Opinions

Ondanks dat het verhaal inderdaad regelmatig van de hak op de tak springt en er ook heel veel gezongen wordt (al gelijk bij de opening met de zwarte gevangenen die op stenen zijn aan het slaan als dwangarbeid en daarbij op het ritme van het slaan aan het zingen zijn), waar ik normaal gesproken niet van houdt in films, was deze zeer sfeervolle en luchtige Komedie / Avontuur film toch zeker leuk en vermakelijk en werd het verhaal regelmatig fraai in beeld gebracht (o.a. de geweldige scene met de Ku Klux Klan) en zeker het tijdsbeeld van Amerika (specifiek de staat Mississippi) in de jaren 30 van de vorige eeuw.

In dit verhaal draait het om drie bevriende aan elkaar geketende gevangen, te weten Everett, Pete en Delmar, die erin slagen te ontsnappen tijdens hun dwangarbeid. Ze zijn namelijk van plan om het geld in de vorm van 1,2 miljoen dollar te gaan ophalen en te verdelen onder elkaar, die gevangene Everett heeft verstopt tijdens zijn geldtransport overval. Ze hebben daarbij een lange weg te gaan met de nodige obstakels onderweg (zo worden ze namelijk steeds op de hielen gezetten door de politie die hun willen oppakken en straffen) en ook moeten ze haast maken, want de plaats (een huis) waar Everett het geld verborgen heeft wordt binnenkort onder water gezet i.v.m. door de aanleg van een nieuwe dam, die de regio moet gaan voorzien van elektriciteit.

Het luchtige verhaal zit opzicht leuk in elkaar en weet te vermaken van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 100 minuten) en bevat heel veel leuke wendingen (daardoor springt het verhaal wel geregeld van de hak op de tak) met verschillende personages (o.a. met de zwarte gitarist Tommy Johnson die een afspraak met de duivel heeft gemaakt, gangster George Nelson, oftewel Baby Face Nelson, dief Big Dan Teague met maar één oog en de twee gouverneurs Pappy O'Daniel en Homer Stokes die bezig zijn met verkiezingscampagne), ook met de fraaie (visueel gezien) en leuke uitvoering van het verhaal zit het wel goed. Daarbij moet je met je mond regelmatig lachen (o.a. om de "Dapper Dan" haargel die gevangene Everett continue gebruikt) om de luchtige en droge humor, worden je ogen geprikkeld en gestreeld door de vele mooie beelden van Mississippi in het tijdsbeeld van de jaren 30 en hetzelfde geldt voor je oren door de muziek en het vele zingen (A capella of begeleidt met minimale muziekinstrumenten), waar ik normaal gesproken geen fan van ben in films, welke goed paste bij het verhaal en ook fraai en leuk in beeld werd gebracht.

Zo vond ik het zingen van de "Soggy Bottum Boys" (oftewel de drie gevangen die door zingen wat geld proberen te verdienen onderweg en daarin uiterst succesvol blijken te zijn, zonder dat ze het in eerste instantie weten) wel leuk en zeker met hun hilarische uitvoering (waarbij ze ook nog eens baarden dragen) van hun grote hit "Een man van eeuwig leed" op het einde van het verhaal. Maar het hoogtepunt van zingen in combinatie met de uitvoering erbij, was toch wel de fraaie en grote Ku Klux Klan bijeenkomst, waarbij men op het punt staat om een "neger" (dat woord wordt regelmatig gebruikt en was natuurlijk ook van toepassing bij het tijdsbeeld en de plaats Mississippi waar het verhaal zich afspeelt) te gaan ophangen. Die hele scene met de Ku Klux Klan vond ik persoonlijk één van de hoogtepunten (was ook best komisch) in het verhaal. Het visueel mooiste zingmoment, was overigens de scene met de drie wassende fraaie (met name Musetta Vander) zingende vrouwen in het water, die de drie gevangen verleiden.

Degene die deze film ook naar een hoog niveau tillen is de cast en zeker wat betreft de drie hoofdrolspelers George Clooney (in de rol van de ontsnapte gevangene Everett, die het geld heeft verstopt maar dit eigenlijk gewoon gelogen heeft, want hij ontsnapt om te voorkomen dat zijn vrouw Penny met iemand anders gaat trouwen), John Turturro (in de rol van de ontsnapte gevangene Pete Hogwallop) en Tim Blake Nelson (in de rol van de ontsnapte gevangene Delmar O'Donnell). Met name was het genieten van George Clooney als de ietwat onnozele Everett, om wie het verhaal ook vooral draait. Ook de overige cast deed het leuk, zoals John Goodman (als dief Big Dan Teague), Holly Hunter (als Penny die de vrouw is van Everett en die op het punt staat te trouwen met iemand anders), Charles Durning (in de rol van gouverneur Pappy O'Daniel) en Wayne Duvall (in de rol van gouverneur Homer Stokes, die tevens de leider is van de Ku Klux Klan). Degene die overigens een komische toevoeging was in het verhaal, was de kleine Ed Gale (in de rol van "The Little Man" die een soort van evenbeeld is van gouverneur Homer Stokes, zeg maar vergelijkbaar maar met Dr. Evil en Mini-Me in de leuke Komedie / Actie film "Austin Powers" uit 1999).

Al met al gewoon een leuke en vermakelijke luchtige Komedie / Avontuur film van de bekende regisseur Joel Coen, die zich lekker wegkijkt.

If the gloves don't fit, you must acquit (oftewel in het Nederlands "Als de handschoenen niet passen, dan moet u vrijspreken").

Het gedoe omtrent O.J. Simpson in de jaren 90 kan ik me nog wel herinneren en het was destijds ook regelmatig in het nieuws en ik kan me daarvan vooral nog herinneren, de live beelden van de auto/politie (met in de auto O.J. Simpson) achtervolging gemaakt vanuit een nieuws helikopter, het proberen aantrekken van handschoenen (eentje gevonden bij de plaats waar de twee moorden werden gepleegd en eentje rond het huis van O.J. Simpson) door O.J. Simpson in de rechtszaak en de uiteindelijke vrijspraak voor O.J. Simpson, terwijl hij natuurlijk gewoon schuldig was. Maar hoe nu alles precies in elkaar zat, heb ik eerlijk gezegd nooit geweten en dat laat deze uitstekende lange documentaire (bestaande uit vijf afleveringen, van circa 1,5 uur per aflevering) zien, waardoor ik in ieder geval met veel interesse en belangstelling hebben zitten te kijken naar de opkomst en ondergang van O.J. Simpson en dat van de eerste tot de laatste minuut.

In de eerste twee afleveringen ligt de nadruk vooral op de carrière van O.J. Simpson als American football-speler (zowel op school als later professioneel), waar hij ook de bijnaam "The Juice" kreeg, en als acteur, waarbij hij o.a. meespeelde in bekende films zoals "Capricorn One (1977)" en de drie "The Naked Gun" films. Ook het racisme in Los Angeles tussen de zwarte bevolking en de politie krijgt de nodige aandacht (o.a. de gewelddadige arrestatie van Rodney King door de politie van Los Angeles en de rellen in Los Angeles) en ook dat O.J. Simpson vooral omging met de blanke bevolking en zich niet bekommerde om het racisme (hij had ook weinig op met de zwarte bevolking) omdat hij zeer geliefd was onder de blanke bevolking en ook woonde hij in de blanke rijke wijk Brentwood van de stad Los Angeles, waar zwarte mensen een uitzondering waren.

In de derde aflevering draait het vooral om relatie tussen de zwarte O.J. Simpson en de blanke Nicole Brown Simpson, waarbij hij de laatste ook regelmatig mishandelde (in elkaar slaan en opsluiten) en waar ook regelmatig de politie voor langskwam. Nicole is ook uiteindelijk van hem geschieden, maar O.J. Simpson beschouwde haar als zijn bezit en liet haar dan ook nooit met rust en hij kon er al helemaal niet tegen als zij omging met andere mannen. Dit resulteert dan dat Nicole Brown Simpson en haar jongere vriend Ronald Goldman uiteindelijk in de avond van 12 juni 1994 op een brute manier (middels een mes) vermoord worden bij het huis van Nicole in de wijk Brentwood en waarbij O.J. Simpson dan de hoofdverdachte is. Omdat hij hoofdverdachte is, moet hij zich melden op het politiebureau, maar dat doet hij niet waardoor o.a. de bekende auto/politie achtervolging ontstaat, waarbij live verslag van werd gedaan op de televisie en de opnames daarvan gemaakt werden vanuit een nieuws helikopter. Uiteindelijk eindigt de auto/politie achtervolging bij het huis van O.J. Simpson en laat hij zich na een tijdje ook arresteren door de politie.

In de vierde aflevering draait het om rechtszaak tegen O.J. Simpson (aangeklaagd wegens dubbele moord), waarbij de nodige fouten/blunders (o.a. de keuze van de locatie voor de rechtszaak, waar de meerderheid van de jury bestond uit zwarte mensen en natuurlijk het moment dat de aanklagers willen dat O.J. Simpson de handschoenen aantrekt, maar die natuurlijk nu niet meer passen omdat O.J. Simpson latex handschoenen moet aantrekken zodat het bewijsmateriaal intact blijft en zijn handen waren ook opgezwollen vanwege artritis) werden gemaakt door de aanklagers (die van een eerlijk proces uitgingen) en waarbij de verdediging (die iedereen zwart maakte en zich daarbij vooral richtte op racisme, maar ze deden ook feiten verwisselen, zo had O.J. Simpson eigenlijk alleen maar foto's in zijn huis met hem en blanke bekende personen erop, die zij dan omwisselde voor foto's met O.J. Simpson en onbeduidende zwarte personen erop ) vooral hamerde op racisme, terwijl dat niets met de zaak te maken had. Maar gezien het recente verleden van Los Angeles m.b.t. racisme, was dat wel een hele goede en uiteindelijk ook succesvolle tactiek. De hele rechtszaak was pijnlijk om te zien (vooral vanwege de domheid van de aanklagers), maar als kijker was het wel genieten geblazen (o.a. vanwege Johnnie Cochran die bij de verdediging hoorde en zelfs Hitler bij rechtszaak betrok).

In de vijfde en dus laatste aflevering draait het vooral om de vrijspraak voor O.J. Simpson op 3 oktober 1995 en de nasleep daarvan (waar hij alsnog tijdens een civielrechtelijke zaak schuldig wordt bevonden en hij veroordeelt wordt tot een boete van 33 miljoen dollar). De hele rechtszaak duurde bijna 267 dagen, maar het besluit van de jury om O.J. Simpson vrij te spreken (terwijl toch wel duidelijk was dat O.J. Simpson het had gedaan) werd bepleit in slechts één ochtend. Dat kwam vooral omdat de zwarte jury leden O.J. Simpson vrij wilden hebben als wraak voor Rodney King en dus niet lang hoefden te beraden daarover en ook omdat ze weer graag naar huis wilden na 267 dagen rechtszaak, waarbij ze met niemand contact mochten hebben (dus ook niet met hun gezin en familie). Ook konden veel vrouwelijke zwarte jury leden de vrouwelijk blanke aanklaagster Marcia Clark niet uitstaan en vonden ze dat het aanklagers team (zoals het laten oproepen van de blanke detective Mark Fuhrman, die een belangrijke getuige was in de rechtszaak, maar vroeger wel eens het woord "Nigger" gebruikte en de zwarte advocaat Christopher Darden, die de blunder maakte om O.J. Simpson de handschoenen te laten aantrekken) had gefaald.

O.J. Simpson mag dan wel vrij gesproken zijn, maar niemand geloofde in zijn onschuld (zelfs de jury niet) en hij was daarna ook niet meer bepaald geliefd onder de bevolking, waardoor hij min of meer geïsoleerd raakte en zeker ook in verval raakte. Dit resulteert dat hij uiteindelijk weer voor het gerecht moet verschijnen voor ontvoering en gewapende overval, vanwege een misdrijf (voor iets waar je normaal gesproken hooguit iets van twee jaar voor zou krijgen) in een hotelkamer (waar O.J. Simpson probeert om meegenomen spullen uit zijn huis, die in andere handen is belandt vanwege schulden, weer terug te krijgen), waarbij het gerecht (de blanke vrouwelijke rechter Jackie Glass, maakt gehakt van O.J. Simpson door o.a. de jury lang vast te houden) dan wraak neemt op zijn eerdere vrijspraak en hem op 3 oktober 2008 (13 jaar na zijn vrijspraak) veroordeeld tot 33 jaar strafgevangenis (wel met kans om er eerder uit de gevangenis te komen, zijn eerste kans daarop is dit jaar) !

Al met al vond ik dit dus een schitterende documentaire, waarbij op een fraaie manier (mede door de Amerikaanse samenleving) de opkomst en ondergang van O.J. Simpson in beeld werd gebracht en waarbij ook veel belangrijke personen van destijds (o.a. personen die betrokken waren bij de rechtszaak zoals Marcia Clark, Fred Goldman die de vader was van Ronald Goldman, Carl Douglas die bij de verdediging van O.J. Simpson hoorde, detective Mark Fuhrman die vooral door de verdediging van O.J. Simpson beschuldigd werd van racisme en het zwarte jury lid Carrie Bess, die gewoon zegt dat ze voor vrijspraak heeft gestemd als wraak voor Rodney King en die ook eigenlijk een hekel heeft aan blanke vrouwen zoals Marcia Clark en Nicole Brown Simpson. Over de laatste zegt ze zelfs "Ik heb geen respect voor een vrouw die een pak slaag gelaten ondergaat") aan het woord komen. De eerste twee afleveringen zijn misschien iets te langdradig (had men misschien beter kunnen verwerken in één aflevering), maar al met al heb ik gewoon geboeid en zeer geïnteresseerd zitten te kijken naar deze documentaire en dat van de eerste tot de laatste minuut.

Een leuke Nederlandse komedie. Vooral het eerste gedeelte van de film is best wel goed. Geweldig vond ik het toen die 3 Nederlandse zakenmannen in het restaurant kwamen en Edgar begonnen af te zeiken omdat hij niet vriendelijk genoeg is en geen service verleend Vooral de tweede keer dat ze terugkwamen was geweldig.

Best wel een lekkere Actie / Sciencefiction film welke vooral visueel van het scherm spat (de beelden van een vervallen New York en omgeving zien er schitterend uit). Het verhaal mocht er trouwens ook best wezen en er zitten ook een aantal leuke wendingen in. Het einde vond ik overigens goed. Qua verhaal vond ik het soms wat raakvlakken hebben met Star Wars, Independence Day en Planet of the Apes. De actie is overigens niet ruimschoots aanwezig maar de aanwezige actie zag er wel fraai uit (met name de drones waren daarin geweldig). Ondanks dat Tom Cruise inmiddels in de 50 is deed hij het wederom goed. Meestal staan films waarin Tom Cruise in meespeelt garant voor een bepaalde kwaliteit en dat geldt zeker ook voor deze film. De overige cast deed het ook leuk en met Andrea Riseborough en Olga Kurylenko zaten er ook een paar fraaie dames in.

P.S. het was ook leuk om stuntvrouw Zoe Bell weer eens terug te zien in een rolletje.

Inderdaad lekker grof en veel gescheld maar voor de rest niet echt bijzonder. Seth Rogen deed het redelijk maar ik had zo'n idee dat hij soms Walter Sobchak (John Goodman) uit The Big Lebowski nadeed. Leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

Jezus wat een draak van een film zeg. Allemaal erg preuts (Beyonce die met een pjama naar bed gaat wat tot de hals dicht is) en niets nieuws onder de zon. Er zit ook weinig opbouw of spanning in de film want assistente (Ali Larter) begint direct te flirten met Derek (Idris Elba). Beyoncé Knowles (Dat Beyonce het maar bij zingen houdt want acteren kan ze helaas niet) en Ali Larter zijn mooie vrouwen maar in deze film was er weinig van te zien want het was zoals eerder al gezegd allemaal erg preuts. De acteer prestaties van genoemde dames was ook weinig overtuigend. Hetzelfde geldt eigenlijk voor Idris Elba.

Ondanks dat de film direct begint is het eerste uur bijna slaap verwekkend. Daarna komt er wat meer vaart in de film en wordt hij iets beter. Maar verrassend of spannend wordt de film nooit en je bent blij als het (voorspelbare) einde nadert. De muziek in de film was trouwens ook een waar drama, vooral het begin melodie.

Overigens knap dat deze film hier zo'n hoge score heeft (op IMBD hebben ze er gelukkig meer verstand van) want dit was echt een 13 in een dozijn film met niets vernieuwend en slechte acteurs. Maar ja ik denk dat de meeste deze film een hoge score geven vanwege de aanwezigheid van Beyonce.

Deze Italiaanse Horror / Mystery film was gisteren op "Film1" de première film om 20:30 uur en het bijzondere daarvan was dat "Giallo" specialist Dario Argento (inmiddels 82 jaar), die wereldberoemd is om zijn stijlvolle en bloederige horrorfilms (zijn beroemdste film is waarschijnlijk "Suspiria (1977)"), ervan de regisseur is en zijn dochter Asia Argento erin een rol heeft en deze haalt het einde van de film niet. Dus Dario laat in deze film zijn eigen dochter vermoorden (wordt gewurgd)

"Dark Glasses" vertelt het verhaal van luxe callgirl Diana (Ilenia Pastorelli), die blind is geraakt na een mislukte aanval van een seriemoordenaar die het gemunt heeft op callgirls. Ze neemt een Chinees jongetje, te weten Chin (Andrea Zhang), onder haar hoede wiens leven ook abrupt is verstoord door dezelfde seriemoordenaar. Hij zal haar bondgenoot worden in haar strijd om voor eens en voor altijd af te rekenen met deze angstaanjagende maniak.

"Dark Glasses" is een film waar de liefhebbers van het genre echt nog wel van zullen kunnen gaan genieten (gelijk al vanaf de opening met de introductie van Diana en de zonsverduistering). Ondanks dat het verhaal zich afspeelt in onze moderne tijd (de glorieperiode m.b.t. giallo waren de jaren 1960 tot 1980), heeft de film wel een heerlijk ouderwets Italiaans sfeertje. Iets wat je als enorm simplistisch en goedkoop zou kunnen omschrijven, maar dit zijn juist ook de dingen die bij weten te dragen aan de zeer specifieke sfeer van een goede giallo.

Het zijn immers ook films die nooit om hun spektakel draaien, maar wel om hun sfeer, muziek (vaak synthesizer muziek), enorme creativiteit, bloederige en schokkende momenten en een verhaal die makkelijk te volgen is, maar altijd bol staat van de spanning en goede mysterie. Dit zijn echter vrijwel allemaal dingen waar "Dark Glasses", wat meer moeite mee heeft.

Probleem met de film blijft voornamelijk dat het niet bijster goed geschreven is. Het concept is heel aardig, maar wat de film hier uiteindelijk mee weet te doen is toch wel teleurstellend te noemen. Zo wordt de mysterie en spanning matig opgebouwd, op de goed geschoten autoachtervolging en de daarop volgende gruwelijke autocrash na dan, waardoor het verhaal uiteindelijk veel te weinig te bieden heeft. Een giallo kan simpelweg omschreven worden als een mix tussen een slasher en een detectiveverhaal. Met name het detectiveverhaal laat wel erg veel steken vallen. Zo worden er nauwelijks verdachte personen in het verhaal geïntroduceerd en wordt het hoe, wat en waarom van alles nooit echt interessant gemaakt.

De seriemoordenaar, te weten Matteo (Andrea Gherpelli) die een hondenfokker is, zien we al na circa 12 minuten in beeld als hij langs gaat bij Diana voor een wip. Maar omdat Diana hem vindt stinken naar zweet, moet hij eerst een douche nemen. Als hij daarna na lange tijd onder de douche vandaan komt. zegt de wachtende Diana ietwat geïrriteerd tegen hem:

"Nou? Wat deed je al die tijd?"

Waarop de seriemoordenaar zegt:

"Ik stonk toch? De groeten, slet."

Als hij dan vertrekt gaat Diana later op de dag langs bij een klant, waarbij het op een ruzie uitloopt omdat de klant bijzondere wensen heeft. Hij wilt namelijk Diana vuistneuken en dat soort dingen doet ze niet. Daarbij wordt dan ook gezegd:

Diana: Ik weet wat vuistneuken is, maar die smeerlapperij doe ik niet.
Klant: Hoezo niet? Ik zorg dat je klaarkomt.
Diana: Ik wil niet klaarkomen en zeker niet bij jou. Oké?

Als Diana dan na de ruzie (ze spuit hem iets in het gezicht en schopt hem in zijn kruis) vertrekt en in haar auto stapt, heeft de seriemoordenaar het op haar voorzien en achtervolgt hij haar in een wit bestelbusje. Daarbij veroorzaakt hij een auto ongeluk, waarbij Diana op een andere auto terecht komt waarin een Chinees gezin zit. Diana raakt daarbij blind, de vader van het Chinese gezien komt daarbij om het leven, de moeder raakt in coma en hun zoon Chin raakt ongedeerd.

Daarna krijgt Diana hulp van Rita (Asia Argento), die werkzaam is voor een organisatie die blinden helpt, waar ze ook bevriend mee raakt en die haar ook helpt aan een blindengeleidehond, te weten de herdershond Nerea. Daarna gaat ze op bezoek bij Chin die in een weeshuis verblijft en Chin raakt gehecht aan haar en samen trekken ze dan met elkaar op en probeert de seriemoordenaar, die haar blijft achtervolgen, haar alsnog te vermoorden. De seriemoordenaar vermoordt overigens ook nog wat andere personen zoals de rechercheurs Jerry (Guglielmo Favilla) en Bajani (de mooie Maria Rosaria Russo).

De film weet als geheel eigenlijk ook weinig te boeien en begint zich naar verloop van tijd ook wat voort te slepen, waardoor het wat vervelend wordt om te kijken, ondanks dat de film nauwelijks langer dan 80 minuten duurt. Het is zelfs wel wat schrikbarend te noemen hoe weinig creatief de film met zijn concept weet om te gaan. Een giallo waarin de vrouwelijke hoofdpersoon, die opgejaagd wordt door een seriemoordenaar, blind is. Dat klinkt toch als iets waar je als film enorm creatief mee om zou kunnen gaan springen en waardoor je dingen ook enorm spannend om te kijken zou kunnen gaan maken. Maar nee, uiteindelijk draagt het zelfs niet heel erg veel bij aan het verhaal dat Diana blind is. Het is uiteindelijk niet meer dan een gimmick. Iets om de film interessant en creatief te laten klinken, maar ook iets waar de film zelf dus veel te weinig mee weet te doen.

Over het algemeen blinken giallo's ook nooit echt uit door hun goede cast en dat is in deze film ook niet anders. Ilenia Pastorelli, die we ook een paar keren naakt (haar borsten) zien (één keer bij een klant en één keer als ze uit de douche komt), is nooit heel overtuigend als blind persoon, waarbij het meer lijkt alsof ze voornamelijk Stevie Wonder of Ray Charles had bestudeerd, die ook altijd een zwarte zonnebril ophadden. Maar omdat ze er niet onaardig uitziet is dat nog niet zo erg. Wat echter erger is, is dat een grote rol ook weg is gelegd voor een jong kind, namelijk de Aziatische Andrea Zhang.

Een jong kind in een film is altijd een enorm risico, aangezien kinderen over het algemeen vaak niet de beste acteurs zijn, wat met name ook veel van de spanning voor een film als deze kan verpesten. Dit is helaas dan ook het geval voor "Dark Glasses", waarin Andrea Zhang het niet lukt om uit te blinken. Het is echter niet helemaal eerlijk om hem hier alleen de schuld van te geven. Zijn rol is ook veel te groot gemaakt in de film, wat vrij ongebruikelijk is voor een film voor volwassenen, die voornamelijk om dood en verderf draait.

Dat laatste is natuurlijk van toepassing op de seriemoordenaar in deze film, die op het einde door Diana herkent wordt aan zijn geur en die uiteindelijk wordt doodgebeten (in de keel) door Diana's blindengeleidehond Nerea en dat was best grof om te zien. Daarna wordt Chin nog opgehaald op het vliegveld door een nichtje van hem die voogdij krijgt en die net zoals Diana ook haar geld verdiende in de prostitutie In het laatste shot van de film zien we dan nog Diana en haar blindengeleidehond, die dan nog haar enige vriend is.

Er zijn zekere nog wel wat elementen in de film aanwezig die de liefhebbers van ouderwetse giallo's zullen plezieren, maar met name het verhaal zorgt ervoor dat "Dark Glasses" nooit weet te overtuigen of echt indruk weet te maken als een genrefilm. Al met al kan ik "Dark Glasses" dan ook niet echt een geslaagde film noemen.

Vond dit best een leuke film. En de cast was ook goed. Het verhaal was goed en boeiend en er zat aardig wat humor in. Ze hadden wet echter wel bij deze ene film moeten laten want de vervolgdelen stellen bitter weinig voor.

Hoewel deze derde Ocean film in de reeks, niet kan tippen aan het leuke eerste deel, was hij wel veel leuker dan het verschrikkelijke slechte en vage tweede deel en het draait nu ook weer om een overval in een casino/ hotel van eigenaar Willy Bank en dat uit wraak voor vriend Reuben Tishkoff van Danny Ocean, die vanwege hartproblemen (veroorzaakt vanwege een fout die hij maakt om met zakenman Willy Bank in zee te gaan en die hem dan belazerd) in een ziekenhuis komt te liggen.

Opzicht zat het verhaal wel leuk in elkaar en wist het ook wel te boeien (op het einde zelfs een beetje spannend) en te vermaken en ook zit er leuke humor in, maar hier en daar is het ook wat saai en vooral wat langdradig (zeker het middengedeelte) en ook is niet iedere plottwist even leuk. Visueel gezien mocht deze film er zeker wezen qua decors en locaties en dat geldt ook voor de indrukwekkende cast die vrijwel hetzelfde is gebleven als in de twee voorgaande films, maar nu tevens is aangevuld met Al Pacino (als casino/ hotel die de eigenaar is van een groot casino/ hotel, die op het punt staat om te openen in Las Vegas, welke regelmatig fraai in beeld werd gebracht), Ellen Barkin en Casey Affleck.

De bekende cast in de vorm van hoofdrolspelers George Clooney (in de rol van Danny Ocean), Brad Pitt (in de rol van Rusty Ryan) en Matt Damon (in de rol van Linus Caldwell) deden het goed en leuk en ze hadden ook weer zichtbaar veel plezier in het maken van deze film (zal ook wel te maken hebben met het geld wat ze voor hun rol kregen ). Nieuwkomer Al Pacino deed het overigens ook goed als slechterik Willy Bank. Het vrouwelijke schoon wordt door afwezigheid van Julia Roberts en Catherine Zeta-Jones nu overgenomen door oud gediende Ellen Barkin (destijds al ruim in de 50). Het einde van het verhaal was best goed en spectaculair en vond ik zelfs verrassend en wat spannend.

Al met al een leuke en vermakelijke Misdaad / Thriller (met toch ook veel nadruk op Komedie) film, die tot nu toe ook het laatste deel is in de "Ocean" reeks. Er zal ongetwijfeld nog wel een vierde deel gaan volgen. Dat zal dan helaas zijn zonder de leuke Bernie Mac (die de rol vertolkte van Frank Catton), want die is helaas al overleden in 2008 (dit was ook één van zijn laatste films).

Saai, niet boeiend, niet grappig en veel te lang. Het verhaal stelde ook maar weinig voor.

Mooie beelden (vaak vertederend) en een prachtige geografie. Ook mooi gespeeld door de dieren Benieuwd hoeveel van deze dieren er pakweg 50 jaar later nog bestaan. Of ik dat zelf ook nog zal meemaken is nog maar de vraag.

P.S. Ik moet toch eens wat vaker kijken in mijn badkuip wat zich daar allemaal in afspeelt.

"This is an insult to both of them. That makes me stupid and you a prostitute."

In de jaren 80 (het videotheek tijdperk) huurde ik veel films en qua actiefilms kwam je dan al snel uit bij een film met Chuck Norris, die destijds gold als de actieheld op videoband. Deze "The Octagon" heb ik volgens mij destijds niet gezien en dat is best jammer, want deze film was destijds één van de eerste actiefilms met ninja's.

Chuck Norris speelt in deze film de rol van Scott James, een martial-arts meester die ongewild betrokken raakt bij een terroristisch complot. Een geheimzinnige organisatie traint namelijk huurlingen en terroristen in oosterse vechttechnieken, waaronder ninja’s. Scott ontdekt dat zijn vervreemde halfbroer Seikura (Tadashi Yamashita) de leider is van dit trainingskamp. Uiteindelijk moet hij in de beruchte “Octagon” (een achthoekige arena) tegen zijn broer en diens leger van ninja’s vechten.

Op papier klinkt het verhaal spannend, namelijk Chuck Norris die het opneemt tegen een leger van zwartgeklede sluipmoordenaars, vermengd met politieke intriges en wat exotische actie. In de praktijk blijkt de film echter een rommelig en stroef product dat vandaag de dag vooral gedateerd en weinig meeslepend aandoet.

Het grootste probleem zit in de structuur. Het verhaal rondom Scott James is warrig verteld en mist spanning. De film neemt veel te lang de tijd om op gang te komen, met eindeloze scènes waarin Chuck Norris zwijgend rondkijkt of in zichzelf mompelt via een monotone voice-over. Dat innerlijke gefluister moest waarschijnlijk psychologische diepgang suggereren, maar werkt eerder irritant en zorgt ervoor dat het tempo compleet inzakt.

Ook qua actie stelt "The Octagon teleur". Voor een martial arts-film uit de hoogtijdagen van Chuck Norris verwacht je strakke gevechten, maar de choreografie is houterig en vaak slecht gemonteerd. De finale in de achthoekige arena (waarin de meeste actie te zien is), die de titel van de film verklaart, belooft een epische climax maar eindigt verrassend tam en chaotisch gefilmd. Er is nauwelijks sprake van spanning of inventiviteit en de talloze ninja's die in rijen tegelijk worden neergemaaid, ogen eerder lachwekkend dan dreigend. En als de zon opkomt na 101 minuten, doodt Scott James Seikura met een ninja zwaard en is de film ook gelijk afgelopen.

Wat de film daarnaast parten speelt, is het acteerwerk. Chuck Norris staat bekend om zijn stoïcijnse uitstraling, maar hier is hij zo emotieloos dat het bijna parodie wordt. En ik moest ook lachen bij de zoen / vrij scène tussen Chuck Norris en Carol Bagdasarian (als Aura, een mysterieuze vrouw die verbonden is met het netwerk rond de ninja’s en het trainingskamp van Seikura), waarbij de laatste ook haar grote borsten laat zien (althans je krijgt alleen haar rechterborst vanaf de zijkant te zien) en Chuck Norris dan zegt:

"Yummy Yummy"

Dat laatste is natuurlijk een grapje van mij en moest ik juist zelf aandenken toen Carol Bagdasarian na circa 79 minuten haar zwarte trui uittrok en je haar flinke borsten (eentje dus) heel eventjes ziet.

De bijrollen, waaronder Art Hindle (als A. J. die de beste vriend is van Scott James en die tijdens de finale na circa 95 minuten gedood wordt door Seikura), Karen Carlson (als Justine, een rijke vrouw die in de wereld van internationale intriges terechtkomt, die na circa 68 minuten op straat gedood wordt met een pijltje uit een blaaspijp), Tadashi Yamashita (als Seikura die de halfbroer van Scott James is, waar Scott de weg van discipline en rechtvaardigheid koos, liep Seikura een ander pad, namelijk dat van macht, duistere krijgskunst en terreur) en de bekende acteur Lee Van Cleef (als McCarn, welke een oudere, ervaren huurling is, die de wereld van terrorisme en geheime training uit de eerste hand kent en hij fungeert als een soort mentor en informant voor Scott James), krijgen te weinig te doen en blijven steken in stereotype karakters. En de ninja-schurken en andere schurken zijn niet meer dan kartonnen figuranten die dienen als kanonnenvoer.

Al met al is "The Octagon" een typische actiefilm uit de jaren 80, namelijk eenvoudig van opzet, soms wat houterig, maar wel vermakelijk genoeg voor liefhebbers van martial arts en Chuck Norris. Het is geen hoogtepunt in zijn carrière, maar wel een film die een belangrijke bijdrage leverde aan de populariteit van ninja’s in de Amerikaanse cinema.

Dit was destijds mijn tweede James Bond film (de eerste was "For Your Eyes Only (1981)" welke ik zag in de bioscoop (en vanaf de jaren 80 tot heden, heb ik ze ook allemaal in de bioscoop gezien) en eerlijk gezegd vond ik hem toen tegenvallen (nu nog steeds overigens). De leuke openingsscène (met o.a. de mooie Tina Hudson en een paard welke verandert in een vliegtuigje) in Cuba was best goed, net zoals het einde, maar het middenstuk van het verhaal vond ik best saai en langdradig.

In dit dertiende James Bond avontuur, willen de Russen onder leiding van de zekere generaal Orlov (Steven Berkoff) een Amerikaanse basis tot ontploffing brengen in West-Duitsland, om zodoende de publieke opinie in West-Europa tegen de NATO op te zetten. Daarbij wordt de zekere geheim agent 009 (Andy Bradford) vermoord, die een gestolen vals Fabergé ei bij zich had. James Bond (Roger Moore) moet de zaak klaren en gaat op onderzoek uit. Het spoor leidt naar een Afghaanse prins, te weten Kamal Khan (Louis Jourdan), die eigenlijk werkt voor de mysterieuze Octopussy (Maud Adams), die een exotische dame is en die een vrouwenleger op de been heeft gebracht.

Hoewel het allemaal niet geweldig is, weet deze film wel nog enigszins te boeien en te vermaken (zeker als kind zijnde destijds) en is dit ook weer een James Bond film met opnieuw veel leuke gadgets (o.a. een duikboot vermomd als krokodil) en exotische locaties (o.a. het "Taj Lake Palace" in India) en zeker ook veel mooie vrouwen (zoals Maud Adams en Kristina Wayborn). Het Zweedse fotomodel Maud Adams is de eerste bondgirl die een tweede keer van de partij is. Fungeerde zij in "The Man with the Golden Gun (1974)" nog als beeldvulling, deze keer kreeg ze de titelrol. Het is overigens niet bij twee keer gebleven, want ook in de volgende officiële James Bond film, te weten "A View to a Kill (1985)", was zij heel eventjes te zien. Het einde met het vliegtuig, of beter gezegd op het vliegtuig (zie ook filmposter), was best aardig, maar wel niet bepaald geloofwaardig.

De cast deed het nog best verdienstelijk en vooral natuurlijk de hoofdrolspelers in het verhaal, te weten Roger Moore (die helaas vorig jaar is overleden), Maud Adams, Louis Jourdan en Steven Berkoff. Uiteraard zien we ook weer de bekende James Bond figuren de revue passeren en dan doel ik natuurlijk op Desmond Llewelyn (in de rol van "Q"), Robert Brown (in de rol van "M") en Lois Maxwell (in de rol van secretaresse Miss Moneypenny).

Al met al een matige tot redelijke James Bond film om eens gezien te hebben, maar veel indruk (op de vele vrouwen na dan) maakt deze film echter niet.

Deze film wilde ik destijds (een paar maanden geleden) eigenlijk in de bioscoop zien, maar daar is het door omstandigheden nooit van gekomen. Achteraf gezien ben ik eerlijk gezegd wel blij dat ik hem niet in de bioscoop heb gezien, want de film valt gewoon vies tegen.

Het verhaal is opzicht wel leuk verzonnen, maar de uitvoering is matig en het wordt ook nooit echt spannend of creepy. Ook heerst er geen eng sfeertje en zijn er eigenlijk ook geen echte schrikmomenten (misschien eentje dan). Sowieso vond ik het eerste uur zeer saai en vervelend om naar te kijken met het continue achterlijke gekibbel tussen broer (Tim) en zus (Kaylie). Ook het steeds switchen tussen het heden en het verleden (soms liep het zelfs samen) vond ik storend. Pas in de laatste 30 minuten wordt het allemaal wat boeiender en interessanter en gebeurt er eindelijk ook wat, maar het flauwe en ook zeer voorspelbare einde valt dan weer enorm tegen. Ook de cast (eigenlijk maar een handvol) valt tegen met als dieptepunt de irritante Brenton Thwaites als de volwassen Tim. Alleen Annalise Basso als de jonge Kaylie en Garrett Ryan als de jonge Tim weten nog een beetje te overtuigen.

Nee, voor een Horror valt deze film gewoon vies tegen en zelfs de relatief korte duur van circa 100 minuten helpt daar niet bij, want het verhaal verloopt gewoon heel traag en saai.

Niet meer of minder dan een matige Mystery / Thriller die er visueel nog wel aardig uitzag. Het grote probleem met deze film is dat de hoofdrol wordt vertolkt door sulletje Anton Yelchin (als Odd Thomas) die nergens weet te overtuigen en ook een saaie persoonlijkheid is. Hij leek wel op de ex-schaatser Ben van der Burg in zijn jonge jaren.

Het verhaal was opzicht wel leuk gevonden en hetzelfde geldt in mindere mate voor de uitvoering, maar echt boeiend of spannend wordt het helaas nergens. Ook is het verhaal geregeld aan de flauwe kant en zeker als Odd Thomas samen is met zijn vriendin Penny Kalisto alias "Stormy" gespeeld door de niet onaardige Ashley Sommers, die wel totaal niet kan acteren). Het is ook jammer dat het eerste gedeelte van de film behoorlijk langdradig is en ook ietwat saai en kinderachtig. Na ruim een uur komt het verhaal gelukkig wat opgang en wordt het tenminste nog wat interessant. In het laatste gedeelte zit ook de meeste actie die heel eventjes wel wat weg had van de film "Rampage (2009)", maar dan ook echt maar heel eventjes. Ook geeft het einde nog een ietwat verrassende wending (wel behoorlijk cliché) aan het verhaal, wat wel wat weg had van necrofilie

Als een tussendoortje is deze film nog wel te doen (duurt gelukkig ook maar precies 90 minuten), maar veel stelt het eerlijk gezegd niet voor en dit is ook een film die je weer snel vergeten bent (en dat is zeker niet erg). Op een tweede deel zit ik dan ook totaal niet te wachten.

Deze leuke Familie / Avontuur film vertelt het wonderlijke en waargebeurde verhaal van een kleine pinguïn-kolonie in Australië, die werd bedreigd door hongerige vossen, en de Maremmen-honden (berghonden) die getraind werden om ze te beschermen.

In dit verhaal draait het om Oddball, een hond die erg ondeugend is en de kans krijgt te bewijzen dat hij wel degelijk braaf kan zijn. Het is een lief verhaaltje, dat een minstens zo lieve verfilming kreeg met als stralend middelpunt een lieve hond.

Al met al een lieve (sleutelwoord voor deze film) Familie / Avontuur film, welke zich lekker wegkijkt en welke circa 90 minuten duurt.

Het vervolg op "La Orca (1976)" had ik toch makkelijk kunnen vinden (pindakazen) en heb ik daarom gisteravond al bekeken. Het ging in dit geval om een Italiaanse gesproken versie met Engelse ondertiteling. De mooie Rena Niehaus speelt weer de rol van de 18-jarige Alice, terwijl ze toen al 23 jaar was. Maar gek genoeg vond ik haar dit keer jonger lijken dan in "La Orca", maar dat komt waarschijnlijk omdat ook haar moeder Irene (Carmen Scarpitta) dit keer een belangrijke rol heeft, terwijl ze in "La Orca" niet te zien was en dat geldt voor het hele gezin, die verder nog bestaat uit vader Enrico (Gabriele Ferzetti) en het jonge zusje Cecilia.

"Oedipus Orca" begint meteen na het einde van "La Orca" en opent als de politie het ontvoerde tienermeisje Alice teruggeeft aan haar rijke ouders Enrico en Irene. Getraumatiseerd nadat ze haar ontvoerder en verkrachter doodschoot, blijft Alice boos dat haar vader weigerde het losgeld te betalen. Dus ze is chagrijnig, snauwt naar haar ouders en houdt haar Spaanse vriend Umberto (Miguel Bosé) van zich af. Tijdens een reis naar het land, bezoekt Alice samen met Umberto het landhuis waar ze gevangen werd gehouden en daar haalt ze herinneringen op over haar beproeving. Het wordt echt verhit wanneer moeder Irene een oude familievriend, te weten fotograaf Lucio (Piero Faggioni), voorstelt (met we ze ook een relatie heeft gehad), van wie Alice vermoedt dat het haar echte vader is en dat haar vader Enrico haar daarom altijd zo koud heeft behandeld en daarom ook weigerde om het losgeld te betalen. Maar buiten dat ze vermoedt dat Lucio haar vader is, speelt ze ook een spelletje met hem en probeert ze hem te verleiden met fatale gevolgen.

Hoewel dit vervolg een vrij nutteloze oefening is die vooral dient om de film over de oorspronkelijke ontvoering (je ziet daarvan ook veel flashbacks) een onnodige complexiteit op te leggen, heb ik me met dit vervolg wel iets beter vermaakt en ook vond ik de rol van Rena Niehaus dit keer beter en ze speelt dit keer ook een soort van "Femme fatale", die gedreven is om mannen naar hun ondergang te lokken (Umberto zegt op een gegeven moment ook tegen haar "Actually, you're a monster.") en voor Lucio is dat letterlijk van toepassing als hij op het einde getroffen wordt door een glazen plaat (waar hij zelf onbewust de oorzaak van is omdat hij achter Alice aanrent) die op hem valt en waaraan hij doodgaat.

Rena Niehaus is natuurlijk nog steeds volop naakt te zien (vooral haar borsten), de eerste keer al na circa vier minuten als haar moeder haar uitkleedt en ze in bad gaat liggen en zitten (je ziet dan haar borsten en billen), en dat geldt voor alle vrouwelijke personages. Dus ook haar moeder Irene, maar ook haar kleine zusje Cecilia (geen idee wie haar speelde, maar degene die haar speelde was destijds waarschijnlijk 8 tot 10 jaar oud) en de laatste is volledig naakt te zien (daar deed men in de jaren 70 nog niet moeilijk over) als ze haar haar wilt kammen voor de spiegel (ze heeft dan eerst nog een nachtjapon aan, maar laat deze zakken als ze voor de spiegel staat en dan zie je haar borstjes, billen en schaamstreek) en waarbij Alice dat voor haar doet en dat topless (ze kwam waarschijnlijk net onder de douche vandaan). Ze zegt dan ook op een gegeven moment tegen Alice:

"Dad loves me more."

Net zoals in "La Orca" bevat ook deze film een aantal aparte erotische scènes. Zo hebben vader Enrico en moeder Irene (die vooral bezig is met de bloemen in de tuin) op een gegeven moment een woordenwisseling / ruzie met elkaar en dat wordt gesust door Irene die de broek van Enrico naar beneden trekt, waarna ze hem oraal begint te bevredigen

Ook de scène waarbij ze samen met Umberto het landhuis bezoekt waar ze gevangen werd gehouden was best apart. Als ze namelijk in het huis is en aankomt bij het bed waar ze gevangen werd gehouden, gaat ze liggen op bed en opent ze haar blouse (waardoor je haar borsten ziet) en probeert ze met Umberto te vrijen. Maar al snel duwt ze hem van zich af en zegt ze tegen hem:

"I'm sorry, I can't. Wait a few more days. I need to be left alone, wait for me in the car."

Als Umberto de ruimte verlaat, gaat ze staande tegen de muur staan en haalt ze herinneringen op over Michele terwijl ze zich masturbeert (haar hand gaat dan in haar slipje). Daarna gaat ze ook op de plaats delict liggen (waar nog een bloedvlek te zien is) waar Michele is gestorven.

En verderop in het verhaal lokt Alice Lucio naar de zolder en als Lucio daar aankomt ziet ze hoe Alice Humberto aan het neuken (Humberto ligt op de grond en Alice zit op hem) is met een zwart / rode jurk aan. Terwijl Lucio ietwat verbaasd toekijkt, trekt Alice de jurk omhoog en zie je haar schaamstreek (de eerste keer overigens in deze film) en laat ze ook haar borsten zien.

Naderhand mag Lucio haar natuurlijk ook een keer neuken, waarbij Alice is stiekem in zijn woning is gekomen (rond zijn woning zijn werkzaamheden bezig, dus je weet dat er dan iets staat te gebeuren). Ze ligt dan naakt (je ziet in eerste instantie alleen haar borsten) in zijn bed erotische foto's van Pompeï (die Lucio destijds heeft genomen toen hij samen met moeder Irene een relatie had) te bekijken. Als Lucio dan met een andere vrouw (Agnes Kalpagos) de slaapkamer binnenkomt en Alice in zijn bed aantreft, vertrekt de vrouw en zegt deze:

"No, I don't like threesomes. Call me tomorrow."

Lucio wilt dan ook dat Alice vertrekt, maar deze zegt tegen hem:

"You only love antiques, tombs and dead people but you brought me alive ! Even if you aren't my father, I want to stay with you as long as I can..."

Alice trekt dan de lakens van zich af, waarbij ze helemaal naakt zichtbaar is. Ze doet dan nog een lampje uit en Lucio mag dan met haar vrijen / neuken. Daarna vertrekt Alice en als Lucio ontwaakt, rent hij haar achterna met alle gevolgen van dien (de glazen plaat) en daarna is de film ook afgelopen en zie je enkel nog Alice over de straat lopen.

Ze zoent op een gegeven moment ook met Lucio in een slachthuis (leek er even op als ze ook haar blouse ging openmaken, maar dat doet ze gelukkig dit keer niet), waar kadavers van koeien hangen, en van te voren zie dan nog beelden hoe de koeien worden gedood en geslacht. Dierenliefhebbers zullen walgen van die scène (was ook belachelijk en totaal onnodig om dit te verwerken in de film en welke idioot gaat nu zoenen in een slachthuis ?) waarbij je zeer gedetailleerd ziet hoe de koeien worden gedood en geslacht (ze worden door hun hoofd geschoten, hun ingewanden worden eruit gehaald, ze worden via de neus opgehangen, zo worden ontdaan van een huid en ze worden onthoofd). Buiten koeien zie je ook nog een wit konijn (uiteraard noemt men Alice dan ook Alice in Wonderland), maar daar wordt gelukkig niets mee gedaan, hoewel men grapt (Lucio) om het konijn te doden en verder ook nog wat vissen (Alice en Umberto en een visser gaan namelijk op een gegeven moment in de avond vissen).

Moeder Irene gespeeld door Carmen Scarpitta (destijds 44 jaar) zag er niet onaardig uit en ik vond haar qua gezicht wel wat weghebben van Barbare Streisand. Van haar zie je een paar keer de borsten en dat o.a. als ze zich samen met Alice verkleedt en een zwarte jurk aan- en uittrekt. Maar het is vooral Rena Niehaus wat de klok slaat qua naaktheid en dat is o.a. te zien via flashbacks. Ze loopt er op een gegeven moment ook sexy bij in een blauwe overal zonder iets er onderaan en dan floepen haar borsten er regelmatig uit.

Al met al is dit vervolg ook geen hoogstaande Thriller / Drama (Drama / Erotiek is meer op zijn plaats, want van Thriller is geen sprake van) film en krijg je eigenlijk ook geen antwoorden (o.a. is Lucio nu wel of niet de vader van Alice), maar wel heb ik me er nu iets meer mee vermaakt. Liefhebbers van voormalige Playboy Playmate Rena Niehaus komen net zoals in "La Orca" voldoende aan hun trekken, want ze is meer dan genoeg naakt te zien en vooral dit keer haar borsten.

Alleen de oesters van Katja Schuurman waren het aankijken waard. De rest van de film was maar zeer saai.

Gezien de cast had dit best een leuke en grappige kerstfilm kunnen worden, maar dit is niet meer dan een flauwe en clichematige komediefilm, met heel veel onnozel en kinderachtig kerstvermaak en waar ik dus ook nauwelijks om heb moeten lachen.

In dit verhaal draait het om Clay Vanstone (T.J. Miller) die samen met anderen zijn kantoorbaan dreigt te verliezen dankzij zijn ijskoude zus Carol Vanstone (Jennifer Aniston), die de CEO is van het IT-familiebedrijf "Zenotek". Hij probeert hier samen met de technisch directeur en goede vriend, te weten Josh Parker (Jason Bateman), een stokje voor te steken door een grote klant binnen te halen met een bedrijfskerstfeest. Maar wat een bescheiden bedrijfskerstfeest had moeten worden, loopt uit op het meest doorgedraaide, epische evenement dat het bedrijf ooit heeft meegemaakt, inclusief rendieren die uit de wc drinken, rappende kerstmannen en veel te veel alcohol.

Het flauwe en clichematige verhaal is totaal niet leuk of grappig en het is eigenlijk vooral allemaal beschamend (inclusief de seksgerelateerde humor) om te zien en vooral alle scènes met T.J. Miller. Deze film heb ik vooral gekeken (gezien overigens via "Film 1") vanwege het meespelen van Jennifer Aniston en Jason Bateman, die ik beiden altijd wel leuk vindt om te zien in komedies en beiden zijn eigenlijk ook het enige leuke in deze film en vooral dan Jennifer Aniston als de koelbloedige CEO bitch, die nog liever vandaag dan morgen de stekker uit het noodlijdende familiebedrijf trekt. Zij is min of meer ook de enige om wie ik heb moeten (glim)lachen en ze speelt haar rol ook gewoon leuk.

Dat deze film weinig om het lijf heeft, is ook duidelijk te zien aan de hoeveelheid bijfiguren die hun entree maken in het verhaal. Wellicht geïnspireerd op "The Hangover" films (daar refereert de filmposter ook min of meer naar), hebben ze allemaal een ergerniswekkend subplotje toebedeeld gekregen, zoals Jillian Bell in de rol van Trina, die de gestoorde bazin is van een crimineel escortbureau. De verhaallijntjes verschillen onderling ook nog eens sterk van elkaar, wat resulteert in een niet bepaalde solide uitvoering. Wel is het verhaal best sfeervol (m.b.t. kerstmis) en ook visueel zag het er niet onaardig uit en dat is mede ook te danken aan de mooie vrouwen Jennifer Aniston en Olivia Munn. De laatste speelde overigens wel tenenkromend slecht als IT-specialiste Tracey Hughes.

Al met al is dit geen leuke Komedie film (duurt circa 100 minuten) en wil je deze film echt leuk vinden, dan moet je net zoals ze dat ook in deze film doen, heel veel drinken en vooral dan glühwein, omdat het om een kerstfilm gaat.

Geweldige humor film die vanaf het begin tot het einde grappig blijft. Het verhaal is ook best in orde. Ron Livingston en Gary Cole vond ik subliem spelen in deze film. Zelfs Jennifer Aniston (normaal gesproken vind ik dit een actrice van niets) deed het aardig in deze film. Ook Stephen Root vond ik geweldig in deze film. Kortom een sublieme humor film.

Deze ietwat flauw Komedie / Horror film (een soort van combinatie van de films "Office Space (1999)" en "Mayhem (2017)", maar dan allemaal minder) is nu te zien op "Film1" en past makkelijk thuis in het rijtje van films zoals "The Belko Experiment (2016)" (speelt zich ook af in een kantoorgebouw welke hermetisch wordt afgesloten) en het zonet genoemde "Mayhem", maar dan met veel flauwe humor erin. Hier en daar deed de film me ook wat denken aan "Zombieland (2009)" (er is zelfs een moment dat regels op het scherm verschijnen terwijl een personage rondloopt) en zelfs aan "RoboCop (1987)" en dat laatste vanwege het robotpak op het einde.

In "Office Uprising" draait het om de luie Desmond (Brenton Thwaites), die het leuker vindt om een computerspel te maken (onder werktijd) en om uit te gaan met zijn vrienden, dan te gaan werken bij zijn baas: een grote wapenfabrikant die net een energiedrank voor het leger heeft ontwikkeld, te weten "Volt". "Volt" was bedoeld om militairen om te vormen tot supersoldaten, maar niemand had voorzien dat het drankje je tevens verandert in een moorddadige psychopaat. Ook had niemand verwacht dat de werknemers een restpartij "Volt" zouden drinken. Nu zit Desmond vast in een kantoorgebouw vol met bloeddorstige moordenaars. Met een kleine groep van onaangetaste collega's moet hij zich een weg naar buiten proberen te vechten en moet hij zijn vriendin Samantha (Jane Levy) weten te redden, die een half blikje "Volt" heeft gedronken.

Hoewel de humor vooral flauw (er wordt constant geprobeerd om humor te creëren, maar er was eigenlijk niets te zien waardoor ik moest lachen, hooguit wat glimlachen) is en een aantal hoofdrolspelers (de meeste zijn overigens stereotypen) ook best irritant zijn, o.a. Karan Soni (een collega van Desmond) die eigenlijk nergens grappig is en Jane Levy die helaas ook geen schoonheid is (althans in deze film niet en dat komt mede omdat ze een bril droeg), is de film zeker niet slecht. Het verhaal zit namelijk best leuk in elkaar en ook gebeurt er het één en ander en ook zit er voldoende actie (inclusief geweld, zoals onthoofdingen en ledematen die worden afgehakt) in en dat allemaal in een best hoog tempo. Spannend wordt het wel nergens, maar het weet wel allemaal net te vermaken.

De woede geïnfecteerde slachtoffers van de energiedrank "Volt" zijn overigens geen zombies maar moorddadige psychopaten met enige vorm van zelfbeheersing. Ze veranderen van gedrag bij de geringste vorm van woede (o.a. door spellingfouten of als hun computer uitvalt terwijl ze erop aan het werken zijn), maar de aanvallers in dit verhaal kunnen gewoon praten, samenwerken en ze hebben zelfs momenten van heldere ingevingen (zoals bij de bestorming van het kantoor van de baas, waarbij de deur van staal is, maar de wanden van eenvoudig materiaal zijn). Ik vond het vooral leuk, hoewel iedereen geïnfecteerd is, om te zien dat ze hun werk gewoon enthousiast blijven doen, zoals een Aziatische verkoper die via de telefoon schreeuwt tegen een klant

Verder deed hoofdrolspeler Brenton Thwaites het best verdienstelijk en hetzelfde geldt voor Zachary Levi als de slechterik "Adam Nusbaum", die regelmatig "Anusbaum" wordt genoemd door Desmond. De film is zeker minder dan de eerder genoemde films, maar het is verder wel een leuke Komedie / Horror film om eens gezien te hebben en hij duurt ook niet bepaald lang.

Fraai realistisch drama waarin Belgen goed zijn en wij Nederlanders juist niet (goed in het maken van hersenloze dertien in een dozijn flut films). Het sobere verhaal zit goed in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Dat laatste komt vooral door de cast die overtuigend speelt en dan met name Wim Willaert als ex-gevangene "Rudy Vandekerckhove" (valt me wel op dat Belgen vaak in dramafilms baarden hebben, "The Broken Circle Breakdown", "De Helaasheid der Dingen" en nu ook deze) en Anemone Valcke die er ook niet onaardig uitzag. Het is ook wel leuk dat er in deze film zowel Nederlands (Vlaams) als Frans wordt gepraat. Het einde was overigens best fraai (doet de titel ook eer aan) en ook wel ontroerend. Ik heb deze film gezien op Film 1.

P.S. de poster mag er best wezen en trekt ook meteen de aandacht.

Dit is natuurlijk geen concertregistratie van de Amerikaanse punkrockband "The Offspring", maar dit is de voorloper van het heerlijke (althans voor liefhebbers van het genre) "The Woman (2011)", die ik afgelopen week nog eens herzien heb (ze zonden hem namelijk uit op "Film1").

Helaas kan ik deze voorloper niet als heerlijk beschouwen (ondanks dat er regelmatig wat goor in te zien is, vond ik het getoonde veel te weinig en ook te slap), want ik vond dit vooral een gemiste kans. Deze film had men namelijk heerlijk goor en met veel geweld kunnen verfilmen (zeker als op een gegeven moment twee vrouwen en een man worden gevangen genomen door de moordlustige wilden), maar dat heeft regisseur Andrew van den Houten dus niet aangedurfd en misschien heeft dat ook te maken met budgettaire redenen, want alles in deze film zag er zeer goedkoop uit.

In dit verhaal draait het om een verwilderde clan (spreken hun eigen taal en hebben vreemde rituelen met veelal geseling), onder leiding van "The Woman" (Pollyanna McIntosh), die sinds 1858 de noordoostelijke kustlijn van Amerika en Canada terroriseert. De verwilderde clan heeft het vooral voorzien (als voedsel) op gezinnen met baby's en dit keer het gezin Halbard, bestaande uit moeder Amy (Amy Hargreaves), vader David (Andrew Elvis Miller) en hun babydochter Melissa (Emma Elizabeth Messing). Dit gezin krijgt bezoek van vriendin Claire (Ahna Tessler) en diens 8-jarig zoontje Luke (Tommy Nelson) die net heeft gebroken met haar man Stephen (Erick Kastel) vanwege geweldpleging (hij heeft haar mishandeld en Luke heeft dat gezien). Stephen laat het daarbij niet zitten en wilt verhaal komen halen.

Ondanks dat het verhaal nog geen 80 minuten duurt bevat het te veel subplots (o.a. over voormalig politieagent George Chandler, die wordt ingeschakeld door de lokale politie omdat hij eerdere ervaring heeft opgedaan met de verwilderde clan) en zitten er ook wat overbodige scènes in die de film niet goed doen. Een voorbeeld van zo'n overbodige scène is de mooie liftster Susan (Jana Veldheer) die wordt opgepikt door Stephen die tijdens het rijden alcohol drinkt. Als hij ook nog eens Susan seksueel lastig valt (beledigd haar, noemt haar o.a. "Suzie Cream-cheese" en zegt "Lazy Susan, your boyfriend do all the work.", en grijpt haar bij de borst), is zij het zat en stapt ze uit. Daarna komt Susan helaas ook niet meer in het verhaal voor.

De opening van het verhaal was nog veel belovend, want daarin zien we een halfnaakte verwilderde vrouw (Leigh Feldpausch) zichzelf slaan met een tak en wordt een dronken vrouw (Kelly Carey) en diens baby afgeslacht (wordt helaas niet expliciet getoond) door verwilderde kinderen (die zich van te voren tegoed hebben gedaan aan haar babysitter) en als de politie dan komt voor onderzoek, wordt er gezegd:

"Cause of death ? Hell, George, they ripped her heart out."

Daarna maken we kennis met gezin Halbard, Claire en diens zoontje Luke die een verrekijker krijgt om mee te spelen (gebruikt hem o.a. in een boomhut die hij vindt in het bos) en na circa 30 minuten zien we voor het eerst Pollyanna McIntosh in beeld als "The Woman". Niet snel daarna valt de clan in de avond aan en daarbij wordt David afgeslacht (o.a. worden zijn organen uit zijn lichaam getrokken), wordt Amy meegenomen en weten Claire, Luke en Melissa te ontkomen (verstoppen zich in eerste instantie in de boomhut). Net snel daarna komt Stephen aan die ook belaagd wordt door de clan, maar hij weet te ontkomen in de auto.

Die aanval is al een goed voorbeeld van een gemiste kan, want behalve wat goor van de afgeslachte David valt er eigenlijk weinig te genieten en zelfs niet als men Amy in hun handen krijgt, waarbij het lijkt dat ze verkracht gaat worden (maar dat gebeurt dus niet). Uiteindelijk belanden zowel Amy, Clare en Stephen (die gewond is geraakt door "The Woman"), in de grot van de clan (waar zich ook hun neukslaaf bevindt, maar buiten het één keer neuken van een verwilderde vrouw, beter gezegd de vrouw neukt hem, en het verwonden van "The Woman" met een mes, doet hij niet veel) en toen dacht ik "nu gaat het gebeuren".

Maar ook dat valt best vies tegen want dan wordt Amy gedwongen om borstvoeding te geven aan een baby van de clan die zichtbaar pijnlijk zuigt aan een borst van Amy en Claire (die zich flink verzet) wordt uitgekleed (daarbij is ook wat naaktheid van haar te zien), waarna ze gebeten wordt door de clan die iets van metaal in een mond hebben gestopt. Dit bijten wordt echter niet expliciet getoond (zag er natuurlijk wel bruut uit, maar ik wil dan ook alles expliciet in beeld zien) en op een gegeven moment vroeg ik me af "bijt die man nu in haar vagina of in haar been ?". Met Amy en Stephen gebeurt eigenlijk niets en de laatste kijkt alleen maar verlekkerd toe en geniet van de gruwelijke en provocerende behandeling die zijn gehate vrouw krijgt (hij komt meer over als een monster dan de clan).

Als Amy dan dreigt om de baby van de clan te doden en vrij snel daarna George binnenkomt die begint te schieten (en daarbij zelf gedood wordt) is het alweer snel over met de pret die in mijn ogen eigenlijk nooit echt begonnen is. Daarna zien we nog dat Stephen zijn verdiende loon krijgt (wordt namelijk onthoofd door "The Woman"), dat de neukslaaf wordt gedood door "The Woman" (omdat die haar stak met een mes, maar waarom is me onduidelijk) en dat Luke nog een kind van de clan dood in de boomhut die het voorzien heeft op baby Melissa. Dus uiteindelijk worden alleen de mannen (de politie wordt namelijk ook uitgeschakeld door de clan) gedood en weten de vrouwen en de kinderen het te overleven. Oftewel de clan bestond eigenlijk alleen maar uit watjes en wat dat betreft krijgt "The Woman" dan ook in eerste instantie haar verdiende loon in het veel betere "The Woman (2011)".

Al met al een zeer matige Horror film (de voorloper van "The Woman"), die had kunnen uitgroeien tot een cultklassieker (dat is nu "The Woman" geworden), maar daarin jammerlijk faalde door geen lef te tonen. Het enige lichtpuntje is het buitengewone en toegewijde optreden van de Schotse actrice Pollyanna McIntosh als "The Woman", de leider van de clan. Pollyanna McIntosh speelt de rol in "The Woman (2011)" opnieuw en regisseerde het vervolg "Darlin' (2019)", dat ik vanavond misschien ga bekijken.

De afgelopen twee weken zond men op RTL7 iedere doordeweekse dag één of twee films uit van Bud Spencer en Terence Hill en sommigen met alleen Bud Spencer zoals deze "Today We Kill, Tomorrow We Die!" (dat wordt op het einde ook gezegd in de film).

Dit verhaal gaat over Bill Kiowa (Brett Halsey) die vijf lange jaren onschuldig in de gevangenis gezeten heeft gezeten voor de moord op zijn Indiaanse vrouw Mirana (Dana Ghia). Nu is hij vrij en wil hij wraak nemen op de bandiet James Elfego (Tatsuya Nakadai), die zijn vrouw vermoordde en hem de gevangenis in liet draaien. Bill huurt revolverhelden in Nevada in, te weten O'Bannion (Bud Spencer), sheriff Jeff Milton (Wayde Preston), Bunny Fox (Franco Borelli) en Francis 'Colt' Moran (William Berger), en begint een spannende klopjacht op Elfego en zijn bende.

Toen deze film in Nederland op DVD werd uitgebracht, stond Bud Spencer groot op hoes (zie ook de filmposter) om te profiteren van het succes van zijn komische "Vier Vuisten" films. De acteur heeft echter maar een bijrol, maar laat wel één keer zijn vuisten gelden in een gevecht in een soort van bar. Natuurlijk voegt hij ook wat humor toe in deze verder behoorlijk serieuze film. Verder is het een trage film (zo worden in de eerste 40 minuten alle hoofdrolspelers één voor één geïntroduceerd) met veel close-ups. Maar de film is in ieder geval vermakelijk en kijkt ook lekker weg.

Omdat er veel Italianen in meespelen, is dit natuurlijk een spaghetti-western, maar wel eentje die afwijkt van de standaardformule door een letterlijk flitsende rol van de Japanner Tatsuya Nakadai als harde tegenstander (o.a. te zien tijdens een zwart-wit, hoogstwaarschijnlijk als eerbetoon aan film noirs uit de jaren 40, flashback van Bill Kiowa, waarbij zijn vrouw verkracht en vermoordt wordt door James Elfego en waarvan Bill de schuld krijgt). Zoals vaak in een Western film zijn er nu ook weer fraaie landschapsopnamen te zien. Het verhaal is eenvoudig en draait puur om wraak en dat resulteert natuurlijk op een duel op het einde tussen Bill Kiowa en James Elfego, waarbij de overige vier helpers van Bill van te voren hebben afgerekend met de bende van Elfego die "Comancheros" worden genoemd.

De cast maakt deze film vooral genietbaar en buiten Brett Halsey (vooral rondlopend in een trenchcoat en met een sigaret in zijn mond), Tatsuya Nakadai en Bud Spencer vond ik het ook William Berger als Francis 'Colt' Moran het leuk doen en vooral tijdens de scène waarbij er gepokerd en vals gespeeld wordt in een bar, wat natuurlijk resulteert in een vuurgevecht. De laatst is natuurlijk ook een aantal keren te zien in deze film en dat o.a. tijdens een brute postkoets overval door James Elfego en zijn bende en waarbij Elfego ook een machete gebruikt.

Al met al een vermakelijke spaghetti Thriller / Western film, die met 95 minuten ook niet al te lang duurt.

Dit is het speelfilmdebuut van regisseur Atsuko Hirayanagi, of beter gezegd haar bewerking van de gelijknamige korte film "Oh Lucy!" uit 2014, en in deze vermakelijke Komedie / Drama film (draait op "Film 1") zien we de veertiger Setsuko Kawashima (Shinobu Terajima) als een eenzame kantoorslaaf in Tokio, die opleeft van een onconventionele cursus Engels. Wanneer de knappe Amerikaanse leraar John (Josh Hartnett) onverwacht terugkeert naar San Diego, besluit ze hem te volgen.

Het eindresultaat is nogal onvast van toon, want het verhaal is afwisselend realistisch en absurd, luchtig en melodramatisch en wordt bijeengehouden door een prettige onvoorspelbaarheid. Daarbij is het acteerwerk ook gewoon goed (vooral van hoofdrolspeelster Shinobu Terajima) en de film bevat ook een handvol briljante scènes (o.a. de neuk scène van Setsuko en John in de auto). Hoewel het einde best rommelig was, was het ook wel mooi en hoopvol.

P.S. buiten de bekende Josh Hartnett, heeft verder ook Megan Mullally (vooral natuurlijk bekend vanwege haar rol in de televisieserie Will & Grace) een piepklein rolletje in het verhaal.

Deze Avontuur / Drama film (gezien via Netflix) van Oscar-winnende regisseur Joon-ho Bong is een soort van "E.T.", maar dan met meer varkensdrek. Daarbij is de film tegelijk grappig en gruwelijk, mal en bloedserieus en lijkt hij in eerste instantie geschikt te zijn voor kinderen (hoewel de opening met Lucy Mirando, CEO van de Mirando Corporation, die denkt de milieuvriendelijke oplossing te hebben gevonden op het wereldwijde voedselprobleem, al een waarschuwing had moeten zijn), want het eerste halfuur van "Okja" doet denken aan een kinderfilm als "Babe (1995)".

In "Okja" draait het om een zachtaardig genetisch gemodificeerd supervarken, te weten "Okja", en het meisje Mija (Seo-hyun Ahn) dat haar samen met haar opa (Hee-Bong Byun) tien jaar lang grootbracht in de bergen van Zuid-Korea en die verstrikt raken in een web van dierenactivisme, commerciële hebzucht en wetenschappelijke ethiek.

"Okja" begint als een vrolijke mengeling van kinderfilm, politieke satire en actiefilm (tijdens een actiescène, met een denderende "Okja" door een Koreaans winkelcentrum, hoor je verrassenderwijs ook opeens het mooie en aandoenlijke liedje "Annie's Song" van countryzanger John Denver), maar wordt allengs somberder en cynischer en die beelden zijn niet altijd geschikt voor kinderogen.

Want we zien op een gegeven moment hoe "Okja" gevangengenomen en mishandeld wordt door het multinationale vleesbedrijf van Lucy Mirando (Tilda Swinton), hoe "Okja" beestachtig gefokt (beter gezegd verkracht) wordt door een ander nog groter genetisch gemodificeerd mannelijk supervarken en hoe "Okja" meermaals tot sappige koteletten en spareribs dreigt herleid te worden (het slachthuis, wat natuurlijk Okja's lot is want vlees is geld, op het einde deed me daarbij denken aan een concentratiekamp zoals Auschwitz). De liefdevolle relatie tussen "Okja" en het dappere meisje Mija is vertederend en is natuurlijk wel geschikt voor kinderogen.

Maar "Okja" is wel een dolle rit (soms letterlijk als "Okja" vervoerd wordt in een vrachtwagen) vol verrassingen, en dat met een gevaarlijke radicaal ecologische en antikapitalistische boodschap. En dankzij de aandachtige regie van Joon-ho Bong (langzamerhand mijn favoriete Aziatische regisseur), roept vrijwel iedere scène een andere emotie op. Want "Okja" brengt een glimlach op het gezicht, levert enige spanning, ontroert meerdere malen, maar bezit bovenal stof om over na te denken. Ik had in ieder geval na het zien van deze film even geen zin in een stukje vlees, terwijl ik er wel een liefhebber van ben.

Het acteerwerk is soms wat overdreven, maar past perfect binnen de veelal circusachtige setting waar regisseur Joon-ho Bong ongetwijfeld bewust voor gekozen heeft. Terwijl Lucy Mirando overtuigend als egoïstische en ijdele (circus)directeur wordt neergezet door Tilda Swinton (in een dubbelrol), heeft Jake Gyllenhaal (hij zag er uit als Groucho Marx van "The Marx Brothers") serieuze rollen ingeruild om in "Okja" min of meer letterlijk de clown uit te hangen als de dierkundige geflipte Dr. Johnny Wilcox (oftewel een doorgedraaide versie van Freek Vonk).

Daarentegen is Tilda Swinton (voorzien van beugels in haar mond en ze loopt ook rond met varkensroze tinten in haar kleding en make-up, welke verwijzen naar het onderwerp van de film) juist het meest grappige en ik moest hard lachen toen ze het over haar vader had tijdens een overleg, die ze vergelijkt met een psychopaat:

"Wat deed jij in de oorlog, papa ? Ik produceerde de napalm waardoor mensen hun huid kwijt raaken"

Natuurlijk moet het aandoenlijke Koreaanse meisje Seo-hyun Ahn ook genoemd worden en ik vond het wel grappig dat ze in deze film geen woord Engels spreekt maar gewoon de hele tijd Koreaans (wat regelmatig wordt vertaald, niet altijd correct overigens, door een tolk), maar men geeft haar op een gegeven moment wel het boek "Engels voor Dummies" Ook noemenswaardig is de leuke en grappige rol van Paul Dano als de zeer beleefde dierenactivist Jay, die tevens de leider is van de dierenactivisten "Animal Liberation Front" (oftewel kortweg "ALF") en daar maakt o.a. de mooie Lily Collins (als Red, wat van toepassing is op haar rode haren) ook deel van uit.

Het genetisch gemodificeerd supervarken "Okja" (een varken met de snuit en de omvang van een nijlpaard en de oren van een labrador) werd overigens ontworpen door de Nederlander Erik-Jan de Boer, die in 2013 een Oscar won voor de (computer)tijger uit "Life of Pi (2012)". Erik-Jan de Boer heeft "Okja" voorzien van menselijke gevoelens en doel ik op de blik in de ogen, de geluidjes, de huid en alle bewegingen zijn zo gedetailleerd en subtiel dat het volkomen bijdraagt aan de geloofwaardigheid en emoties van "Okja". Ook is het leuk en grappig om te zien als "Okja" kwijlt, likt, scheten laat en poept.

Al met al toont regisseur Joon-ho Bong zich met "Okja" nog geëngageerder dan in "Gwoemul (2006)" en "Snowpiercer (2013)" (waarin Tilda Swinton de grootste blikvanger was). Want met veel humor en intelligentie haalt hij de gruwel achter vleesconsumptie en de genadeloze logica van "Trumpiaanse" bedrijfsleiders door de gehaktmolen.

De meeste mysterieuze en horrorachtige films van regisseur M. Night Shyamalan bevallen me wel (zoals o.a. "The Happening (2008)" en "The Visit (2015)") en daarom wilde ik deze film van hem ook in de bioscoop zien (gisteravond), nadat ik er bij mijn vorige bezoek in juni al een trailer van gezien had.

"Old" begint zoals veel Horror films. Het ogenschijnlijk gelukkige gezin Cappa, bestaande uit vader Guy (Gael García Bernal), moeder Prisca (Vicky Krieps), de 11-jarige dochter Maddox (Alexa Swinton, Thomasin McKenzie en Embeth Davidtz) en hun 6-jarige zoontje Trent (Nolan River, Alex Wolff en Emun Elliott) gaan op vakantie naar een luxe hotel op een exotische locatie. Op aanraden van de hotelmanager (Gustaf Hammarsten) bezoeken de familie en wat andere hotelgasten een adembenemend strand achter een grote rotsformatie. Ze ontdekken echter al gauw dat de tijd daar veel sneller gaat, een half uur op het strand staat gelijk aan een paar jaar elders. Terugkeren naar het hotel blijkt bovendien onmogelijk.

Het concept van "Old" staat als een huis en maakt "Old" ook interessant om naar te kijken. Maar desondanks valt het eindresultaat toch wat tegen en dat mede door de cast, de slechte en rommelige dialogen en ook door het bizarre verhaal en einde waar je ongeduldig wacht op de plottwist waar M. Night Shyamalan bekend om staat. Die plottwist komt er ook, maar het is er niet eentje die bepaald verrassend is. M. Night Shyamalan heeft overigens zelf ook een kleine rol als manusje-van-alles (brengt o.a. de hotelgasten naar het strand) in deze Thriller / Mystery film. Het gegeven in "Old" is in ieder geval intrigerend en fascinerend en weet ook te boeien (is soms zelfs een beetje eng en dat o.a. door wat er met Chrystal gebeurt) en Je vermaakt je uiteraard ook met het interessante uitgangspunt en verder zit je ook de hele tijd af te vragen waardoor het gebeurt en hoe het zal aflopen.

Om de verwarring van de personages op het strand (in totaal twaalf personages, waarbij twee gezinnen en twee stellen) te verbeelden, wordt in "Old" veelvuldig gebruikt gemaakt van panoramashots vanuit vogelvluchtperspectief, ronddraaiende onscherpe beelden en "cutaway shots" (het knippen naar een shot ter verduidelijking van het onderwerp en dan weer terug naar het begin shot). Omdat bij dat laatste ook even het beeld op zwart staat en je ook niets meer hoort, zeiden sommige bezoekers in de bioscoop "Nu al pauze ?" bij het zien van het eerste "cutaway shots" Cinematografisch pakt Old goed uit. Maar misschien zijn al deze camerastandpunten ook een strategie om dynamiek te brengen in die ene locatie, namelijk het strand.

Het ouder worden van de personen op het strand werd ook best aardig in beeld gebracht. Hoe ouder je begint te worden, des te meer gebreken er opduiken en dan niet alleen qua schoonheid (daar had vooral Chrystal moeite mee) zoals rimpels en verandering van de lichaamsbouw, maar lichamelijke en neurologische aandoeningen. Het verliezen van je scherpe zicht, gehoor of dementie krijgen kan op dit strand zomaar gebeuren. Je wordt als het ware geconfronteerd met je eigen sterfelijkheid, wat bij de meeste personen ook gebeurt. Al dan niet op een natuurlijke manier, want personen die proberen te ontkomen op het strand (via de zee of de grote rotsformatie) vallen flauw (door een soort van magnetisch veld) en sterven (verdrinken of vallen te pletter) en sommigen worden ook gedood door anderen. Verder zijn er zijn sfeervolle momenten van spanning te zien, terwijl andere situaties eerder onbedoeld lachwekkend overkomen.

Het schijnt dat M. Night Shyamalan de clue van het verhaal in het beginstadium al weggeeft en dat de oplettende kijker al in de eerste vijf minuten doorheeft hoe de vork in de steel zit. Ik behoor in ieder geval niet tot de oplettende kijker en ik bleef tot het einde in verwarring. De onthulling en het "waarom" (daarbij legt M. Night Shyamalan ook alles tot in de details uit), waarbij het draait om een experiment met medicijnen die nu in een paar dagen getest kunnen worden i.p.v. vele jaren, vond ik best interessant en gewaagd, maar vond ik aan de andere kant ook ietwat teleurstellend. Na de onthulling gaat "Old" nog eventjes door, waarbij het daadwerkelijke einde vrij tam en standaard is voor een regisseur die bekendstaat om zijn plotwendingen.

Het acteerwerk van de politieke correcte cast (i.v.m. de aanwezigheid van latino's , Aziaten, zwarte en blanke personen) is van sommige ondermaats, terwijl andere iets meer hun best lijken te doen. Zo vond ik de zwarte acteur Aaron Pierre (in de rol van een beroemde rapper die constant een bloedneus heeft en wiens mooie blanke vriendin het eerste dodelijke slachtoffer wordt op het strand als deze naakt gaat zwemmen in de zee) een aanfluiting en hetzelfde geldt eigenlijk voor Vicky Krieps (was o.a. ook te zien in de televisieserie van "Das Boot" in de rol van moeder Vicky Krieps (is curator in een museum en is naar eigen zeggen dagelijks omringd met menselijke botten), die door haar accent op een B-actrice lijkt.

Vrijwel alle vrouwen in de film zien er ook ietwat apart uit en ze zijn daarbij zowel sexy als creepy, zoals Abbey Lee (in de rol van Chrystal, die met bijna elk mannelijk lid van het hotelpersoneel flirt en die de veel jongere vrouw van Charles is en ook een dochtertje heeft) die eruit zag alsof ze anorexia had (haar verouderingsproces werd overigens best creepy in beeld gebracht) en Francesca Eastwood (een medewerkster in het hotel die bij aankomst in het hotel drankjes, waarin dus ook medicijnen zitten, komt brengen) zag eruit als een alien vanwege haar aparte ogen.

Degene die ook apart is, is Rufus Sewell (in de rol van de gestoorde hartchirurg Charles, die op het strand o.a. een tumor uit iemand snijdt) in een soort van Udo Kier rol die hier en daar ook wat racistisch is, maar hij zorgt wel voor de nodige dreiging op het strand en gaat soms ook lekker grof tekeer en zodoende komt hij ook aan zijn einde . Ook was het komische dat hij steeds naar een film vraagt waarin zowel Marlon Brando als Jack Nicholson in te zien zijn en waarvan hij de filmtitel niet meer weet. Dat wist ik ook niet en daarom zocht ik het in de pauze van de film even op en en het antwoord op zijn vraag is "The Missouri Breaks (1976)" van Arthur Penn.

Degene die het wel best aardig deden, waren Ken Leung (als de Aziaat Jarin die de man is psychiater Patricia die epileptische aanvallen heeft), Gael García Bernal (als vader Guy die een verzekeringsadviseur is en hij maakt risicoanalyses van specifieke situaties), Alex Wolff (als de 15-jarige Trent) en Thomasin McKenzie (als de 16-jarige Maddox) en de laatste twee weten uiteindelijk als enige te ontsnappen van het strand (via een koraalrif in de zee), waarbij ze dan inmiddels op middelbare leeftijd zijn. Alex Wolff is ook degene die een vrouw (die net zoals hij eerst nog een kind waren), te weten Kara (Mikaya Fisher en Eliza Scanlen) die de dochter is van Chrystal, op het strand zwanger maakt en dat hele gebeuren was natuurlijk ook apart en lachwekkend om te zien omdat het namelijk allemaal heel snel gebeurt en ook best bizar (o.a. de reacties van de anderen) was.

Al met al had "Old" alles in zich om een film te worden waarover je nog lang zou kunnen zitten na te denken en te praten, maar helaas is dat niet gebeurt en vooral omdat het einde ietwat teleurstellend is en zeker met de nu nog steeds heersende coronapandemie (ik had dit keer gelukkig geen last van bioscoopbezoekers die naast ons wilde zitten, hoewel er wel weer twee pannenkoeken naast ons gereserveerd hadden, maar die gingen gelukkig wel uit zichzelf ergens anders zitten) in het achterhoofd.

Wat een bizarre mysterieuze film was dit, maar wel eentje met een ijzersterk verhaal en die me ook wist te boeien van de eerste minuut tot de laatste minuut.

De film staat betiteld als een Drama / Mystery wat hij in feite ook is, maar voeg daar maar gerust het genre Actie bij want het gaat er geregeld keihard aan toe. De uitvoering van het verhaal is prima en hetzelfde geldt voor de cast en dan met name hoofdrolspeler Josh Brolin die prima speelde en ook geregeld heerlijk grof te keer ging. Ook de fraaie lieflijke Elizabeth Olsen deed het verdienstelijk en dat ze ook nog eens topless te zien was, was natuurlijk mooi meegenomen. Hetzelfde geldt voor Sharlto Copley als de veroorzaker van dit verhaal, hij was overigens ook topless te zien

Wat deze film vooral zo sterk maakt is dat je vanaf de eerste minuut niet weet waarover het gaat en waar het allemaal naartoe leidt. Daarom is deze film dan ook zo heerlijk mysterieuze en boeiend. De climax van het verhaal komt op het einde welke zeer verrassend is maar tevens ijzersterk.

Omdat de film ook nog eens niet te lang duurde en het tempo best hoog is, heb ik genoten van deze verrassende sterke film. Wat ik ook wel verrassend vond, is dat deze film geregisseerd is door Spike Lee en dit is toch niet echt een film welke bij hem in het rijtje van films thuis hoort.

P.S. Samuel L. Jackson die hier genoemd wordt als een hoofdrolspeler, heeft in feite maar een kleine rol in het verhaal.

Het was inderdaad een drama maar dan wel een zeer matige en ook zeer goedkoop ogend drama. Het is tevens best een flauw en onnozel verhaal om sympathie op te weken voor de indianen en de kerk in een kwaad daglicht te stellen, maar dat had men toch beter op een andere manier kunnen doen. Ik werd er in ieder geval niet warm of koud van. De film is nog net te bekijken, ook al oogt werkelijk alles zeer goedkoop, maar verwacht geen boeiend, pakkend of aangrijpend drama. De cast stelt ook bitter weinig voor en de enige reden waarom ik deze film heb bekeken was omdat Bradley Cooper erin meespeelde. Maar hij had maar een flut rolletje en was ook geen hoofdrolspeler zoals de poster wel doet vermoeden. Dat Film 1 zo'n film uitzendt is me eigenlijk een raadsel want dit was toch meer een RTL4 filmpje.

Had Bruce Willis de hoofdrol gespeeld i.p.v. Gerard Butler, dan was er sprake geweest van een nieuwe "Die Hard" film. Het verhaal was opzicht leuk gevonden en met de uitvoering zat het ook wel goed (zeker in het eerste uur). Al met al was dit best een vermakelijke actiefilm met een aardige rol van Gerard Butler. De rollen van Morgan Freeman (leek wel of hij totaal geen zin had in deze film) en Aaron Eckhart vallen tegen en zijn niet overtuigend.

P.S. het overdreven Amerikaanse patriottisme moet je op de kop toenemen want dat hoort nu eenmaal bij een film als deze.