Opinions

Wauw wat een ellendige film was dit weer. Ik had er al geen hoge verwachtingen van maar dat het zo slecht zou zijn had ik niet gehoopt. Het verhaal (deed me denken aan Cube II) is te belachelijk voor woorden en ging nergens over en het einde is zo slecht en zo voorspelbaar dat het gewoon niet leuk is. Dit soort actie is al zo vaak uitgevoerd (en ook nog beter) dat het me totaal niets deed en alleen maar verveelde. De cast bestaat eigenlijk alleen maar uit B-artiesten aangevuld met wat semi A-artiesten uit vervlogen tijden zoals Ellen Barkin en Ving Rhames. De enige artiest die een beetje leuk was (vooral in het begin), was Rob Corddry. Om zijn uitspraak "i am gonna rape your soul" moest ik wel effen lachen. Maar al met al is het gewoon een erg trieste film die je beter kunt mijden. Hij staat bij mij in ieder geval in de shit list (lijst met 0.5 films).

Het eerste uur was best aardig en waren Seann William Scott en Paul Rudd goed opdreef. Ook het kind Bobb'e J. Thompson vond ik best grappig en speelde goed. Helaas voor deze film zijn de laatste 30 minuten intens triest (het aankijken niet waard) met als dieptepunten het belachelijke eindgevecht en uiteraard ook het zingen.

Deze film vond ik vroeger als jochie geweldig vanwege de vaak grove actie tijdens het spel. Daar moet deze film het vooral van hebben want de rest van de film stelt niet zoveel voor. James Caan deed het overigens prima en de song op het einde was zeer mooi gekozen. De bijrol van John Beck was trouwens ook goed. De film zag er destijds erg futuristisch uit, nu ziet het er erg gedateerd uit.

Ze zenden deze film nu vaak uit op MGM.

Opzicht is dit best een vermakelijke Drama / Thriller, die ook wel wat wegheeft van een rampenfilm die in de jaren70 veel werden gemaakt.

Het verhaal zit aardig in elkaar en weet zeker ook te boeien. Ik kan me nog herinneren dat ik hem destijds als klein jochie zelfs wat spannend vond. Ook met de uitvoering zit het wel goed, en zeker de spanningsopbouw. De film is wel wat aan de lange kant, waardoor het geheel wat langdradig is geworden met hier en daar ook wat saaie stukken. Visueel ziet het overigens wel aardig uit en zeker de beelden vanuit de pretparken en natuurlijk vooral de achtbanen (was ik vroeger als kind zelf heel erg verzot op).

De cast doet het trouwens verdienstelijk met zeker niet de minste zoals George Segal en Henry Fonda. Ook speelt Helen Hunt mee in één van haar eerste rollen op het witte doek.

Een ouderwetse jaren 70 Actie / Drama film, welke zeer traag verloopt en eigenlijk is ook alleen het laatste gedeelte van de film het kijken waard.

Het eenvoudige cliché verhaal welke draait om wraak vond ik eerlijk gezegd weinig voorstellen en was ook vrij voorspelbaar. Ook zit er naar mijn inziens een actrice in die werkelijk niets toevoegt aan het verhaal (komt er op het einde gelukkig ook niet meer aan te pas) en ook zeer onnatuurlijk (te overdreven) acteerde. En dan heb ik het over de flut actrice Linda Haynes in de rol van groupie Linda Forchet. Die Linda Forchet raakt geobserveerd van William Devane (in de rol majoor van Charles Rane die net terugkeert, na 7 jaren, naar Amerika als oorlogveteraan uit Vietnam waar hij ook is gevangen genomen), die haar eigenlijk alleen maar gebruikt om wraak te kunnen nemen op de boeven die zijn vrouw (die overigens van hem wilde scheiden omdat ze inmiddels op iemand anders verliefd was geworden toen hij in Vietnam gevangen zat) en zoon hebben vermoord tijdens een huiselijke overal, waar ze uit zijn op zijn geld (iets van 5500 dollar) welke hij had gekregen als geschenk. Die Linda Haynes heeft daarna ook nog maar in een paar film meegespeeld (de laatste in 1980).

Het verhaal verloopt traag en is ook betrekkelijk saai. Het flauwe clichématige drama gedeelte in het verhaal (hoofdzakelijk in het eerste gedeelte van het verhaal) deed me eigenlijk niets en ook de actie is relatief povertjes tot het laatste gedeelte van het verhaal. Het einde wat zich afspeelt in een Mexicaans hoerenhuis (daar is dan ook wat bloot te zien) was lekker hard en daarin leven William Devane en Tommy Lee Jones (als Johnny Vohden die samen met Charles Rane terugkeert uit Vietnam en ook goede vrienden van elkaar zijn) zich ook heerlijk schietend uit en daar voltooid zich dan ook eindelijk de wraak. Zowel William Devane en Tommy Lee Jones speelden verdienstelijk, maar de laatste is wel eigenlijk alleen in het begin en in het einde van de film te zien (eigenlijk wel de beste gedeeltes van het verhaal en zeker het einde). Het was overigens één van zijn eerste filmrollen.

Leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet en grotendeels is de film behoorlijk saai en langdradig. De film is inmiddels ook behoorlijk oubollig.

Op deze film stuitte ik bij toeval middels een zoekopdracht (ik was eigenlijk opzoek naar actrice "Alice Dwyer") uitgevoerd op Google. Opzicht was het wel grappig want deze film heb ik destijds in 1999 of 2000 gezien op Film 1 (destijds nog Canal+), alleen kon ik me de titel van de film me niet meer herinneren. Vandaar dat deze film nu pas van mij een recensie en punt krijgt.

Qua verhaal (draait volledig om "Marie") stelt het allemaal weinig voor maar de vele erotiek en porno compenseert dat ruimschoots. Ik kan me nog goed herinneren dat ik daardoor destijds geboeid (niet in letterlijke zin ) aan het kijken was naar deze film. Qua erotiek en met name porno komt er meer dan genoeg voorbij zoals o.a. neuken, verkrachting (was wel min of meer vrijwillig. Althans betaald, alleen deed de klant nog iets anders dan waar hij in eerste instantie alleen om vroeg en hij liep daarna ook nog eens gewoon weg zonder te betalen en maakte "Marie" uit als slet. Wat ze eigenlijk ook was), SM/Bondage en aardig wat fellatio met een slappe penis. De klap op de vuurpijl vond ik toch het gynaecologisch onderzoek (een aantal minuten lang) op het einde waarbij verschillende dokters in opleiding hun vingers in de vagina van de zwangere "Marie" stoppen en een diagnose stellen. De geboorte scène vlak daarna zag er overigens wat ranzig uit (zeker op het einde toen er allemaal donkere smurrie/blubber uit de vagina kwam) .

De cast is natuurlijk niet hoogstaand, maar Caroline Ducey in de rol van de nymfomane seksueel gefrustreerde "Marie" was best verdienstelijk en ze zag er natuurlijk ook niet onaardig uit. Het was ook leuk om de jaren 90 Italiaanse pornoster Rocco Siffredi te zien spelen (en uiteraard neuken) in een kleine rol. Zoals eerder gezegd stelt het verhaal eigenlijk weinig voor en moet deze film het vooral hebben van de erotiek en porno, maar desondanks zaten er best wat pareltjes van dialogen in zoals:

"Honderd frank, Enkel om je kut af te likken", "Slet draai je om, ik wil je kont" en "Teef, ik heb je geneukt".

Kijk, dat zijn pas nog eens dialogen (ze horen overigens bij de verkrachting scène)

Qua verhaal verdient deze film natuurlijk niet meer dan een ruime onvoldoende. Maar omdat ik me destijds toch goed heb vermaakt met de erotiek en porno in deze film, krijgt hij toch van mij een kleine voldoende.

Was natuurlijk een kloon van Indiana Jones maar eerlijk gezegd was het niet eens zo'n slechte. Dat kwam natuurlijk vooral door de sterke cast, met name Michael Douglas en Kathleen Turner.

Hoewel deze film al 15 jaar oud is heb ik hem nog nooit gezien. Na het zien van deze film (vandaag op MGM) vind ik dat best wel jammer want het is een zeer goede film. Het verhaal is boeiend en er zitten veel (soms verrassende) wendingen in. Ook de dialogen in de film zijn goed. Het einde vond ik wel mooi, tenminste niet zo'n standaard cliché einde.

Gary Oldman speelde prima net zoals Lena Olin (zag er ook wel pikant uit met haar mooie benen in kousen).

Ik vond dit eerlijk gezegd best een leuke actie/misdaad film. Het verhaal zat best leuk in elkaar (wel cliché) en was ook boeiend. Ook zitten er best een aantal leuke komische situaties in. Het eerste uur van de film is nog het best, daarna wordt het helaas wat minder maar zeker niet slecht. De cast deed het best leuk en goed en zelfs Aaliyah deed het goed. Jet Li zorgt natuurlijk voor de meeste actie maar ook voor een aantal komisch situaties (zeker als hij voor het eerst verschijnt in Amerika). De bijrol van Anthony Anderson was trouwens ook leuk.

Nee rommel is deze film zeker niet en het is best een geslaagde biografie over de laatste 7 maanden van zijn leven. Het verhaal weet te boeien en zit goed in elkaar en ook de uitvoering was in orde hoewel deze film helaas niet met een al te groot budget is gemaakt (de actie zag er zeer nep en computerachtig uit). De cast deed het best aardig en Ulrich Tukur speelde de rol van Rommel goed. Helaas was de Hitler gespeeld door Johannes Silberschneider wel een aanfluiting en ook niet altijd goed verstaanbaar. Wat men leuk en goed heeft gedaan in dit verhaal is het veelvuldig toevoegen van echte beelden uit die periode. De film is hier en daar wel wat langdradig en het gedoe met de verzetsvrouw was wat mij betreft overbodig en voegde niets toe aan het verhaal.

Aardige film, vooral de eerste 30 minuten vond ik erg goed. Zodra ze op de vlucht slaan voor de Vietnamezen wordt het wat minder. Mooi gespeeld door Russell Crow trouwens.

Deze Actie / Misdaad film heb ik vroeger meen ik eens gezien (ik meen zelfs destijds gehuurd in een videotheek), maar omdat ik me er eigenlijk helemaal niets meer van kan herinneren (wat meestal geen goed teken is), heb ik hem opnieuw bekeken omdat ze hem nu weer uitzenden op de televisiezender "Film 1". De verschillende personages en wat hun rol is in het verhaal zijn inderdaad wat verwarrend en hetzelfde geldt voor het verhaal zelf, omdat het eigenlijk de hele tijd draait om het stelen van een geheimzinnige koffer die de Russen graag willen hebben en dat terwijl de Koude Oorlog in 1997 allang voorbij was (de val van de Berlijnse muur was in 1989). Maar op het einde wordt eigenlijk duidelijk dat het niet draait om de geheimzinnige koffer (de inhoud wordt ook nooit prijsgegeven en blijft dus mysterieus), maar om een persoon die een vredesakkoord tussen de Protestantse regering van de Britse enclave en het Ierse verzet in de weg staat (waarschijnlijk vanwege de inhoud van de koffer) en daarom dus uitgeschakeld dient te worden.

Het James Bond achtige verhaal (deed me vooral denken aan de James Bond film "For Your Eyes Only (1981)" en mede vanwege de Russische kunstschaatsster Natacha Kirilova, die overigens gespeeld werd door de bekende DDR kunstschaatsster Katarina Witt, die het liefje is van de Russische slechterik Mikhi, die graag de koffer wilt hebben) vond ik eerlijk gezegd niet echt boeiend (mede door het verwarrende) en het verhaal is ook wat langdradig (duurt ook bijna twee uren) en clichématig. De uitvoering van het verhaal is zeker niet slecht, want visueel gezien wordt alles fraai in beeld gebracht (zeker m.b.t. de Franse steden zoals Parijs, Nice en Cannes en ook de landschappen) en ook zit er de nodige actie in welke vooral bestaat uit autoachtervolgingen (regelmatig spectaculair en met name die door de smalle straten van Nice) en pief paf poef schietactie waarbij overigens veel onschuldige burgers (o.a. toeristen) worden gedood. Tijdens één van deze autoachtervolgingen rijdt men ook door een tunnel in Parijs die veel weg heeft van de tunnel waarbij "Lady Diana Spencer" om het leven is gekomen en het bizarre is dat beiden zich afspeelt in 1997. De actie is overigens best hard (je ziet wel duidelijk dat er nep bloed is gebruikt) en hetzelfde geldt eigenlijk voor het einde (en dan doel ik vooral op het neerschieten van de onschuldige kunstschaatsster Natacha Kirilova), welke ik zelfs verrassend vond. Op het einde komt er namelijk eindelijk duidelijkheid omtrent het doel van de missie (althans de missie van Sam die goed gespeeld werd door Robert De Niro) en dat m.b.t. de IRA-terrorist Seamus O'Rourke (gespeeld door Jonathan Pryce) die uitgeschakeld dient te worden i.p.v. de geheimzinnige koffer.

Qua cast heeft men best groot uitgepakt met o.a. Robert De Niro (in de rol van Sam die deel uitmaakt van het team van huurlingen), Jean Reno (in de rol van Vincent die ook deel uitmaakt van het team van huurlingen en goed bevriend raakt met Sam), Natascha McElhone (in de rol van IRA-agente Deirdre, die het team van huurlingen heeft samengesteld) die natuurlijk vooral bekend is van haar rol in de TV-serie "Californication", Sean Bean (in de rol van de irritante Spence die in eerste instantie ook deel uitmaakt van het team van huurlingen, maar al snel buiten de boot valt) en Stellan Skarsgard (in de rol van Gregor die deel uitmaakt van het team van huurlingen, maar een verrader blijkt te zijn en voor de Russen werkt). Allemaal speelden ze goed tot verdienstelijk en vooral natuurlijk Robert De Niro.

Al met al een aardige vermakelijke Actie / Misdaad film om eens gezien te hebben en meer eigenlijk ook niet. Na het herzien ervan, kan ik me ook goed voorstellen dat ik me er eigenlijk niets meer van kon herinneren.

Oscar winnende film (Brie Larson als beste actrice), die wel wat weg heeft van de waargebeurde gruwelpraktijken omtrent de Oostenrijkers Natascha Kampusch (een slachtoffer die 8 jaar lang was gevangen genomen en uiteindelijk wist te ontsnappen) en Josef Fritzl (een dader die zijn eigen dochter gevangen hield en misbruikte, waardoor zeven kinderen werden geboren).

Het best goede tragische verhaal zit aardig in elkaar (zeker wat betreft de opbouw ervan) en weet zeker ook te boeien. Met name de eerste 45 minuten welke zich volledig afspelen in de kleine geluidsdichte kamer (soort van tuinhuisje) met dakraam is sterk en ondanks dat het eigenlijk gewoon te triest voor woorden is, was de situatie eigenlijk nog best sfeervol. Dat laatste vooral dankzij het 5 jarige jongetje Jack (waarvan ik eigenlijk dacht dat het een meisje was vanwege zijn lange haren), die niet beter weet dat dit zijn wereld is omdat hij daar geboren (zijn moeder is in de kamer verkracht geworden door de dader en dat gebeurt nog steeds regelmatig, iets wat Josef Fritzl overigens ook deed) is en ook opgroeit met zijn moeder Joy.

Vanaf de ontsnapping uit de kamer (welke bijna 15 minuten duurt), welke te belachelijk voor woorden was en zeker ook ongeloofwaardig was, vind ik het allemaal wat minder worden en slaat de film ook over in een sober en psychologisch drama en kunnen Jack en zijn moeder maar moeilijk omgaan met hun vrijheid. Opzicht is dat natuurlijk best realistisch, gezien de situatie van Jack (hij had het best goed naar zijn zin in de kleine kamer) en zijn moeder, die de nodige verwijten over zich krijgt tijdens een interview (waardoor ze zich schuldig gaat voelen en dat is natuurlijk slachtoffer eigen). Ook de inmiddels gescheiden ouders van Joy, gaan zo op hun eigen manier om met de situatie. Het einde vond ik overigens wel mooi met het afscheid nemen van de kamer en daardoor kunnen Jack en zijn moeder misschien verder gaan met hun leven.

De uitvoering van het verhaal is ook best goed en dat komt vooral op conto van beide hoofdrolspelers Brie Larson (in de rol van moeder van Jack) en Jacob Tremblay (in de rol van Jack) die gewoon zeer overtuigend en realistisch spelen. Jacob Tremblay had voor zijn rol eigenlijk ook een Oscar moeten winnen (Oscar voor beste acteur), maar gezien zijn zeer jonge leeftijd mag dat waarschijnlijk niet. Zou ook best pijnlijk zijn geweest voor Leonardo DiCaprio als hij had verloren van Jacob Tremblay, maar in mijn ogen zou het wel verdiend zijn, want Jacob Tremblay speelde gewoon ijzersterk en overtuigend en dat kan ik van Leonardo DiCaprio helaas niet zeggen. Ondanks dat het verhaal vrij sober en triest is, vond ik het wel nergens schokkend of heftig worden en de dader, genaamd "Old Nick" (gespeeld door Sean Bridgers), vond ik maar overkomen als een sukkel en hij was ook niet bepaald intimiderend. Er werd ook maar zeer weinig gedaan met zijn rol en in het laatste uur van het verhaal komt hij niet meer voor en weet je ook niet wat er met hem gebeurt is (wel of niet opgepakt, dat laatste zeer waarschijnlijk omdat het maar een sukkel was).

De film duurt met bijna twee uren best lang en hier en daar vond ik het wat saai en langdradig, maar desondanks is dit gewoon een goede en ook best een originele Drama film, die je zeker laat nadenken en misschien ook wel een rot gevoel meegeeft.

P.S. de filmmuziek vond ik wel passend voor deze film

Deze film van Franse regisseur Christian Volckman heb ik in eerste instantie gekeken vanwege het meespelen van de bloedmooie ex-Bondgirl Olga Kurylenko (in de rol van Kate), maar de film (een soort van modern sprookje) zelf is ook gewoon goed (zeker de laatste circa 30 minuten, waarin ook een interessante logica wordt onthuld) en daarin ontdekt het echtpaar Kate en Matt (Kevin Janssens), een koppel uit New York dat graag kinderen wilt hebben, dat hun nieuwe huis op het platteland een verborgen kamer heeft, die hen geeft wat ze maar wensen, maar daar zijn echter een paar regels aan verbonden.

Met "The Room" zet regisseur Christian Volckman een mooie visie neer van een bovennatuurlijke kamer die een volwassenen een kind laat zijn in zijn eigen huis. Verder is het een intelligente thriller met Stephen King-ambities die misschien af en toe iets te cliché uit de hoek komt in het portretteren wat mensen willen in het leven (zoals rijkdom), maar alles behalve cliché uit de hoek komt met zijn concept en wat dat betreft is dit zeker een originele film.

De onderliggende boodschap wordt bovendien mooi in scène gezet door de acteerprestaties van Kevin Janssens (Belgische acteur die in de voetstappen van Matthias Schoenaerts mag stappen, qua Hollywood carrière ) en Olga Kurylenko (dit jaar 40 geworden en ik vind haar nog steeds een prachtige vrouw) die tevens perfect gecast zijn voor de gelegenheid. De rol van Shane (die gewenst wordt door Kate) wordt gespeeld door verschillende personages en daarin vond ik het vooral Joshua Wilson (als kind) het best goed doen en Francis Chapman (als tiener) vond ik best een engerd (zeker m.b.t. wat hij gaat doen met Kate).

De cinematografie, het concept design en de enscenering zijn gewoon top en de film wist me eigenlijk ook van de eerste tot de laatste minuut te vermaken en te boeien (wordt naarmate het verhaal vordert ook steeds spannender) en het einde na de fraaie ontknoping heeft nog een leuke verrassing in petto (daar heeft de filmposter ook betrekking op en dan doel ik vooral op de gelaatsuitdrukking van Olga Kurylenko)

En omdat de film ook maar 90 minuten duurt, laat hij zich ook vlot bekijken. Wat betreft het waarom van de kamer (deed we soms denken aan het "Holodeck" uit de sciencefictionserie "Star Trek: The Next Generation (TV Series 1987–1994)"), daar wordt geen verdere uitleg over gegeven en dat is misschien ook wel verstandig,

Kortom "The Room" is een Intelligente thriller die perfect in het rijtje van Stephen King kan passen en hij is dan zeker ook een aanrader.

De afgelopen maand heb ik een aantal Jean Rollin films gekeken (vooral vanwege het meespelen van Brigitte Lahaie) en deze "La Rose de Fer" zal voorlopig mijn laatste zijn, want ik heb het wel even gehad met hem (geef mij maar Joe D'Amato, want zijn films vind ik vermakelijker) en dit was zijn meest achterlijke film die ik tot nu toe heb gezien. Visueel gezien heeft Jean Rollin het meestal wel goed voor elkaar (inclusief het strand in de Franse plaats Dieppe met de houten paaltjes wat regelmatig te zien is in zijn films), maar de verhaallijn is vaak nauwelijks te doorgronden. En zeker bij deze film, waarbij ik de nodige vragen had, zoals wat heeft hij toch eigenlijk bedoeld met deze film? Heb ik de boodschap over het hoofd gezien? Wat had hij willen vertellen?

Wat ik ook irritant vond bij deze film, was dat het geluid niet synchroon liep met het beeld. Het geluid (de ondertiteling liep wel synchroon met het geluid) liep namelijk achter bij de versie welke ik gepindakaasd had. Dus als men ging praten zag je wel hun monden bewegen, maar hoorde je het geluid pas circa vijf seconden later. Hetzelfde geldt natuurlijk voor de geluiden die te horen zijn op het kerkhof.

In dit verhaal ontmoeten een jonge vrouw (Françoise Pascal) en man (Hugues Quester) elkaar op een huwelijksreceptie (waar de man ook nog een gezicht voorleest) en spreken ze buiten wat met elkaar af. Ze ontmoeten elkaar weer op een met mist bedekt treinstation en daar jagen ze elkaar achterna in een speels spelletje verstoppertje, voordat ze uiteindelijk op hun fiets stappen. Al fietsend zien ze de ingang van een kerkhof en besluiten ze naar binnen te gaan voor meer privacy. Eenmaal binnen op het enorme kerkhof gaan ze picknicken en wordt de vrouw wat angstig. De man kalmeert haar en haalt haar over om met hem een graftombe binnen te gaan. De man en de vrouw bedrijven de liefde in de graftombe en een oude vrouw sluit de poorten van het kerkhof.

Wanneer ze eindelijk de graftombe verlaten (de man vergeet dan zijn horloge) is de avond inmiddels gevallen en kunnen ze de weg naar buiten niet vinden. Ze beginnen in paniek te raken, lopen wat rond, rennen soms, ontdekken een gebouw (met binnenin verschillende doodskisten), ruziën met elkaar, bedrijven weer de liefde in een knekelput (dus met doodskoppen en beenderen) waarin de man valt, zoeken een uitgang en maken een vuurtje om aandacht te trekken. Ondertussen wordt de man humeurig en vertoont de vrouw bizar gedrag en persoonlijkheidsveranderingen. Wanneer ze weer aankomen bij de graftombe, gaat de man naar binnen om zijn horloge te halen en sluit de vrouw de man op in de graftombe, die dan stikt.

De vrouw gaat dan dansen op het kerkhof en keert daarna weer terug naar de graftombe waarbij de dag weer aanbreekt. De vrouw opent dan de graftombe en gaat naar binnen en sluit deze daarna weer. Een man opent de poorten van het kerkhof en een oude vrouw, die voor de poorten staat te wachten, loopt naar binnen met twee bossen bloemen (witte en rode) in haar handen. Ze legt één bos bloemen (de witte) op een graf en loopt dan naar de gesloten graftombe en legt daar de rode bloemen op. Ze loopt daarna weg, waarna de film is afgelopen na 80 minuten

Dit is toch gewoon te achterlijk voor woorden en met horror heeft het al helemaal niets te doen. De film staat hier betiteld als een Horror / Fantasy film, maar het had gewoon een Mystery film moeten zijn, want het hele verhaal is gewoon één groot mysterie en dat van de eerste (waarbij je de vrouw op het strand van Dieppe ziet) tot de laatste minuut. Horrorelementen zijn er niet te zien, dus er is geen spanning, je ziet geen bloed, er zijn geen zombies of andere monsters en er zijn ook geen verschijningen zoals geesten. En verder zijn er ook geen schrikmomenten aanwezig en gebeuren er geen onverwachte dingen (hoewel ik de clown wel onverwacht vond ).

Het enige wat je ziet is het sfeervolle kerkhof (met oneindige rijen grafstenen, crypten, kruisen en cherubijn beelden) in de buurt van de Franse stad Amiens en een paar dubieuze bezoekers, te weten een vreemde man die naar hun kijkt (wat opzicht ook wel begrijpelijk is, omdat ze namelijk een graftombe hebben geopend) en een clown, die ook niet direct tot de verbeelding spreken. Daarvoor zijn de karakters te kort voor in beeld gebracht en kennen ze een te minimale uitwerking. Er gebeurt in de film werkelijk niets en je kijkt alleen naar twee mensen die op een kerkhof rondlopen, rennen, vrijen (grafseks), vechten en schreeuwen tegen elkaar en dat 65 minuten lang.

De film speelt zich dus op de opening (die circa 15 minuten duurt en waarbij je pas na circa 6 minuten stemgeluiden hoort) na volledig af op het kerkhof en daarbij zien we ook een strandfantasie (uiteraard weer bij Dieppe) na circa 64 minuten, waarbij we gedurende drie minuten lang de mooie Françoise Pascal volledig naakt (ze had mooie borsten) op het strand zien. Dat is eigenlijk ook de enige scène in de film waarbij je wat naaktheid ziet van Françoise Pascal, want als ze gaan vrijen (weinig gepassioneerd en ook niet spannend in beeld gebracht) in de graftombe na circa 23 minuten houdt ze kruiselings haar armen voor haar borsten. Bij de vrijscène in de knekelput na circa 48 minuten valt er sowieso geen naaktheid te zien en verder zie alleen af en toe een borst door de gele blouse van Françoise Pascal, omdat daar op een gegeven moment scheuren in komen.

Qua cast zien we in deze film eigenlijk alleen Françoise Pascal en Hugues Quester (met zijn harige rug) als de jonge man en vrouw en alleen van de vrouw kom je op een gegeven moment te weten dat haar naam Karine is. Françoise Pascal vond ik een mooie actrice, die ook een erotische uitstraling heeft. In het begin zien we haar rondlopen in een lange rok (tot op de grond) en rode blouse en daarna (vanaf het treinstation) zien we haar rondlopen in een korte gele / bruine ruitjes rok (tot boven de knie) en een gele blouse. Helaas is ze in deze film nauwelijks naakt te zien, want anders had ik de film waarschijnlijk wat vermakelijker gevonden.

Voorlopig voor mij dus geen Jean Rollin films meer (ik heb nog van hem "Les Paumées du Petit Matin (1981)" op de plank liggen, maar ik denk niet dat ik daarin ga beginnen), want deze "La Rose de Fer" was gewoon te achterlijk voor woorden. Ik zie dat niemand deze film nog 0,5* heeft gegeven en dat wordt nu dus de eerste keer (ook de mooie Françoise Pascal kan dat niet verhinderen).

Deze uitstekende en spannende gemaakte (opgenomen in het New Yorkse Dakota-gebouw) Horror / Mystery film was vorige week zaterdag te zien op de televisie op "België Eén" (dus zonder reclame) en trok meteen mijn aandacht, ondanks dat ik deze film al eens in een ver verleden had gezien. De film is een bewerking van het gelijknamige boek van de Amerikaans schrijver Ira Levin en is sterk af te raden tijdens zwangerschap. Het is tevens de eerste film van de Pools-Franse regisseur Polanski in Amerika en werd een horrorklassieker van jewelste en dat is het nog steeds, ondanks dat de film inmiddels meer dan 50 jaar oud is.

In dit verhaal neemt het pas getrouwd en gelukkig stel Rosemary (Mia Farrow) en acteur Guy Woodhouse (John Cassavetes) intrek in een oud appartementencomplex in New York waar vroeger geheimzinnige dingen zouden zijn gebeurd. Tegenwoordig is het er nog steeds niet pluis, want vlak na hun intrek vindt er al een zelfmoord plaats van een jonge vrouw, te weten Terry Gionoffrio (Victoria Vetri), dat onderdak heeft gevonden bij hun buren. Deze buren, het oudere echtpaar Minnie (Ruth Gordon en Roman Castevet (Sidney Blackmer), zijn zo gedienstig dat ze haast opdringerig lijken.

Op een nacht heeft Rosemary een angstaanjagende droom vol erotische en satanische taferelen, waarin ze gemeenschap heeft met de duivel. Ze denkt dat de hele droom geïnspireerd is op de Castevets. Niet lang daarna blijkt ze zwanger en vanaf dan begint de ellende. Rosemary ontdekt dat er met hun buren iets eigenaardigs is en ze maakt zich ook ernstig zorgen over het welzijn van haar baby. Maar niemand, zelfs Guy niet, gelooft haar. Is Rosemary gewoon een overbezorgde, kersverse moeder, of is er werkelijk iets aan de hand?

Toen deze film in 1968 uitkwam, sloeg hij gelijk in als een bom en lanceerde maar gelijk een nieuw genre, namelijk die van "occulte thriller". Vanaf de eerste seconde van de film, die begint met het door Mia Farrow ingezongen wiegeliedje (zet gelijk de toon, namelijk onheilspellend en donker) tot aan de bizarre ontknoping van dit verhaal, blijf je gekluisterd en met klamme handen in je stoel / bank kijken. Ondanks dat de film al "bejaard" is, weet deze vertelling nog menig nekhaar overeind te doen staan en dat zonder rondspattend bloed, afgehakte ledematen en schreeuwende slachtoffers. Toch is het, ondanks afwezigheid van deze elementen, een beklemmende en spannende film, die terecht tot de horrorklassiekers behoort.

Dat hij tot de horrorklassiekers behoort is mede te danken aan Mia Farrow, die in het begin van de film nog rondloopt met een kapsel met de haren tot de schouders en na circa 60 minuten verschijnt ze opeens met een heel kort geknipt kapsel en wordt er gezegd:

Rosemary: Ik ben bij Vidal Sassoon geweest.
Guy: Heb je daarvoor betaald?

Het viel me deze keer ook op dat er van Mia Farrow soms wat naaktheid te zien valt, zoals de scène (na circa 10 minuten) waarbij ze net in het appartement zijn ingetrokken en op de vloer aan het eten zijn en ze dan opeens zegt tegen haar man "Hey, laten we vrijen", waarna ze haar jurkje en slipje uittrekt en we dan haar borstjes eventjes zien. En na circa 42e minuten zien we haar borstjes en billetjes als ze 's avonds verkracht wordt door de duivel en waarbij ze gedrogeerd (door het eten van een chocolade toetje van Minnie waar ze iets heeft in gedaan) is en waandenkbeelden (o.a. op een boot) heeft. En als ze daarna de ochtend erna wakker wordt (waarbij ze striemen heeft op haar bovenlichaam) na circa 47 minuten, zien we voor het laatst haar borstjes. Omdat Guy dan zegt dat ze gemeenschap hebben gehad, terwijl Rosemary sliep, omdat hij graag een kindje wil hebben, gelooft ze dat in eerste instantie, maar ze heeft dus gemeenschap gehad met de duivel.

Mia Farrow overtuigt als jonge en verliefde echtgenote van Guy, een acteur die op het punt staat door te breken, en verderop in het verhaal als gelukkige aanstaande moeder. Naarmate de speelduur vordert, wordt haar geloofwaardigheid sterker. Zeker in de dramatische, paranoïde scènes weet zij je als kijker voor zich te winnen, op een manier dat je naarmate je verder in het verhaal komt, twijfelt of zij nu echt het slachtoffer is van een duivels pact tegen haar en haar baby of dat het allemaal waandenkbeelden zijn.

Ook de rest van de cast acteert uitstekend zoals Guy Woodhouse (een zorgelijke en aardige man, die het beste lijkt voor te hebben met Rosemary, maar al snel kom je erachter dat Guy helemaal niet zo lief is), Ruth Gordon, Sidney Blackmer, Maurice Evans (als Hutch, die een goede vriend is van Rosemary en hij waarschuwt Rosemary en Guy al vanaf het begin voor hekserij) en Ralph Bellamy (als dokter Sapirstein, die dokter is waar Rosemary op aanraden van Minnie en Roman naartoe gaat als ze zwanger is en hij schijnt één van de beste artsen op dat gebied te zijn).

De laatste, oftewel dokter Sapirstein, raadt Rosemary aan elke dag een kruidendrankje (zou beter zijn dan pillen) te drinken en dit drankje moet dan door Minnie gemaakt worden. Omdat Minnie dit leuk vindt om te doen, staat ze elke dag met een vies drankje aan de deur. Aan het begin drinkt Rosemary het op zonder te klagen, maar op een gegeven moment begint ze twijfels over het drankje te krijgen. Als vrienden van Rosemary ook nog eens hun twijfels over het drankje uitspreken is Rosemary het zat. Ze krijgt van iedereen te horen dat ze er zo slecht uit ziet. Ze vindt dat er iets moet gebeuren, omdat ze zich erg slecht voelt.

Mia Farrow is natuurlijk de ster in deze film, maar Ruth Gordon als Minnie Castevet doet niet veel voor haar onder. Ruth Gordon won zelfs de Oscar voor "beste actrice in een bijrol". Ze is in deze film op een zeer overtuigende wijze sluw, akelig, opdringerig, nieuwsgierig en flamboyant. De tweede Oscar voor deze film ging naar regisseur Roman Polanski zelf voor "beste bewerkte scenario", hij heeft het boek van Ira Levin nauwgezet gevolgd, elk detail klopt. Kleuren, kleding en dialogen zijn rechtstreeks uit het boek overgenomen.

"Rosemary's Baby" is een film die je niet meer loslaat en je blijft ook gekluisterd kijken van de eerste minuut tot de bizarre ontknoping op het einde. Want na de bevalling krijgt Rosemary te horen dat haar zoontje dood is en dat ze hem niet kan zien. Rosemary gelooft dit verhaal niet. Ze besluit zelf op onderzoek uit te gaan en via een geheime gang in hun appartement, komt Rosemary in een woning waar alle mensen (of beter gezegd heksen) aanwezig zijn zoals Minnie, Roman en Guy en er staat ook een zwarte wieg met haar zoontje, waarvan ze schrikt als ze er naar kijkt. Rosemary weet niet zo goed wat ze moet doen. De mensen vertellen Rosemary dat haar zoontje de zoon van Satan is en dat hij Adrian heet. Even twijfelt Rosemary wat ze zal doen, maar als ze gehuil hoort uit de wieg, loopt ze erheen en wiegt ze haar zoon en horen we weer het wiegeliedje van het begin. De film is daarna na circa 130 minuten afgelopen.

"Rosemary's Baby" is een Horror / Mystery film die het moet hebben van het geweldige acteren, de sfeer (inclusief de muziek) van de film, het goede verhaal en van de suggestie, want je bent banger voor wat je niet ziet dan wat je wel ziet. Al met al is het eindproduct een "baby" waar de makers trots op mogen zijn, maar niet echt een aanrader voor vrouwen die net in blijde verwachting zijn

Niet meer dan een matige (eerste gedeelte) tot redelijke (tweede gedeelte) thriller die ook nooit ergens echt spannend wordt. Echt slecht is deze film zeker niet want hij weet wel nog enigszins te boeien en 80 minuten kijken naar Rose McGowan is natuurlijk ook niet verkeerd. Degene die overigens het best speelt in deze film is Daniel Ross Owens als de enge mysterieuze krantenjongen. Het is wel zeer ongeloofwaardig dat hij in deze film een minderjarige krantenjongen speelt want hij was 27 jaar toen deze film werd gemaakt. Als tussendoortje is deze film goed om te doen, maar meer ook niet.

Na afgelopen nacht de film "Scarecrows (1988)" van regisseur William Wesley gezien te hebben, zag ik toevallig ook dat hij deze film heeft geregisseerd en deze film heb ik ruim 10 jaren geleden gezien op de televisiezender Canal+ (tegenwoordig is dat natuurlijk Film 1).

Omdat het al een tijd gelden is dat ik deze film heb gezien, kan ik me niet meer alle details herinneren. Maar wat ik me wel kan herinneren is dat het een matige bedoeling was en wat wil je ook met dertien in dozijn hoofdrolspelers als Lou Diamond Phillips en Lori Petty. Het flauwe clichématige verhaal (draait om wraak van dwangarbeiders die vroeger op brute wijze zijn vermoord en daarna onder de weg zijn begraven. Eentje daarvan was de vader van FBI-agent Jack La Roca) stelt weinig voor en weet ook niet echt te boeien, laat staan dat het ergens spannend wordt. Daarvoor was het ook een te B-achtige film.

De uitvoering viel nog enigszins mee en dat kwam vooral door de broeierige sfeer (te danken aan de warme omgeving waarin het verhaal zich afspeelt, dat levert soms ook mooie beelden op van de woestijnachtige omgeving) en ook door de dwangarbeiders (ze komen als een soort van geasfalteerde geesten tevoorschijn op de beruchte weg waar ze zijn vermoord) die soms lekker grof te keer gingen met hun drilboren. Ze oogden wel behoorlijk houterig en statisch. De cast is niet geweldig in deze film en de hoofdrolspelers Lou Diamond Phillips (in de rol van FBI-agent Jack La Roca) en Lori Petty (in de rol van FBI-agente Stephanie) deden het povertjes, waarbij de laatste wel iets minder irritant was dan dat ze normaal is in films (o.a. door haar vreselijke stem). Steven Williams (in de rol van gevluchte getuige Fred) deed het nog verdienstelijk en zorgde ook voor wat humor. Omdat de film maar iets van 80 minuten duurt, kijkt hij wel nog lekker weg en ook het einde was niet onaardig. Wel zeer voorspelbaar en ook zeer clichématig.

Al met al niet meer dan een matige bedoeling die leuk is om eens gezien te hebben, maar zeker meer ook niet.

Deze Komedie / Horror film zag ik voorbij komen in de "Horrorfilm Challenge" en leek me wel leuk als tussendoortje (mede ook door de filmposter) en zeker ik nu weer mijn eerste volle werkweek erop heb zitten na de vakantie.

In dit verhaal draait het om autoband Robert, die in de woestijn zonder duidelijke reden tot leven komt. Hij ontdekt zijn telekinetische vermogen om zonder te bewegen explosies te veroorzaken. Hij begint klein, met het verpletteren van schorpioenen, flessen, blikjes. konijntjes en kraaien, maar heeft het gaandeweg op een grotere prooi voorzien, namelijk de mens. Ondertussen worden zijn verrichtingen vanaf een heuvel met de verrekijker gadegeslagen door een groepje nieuwsgierigen.

Regisseur Quentin Dupieux (beter bekend als dancemuziek producent Mr. Oizo wiens nummer "Flat beat"uit 1999 ons allemaal een aanstekelijk nummer gaf en een jeans reclame die hij regisseerde met een vreemd uitziende pop genaamd Flat Eric) is in staat geweest om met een zeer klein budget en een camera een vermakelijke en fascinerende film te maken. Eigenlijk is het een grote middelvinger naar alle remakes, sequels en alle andere "big budget" Hollywood films. De hoofdpersoon, een autoband, krijgt door het juiste camerawerk een geheel eigen karakter. Alles is fraai in beeld gebracht, zoals de stoffige woestijn, de verlaten wegen en een rollende autoband die onderweg de nodige slachtoffers maakt.

De film begint met een politieagent (Stephen Spinella) die uit de kofferbak van een auto stapt die net daarvoor een aantal stoelen omver heeft gereden. De politieagent breekt door de "vierde muur" heen door recht in de camera aan ons als publiek te vertellen dat de beste films een nogal groot “no reason” gehalte hebben. Waarom is "E.T." bruin ? Waarom worden de twee mensen in "Love Story" verliefd op elkaar ? Na het einde kom je er overigens achter dat de politieagent helemaal niet tegen jou als kijker praat, maar tegen een groep mensen die met een verrekijker het hele verhaal over de band van een (initieel) veilige afstand bekijken ?

Deze groep mensen zeggen ook wat jij als kijker denkt en leveren daardoor het juiste commentaar aan de film. Het is een leuk sub-plot die vrijwel niets toevoegt aan het verhaal maar daardoor de film eigenlijk nog vreemder maakt dan hij al is. Het breekt eigenlijk alle filmregels en is daarom extra leuk. De uit elkaar spattende hoofden die door Robert de autoband worden veroorzaakt, deden me erg aan de film "Scanners (1981)" denken. Er zitten in deze film geen CGI effecten maar "old school" movie props.

"Rubber" is gewoon grappig, leuk, vermakelijk, vol zelfspot en enorm sarcastisch. Deze Komedie / Horror film die totaal aders is, is gewoon leuk om eens gezien te hebben. Verwacht niks, denk niet na en heb gewoon 82 minuten lang plezier met deze bizarre film !

Best wel een leuk drama waar soms ook om te lachen valt. Er wordt tevens goed in gespeeld door de diverse acteurs (waar ik nog nooit van gehoord of gezien had). Het voetbal wordt inderdaad zeer weinig in beeld gebracht maar dat vind ik geen nadeel want het verhaal eromheen is al leuk genoeg.

Bij deze Thriller / Erotiek film van Jesús Franco moest ik wel even wennen, want in deze film heeft zijn vrouw Lina Romay geen rol. Desondanks valr er meer dan genoeg naakt te zien en dat o.a. van de hoofdrolspelers Ada Tauler, Karine Gambier (zij is overigens ook een pornoactrice) en Vicky Adams, die meer zonder kleren rondlopen dan met kleren aan.

In dit verhaal welke zich afspeelt op Haïti, draait het om de echtgenote, te weten Susan (Ada Tauler), van een Engelse consul, te weten Jack Haus (Jack Taylor), die geestelijk ondermijnd wordt door de dreigende "voodoo-sfeer" en die langzaam begint te geloven dat er een complot tegen haar gaande is.

Deze Thriller / Erotiek film brengt de broeierige Haïtiaanse atmosfeer redelijk over en dat is gelijk al te zien tijdens de opening van het verhaal waarbij je een aantal Haïtiaanse mannen en vrouwen vier minuten lang ziet dansen (ze hadden er zichtbaar veel plezier in) en de vrouwen zijn daarbij uiteraard topless te bewonderen, want we hebben natuurlijk te maken met een Jesús Franco film.

Na het dansen en wat vertelling over voodoo, leer je dat Susan (Ada Tauler) per boot aankomt in Haïti, waar haar man Jack (Jack Taylor) al woont. Na aankomst ontmoet Susan twee vrouwen, te weten huishoudster Inès (Vicky Adams) en de exhibitionist en lesbische blonde seksbom Olga (Karine Gambier), die de zus van Jack lijkt te zijn. Beiden wonen in hetzelfde huis met haar en Jack, en ze begint wat seksuele gevoelens van beide vrouwen te voelen (als Susan in bad zit, zegt Olga op een gegeven moment ook tegen haar "Will you let me kiss your boobs ?"). Inès heeft connecties met voodoo-ceremonies, en wanneer Susan een voodoo-pop in huis vindt en dromen over moorden begint te zien, neemt het verhaal een vreemd pad.

"Voodoo Passion" heeft misschien een aantal elementen van spanning en mysterie, maar eigenlijk is de erotische toon de drijfveer van de film. Er valt veel voodoo-dansen (waarbij ook soms een kip wordt gedood) te zien met een volledig naakte Vicky Adams (mooie vrouw overigens), Ada Tauler (ook een mooie vrouw die ook al wat gerijpt was) en ook een aantal volledig naakte Haïtiaanse mannen en vrouwen. Verder zit men heel vaak in een grote badkuip en vooral dan Karine Gambier en Ada Tauler.

En natuurlijk valt er heel veel naaktheid te zien (borsten, billen en schaamstreken) van Ada Tauler (de vrouw links op de filmposter), Karine Gambier (die o.a. masturbeert met een champagnefles), Vicky Adams (de vrouw rechts op de filmposter), Haïtiaanse vrouwen (bij het voodoo-dansen) en Ly Frey (de vrouw van een stel welke wordt vermoordt door Susan). Zo veel, dat het op een gegeven moment wat saai begint te worden en ze vertragen zelfs de film. De enige vrouw die in deze film niet naakt te bewonderen is, is Aida Gouveia in de rol van Ida die de secretaresse is van Jack Haus.

Het "mysterie" (Susan wordt namelijk gebruikt, of beter gezegd misbruikt, om een aantal personen te doden en in totaal doodt ze drie personen, een man en een stel, door er wel eerst mee te vrijen) begint iets te laat te ontrafelen, maar het is een welkome verandering in het verhaal. Buiten dat Jesús Franco veel oog had voor de vrouwen, mochten zijn beelden van het grote landhuis en de omringende natuur, en laten we de grote blauwe badkuip waar deze dames graag zijn, er ook best wezen.

Jesús Franco portretteert hier in feite voodoo als een instrument van "vrije geesten", dans en seksualiteit. En het "kwaad" komt van de bepaalde mensen (zoals Jack en dokter Pierre Barre, die gespeeld werd door de zwaarlijvige Vítor Mendes, die ik een paar weken geleden ook zag in een andere film van Jesús Franco, namelijk "Die Sklavinnen (1977)") die voodoo uitbuiten en niet van de voodoo zelf.

Dit resulteert dan ook in een einde waarbij er wordt afgerekend met Jack (die in werkelijkheid Patrick Foster heet en deel uitmaakt van de geheime dienst) en Pierre, waarbij Olga (blijkt niet de zus van Jack te zijn, maar is zijn minnares) zelfmoord pleegt (door voodoo) door zich te verdrinken in de grote badkuip en waarbij Susan besluit om te vertrekken.

De cast was zeker niet hoogstaand maar Ada Tauler was een acceptabele hoofdrolspeelster i.p.v. de gebruikelijke Lina Romay, die meestal de hoofdrol heeft in Erotiek films van Jesús Franco. Daarentegen vond ik Karine Gambier vooral irritant, maar ze kwam wel nog soms komisch uit de bocht met bepaalde opmerkingen, zoals het moment waar Susan en Jack zitten te neuken en zij masturberend in de kamer ernaast zit te luisteren en zij daarna zegt (als ze alle drie naakt op de badkamer zijn):

"You shagged like rabbits. And how you screamed, Sister-in-law.I was so horny."

Op een gegeven moment zegt ze ook tegen Susan die ongelukkig lijkt te zijn:

"Can't my brother get his dick up now ?"

Al met al een typische Jesús Franco film waarin heel veel naaktheid te zien is (maar dit keer dus zonder Lina Romay) en ook veel voodoo. Omdat de film ook maar iets van 85 minuten duurt, valt hij ook goed te bekijken, hoewel het soms wat saai is.

Mijn god wat was deze film vreselijk slecht. Het verhaal was bagger, de acteurs waren bagger en de film was totaal niet spannend of eng. Er zat 1 leuke scene in (been amputatie) en dan had je het wel gehad. Je zou deze film maar in de Bioscoop gezien moeten hebben dat zou echt zonde van het geld en de tijd geweest zijn.

Jezus wat een slechte, saaie en nietszeggende film was dit. Het verhaal was totaal niet boeiend en de eerste 45 minuten zijn slaapverwekkend. Na 45 minuten begint de film eindelijk leuk (ritje in de auto waar ze op elkaar zitten was wel grappig) te worden maar na ongeveer een half jaar stort het helemaal in en wordt het weer slaapverwekkend. De cast voor deze film is best indrukwekkend maar helaas overtuigd vrijwel niemand. Alleen Michael Rispoli als Sala vond ik echt goed spelen. Aaron Eckhart speelde ook best aardig maar eigenlijk had hij geen grote rol in deze film. Amber Heard zag er natuurlijk wederom fraai uit maar haar rol was behoorlijk flut. Johnny Depp speelt natuurlijk de hoofdrol in deze film maar echt geweldig vond ik hem niet en de laatste jaren vind ik hem sowieso minder worden. De film staat betiteld als een Komedie / Drama maar buiten het eerder genoemde half uurtje valt er vrijwel niets te lachen en een echt drama vond ik deze film eigenlijk ook weer niet. Wat het dan is mag Joost weten, maar die zal het waarschijnlijk ook niet weten.

Best apart, voordat ik mijn stem uitbracht had deze aardige psychologische thriller film een gemiddelde van 3,33* met 333 stemmen Deze ietwat pulpy thriller, die geïnspireerd lijkt door de Stephen King-verfilming "Misery (1990)" en welke ook lijkt op het waargebeurde verhaal van Gypsy Rose en haar moeder Dee Dee Blanchard, wordt naar het einde toe steeds idioter, maar heeft wel twee prima hoofdrolspeelsters en is behoorlijk spannend verteld.

De zeventienjarige Chloe (Kiera Allen) is in volledige thuis-isolatie opgevoed door haar moeder Diane (Sarah Paulson), die het beste met haar voor lijkt te hebben. Maar ze zit haar wel erg dicht op de huid. Sinds haar geboorte controleert haar moeder alles. Ze zit in een rolstoel, slikt elke dag medicijnen, krijgt thuis les en komt bijna nooit buiten het huis. Langzaam maar zeker komt Chloe achter de beklemmende waarheid, tot er nog maar een ding op zit RUN!

De film begint 17 jaar eerder, waarbij Diane net bevallen is van de te vroeg geboren Chloe, die in een couveuse ligt en beademd wordt en waarbij Diane aan de artsen vraagt:

"Komt het goed met haar?"

Daarna bevinden we ons 17 jaar later in de tijd en zien we moeder Diane en dochter Chloe in beeld. Chloe zit in een rolstoel (vooral op haar kamer), slikt elke dag handenvol medicijnen, krijgt thuis les en komt bijna nooit buiten het huis en zeker niet alleen. Desondanks mag Chloe dankzij haar technische inzicht en handigheid hopen op een studie en carrière. Chloe wacht namelijk op een acceptatiebrief van de universiteit van Washington en verlangt ernaar om de wereld buiten de bekende vier muren te verkennen. Moederlief en controlfreak Diane verklaart dat ze het niet erg vindt als Chloe het huis moet verlaten om te gaan studeren, maar stiekem is dat niet helemaal waar.

Met amper 90 minuten (om precies te zijn 85 minuten) heeft "Run" een vrij korte speelduur en normaal gesproken vind ik dat prima. Maar bij "Run" ben ik van mening dat een wat langere speeltijd beter voor de film zou zijn geweest. Nu wordt namelijk de ommezwaai van Chloe van brave dochter tot alles op alles zettende powervrouw wel heel snel gemaakt, waarbij ze na de eerste verdachte vondst, een potje Trigoxin pillen (voor het hart) op naam van haar moeder i.p.v. haar, al begint te handelen. De ontkenningsfase wordt gewoon overgeslagen. Met een meer gestage opbouw was dat geloofwaardiger geweest, zeker omdat het plot van de film vanaf het begin al bekend is.

Toch weet regisseur Aneesh Chaganty alles dusdanig te brengen dat de film met regelmaat spannend is en je vooral met Chloe meeleeft in haar strijd om achter de waarheid te komen. Ze maakt daarbij stiekem gebruik van het Internet (ze moet daarvoor iemand bellen omdat thuis het internet niet werkt) en gaat langs een apotheek, als ze samen met haar moeder in de bioscoop zit en ze zogenaamd moet plassen. Als haar moeder erachter komt, wordt Chloe nog meer geïsoleerd door haar en wordt ze opgesloten in haar kamer.

Maar dat houdt Chloe niet tegen, want ondanks dat ze in een rolstoel zit, ontsnapt ze via het raam en weet zelfs hulp aan te houden langs de weg. Maar ook dat wordt weer verhindert door daar moeder (de man die Chloe helpt steekt ze namelijk met een spuit in de hals), waarna Chloe thuis terechtkomt in de kelder (daar zijn immers geen ramen). Daar vindt Chloe dan een achtergehouden brief m.b.t. haar toegang tot de universiteit van Washington, vindt ze kinderfoto's van haar waarop ze lopend te zien is en ook vindt ze een document m.b.t. haar overlijden (de echte dochter van Diane is namelijk een paar uur na de geboorte al overleden!), waarna er een idiote maar wel spannende ontknoping volgt in een ziekenhuis en het einde heeft daarna ook nog een leuke verrassing in petto. En doel ik niet op het neerschieten van Diane, maar de scène zeven jaar later.

De cast van "Run" bestaat eigenlijk maar uit twee actrices, te weten Sarah Paulson en Kiera Allen, en die speelden beiden goed. Sarah Paulson speelt de rol van een emotioneel kwetsbare vrouw die in staat is tot vergaande zaken gewoon goed, ondanks dat ze het er af en toe net iets te dik bovenop legt. En Kiera Allen verrast in haar filmdebuut als haar pientere dochter met een sterke wil, die de afhankelijkheid en controle van haar moeder wanhopig van zich af wil schudden. Overigens is Kiera Allen ook in het echte leven aan een rolstoel gekluisterd, een gegeven dat haar optreden in "Run" alleen maar geloofwaardiger maakt.

Hoewel "Run" redelijk voorspelbaar is, is "Run" wel een aardig tussendoortje met een paar spannende momenten. De setting en het acteerwerk van de cast zijn in ieder geval sterk genoeg om de spanning bij tijd en wijlen op te drijven.

Films waarin Liam Neeson een hoofdrol speelt, zijn meestal wel vermakelijk om te zien en dat geldt ook voor deze weliswaar niet originele Actie / Misdaad film.

Omdat het qua verhaal min of meer een dertien in een dozijn film is, is het allemaal niet echt verrassend en laat het verloop van het verhaal zich ook makkelijk raden. Wat dat betreft dus niets nieuws onder de zon en je hebt ook steeds het gevoel dat je het allemaal al eens eerder in andere films hebt gezien (dat is natuurlijk ook het geval). Ook komt de film ietwat moeizaam op gang, maar na ongeveer 20 minuten als de actie begint is het eigenlijk genieten geblazen t/m het best goede einde. Dat genieten geblazen komt vooral door de uitvoering (inclusief het visuele gedeelte) na deze 20 minuten, want dan gaat de vaart er eindelijk in, gebeurt er veel en zit er ook redelijk wat aardige actie in welke mooi in beeld is gebracht. Natuurlijk tilt ook Liam Neeson (in de rol van huurmoordenaar Jimmy Conlon) deze film naar een hoog niveau met zijn goede spel, maar ook de rol van Ed Harris als maffiabaas Shawn Maguire) is zeer verdienstelijk. De andere hoofdrolspeler Joel Kinnaman (in de rol van Jimmy Conlon om wie het verhaal eigenlijk draait) kon me niet helemaal overtuigen, maar hij deed het wel nog verdienstelijk.

Al met al is dit gewoon een goede en vooral vermakelijke Actie / Misdaad die zich lekker wegkijkt op een avond of nacht (ik heb hem afgelopen nacht bekeken), want daar speelt het verhaal zich ook hoofdzakelijk in af.

P.S. regisseur Jaume Collet-Serra is zo te zien een fan van acteur Liam Neeson, want dit is zijn derde film op rij waarin Liam Neeson een hoofdrol speelt.

Na gisteravond eerst de Franse film "Chroniques Sexuelles d'une Famille d'Aujourd'hui (2012)" te hebben gezien, zag ik op "Film 1" deze Actie / Thriller film voorbij komen waarbij gelijk hoofdrolspeelster Isabel May mijn aandacht trok. Ik kijk namelijk graag doordeweeks op "Comedy Central" naar de leuke komische televisieserie "Young Sheldon (TV Series 2017 – )", ook al hebben ze die al diverse keren herhaald (ik blijf het leuk vinden), en daarin speelt ook Isabel May in, die ik een opvallende verschijning vindt. Ze is overigens niet de enige opvallende verschijning, want verder hebben ook de bekende acteurs en actrices Thomas Jane, Radha Mitchell, Treat Williams en Barbara Crampton een rol in deze film.

Wegrennen, verstoppen of vechten? In deze Actie / Thriller film kiest de 17-jarge Zoe Hull (Isabel May) voor het laatste wanneer vier scholieren, belust op instant beruchtheid, onder leiding van scholier Tristan Voy (Eli Brown) een bloedbad aanrichten op haar school.

Run Hide Fight is een film die entertainment maakt van een schoolschietpartij, waarbij de sensatie die de regelmatige schietpartijen op Amerikaanse scholen oproept wordt uitgebuit, zonder dieper op de oorzaken of consequenties in te gaan. En daarmee is eigenlijk alles gezegd. Het 17-jarige buitenbeentje Zoe Hull (Isabel May) heeft zich net even teruggetrokken in de toiletruimte op school, wanneer een witte ­bestelwagen de schoolkantine binnenrijdt en vier scholieren, te weten Tristan Voy, broer Chris Jelick (Britton Sear), zus Anna Jelick (Catherine Davis) en Kip Quade (Cyrus Arnold), hun leeftijdsgenoten onder schot nemen. Terwijl Zoe zich nog staat druk te maken over het schoolgala, sleept een van bloed doordrenkt klasgenootje zich de toiletruimte binnen en sterft in haar armen.

Het is het akelig realistische startpunt van een film die zich het beste laat omschrijven als een misplaatste variant op "Die Hard", met Zoe als John McClane. Ze hijst zich op school door ventilatieschachten en is de schutters te slim af met een aan groeiende ongeloofwaardigheid grenzende vindingrijkheid, totdat ze besmeurd met bloed, en met een geweer om de schouder, door de gangen hinkt als een volleerde actieheld. Als ze het moeilijk heeft, verschijnt haar overleden moeder Jennifer (Radha Mitchell) aan haar zijde om haar moed in te spreken, met steeds een dampende kop koffie in haar hand.

Intussen worden in de kantine alle vooroordelen die sinds het bloedbad op Columbine High School in 1999 aan dit soort schoolschietpartijen kleven (en destijds al grotendeels ontkracht werden) erdoorheen ­gejaagd. De schutters zijn gepeste buitenbeentjes, wanhopig om gezien en herinnerd te worden en, zo sleept de film er ook nog schaamteloos aan de haren bij, latent homoseksueel. Film regisseur Kyle Rankin gaf in een persbericht aan dat hij met zijn film het debat over vuurwapens in Amerika wilde aanzwengelen. Dat een ­actiefilm daar niet het beste middel voor is kan nog worden beschouwd als slecht inschattingsvermogen. Maar het is geen excuus voor de karikaturale schets van zowel daders als slachtoffers, de pijnlijk simplistische verbeelding van psychische aandoeningen en de opeenstapeling van kwalijke clichés.

Hoewel het er in de film regelmatig best hard en grof aan toe gaat, vond ik persoonlijk het hoogtepunt van de film als Tristan Voy een klaslokaal binnengaat waarin de knappe Spaanse lerares Ms. Nunez (Cindy Vela) zich verstopt heeft met haar leerlingen. Tristan Voy dwingt haar dan zich uit te kleden en dan zien we na circa 53 minuten eventjes de borsten van Cindy Vela.

De cast voor een film als deze is best indrukwekkend. Zo zien we Thomas Jane in de rol als vader van Zoe waar ze een hekel aan heeft (mede door zijn harde voorkomen), zien we Radha Mitchell als de overleden moeder, zien we Treat Williams als de sheriff van het politiekorps en zien we Barbara Crampton als scheikundelerares. Isabel May is een verdienstelijke hoofdrolspeelster en je zou willen dat alle tieners zich zo kranig konden weren als zij. Zij rekent af met Anna Jelick (die ze doodschiet tijdens een gevecht welke plaatsvindt in ballonnen) en Tristan Voy. Tijdens de opening van de film zien we haar samen jagen met haar vader en dan schiet ze ook op een hert, welke niet gelijk dood is. Haar vader zegt dan tegen haar:

"Je moet nog wat afmaken. Het is aanlokkelijk om de natuur haar gang te laten gaan. De longen zullen zich vullen met bloed. Het dier sterft een natuurlijke dood, maar het is extreem pijnlijk. Het is niet juist een dier te laden lijden..."

Waarna Zoe het hert zonder enige aarzeling doodslaat met een grote kei en dezelfde tekst herhaalt ze op het einde, als ze Tristan Voy neer schiet als deze stiekem de school heeft verlaten en hij er vandoor probeert te gaan. Als ze daarna naar huis gaan, maken we kennis met moeder Jennifer waartegen Zoe praat en komen we er al snel achter dat ze dood is en dat Zoe een niet al te beste relatie heeft met haar vader (die Chris Jelick doodschiet en daarmee Zoe helpt), ondanks dat ze regelmatig rondloopt in zijn legerjas. Zoe heeft ook een vriendje en dat is de donkere medescholier Lewis Washington (Olly Sholotan), die de beheerder is van de "Vernon High School" webpagina. Want buiten het spelen met grote geweren, speelt ze ook graag met grote zwarte P.....s

Al met al is "Run Hide Fight" geen al te beste Actie / Thriller film die vol zit met clichés en die eigenlijk ook iets te lang duurt.

Deze film kwam destijds ongeveer gelijktijdig uit met "The Terminator" en omdat de preview (vanwege de robots) me destijds enorm aanspraak dacht ik dat deze film geweldig zou zijn en beter zou zijn dan "The Terminator". Daar zat ik toch destijds enorm naast. Al met al is dit maar een matig filmpje met een zeer matige Tom Selleck. Gene Simmons speelt best goed de rol van badguy (daar hoeft hij ook niet veel voor te doen )overigens best goed. Dit is ook zo'n typische film die ze vrijwel nooit meer uitzenden op TV.

Boeiende Drama / Thriller die ook best spannend is. Het originele verhaal zit goed in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Dat laatste is natuurlijk ook gesneden koek met een ijzersterke cast als John Cusack, Gene Hackman, Dustin Hoffman en niet te vergeten Rachel Weisz die uitstekend en overtuigend speelde. De film duurt met ruim twee uren best lang maar verveelde eigenlijk nergens.

Zeer boeiende maar zeker ook spannende film met veel prachtige beelden. Mooi gespeeld door Jon Voight en Eric Roberts.

Opzicht wel een hele leuke en ook interessante film. Joan Jett kon ik wel een klein beetje (vanwege het nummer "I Love Rock 'n Roll") maar van haar eerste band "The Runaways" had ik nooit gehoord. Het verhaal is best boeiend maar wordt op het einde te snel afgerateld. Ik dacht nu krijg je de keerzijde van de roem (krijg je ook te zien maar zeer kort) en toen was de film plots afgelopen. Wat mij betreft had de film nog wel een half uurtje langer mogen duren. De eerste 70 minuten (t/m het optreden in Japan) waren geweldig met de fraaie jaren 70 sfeer, de heerlijke muziek (o.a. ook van "The Stooges" en de "Sex Pistols") en natuurlijk de geweldige cast. Kristen Stewart deed het prima in de rol van Joan Jett en de bijna volwassen Dakota Fanning schitterde in de rol van Cherie Currie. Maar ook Michael Shannon in de rol van geflipte Kim Fowley speelde zeer goed en hij zorgde ook voor humor. Het is jammer dat na het schitterende optreden in Japan de film te snel is afgelopen want anders had ik deze film nog beter gevonden. Het leuke nummer Cherry Bomb zal ik echter nooit meer vergeten:

Cherry Bomb