Opinions

Ik ben normaal geen fan van animatie films maar deze vond ik best goed. Leuk verhaal, soms grappig en verveelt niet.

Matige maar ook saaie film. Deze film blijft ook niet lang hangen.

Dit is ongeveer één van de eerste horror films die ik huurde toen ik destijds mijn eerste videorecorder kocht. Ik had deze film gekozen vanwege de fraaie cover en de plaatjes achterop. Achteraf gezien stelde de film wat teleur want het begin vond ik saai en pas nadat Rawhead Rex verschijnt (duurt effen) wordt het pas aardig. Ik heb de film ergens in 1986 gehuurd en daarna ook nooit meer gezien. Hij is volgens mij ook nog nooit op TV vertoond.

Mooie biografie over het leven van Ray Charles. Prima vertolk door Jamie Foxx.

Nadat ik in de afgelopen dagen was begonnen met het herzien van de jaren 80 pulp Horror / Sciencefiction film "From Beyond (1986)", was het nu de buurt aan deze leuke en luchtige Horror / Komedie film, wat tevens de debuutfilm was van regisseur Stuart Gordon. En "leuk" vond ik het vooral vanwege het meespelen van de mooie Barbara Crampton (in de rol van Megan Halsey die de vriendin is van medisch student Dan Cain en de dochter is van ziekenhuis directeur Dean Halsey, die weer goed bevriend is met Dr. Carl Hill), die ook bloot is te bewonderen en vooral tijdens het geweldige einde (dan zelfs van top tot teen) en zeker ook door David Gale in de zeer leuke rol van Dr. Carl Hill, die tevens geilt op Megan Halsey (hij zegt op een gegeven moment ook tegen haar "ik heb je schoonheid altijd zo bewonderd").

Het verhaal omtrent de experimenten van de aparte medische student Herbert West (leuk gespeeld door Jeffrey Combs), die teruggekeerd is uit Zwitserland, om doden weer tot leven te wekken (middels een groen/geel-achtige vloeistof, die dan ingebracht wordt in het dode lichaam, of gedeeltes ervan, via een spuit), zat leuk in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering (inclusief de sfeer) ervan. Het eerste halve uur van het verhaal is misschien wat flauw, maar vanaf het mortuarium (die bewaakt wordt door onnozele bewaker Mace, leuk gespeeld door Gerry Black, die zich vooral bezig houdt met pauzes en het lezen van erotische boekjes) in het ziekenhuis, waar men begint te experimenteren op overleden mensen (in eerste instantie werd het experiment uitgevoerd op de zwarte poes van Megan Halsey, die zelf overigens ook een behaarde poes heeft ), komt het verhaal lekker opgang en wordt het regelmatig ook bizar. Zeker vanaf de laatste 25 minuten (vanaf het moment dat Dr. Carl Hill wordt onthoofd door Herbert West en die dan zijn hoofd en lichaam weer tot leven wekt) is het puur genieten geblazen.

Persoonlijk vond ik het hoogtepunt van de film, de scene (vanaf circa de 70e minuut) waarbij Megan Halsey bewusteloos naar het mortuarium wordt gebracht (beter gezegd ontvoerd door haar vader Dean Halsey, die inmiddels ook overleden is en weer uit de dood is opgewekt en nu in de macht is van Dr. Carl Hill), daar volledig wordt ontkleedt en vastgebonden wordt via de polsen en enkels op een tafel, en daarna wordt betast, de borsten, door het onthoofde lichaam van Dr. Carl Hill en zelfs ook wordt gelikt, borsten en bijna zelfs de vagina, door het hoofd van Dr. Carl Hill Die hele scene (duurt een paar minuten) werd geweldig in beeld gebracht, was tevens ook komisch, en was het genieten van het melkachtige volledig ontblootte lichaam van Barbara Crampton.

Visueel gezien mocht deze film er ook best wezen (en zeker qua beperkt budget) en dat komt vooral door de leuke jaren 80 specialeffecten (geweldige make-up) en natuurlijk ook door de mooie Barbara Crampton, die tevens bij haar eerste scene in deze film topless is te bewonderen, als ze in bed ligt met Dan Cain (verdienstelijk gespeeld door Bruce Abbott). Barbara Crampton is overigens ook in de tweede film van regisseur Stuart Gordon te bewonderen. Omdat de film ook de nodige droge humor (is dan wel voornamelijk glimlach humor) bevat en het er geregeld ook lekker hard en smerig (zag er soms ook lekker goor uit, met name als het hoofd van Dr. Carl Hill wordt ingedrukt door Dean Halsey) aan toe ging, kijkt deze film zich lekker weg. Dat laatste ook omdat de film maar iets van 80 minuten duurt. Het einde (laatste 10 minuten) van de film vond ik best goed en had wel iets weg van een zombiefilm. De cast doet het zoals al aangegeven leuk en verdienstelijk en vooral David Gale (in de rol van Dr. Carl Hill) is heerlijk opdreef in deze film.

Al met gewoon weer een leuke jaren 80 pulp Horror / Komedie film, waarmee ik me goed vermaakt heb en dan vooral vanaf het eerste halve uur tot het goede en leuke einde.

Zag deze film toevallig vandaag op Film 1 en was direct in de ban van deze film. Ik wist niet waar deze film naartoe ging maar het begin waarin de scholier verliefd werd op de oudere tramconductrice Hanna vond ik zeer boeiend (dat Kate Winslet in dat gedeelte ook veel bloot te bewonderen was, was natuurlijk meegenomen ). Ik had eigenlijk niet echt in de gaten dat de film zich in Duitslang afspeelde (de acteurs in het begin waren allemaal geen Duitsers en er werd ook geen woord Duits gesproken), maar dat was natuurlijk wel van belang voor de film.

Na een half uur wordt duidelijk waar de film naartoe gaat en ondanks dat vond ik vanaf dat moment de film wat minder worden. Het einde vond ik overigens best goed en vlak daarvoor wordt eindelijk pas duidelijk wat Hanna's grote handicap is en welke gevolgen dat voor haar heeft.

Kate Winslet en David Kross vond ik goed spelen maar Ralph Fiennes vond ik vrij houterig overkomen.

De film heeft ook wat tekort komingen want niet alles wordt goed uitgelegd en zijn er veel plotselinge wendingen:

- Waarom staat Hanna terecht (hoe zijn ze erachter gekomen) ?

- Waarom heeft Michael Berg opeens een dochter en van wie is ze ?

- Wat is er met Bruno Ganz gebeurt ?

Jezus (toepasselijk met de komende Kerstdagen) wat een flauwe bedoeling was deze Horror / Komedie film en gelachen heb ik nergens om. Zat er überhaupt wel iets grappigs in ?

In dit verhaal draait het om de jonge bruid Grace (Samara Weaving), die zich verenigt met de rijke en excentrieke familie (stuk voor stuk eigenaardige persoonlijkheden) van haar nieuwe man Alex Le Domas (Mark O’Brien) in een oude traditie (het spelen van een spel). Namelijk het spelen van het spel verstoppertje, waarbij de familieleden haar moeten vermoorden voor zonsopgang (anders gaan zij namelijk dood). Dit loopt snel uit in een dodelijk spel waarbij iedereen moet vechten om te overleven.

Deze film lag al een tijdje bij mij op de plank (ik ben er al eens aan begonnen, maar toen haakte ik al na vijf minuten af) en om een of andere reden zocht ik altijd een excuus om deze film niet te hoeven te bekijken. Gisteren had ik echter geen excuus meer (beter gezegd "helaas") en heb ik hem uiteindelijk met veel pijn en moeite uitgekeken (duurt gelukkig maar 90 minuten).

Ik heb niets tegen Horror / Komedie films, maar deze vond ik toch vooral saai, flauw, niet grappig, niet boeiend en totaal niet spannend (de scène waarbij Grace zo stil mogelijk een jachtgeweer probeert te laden, is misschien nog een beetje spannend, maar origineel is het zeker niet). Kortom, ik heb me er totaal niet mee weten te vermaken en het einde vond ik maar belachelijk.

Het verhaal (dat zich volledig afspeelt op en rond het landgoed van een vermogende familie die zijn fortuin voor een groot deel dankt aan de productie van gezelschapsspellen) was opzicht wel leuk gevonden, maar de uitvoering ervan vond ik zeer flauw. Het ging er hier en daar wat hard (waarbij ook wat goor te zien is) aan toe (had vooral betrekking op het personeel van de familie Le Domas), maar het deed me helaas niets en ik heb er ook niet om hoeven te lachen.

Ook de cast (met o.a. de bekende actrice Andie MacDowell) kon me nauwelijks bekoren op hoofdrolspeelster Samara Weaving en Melanie Scrofano (in de rol van Emilie, die vrouw is van de broer van Alex Le Domas) na dan en de laatste vanwege haar schoonheid. Tenenkrommend slecht vond ik overigens de achterlijke en totaal niet grappige Aunt Helene (Nicky Guadagni), die ik vooral irritant vond.

Nee, geef mij maar een recente Horror / Komedie film zoals "Mayhem (2017)", waarin Samara Weaving ook een hoofdrol heeft, want die vond ik tenminste wel leuk en grappig en dat kan ik van deze film helaas niet zeggen.

M.u.v. de eerste 5 minuten was dit een erg trieste film. Vooral Jimmy King was te triest voor woorden.

Best wel een vermakelijke (wel zeer voorspelbaar) en leuke film hoewel ik er vanaf de laatste 40 minuten regelmatig een teiltje bij heb moeten pakken vanwege de clichés en het hoge typische Amerikaanse sentimentele en kleffe gedoe. Vooral bij de uitdagende toespraak van het jochie Max Kenton (best aardig gespeeld door Dakota Goyo) heb ik het teiltje helemaal vol gekotst. Maar toegegeven ondanks de clichés was het een leuk verhaal dat er visueel verbluffend uitzag. Trouwens over visueel gesproken wat zag die Farra Lemkova (gespeeld door Olga Fonda) er verschrikkelijk mooi uit. Het liep me letterlijk en figuurlijk uit mijn mond bij haar aanblik. De dames Evangeline Lilly en Hope Davis mochten er trouwens ook zijn. De rol van Hugh Jackman was best aardig en hij deed het ook best leuk voor zijn doen.

Het verhaal heeft veel weg van de film "Over the Top" en het eindgevecht is min of meer gekopieerd van het eindgevecht van "Rocky 1" inclusief de uitslag. Waarschijnlijk is regisseur Shawn Levy een groot fan van Sylvester Stallone.

Misschien klinkt mijn review niet zo positief maar al met al heb ik me prima vermaakt met deze typische Amerikaanse film en nogmaals visueel vond ik het er allemaal prachtig uitzien (robots als ook Olga Fonda).

De film begint goed maar eindigt slecht. Hier had meer in gezeten. Hilary Swank deed het trouwens aardig, hoewel ik haar beter heb gezien.

Visueel gezien ziet "Rear Window" er natuurlijk schitterend uit, waarbij regisseur Alfred Hitchcock een New Yorks appartementencomplex met binnenplaats liet nabouwen bij Paramount Studios. En het verhaal was ook leuk gevonden en zelfs de uitvoering en de sfeer was goed, maar ik vond het wel behoorlijk saai en langdradig en boeiend of spannend vond ik het ook nergens en dat voor een Thriller / Mystery film van de "Master of Suspense".

Fotograaf L.B. Jefferies (James Stewart) zit thuis in de zomer in zijn appartement in een rolstoel met zijn been in het gips. Zijn prachtige vriendin en fotomodel Lisa Fremont (Kelly), komt hem iedere dag opzoeken. Ze hoopt op een aanzoek, maar Jefferies heeft bindingsangst en begluurt liever de overburen. Van één van hen is de vrouw plots nergens meer te bekennen. Is ze vermoord?

In de openingsscène gaan de blinderingen van het appartement aan de binnenplaats in de New Yorkse wijk Chelsea omhoog en wordt ons op fraaie wijze de Amerikaanse samenleving anno 1954 in de vorm van een poppenhuis voorgeschoteld (de wereld als schouwtoneel). We kijken dan namelijk vanuit het open raam van het appartement, waarbij we ook met de camera naar buiten gaan en we zodoende de omgeving kunnen bekijken. Er wordt dan gefocust op de in de rolstoel gekluisterde fotograaf L.B. Jefferies die ligt te slapen, die grip wil krijgen op de wereld om zich heen, maar niets anders kan dan kijken naar de overburen, zoals naar het welgevormde lijf van Miss Torso (Georgine Darcy), die rondjes danst in haar ondergoed en minnaars bij bosjes trekt.

Verder kijkt (of beter gezegd gluurt) hij naar een eenzame oudere vrouw (Judith Evelyn), een zwoegende muzikant (Ross Bagdasarian) met een piano, een vertegenwoordiger (Raymond Burr) met een bedlegerige invalide vrouw (Irene Winston), een pasgetrouwd jong stel (Rand Harper en Havis Davenport) die continue vrijen, een oudere vrouw (Jesslyn Fax) die graag buiten in een tuinstoel zit en een lang getrouwd ouder stel (Frank Cady en Sara Berner) met een hondje, welke buiten op de brandtrap slapen vanwege de hitte. Omdat het zomer is, wordt de temperatuur (in Fahrenheit) ook regelmatig weergegeven via een kwikthermometer.

Omdat ik de film nu waarschijnlijk voor het eerst heb gezien (misschien dat ik film vroeger wel als kind zijnde heb gezien), ziet het er nu natuurlijk ook behoorlijk gedateerd uit. Buiten het vele gepraat en gegluur (wat nooit iets spannends oplevert) gebeurt er eigenlijk nauwelijks iets. En omdat er nauwelijks iets gebeurt, ben ik ook na circa 90 minuten even in slaap gesukkeld. Dus toen ik na circa 10 minuten weer wakker werd tijdens de ontknoping, heb ik even een stukje moeten terugspoelen. De ontknoping vond ik overigens maar zwakjes en zeker niet spannend of verrassend. Op het einde valt er nog een heel klein beetje actie te zien en daarbij moest ik hard lachen om het gedoe met de flitslampen die Lars Thorwald (Raymond Burr), die dus zijn vrouw heeft vermoord, moeten blinderen.

En in de laatste minuten zien we nog een gelukkige L.B. Jefferies (die weer ligt te slapen in zijn rolstoel, maar nu met twee gebroken benen omdat hij uit het raam is gevallen tijdens het gevecht met Lars Thorwald) samen met Lisa (die op de sofa in een boek en tijdschrift zit te lezen / kijken) en hetzelfde geldt voor Miss Torso met haar man (een klein iemand uit het leger) en voor de eenzame oudere vrouw die samen is met de zwoegende muzikant. En net zoals tijdens de opening, gaan in de laatste seconden van de film de blinderingen van het appartement weer omlaag.

Wat ik overigens belachelijk vond, is dat L.B. Jefferies gewoon in zijn rolstoel achter het raam iedereen op korte afstand zit te begluren, maar niemand ziet of hoort hem? En hij verstopt zich ook nergens achter. En dat iedereen zijn ramen wagenwijd heeft openstaan zonder blinderingen (soms gaan wel de jaloezieën en de rolgordijnen omlaag, zoals bij het pasgetrouwde jonge stel en de eenzame oudere vrouw) ervoor, was natuurlijk ook niet bepaald realistisch (ondanks dat het zomer was) qua privacy, maar was wel natuurlijk handig voor het verhaal.

James Stewart die eigenlijk de hele film in een rolstoel zit (behalve als hij een massage krijgt en uit het raam valt op het einde), doet het wel leuk en verdienstelijk en hetzelfde geldt voor de zeer mooie Grace Kelly, die destijds 24 jaar was, en Thelma Ritter (als Stella die voor L.B. Jefferies zorgt omdat hij met een gebroken been in een rolstoel zit). En verder was het wel leuk om naar Georgine Darcy als Miss Torso te kijken.

Maar ik kon helaas weinig met deze zogenaamde Thriller / Mystery film van niemand minder dan Alfred Hitchcock. Dan vond ik "Body Double (1984)", van niemand minder dan Brian De Palma, toch een stuk beter, spannender en opwindender. Wordt misschien tijd dat er van "Rear Window" een moderne remake komt.

Leek op een soort van "tussendoortje" voor Samuel L. Jackson (hoewel hij best vaak in films te zien is) en zo moet je deze min of meer flauwe Misdaad / Thriller eigenlijk ook zien.

Ondanks dat er een aantal wendingen in het verhaal zitten en het verhaal zelf nog best aardig is, wist deze film me niet echt boeien of te pakken. Ook de uitvoering is niet al te best en dat is vooral te danken aan hoofdrolspeler Dominic Cooper die op zijn zachts gezegd "waardeloos" speelt en ook nergens weet te overtuigen. Alles wat hij van begin tot einde deed, was eigenlijk te belachelijk voor woorden. De makkelijke manier waarop hij op het einde ontsnapt uit het politiebureau is daar al een goed voorbeeld van en ook de manier hoe hij eerder in het verhaal achter Samuel L. Jackson aangaat. Het einde is overigens ook behoorlijk afgezaagd en cliché. Samuel L. Jackson deed het op routine nog enigszins redelijk, maar hij heeft duidelijk ook wel eens beter gespeeld.

Omdat het tempo opzicht wel hoog is en er ook redelijk wat gebeurt, kijkt deze film zich nog wel redelijk weg. Maar meer als een tussendoortje is het zeker niet.

"Well, witch or not, I'd still do her."

Deze Historisch / Drama (Horror is gewoon bullshit, ondanks dat je soms een duivel ziet, maar die is gewoon een hersenspinsel van de hoofdrolspeelster die het geregeld verbeeld of er over droomt) film heb ik puur en alleen gekeken vanwege hoofdrolspeelster Charlotte Kirk. Normaal gesproken ben ik niet zo'n fan van films uit oude eeuwen (deze speelt zich af in de 17e eeuw). Ook dit is weer een film waarvan Neil Marshal de regisseur is en het script heeft hij samen met Charlotte Kirk en Edward Evers-Swindell geschreven. Neil Marshal leek in de jaren 00 op weg om een iconische horrorregisseur te worden met o.a. "The Descent (2005)". Toch kon hij de verwachtingen door tegenvallende films (waaronder "Hellboy (2019)") niet helemaal waarmaken en dit is ook een tegenvallend film.

In "The Reckoning" speelt Charlotte Kirk de rol van Grace Haverstock, een vrouw met een baby die haar man Joseph (Joe Anderson) kwijtraakt tijdens de pestepidemie in Londen in 1665. Plotsklaps staat zij er alleen voor en moet ze haar uiterste best doen om haar maandelijkse huur te voldoen. Jonkheer Pendleton (Steven Waddington) wilt echter niet betaald worden, maar wilt haar hebben, maar Grace wijst hem hardhandig af en wordt daarna door hem onterecht beschuldigd van hekserij en opgesloten in de kerkers van het lokale kasteel. Omdat jonkheer Pendleton een bekentenis van haar wilt, wordt ze overgedragen aan rechter Judge Moorcroft (Sean Pertwee), die de meest harteloze heksenjager van Engeland is en die ze nog kent uit een ver verleden. Grace wordt gemarteld, zowel fysiek als mentaal, maar probeert tegelijkertijd haar onschuld te bewaren en haar baby te redden. Ze moet haar innerlijke demonen onder ogen komen, terwijl de duivel langzaam in haar geest begint te kruipen. Hoe loopt dit alles af?

Ondanks dat het in deze film draait om pest en hekserij, weet Neil Marshal er niet echt een boeiende of spannende film van te maken. Zo is het verhaal nauwelijks onderhoudend en hoewel je aanvankelijk nog enigszins geboeid naar het scherm kijkt, verdwijnt je interesse snel. Het scenario, dat bovendien veel te langdradig is, is ook nog eens saai en werkt gewoon voor geen meter. Het enige wat deze film nog een beetje overeind houdt is mooie hoofdrolspeelster Charlotte Kirk, wiens decolleté geregeld te zien is via haar jurk met diepe v-hals, die ook een aantal keren volledig naakt (dan zie je wel alleen haar fraaie billen en dat in totaal vier keer) te bewonderen is. Ze wordt ook een keer enorm geil (dan kronkelt ze ook op de vloer) van een droom (dan droomt ze over hoe ze met haar man aan het neuken / vrijen is, waarna deze verandert in de duivel die dan haar keel doorsnijdt) en dat nota bene in de kerker, waarbij ze van te voren ook nog publiekelijk geslagen is met een zweep en naakt onderzocht is geworden op duivelskenmerken

Dat "The Reckoning" zo teleurstelt, is ook te danken aan de flauwe personages van bordkarton en met name jonkheer Pendleton die alleen maar geilt (ik kan me er wel iets bij voorstellen ) op Grace en haar daarna onterecht laat beschuldigen als heks. Jonkheer Pendleton is het ook die ervoor zorgt dat haar man de pest krijgt (door het omwisselen van een beker bier van een besmette man), zodat hij haar in zijn handen krijgt. Maar daar komt hij van een koude kermis thuis, omdat Grace zich kranig verzet (Grace zal hem uiteindelijk ook doden door onthoofding). De ene keer dat hij haar in zijn handen heeft (hij grijpt haar dan vast), wordt er gezegd:

Grace: Get your hands off of me!
Pendleton: I saw how you were with Joseph, flaunting your tender body like bait on a fishhook, reeling him in with the promise of succulent quim.
Grace: Please stop this!
Pendleton: You can feel me, can't you?
Grace: Get off of me! Get out!
Pendleton: You're hardly in a position to be choosy, not after your husband's misfortune.

Ook slaagt regisseur Neil Marshal er helemaal niet in om hoofdpersonage Grace echt geloofwaardig te maken. Hij heeft Charlotte Kirk een sterke vrouwenrol gegeven, maar door het slappe script krijgt ze niet echt de kans om iets van haar rol te maken en dat is zonde. Grace blijft als jonge moeder over de hele lijn erg flauw en oppervlakkig, waardoor je je als kijker nooit echt met haar kan vereenzelvigen. En haar vele hersenspinsels over haar overleden man, haar moeder en de duivel, die er wel fraai uitzag, zijn eveneens flauw (omdat ze het maar verbeeld of er over droomt) en clichématig en hebben eigenlijk ook niets met Horror te maken.

En inderdaad, als Grace flink gemarteld is geworden door zweepslagen, pinnen (die in haar gestoken worden) en zelfs een marteldildo, is ze daarna heel snel hersteld en ziet ze er weer mooi uit En ze wordt dus ook een keer enorm geil in de kerker, vlak nadat ze gemarteld is geworden! Telkens als Grace onderzocht (dan is ze ook vastgebonden met haar handen en voeten op een beweegbare houten X-kruis) en gemarteld (meestal ook aan het houten X-kruis) gaat worden, wordt dit ook in beeld aangegeven met een "Dag" en in totaal zijn er 4 dagen waarbij dat gebeurt.

Op "Dag 1" wordt ze in het openbaar vastgebonden aan een paal en wordt ze door bewaker Peck (Mark Ryan) op de ontblote rug tot bloedens toe geslagen met een zweep. Op "Dag 2" moet ze voor rechter John Moorcroft verschijnen en wordt ze vastgebonden op een houten X-kruis en wordt ze naakt (dan valt er helaas wel niets te zien, omdat men er een doek voor hangt) onderzocht door nonnen op duivelskenmerken, waarna ze naakt in de kerker wordt gegooid. Op "Dag 3" steekt Ursula pinnen in haar lichaam en dat o.a. in haar voeten (toch kan ze daarna gewoon lopen ). En op "Dag 4" waarbij Grace nog steeds weigert te bekennen (en terecht) voor rechter John Moorcroft, krijgt ze door Ursula een metalen marteldildo (ik wist niet dat ze in de 17e eeuw ook dildo's hadden ) in haar vagina gestopt. Als Ursula die erin stopt, schreeuwt Grace ook van de pijn en niet veel later zien we bloed stromen en zitten haar benen en onderlichaam onder het bloed. Er is ook nog een "Dag 5", maar dat is juist een goede dag voor Grace.

Charlotte Kirk komt ook geregeld twijfelachtig en bij momenten zelfs amateuristisch over en dezelfde vlieger gaat op voor Steven Waddington, die totaal niet overtuigt als de geile jonkheer Pendleton. De beste performance komt nog van Sean Pertwee, die echt goed overkomt als heksenjager John Moorcroft, die vroeger de moeder van Grace onterecht als heks heeft verbrandt en ook veel andere vrouwen. Hij wordt bijgestaan door de verbrande vrouw Ursula (Suzanne Magowan) die ook door Jonh Moorcroft op de brandstapel is belandt, maar zij is gered door regen en is daarna trouw geworden aan hem.

Verder is er nog het stel Kate (Sarah Lambie) en Morton (Leon Ockenden), waarbij Kate Grace helpt en Morton juist niet. Als ze dan op het einde samen met paard en kar onderweg zijn, krijgen ze slaande ruzie om Grace en doodt Kate Morton door het paard te latten schrikken, zodat een wiel van de kar over het hoofd van Morton rijdt en dat werd best fraai en gedetailleerd in beeld gebracht. Op het einde als er wordt afgerekend (vooral door Grace) met bewaker Peck (wordt doodgestoken), die mijn openingszin zegt, jonkheer Pendleton (wordt gestoken en onthoofd), Ursula (raakt in brand en springt daarna uit een raam en ontploft dan op een kar) en Jonh Moorcroft (wordt vastgepind aan een tafel en komt uiteindelijk door brand om) en weet te ontkomen (wel zonder haar baby, die in goede handen is gekomen bij Kate en Edwin en de laatste is een jonge knul die Grace helpt) via een waterput, krijgen we nog onderstaande tekst in beeld te zien.

"Naar schatting zijn meer dan 500.000 vrouwen veroordeeld, gemarteld en geëxecuteerd voor hekserij in Europa en Noord-Amerika. De laatste vrouw in Groot-Brittannië was Janet Home. Zij werd naakt bedekt met teer en levend verbrand in 1727."

Visueel gezien is de film ook niet heel bijzonder en enkel de mannen met maskers (met een lange snavel) en hoed, die de doden komen ophalen en die ook Grace een bezoekje brengen, zagen er wel fraai uit.

Al met al is "The Reckoning" een film die op alle vlakken kwalitatief teleurstelt. "The Reckoning" vertelt immers een langdradig, onorigineel en saai verhaal en kan ook qua personages en acteerwerk geenszins overtuigen. Een film over heksenvervolging en de pest saai maken, is een prestatie op zich

Inderdaad, niet meer dan een 13 in dozijn hersenloos actie filmpje volgens het bekende recept namelijk cliché bullshit verhaal (inclusief einde), cliché personages, zeer voorspelbaar en nul procent spanning. De film begon nog aardig maar al snel was ik het cliché gebeuren beu. Dankzij Steve Austin (zelfs met humor en mooi dat hij het voor de dieren opnam) en Danny Trejo is deze film wel nog enigszins te doen (zeker ook omdat hij maar amper 90 minuten duurt), maar veel stelt het allemaal niet voor.

Met deze cast zou je toch een dijk van een thriller verwachten maar het tegenovergestelde is waar. Echt boeiend of spannend was deze film nergens en de dialogen waren vaak nietszeggend of strontvervelend. Nee het was allemaal maar slappe hap en ook best flauw en cliché. De film is ook erg voorspelbaar en wie de mol is laat zich makkelijk raden. De cast is eigenlijk nog het meest teleurstellende want Al Pacino speelt dramatisch slecht en opkomende ster destijds Colin Farrell stelt ook teleur en overtuigd nergens. Met pijn en moeite heb ik deze film destijds uitgekeken en met bijna twee uur was het best een lange en pijnlijke zit.

Verrassend leuke film. Het verhaal stelt natuurlijk weinig voor maar de verfilming was zeer leuk en goed gedaan. De film zit vol met komische noten en actie en de cast (men had duidelijk plezier in deze film) is om van te smullen. Kortom om prima entertainment die nergens verveeld.

De film deed me wat denken aan "The Expendables", maar deze film is wel een stuk leuker en beter.

Daar waar het eerste deel nog heel leuk was en het verhaal ook nog wist te boeien, is dit vervolg zo flauw als maar wat. Het hele oubollige verhaal weet niet te boeien en de humor is zeer kinderachtig. Het is leuk dat men weer een hele blik aan oude knarren heeft open getrokken (dit keer zelfs nog meer), maar de oude knarren spelen op de automatische piloot en eigenlijk is ook niemand echt leuk of goed.

De fout wat men heeft gemaakt in dit deel is dat er gewoon teveel oude knarren in zitten waardoor je nauwelijks een band met de oude knarren krijgt. Zo wordt er ongeveer in het eerste uur vrijwel iedere 5 a 10 minuten een oude knar voorgesteld. Dat lijkt leuk, maar helaas is dat niet zo en heeft het ook een negatieve invloed op het verhaal.

Nu heb je zou waarschijnlijk bij het kijken van deze films zoiets van "hij kijk leuk Bruce Willis", paar minuten later Mary-Louise Parker (wat een draak van een vrouw), paar minuten later John Malkovich (vreselijk irritant en totaal niet grappig), paar minuten later Neal McDonough, paar minuten later Helen Mirren (misschien nog wel de beste), paar minuten later Byung-hun Lee, paar minuten later Catherine Zeta-Jones (zat enorm dik onder de make-up), paar minuten later David Thewlis, paar minuten later Anthony Hopkins. Kortom gewoon te veel van het goede (dat was ook het manco van de "The Expendables films", want bij "Escape Plan" laat mijn juist wel zien hoe het moet) en rampzalig voor een film.

Buiten de oude knarren en wat actie heeft deze film helaas weinig weinig te bieden. Met veel pijn en moeite heb ik deze film kunnen uitkijken, maar ik heb er niet altijd de aandacht bij kunnen houden (daarvoor was het gewoon allemaal te flauw).

Prima thriller met goede rollen van Richard Gere en Bai Ling. Het verhaal zit best goed in elkaar en weet ook te boeien. Hoe de film zal eindigen weet je natuurlijk van te voren maar dat is standaard bij dit soort films. Dat Bai Ling best goed kan acteren wist ik eigenlijk niet want normaal speelt ze alleen maar korte rollen en dan ook nog vaak als gestoord typetje of als hoertje. Maar in deze film deed ze het gewoon goed en ook nog overtuigend en ze hield zelfs haar kleren aan

Vroeger gezien en ze draaide hem een tijdje geleden geregeld op MGM. Het verhaal is natuurlijk niet echt realistisch (te Amerikaans) maar de verfilming is prima. Het verhaal is verder boeiend en ook wel spannend en de actie is dik in orde (soms grof).

Leuk om nog eens de jonge Patrick Swayze en Charlie Sheen te zien acteren in deze film.

Het origineel was gewoon leuk en goed, maar deze remake is gewoon complete bagger. De clichés zijn zo erg dat ik er bijna van over mijn nek ging. Ook de cast in deze film is compleet waardeloos inclusief Chris Hemsworth, van de andere nobody's (m.u.v. Jeffrey Dean Morgan die ook pas heel laat in het verhaal voorkomt) had ik nog nooit gehoord en ik hoop ze ook nooit meer in een film tegen te komen wat een triest zooitje aan acteurs en actrices was het. De cliché actie compenseert nog een klein beetje maar het blijft gewoon een waardeloze remake. Qua niveau deed me deze film overigens sterk denken aan een soort gelijke waardeloze film namelijk "Tomorrow, When the War Began".

Dat de speelduur die hierboven vermeldt staat (114 minuten) niet klopt (de film duurt iets minder dan 90 minuten) was wat mij betreft het meest positieve wat ik over die film kan vertellen.

Aardige Familie-film met een leuk (regelmatig wel dramatisch wat vaak het geval is bij dit soort films) op waarheid gebaseerd verhaal en ook zijn er zeer regelmatig prachtige beelden te zien van Australië. Vaak worden de prachtige beelden begeleidt met passende muziek. Wie overigens ook zeer fraai was in deze film was Rachael Taylor. Gewoon een leuke onderhoudende film die je niet helemaal ongeroerd laat.

P.S. de echte beelden op het einde was wel een leuke toevoeging.

Qua verhaal beter dan Hannibal. Deze film was zelfs weer spannend. Anthony Hopkins speelt wederom goed maar Edward Norton en Ralph Fiennes overtreffen hem in deze film.

Leuke actie thriller met een uitstekende Cillian Murphy. De film komt snel op gang en is zeker boeiend en spannend. De film duurt niet zo lang maar weet toch van de eerste minuut tot de laatste minuut te boeien. Het einde was zeer goed (hoewel het voorspelbaar was).

"I'm an American college student from York, Pennsylvania -- can't you get that straight, you douche bag."

Je hebt "Red Heat (1988)" met Arnold Schwarzenegger en James Belushi en je hebt deze "Red Heat" met Linda Blair en Sylvia Kristel. De één is een Actie / Komedie film en de ander een zogenaamde WIP (Women in Prison) film, die zich afspeelt in een communistische vrouwengevangenis (eerste keer dat men dat gedaan heeft m.b.t. een WIP film). WIP films kijk ik graag en deze had ik schijnbaar nog niet gezien, maar trok wel mijn aandacht vanwege het meespelen van Linda Blair (Mrs. Excorcist), Sylvia Kristel (Mrs. Emmanuelle) en toch ook Elisabeth Volkmann (Mrs. Klimbim, hoewel dat natuurlijk eigenlijk Ingrid Steeger was).

Twee vrouwen, te weten de Amerikaanse studente Christine Carlson (Linda Blair) en de Oost-Duitse wetenschapper Hedda Kleemann (Sue Kiel), worden onschuldig opgesloten in een gevangenis in de DDR. Christine komt in de cel terecht waar Sofia (Sylvia Kristel), een lesbische vrouw, de touwtjes strak in handen heeft en ondertussen doet haar verloofde Mike (William Ostrander), een Amerikaanse militair die gestationeerd is in West-Duitsland, zijn best om haar te bevrijden. De vernederingen die Christine daar van de medegevangenen en bewaarders moet ondergaan, zijn onderwerp in deze film.

Linda Blair, vooral bekend van horrorfilm "The Exorcist (1973)", en onze Nederlandse Sylvia Kristel, vooral bekend van haar rol in de erotiek film "Emmanuelle (1974)", spelen de hoofdrollen in deze internationale produktie, die de Oost-West problematiek zeer zwart-wit behandelt en zeker niet tot wederzijds begrip bijdraagt. Ik heb een 101 minuten (met aftiteling 103 minuten) durende Duitse / Engelse versie gezien, waarin zowel Duits (met merendeel van de film) als Engels gepraat werd en zodra er Engels gepraat werd, veranderde ook de beeldkwaliteit, die sowieso al niet geweldig was (had veel weg van een videoband die men gedigitaliseerd had). Hoewel dit een WIP film is met de bekende ingrediënten (o.a. een douchescène, ruzies, vernedering, mishandeling, verkrachting en lesbisch gedoe), vond ik het eigenlijk niet echt een WIP film, maar meer een Drama / Thriller film. Er is wel naaktheid in te zien (o.a. van Linda Blair en Sylvia Kristel), maar het draait toch meer om het verhaal.

De eerste naaktheid (en dan is er ook eigenlijk nauwelijks iets te zien) krijg je ook pas na circa tien minuten te zien als Christine (die naar West-Duitsland is gekomen) met Mike in bed in een hotel ligt te vrijen / neuken. Als ze daarna gaan eten (best een vreemde overgang) in het hotel, krijgen ze ruzie omdat Christine wilt trouwen en in Amerika wilt blijven en Mike wilt juist langer in het leger in West-Duitsland blijven. Als ze daarna weer in bed liggen en Christine maar zit te piekeren en niet kan slapen, gaat ze naar buiten voor een avondwandeling en is ze getuige van de ontvoering van een vrouw, te weten Hedda Kleemann (een Oost-Duitse wetenschapper die documenten heeft gestolen en die gevlucht is per helikopter naar West-Duitsland en welke we ook krijgen te zien tijdens de opening van de film), die door mannen van de Stasi (de Oost-Duitse geheime politie) in een busje wordt gestopt. Als de mannen Christine zien, pakken ze haar ook en rijden ze met het busje naar Oost-Duitsland, waar beiden in een vrouwengevangenis belanden gerund door Einbeck (Elisabeth Volkmann).

Haar zien we ook na circa 22 minuten bij de aankomst van Christine en Hedda (die men beiden geboeid, en ook waren hun monden afgeplakt, achterin een busje verstopt had, zodat ze niet ontdekt konden worden aan de grens) in de gevangenis door een raam kijken vanuit haar kantoor, waarna ze lesbisch gaat doen met Sofia. Dus dan zien ook Sylvia Kristel voor het eerst in beeld. Helaas valt er bij het lesbisch gedoe wel niets te zien, want Einbeck trekt wel haar uniform uit, maar daaronder draagt ze gewoon nog zwart ondergoed. En ook van Sylvia Kristel krijg je dan nog niets te zien. Het enige wat je te zien krijgt is wat gezoen tussen beiden.

Daarna worden er foto's gemaakt van Christine en Hedda en worden ze onder de douche gezet, waarbij Christine hardhandig wordt gedoucht na circa 23 minuten (dan zien we ook de borsten van Linda Blair) en Hedda gewoon onder de douche staat en waarbij we dan Sue Kiel volledig naakt (borsten en schaamstreek) te zien krijgen. Daarna worden beiden op brute wijze ondervraagt (waarbij Christine ook breekt) en wordt Christine gedwongen om valse beschuldigingen van spionage toe te geven en dat ze samenzweert met Hedda Kleemann en daarvoor krijgt ze drie jaar gevangenisstraf. Daarna belandt ze in de cel met andere vrouwen, waar de lesbische bendeleider Sofia en haar handlangers de dienst uitmaken.

Hoewel Sofia en haar handlangers Christine kwellen, hebben ze het vooral voorzien op de zachtaardige gevangene Barbara (Kati Marothy), die ze continue vernederen en misbruiken. Als ze namelijk slaapt, pakken ze haar en wordt ze lesbisch misbruikt door Barbara en haar handlangers. Dat krijgen we ook na circa 33 minuten voor het eerst te zien (dan zien we Barbara o.a. tussen de borsten van Dagmar Schwarz, als handlanger Lillian, liggen) als Christine gaat kijken wat er aan de hand is en waarbij Sofia haar dan aanspreekt. Ondertussen probeert haar verloofde Mike uit te zoeken wat er met Christine gebeurt is. In de ochtend erna als de vrouwen hun tanden aan het poetsen zijn in de toiletruimte, zien we wederom wat naaktheid (borsten) van vrouwen zoals Sonja Martin (als Evelyn) die een handlanger is van Sofia en die Christine het leven zuur maakt in de gevangenis, waar ze ook hard moet werken.

Ook maakt een andere handlanger van Sofia, te weten kok Uta (Sissy Weiner), Christine het leven zuur in de gevangenis. Na circa 45 minuten krijgen we de meest grove scène in de film te zien, waarbij Barbara keihard gestraft wordt door Sofia omdat ze haar iets had aangedaan (geslagen nadat Sofia iets persoonlijks van Barbara in brand had gestoken). Barbara wordt dan namelijk weer in haar slaap gepakt, waarna Sofia een lange houten / ijzeren stok / staaf in haar vagina ramt. Dat krijgen we helaas wel niet te zien, maar je ziet wel Barbara op de rug liggen met haar benen gespreid en waarbij de handlangers van Sofia haar vasthouden.

Daarna werd de film weer interessant voor mij na circa 55 minuten, want dan zien we namelijk een douchescène met meerdere vrouwen en dan zien we eigenlijk ook pas echt goed de borsten van Linda Blair en hetzelfde geldt voor Sylvia Kristel en het is ook eigenlijk de enige keer dat we Sylvia's borsten te zien krijgen. Helaas Behalve hun, krijgen we ook nog vele andere vrouwen naakt te zien, zoals o.a. Sissy Weiner, Dagmar Schwarz en Evelyn Engleder, en daarbij zien we zowel borsten, billen en schaamstreken.

Als de vrouwen daarna een Oost-Duitse propaganda film te zien krijgen, moet Christine voorkomen bij Stasi medewerker Werner (Herb Andress) en Sofia en wordt ze door hen beiden verkracht na circa 60 minuten. Eerst wordt ze verkracht door Werner en daarna door Sofia (dan zien we nog een glimp van de borsten van Sylvia Kristel) waarbij Werner genietend toekijkt en ik eigenlijk ook Alle scènes waarbij we namelijk Sylvia Kristel te zien krijgen, zijn namelijk vermakelijk.

Ondertussen is Mike in West-Duitsland bezig met de voorbereiding om Christine te bevrijden, waarbij hij ook hulp krijgt van het Amerikaanse leger en de West-Duitse BND (Bundesnachrichtendienst), die in eerste instantie weigeren om te helpen. In de gevangenis gaat het leven gewoon verder en heeft Christine het moeilijk na haar verkrachting. Hedda (die zich schuldig voelt omdat Christine door haar in de gevangenis is belandt) praat dan ook met haar en Barbara zegt tegen Christine dat Sofia weer een verrassing heeft voor hen beiden, waarna Christine begint te snikken. Daarna wordt Barbara ook weer in de nacht gepakt en wordt ze vernedert (zo wordt er o.a. op haar gezicht getekend) en misbruikt door Sofia en haar handlanders. Voor Barbara is de maat dan ook vol en als Christine in de ochtend erna als eerste opstaat, vindt ze Barbara dood in de toiletruimte, die zich namelijk heeft opgehangen.

Sofia doet er luchtig over en vindt het vooral jammer dat ze haar nu niet meer kunnen misbruiken. Voor Christine is dan ook de maat vol en met een soort van toiletborstel slaat ze dan Sofia, waarna er een groot gevecht uitbreekt in de cel. Hierdoor krijgen o.a. Hedda en Christine ook weer een langere gevangenisstraf. Hedda krijgt er vijf jaar bij en Christine drie jaar. In de gevangenis begint men dan ook steeds meer in opstand te komen tegen het gevangenisregime en Sofia (die wraak wilt nemen op Christine) en Mike vindt zich dan inmiddels ook in Oost-Duitsland om Christine te bevrijden.

Als de handlangers van Sofia ervoor zorgen dat Christine gewond raakt bij werkzaamheden na circa 85 minuten, komt ze gewond in de ziekenboeg terecht waar Sofia zich ook heeft laten opnemen (ze heeft namelijk bewust zeep gegeten om misselijk te worden). Als Sofia in de ziekenboeg dan wraak wilt nemen op Sofia, raken ze in gevecht en op dat moment voert Mike ook de aanval uit om Christine te bevrijden en waarbij er dan ook wat actie (geschiet) te zien is. Het lukt Mike ook om Christine en andere vrouwen (zoals Hedda) te bevrijden, maar Sofia wordt doodgeschoten door Einbeck terwijl ze aan het vluchten is. Ze rijden dan met de auto weer naar West-Duitsland en komen zonder problemen de grens over (wat wel een heel klein beetje spannend is), waarna de film na 101 minuten is afgelopen.

Hoogstaand is natuurlijk allemaal niet wat je te zien krijgt, maar door het meespelen van Linda Blair en Sylvia Kristel is het wel nog enigszins vermakelijk en vooral door toedoen van Sylvia Kristel. Ze speelde haar rol van de gemene / stoere lesbische Sofia die met harde hand regeert best leuk en ze zag er ook niet onaardig uit en dat o.a. met rode haren. Wel jammer dat je nauwelijks naaktheid van haar te zien krijgt en hetzelfde geldt eigenlijk voor hoofdrolspeelster Linda Blair. Sowieso valt het naaktgehalte wat tegen in deze WIP film, op de douchescène met meerdere vrouwen na dan. De bekende Duitse Elisabeth Volkmann heeft ook maar een kleine rol in het verhaal en ze is helaas ook niet naakt te zien. Ze speelt de rol van lesbische gevangenisdirectrice wel verdienstelijk, maar ze is helaas wel niet hardhandig zoals dit meestal het geval is in WIP films. Ze heeft in deze film duidelijk niet de touwtjes in handen, want dat heeft Sofia, die zelfs haar kantoor mag gebruiken, of beter gezegd misbruiken.

Al met al is dit zit zeker niet de beste WIP film die ik gezien heb, ondanks het meespelen van bekende actrices als Linda Blair, Sylvia Kristel en Elisabeth Volkmann. Door deze actrices, en vooral door Sylvia Kristel, is de film wel nog het kijken waard, maar meer ook niet. De film heeft voor een WIP film ook redelijk wat stemmen hier, maar dat komt natuurlijk door de aanwezigheid van Linda Blair en Sylvia Kristel.

Was destijds in de jaren 80 meen ik een klein hitje, maar als je de film nu kijkt is hij eigenlijk best wat flauwtjes en zeker ook gedateerd. Het verhaal stelt eigenlijk niet veel voor (uitvoering was wel leuk gedaan) en de film moet het dan ook vooral hebben van het duo Arnold Schwarzenegger (voor de actie) en James Belushi (voor de humor). Vanwege actieheld Arnold Schwarzenegger huurde je destijds deze film. Dit is toch wel één van de mindere films van Arnold Schwarzenegger, maar wel nog redelijk vermakelijk.

Toch wel een gemiste kans deze Thriller / Mystery. Het eerste uur was best goed en ook wel boeiend maar na een uur kakt het verhaal in en wordt het een flauwe bedoeling met een matig en slecht uitgewerkt einde. De film weet ook eigenlijk nergens te verrassen buiten misschien het laatste stukje van de film. De cast is met Cillian Murphy, Sigourney Weaver en Robert De Niro best goed bezet en ze deden het ook niet onaardig. De rol van Elizabeth Olsen sloeg overigens nergens op en men had haar net zo goed niet in het verhaal kunnen opnemen. Een film met veel potentie maar achteraf toch een gemiste kans.

Deze Actie / Komedie film (A-team actie overigens, want niemand gaat dood) lag al meer dan een jaar bij mij op de plank en omdat ik niet wist wat ik wilde kijken gisteravond, heb ik deze maar eens opgezet. Want een film met Dwayne Johnson, Ryan Reynolds en Gal Gadot (oftewel de krachtpatser, de lolbroek en de femme fatale) moet toch vermakelijk zijn?

In dit verhaal draait het om het stelen van drie kunstschatten, in de vorm van eieren, van Cleopatra, die de koningin van Egypte kreeg van de Romein Marcus Antonius op haar huwelijk. Pas in 1907 duiken twee van de drie eieren op en de derde is tot dan toe nog steeds onvindbaar. Kunstdief Nolan Booth (Ryan Reynolds) is bezig deze drie onbetaalbare kunstschatten te stelen voor een rijkaard in Egypte wiens dochter gaat trouwen en steelt het eerste ei in een museum in Rome, waarbij FBI-agent John Hartley (Dwayne Johnson) hem op het spoor is. Maar ze worden allebei in de luren gelegd door een tweede dief, namelijk een femme fatale die werkt onder de schuilnaam "The Bishop" (Gal Gadot). Er zit voor de twee mannen niks anders op dan een ongemakkelijke samenwerking aan te gaan om hun doelen toch te bereiken. Zo begint het eieren zoeken op allerlei exotische locaties over de hele wereld en moeten ze ook samen het onvindbare derde ei zien te vinden.

In deze grappige en vermakelijke actiefilm achtervolgen de sterren Dwayne Johnson, Ryan Reynolds en Gal Gadot elkaar over de hele wereld en daarbij belanden ze in veel verschillende steden en landen, namelijk twee keer Rome (stelen van eerste ei en arrestatie van FBI-agent John Hartley), Bali (arrestatie van kunstdief Nolan Booth), Rusland (gevangenis en ontsnapping), London (Basic Instinct-achtige scène met Gal Gadot), Valencia (stelen van tweede ei), Argentinië (vinden van derde ei en ontknoping), Caïro (bruiloft), Sardinië (hernieuwde samenwerking) en Parijs (nieuwe opdracht in het Louvre).

Verder bevat de film de nodige humor en heel veel actie en dat compleet met helikopter stunts (in Rusland), Indiana Jones-achtige toestanden met verborgen nazi-schatten en een grote matpartij tussen de drie hoofdrolspelers. Maar uiteindelijk is alles ondergeschikt aan de steeds wisselende allianties onderling. De meeste tijd trekken Dwayne Johnson en Ryan Reynolds samen op en is "Red Notice" een onvervalste "buddy movie", waarbij de twee al kibbelend het beste proberen te maken van hun gedwongen samenwerking.

Daarbij helpt het niet dat we beiden zo vaak hetzelfde kunstje hebben zien doen in andere films. Dan ga je namelijk vergelijken en moet je tot de conclusie komen dat "Red Notice" weliswaar vermakelijk kijkvoer is, maar dat we de sterren wel eens in betere vorm aan het werk hebben gezien. Zo waren "The Hitman's Bodyguard (2017)" en "Hobbs & Shaw (2019)" leukere "buddy movies" en Ryan Reynolds kwam in de Deadpool-films toch een stuk scherper uit de hoek. Gal Gadot krijgt de meeste mogelijkheden om een nieuwe kant van zichzelf te tonen, maar haar rol is te klein om het verschil te maken, terwijl zij wel in iedere scène een genot is om naar te kijken. Ze lijkt daarom vooral aangesteld als eye-candy, wanneer ze met met een speelse lach en een prachtige jurk aan haar bevallige lichaam aan de kijkers toont.

Door de verschillende locaties waar het verhaal van "Red Notice" zich afspeelt is het een leuke film, die je bovendien zin geeft om lekker op vakantie te gaan en van onze prachtige wereld te genieten. Het is ook leuk om drie grote acteurs bij elkaar te zien in een film die niet precies is wat je op het eerste gezicht verwacht. Er zit voldoende actie en humor in het verhaal, maar echt een hoogstandje is het niet. "Red Notice" vliegt alle kanten op, probeert de nodige films te kopiëren en probeert vooral van alles net iets te veel, wat jammer is. Wel zitten er leuke plot twists in het verhaal (zo zag ik de ontknoping met John Hartley en "The Bishop", die een koppel vormen, niet aankomen) waardoor je als kijker geïnteresseerd blijft.

Dit blijf je ook doen door het hoge tempo en omdat de film vermakelijk is om naar te kijken, maar op het einde wordt het wel wat langdradig en de verhaallijnen die terugleiden naar Hitler zijn misschien een beetje overbodig in het geval van een film als deze. Het terugleiden naar Cleopatra was meer dan genoeg en daarom had ik het leuker gevonden als het vinden van het derde ei had plaatsgevonden in Egypte i.p.v. Argentinië en het gedeelte in Argentinië had ook een heel hoog Indiana Jones gehalte en dat inclusief het gebruik van nazi wagens en wapens. Het was opzicht wel leuk om te zien, maar tevens ook flauw. Gezien de formule van deze film en ook het einde, moet je niet gek opkijken als er nog een deel 2 en 3 zullen volgen.

De grootste trekpleister van deze film is natuurlijk de cast met de sterren Dwayne Johnson, Ryan Reynolds en Gal Gadot. En de samenwerking tussen de drie is goed in balans en ze doen braaf waar ze goed in zijn, waarbij Dwayne Johnson is gecast als de te grote agent FBI-agent John Hartley, Reynolds is gecast als de sarcastische "funnyman" kunstdief Nolan Booth die samen met John Hartley vader issues heeft (waardoor de één een agent is geworden, hoewel hij ook gewoon een dief is, en de ander een dief) en Gal Gadot is gecast als de feministische en wonderschone powervrouw. Dwayne Johnson is eigenlijk altijd leuk om te zien vanwege zijn actie en humor en Ryan Reynolds is zoals gewoonlijk constant lollig, sarcastisch en flauw, inmiddels wel erg bekend, en is met zijn oeverloze commentaar soms grappig, maar soms ook vermoeiend. Het is bij hem net zoals bij Jim Carrey, namelijk je houdt ervan of je vindt het vreselijk.

Hoewel ik niet echt een fan ben van Gal Gadot, is het natuurlijk wel een mooie vrouw (ze gooit ook haar charmes in de strijd) en in deze film vond ik haar zowel irritant (met name haar humor) als opwindend. M.b.t. het laatste zien we haar o.a. in een fraai sexy zwart badpak en in een fraaie sexy rode cocktailjurk (te zien op de filmposter), waarin ze op een feest (waar ze het tweede ei gaan stelen) zwoel de tango danst met Dwayne Johnson. De scène met haar die misschien het langst zal bijblijven, is de scène waarbij ze Dwayne Johnson ter hoogte van zijn kruis elektrocuteert en daarbij "Downtown’ van Petula Clark zingt als ze vertrekt en waarna Ryan Reynolds dan zegt:

"She's a good singer."

En ze laat ook nog even zien waarom zij ook "Wonder Woman" is.

Buiten deze drie hoofdrolspelers hebben natuurlijk ook andere personages een aandeel in het verhaal en de belangrijkste daarbij zijn Ritu Arya als Interpolinspecteur Urvashi Das die het onderzoek leidt bij Interpol en haar zien we al in het begin in Rome en zij is het ook die Nolan Booth en John Hartley arresteert en daarna achter hun aangaat als ze ontsnappen. En in Valencia maken we kennis met Chris Diamantopoulos als de rijke wapenhandelaar Sotto Voce die het tweede ei in zijn bezit heeft en welke dus gestolen moet worden op een Mission Impossible-achtige wijze. En op het einde op de bruiloft in Caïro, zien we ook nog even Ed Sheeran die ik altijd "Ed Scheert Hem" noem. Hij doet een cameo als zichzelf die voor fans van de zanger een leuke toevoeging is.

Al met al is "Red Notice" zeker geen misser en is het vooral een vermakelijke film. Het verhaal is degelijk, de locaties zijn vaak mooi, soms bekend (Russische gevangenis, waarbij Vladimir Poetin overigens ook op de hak wordt genomen via een mobiele telefoon van een Russische bewaker) en soms heel origineel (de stierenvechtersarena in Valencia, waarbij de stier wel zeer CGI was). De toon is altijd opgewekt, er valt veel actie te zien en de grapjes zijn vaak ook leuk. Gal Gadot is zeldzaam charmant, irritant en meedogenloos mooi. En over de chemie tussen Ryan Reynolds en Dwayne Johnson ga ik ook niet echt klagen. "Red Notice" is geen seconde origineel maar vermaakt wel bijna twee uur lang.

P.S. De eieren van Cleopatra hebben overigens nooit echt bestaan, al lijken ze natuurlijk wel veel op de Fabergé eieren waarvan er nu nog 57 bestaan.

Vorige week had ik de Animatie / Komedie kerstfilm "The Grinch (2018)" gezien en omdat ik nu twee weken kerstvakantie heb en het ook bijna kerstmis is, wilde ik nog een kerstfilm zien om wat in de stemming te komen en toen kwam ik uit op deze Actie / Avontuur kerstfilm met Dwayne Johnson (meestal wel leuk om te zien in een film), welke te zien is op "Amazon Prime Video" (welke ik toevallig heb), maar je kunt hem volgens mij ook al pindakazen.

Als de Kerstman (J.K. Simmons), codenaam: "Red One", ontvoerd wordt, moet het hoofd beveiliging van de Noordpool (Dwayne Johnson) samenwerken met de meest beruchte speurder / hacker (Chris Evans) ter wereld. Om kerst te redden gaan ze op een hectische missie die ze over de hele wereld brengt.

"Red One" is een ieder geval een kerstfilm zoals je er nog geen gezien van hebt, want het bevat zowel humor, actie en een hoop leuke en onvoorspelbare wendingen. Ja, de film is leuk, maar volgt helaas wel een standaard concept. Dit maakt het dat de film ook redelijk voorspelbaar is geworden, ondanks de onvoorspelbare wendingen. Maar "Red One" is in ieder geval geen zoete kerstfilm geworden.

In het begin van de film leer je de verschillende personages kennen, zoals Red One, zijn vrouw Mrs. Claus (Bonnie Hunt), het hoofd van zijn beveiliging en degene (zoals Lucy Liu) die totaal niet in de rest van het kerst-achtige plaatje past en speurder / hacker Jack O'Malley. Deze laatste (die we in het begin van de film ook nog even als kind zien) stelende (o.a. koffie) maar tegelijkertijd behoorlijk aantrekkelijke man voert nog één opdracht uit, zonder te weten wat hiervan de gevolgen zullen zijn.

Als namelijk door zijn toedoen de kerstman ontvoerd wordt en niemand lijkt te weten wie het heeft gedaan, nou ja, niemand?… Meesterdief en speurneus Jack O’Malley natuurlijk wel. Als Jack dan opgepakt en ondervraagt wordt door o.a. Zoe (Lucy Liu) en Callum Drift en hem een voorstel wordt gedaan, gaat hij samen met Callum de hele wereld over om de mysterieuze ontvoerder te vinden. Dit gebeurt op een leuke en grappige manier, want ze kunnen makkelijk en snel reizen omdat elke speelgoedwinkel in de wereld aan elkaar verbonden staat via een portaal in het magazijn. In deze speelgoedwinkels nemen ze ook speelgoed (zoals speelgoedautootjes en robots) mee, die Callum Drift kan vergroten en bruikbaar kan maken.

Eenmaal op Aruba aangekomen, waar kerst natuurlijk een zomers uiterlijk heeft, krijgen ze het aan de stok met een drietal reusachtige sneeuwpoppen, die aankomen via een ijscowagen die uit de zee rijdt. Dat was een leuke scène, die ook voor veel vermaak zorgt. Het zorgt er in ieder geval voor dat er veel tempo in de film zit en dat je je als kijker geen seconde hoeft te vervelen. Ook zitten er leuke personages in waar velen wel van eens gehoord hebben, zoals Krampus (Kristofer Hivju) en Gryla (Kiernan Shipka) en de laatste is ook de slechterik in het verhaal die de kerstman ontvoerd heeft met een doel, namelijk iedereen die ooit fout is geweest stoppen in een sneeuwbol.

Het verhaal heeft voor de rest vrij weinig om het lijf, maar omdat het een seizoensgebonden film is geworden, zal deze film waarschijnlijk elk jaar wel weer terugkomen en in principe is hij daar wel leuk genoeg voor. Uiteindelijk wordt het verband zelfs gelegd tussen de kerstman en Krampus (het zijn broers van elkaar), waar Jack en Callum zelfs heen moeten en dat misschien de leukste scène in de film is. Naar het einde toe wordt het allemaal een flink standaard verloop en maakt het wel duidelijk dat dit geen echte kerst klassieker is.

Naast de algemene humor en actie die Dwayne Johnson en Chris Evans (vormen samen een leuk duo) overtuigend weten te brengen, zijn de plottwists vaak dusdanig onvoorspelbaar dat je soms gewoon verbaasd naar het scherm zit te kijken en het allemaal maar over je heen laat komen. Helemaal over de top gaat het gelukkig niet. Want ondanks de soms wat ongeloofwaardige toevoegingen passen die elementen op een vreemde manier wel allemaal bij elkaar en maakt dit dus een leuke en vermakelijke film om naar te kijken.

Iemand die ook nog het benoemen waard is, is J.K. Simmons. Hij speelde de rol van Nick / Red One, zoals de kerstman in de film genoemd wordt, en hoewel dit niet de eerste naam is waaraan je zou denken, heb je natuurlijk wel een naam aan boord die de rol prima eigen weet te maken en dat ook doet.

"Red One" is een leuke kerstfilm geworden voor jong en oud, die met een kleine twee uur nergens verveelt. De chemie tussen Dwayne Johnson en Chris Evans is goed en de twee zorgen voor veel humor in de film. Voor wie nu met de kerstdagen bezig is en in de stemming wil komen, is deze film zeker het kijken waard. Verwacht wel geen kerstfilm die een klassieker gaat worden, maar het is wel eentje die je goed weet te vermaken.

Kwam uit in een periode dat films over Mars in waren (o.a. Mission to Mars). Het verhaal is best aardig en de film was ook best boeiend. De cast is best indrukwekkend en ze deden het ook vrij aardig hoewel de rol van Val Kilmer beter had gekund.

Film uit de oude doos (ik heb de gekleurde versie op MGM gezien) met een onsympathieke rol van de zuipende John Wayne die iedereen neerschiet die het niet met hem eens is. Wel sympathiek dat hij iedereen begraaft en een woordje van god erbij doet (erg cliché voor die tijd)

Verhaal is best in orde, de beelden zien er fraai uit en de acteurs doen het ook best aardig (ook de koeien). Er valt zelfs hier en daar wat te glimlachen om die oude man met zijn kunstgebit.

Alleen jammer van het erg cliché einde wat je mijlenver zag aankomen. Het toevoegen van de erg geforceerde romance vond ik ook wel jammer (maar ja zoiets hoort nu eenmaal bij dat soort films uit die tijd), dat verpest de macho film enigszins.