dit. De humor was echt van een zeer flauw niveau en regelmatig ook zeer kinderachtig waardoor ik geen enkele keer heb moeten lachen. De enige keer dat er een glimlach op mijn mond tevoorschijn kwam was bij de scene met de vele blote vrouwen (waarvan een aantal een fraai decolleté hadden). De scene was voor mij ook het hoogtepunt van de film want de rest van de film sloeg nergens op. De cast is best indrukwekkend, maar na het zien van de film vroeg ik me af hoe in godsnaam James Franco, Natalie Portman en Zooey Deschanel zich hebben laten kunnen strikken voor deze onzin. Een B-acteur als Danny McBride past perfect in deze film maar de eerder genoemde acteurs moeten zich schamen.

Wauw, wat een geweldige, aparte en originele Drama film was dit (alweer een tijd geleden dat ik onder de indruk was van een film, nadat ik hem had gezien), die wat mij betreft zeker genomineerd had mogen worden bij de Oscars als "Beste film" of als "Beste buitenlandse film".

Deze film is in alles prachtig om te zien en te horen en dan doel ik op het verhaal, de uitvoering ervan, het visuele aspect (o.a. prachtige beelden van en in het luxueuze en aparte Hotel in Zwitserland en zijn omgeving) wat zeer artistiek en apart in beeld werd gebracht, het bloot (prachtig om te zien en ook zeer fraai in beeld gebracht en vooral bij de rondborstige Madalina Diana Ghenea, in de rol van Miss Universe, als ze volkomen bloot komt aangelopen en in een zwembad loopt waarin Michael Caine en Harvey Keitel zitten toe te kijken, zie ook prachtige poster, en waarbij Michael Caine dan zegt "wie is dat" en Harvey Keitel dan zegt "God". Die hele scene duurde een paar minuten en was een genot om naar te kijken. Het was als een soort seks voor de ogen), de vele verschillende personages die uitstekend werden gespeeld door de bekende cast en natuurlijk de sfeervolle en toepasselijke muziek. Kortom gewoon een topfilm.

Het verhaal zit ook gewoon goed, leuk en mooi in elkaar en de vele dialogen zijn schitterend om naar te luisteren en zelfs om naar te kijken. Hier en daar bevat de film wat droge humor en is hij op bepaalde momenten ook ontroerend. De film duurt met bijna 120 minuten best lang, en dat ervaar ik tegenwoordig best vaak als langdradig, maar bij deze film vond ik vrijwel iedere minuut juist een genot om naar te kijken. Omdat deze film draait om relatief veel personen (met zo hun eigen problemen), en hun situaties en dialogen eigenlijk allemaal heel interessant en leuk zijn, kijkt deze film zich ook heerlijk weg. Andere personen die de rol spelen van een bekend persoon (zoals o.a. die van Maradonna, Dalai Lama, Miss Universe en zelfs Hitler) en relatief kort in beeld zijn en ook weinig tot niets zeggen, maken deze film mede leuk om naar te kijken. Hun getoonde beelden, zeggen vaak meer dan woorden. Het einde vond ik overigens heel mooi en sterk en was zelfs tragisch voor een bepaald persoon.

De cast tilt deze film overigens naar een heel hoog niveau en ik heb vooral genoten van de acteer prestaties van Michael Caine (in de rol van dirigent Fred Ballinger, die met pensioen is en wiens vrouw dement is), Harvey Keitel (in de rol van film regisseur Mick Boyle), Paul Dano (in de rol van gefrustreerde acteur Jimmy Tree, die vanwege een robot rol in een film een stempel heeft opgedrukt gekregen) en Rachel Weisz (in de rol van Lena Ballinger, die de dochter is van dirigent Fred Ballinger en wiens man Julian haar verlaten heeft omdat zijn nieuwe popster vriendin "geweldig is in bed"). De laatste ziet er ook prachtig uit in deze film en dat ondanks haar leeftijd van 45 jaar (morgen zelf 46 jaar). Roly Serrano die de rol speelt van de dikke Maradona is het vernoemen zeker ook waard (zijn scene met het omhoog houden van de tennisbal was geweldig), want hij leek sprekend op de echte Maradona en hij speelde ook best leuk zonder weinig te zeggen en hetzelfde geldt voor de bijna 80 jarige Jane Fonda in de rol van Brenda Morel (ze is de lievelingsactrice van regisseur Mick Boyle). Zij praat overigens veel en haar dialoog tegen Mick Boyle was geweldig om naar te luisteren, dat geldt overigens voor Mick Boyle niet, want die dialoog had voor hem grootte gevolgen.

Al met al gewoon een geweldige/prachtige en zeker ook originele Drama film en hou je van veel artistieke beelden (o.a. voorzien van wat bloot) en goede dialogen, dan beveel ik deze film zeker aan (kijk hem minimaal in HD-formaat en degene die hem hebben gezien in de bioscoop, mogen zich gelukkig prijzen). Ik heb in ieder geval van deze film genoten van de eerste tot de laatste minuut en daarom krijgt deze film van mij gewoon ook het bijna maximale te geven punt.

Tegenvallende komedie. Toen ik de cast van deze film zag dacht ik nog dat het wel eens een leuke komedie kon worden. Maar al met al is het toch een ietwat saaie en flauwe bedoeling met hier en daar een paar grappige momenten. De film duurt met ongeveer 80 minuten gelukkig niet lang. Jammer maar met zo'n cast had er veel meer ingezeten. Van de cast had Ray Liotta nog een leuk rolletje maar de rollen van Zach Galifianakis en Steve Buscemi waren te kort om noemenswaardig te noemen zeker die van Zach Galifianakis (ik moest wel lachen toen hij aan zijn bier was aan het slurpen).

Deze leuke en vermakelijke Vlaamse Horror / Komedie (een zombiefilm) film komt uit de koker van de makers van "Torpedo (2019)", die ik afgelopen februari heb gezien, en is me net zoals die film goed bevallen.

In dit verhaal draait het om Alison Jacobs (Maaike Neuville), die het niet gemakkelijk heeft. Ze leeft onder voortdurende druk van haar moeder Sylvia (Annick Christiaens) en ook lichamelijk zit het haar niet echt mee. Dagelijks ondervindt ze immers alleen maar hinder (o.a. rugpijn) van haar gigantische F-cup borsten. Ze besluit dan ook om samen met Michael (Bart Hollanders), haar klungelige vriend die haar steeds "Poepie" noemt en die niet tegen het zien van bloed kan, en haar moeder af te reizen naar de Oost-Europese kliniek "Klinika Krawczyk", onder leiding van dokter Krawczyk (Eric Godon) die een specialist is in cosmetische chirurgie, om er een goedkope borstverkleining te laten doen. Na een ietwat eigenaardige ontvangst door kliniekmedewerkster Janja (Clara Cleymans), merkt Michael op dat er iets niet klopt in de kliniek. Wanneer hij tijdens een rondleiding oog in oog staat met een moordlustige mensachtige, probeert hij er alles aan te doen om zichzelf en Alison te redden. Zal iemand hier nog levend uit geraken ?

Het verhaal stelt weinig voor (het wordt ook nergens eng of spannend), maar het is wel origineel en dat omdat de film zich afspeelt in een kliniek voor plastische chirurgie en dat hebben we nog niet eerder gezien in een zombiefilm. Het verhaal begint ook geinig (zet daarmee ook de toon voor de rest van de film) met een hoopje tieners die vanuit een schoolbus geilend zitten te staren naar de boezem van Alison, die onderweg is naar de kliniek. Ook de volgende circa twintig minuten zijn best leuk en daarbij draait het vooral om de aankomst in de kliniek en de borstverkleining van Alison. Behalve Alison wil ik ook moeder Sylvia, die overigens ook een flinke boezem had, wat aan haar lichaam veranderen en daarbij wordt dan gezegd:

Janja: Wilt u alleen een mondhoeklift ?
Sylvia: Nee, ook een buikwandcorrectie, anusbleking, bilvergroting en ooglidcorrectie.

Na circa 25 minuten (nadat Michael een vast gebonden naakte, met enkel een slipje aan, liggende vrouw vindt met een muilkorf) begint dan de zombie apocalyps in de kliniek, vol bloederige, sexy (naakte zombievrouwen) en hongerige zombies en dat vergezeld met veel goor en humor. Ondanks het budget van circa een half miljoen euro (het is immers een Vlaamse productie), zijn de special effecten praktisch, overtuigend en ronduit goor. Het bloed vliegt er met liters doorheen en ook zie je veel darmen en amputaties.

De verminkingen zijn ook best creatief, zoals een zeer pijnlijk voorval bij een man met een onlangs verlengde penis, die op het punt staat om een jonge vrouw te ontmaagden (deze zegt namelijk tegen hem "Ik wil niet sterven als maagd"). Deze verlengde penis wordt namelijk afgespoeld (nadat hij het verband eraf haalt) met kokend water i.p.v. koud water en als er daarna brandzalf (althans men denkt dat het brandzalf is) opgesmeerd wordt en er een lucifer aangestoken wordt om het etiket op de tube zalf te kunnen lezen, vliegt de penis in brand. De jonge vrouw pakt dan een brandblusser en blust de brandende penis, waarna deze afbreekt Het was overigens wel zijn verdiende loon.

Verder zien we o.a. een omgekeerde liposuctie waarbij de patiënt ontploft, een dokter die zelf zijn arm amputeert met een soort van papierversnipperaar (nadat hij gebeten is door een zombie) en een afgeknelde hand onder een putdeksel waarvan de vingers worden geamputeerd. En omdat Michael niet tegen het zien van bloed kan, zijn er ook wat kots-scènes van hem te zien. Fans van viezigheid kunnen in ieder geval hun hart ophalen met "Yummy".

De humor is lekker grafisch en puberaal (o.a. "Laat me die tieten eens voelen") en deed me soms wat denken aan de Horror / Komedie film "Braindead (1992)". Zo waren de scènes met het formaldehyde beestje, de grap met de bijl (waarvan de bijlsnede eraf vliegt) en het lot van de moeder wel geinig. Over de laatste (die inmiddels verandert is in een zombie) wordt ook door dochter Alison gezegd (als deze haar gaat doden):

"Sorry, ma. Maar waarom moest je er ook per se blijven uitzien als een tienerhoer ?"

Het tempo is hoog en ook gebeurt er meer dan genoeg en ook het einde, waarbij het met iedereen slecht afloopt, mocht er wezen. De bizarre belichting zorgt voor een aparte look en dat geldt ook min of meer voor voor het geluid qua gekozen muziek. De cast speelde verdienstelijk en met name de hoofdrolspelers Maaike Neuville (die in het echt geen F-cup heeft) en Bart Hollanders. Verder vond ik de roodharige Clara Cleymans (wiens melkwitte borsten perfect tot hun recht komen in een zwarte bh) een mooie verschijning om naar te kijken. Zowel Maaike Neuville als Clara Cleymans zijn helaas niet naakt te bewonderen in deze film, maar dat geldt wel voor een aantal andere vrouwen zoals Taeke Nicolaï (de vrouw die ontmaagd wilt worden) en Louise Bergez (de vast gebonden vrouw).

Al met al is "Yummy" een leuke zombiefilm in een Vlaams jasje, waarbij de Nederlandse regisseur Lars Damoiseaux de kijkers verrast met een bloederige en visueel sterke film en dat gevuld met hongerige zombies. Ik heb me er in ieder geval geen seconde mee verveelt en heb me goed vermaakt met de cast, de speciale effecten, de goor, de humor en toch zeker ook met de naaktheid (wat je tegenwoordig nauwelijks meer ziet in films).

Deze biopic over de beroemde modeontwerper Yves Saint Laurent kreeg de zegen van zijn voormalige partner Pierre Bergé, met als gevolg dat alle Laurent's originele collecties beschikbaar waren. Dat geeft de film authenticiteit en daarmee ook meerwaarde en de vele modeshows in deze film zijn dan ook prachtig om te zien.

Guillaume Gallienne speelt zakenman Pierre Bergé, die het verhaal vertelt van Yves Saint Laurent (Pierre Niney), die in 1957 de creatieve leiding krijgt over modehuis "Dior".

De uitstekende Pierre Niney (hij kreeg ook een "César" voor zijn rol) lijkt sprekend op de couturier, die er op los leefde. Jammer dat deze film niet enig gevoel weet over te brengen tussen hem en manisch-depressief genie Yves Saint Laurent.