Opinions

Inderdaad niet meer dan een redelijke thriller. Verhaal is best aardig en Kevin Bacon doet het prima als bad guy. Het is jammer dat Meryl Streep in deze film meespeelt want ze verpest eigenlijk min of meer de film.

"All you have to do is follow three simple rules."
"One: Never underestimate your opponent."
"Two: Take it outside."
"And three: Be nice."

Nadat ik zaterdagavond de remake van "Road House" had gezien, wilde ik ook het origineel zien, waarvan ik niet wist of ik deze vroeger wel of niet had gezien. Maar toen ik de "The Jeff Healey Band" hoorde en zag met de blinde zanger/gitarist Jeff Healey (gestorven in 2008), wist ik dat ik deze film had gezien. Jeff Healey was destijds behoorlijk in opkomst en velen vonden hem geweldig, maar ik heb er eerlijk gezegd nooit wat aan gevonden (ik begon toen ook aan Metal fase met bands als Metallica, Anthrax, Megadeth en Slayer en naderhand nog zwaarder). Zijn band speelt in deze film zowel bekende (covers) als onbekende nummers live en dat op hun eigen manier. Ook zingt zangeres Kathleen Wilhoite een keer mee, die in deze film een klein rolletje heeft als barkmedewerkster Carrie Ann.

De remake vond ik ondanks het meespelen van de gespierde Jake Gyllenhaal wat tegenvallen en dit origineel is niet veel beter. Dat ik me deze film eigenlijk ook nauwelijks meer kan herinneren, zegt min of meer al genoeg. Toch vond ik deze film net iets beter en dat vanwege de actie (die wat grover is, zo doodt Dalton iemand door zijn strottenhoofd eraf te trekken), de cast en omdat er naaktheid in te zien valt in vijf scènes en dat o.a. van de rondborstige Julie Michaels die een striptease geeft tijdens een optreden van de "The Jeff Healey Band".

Die Julie Michaels speelt de rol van een sletje en zegt op een gegeven moment tegen Dalton.

"Would you be shocked if I said "Let's go to my place and fuck"? Ain't gonna kill you. You know, you might even like it."

En hoewel deze film eind jaren tachtig is uitgebracht, is "Road House" wel een typische jaren tachtig film.

In dit verhaal draait het om de beruchtste uitsmijter uit Missouri, te weten James Dalton (Patrick Swayze), die door eigenaar Frank Tilghman (Kevin Tighe) wordt benaderd om orde op zaken te stellen in zijn bar "The Double Deuce". Maar als hij de bar van de ene na de andere redneck, plaatselijk crimineel en eigen crimineel barpersoneel (zoals de stelende barman en een serveerster die handelt in drugs) bevrijdt, haalt hij de woede van hun werkgever op zijn hals, namelijk de beruchte afperser Brad Wesley (Ben Gazzara). En zeker als Dalton ook nog een relatie aangaat met Dr. Elizabeth Clay (Kelly Lynch), waar hij altijd verliefd op was. Het stadje is doodsbenauwd voor Wesley, maar Dalton is er klaar voor om actie te ondernemen! Hij kan het hoofd bieden aan de volgelingen van Wesley in het ene spectaculaire gevecht na het andere, maar wanneer zij in grote getale terugslaan, weet Dalton dat hij de confrontatie met de criminele boss zelf aan moet gaan in een vernietigende eindstrijd.

Als je kijkt naar de gespierde actiehelden van de jaren '80 (zoals Sylvester Stallone, Arnold Schwarzenegger en Jean-Claude Van Damme) lijkt Patrick Swayze, gezien zijn bouw, niet de beste keuze voor de rol van de meest beruchte uitsmijter van Missouri. Maar niets is minder waar, dit blijkt de kracht van de film te zijn. De geschoolde balletdanser Swayze zet een geloofwaardige stoïcijnse uitsmijter neer die meer kracht heeft dan zijn lichaam doet blijken.

De film is niet, zoals Dalton op een gegeven moment zegt (tijdens de drie regels), "Expect the unexpected". Het is juist precies wat je kan verwachten, namelijk de welbekende goeie tegen de slechteriken met veel over-the-top gevechten. Hierdoor is het verhaal soms wat te simpel en mist het enige diepgang. Zo krijg je over het verleden van Dalton nauwelijks iets te weten, terwijl je dat bij de remake juist wel te zien krijgt via flashbacks. Ook zijn de dialogen op zijn minst afgezaagd te noemen en zit de film vol met clichés (volkom in de jaren 80), maar dit wordt wel aardig afgewisseld met de nodige vechtscènes, explosies (als Brad Wesley weer eens een gebouw van een eigenaar in de fik zet en laat opblazen, zoals van Red Webster die handelt in auto onderdelen en boer Emmet waar Dalton een kamer van huurt zonder enige luxe), andere actie (zo laat Brad Wesley een autobedrijf van een eigenaar vernielen met een monstertruck) en mooie vrouwen (zoals Kelly Lynch en Julie Michaels die ook beiden naakt, borsten en billen, zijn te zien) die je aandacht vast weten te houden.

Zoals eerder gezegd valt er ook wat naaktheid te zien en dat voor het eerst na circa 28 minuten als barmedewerker Steve in de bar een vrouw (Gary Hudson) vanachter staat te neuken (waardoor hij ontslagen wordt door Dalton) en vrij snel daarna als Brad Wesley in de avond een feest geeft in zijn huis (zijn huis ligt overigens recht tegenover de boederij van Emmet waar Dalton woont) en we dan een aantal naakte vrouwen te zien krijgen die in zijn zwembad springen of erin gegooid worden. Daarna zien we nog naaktheid van een vrouw in de bar waar Wade Garrett (Sam Elliott) werkt, hij wordt dan gebeld door Dalton die zijn hulp nodig heeft, en waar een "Wet T-shirt" contest wordt gehouden en waar men "T-shirt" op een banner heeft doorgestreept

En verder zien we Kelly Lynch een keer naakt als hij met Dalton gaat vrijen en dat o.a. bovenop de veranda, waardoor Brad Wesley het op afstand jaloers kan bekijken. En niet te vergeten zien we na circa 80 minuten ook nog (of beter gezegd eindelijk) naaktheid van Julie Michaels tijdens haar fraaie striptease show. Ze is overigens een handlanger / liefje van Brad Wesley. Ook zien we een vrouw (Cheryl Baker) wiens borsten worden betast door een man in de bar, maar daarbij valt er helaas wel geen naaktheid te zien. Daarbij wordt er wel gezegd door haar pooier tegen een andere man

"I'll tell you what, for 20 bucks you can kiss 'em. Ten a kiss. Here and now."

Maar omdat de man de borsten de hele tijd aanraakt (de pooier zegt dan ook geïrriteerd "Hey, buddy, what are you doin'? Are you gonna kiss 'em or not?") en geen geld heeft, ontstaat er een gevecht.

Het einde wat zich afspeelt in de trofeeruimte (met allemaal doodgeschoten dieren) van Wade Garrett was opzicht ook wel aardig en zelfs een beetje komische vanwege een dikke handlanger, te weten Tinker (John William Young) waarop een opgezette ijsbeer valt en hij houdt zich op het einde ook aan het protocol van "horen, zien en zwijgen" (dan zien we ook de aapjes in beeld die dit uitdrukken), van Brad Wesley, die ook als enige slechterik weet te overleven. Daar ontstaat dan een eindgevecht tussen Dalton en Brad, welke Dalton natuurlijk wint, maar Dalton doodt hem echter niet, want dat doen de vier eigenaren (Frank Tilghman, Red Webster, Emmet en Stroudenmire en de laatste heeft een autobedrijf) die één voor één op hem schieten en daarna zeggen:

"This is "our" town, and don't "you" forget it."

Van de cast deed natuurlijk Patrick Swayze het leuk als James Dalton en hij heeft ook leuke oneliners, zoals "I don't fly. it's too dangerous" en "Pain don't hurt.". Ook doet hij op een gegeven moment Oosterse vechttechnieken buiten in zijn eentje, wat dat doet denken aan films zoals "The Karate Kid (1984)" en diverse Bruce Lee films. Deze Oosterse vechttechnieken komen hem natuurlijk goed van pas tijdens diverse gevechten, waarbij hij ook moet incasseren en dan naait hij ook meestal zijn eigen wonden. Hij laat dat één keer doen door Dr. Elizabeth Clay, waarna hij haar naait

Verder deed ook Sam Elliott het als uitsmijter Wade Garrett verdienstelijk, maar zijn rol is relatief kort. Hij komt na circa 70 minuten per motor aan (raakt dan gelijk betrokken bij een gevecht om drank) om Dalton te helpen en na circa 100 minuten is hij dood (doodgestoken met een mes en een briefje van Brad Wesley). Daarna gaat Dalton ook wraak nemen, wat dan te zien is in de laatste 10 minuten. Ben Gazzara als slechterik Brad Wesley deed het ook verdienstelijk en Kelly Lynch (als Dr. Elizabeth Clay) en Julie Michaels (als Denise) waren leuk om naar te kijken en de laatste had ook een typisch jaren 80 sletterig uiterlijk. En behalve dat Jeff Healey muziek speelt in deze film, heeft hij ook een rolletje als Cody die een bekende is van Dalton.

Nu ik zowel het origineel uit 1989 en de remake uit 2024 heb gezien, is het het leuk om de verschillen te zien. In het origineel draait het om de bar "The Double Deuce" en in de remake heet de bar (strandtent) "Road House". Het origineel speelt zich af in Missouri en de remake in Florida. In het origineel komt Dalton aan met een Mercedes (dan zegt ook iemand tegen hem "Hey, hotshot... what's wrong with Detroit cars?"), en koopt hij ook een auto met een V8 motor (schijnbaar trok hij zich toch de kritiek aan ), en in de remake per bus. In het origineel laat Dalton zich in het ziekenhuis hechten en in de remake laat Dalton dat bewust niet doen. In het origineel blijft Dalton bij Dr. Clay waarop hij verliefd wordt (in de allerlaatste scène zien we dan ook Dalton en Dr. Clay naakt vrijen in de rivier tussen het landgoed van Wade Garrett en Emmet) en in de remake vertrekt hij zonder haar.

Ondanks dat "Road House" nooit echt een hit te noemen is geweest, is het een waardige cultfilm, die in 2024 ook een remake heeft gekregen. Voor wie op zoek is om rustig languit op de bank te liggen en onder het genot van een biertje een film te kijken met een simpel verhaal met vechten, explosies, andere actie, livemuziek (The Jeff Healey Band) en naaktheid, is het zeker geen verkeerde keuze. Maar verwacht wel geen echt goede film, want de film zit vol met clichés en duurt eigenlijk ook iets te lang (na circa 90 minuten zat ik al te hunkeren na het einde).

"Do you have insurance?"

Ik weet niet of ik destijds de originele "Road House (1989)" met Patrick Swayze in de hoofdrol heb gezien, maar deze clichématige remake stelt weinig voor en zeker als de voormalige UFC-kampioen Conor McGregor (die hier een huurling speelt) na circa 55e minuten voor het eerst in beeld komt en dan ook nog eens volledig naakt (na het einde kom je overigens te weten waarom dat is). Hij zag er een beetje uit als Gerard Butler op steroïden en hij loopt erbij alsof hij net in zijn broek heeft gepoept. Met zwaar geforceerd spel en een handvol net-niet oneliners voelt zijn rol als een uit de hand gelopen cameo, al komt hij tot recht in de vechtscènes.

Voormalig UFC-vechter Elwood Dalton (Jake Gyllenhaal) is een man die alleen al angst inboezemt door iemand aan te kijken. Door die zwijgzame intimidatie is hij natuurlijk een gedroomde uitsmijter, en dus gaat Dalton aan de slag in het smoezelig wegrestaurant "Road House" in Florida Keys, waar hij ingehuurd wordt door eigenaresse Jessica Williams voor 5000 dollar per week. En hoewel einzelgänger Dalton daar verrassend snel aardt en vrienden maakt, ontdekt hij ook dat dit paradijs niet is wat het lijkt en ook maakt hij razendsnel behoorlijk wat (criminele) vijanden zoals de rijke Ben Brandt (Billy Magnussen), die het wegrestaurant nodig heeft om er een resort te bouwen voor de rijken. Daarom stuurt hij er regelmatig criminele motorbendes naar toe om herrie te schoppen, zoals de motorbende onder leiding van Dell (JD Pardo).

Deze Road House remake doet in ieder geval één ding goed, namelijk zichzelf niet zo serieus nemen. Ook de enorm gespierde Jake Gyllenhaal speelt zijn rol zichtbaar met de nodige ironie en zelfspot. En hij is ook het beste wat deze film te bieden heeft. En dat redt de film ook gedeeltelijk, want de rest is niet zo goed. Het dertien in een dozijn verhaal is flinterdun en zit vol met clichés en stereotype personages en de speelduur van bijna twee uren wordt opgevuld met gevechten in de strandtent, livemuziek (was opzicht niet slecht) in de strandtent, een lokale gangster die verblijft op een luxe jacht op zee en die de horeca langs de hele kust tegen elke prijs wil opkopen voor een luxe resort, een meisje in een boekenwinkel waar Dalton een vriendschapsband mee krijgt en een halve liefdesaffaire tussen Dalton en een lokale verpleegster in een ziekenhuis die de strandtent-gangers na een gevecht met Dalton weer moet oplappen (o.a. eentje met een gebroken arm, eentje met een hersenschudding en eentje met gebroken vingers) en een corrupte sheriff die voor de lokale gangster werkt en die de vader is van de lokale verpleegster.

De film bevat aardig wat actie (zeker in de tweede helft van het verhaal als Conor McGregor verschijnt), muziek (typische bands voor in een bar) en humor en de vechtscènes zijn strak in beeld gebracht. Het grootste probleem is echter dat het als kijker allemaal moeilijk te geloven is en dat terwijl de lat van geloofwaardigheid bij dit soort films al meestal laag is. Dat er in een sfeervolle en relaxt ogende strandtent zoveel gevechten (o.a. door de muziek) plaatsvinden is al ongeloofwaardig. Dalton geeft het zelf ook al aan bij aankomst dat de strandtent er "vredig" uitziet, tot het publiek 's avonds de boel op stelten zet.

En dan komt na circa 55 minuten ook nog de Ierse spierbundel Conor McGregor in beeld als de geflipte Knox, die zwaar overdreven acteert en die het niveau van de film nog verder naar beneden haalt. De beste man kan het beter bij vechten laten, want zijn acteerwerk slaat elke plank mis. Vanaf dan is er wel meer actie te zien, waaronder verschillende gevechten tussen hem en Dalton en natuurlijk schakelt Dalton hem in het laatste gevecht uit door hem dood te steken. Iemand die overigens ook het niveau van de film naar beneden haalt, is de clichematige Sheriff (Joaquim de Almeida) die zichzelf "Big Dick" noemt. En hoewel het einde zeer veel actie bevat (o.a. op zee met boten), was het ook zeer flauw en voorspelbaar en na circa 112 minuten vertrekt Dalton ook weer alleen met de bus, waarmee hij ook was aangekomen. En tijdens de aftiteling kom je dus nog te weten waarom Conor McGregor tijdens zijn introductie volledig naakt is.

Zoals eerder gezegd is Jake Gyllenhaal het beste wat deze film te bieden heeft en ik zie hem ook graag in films. Hij heeft duidelijk veel tijd besteed in de sportschool en aardig wat vechtlessen gevolgd. Vanaf de eerste minuut (waarbij een vechter, te weten rapper Post Malone in een een cameo, zich gelijk terugtrekt als hij hem ziet en herkent) overtuigt hij als brute bad ass en dat is een mooi contrast met zijn kalme, beetje slaperige uitstraling. Omdat Gyllenhaal een uitstekende acteur is, weet hij met gemak het personage van Dalton een scherp randje te geven. Hij is een MMA-vechter die in het verleden (dat krijgen we te zien via flashbacks) een flinke misstap maakte en daar nog steeds spijt van heeft. Dalton straft zichzelf door zijn gevoelens uit te schakelen en mensen op een afstandje te houden. Zo’n gekwelde rol is Jake Gyllenhaal op het gespierde lijf geschreven.

De overige cast in de film stelt niet veel voor, maar Hannah Love Lanier als het meisje Charlie in de boekenwinkel die Dalton ontmoet als hij aankomt per bus in Florida Keys en die hem een boek geeft over een boom in Florida Keys, deed het nog verdienstelijk. Zij merkt ook op dat hij net een westernheld is die afrekent met de schurken om daarna weer te vertrekken en dat klopt best aardig. Natuurlijk wordt haar boekenwinkel ook in de fik gestoken door criminelen en krijgt zij van Dalton op het einde (vlak voordat hij weer vertrekt) een koffer vol met geld van de criminelen.

En verder deed Billy Magnussen het als de lokale gangster Ben Brandt ook nog verdienstelijk. We krijgen hem voor het eerst te zien na circa 30 minuten op zee op zijn luxe jacht, waar hij geschoren wordt op het dek door iemand en waarbij de zee niet bepaald kalm is. Ook JD Pardo als Dell, die de leider is van een motorbende, deed het opzicht niet slecht, maar zijn rol is niet groot en mede omdat hij op een gegeven moment gegrepen wordt door een krokodil bij de woonboot van Dalton. Tussen hem en Dalton ontstaat ook een leuke dialoog als ze op het punt staan om met elkaar te vechten:

Dalton: Uh, before we start... Do you have insurance?
Dell: What?
Dalton: Like, you have medical insurance?
Dalton: Your coverage good? Like, you have dental?
Dell: Oh, ha-ha! Yeah. I'm not the one that's gonna fuckin' need it.
Dalton: Okay.

Daarna wordt hij natuurlijk in elkaar geslagen met een hersenschudding als gevolg.

De rollen van Jessica Williams als strandtenteigenaar Frankie en Daniela Melchior als verpleegster Ellie, voegden eigenlijk niets toe aan het verhaal. Frankie haalt eigenlijk alleen Dalton naar haar strandtent en voor de rest heeft ze nauwelijks een bijdrage in het verhaal en met Ellie (die hij ook redt) krijgt Dalton een relatie (ze ontmoeten elkaar voor het eerst in het ziekenhuis huis, waar Dalton zijn slachtoffers heen rijdt) die eigenlijk ook niet veel voorstelt. We zien haar een keer zoenen met hem op zee (dat was overigens cinematografisch een mooie scène vanwege de locatie waar het gebeurt) en daar blijft het eigenlijk ook bij en ze zegt op een gegeven moment ook dat hij moet vertrekken (en wat hij ook doet) en waarbij ze dan niet met hem meegaat.

Al met al is deze remake een matige Actie / Thriller film, die alleen vanwege de gespierde Jake Gyllenhaal nog het kijken waard is. Misschien moet ik ook eens het origineel uit 1989 kijken of die niet beter is.

Mooie en spannende film en de film straalt een typisch jaren 20 sfeertje uit. Prima gespeeld door Tom Hanks.

Na gisteren de leuke en vermakelijke korte Horror film "Right to Die (2007)" te hebben gezien, was ik best onder de indruk (qua uiterlijk) van de zeer rondborstige actrice Julia Benson (die ook als naam heeft Julia Anderson) en wilde ik haar graag en vooral bloot zien in een andere film en toen kwam ik dus uit op deze Drama film, waarin ze de rol speelt van stripster (die ook nog studeert op de universiteit ) Anna die verliefd wordt op American Football universiteitssporter Elliot (gespeeld door Mike Reilly, die tevens de regisseur is van deze film en daarna gelukkig geen film meer heeft gemaakt). Dus dan zou je wel verwachten dat je aan trekken (leuke woordspeling) komt qua blootgehalte omtrent Julia Benson, maar helaas kwam ik van een koude kermis thuis, want Julia Benson is juist niet bloot te bewonderen (je ziet alleen zeer sporadisch een heel klein beetje van haar borsten, maar nooit in volle glorie) en de scenes waarbij ze als stripster te zien is, draagt ze een zwart jurkje (zag er wel sexy uit).

Het flauwe moraal verhaal m.b.t. sporters, steroïden, laag testosteron, seksueel niet presteren (Anna zegt op een gegeven moment ook "Why aren't you hard") en onvruchtbaarheid stelt ook nog eens weinig voor en weet nauwelijks te boeien en te vermaken en is vooral saai en langdradig (ik heb ook regelmatig zitten vooruit te spoelen). Sowieso zijn de meeste dialogen (en daar draait het vooral om) tenenkromend slecht, maar oogt ook alles zeer goedkoop (o.a. de decors die veel weg hebben van decors, welke gebruikt worden in pornofilms) en dat komt omdat deze film waarschijnlijk gemaakt is voor een appel en een ei. Hier en daar zitten er een paar leuke scenes in een vooral als Elliot naar verschillende doctors (in totaal iets van drie stuks) gaat voor hulp. Met name de eerste doctor komt met drie leuke alternatieven, zodat Elliot toch een erectie kan krijgen:

1e gebruik van Viagra (maar dat is weer juist niet goed voor het testosteron);
2e injecties in de penis (nadeel beschadigen de huid van de penis, via operatie wel te verhelpen);
3e crème/zalf smeren op penis (maar smaakt smerig voor de vrouw als ze hem oraal wilt bevredigen).

De doctoren komen eigenlijk tot de conclusie (mede vanwege zijn jonge leeftijd en omdat hij sporter is) dat het probleem aan Elliot ligt, omdat ze vermoeden dat hij als sporter steroïden heeft gebruikt (iets wat Elliot steeds ontkent en daar ook kwaad over wordt tegen de vrouwelijke doctor Kahn, die nog enigszins verdienstelijk werd gespeeld door Poppi Reiner). Maar eentje (de laatste doctor) vermoedt dat het te maken heeft met een flinke hersenschudding die hij heeft opgelopen tijdens het sporten (American Football). Hierdoor moet Elliot een keuze gaan maken om te kiezen voor zijn sport of juist voor Anna en eventueel een kind (welke Anna graag wilt hebben). De keuze heeft Elliot snel gemaakt en hij kiest voor Anna, waarmee hij uiteindelijk ook nog een kind krijgt.

De cast in deze film is tenenkromend slecht en dat is vooral van toepassing op de twee hoofdrolspelers Mike Reilly (in de rol van sporter Elliot, die seksueel niet meer kan presteren) en Julia Benson (in de rol van stripster Anna, die verliefd wordt op Elliot). Ondanks dat Julia Benson helaas niet bloot is te bewonderen, blijft ze wel nog steeds een fraaie verschijning om naar te kijken en dat was ook het enige pluspunt van deze film (maar goed ik had liever haar twee DDD pluspunten weer willen zien ).

Al met al is dit gewoon een verschrikkelijke slechte moraal film en de film doet het genre Drama ook eer aan, want het is gewoon allemaal dramatisch slecht en goedkoop wat er getoond wordt en dat ruim 90 minuten lang. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat er pas twee personen (waaronder ik nu en de eerste stem van stinissen in 2009 verbaasd me ook niet) een stem hebben uitgebracht en ik ben ook de eerste die een recensie schrijft over deze film. Met deze recensie hoop ik anderen te waarschuwen om niet aan deze film te beginnen !

P.S. ik moest na het einde van de film wel nog even hard lachen, want dan wordt er getoond "In found of memory of Pat Tate, you will be remembered and missed". Ik ga er even vanuit dat men een andere Pat Tate bedoelt dan drugsdealer en moordenaar Pat Tate (volledige naam Patrick Tate) uit de waargebeurde keiharde Actie / Drama film "Rise of the Footsoldier (2007)".

Best wel een leuke film met een paar zeer hilarische scènes. Vooral de French Toast (zonder suiker) scene was geweldig als ook het prostaat melken Het verhaal was eigenlijk ook best aardig en de cast deed het ook prima.

Tom Green staat vermeld als een hoofdrol speler maar eigenlijk is hij een bijrol speler die het verhaal verteld. Hij speelde het trouwens wel zeer goed.

Het eerste deel was best leuk, maar dit is gewoon te triest voor woorden. Slechte humor (kinderachtig en flauw), waardeloze acteurs en een verhaal wat nergens over ging. Dat deze film nog zo'n hoog gemiddelde heeft is best knap, tijd om daar wat aan te doen.

Vandaag in de Bioscoop (Belgie) gezien en ik vond er maar bitter weinig aan. De film speelt zich af in een vergane wereld maar hoe de wereld is vergaan wordt totaal niet uitgelegd. Voor de rest is het allemaal maar een saaie en trage bedoeling en spannend wordt het nooit. De vader en zoon komen soms terecht in een moeilijke situatie maar daar wordt nooit wat meegedaan waardoor het dus ook nooit spannend wordt. Het zoontje vond ik overigens zwaar irritant en Viggo Mortensen deed het best aardig maar ik heb hem wel eens beter gezien.

In deze film zijn ook zeer korte rollen weggelegd voor Robert Duvall en Guy Pearce maar men had ook net zo goed twee onbekende acteurs kunnen nemen want beide rollen waren zo kort dat het niets voorstelde.

De beelden van de vergane wereld werden wel mooi weergegeven (allemaal grijs en sober), maar dat was dan ook het enige goede van deze saaie film. Ik had er in ieder geval meer van verwacht.

Toch wel een behoorlijke saaie en flauwe bedoeling deze film. Ik had eigenlijk een spannende thriller verwacht maar dat is deze film zeker niet (had soms wel iets weg van een slapstick) en hoofdrolspeler Stacy Keach hing me al snel de keel uit met zijn continue gelul (hij was ook nergens grappig). Het enige leuke in deze film waren de scenes met de man en zijn boot (welke hij vervoerde per auto). Ondanks dat de film inmiddels enorm gedateerd is, zag het er wel visueel nog aardig uit. De rol van Jamie Lee Curtis stel niet veel voor en ze speelt eigenlijk ook maar effectief een minuut of 10 mee in deze film.

De eerste keer dat ik deze film zag (ik was toen men ik 10 - 12 jaar) vond ik hem geweldig en heb ik regelmatig moeten lachen. Maar toen ik hem 10 jaar later nog eens zag vond ik er bitter weinig aan.

Mooi opgezet actie / drama die er visueel best mooi uitziet. Helaas stelt het verhaal bitter weinig voor (heeft ook weinig te maken met het echte Robin Hood verhaal) en wist het ook nauwelijks te boeien. Ik moet zeggen dat de middeleeuwen me ook nooit echt geboeid hebben en zeker niet Robin Hood. De film begint nog best aardig maar zakt daarna al vrij snel in elkaar met saaie dialogen en weinig zeggende scenes. Een aantal van die scenes moesten waarschijnlijk komisch voorstellen maar ze waren eerder flauw en kinderachtig. De muziek en het ook het stom gedans tijdens de film was overigens hoogst irritant en was ook helaas rijkelijk aanwezig. Op het einde (laten we zeggen de laatste 30 minuten) herpakt de film zich gelukkig ietwat en zit er in ieder geval redelijk wat actie in. Toen had de film trouwens wel wat weg van D-day. De Fransen die deze film hebben gezien moeten bij dat eindgevecht toch echt gedacht hebben "waren we werkelijk zo achterlijk destijds". De cast valt overigens ook tegen, Russell Crowe deed het nog wel redelijk als Robin Hood maar Cate Blanchett als Lady Marian (zag eruit als Carice van Houten) viel toch tegen en ze was ook eigenlijk niet de geschikte persoon voor deze film. Toen ze ook nog eens ging meevechten met haar opgetrommelde dwergen werd ze ook nog eens lachwekkend. Ze zag er ook best uitgeleefd uit in deze film. Kom ik trouwens op het punt vrouwen, in deze film zat eigenlijk totaal geen vrouwelijk schoon. Zoals gezegd zag Cate Blanchett er uitgeleefd en versleten uit en Léa Seydoux is natuurlijk ook niet je van het. En Eileen Atkins valt natuurlijk in een heel andere categorie

Nee deze film van Ridley Scott valt behoorlijk tegen en hij dacht zeker na het geweldige succes van "Gladiator" (wat wel een prima film is) het kunstje na 10 jaar nog eens te flikken met een middeleeuws drama inclusief dezelfde hoofdrolspeler. Helaas Ridley Scott dat is toch niet echt gelukt.

Afgelopen week zond men deze film weer uit op Film 1 en het was een mooie gelegenheid om hem opnieuw te bekijken omdat het toch al jaren geleden is dat ik hem voor het laatst gezien heb. Ik heb er destijds ook geen echte recensie over geschreven, maar dat doe ik deze keer dan wel.

Ondanks dat de film bijna 30 jaar oud is, staat hij nog steeds als een huis. Het verhaal zit gewoon goed in elkaar en met de uitvoering zit het meer dan goed want visueel (ook de speciale effecten) ziet het er allemaal fraai uit en er zit ook behoorlijk wat actie in welke meestal keihard is. O.a. de scene waar Alex Murphy door een straatbende wordt vermoord. De film verzwakt ook eigenlijk nergens want de vaart is behoorlijk hoog. Ook de cast doet het uitstekend en niet alleen Peter Weller als Alex Murphy en RoboCop maar ook Kurtwood Smith als de slechterik en Miguel Ferrer die achter het RoboCop project zit. Hier en daar zit er ook best wel wat subtiele humor (vaak cynisch of grof) in.

Ondanks dat het lang geleden is dat ik deze film voor het laatst heb gezien, heb ik me wederom prima vermaakt met deze fraaie Actie / Sciencefiction die nota bene ook nog eens geregisseerd is door onze landgenoot Paul Verhoeven. Opzicht ben ik nu wel benieuwd geraakt naar de remake van deze film.

Gelukkig was dit geen remake van het sterke origineel uit 1987 en heeft men er een nieuwe verhaal van gemaakt, maar helaas is dit wel een zeer povere RoboCop film want zowel het slappe verhaal en de uitvoering (langdradig en saai) zijn maar zeer povertjes.

De opening was opzicht nog wel aardig (met name het visuele aspect ervan en de actie), maar zodra de flut hoofdrolspeler (Joel Kinnaman) in beeld komt die RoboCop gaat spelen gaat het helaas snel bergafwaarts met het verhaal en weet het ook nauwelijks nog te boeien. Visueel ziet het er overigens best allemaal aardig uit en hetzelfde geldt voor de aanwezige actie (wel soms net een computerspel). Ook de cast is best imponerend met o.a. Gary Oldman, Michael Keaton en Samuel L. Jackson maar overtuigen weten ze helaas nergens. Alleen Abbie Cornish kon me nog een beetje bekoren, maar dat kwam enkel en alleen vanwege haar uiterlijk.

Al met al is dit gewoon een zeer matige RoboCop verfilming die nauwelijks het aankijken waard is en eigenlijk ook te lang duurt.

P.S. wel geinig dat men het nummer "Hocus Pocus" van de jaren 70 Nederlandse band "Focus" heeft gebruikt tijdens de training van RoboCop.

Na het sterke eerste deel was dit vervolg alweer een stuk minder. Dit deel was wel wat harder dan het eerste deel maar het verhaal was veel flauwer (vooral die onzin met de kinderen) en ook minder boeiend. Gelukkig was de cast met Peter Weller en Nancy Allen hetzelfde als in het eerste deel en dat komt de film ten goede. Al met al kijkt hij voor een actiefilm best lekker weg maar hoogstaand is het allemaal niet.

Daar waar de vorige delen (met name het eerste deel) best goed waren en ook veel harde actie bevatte, is dit deel juist een aanfluiting. Het verhaal weet nauwelijks te boeien en de actie is best flauw. Ook is het natuurlijk een gemis dat Peter Weller de rol van RoboCop niet meer speelde want deze RoboCop vond ik maar een watje. Ook Nancy Allen heeft in deze film maar een kleine rol waardoor er van de cast uit de vorige delen nog maar weinig overblijft.

Opzicht zit er best veel actie in deze film, maar de actie slaat eigenlijk nergens op want er vallen nauwelijks slachtoffers en het is ook nergens hard (eerder kinderachtig). Het dieptepunt was eigenlijk het einde waarbij twee partijen met zeg maar legers (één leger loopt ook nog eens zonder enige dekking naar het andere leger toe) tegen elkaar aan het vechten zijn en er niemand geraakt wordt

Visueel oogt het ook allemaal zeer goedkoop en dat laatste geldt zeker voor de speciale effecten. Ik had dit deel nog nooit gezien (op Film 1 zenden ze nu opeens weer alle Robocop delen uit), maar het was beter geweest als ik het echt nooit gezien had want deze Robocop film stelt gewoon bitter weinig voor. Het lijkt wel een Robocop film voor kleuters.

Opzicht wel jammer dat deze film (een soort van reality film) zo wordt ondergewaardeerd want het verhaal was best goed en de uitvoering was ook nog wel aardig. Deze film is natuurlijk wel met een laag budget gemaakt (dat is overal aan te zien) maar de robots waren gewoon fraai gedaan en ze gingen ook lekker over de schreef wat resulteerde in een aantal fraaie kills.

Grote minpunt van deze film is natuurlijk de cast die slecht en totaal niet overtuigend acteerde (die Zoe Naylor als verslaggeefster Christiane Nouveau was overigens wel een leuke meid). Zeker de reactie van de acteurs toen de eerste robot doorslaat tijdens de voetbalwedstrijd waren ronduit belachelijk (zeker die van verslaggeefster Christiane Nouveau). Maar ondanks dat heb ik me goed vermaakt met deze film die zich lekker wegkijkt, wist te boeien en zelfs op bepaalde momenten spannend was. Het einde vond ik overigens wel leuk gedaan en als je wilt weten hoe het is afgelopen moet je gewoon even naar de volgende film van regisseur Christopher Hatton kijken te weten Battle of the Damned (2013). Die film heb ik overigens als eerste gezien (afgelopen nacht) voordat ik deze heb gezien.

Mijn god als ik had geweten dat dit een muzikaal was, was ik er nooit aan begonnen want aan musicals heb ik een broertje dood. De opening van de film was voor mij dan ook gelijk een grote schok. Ik ben een groot fan van stevige rock muziek en heavy metal maar dan wel in de originele zin van het woord en niet van verkrachtingen door acteurs (vooral het vreselijke gekrijs van Diego Boneta en Julianne Hough deed pijn aan mijn oren, de laatste is overigens wel een fraaie verschijning). Dus telkens als iemand een liedje (de meeste liedjes in deze film zijn overigens soft/knuffel rock) begon te verkrachten heb ik snel op de voorruitspoelknop gedrukt (heeft me meer dan een uur ellende bespaard, al met al heb ik deze film in ongeveer 45 minuten bekeken).

Het flauwe verhaal stelt eigenlijk weinig voor en is ook behoorlijk kinderachtig en cliché maar het zag er visueel nog wel aardig uit. Het was opzicht best leuk dat een aantal bekende acteurs (o.a. Tom Cruise, Alec Baldwin, Russell Brand, Malin Akerman en de altijd fraaie Catherine Zeta-Jones) zich voor deze film geleend hebben maar eerlijk gezegd vond ik het maar een beschamende en zielige vertoning van hun. De film staat mede betiteld als een komedie maar dit soort flauwe en kinderachtige humor is niet echt aan mij besteedt. Nee deze film was een echte afknapper voor me. Als ik deze film in de bioscoop helemaal had moeten uitzien had ik me waarschijnlijk een kogel door de kop gejaagd om aan de kwelling te ontkomen.

Aardige rock muziekfilm met een leuke hoofdrol van Mark Wahlberg. Zelfs de muziek is nog redelijk om te luisteren.

In zijn op één na laatste film, speelt filmster Omar Sharif (hij is vooral natuurlijk bekend van de Drama / Romantiek film "Doctor Zhivago (1965)") een leuke rol als het overleden gezinshoofd Moulay Hassan Ben Amor, dat ons vertelt wat zijn overlijden (door een hartaanval) in de familie teweeg bracht.

In dit verhaal komen drie zussen, te weten Miriam (Nadine Labaki), Kenza (Lubna Azabal) en Sofia (Morjana Alaoui) na het overlijden van hun vader na jaren weer thuis in Tanger om volgens de islamitische traditie herinneringen op te halen en hun verlies te delen. Er wordt oud zeer opgerakeld en ondertussen ontdekt één van de zussen een schokkend familiegeheim.

Aardige tragikomedie, waarbij met een lach en een traan een prettig bekend verhaaltje wordt verteld, dat vooral wordt gedragen door de goede vertolkingen.

P.S. de filmtitel is natuurlijk ook een bekend jaren 80 liedje van de Britse punkgroep "The Clash".

Destijds in de Bioscoop gezien en ik meen dat het 1 van mijn eerste films was waarin ik Nicolas Cage zag acteren.

Het verhaal was goed en spannend en de film wist te boeien, dat kwam ook mede door Sean Connery en Ed Harris die de film net iets extra's geven.

Het einde van de film vond ik wel een beetje tegenvallen.

Erg tegenvallende komedie (met erg cliché verhaal en einde). Dankzij het meespelen van Rainn Wilson dacht ik dat het misschien wel eens grappig kon zijn. Maar m.u.v. het begin was hij eigenlijk alleen maar irritant in deze film. Hetzelfde geldt eigenlijk voor Emma Stone die eigenlijk alleen maar irritant was. De muziek was trouwens erg waardeloos en paste ook totaal niet meer in deze tijd waar de film zich afspeelt want het waren allemaal jaren 80 bagger liedjes. Helaas een gemiste kans deze film, had er meer van verwacht.

Prima Guy Ritchie film. Het verhaal (wel wat complex) was boeiend vanaf de eerste tot de laatste minuut en er zatten veel leuke twisten in deze film. Ook zat er weer redelijk wat humor in en waren de verschillende personen stuk voor stuk boeiend. De dialogen waren overigens ook vaak zeer te pruimen.

Ze hadden overigens wel wat meer kunnen laten zien van Thandie Newton want dat vind ik een heerlijke vrouw met mooie benen

Mooie film met een mooi verhaal, wel natuurlijk voorspelbaar hoe hij gaat eindigen. Zeer goed gespeeld door Sylvester Stallone.

Verreweg de slechtste Rocky film. Het verhaal was te triest voor woorden en Sylvester Stallone was een aanfluiting.

Eigenlijk het verlengde van het eerste deel, maar wel iets minder.

Niet echt een bijzondere Rocky film. Mr. T is wel aardig in deze film maar het verhaal boeit gewoon niet en is voorspelbaar.

Stukken beter dan deel 3 en qua niveau gelijk aan het eerste deel.. Deze film heeft ook een hoger drama gehalte dan het laatste. Dolph Lundgren speelde overigens zijn rol perfect als Russische tegenstander. Brigitte Nielsen was ook een aardige verschijning in deze film. De muziek was ook mooi gekozen.

Deze film is alleen gemaakt om het Rocky succes helemaal commercieel uit te melken. Het is een verhaal van niets en de film weet nauwelijks te boeien. Alleen het begin van de film is nog aardig.

Niet echt een geweldige krokodillenfilm maar wel een amusante. De beelden zien er aardig uit en de film is soms spannend. Het beste van de film zijn eigenlijk de eerste 45 minuten daarna wordt het minder met als dieptepunt het gemakkelijke einde.

Best ironisch en apart, gisteravond zag ik deze Star Wars film in de Bioscoop (zelfs op zeer luxe wijze, namelijk met meebewegende D-box stoelen) en in de laatste scene van het verhaal zie je even Princess Lea in beeld (dit verhaal speelt zich namelijk af tussen Star Wars: Episode III en IV en sluit op het einde naadloos aan op Star Wars: Episode IV), wel niet gespeeld door Carrie Fisher, en op de terugweg naar huis hoor je dan in de auto op de radio (even na 22:00 uur) dat Carrie Fisher (ik zag haar pas geleden nog in "The Graham Norton Show" op de "NPO 3", waar ze o.a. sprak over haar nieuwe autobiografie boek "The Princess Diarist", zal nu wel zeker goed verkopen. Ik had haar in eerste instantie helemaal niet herkend, want van haar schoonheid destijds is niets meer van overgebleven en ze had nu ook een vreselijke stem) is overleden aan de gevolgen van een hartaanval opgelopen op 23 december tijdens een vlucht van Londen naar Los Angeles. Dus nadat ik eerst met plezier naar deze film heb gekeken, kreeg ik daarna het droevige bericht te horen dat Carrie Fisher op veel te jonge leeftijd (pas 60 jaar) is overleden.

Deze Star Wars film heeft min of meer het typische verloop (o.a. wat clichématig, vrij voorspelbaar, soms wat te langdradig en actie waarbij je geen bloed of verminkte lichamen ziet) van een Star Wars film, maar desondanks wist deze film me toch wel te boeien en vooral te vermaken. Want visueel (3D is zeker van toegevoegde waarde, hoewel ik het beeld soms wat te donker vond en de achtergrond soms wat te wazig vond) zag het er allemaal zeer prachtig uit (geweldige computer effecten) en ook bevat de film meer dan genoeg actie en zeker in het laatste gedeelte van het verhaal, waarbij de actie ook nog eens zeer fraai in beeld werd gebracht (had wel iets weg van "Operatie Overlord"). Omdat ik ook nog eens in een meebewegende D-box stoel zat, kon je de actie ook nog eens voelen (maar eerlijk gezegd viel het me wel een beetje tegen, maar vond ik het wel leuk om dat eens meegemaakt te hebben en zeker bij deze film. Daar betaal je overigens wel flink voor, namelijk in dit geval 16,80 euro). Verder bevat het verhaal voldoende tempo en gebeurt er meer dan genoeg, waardoor de film eigenlijk nergens echt saai is.

Het verhaal bevat ook regelmatig wat droge humor (o.a. op conto van de leuke robot K-2SO) en wat verder bijzonder in dit verhaal is, is dat iedere hoofdrolspeler in het verhaal doodgaat en dat vond ik best verrassend. Maar gezien de latere Star Wars: Episodes IV, V en VI, is het eigenlijk ook wel logisch, omdat ze daarin niet meer in voorkomen. Wat dat betreft is deze film dan vooral ook een lekkere opwarmer voor Star Wars: Episode IV, waarbij ook alle onduidelijkheden uit dat deel opeens logisch (logisch is eigenlijk meer van toepassing op "Star Trek" i.p.v. "Star Wars" ) zijn. Wat dat betreft vond ik het einde van deze film ook wel goed en je kan na het zien van deze film thuis gelijk Star Wars: Episode IV opzetten (wat ik overigens wel niet gedaan heb en juist heb zitten te kijken naar "The Opening of Misty Beethoven (1976)", waar ook veel actie en "Stars" in te zien waren ).

De cast doet het ook goed en leuk en bestaat zowel uit bekende acteurs als onbekende acteurs. Dat laatste geldt ook min of meer voor actrice Felicity Jones in de hoofdrol van Jyn Erso, die het overigens wel verdienstelijk deed en dat geldt ook voor de andere onbekende acteur Diego Luna in de hoofdrol van Cassian Andor. De bekende acteurs in deze film zijn Forest Whitaker (in de korte rol van Saw Gerrera), ik noem hem eigenlijk altijd de schele neger, Mads Mikkelsen (in de korte rol van Galen Erso, die zeg maar de geestelijke vader is van de beruchte "Death Star") en Donnie Yen (in de rol van de blinde Chirrut Îmwe, die steeds wordt bijgestaan door Baze Malbus, welke leuk gespeeld werd door Wen Jiang, en die beiden goed kunnen vechten). Donnie Yen kan ik vooral van zijn rol als "Ip Man" in de drie "Yip Man" films (een 4e deel is overigens opkomst). Van de onbekende cast vond ik het vooral Ben Mendelsohn als slechterik Orson Krennic het goed doen en vooral tijdens de opening van het verhaal waarbij hij Galen Erso dwingt om verder te gaan werken aan de "Death Star". Deze opening deed me ook zelfs een beetje denken aan de opening van de Oorlog / Komedie film "Inglourious Basterds (2009)". Ook (en tevens gelukkig) komt Darth Vader weer voor in het verhaal en gelukkig dit keer weer met de stem van James Earl Jones. Verder zien we nog een glimp van de robots C-3PO en R2-D2 en zoals bij de opening al aangegeven ook Princess Leia (gespeeld door Ingvild Deila).

Al met al heb ik me gewoon goed vermaakt (zeker vanwege de prachtige beelden en de vele actie) met deze Star Wars (noem het maar Episode 3,5) film in de bioscoop (zaal was overigens niet uitverkocht, maar voor circa 75% gevuld) en dat ondanks de lange zit (wel in zeer comfortabele D-box stoel) van ruim twee uren. Ik mag dan ook gerust zeggen dat deze film me geen moment verveeld heeft. Daarom krijgt deze Star Wars film net zoals de vorige Star Wars film, namelijk "Star Wars: The Force Awakens (2015)" (oftewel Episode VII), van mij gewoon hetzelfde punt, namelijk 3,5*.