Opinions

Inderdaad niet meer en minder dan een soort "Men in Black" film. Qua verhaal stelt het niet veel voor (behoorlijk cliché inclusief het einde) maar de uitvoering en vooral het visuele aspect zijn best aardig. De film duurt ook niet echt lang waardoor het nergens echt vervelend wordt en de film zich lekker wegkijkt. Ook zit er geregeld wat humor in maar in het algemeen vond ik die wat flauwtjes. De cast deed het best leuk maar Ryan Reynolds en vooral Jeff Bridges (irriteerde me soms aan zijn overdreven gepraat) hebben wel eens beter gespeeld. Al met al leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

Prima drama waarin een moeder (Nicole Kidman) en een vader (Aaron Eckhart) ieder op hun eigen manier het verlies van hun zoon verwerken. Het verhaal zit mooi in elkaar en oogt ook best realistisch waardoor het ook regelmatig aangrijpend is. Door de tragische gebeurtenis zie je ze langzaam maar zeker uit elkaar groeien maar uiteindelijk hervinden ze zich weer. Het einde was trouwens best mooi. De cast deed het sowieso zeer goed en dan met name Nicole Kidman die uitstekend en overtuigend speelde. De scenes waarbij ze de persoon ontmoet welke verantwoordelijk was voor het tragische drama schittert ze. DIE scenes waren ook heel mooi, zij was overigens eindelijk ook weer eens mooi in een film. De rol van de moeder van Becca (Nicole Kidman) gespeeld door Dianne Wiest was ook zeer goed.

"I have to have blood. It's all I can eat."

Deze Horror / Sciencefiction film lag al een tijdje bij mij op de plank en ik weet niet precies waarom ik hem destijds gepindakaasd had, maar waarschijnlijk om pornoster Marilyn Chambers, die ik drie jaar geleden nog zag in de Erotiek (Porno) / Drama film "Behind the Green Door (1972)". In deze film doet ze alleen maar haar kleren uit, maar meer ook niet en zien we alleen een aantal keren haar borsten. Ik ben deze film volledig open ingegaan en heb me dus laten verrassen.

Rose (Marilyn Chambers) ondergaat na een motor-ongeluk, samen met haar vriend Hart (Frank Moore), plastische chirurgie (waarbij zich een soort van parasiet in haar nestelt) en ontwikkelt een onverzadigbare hunkering naar menselijk bloed. Wat ze zelf niet weet is dat iedereen waarvan ze bloed heeft afgenomen een soort van hondsdolheid ontwikkelt. Iedereen die door deze mensen wordt gebeten, raakt zelf besmet. Als het aantal besmettingen oploopt, rest het stadsbestuur van Montreal niets anders dan de noodtoestand uit te roepen.

In Rabid kiest de bekende horrorfilm regisseur David Cronenberg ervoor om pornoactrice Marilyn Chambers te casten in de rol van Rose. Nadat Rose een heftig motorongeluk overleeft, ondergaat ze een experimentele plastische chirurgie om er weer bovenop te komen. Eenieder die eens werk van Cronenberg heeft gezien, wéét dat dit fout gaat aflopen. Want Rose maakt nadat ze een maand later in de kliniek van Dr. Dan Keloid (Howard Ryshpan) ontwaakt na het ongeluk haar omgeving hondsdol met een vleespriem die na een huidtransplantatie onder haar oksel is gaan groeien.

Genoeg aanleiding voor een aantal tamelijk smerige scènes, waarbij het maar de vraag is of Cronenberg gewoon wil choqueren of je met alle bloederigheid aan het denken wil zetten over de gevaren van de moderne medische wetenschap, zoals altijd wordt beweerd.

Rabid is een combinatie van een uitbraak van een virus en een zombie uitbraak (iemand die besmet raakt, gaat zich namelijk gewelddadig gedragen tegenover anderen), waarbij Rose zeer veel slachtoffers maakt zoals patiënt Lloyd Walsh (Roger Periard) in de kliniek die haar eerste slachtoffer is, een koe in een koeienstal (daarna moet ze ook overgeven), een dronken boer (Terence G. Ross) in de koeienstal, verpleegster Judy Glasberg (Terry Schonblum) in de kliniek in een relaxbad, Dr. Dan Keloid waarna Rose uit de kliniek vlucht, vrachtwagenchauffeur Eddy (Gary McKeehan) van wie ze een lift krijgt en die haar een broodje vlees geeft (en waarvan Rose weer moet kotsen), een hitsige man (Miguel Fernandes) in een seksbioscoop waarbij Rose tegen hem zegt:

"I like seeing these movies but men are always bothering me."

Goede vriendin Mindy Kent (Susan Roman) waarbij ze verblijft en het laatste slachtoffer welke Rose maakt is een man (Allan Moyle) die ze ontmoet in de lobby van het appartementencomplex waarin Mindy woont en ze laat zich daarna bewust door de man doden als een soort van test / zelfmoord. Ze doet dat overigens terwijl ze met haar vriend Hart belt die naar haar opzoek is en die daarna heel verdrietig is. Rose wordt daarna gelegd bij de vuilnis, waarna ze wordt gedumpt in een vuilniswagen met mannen in beschermende pakken. Daarna is de film ook na circa 90 minuten afgelopen.

Echt veel verhaal en uitleg is er eigenlijk niet, want na het motorongeluk (waarbij men botst op een stilstaand busje op de weg) na circa 4 minuten en de plastische chirurgie (de huidtransplantatie werd daarbij fraai in beeld gebracht) in de kliniek, die vlak in de buurt van het ongeluk ligt, na circa 15 minuten, ontwaakt Rose schreeuwend en maakt ze al snel haar eerste slachtoffer na circa 17 minuten. Daarna krijgen we vooral te zien hoe Rose het één na ander slachtoffer maakt en hoe deze slachtoffers weer andere slachtoffers maken, zoals patiënt Lloyd Walsh die zich vergrijpt aan een taxichauffeur en waarna er een groot verkeersongeluk ontstaat en Dr. Dan Keloid tijdens plastische chirurgie en waarbij hij een assistente (Lynne Deragon) met een schaar in een vinger knipt en waar er van te voren gezegd wordt:

Dr. Dan Keloid: I need... I need something to cut with, Dr. Rushton.
Dr. Rushton: You want the scissors now, Doctor?
Dr. Dan Keloid: Yes. The scissors now.

Daarna maakt hij de nodige slachtoffers en zegt iemand tegen verpleegster Rita (Julie Anna):

"Rita, Dr. Keloid's gone crazy. He's killing everybody!"

En verder zien we o.a. hoe er een uitbraakt ontstaat in een metro, een politiebureau en in een warenhuis rond Kerstmis en daarbij wordt er ook door de politie geschoten met een machinegeweer en wordt o.a. de niet besmette kerstman doodgeschoten, waarna de schietende politieagent zegt:

"Christ!"

De moorden die Rose pleegt zijn wel mooi gefilmd (zoals alleen Cronenberg dat kan met moordpartijen), alleen was ik veel nieuwsgieriger naar de verdere uitbraak van het virus. We krijgen wel te horen dat de stad in een wurgende greep van de ziekte komt en dat krijgen we ook mondjesmaat te zien via vuilniswagens en het leger die o.a. schieten op besmette mensen, zoals iemand die op de auto van Hart springt die op weg is naar Rose. Als kijker moet je de pandemie maar zelf voorstellen, waardoor de paniek niet echt overkomt en het ook nergens spannend wordt. En juist dat had deze horror echt interessant kunnen maken. Nu moet je het vooral doen met een Horror / Sciencefiction film die vol zit met actie en waarbij het één na andere slachtoffer valt en dat bezorgt wel af en toe koude rillingen.

De cast in "Rabid" is niet geweldig, maar hoofdrolspeelster en pornoster Marilyn Chambers deed het best verdienstelijk als draagster van het virus en ze was destijds natuurlijk ook gewoon een mooie vrouw om naar te kijken. En dat ze een aantal keren topless is te bewonderen (o.a. als ze ontwaakt in de kliniek na circa 15 minuten, als ze zich aankleedt in het appartement van haar vriendin Mindy na circa 65 minuten en als ze uit bed stapt na circa 77e minuten), is natuurlijk mooi meegenomen.

De rol van Frank Moore als Hart Read, oftewel het vriendje van Rose, stelt eigenlijk niet zoveel voor en hij trekt vooral op met Murray Cypher (Joe Silver), die de businesspartner is van Dr. Dan Keloid. Samen gaan ze ook op zoek naar Rose en op het einde gaat Murray naar huis om te kijken hoe het daar gesteld is i.v.m. de epidemie en komt hij erachter dat zijn baby er niet meer is en dat zijn vrouw besmet is en haar treft hij ook aan in een kast, waarna ze hem aanvalt.

En verder was nog de rol van Susan Roman als Mindy Kent met de grote bril die een goede vriendin is van Rose nog verdienstelijk. We zien haar na circa 50 minuten voor het eerst in beeld als ze het nieuws over de pandemie via de televisie bekijkt en waarbij o.a. gezegd wordt als advies:

"So... don't let anybody bite you. And if somebody does, find a doctor who can give you rabies shots immediately."

Daarna belt Rose bij haar aan en als Mindy dan de deur openmaakt zegt, Rose tegen haar:

"Surprise. I'm amongst the living."

Naderhand op het einde als Rose stiekem wilt vertrekken vanwege de honger naar bloed, houdt Mindy haar tegen en ontfermd ze zich over haar. Als daarna Hart aankomt, zien we hoe Rose haar gedood heeft en zegt Hart tegen haar:

"You carry the plague. You've killed hundreds of people."

Hoewel dit niet de beste film is van regisseur David Cronenberg, was het wel een vermakelijke Horror / Sciencefiction film die met circa 90 minuten ook niet al te lang duurt.

P.S. de vrouw op de filmposter is de vrouw in de kliniek die in het relaxbad wordt gepakt door Rose en die daarna in een koelcel wordt gestopt (dat is het het gene wat je op de filmposter ziet). De politie laat haar ook aan Hart zien, omdat ze denken dat het Rose is.

Typische jaren 70 pulpfilm met wel veel bloot. Het verhaal (zeg maar gerust verhaaltjes) stelt weinig maar het wordt wel luchtig verteld en hier en daar zitten er ook wat humoristische momenten in (o.a. de scene met de gloeiende pook tegen de kont). Het grote pluspunt van deze film is zoals aangegeven het vele bloot (o.a. veel roodharige poezen). De film staat hier betiteld als een drama maar dit is natuurlijk niet meer en minder dan een erotische klucht.

Opzicht best een mooie Biografie / Sport film over de Amerikaanse zwarte atleet Jesse Owens, waarbij het verhaal wel iets te veel leunt op de politiek (discriminatie, Amerika wel of niet deelnamen aan de Olympische spelen van 1936 en natuurlijk het nazisme tijdens de Olympische spelen) i.p.v. de de sportieve prestaties van Jesse Owens, die zeker ook aanbod komen in dit verhaal.

Het verhaal zit opzicht wel mooi in elkaar (misschien wel ietwat teveel aangedikt), ook mooi verfilmd, en weet zeker ook te interesseren, te boeien en te vermaken. Het verhaal heeft overigens ook een Nederlands tintje, met het meespelen van Carice van Houten (in de rol van Leni Riefenstahl, die in dit verhaal zeer sympathiek overkomt) en tijdens de finale 100 meter sprint wordt de naam van de Nederlander Tinus Osendarp genoemd en dat geldt ook voor de finale 200 meter, waarbij ook de naam van de Nederlander Wil van Beveren wordt genoemd. Het hoogtepunt van de film zijn natuurlijk de Olympische spelen, waarbij Jesse Owens overtuigend (tegen het zere been van de nazi's Adolf Hitler en Joseph Goebbels) goud wint op de 100 meter sprint, 200 meter sprint, verspringen en de 4 x 100 meter estafette. Met name het verspringen (waarbij er vriendschap ontstaat met de Duitser Luz Long) en de 400 meter estafette (waarbij twee joodse Amerikanen niet mogen meedoen en waarbij Jesse Owens één van de twee vervangt) werd fraai in beeld gebracht en had ook een politieke lading.

Na het einde, na circa 120 minuten, volgen nog wat feitjes en daarbij kom je o.a. te weten dat de Duitse verspringer Luz Long, later voor provocatie in het Duitse leger naar het front werd gestuurd en waarbij hij uiteindelijk sneuvelt tijdens de invasie van Sicilië. Tot die tijd zijn Luz Long en Jesse Owens altijd bevriend geweest. Jesse Owens overleed overigens in 1980 en hij kreeg in eerste instantie ook geen erkenning voor zijn sportieve prestaties voor Amerika.

De cast doet het goed en vooral natuurlijk Stephan James in de rol van Jesse Owens. Het gedoe omtrent zijn vriendin Ruth Solomon (waarmee hij uiteindelijke trouwt) en het zelfs vreemd gaan met een andere vrouw, had voor mij gerust uit het verhaal kunnen worden gelaten, want het voegde weinig toe en maakte het verhaal ook wat langdradig. Normaal gesproken ben ik niet echt fan van Jeremy Irons, maar in deze film overtuigd hij wel in de rol van Avery Brundage die de voorzitter was van het Amerikaans Olympisch Comité. Hij speelde ook een belangrijke rol in de 4 x 100 meter estafette, door de enige twee Joodse atleten van het Amerikaanse atletiekteam te laten vervangen door o.a. Jesse Owens. Daarmee wilde hij voorkomen dat Hitler in verlegenheid zou worden gebracht door een Joodse overwinning tijdens de 4 x 100 meter estafette. Jason Sudeikis in de rol van de sympathieke atletiekcoach Larry Snyder deed het vooral leuk en goed en dat is ook van toepasiing op Carice van Houten in de rol van Leni Riefenstahl, die de Olympische Spelen verfilmde en daarbij tegenwerking kreeg van de nazi's (vooral van Joseph Goebbels), vanwege de goede prestaties van Jesse Owens, die voor de nazi's natuurlijk een doorn in het oog was (Hitler weigerde hem ook de hand te schudden) en hun ook te kak zette. Hoewel hij er totaal niet op leek (dat is overigens ook van toepassing op de vertolker van Adolf Hitler), deed Barnaby Metschurat het in de rol van de irritante Joseph Goebbels, het ook best verdienstelijk.

Al met al een mooie Biografie / Sport film over de Amerikaanse zwarte atleet Jesse Owens en natuurlijk ook een mooi eerbetoon aan hem.

Deze film heb ik vroeger eindjaren 70 of begin jaren 80 als kind zijnde gezien op de televisie (ik meen bij mijn oma) en toen vond ik het een spannende film. Ik heb deze film hier eigenlijk ook altijd al een punt en review willen geven, maar omdat ik niet meer wist hoe de film heette en wie erin de hoofdrol speelden is dat er nooit van gekomen. Totdat ik gisteren de inmiddels behoorlijk gedateerde film "Slaughter (1972)" had gezien, want daarna ging ik even kijken welke films regisseur Jack Starrett allemaal had gemaakt (bijna al zijn films hebben nauwelijks stemmen, laat staan dat er iemand een review heeft geschreven) en toen kwam ik dus uit op deze film welke schijnbaar ook zijn beste en meest populaire film was. Ik ben toen ook gelijk maar naar een supermarkt gegaan en in één van deze supermarkten heb ik deze film gepindakaasd en opnieuw bekeken.

Hoewel deze film inmiddels ook behoorlijk gedateerd is, blijft het wel nog steeds een goede, boeiende en ook spannende film. Het verhaal zit goed in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering ervan en visueel (o.a. fraaie landschapsbeelden) mocht deze film er ook wezen. De creepy openingsmuziek in het begin van het verhaal zet gelijk de toon voor de rest van het verhaal. Het eerste gedeelte van het verhaal is best luchtig en vrolijk als het koppel Roger (gespeeld door Peter Fonda) en Kelly (gespeeld door Lara Parker, die wel iets aparts heeft, want ze kan eng uit haar ogen kijken en kan ook behoorlijk schreeuwen) en het koppel Frank (gespeeld door Warren Oates) en Alice (gespeeld door Loretta Swit) samen met een hondje genaamd Ginger met de zojuist gekochte camper de natuur ingaan zodat Roger en Frank daar lekker kunnen motorcrossen. Echter na circa 15 minuten merken Roger en Frank in de avond, als ze buiten zitten, iets vreemds op als ze in de verte opeens een vuur zien waarbij ook een groep mensen aanwezig is. Als ze iets dichterbij gaan kijken denken ze in eerste instantie dat het om een orgie gaat (gewoonlijk in die tijd en veel van die personen zijn inmiddels ook uit hun kleren gegaan), maar al gauw komen ze tot de ontdekking dat ze getuige zijn van een satanistische sekte die een jonge vrouw offeren. Ze worden daarbij gezien (komt vooral door Alice die begint te roepen omdat ze wilt gaan slapen) en proberen dan in alle haast te vertrekken met de camper, waarbij ze echter continue achtervolgd worden door de sekteleden.

Vanaf dan komt het verhaal lekker opgang en wordt het ook lekker spannend (daar zorgt de muziek ook mede voor) tot de laatste minuut. Ook met de lekkere duistere en creepy sfeer zit het vanaf dan wel goed. Roger, Kelly, Frank en Alice moeten dan zien te overleven, maar nergens zijn ze veilig (zelfs niet bij de politie, die ook tot de sekte behoren), hoewel ze dat soms in eerste instantie wel denken. De levert regelmatig spannende situaties op zoals o.a. als de camper al snel vast komt te zitten in het ondiepe water, de scene met de ratelslangen in de camper en de lange eind scene waarbij ze door andere wagens worden aangevallen, geramd en beschoten worden tijdens het rijden. Ook worden ze dan soms in een hinderlaag gelokt.. In het laatste gedeelte van het verhaal gaat het er sowieso best hard aan toe en als je denkt dat ze het gaan redden krijg je opeens het keiharde sarcastische sterke einde. De cast doet het in deze film goed en speelt ook best overtuigend en zeker wat betreft de vier hoofdrolspelers, maar ook R.G. Armstrong in de rol van sheriff Taylor. De laatste heeft wel eigenlijk maar een kleine rol in het verhaal.

Gewoon een lekkere spannende ouderwetse Thriller, die vanaf de eerste tot de laatste minuut (de film duurt nog net geen 90 minuten) weet te boeien. Eigenlijk zou men van deze film best eens een remake kunnen maken. Deze film krijgt van mij een hoog punt en dat komt mede omdat ik deze film vroeger als kind zijnde al spannend vond.

Het is vaak de bruid die zich in films misdraagt, maar in deze aangrijpende Drama / Romantiekfilms is het juist een zusje.

Kym (Anne Hathaway) zit in een afkickkliniek vanwege haar drank- en drugsproblemen. Nu haar zus Rachel (Rosemarie DeWitt) gaat trouwen, krijgt ze toestemming om daarbij te zijn. De komst van Kym, als zwart schaap van de familie, werkt zeer stressverhogend.

Anne Hathaway werd voor haar rol genomineerd voor een Oscar. En terecht, want ze speelt op overtuigende wijze een jonge vrouw die wordt geplaagd door een ruig verleden vol drank, drugs, anorexia en andere ellende. Prima rol ook van Debra Winger als de moeder van Kym en Rachel, jammer dat ze zo kort in beeld is.

Al met al een uit de hand geschoten Drama / Romantiek film, met opvallend naturel spel van de hele cast en met name Anne Hathaway.

Deze Sciencefiction / Thriller film kenmerkt zich door een origineel en mysterieus verhaal (als hoofdrolspeler Liam mensen tegenkomt en in de buurt van hem komen, dan vallen deze dood neer en in een bepaald gebied, oftewel de filmtitel "radius", rond hem sterft al het leven. Wat is er gaande ?), maar helaas laat de film het bij uitwerking afweten, wat best zonde is want het uitgangspunt van het verhaal was best goed en de opening (circa de eerste 15 minuten) van het verhaal was best aardig. Het beperkte budget is natuurlijk ook één van de grootste valkuilen van deze film, waarbij de special effecten nog best degelijk zijn.

De opbouw van het verhaal is verder behoorlijk traag en het voelt ook allemaal wat langdradig aan. Ook op het gebied van karakterontwikkeling laat deze film het afweten, waarbij de personages charisma en diepgang missen. Dat in combinatie met het vlakke spel van de twee hoofdrolspelers Diego Klattenhoff (Liam) en Charlotte Sullivan (Jane), zorgt er ook voor dat de film nogal saai is. Het lot van deze twee mensen laat je eigenlijk ook volkomen koud (geldt eigenlijk ook voor de personen die spontaan dood neervallen).

Veder wordt het nergens echt spannend (scène in de lift van het ziekenhuis was nog enigszins spannend) en ook ontbreekt het aan sfeer, wat bij toch zeker bij een Sciencefiction / Thriller film aanwezig hoort te zijn. Mocht je tijdens het bekijken van deze film nog niet in slaap zijn gevallen, dan is de ontknoping (na circa 70 minuten, terwijl de film maar iets van 80 minuten duurt) op het einde nog best aardig en verrassend en hetzelfde geldt voor het einde.

Zeer indrukwekkend en tragisch drama wat mooi verfilmd is. Het verhaal is aangrijpend en ik heb hier en daar ook een traantje moeten wegpinken. De cast (volwassen en kinderen) doet het meer dan uitstekend en tilt deze film naar een hoger niveau dan het al is.

Eigenlijk verdiend deze film om te draaien in de bioscoop maar ik zie dat hij hier alleen uitkomt op DVD (Blu-ray), dat is wel jammer.

Een Westernfilm met Bud Spencer, James Coburn en Telly Savalas en dan ook nog op een Duitse zender (dan klinkt Bud Spencer namelijk op zijn best), daar mag je toch zeker iets van verwachten ! Maar na hem vandaag gezien te hebben (hij was afgelopen maandagnacht op de Duitse zender ARD te zien) kan ik alleen maar concluderen dat het een matige bedoeling is.

De film begint eigenlijk nog wel leuk met het gedoe over eten (typisch Bud Spencer), maar zodra James Coburn (speelde zonder bezieling en was ook zeer saai) in het verhaal komt, gaat het snel bergafwaarts met het verhaal. Het verhaal (innemen van een fort) weet ook eigenlijk nergens echt te boeien (duurt ook maar amper 80 minuten) en spannend wordt het ook nergens.

Telly Savalas komt ongeveer halverwege het verhaal aanbod, maar zijn rol en uitvoering ervan stelt ook weinig voor. De enige die er nog wat van weet te maken is uiteindelijk Bud Spencer, hij zorgt met zijn humor en gestalte er nog voor dat de film het uitkijken waard is. Wat overigens wel geinig is, is dat eigenlijk iedereen in deze film niet moeders mooiste (zoals "mr rumson" dat hierboven mooi omschrijft) is, en dat Telly Savalas nog de knapste is Dat laatste mede ook omdat er geen enkele vrouw te zien is in het verhaal en dat is best een zeldzaamheid in een film.

Omdat de film amper 80 minuten duurt valt hij nog wel goed te bekijken en visueel zag het er ook wel redelijk uit. Een voldoende is deze film zeker niet waard (alle drie de hoofdrolspelers hebben het veel beter gedaan in overige films) en enkel vanwege Bud Spencer krijgt deze film nog een ruim onvoldoende.

P.S. wat eigenlijk nergens opslaat is dat men het op een gegeven moment over goud heeft (eigenlijk de drijfveer van de bende), maar direct na de verovering van het fort is de film afgelopen en komt het goud niet meer aan bod.

Toch best wel een matige en clichématige oorlogsfilm die ook nog eens zeer gedateerd uitzag. Het verhaal is niet echt realistisch en de Duitsers komen over als een stel debielen. De actie zag er zeer slecht en nep uit (ook vaak herhalingen) en de ontploffingen waren om te huilen zo onnozel. Het zelfde geldt eigenlijk voor het einde waar Richard Burton met een vlammenwerper effen een hele Duitse eenheid inclusief tanks uitgeschakeld Eigenlijk zelden zoiets belachelijks gezien. En het zag er ook nog eens enorm nep uit. Het was wel niet allemaal bar slecht want de film was nog best redelijk om te kijken en de muziek was ook best aardig. Ook de beelden van de omgeving zagen er best fraai uit en hetzelfde geldt voor Danielle De Metz. Maar een aanrader is deze film zeker niet en de tand des tijds heeft deze film ook niet gehaald.

Vond het vroeger (25 jaar geleden) een geweldige film (spannend en boeiend). Maar nu kan ik de film alleen nog maar zien zonder geluid want de muziek (en vooral het overbekende deuntje wat erin zit) is voor mij niet meer te harden.

Sterk en regelmatig ook een aangrijpend waargebeurd oorlogsdrama, m.b.t. de nasleep van de vele keiharde martelingen die de Japanners Eric Lomax hebben aangedaan tijdens zijn gevangenschap op Kanchanaburi (gelegen in Thailand) waar de geallieerde gevangenen in de Tweede Wereldoorlog gedwongen (onder erbarmelijke omstandigheden) moesten werken aan een spoor (o.a. de spoorbrug over de rivier Kwai) door oerwoud en bergen.

Ondanks dat het verhaal misschien wat traag en langdradig overkomt, zit het met de opbouw van het verhaal en de uitvoering (inclusief de visuele beelden) ervan goed in elkaar. Ook wist het verhaal me te boeien en te raken en was het soms zeer heftig en aangrijpend om te zien welke martelingen (voornamelijk door de Japanner Takeshi Nagase, die tevens lid was van de Kempeitai. Oftewel de Japanse militaire politie, welke vergelijkbaar was met de Duitse Gestapo) Eric Lomax allemaal moest doorstaan zoals, het in elkaar schoppen, het keihard en zeer regelmatig slaan met een bamboe stok op de benen en natuurlijk het doen van een natte doek over het gezicht (mond en neus) en daarna er een waterslang op doen zodat je bijna stikt (die martelmethode wordt nu zelfs nog toegepast en o.a. door de Amerikanen). Ik kan me dan ook enigszins (ik heb zelf gelukkig nog niets ernstigs meegemaakt in mijn leven) voorstellen wat de nasleep (waaronder posttraumatische stressstoornissen en nachtmerries) moet zijn geweest voor de overlevenden na de oorlog zoals Eric Lomax en het moet moeilijk zijn om daarmee verder te leven. Dat werd overigens in het eerste uur ook allemaal goed inbeeld gebracht (en dan doel ik op de nasleep) en dat was wat mij betreft ook het eerste gedeelte van het verhaal.

In het tweede gedeelte van het verhaal keert Eric Lomax rond 1980 terug (door de bewuste dood, beter gezegd ophanging, van een goede vriend) naar Kanchanaburi en gaat hij de confrontatie aan met Takeshi Nagase die ondanks zijn oorlogsverleden nog in leven is en nu juist geld verdient aan toeristen die komen kijken naar Kanchanaburi (het gevangenkamp en de spoorweg die nooit voltooid is). Je verwacht dan dat Eric Lomax wraak gaat nemen (dat gebeurt ook in eerste instantie), maar het pakt juist heel anders en mooi uit en beiden krijgen zelfs respect voor elkaar en worden tot hun dood (Takeshi Nagase in 2011 en Eric Lomax in 2012) zelfs goede vrienden. Dat werd op het einde heel mooi inbeeld gebracht (ook overigens de aftiteling) en was ook best ontroerend om te zien (ik moest er zelfs een traantje bij laten).

De cast in deze film doet het goed en tilt deze film naar een hoog niveau. Zo speelt Colin Firth de rol van de naoorlogse Eric Lomax zeer goed en overtuigend en dat geldt min of meer ook voor Jeremy Irvine die de rol van Eric Lomax speelt gedurende de oorlog. Datzelfde geldt in iets mindere maten voor Tanroh Ishida (gedurende de oorlog) en Hiroyuki Sanada (na de oorlog) die respectievelijk de rol spelen van Takeshi Nagase. Ook de rol van Nicole Kidman (in de rol van Patti, of te wel de vrouw die Eric Lomax toevallig ontmoet in een trein, ermee trouwt en die zijn leven vol posttraumatische stressstoornissen en nachtmerries een andere wending geeft. Zonder haar had hij waarschijnlijk zelfmoord gepleegd) was goed en overtuigend en ze zag er ook best saai uit in deze film wat wel zeer passend was bij het verhaal. De rol van Stellan Skarsgård als Finlay (als de goede vriend die zich ophangt aan een spoorbrug) is ook nog noemenswaardig.

Gewoon een goed en aangrijpend waargebeurt oorlogsdrama, die ondanks de ietwat lange duur je van de eerste tot de laatste minuut in de ban heeft.

Lange tijd geleden dat ik deze goede Drama / Roadmovie film voor het laatst helemaal heb gezien (ze zenden hem wel nog regelmatig uit op de televisiezender AMC) en het wordt misschien ook weer eens tijd om deze film te gaan herzien.

Het goede en origineel gevonden verhaal zit in ieder geval goed in elkaar (inclusief de sfeer) en weet ook eigenlijk van de eerste tot de laatste minuut (duurt ruim 2 uren) te interesseren en te vermaken. Dat komt met name door de uitstekende cast en vooral natuurlijk door Dustin Hoffman in de ijzersterke en zeer overtuigende rol van de autistisch Raymond Babbitt, waar ik ook regelmatig om moest lachen (o.a. toen hij zei "ooooooooo fart" in de telefooncel en ook discussie m.b.t. de vliegmaatschappij, "Qantas never crashed", waarbij Raymond helemaal doordraait en waarna men maar besluit om te gaan reizen met de auto naar Los Angeles i.p.v. het vliegtuig). De scene m.b.t. het tellen van de tandenstokers in het wegrestaurant door Raymond Babbitt vond ik sterk en zeker omdat het later gebruikt (beter gezegd mibruikt) werd in Las Vegas en dan m.b.t. het tellen van kaarten.

De in de jaren 80 opkomende ster Tom Cruise in de rol van de geldzuchtige, althans in eerste instantie, Charlie Babbitt (oftewel de broer van Raymond Babbitt) deed het ook wel goed, maar hij kon zeker niet tippen aan Dustin Hoffman, die voor zijn rol ook een dikverdiende "Oscar" (voor beste acteur) won. Valeria Golino in de rol van Susanna (die de vriendin is van Charlie) deed het ook best aardig, maar haar vond ik vooral een opvallende verschijning (zelfs een heel klein beetje bloot van te bewonderen). Qua uitvoering zit het met het verhaal ook wel goed (misschien wel iets te langdradig en soms ook wat saai) en het drama (luchtig maar ook serieus) gehalte zit eveneens goed gedoseerd in het verhaal en neigt soms zelfs naar komedie. Omdat het hier o.a. gaat om een Roadmovie, krijg tevens vaak mooie beelden voorgeschoteld van de landschappen en plaatsen die men bezoekt met de klassieke mooie auto. Ook het einde van het verhaal mocht er wel wezen en was ook best mooi.

Al met al gewoon een goede en onderhoudende Drama / Roadmovie film, welke zicht lekker wegkijkt en zeker ook weet te vermaken. Dat laatste komt vooral op conto van de ijzersterk spelende Dustin Hoffman als de autistisch Raymond.

Best wel een leuke komedie die misschien een beetje aanleunt tegen een zwarte komedie. Het verhaal was best leuk gevonden en zat ook aardig in elkaar. Visueel mocht de film er ook wezen (ik hou wel van films die zich afspelen in een rond een woestijn) en ook de sfeer was heerlijk wat regelmatig wel komische situaties en dialogen oplevert. De cast doet het ook voortreffelijk en dan met name de drie hoofdrolspelers Nicolas Cage, Holly Hunter (zag er ook best fraai uit) en John Goodman.

Ik heb me na "Lèvres de Sang (1975)", die ik twee weken geleden zag, toch weer gewaagd aan een Jean Rollin film en in dit geval dus zijn Horror film (een zombiefilm) "Les Raisins de la Mort", of in het Engels "Grapes of Death". De film is min of meer een combinatie van George Romero's eerdere films "Night of the Living Dead (1968)" en "The Crazies (1973)".

In dit verhaal wordt de druivenoogst door een onbekend landbouwgif aangetast, wat resulteert in "Beaujoulais Primeur" en waarvan de gebruikers in zombies veranderen. Terwijl het aan het gebeuren is, zijn twee vriendinnen, te weten Élisabeth (Marie-Georges Pascal) en Brigitte (Evelyne Thomas), onderweg in Frankrijk met de trein. Ze gaan beiden op vakantie en Élisabeth gaat dan tevens naar haar geliefde (Patrice Valota) op een Wijngaarde. Op het moment dat de trein stopt op een perron, stapt een geïnfecteerde man (François Pascal) in de trein, die Brigitte doodt en Élisabeth moet de trein uitvluchten voor haar leven. Ze vlucht daarbij naar een dorp in de heuvels, waar ze opzoek gaat naar een telefoon en hulp.

De eerste vijf minuten van de film zijn tamelijk mysterieus en onheilspellend en daarbij zien we mannen met kapjes en sjaals voor hun mond. Terwijl ze zich behoedzaam voortbewegen (o.a. op een tractor) door een Wijngaarde, spuiten ze met een soort verdelgingsmiddel. Zonder uitleg blijf je als kijker gissen naar het hoe en waarom van deze scène, maar aangezien je als kijker al weet dat het hier om een zombiefilm gaat, heb je wel al zo'n vermoeden wat de betekenis van deze scèneis. Na de spuitende mannen (en nee, dit is geen pornofilm ) worden beelden getoond van draaiende machines op een wijngaard en reservoirs met wijn/druivensap. Wat het één met het ander te maken heeft, is niet duidelijk, maar dit maakt het wel prikkelend en interessant.

Vervolgens wordt er overgegaan naar een ander gezichtspunt, dat van twee vrolijke vriendinnen op een treinreis in het platteland van Frankrijk, waarbij Élisabeth heeft afgesproken op een Wijngaarde met haar geliefde. Het duurt niet lang voordat ze een geïnfecteerde zombie-achtige persoon tegen het lijf lopen als de trein stopt op een perron. Het gaat om een man (die we eerder ook al zagen op de Wijngaarde) met een gezicht dat al lichtelijk begint te rotten, Hij stapt bij Élisabeth in de coupé en wanneer ze even later haar vriendin Brigitte dood aantreft op het toilet, is de optelsom snel gemaakt. Ze vlucht de trein uit en vanaf dat moment is de film een aaneenrijging van ontmoetingen met zombies.

De geïnfecteerden in "Les Raisins de la Mort" zijn geen zombies in de zin van “levende doden”. Ze zijn slachtoffers en ze weten zelf ook niet wat ze overkomt. Ze zijn allemaal heel grotesk opgemaakt en praktisch geen van hen kijkt eng of bedreigend uit zijn ogen. Ook vallen ze vaak niet eens aan wanneer ze een slachtoffer genaderd zijn. Door het effect van de pesticiden krijgen ze zweren op hun huid en hoofd en worden ze steeds agressiever en moordlustiger. De gruwelen worden heel expliciet in beeld gebracht en zijn ook behoorlijk grof.

Zo komt Élisabeth als eerste aan op een boerderij waar een besmette vader (Serge Marquand) en diens dochter Antoinette (Patricia Cartier) aan het eten zijn. Natuurlijk loopt de situatie uit de hand en daarbij vecht op een gegeven moment Élisabeth met haar vader, waarbij de vader haar blouse opentrekt (dan zien we de borsten van Patricia Cartier na circa 24 minuten) en dan tegen haar zegt:

Did you think I didn't know?
This wound is like mine.
You're like me, bitch.
Like me.
You're rotting, just like me.

Daarna doodt hij haar met een hooivork en doodt Élisabeth uiteindelijk de vader met een auto (de vader vroeg haar dat ook te doen).

Daarna rijdt Élisabeth met de auto naar een dorp en onderweg ontmoet ze de blinde vrouw Lucie (Mirella Rancelot) die ze helpt. Samen gaan ze dan naar het dorp, dat inmiddels uit zombies bestaat, waarbij de zombies de blinde vrouw achtervolgen en omsingelen. Ze wordt dan uiteindelijk gepakt door een man, te weten Lucas (Paul Bisciglia) met wie ze bevriend is, die haar half ontbloot (dan zien we de borsten van Mirella Rancelot na circa 48 minuten) aan een deur spietst met messen, waarna hij haar onthoofd met een handbijl. Deze onthoofding werd fraai in beeld gebracht, maar is niet bepaald geschikt voor tere zielen. De man loopt daarna ook steeds rond met haar hoofd in zijn hand en het wordt zelfs op een gegeven moment door hem afgelikt.

Die scène was één van de twee hoogtepunten in de film en het andere hoogtepunt in de film was pornoactrice Brigitte Lahaie, een Franse van Vlaamse afkomst (haar echte naam is Brigitte Vanmeerhaeghe), die in het verhaal geen naam heeft. Ze helpt in eerste instantie Élisabeth, maar ze hoort bij de zombies, ondanks dat ze niet besmet is. Als op een gegeven moment (na circa 60 minuten) twee mannen, te weten de boeren Paul (Félix Marten) en Francois (Michel Herval), naar het dorp komen met een geweer, loopt ze met twee grote honden en licht gekleed in witte doorschijnende kleding (nachtjapon) langzaam van een trap af naar de mannen toe. Ze moet dan aantonen dat ze geen zombie is en trekt dan haar kleding uit na circa 60 minuten, waardoor de twee mannen (en de kijkers ) haar gave en onaangetaste naakte lichaam kunnen zien.

Francois zegt daarna ook tegen haar "There's no need for this. Put your dress back on.", maar daar was ik het duidelijk niet mee eens want een volledig naakte Brigitte Lahaie was juist een genot om naar te kijken en ze heeft daarbij ook nog eens een zeer fraai lichaam, met alles in de juiste proporties. Vanwege haar ga ik vanavond waarschijnlijk één van "alexspyforever" lievelingsfilms van Jean Rollin bekijken, namelijk "Fascination (1979)". In deze film heeft Brigitte Lahaie maar een kleine rol, terwijl ze in "Fascination" één van de hoofdrolspeelsters is. Ze vecht in deze film ook met Élisabeth en ze komt daarna spectaculair aan haar einde, want ze blaast zichzelf dan op met dynamiet.

Élisabeth gaat dan met de twee mannen mee, die bierdrinkers zijn i.p.v. wijndrinkers (daarom zijn ze ook niet besmet), waarbij ze uiteindelijk aankomen bij de Wijngaarde van haar geliefde. Ondanks dat je daar te weten komt hoe de vork in de steel zit (het verdelgingsmiddel is namelijk gemaakt door de geliefde van Élisabeth), was het einde best vreemd. Want als de beide mannen gaan eten en drinken, gaat Élisabeth naar een schuur waar ze haar inmiddels besmette geliefde ziet. Ze praten dan met elkaar en daarbij zegt Élisabeth ook tegen hem "I love you" (twee keer zelfs), waarna beiden elkaar omhelzen. Als Paul dan gaat kijken waar Élisabeth is, schiet hij haar geliefde dood, waarop Élisabeth hem doodschiet. Terwijl hij aan het sterven is, zegt hij nog:

"Stupid. How stupid!"

En daar was ik het wel mee eens. Als Francois daarna ook komt kijken, schiet Élisabeth hem zonder pardon ook dood. Dat vond ik opzicht best vreemd en apart, want beide mannen hebben Élisabeth juist goed geholpen en ze wist dat haar geliefde was besmet, dus ze wist ook wat er met hem ging gebeuren. Misschien wist ze dat ook van zichzelf, want ze heeft zelf ook wijn gedronken (o.a. bij de vader en dochter op de boerderij). Daarna zien we nog het gezicht van Élisabeth in beeld ,waarop druppels bloed van haar geliefde vallen, en daarna is de film na circa 90 minuten afgelopen.

Met de sfeer in de film zit het wel goed en ook de gekozen locaties mochten er wezen. De film werd namelijk grotendeels opgenomen in de nabijheid van de ruïnes van het middeleeuwse dorp Montméjean en dat zag er zeer fraai uit. De cast is net zoals de film behoorlijk amateuristisch, maar hoofdrolspeelster Marie-Georges Pascal (dat haar naam Élisabeth is, kom je pas op het einde te weten) deed het opzicht verdienstelijk. Helaas is ze niet naakt te bewonderen, maar ze zet wel een expressieve en overtuigende acteerprestatie neer. Haar personage evolueert geleidelijk aan van hysterisch schreeuwende vrouw, naar een actieve, rationeel denkende deelneemster aan het verhaal.

Hoewel "Les Raisins de la Mort" gewoon een amateuristische Horror film is zonder echte spanning, mocht de film er wel wezen qua sfeer, de mooie omgevingsbeelden en locaties, de mooie Brigitte Lahaie en het geweld. Het geweld is wel niet rijkelijk aanwezig, maar datgene wat erin te zien is, o.a. de onthoofding, is heerlijk grof. "Les Raisins de la Mort" heeft ook een originele benadering van het zombie-gegeven.

Heb deze film vanavond bekeken en ik moet zeggen dat ze behoorlijk veel aandacht hadden besteed aan details want de lichaamsdelen vliegen je letterlijk en figuurlijk om de oren. Stallone speelde aardig als Rambo en volgens mij heeft hij in deze film niet meer dan 20 zinnen gezegd. Maar dat is geen nadeel want zo is Stallone eigenlijk op zijn best. Hij moet het niet van de dialogen hebben maar van de actie en dat zit in deze film goed in elkaar.

Het verhaal heeft natuurlijk weinig wol om handen en is ook zeer voorspelbaar. Maar dat was eigenlijk ook al het geval bij Rambo 2 en 3.

Echt realistisch is deze film natuurlijk ook niet want als de gruwel heden in Birma echt zo extreem waren als in Rambo 4 dan was Birma binnen een paar jaar van de aardbodem verdwenen.

Erg slechte actie film. Het verhaal is waardeloos en de actie is zwaar overdreven en soms tot het belachelijke toe (een half leger valt Rambo aan met o.a. tanks en Rambo heeft geen schram ! Lekker realistisch). Spannend is de film al helemaal niet en je bent blij als hij is afgelopen.

Het einde van de film was overigens intens triest (echt belachelijk). De film krijgt van mij geen 0,5 maar een 1 vanwege de prachtige dialogen die Rambo voert in deze film ! (is cynisch bedoeld).

Lang geleden in de bioscoop gezien. Vond het toen wel een aardig film maar hij kan absoluut niet tippen aan First Blood Part I.

Het verhaal is vrij simpel maar de actie is dik in orde en er vallen veel meer doden dan in First Blood Part I (toen viel er maar 1 dode meen ik)

Omdat ik uit de beginjaren 70 kom, ben ik al mijn hele leven opgegroeid met Rambo (Rambo Pantserbeits heb ik daarentegen nog nooit gebruikt ) en de eerste film (met slechts één dode) uit de reeks heb ik destijds (1982 of 1983) op de lagere school gekeken bij een vriendje die hem gehuurd had op VHS (in het tijdperk dat de meeste videorecorders nog een bovenlader hadden) en de tweede uit de reeks heb ik op de middelbare school gezien in de bioscoop (daar verheugde ik me destijds op). De derde uit de reeks weet ik niet meer precies hoe ik die gekeken heb (vermoedelijk heb ik die zelf gehuurd) en de vierde uit de reeks heb ik destijds gekocht bij Albert Heijn (bij de pindakaas afdeling) en hetzelfde geldt voor deze afsluiter. Toch blijft het in de tijd van remakes, reboots en prequels altijd de vraag of "Last Blood" ook echt John Rambo's zwanenzang zal zijn.

De bloederige en harde actiefilms over commando en Vietnamveteraan John Rambo (Sylvester Stallone) blonken nooit uit in subtiliteit, maar gingen meestal wel altijd ergens over. Zo behandelde "First Blood (1982)" de moeizame thuiskomst van Vietnamveteranen en PTSS (oftewel posttraumatische stressstoornis), speelde "Rambo: First Blood Part II (1985)" zich af in Vietnam, speelde "Rambo III (1988)" zich af in Afghanistan (waar de Russen destijds nog zaten, van 1979-1989) en ging "Rambo (2008)" over mensenrechtenschendingen in Myanmar en leek hij eindelijk een happy end tegemoet te gaan, maar niets is minder waar.

Want In "Last Blood" krijgt de inmiddels op leeftijd zijnde John Rambo (die teruggetrokken op een ranch in Texas leeft met een goede Mexicaanse vriendin en diens dochter, die hem "Uncle John" noemt, en daar o.a. paarden traint) het aan de stok met een Mexicaanse bende mensenhandelaren (die de dochter van zijn goede vriendin hebben ontvoerd en welke ze willen gaan inzetten voor de prostitutie), maar helaas durft de film niets over de wereld van vandaag de dag te zeggen. En dan zijn de extreem gewelddadige actiescènes (met name in de laatste 15 minuten met een aantal creatieve vallen, wat wel wat wegheeft van een Skyfall-achtige finale) ook nog eens vrij zouteloos en voorspelbaar. Het uit het lichaam trekken van een bot bij de Mexicaanse mensenhandelaar El Flaco (Pascacio López), mocht er overigens best wezen.

In dit vervolg ligt namelijk de nadruk op Rambo's emotionele staat en dat element liet men in de vorige sequels maar al te graag wijselijk links liggen ten faveure van keiharde actie. Verder is het plot (o.a. vergelijkbaar met de goede Actie / Thriller film "Taken (2008)") simpel, zit het verhaal vol met clichés, zijn de eerste 35 minuten tenenkrommend slecht en heeft het verhaal van de eerste tot de laatste minuut (het verhaal opent met een reddingsactie) een zeer voorspelbaar verloop. Oftewel het weet allemaal niet te boeien en te vermaken (ik heb me eerlijk gezegd best vaak geërgerd aan bepaalde situaties), laat staan dat het ergens spannend wordt.

Het leukste is misschien nog wel de melodramatische afscheidsmontage na het einde, waarin Stallone's beste Rambo momenten uit alle films in slow-motion de revue passeren en daarna zie je hem nog even zwaar gehavend wegrijden op een paard. Dus John Rambo gaat in ieder geval niet dood in deze laatste Rambo film en of dit dan ook echt de laatste Rambo film is, is dan ook de vraag, maar gezien de leeftijd van Sylvester Stallone (inmiddels 73 jaar) en zijn uiterlijk (en dan doel ik vooral op zijn hoofd) is het wel verstandig.

Dan kom ik ook gelijk uit op de cast, want buiten Sylvester Stallone zien we verder de toch niet onbekende Paz Vega (die vroeger een Spaanse schoonheid was, zie o.a. de Drama / Romantiek film "Lucía y el Sexo (2001)"), maar haar rol als verslaggeefster / onderzoekster Carmen Delgado stelt echter bitter weinig voor. Degene om wie dit verhaal draait, te weten Yvette Monreal (in de rol van Gabrielle, die in Mexico opzoek gaat naar haar vader en daar van een koude kermis thuiskomt), vond ik zeer irritant en dat ze op een gegeven moment doodgaat (vanwege de vele drugs die men haar heeft toegediend), vond ik ook niet erg. Dat was natuurlijk wel jammer voor John Rambo (die dan uit is op wraak) en haar moeder Maria, gespeeld door Adriana Barraza.

De slechteriken waar Rambo mee moet afrekenen in dit verhaal zijn overigens de broers Victor Martínez en Hugo Martinez (die de baas is), gespeeld door Óscar Jaenada en Sergio Peris-Mencheta, en daar rekent hij zeer hardhandig mee af Zo wordt Victor Martinez o.a. onthoofd (de onthoofding zelf is helaas wel niet te zien) en bij Hugo Martínez (die ook wraak wilt nemen) wordt op het einde zijn hart eruit gesneden met een mes (daarvoor is hij ook al geraakt door vier pijlen, die hem vastzetten tegen de houten muur van de schuur).

Al met al een teleurstellend afscheid van een iconische filmheld, die een veel betere afscheidsfilm verdient dan deze dertien in een dozijn Actie / Drama film.

P.S. wel leuk om te weten is dat John Rambo fan is van de Amerikaanse rockband (met psychedelische melodieën en poëtische teksten) "The Doors", want tijdens de laatste 15 minuten durende keiharde actie, zet hij het nummer "Five to One" van hun op via een grote luidspreker.

Toch wel zonde dat Brittany Murphy er niet meer is want in deze film speelde ze zeer goed. Het verhaal is best mooi en een sterk punt in deze film is de taalbarrière tussen haar en de Japanse meesterkok (eigenlijk met alle japanners) Toshiyuki Nishida die ook prima speelde.

Maar de film had wel beter uitgewerkt moeten worden. 30 minuten voor het einde wordt er geforceerd gewerkt naar een einde en is Brittany opeens instaat om een goede soep te maken ? Dat had men veel beter kunnen uitwerken en dan was de film zelfs een stuk beter geweest. Al met al is het een leuk drama die gedragen wordt door het goede en sprankelende spel van Brittany Murphy.

Deze korte Duitse zombiefilm zag ik voorbij komen tijdens de "Horrorfilm Challenge" en leek me wel interessant (mede door de korte speelduur en omdat het een Duitse productie is) en hij is duidelijk beïnvloed door de Sciencefiction / Horror film "28 Days Later... (2002)". "Rammbock" kenmerkt zich door een ziekte waarbij een persoon die eenmaal is geïnfecteerd zich gedwongen voelt om alle niet-geïnfecteerde mensen om hen heen aan te vallen. Het enige echte verschil tussen de ziekten van de twee films, is dat de ogen van de geïnfecteerde niet rood worden zoals in "28 Days Later", maar dat ze wit worden. Ook speelt "28 Days Later" zich af in Londen en "Rammbock" in Berlijn.

In dit verhaal draait het om een virus, welke mensen verandert in moordlustige gekken, dat uitbreekt als Michael (Michael Fuith) in Berlijn aankomt om zijn ex-vriendin Gabi (Anka Graczyk) te bezoeken. Als Michael Gabi's flat binnenkomt, ontdekt hij dat ze niet thuis is. In plaats daarvan vindt hij twee loodgieters. De ene is besmet met het virus en valt zowel hem als de andere loodgieter, te weten zijn tienerassistent Harper (Theo Trebs), aan. Terwijl Michael en Harper zichzelf barricaderen in Gabi's appartement, overspoelen hordes besmette mensen de binnenplaats beneden en het woonblok. Zullen ze het overleven en zal Michael Gabi vinden?

Een achtergrondverhaal is er niet, maar deze korte Duitse zombiefilm doet precies wat hij moet doen, namelijk vermaken. Het tempo is hoog (na vijf minuten valt al de eerste zombie aan), er gebeurt meer dan genoeg, de zombies zijn gevaarlijk en zorgen voor dreiging, er valt voldoende actie (met ook wat goor) te zien en het verhaal zit opzicht ook best leuk in elkaar en wist mij in ieder geval te vermaken van de eerste tot de laatste minuut.

Een sterk punt van "Rammbock" vond ik ook de sullige hoofdrolspeler Michael, die een soort van Duitse George Costanza is uit de komische televisieserie "Seinfeld (TV Series 1989–1998)". Hij is klein, mollig en heeft het begin van een kale plek op zijn hoofd. Hij is ook erg gehecht aan zijn ex-vriendin Gabi, want als ze hem vraagt om ​​zijn sleutels terug te geven van haar appartement, komt hij op het lumineuze idee om helemaal naar Berlijn te reizen en haar terug te winnen. Het verbaast me eigenlijk dat hij ooit een vriendin heeft kunnen krijgen.

Het verhaal is opzicht ook best spannend en zeker als Michael en Harper het appartement van Gabi verlaten (om pillen te bezorgen bij iemand anders in het woonblok, in ruil voor eten) via een zelf gemaakte stormraam, waarmee ze een gat door een muur maken en in een andere woning terecht komen. Daar vindt dan ook gelijk de engste scène plaats, wanneer ze worden aangevallen door een geïnfecteerde oude dame, te weten Frau Bramkamp (Brigitte Kren), die daar woont. Hierdoor moet Harper schuilen bovenop een hoge kast, terwijl de oude dame en andere geïnfecteerden (die ook door het gat in de muur komen) hem proberen te bereiken. Michael verschuilt zich dan in een krappe voorraadkast en belandt vanuit daar op de zolder waar hij Gabbi en de zoon van Frau Bramkamp treft, waarmee ze tot ongenoegen van Michael nu een relatie heeft.

We zijn zijn dan halverwege het verhaal aangekomen, die ik persoonlijk ook het sterkste gedeelte van de film vond. De laatste dertig minuten van het verhaal zijn zeker niet slecht en het einde vond ik eigenlijk best goed, maar is wat clichématig. Er vinden dan wel nog de nodige ontwikkelingen plaats en ook kom je dan te weten (via een fototoestel van Harper) dat de geïnfecteerden bang zijn voor fel licht en daarmee weet men uiteindelijk ook het woonblok te verlaten, door een bakfiets te voorzien van felle lampen, maar daarbij loopt het niet goed af voor iedereen. Het einde heeft in ieder geval een dramatisch georiënteerde afloop en het is waarschijnlijk een afloop die je niet zou verwachten qua manier.

De geïnfecteerden, oftewel de zombies, zelf zijn overtuigend weergegeven, zowel qua uiterlijk als de woede en razernij die er als gevolg van een virus (er wordt wel geen uitleg gegeven over het ontstaan ervan) bezit van ze heeft genomen. Bij het maken van hun slachtoffers komt er weliswaar wat bloedvergieten in beeld, maar het is niet overdadig en is gezien de opzet van het verhaal vooral functioneel overkomend. Ook de dreiging die er van de zombies door hun handelen uitgaat is verzekerd. Ze zijn snel, reageren op het minste geluid dat ze horen en dringen langzaam maar zeker op, de opgeworpen barrières ten spijt.

Ook zijn er wat ondersteunende post-apocalyptische sfeervolle beelden van de daken van een deels in brand staand Berlijn te zien als Michael op het dak van het woonblok belandt (hij moet namelijk van Gabi en haar nieuwe vriend de zolder verlaten als er ruzie ontstaat). Het draagt bij aan het verhaal, zoals dat ook in "28 Days Later" het geval is en het komt ook de sfeer ten goede. Hoewel ik de korte speelduur van circa 60 minuten best prettig vond, zou een langere speelduur misschien nog beter zijn geweest, want de omstandigheden en ontwikkelingen in "Rammbock" hadden zich prima geleend voor een langere speelduur.

De cast bestaat zeker niet uit de beste acteurs en actrices, maar ze leverden wel keurig acteerwerk af en zeker hoofdrolspeler Michael Fuith als Michael, die alle zeilen moet bijzetten om de zombies voor te blijven en daar herhaaldelijk door enkel meer geluk dan wijsheid in slaagt. Ook is er verdienstelijk werk van Theo Trebs als de jeugdige Harper, die al evenzeer al zijn geluk nodig heeft. Hij is het soort van jongen dat een wapen kan maken met een paar vorken en een elastiekje en zijn grootste bijdrage in deze film is dat hij ontdekt dat felle lichten de geïnfecteerden afschrikken. De overige cast deed het ook verdienstelijk, waarbij ik Emily Cox (als Anita wiens vriend gedood wordt door zombies en die naderhand close wordt met Harper) best een leuke vrouw vond om naar te kijken, en geven de diverse flatbewoners en zombievertolkers gestalte.

Al met al is deze Duitse "Rammbock" best een opvallende zombiefilm, die ondanks het gebrek aan originaliteit en de clichématigheden die erin voorkomen, toch zonder moeite van begin tot eind de aandacht weet vast te houden. Het is ook een voorbeeld van een zombiefilm die met relatief weinig middelen kwalitatief goed uit de verf weet te komen.

Wow, dit zijn toch echt mijn soort film. Gewoon keihard, zonder medelijden (een klein beetje dan) en vrijwel niemand wordt gespaard, afknallen die handel

De inleiding van het verhaal is aardig gedaan en iedereen die toen niet aardig is geweest tegen Bill zal later de consequenties ervan ervaren (en die zijn niet mild). Het begin is sowieso best mooi gedaan want je ziet dat Bill eigenlijk best een vrij normaal leven had (inclusief liefhebbende zorgzame ouders) alleen had hij het niet echt op met de verloederde maatschappij en regering. Op de laatste twee gaat Bill dan ook keihard zijn gram halen en hij doet dat niet bepaald mild. Vooral de wraak op de koffieverkoper was geweldig

Het hele verhaal zit overigens uitstekend in elkaar en weet te boeien tot het einde. De actie (lees geweld) is fraai, keihard (best realistisch) en ruimschoots aanwezig en zeker vanaf de 30e minuut tot het einde (ijzersterk) is het genieten geblazen. De manier hoe Bill er ook nog mee wegkomt is overigens geniaal. De rol van Bill (hij had ook nog humor) werd prima geweldig gespeeld door Brendan Fletcher. Qua uitvoering had het misschien een klein beetje weg van de film "Falling Down" maar deze film is gewoon veel harder en meedogenloos.

P.S. deze film is niet bepaald geschikt voor de gevoelige kijker. Het zou me niet verbazen als Anders Behring Breivik uit deze film inspiratie heeft gehaald voor zijn daden.

Aardig vervolg op het ijzersterke eerste deel van "Rampage (2009)", maar ook niet meer dan dat helaas.

Dit vervolg gaat verder waar het eerste deel stopte. Zo trekt Bill Williamson (gespeeld weer door Brendan Fletcher) weer snel zijn imponerend zwart bepantserd uniform aan en knalt hij wederom aardig wat onschuldige mensen af. Echter het heeft niet dezelfde impact, het aantal is ook stukken minder, als het eerste deel (misschien ook omdat het leuke en verrassende er nu vanaf is en het oogt ook wat geforceerd, zeker toen hij in de campingstoel zat in het steegje), maar toch blijft het leuk om te zien

Het verhaal zit ook wel aardig in elkaar (met heel veel flashbacks naar het vorige deel) en weet te boeien, maar in deze film heeft het verhaal hoofdzakelijk een politiek toontje (de rijken krijgen overal de schuld van) en lijkt het erop dat regisseur Uwe Boll een boodschap wilt achterlaten. Deze boodschap zit ook min of meer letterlijk in het verhaal in de vorm van de videospeech van Bill Williamson. Het verhaal speelt zich helaas ook grotendeels af op één locatie, in dit geval het tv-station, en dat is eigenlijk een beetje saai en oogt ook redelijk goedkoop. Het einde was overigens leuk gevonden, maar aan de ene kant wel wat ongeloofwaardig en misschien ook wel flauw. Er kan dus makkelijk weer een derde deel komen. Brendan Fletcher speelt de rol van Bill Williamson overigens weer uitstekend. Hij praat nu wel meer dan hij schiet. De rest van de cast stelt weinig voor inclusief regisseur Uwe Boll die totaal ongeloofwaardig speelt en ook totaal overbodig was.

Al met al dus gewoon een aardig vervolg, maar zoals eerder gezegd "meer ook niet". Vanwege de duur van precies 90 minuten kijkt de film zich verder wel lekker weg en verveeld hij ook eigenlijk nergens.

Hoewel dit derde en tevens laatste deel in de "Rampage" reeks niet kan tippen aan het geweldige eerste deel, is dit toch zeker een waardige afsluiter en wist het interessante politiek getinte verhaal me ook te boeien en te vermaken van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 95 minuten). Schijnbaar heeft Uwe Boll een enorme hekel aan America, want die kregen er flink van langs en op het einde moeten bepaalde bekende personen (o.a. voormalig president George Bush, Facebook oprichter Mark Zuckerberg en de zangeressen Rihanna, Taylor Swift en Britney Spears ) dit zelfs met de dood bekopen, als een gedeelte van Amerika in opstand komt en het gemunt hebben op rijke buurten inclusief Wall Street. Ook is Uwe Boll best actueel met deze film door er o.a. het politiegeweld in Amerika erbij te betrekken en ook ISIS, waarvan men denkt dat zij bepaalde aanslagen hebben gedaan (ze claimen het ook gewoon), terwijl het Bill Williamson was. ISIS en de islam krijgen het er overigens flink van langs van Amerika, door het inzetten van 22 kernkoppen en 38 neutronenbommen op islamitische landen als Pakistan, Indonesië en het hele Midden-Oosten. Daarbij wordt dan ook nog eens leuk gezegd:

"Rusland en China steunen de aanvallen en de grondstoffen worden verdeeld tussen de VS, Rusland, China en West-Europa"

Het verhaal (met ook redelijk wat flashbacks naar het eerste en tweede deel van de "Rampage" reeks) zit best goed in elkaar en weet ook te boeien en te vermaken en met bepaalde standpunten in deze film maakt Uwe Boll best een punt. Het draait in deze Actie / Misdaad film eigenlijk ook niet zo zeer om de actie (zit er wel zeker in) maar vooral om de standpunten, meningen, dialogen en kritiek van Bill Williamson (wederom goed gespeeld door Brendan Fletcher) op Amerika. Dit zit zo diep bij hem ingeworteld dat hij besluit om de president, de vicepresident en de minister van defensie dood te schieten. Bill Williamson staat ook niet alleen met zijn kritiek op Amerika, want hij heeft inmiddels een heel netwerk van handlangers en volgers die hem helpen en doen wat hij hun opdraagt met o.a. uitspraken als "Wanneer ga je nou eindelijk eens iets doen ?" (dat deed de zwerver in de opening op het einde en dan letterlijk en figuurlijk), "Ik wil jullie wakker schudden en veranderen" en "Ik zal me laten doden om mijn boodschap aan jullie over te brengen".

Ook heeft Bill Williamson opeens een vriendin met de naam Crystal, waarvan hij ook één baby heeft. Maar gelukkig maken die hem niet echt soft (hoewel hij het er soms wel moeilijk mee heeft), want ook in deze film gaat hij weer lekker te keer en zeker op het einde als hij zich heerlijk uitleeft op de politie, SWAT en FBI die hem willen inrekenen en daarbij draagt hij ook weer zijn zelf gemaakt gepantserd pakje met helm. Hoewel hij daarbij iedereen uitschakelt, kost het hem ook zijn eigen leven (dat was ook ingecalculeerd bij hem en ook bewust) en eindigt daarmee ook eigenlijk de "Rampage" reeks. Het einde vond ik overigens best goed en ook wat er gebeurt na de dood van Bill Williamson. Ook vond ik het wel leuk om te weten wat er met de vader van Bill Williamson is gebeurt, want hij heeft namelijk zelfmoord gepleegd omdat hij de de gedachte niet meer kon verdragen dat hij hem op de wereld had gezet Visueel gezien heeft deze film eigenlijk weinig te bieden en dat Uwe Boll maar een beperkt budget voor deze film had, was dan ook overal aan te zien (o.a. de decors). Visueel gezien was de WK7 nieuwsverslaggeefster (gespeeld door Loretta Walsh) misschien nog wel het meest interessante.

De cast in deze film is eigenlijk best beperkt, maar ze deden het wel allemaal leuk en met name natuurlijk Brendan Fletcher in de rol van Bill Williamson. Ook Ryan McDonell (in de rol van racistische FBI agent Vincent Jones die belast wordt met het onderzoek op de moord van de president) en Steve Baran (in de rol van FBI agent James Molokai die ook belast wordt met dit onderzoek) deden het aardig en waren ook een leuke toevoeging in het verhaal. Met name ook hoe ze steeds voor schut werden gezet door Bill Williamson, die ook alles van hun weet (dankzij één van zijn handlangers binnen de FBI, die afluisterapparatuur heeft geplaatst).

Gewoon een goede en vooral interessante afsluiter van de "Rampage" reeks en hopelijk zal dit niet de laatste film zijn van Uwe Boll (komt na de aftiteling nog even in beeld en neemt dan zijn pet voor je af, waarna hij zich omdraait en wegloopt), want dat zou best jammer zijn omdat zijn films namelijk afwijken van de standaard en dat levert toch wel eens een leuke en aparte film op zoals de hele "Rampage" reeks, "Heart of America (2003)", "Tunnel Rats (2008)" en "Darfur (2009)".

Qua drama best een redelijke film (zitten wel een aantal saaie stukken in) maar degene die deze film draagt is Woody Harrelson die goed en ook best overtuigend speelt. Hoewel het verhaal me wel wist te boeien kwam ik eigenlijk niet echt in de ban van het verhaal. Leuk om eens gezien te hebben maar na een paar dagen ben ik deze film waarschijnlijk weer helemaal vergeten.

P.S.de achtergrond muziek (geregeld keihard) was regelmatig wel fraai gedaan.

Een vermakelijke ouderwetse Thriller welke ik afgelopen nacht bij toeval heb gezien op de Duitse televisiezender ARD. Zowel deze als ook de andere Duitse televisiezender ZDF zenden op vrijdag- en zaterdagnacht veel oude films (vooral jaren 60 en 70) uit, die vaak leuk zijn om naar te kijken.

Dat geldt ook voor deze film en dan vooral natuurlijk voor het meespelen van Sean Connery in de rol van Scandinavische Militaire chef Nils Tahlvik. Hij speelde die rol overigens verdienstelijk en hij is het ook vooral die deze film het kijken waard maakt. Dat het verhaal over de vliegtuigkaping zich afspeelt in Scandinavië (in Noorwegen in dit geval) is alleen te zien aan het landschap want voor de rest oogt deze film heel Brits (oogt soms ook wat stijfjes) en Engels is ook gewoon de voertaal. Het verhaal wat inderdaad een soort voorloper is van de "Die Hard 2 (1990)" film (niet dat Sean Connery zich bezig houdt met actie, want hij is vooral tactisch bezig met de vliegtuigkapers) zit leuk in elkaar en weet ook wel te boeien. Verwacht overigens niet veel van de actie (zit er overigens ook nauwelijks in), want dit is een pure thriller. Omdat deze film nu inmiddels meer dan 40 jaar oud is, ziet het er wel allemaal zeer gedateerd uit. Omdat deze film pas werd uitgezonden rond 1:20 in de nacht, ben ik soms wel wat in slaap gedut en dat lag niet aan de film

Al met al leuk om eens gezien te hebben deze ouderwetse vermakelijke Thriller en dan vooral vanwege Sean Connery.

Leuk vermaak met een prima rol van Mel Gibson.

Het eerste gedeelte (zeg maar de eerste 30 minuten) van deze Komedie film was best leuk en vermakelijk en toen heb ik ook regelmatig moeten lachen, maar daarna wordt het helaas een flauwe bedoeling en wordt het zelfs langdradig, terwijl de film maar circa 75 minuten duurt.

In dit wel leuk gevonden verhaal draait het in eerste instantie om de apocalyps die de aarde treft en waarbij de overgebleven mensen (ongeveer de helft, de gelovigen, van de mensheid is naar de hemel gegaan) te maken krijgen met pratende sprinkhanen die zeggen "lijd nu ", bloedregen, plunderende en moordende geesten, vuilgebekte kraaien, brandende stenen die uit de lucht vallen en natuurlijk ook de antichrist. Deze antichrist in de vorm van Earl (leuk gespeeld door Craig Robinson), die zichzelf "Het Beest" noemt, bombardeert steden zoals Chicago, Tokio, Londen en Orlando en is enorm seksistisch aangelegd.

Onder deze omstandigheden proberen Ben House (verdienstelijk gespeeld door John Francis Daley) en zijn vriendin Lindsey Lewis (leuk gespeeld door Anna Kendrick) er het beste van te maken en gaan ze een broodjes zaak (via een broodjeskraam) runnen. Maar door een brandende steen gaat dit plan letterlijk en figuurlijk in rook op en gaan ze opzoek naar een methode om geld te verdienen voor een nieuwe broodjeskraam. Via de vader (verdienstelijk gespeeld door Rob Corddry) van Ben die werkt voor de antichrist, komen ze dan per ongeluk de antichrist tegen, die dan onmiddellijk als een blok valt voor Lindsey en haar probeert te versieren met teksten als:

"Wil je iets hebben ? Een hotdog ? Maiskolf ? Worstje ? Ander penisvormig eten ?"

"Je bent echt verrukkelijk. Je vagina smaakt vast naar pistache-munt-ijs"

De antichrist wil namelijk neuken met Lindsey (het liefst in de anus), die nog maagd blijkt te zijn, en ze moet ook zijn kinderen gaan baren. Hij zegt dan op een gegeven moment als hij wandelt met haar, de onderstaande poëtische zin:

"Ga je maar klaarmaken voor vanavond Lindsey. Lak je teennagels, knip je schaamhaar, bleek je anus"

Lindsey wilt dat natuurlijk allemaal niet omdat ze al een vriend heeft en ze ook walgt van de antichrist, maar als ze het niet doet zal de antichrist haar hele familie gaan vermoorden en ook die van haar vriend Ben. Om dit te voorkomen gaan Ben en Lindsey een plan (waarin de antichrist wordt vermoord) bedenken en daar draait het dan om in dit verhaal.

Helaas wordt het daarna (dus na 30 minuten) allemaal een flauwe en langdradige bedoeling en is het verhaal eigenlijk ook niet meer echt leuk. De enige die dan nog voor wat humor zorgt is de seksistische antichrist. Het einde met het gevecht tussen Satan (de antichrist is dan verandert in Satan) en de Aziatische God (gespeeld door Ken Jeong) die boos is op Ben en Lindsey i.v.m. wat ze gedaan hebben, was ook nog enigszins leuk en met name de afloop ervan en het gevolg voor de aarde. De cast die bestaat uit een aantal bekende humoristische personen deed het in het algemeen verdienstelijk tot leuk en vooral dan Anna Kendrick (ook bekend van het liedje "cups", maar haar cups zijn helaas wel niet bloot te bewonderen in deze film) en Craig Robinson. De vader van Lindsey gespeeld door John Michael Higgins deed het ook leuk (o.a. als zijn vrouw terugkomt van de hemel die daar is weggestuurd en als Orlando wordt weggevaagd), maar helaas heeft hij maar een zeer korte rol in het verhaal.

Ondanks dat deze film maar iets van 75 minuten duurt en het eerste gedeelte van het verhaal (zag er visueel ook aardig uit) gewoon leuk is, is deze Komedie helaas toch aan de flauwe kant en is hij dus ook niet meer dan leuk om eens gezien te hebben.

Heb deze film 3 jaar geleden gezien en vond het toen best een grappige film (m.u.v. Rowan Atkinson want die vond ik vreselijk). Vooral de nazi-grappen vond ik schitterend (museum en auto). Ook de rol van Newman (uit Seinfeld) was zeer humoristisch.

Het verhaal stelt opzicht niet veel voor maar omdat er zoveel verschillende leuke types in de film meespelen is dit best een goede humor film. Het einde van de film vond ik overigens zeer slecht.

Het is inderdaad zoals hier vaker gezegd is, deze film moet je niet te vaak kijken want dan vind je hem alleen maar slechter omdat het grappige er dan vanaf is.