Opinions

Wat een draak van een film zeg. Totaal niet spannend en ook niet boeiend. Vooral het eerste uur is zeer saai. Er zijn veel betere oorlogsfilms gemaakt over de 2e wereldoorlog in Nederland dan deze.

Na alle Vietnamfilms uit Hollywood maakte de Venlonaar Jim Taihuttu met "De Oost" een Drama / Oorlog film over Nederlands eigen koloniale oorlog in Azië.

In De Oost volgen we een groep Nederlandse soldaten die vlak na de Tweede Wereldoorlog naar het toenmalige Nederlands-Indië werd gezonden. Na de capitulatie van Japan zagen Indonesiërs een kans om zich te bevrijden van de Nederlandse kolonisator. De Nederlandse overheid wilde echter koste wat het kost het lucratieve gebied in handen houden en zette de krijgsmacht in. Soldaat Johan de Vries (Martijn Lakemeier) maakt deel uit van deze krijgsmacht om het verzet in Nederlands-Indië de kop in te drukken. Het blijkt onbegonnen werk, want de meeste tijd hebben de soldaten niks te doen en als het geweld oplaait, heeft het logge leger de grootste moeite om hier effectief tegen op te treden.

Het verhaal speelt zich af in het heden (in Nederland) en het verleden (in Nederlands-Indië) en in het begin van de film zie je vooral hoe de jonge soldaten, waaronder hoofdrolspeler Johan de Vries, Mattias Cohen (Jonas Smulders) en Werner de Val (Jim Deddes), plots vanuit de polder in de bloedhitte van de tropen moeten wennen aan elkaar en de situatie. Er is ruimte om de personages goed uit de verf te laten komen. In dit deel schittert vooral Jim Deddes als de Tukker Werner de Val, die wel helaas na circa 45 minuten sneuvelt als het bataljon een rivier oversteekt en beschoten (is tevens ook de eerste actie in de film) wordt.. Ook mooi is de scene waarin de jonge mannen kennis maken met de wilde kant van het soldatenleven. Beelden van drank en hoeren, waaronder Gita (Denise Aznam) waar ook wat naaktheid van te zien is, worden ondersteund door de muziek van het jazzy dansorkest "The Ramblers", die plots wild aandoet.

Al snel beginnen zaken te kantelen in het verhaal. Hoofdrolspeler Johan de Vries begint steeds meer twijfels te krijgen bij de rol van het Nederlandse leger, maar worstelt ook met de rol van zijn in de nog maar net afgelopen oorlog in Nederland, waarbij zijn vader (Reinout Bussemaker) lid van de NSB was. Op dat moment doet "De Turk" zijn intrede, die voornamelijk handelt op eigen houtje en hij lijkt de enige te zijn die de weg kent en effectief zijn werk doet. Deze eigenzinnige commandant (die ook wat clichés uitkraamt zoals "Je hebt twee soorten mensen: jagers en prooi.") is gebaseerd op de echt bestaande Raymond Westerling en wordt in de film geweldig neergezet door Marwan Kenzari. Johan en Raymond blijken elkaar wel te liggen en ze helpen elkaar ook. Zo helpt Johan o.a. Raymond bij de foltering / ondervraging van een opstandeling (die Werner had neergeschoten) waarbij een auto accu gebruikt wordt.

Raymond neemt Johan ook onder zijn hoede en dat is in eerste instantie spannend voor Johan. Maar toch blijken ze allebei afwijkende denkbeelden te hebben over de strijd die gaande is. Zeker als Raymond zijn eigen elitekorps mag opzetten en naar Sulawesi trekt. Daar maakt Johan kennis met een meedogenloze kant van zijn mentor, die dan genadeloos en bloedig te werk gaat tegen opstandelingen, en komt het verhaal tot een spannende finale. Of eigenlijk zelfs twee finales.

Regisseur Jim Taihuttu en zijn cameraman Lennart Verstegen hebben van "De Oost" een indrukwekkend geheel gemaakt. De beelden doen niet onder voor de Vietnam-klassiekers uit Hollywood zoals "Apocalypse Now (1979)", "Platoon (1986)", "Full Metal Jacket (1987)" en "Casualties of War (1989)". Het is een cliché om van on-Nederlands goed te spreken, maar het is echt bijzonder om bij de prachtig geschoten scenes Nederlandse acteurs en Nederlandstalige muziek te horen. De broeierige sfeer, gedoseerde filmscore en geloofwaardige bijrollen van onder meer Jonas Smulders, Jim Deddes, Reinout Scholten van Aschat (als Tinus de Val) en Coen Bril (als Eddy Coolen) dragen bij aan een gedenkwaardige film.

Tot slot is er het grotere verhaal. Jim Taihuttu durfde het aan om een zwarte bladzijde uit de Nederlandse geschiedenis weer open te slaan. Er is daarom ook flink wat te doen geweest om "De Oost", maar ik waardeer het lef dat Jim Taihuttu heeft gehad om deze film te maken.

Wat een saaie en langdradige mysterieuze Thriller was dit die ook nooit echt opgang kwam en ook nergens boeiend/spannend werd. Het verhaal was heel vaag en pas op het einde pas weet je hoe de vork in de steel zit. Maar eerlijk gezegd boeit dat al helemaal niet meer want alles daarvoor was nauwelijks boeiend en vooral oersaai (ik heb dan ook regelmatig zitten vooruit te spoelen). Ook de cast kon me niet echt bekoren en men speelde ook niet overtuigend. De film is waarschijnlijk gemaakt met een beperkt budget en dat is overal goed aan te zien (o.a. de mensen die besmet waren met het virus). Deze film kun je beter mijden want veel stelt het allemaal niet voor.

Dit was waarschijnlijk 1 van de goedkoopste films ooit gemaakt en dat is ook goed te zien in deze film want hij valt behoorlijk zwaar tegen.

Het verhaal is best aardig maar de verfilming ervan is niet best want hij is niet spannend. De twee hoofdrolspelers Blanchard Ryan (leuke meid) en Daniel Travis acteren dramatisch slecht. Het enige wat ik verrassend vond in deze film was het einde. Maar zelfs op het einde had ik nog 1 vraag namelijk, ging ze zelf kopje onder of werd ze door een haai gegrepen ?

Deze film had men makkelijk in 60 minuten tijd kunnen verfilmen. Ik heb deze film destijds in de bioscoop gezien en ik me nog herinneren dat veel personen deze film al in de pauze verlieten.

Deze film is al met een hoger budget (meer hoofdrolspelers) gemaakt dan het eerste deel en dat is ook goed te zien in deze film want hij is tevens een stuk beter dan het 1e deel.

Ik had bij deze film eigenlijk hetzelfde verwacht als bij het 1e deel namelijk haaien en een slecht einde. Maar dat was bij deze film niet het geval. De acteer prestaties zijn tevens iets hoger dan in het 1e deel.

Ik vond deze film in ieder geval een stuk beter dan het 1e deel en hij verveelde me eigenlijk geen moment. Maar een topper is het zeker niet.

Dit is natuurlijk zowel letterlijk als figuurlijk een "ruk" film. Letterlijk omdat daar vroeger in de jaren 70 natuurlijk op gerukt werd (overigens ook in deze film, want ik heb in totaal iets van 12 spuitende / lekkende penissen gezien. Oftewel één zaadlozing per 7 minuten. Hoogtepunt daarbij was 3 zaadlozingen tegelijk door Misty Beethoven, namelijk met zowel haar mond als met beide handen), waarschijnlijk destijds ook in de bioscoop (waar Porno gewoon te zien was en je niet verbaasd moest opkijken als je popcorn een knoflook-achtige smaak had. Maar meestal lag alle popcorn gewoon op grond, vanwege het gat in de bodem wat men maakte in de popcorndoos ) zoals in de opening van het verhaal, en figuurlijk natuurlijk omdat deze film als verhaal weinig voorstelt. Maar goed, het verhaal is bij dit soort films natuurlijk bijzaak en voor het verhaal kijk je dit soort films natuurlijk ook niet.

Dat deze film stamt uit de jaren 70 is natuurlijk goed te zien aan de acteurs en actrices, omdat ze allemaal flink behaard zijn tussen de benen (de schaamstreken staan ook centraal in deze film en de borsten staan maar op het tweede plan) en ook omdat ze allemaal puur naturel zijn (dat is hedendaags natuurlijk anders en dan doel ik niet zo zeer op siliconen borsten, maar vooral op tatoeages verspreidt over het lichaam), maar ook omdat men van deze film een verhaal (komisch zelfs) heeft gemaakt en dat komt tegenwoordig eigenlijk niet meer echt voor (zeker niet op deze manier) in de Porno industrie en Porno is natuurlijk zeker van toepassing in deze film. Want zo zie (gedetailleerd in beeld gebracht) je o.a in de film pijpen (heel veel zelfs) met klaarkomen, beffen in oerwoud (wel stijlvol in beeld gebracht), maar ook neuken en dat laatste zelfs anaal als daarbij een man (een zekere rijke Lawrence Layman, die tevens de uitgever is van het erotische blad "Goldenrod") wordt genomen door Misty Beethoven met een voorbinddildo. Terwijl deze man in zijn kont wordt genomen door Misty Beethoven, neukt hij tegelijk zijn vrouw / vriendin Barbara.

Het verhaal omtrent verslaggever Dandy Seymour Love (gespeeld door Jamie Gilles, die ik overigens veel vond lijken op Elliott Gould), die in een Parijse bioscoop het hoertje Misty Beethoven (gespeeld Constance Money) ontdekt en samen met de rijke Geraldine Rich (gespeeld door Jacqueline Beudant) van haar een wereldster wilt maken, stelt natuurlijk weinig voor, maar weet opzicht wel nog te vermaken door de aanwezige humor en natuurlijk ook door het vele bloot (beter gezegd Porno). Met name de humor tijdens de vliegtuig scenes (er wordt namelijk veel gereisd in het verhaal, naar o.a. plaatsen als Parijs, New York, Rome en Genève) is best geinig en bevat daarbij hilarische teksten (vooral op conto van de stewardessen) zoals het moment dat Dandy Seymour Love in het vliegtuig (reist 1e klas) instapt en een stewardess naar zijn wensen vraagt:

Stewardess: The destination is New York, and that's first class ?

Dandy: Correct.

Stewardess: Which part of First Class ? Sex or non-sex ?

Dandy: Sex.

Stewardess: First Class sex non-smoking or First Class sex smoking ?

Dandy: First Class sex non-smoking.

Stewardess: First class sex non-smoking adult film or first class sex non-smoking family film ?

Dandy: Oh, First Class sex non-smoking adult film.

Stewardess: First class sex non-smoking adult film vegetarian, Kosher, or regular meals ?

Dandy: Regular meals.

Stewardess: Are you a fucker or mostly interested in a little head ?

Dandy: Just a little head.

Stewardess: Very good. That's three seats, Cascade flight 111, destination New York. First Class, sex, non-smoking, adult film, no special meals

Ook de scene waarbij een mannelijke passagier een sigaar (verpakt in een koker) geeft aan een stewardess, als ze bijna gaan landen ("Are we landing soon ? Yes we are"), en deze bij haar in de kont steekt was wel geinig en vooral omdat een vrouwelijke passagier (die naast de man zit) dan vraagt aan de man:

Vrouw: Why did she do that ?

Man: She takes the cigars I buy in Jamaica and smuggles them past the U. S. Customs.

Vrouw: Oh. But it's not illegal to import Jamaican cigars into the States.

Man: Shhh !

En verder nog wat leuke dialogen van een vrouwelijke passagier en stewardessen:

Passagier: Excuse me, Do you think the pilot would give me some head ?

Stewardess: Okay, let's see. We have one dinner, a brandy, two blow-jobs and a headset, right ?

Stewardess: Would anyone like to fuck a stewardess ?

Behalve de leuke vliegtuig scenes mocht de opening van het verhaal in de Parijse bioscoop er ook wel zijn, waarbij o.a. een oude man verkleedt als Napoleon binnenkomt en deze wordt afgerukt (je ziet hem wel niet klaarkomen) door Misty Beethoven. M.b.t. tot deze Napoleon zit er op het einde nog wel een leuke dialoog in als Dandy Seymour Love verkleedt is als Caesar op het grote gegeven feest van Lawrence Layman en Misty Beethoven dan tegen hem zegt (omdat hij vlak daarvoor denigrerend over haar sprak):

"Why would I want Caesar ? I already have Napoleon."

Ook heeft Misty Beethoven het recept voor homoseksuele mannen (in dit geval een zekere Jean Bonden die een galerij heeft in Genève), want op een gegeven moment zegt een vrouw die wordt geïnterviewd:

"I heard she fucked Jean Bonden in Geneva so well, that he went straight."

Bloot en porno (waarbij vooral de nadruk ligt op de schaamstreek) zit overigens voldoende in deze film en de vrouwen mochten er best wezen zoals natuurlijk hoofdrolspeelster Constance Money (in de rol van Misty Beethoven), Jacqueline Beudant (in de rol van de rijke seksverslaafde Geraldine Rich, die o.a. mannen betaald om met haar te seksen), Terri Hall (in de rol van Tanya, welke wordt ingeschakeld om Misty Beethoven op te leiden voor het plezieren van mannen en vrouwen) en de rijpe maar mooie Gloria Leonard (in de rol van Barbara, die de vrouw / vriendin is van Lawrence Layman en die samen met hem op het einde een trio heeft met Misty Beethoven). De helft van deze vrouwen is inmiddels overleden (Terri Hall en Gloria Leonard) en hetzelfde geldt voor de mannelijke hoofdrolspeler Jamie Gillis, die best nog verdienstelijk speelde en ook goed presteerde

Al met al heb ik me best goed vermaakt met deze Porno / Komedie film en omdat hij ook maar iets duurt van 85 minuten (desondanks heb ik hier en daar wat zitten vooruit te spoelen), kijkt hij verder wel lekker weg. Waarschijnlijk ga ik binnenkort ook nog eens een andere bekende jaren 70 Porno / Komedie film bekijken, namelijk "Debbie Does Dallas (1978)".

Deze jaren 60 Oorlog film zag ik gisteren op MovieMeter voorbij komen en heb ik vroeger (ergens in de eindjaren 70 of beginjaren 80) als kind zijnde gezien. Omdat ik hem eigenlijk niet meer kan herinneren en ik oorlogfilms altijd interessant en leuk vindt om naar te kijken heb ik hem herzien. Opvallend aan deze film is dat de destijds zeer bekende en populaire mooie Italiaanse actrice Sophia Loren prominent op de filmposter staat (ze staat op de titelrol ook als eerste genoemd) afgebeeld, terwijl ze maar circa 30 minuten meespeelt in deze film (ze komt voor het eerst in beeld na circa 47 minuten en we zien haar voor het laatst in beeld na circa 75 minuten) in de tragische rol van moeder / vrouw.

In dit verhaal draait het om de ontwikkeling van de Duitse V-wapens (de V1 vliegende bom en de V2 raket) en ook om een nieuwe raket welke de Verenigde Staten kan bereiken. Hier moeten de geallieerden natuurlijk iets aan doen. Ze sturen daarom drie geselecteerde dappere agenten, te weten John Curtis (George Peppard), Robert Henshaw (Tom Courtenay) en Phil Bradley (Jeremy Kemp) vermomd als zogenaamde Duitsgezinde ingenieurs, met valse papieren naar Nederland, om vanuit daar in het Duitse onderzoekslaboratorium in het Zuiden van Duitsland te infiltreren. In dat Duitse onderzoekslaboratorium wordt namelijk de nieuwe raket geproduceerd die bijna klaar is en de bouw ervan moet worden gesaboteerd.

In deze gedegen WO II-spionagefilm spreken de Duitsers hun moerstaal, en dat mag in Engelstalige films uit de jaren 60 uitzonderlijk genoemd genoemd worden. De decors en attributen zijn tot in de puntjes verzorgd en zien er zeer fraai uit, al moet gezegd worden dat de flakkerende vlammetjes onder de V2-raketten niet echt overtuigen (het lijkt wel alsof er een vetkaars wordt afgevuurd). Ook komen er enkele niet-fictieve personages in voor zoals de Duitse Hanna Reitsch (die was destijds een zeer gewaardeerde testpiloot was in de Duitse luchtmacht en in dit verhaal o.a. de V1-raket test en daarin een fout vindt, wijkt namelijk af naar rechts en dat kwam omdat hij niet goed getrimd was), Duncan Sandys (hij was de voorzitter van het comité voor de verdediging tegen vliegende bommen en raketten) en Premier Winston Churchill en de laatste zie je alleen eventjes tijdens de opening en het einde van de film.

Hoewel de acteerprestaties over de hele linie gewoon goed zijn met o.a. George Peppard (hij is misschien nog het bekendste als "Hannibal Smith" uit de legendarische jaren 80 actietelevisieserie "The A-Team (TV Series 1983–1987)"), het verhaal redelijk uitgewerkt is en de scènes waarin de V-wapens getest worden en ingezet worden op Londen zeer fraai zijn (zeker in ogenschouw genomen dat het een behoorlijk oude film betreft), is de film in zijn geheel helaas een beetje mager. De eerste 30 minuten van het verhaal vond ik heel sterk en speelt zich vooral af in de Duitse plaats Peenemünde, waar de V-wapens worden ontwikkeld en getest (o.a. met echte piloten, waarvan er veel sneuvelen). Nadat Peenemünde volledig gebombardeerd wordt door de geallieerden, zien we voor het eerst George Peppard in beeld, die gerekruteerd wordt voor de speciale missie, en vanaf dan is het verhaal niet meer zo sterk en lijkt het er ook op of er in de film flink geschrapt is geworden, zoals in een boek waarin complete hoofdstukken uit verwijderd zijn.

Vanaf dan is het verhaal ook wat langdradig en draait het verhaal vooral om de drie geselecteerde dappere agenten, die één voor één worden voorgesteld, een training ondergaan en daarna naar Nederland gestuurd worden (in eerste instantie twee agenten), onder de Nederlandse namen Erik van Ostangen (George Peppard), Jacob Buijs (Robert Henshaw) en Dr. Engel (Jeremy Kemp). In Nederland verblijven ze geruime tijd in een Hotel en daar maken ze kennis met de vrouwelijke contactpersoon Frieda (Lilli Palmer), krijgt Erik van Ostangen te maken met zijn echte vrouw Nora van Ostangen (Sophia Loren) en wordt Dr. Engel door de Duitse politie gezocht vanwege een moord.

Het gedeelte in Nederland (vanaf circa de 40e minuut tot circa de 75e minuut) vond ik persoonlijk wat aan de zwakke kant en dat kwam vooral door Sophia Loren. Ze doet het zeker niet slecht, maar de Italiaanse schone heeft geen overdreven grote rol en bezondigt zich soms aan een authentiek stukje "overacting". Na circa 75e minuten verdwijnt ze ook uit het verhaal, en dat letterlijk, want ze wordt dan uiteindelijk met veel drama doodgeschoten door Frieda en een paar minuten eerder is dat ook al gebeurt met Jacob Buijs, die namelijk ontmaskerd is geworden door de Duitsers (namelijk door een Duitse spion, te weten Bamford (Anthony Quayle), die ook eerst in Engeland te zien was en bijna geselecteerd werd voor de missie) en die hem executeren.

Daarna komt Dr. Engel ook aan in Nederland en vertrekken hij en Erik van Ostangen in vrachtwagens naar het zuiden van Duitsland, waar ze terecht komen in het ondergrondse Duitse onderzoekslaboratorium, waar het slot (de afloop is redelijk voorspelbaar) van de film zich afspeelt en die is niet overdreven sterk. Vanaf dan vond ik het verhaal ook wel wat weghebben van een James Bond film uit de jaren 60 en moet Erik van Ostangen helpen bij een probleem met de raketaandrijving van de nieuwe raket die de Verenigde Staten kan bereiken en wordt Dr, Engel zolang ingedeeld bij de hulpdienst. Vanaf dan worden ook de eerste V1 vliegende bommen afgevuurd op Londen en als de Britten iets gevonden hebben om de V1's uit de lucht te schieten, vooral met afweergeschut, worden de eerste V2 raketten afgevuurd op Londen.

Als Erik daarbij ontmaskerd wordt (wederom door de eerder genoemde Duitse spion), is er wat pief poef paf actie te zien en wordt het onderzoekslaboratorium uiteindelijk vernietigd (de Duitsers willen dan nog de nieuwe raket lanceren), als Erik een luik weet te openen waardoor de geallieerde bommenwerpers licht zien in het donker en dus weten waren ze moeten bombarderen. Tijdens de vernietiging van de nieuwe raket en onderzoekslaboratorium, komt Erik ook om het leven (was van te voren ook al gewond) en datzelfde geldt ook voor Dr. Engel, maar hij werd al vlak van te voren doodgeschoten (hij geeft dan namelijk aan Erik door welke hendel hij moet overhalen om het luik te openen) door de Duitse spion.

Daarna zien we nog even Winston Churchill en minister Duncan Sandys, hij was verantwoordelijk voor "Operation Crossbow", in beeld, waarna de film na circa 115 minuten is afgelopen. Ondanks de nodige onvolkomenheden is "Operation Crossbow" al met al geen onaardige film. Het gekozen thema is boeiend en redelijk origineel en als entertainment is de film zeker wel de moeite waard, maar dat beetje extra kwaliteit om uit te groeien tot één van de absolute klassiekers binnen de genres spionage en oorlog mist de film toch en wat dat betreft zijn de door "thunderball" genoemde jaren 60 films "The Guns of Navarone (1961)" en "Where Eagles Dare (1968)" toch een stuk beter en zijn het terecht ook klassiekers (hoewel hun verhalen volledig fictief zijn).

Heerlijke lachfilm ! In het begin met die belachelijke terroristen met idioot grote helmen dacht ik te maken te hebben met een parodie op een Mel Brooks film. Daarna wordt het helemaal lachwekkend als een stereotiep wetenschapper verschijnt met een lange witte jas en met in zijn borstzak een blauwe en een rode bic pen Toen was al snel duidelijk (niet dat ik iets anders had verwacht) dat dit een achterlijke film zou worden.

Tjonge jonge zelden zo'n achterlijke cliché actiefilm gezien als deze. Het verhaal is gewoon belachelijk slecht en hetzelfde geldt voor de uitvoering want zowel de terroristen en het Delta Force team (als dat elitesoldaten soldaten moesten voorstellen ) zijn totaal onrealistisch en geloofwaardig als maar wat. De decors en de special effecten (deed me vaak aan de serie The A-team denken) zijn om te huilen zo slecht. Hetzelfde geldt trouwens voor de acteurs. Ik kan me goed voorstellen dat men deze film zo laat uitzendt want dan kijkt toch nauwelijks nog iemand TV. Waarschijnlijk ben ik de enige die deze achterlijk film heeft gekeken.

P.S. wie ik trouwens miste in deze film was Chuck Norris

Deze Actie / Komedie film van de Britse regisseur Guy Ritchie heb ik opgelopen dinsdag in de bioscoop gezien (dat was overigens niet mijn keuze en waarschijnlijk hoef je ook niet lang te wachten voordat de film op "Amazon Prime Video" te zien is) en als je alle "James Bond" en "Mission: Impossible" films gezien hebt maar nog niet verzadigd bent, dan kun je prima naar dit ietwat slappe aftreksel kijken. In "Operation Fortune: Ruse de Guerr" speelt Jason Statham zijn gebruikelijke rol, maar dan nu als geheim agent. De plot is niet erg origineel, de humor nogal flauw, maar Ritchie houdt het tempo erin en levert vermakelijke actiescènes. En Hugh Grant als gladde schurk is misschien wel de bonus in deze film.

"Operation Fortune: Ruse de Guerr" zou eigenlijk al begin 2022 uitgebracht worden, maar de release werd vanwege de Russische invasie in Oekraïne een aantal keer uitgesteld (die tijd hadden ze beter kunnen gebruiken om wat langer aan de film te werken). De film begint namelijk in de havenstad Odessa, die aan de Zwarte Zee ligt, en de Oekraïense maffia speelt een belangrijke rol in het verhaal.

Als de de internationale inlichtingendienst "Five Eyes" ontdekt dat miljardair Greg Simmonds (Hugh Grant) gevaarlijke nieuwe technologie wil verkopen, komt agent Orson Fortune (Jason Statham), een huurling met een unique set of skills en een voorliefde voor dure dingen, in actie. Hij vormt een team met computerspecialist en CIA agent Sarah Fidel (Aubrey Plaza) en manusje van alles JJ Davies (Bugzy Malone), en schakelt Hollywoodster Danny Francesco (Josh Hartnett) in om bij Simmonds in het gevlij te komen en een ramp te voorkomen.

"Operation Fortune: Ruse de Guerr" is een wat fletse voorspelbare en flauwe spionage actiekomedie geworden. Een film die je over je heen laat komen en uitzit maar verder niet zo bijzonder is. In de film staan twee groepen lijnrecht tegenover elkaar om "The handle" in handen te krijgen. Team A bestaat uit Orson Fortune (Jason Statham) die teamleider is van onder andere Sarah Fidel (Aubrey Plaza) en JJ Davies (Bugzy Malone). Orson en zijn team rapporteren aan Nathan Jasmine (Cary Elwes) die de opdracht kreeg van de Britse regering.

"The handle" werd gestolen door de Oekraïense maffia en zou miljarden dollars waard zijn op de zwarte markt. Het is de miljardair Greg Simmonds (Hugh Grant) die zijn brood verdient als wapenhandelaar, die "The handle" zal verkopen. Probleem is dat het ding de wereldorde in gevaar kan brengen. Het gaat namelijk om AI (artificiële intelligentie) die ervoor kan zorgen dat het vertrouwen in het internationale banksysteem helemaal op de helling komt te staan en de enige winnaar goud zal zijn.

Orson merkt al snel in Madrid dat ie niet de enige is die de harde schijf die een koerier in zijn bezit heeft, moet zien te bemachtigen. Er is namelijk ook een team B, dat van Mike (Peter Ferdinando) die uiteindelijk er alleen op uit is om "The handle" te krijgen. Die eerste confrontatie tussen beide teams eindigt op een gelijkspel, waarbij Sarah erin slaagt vanop afstand een kopie te maken van de harde schijf nog voor Mike ermee vandoor kan gaan.

De zwakke plek van Simmonds blijkt een acteur te zijn: Danny Francesco (Josh Hartnett). Hij is er namelijk superfan van. In die zin dat ie zelfs een oldtimer waarin zijn idool reed voor een film gerestaureerd heeft. Hij heeft ook een hoog bod gedaan zodat ie uit een taart zou springen op zijn verjaardag, maar dat heeft de acteur geweigerd. Orson chanteert de acteur zodat ie die deel zal uitmaken van zijn team. Het enige wat ie moet doen, is zichzelf spelen tijdens een liefdadigheidsgala dat de rijke wapenhandelaar organiseert in Cannes (daar werden ook fraaie beelden van getoond).

Daarna verhuist de actie naar Turkije (waar nog fraaiere beelden van werden getoond) waar "The handle" voor een grote som geld zal overgedragen worden. Daar zal Orson Ben Harris (Max Beesley), de agent van Simmonds, doden waardoor hij Sarahs technologie nodig heeft om de rol van Harris over te nemen tijdens de overdracht. Hij gaat er echter verkeerdelijk van uit dat niemand weet hoe die man er uit zien en niemand hem zal herkennen. Als hij moet bellen met Simmonds om de code te krijgen, moet zijn stem vervormd worden en lijken op die van Harris en daarvoor dient Sarah, die samen met Danny in de villa van Simmonds is.

De overdracht loopt natuurlijk mis als Orson wordt herkend door een Oekraïense bewaker. Terwijl Danny en Sarah ontsnappen uit de villa van Simmonds voordat Simmonds erachter komt wat ze hebben gedaan, valt Mike zijn team aan, waarbij hij iedereen vermoordt behalve Orson en hij steelt ook "The handle" van Orson. Als Mike zijn team orders geeft om af te rekenen met Orson, wordt hij gered door JJ Davies, die iedereen van Mike's team doodschiet. De twee nemen daarna een helikopter om Danny en Sarah te helpen, die met een auto (de gerestaureerde oldtimer waarin Danny in een film reed) op de vlucht zijn en daarbij achtervolgt wordt door handlangers van Simmonds. Die scène werd fraai in beeld gebracht en dat ook met het nodige geschiet.

Daarna volgt er nog een actievolle en explosievolle finale, een kolfje naar de hand van Jason Statham, en slaag het team Orson erin om te voorkomen dat "The handle" in verkeerde handen terecht komt en dat mede door een geweldig optreden van Danny Francesco en vooral Greg Simmonds, die de confrontatie aangaan met Mike en Arnold (Oliver Maltman) en Trent in diens hoofdkwartier (Orson infiltreert daar met steun van Sarah en JJ Davies). De laatste twee zijn twee biotech miljardairs, die van plan zijn "The Handle" te gebruiken om een ​​wereldwijde financiële ineenstorting te veroorzaken, terwijl ze rijker worden door hun bezit van grote hoeveelheden goud, dat 's werelds enige stabiele economische bezit zou worden.

Het team volgt daarna Nathan naar Doha (levert ook weer wat mooie plaatjes op) in Qatar, waarbij hij hen een nieuwe klus aanbiedt, waarna ze besluiten om op vakantie te gaan. Orson onthult nog dat hij de opbrengst van de overval op de villa van de Oekraïners heeft gebruikt om Danny's nieuwe film te financieren, waarin hij een gefictionaliseerde versie van Greg Simmonds speelt

"Operation Fortune: Ruse de Guerre" is eigenlijk een nogal voor de hand liggende Actie / Komedie film, met als meerwaarde dat Hugh Grant (met twinkelende ogen en een ondeugend accent) en Josh Hartnett zich hilarisch uitleven in hun overdreven rollen. Beiden hebben de tijd van hun leven (geldt ook min of meer voor Cary Elwes) in rollen die hen op het lijf geschreven zijn. Het overige acteerwerk maakt echter te weinig indruk. Aubrey Plaza als CIA-agent Sarah Fidel is leuk als computerprogrammeur, maar heeft in deze film niet het charisma om een onuitwisbare indruk achter te laten, hoewel ze er wel fraai uitzag in de mooie rode jurk. En rapper Bugzy Malone als J.J. Davies heeft het script niet mee, waardoor je hem snel genoeg weer vergeet. Jason Statham doet gewoon zijn ding (draait volledig op routine) en Guy Ritchie regisseert het allemaal (iets te) braaf. Het is inmiddels al de vijfde samenwerking van Jason Statham en regisseur Guy Ritchie en voor Hugh Grant komt die balans nu op drie te staan.

"Operation Fortune: Ruse De Guerre" is niet Guy Ritchie’s beste film en de film is zeker ook niet perfect. Daar zorgt een plotlijn met teveel losse eindjes en te weinig uitleg voor. Wat "Operation Fortune: Ruse De Guerre" te bieden heeft zijn knokpartijen, schietpartijen, achtervolgingen, computerkraken, verraders, goede wijn en wat actie in de finale. Fans van droge humor en mooie locaties zitten ook goed, maar verwacht geen echte hoogvlieger.

Ook deze film lag al een tijdje bij mij op de plank (een SSD schijf), gepindakaasd op 27 augustus, en heb ik eindelijk tijdens de kerstvakantie kunnen bekijken en daarmee heb ik ook mijn doelstelling tijdens de kerstvakantie gehaald, namelijk 100 nieuwe (dus films die ik nog niet gezien heb) te zien in het jaar 2023. Met nog één dag te gaan wordt het waarschijnlijk 101 nieuwe films. Dat is ook het laagste aantal wat ik ooit in een jaar gehaald heb en dat komt mede omdat ik al veel films gezien heb en het steeds moeilijker wordt om leuke films te vinden die ik nog niet gezien heb.

"Operation Napoleon" is een onderhoudende Avontuur / Thriller film met een leuke link naar de Tweede Wereldoorlog en voor een film afkomstig uit IJsland (waar het verhaal zich ook afspeelt), is het best een goede film. Ik heb me in ieder geval van de eerste tot de laatste minuut ermee vermaakt.

Het verhaal van "Operation Napoleon" begint in april 1945, wanneer een Duits legervliegtuig neerstort op IJslands grondgebied met zeven militairen aan boord. Het toestel wordt opgeslokt door de gletsjer Vatnajökull en verdwijnt. Verschillende Amerikaanse expedities om het terug te vinden, leveren niets op. Nu in de huidige tijd, slagen ze er met behulp van sterke nieuwe satellieten echter onverwacht toch in om het wrak te lokaliseren. En dus zetten de Amerikanen er onder leiding van generaal William Carr (Iain Glen) er van op hun (toenmalige) militaire basis van Keflavik een clandestiene operatie op om het op te sporen en leeg te halen.

Intussen zijn drie jonge IJslanders, waaronder Elias (Atli Óskar Fjalarsson), op de gletsjer met sneeuwscooters op trektocht. Wanneer ze per toeval op het Duits legervliegtuig stuiten en Elias binnen een kijkje gaat nemen en foto's maakt, landt er opeens een helikopter met Amerikaanse Special Forces, die zich voordoen als een klimaatonderzoeksteam, die twee van hen met brutaal geweld uitschakelen en Elias weet daarbij te ontkomen.

Elias slaagt er echter in om zijn zus Kristin (Vivian Ólafsdóttir), die in Reykjavik werkt als advocate, te verwittigen (door haar o.a. de foto's te sturen), die op die manier een lastige getuige wordt en die de Amerikanen het liefst zo snel mogelijk willen elimineren. Ze sturen daarom de zekere Simon (Wotan Wilke Möhring) op haar af, die haar moet elimineren. Hierbij slaat Kristin op de vlucht en is ze vastbesloten om de waarheid bloot te leggen en te achterhalen en haar broer te redden.

Origineel is het verhaal natuurlijk niet (zo heeft het wel wat weg van de Actie / Avontuur film "Raiders of the Lost Ark (1981)") en het is ook niet altijd geloofwaardig (zo worden Kristen en Steve steeds makkelijk gevonden door Simon) of echt spannend, maar de link naar de Tweede Wereldoorlog was leuk gevonden en vond ik ook best geloofwaardig en ook bepaalde theorieën, zoals het goud m.b.t. de Walchensee (een vrij groot meer in de Duitse deelstaat Beieren) en het smokkelen van Adolf Hitler, Eva Braun en Hitler's herdershond Blondi vanuit Berlijn naar een afgelegen eiland in Patagonië, vlakbij Argentinië.

Mede hierdoor wist de film me wel te boeien en te vermaken en was ik ook nieuwsgierig naar de betekenis van "Operation Napoleon" (het heeft in ieder geval niets te maken met Napoleon Bonaparte) en daar wordt op een gegeven moment ook in de film over gezegd:

Kristin: En wat betekent "Napoleon" dan?
Steve: Vermoedelijk een codewoord voor de lading van het vliegtuig.

Ook vond ik het leuk om te zien dat op het moment dat Elias het gevonden Duits legervliegtuig (een driemotorige "Junkers Ju-52") binnengaat om er een kijkje in te nemen, hij dan tegen de anderen zegt:

"Een historisch moment."

En dat klopt en mij lijkt het ook gaaf om zoiets mee te maken. Wat ook gaaf was, is dat je op een gegeven moment een bevroren lichaam ziet, welke lijkt op Adolf Hitler. Maar het was hem wel niet en dat wordt op het einde ook gezegd. De passagiers waren namelijk hooggeplaatste Nazi-leiders en Amerikanen (de piloot die Elias zag) op weg om een geheim pact te sluiten in Newfoundland.

Het tempo is best hoog en er gebeurt ook veel (vooral tijdens de klopjacht op Kristin) en ook worden er veel verschillende personen geïntroduceerd waaronder professor Steve Rush (Jack Fox) en de stevige schapenboer Einar (Ólafur Darri Ólafsson). Samen met Kristen, William Carr, Elias en Simon zijn zij de belangrijkste personen in het verhaal. Naar professor Steve Rush gaat Kristen, zij kent hem ook van vroeger, toe om informatie te krijgen over "Operation Napoleon" en hij trekt daarna ook met haar op, waarbij ze op een gegeven moment ook terecht komen bij schapenboer Einar (zijn vader heeft namelijk op april 1945 als laatste het Duits legervliegtuig gezien).

Vanaf dan (de film heeft dan nog circa 30 minuten te gaan) komt er ook wat humor in het verhaal, want Einar is opzicht een leuk personage, en vindt de ontknoping plaats en zien we ook wat aardige actie (ook op conto van Einar). Waaronder een Amerikaans opstijgend legervliegtuig (met daarin de gevangen genomen Kristin) dat door Einar met een scherpschuttersgeweer (daar schiet hij ook William Carr mee dood) wordt neergeschoten en crasht op de gletsjer en dat werd best spectaculair weergegeven.

De ontknoping is wel vrij voorspelbaar (zo weet je meteen wie er bij omkomt), maar ook weer gaaf en zeker als Kristin in een grot een dode nazi vindt met een kist bevestigd aan zijn hand en in die kist bevinden zich dan documenten. En daar was William Carr met veel geweld en chantage (o.a. de Amerikaanse ambassadeur op IJsland) op zoek naar. Dan weet je nog niet wat "Operation Napoleon" betekent, maar dat wordt in de laatste minuten duidelijk (dan bevinden we ons ook twee weken later) als de goudtrein van Wałbrzych, of de nazigoudtrein, genoemd wordt. Deze nazigoudtrein (een trein die 150 meter lang moest zijn geweest met twaalf wagons en die beladen is met goud en andere kostbaarheden zoals de "Barnsteenkamer"
van de Russische tsaar) zou verstopt zijn in een ondergrondse tunnel bij de stad Wałbrzych in Polen (destijds in Duitsland) en is nooit gevonden.

Daar heb ik ook van gehoord (de Tweede Wereldoorlog en met name de nazi's weten me altijd te fascineren) en ik zou het ook gaaf vinden als die ooit gevonden wordt (zou leuk zijn als het geen legende is) en daarom vond ik het leuk om die nazigoudtrein op het einde als de echte ontknoping te horen. En de documenten die Kristin gevonden heeft, bevat een kaart met de exacte locatie van de nazigoudtrein En daar gaan Kristin, Steve en Einar ook opzoek naar in Polen, maar dat gebeurt dan in een eventueel vervolg. Je ziet ze dan op einde met zijn drieën in een vliegtuig zitten en daarin bevindt zich ook nog Simon met één of andere vrouw? Ik ben in ieder geval alvast benieuwd naar een eventueel vervolg

De eerste en de laatste circa 30 minuten van de film zijn het beste. Hoewel middenstuk zeker niet slecht is, is het misschien wel iets te langdradig (o.a. het gedeelte op de Amerikaanse Ambassade) en komen er ook personen in het verhaal voor die eigenlijk overbodig zijn, zoals de oude vrouw Sarah Steinkamp (Annette Badland) waar Kristin en Steve in eerste instantie opzoek naar gaan en de vader van Kristin en Elias die hen vroeger verlaten heeft vanwege drank en die hen nu moet helpen.

De internationale cast (vooral uit IJsland, Engeland, Schotland, Duitsland en Amerika) deed het best verdienstelijk en vooral natuurlijk de drie hoofdrolspelers, te weten Vivian Ólafsdóttir (als Kristin), Jack Fox (als professor Steve Rush) en Ólafur Darri Ólafsson (als Einar) en de laatste had wel iets weg van Nick Frost (o.a. bekend van de Komedie films "Shaun of the Dead (2004)" en "Hot Fuzz (2007)") met baard.

Van de cast is het verder leuk dat de Amerikanen in deze film de slechteriken zijn en die werden verdienstelijk gespeeld door Iain Glen (als generaal William Carr), dat is ook de meeste bekende acteur, Wotan Wilke Möhring (als Simon) en de nog niet eerder genoemde Adesuwa Oni als Julie Ratoff (die voor generaal William Carr werkt). Zij zorgt ook voor wat kleur op het winterse sneeuwlandschap (dat regelmatig fraai in beeld werd gebracht) van IJsland en zij is met een scherp geslepen potlood ook regelmatig grof. Daarmee vermoordt ze namelijk een vriend van Elias als ze bij het Duits legervliegtuig landt met de helikopter en naderhand martelt ze daarmee Elias (o.a. via een vingernagel), die uiteindelijk opgepakt is geworden tijdens zijn vluchtpoging, tijdens een ondervraging.

Al met al is "Operation Napoleon", een boekverfilming van Arnaldur Indridason, gewoon een leuke fictieve onderhoudende Avontuur / Thriller film met een leuke link naar de Tweede Wereldoorlog. Kom maar op met het vervolg!

Ook ik heb me gewaagd aan "Oppenheimer" (een historische biopic), maar ik heb hem wel gekeken in twee dagen. Gisteren heb ik de eerste twee uren gekeken (dus t/m de Trinity-test), waarbij ik ook even in slaap ben gevallen, en vandaag het laatste uur, welke ik persoonlijk ook het beste gedeelte van de film vond. Dat was tenminste nog boeiend en zelfs spannend.

"Oppenheimer" is ook een film die je makkelijk in tweeën kunt delen. De eerste twee uren vond ik opzicht best aardig, maar waren tegelijk ook langdradig en saai en dat laatste was zeker het geval in de eerste circa 45 minuten, die o.a. draaien om onnodige bijzaken als vrouwen en communisme. Eén van die vrouwen is Florence Pugh (sinds ik haar voor het eerst zag in de drama film "Lady Macbeth (2016)", ben ik haar blijven volgen) in de rol van Jean Tatlock, een lid van de "Communistische Partij", waarmee J. Robert Oppenheimer een affaire heeft en die uiteindelijk zelfmoord pleegt. Zij vrolijkt het verhaal tenminste nog wat op door een aantal keren haar twee kleine atoombommen te laten zien (de eerste eerste keer na circa 24 minuten als ze met Oppenheimer neukt)

Pas vanaf het moment dat Matt Damon zijn intrede doet in het verhaal na circa 45 minuten als generaal Leslie Groves en het "Manhattanproject" wordt gestart, werd het allemaal interessanter en boeiender. Tegenwoordig lijken films steeds onnodig langer te duren en "Oppenheimer" is daar ook een goed voorbeeld van. Veel technisch gepraat om vervolgens weer naar oplossingen te zoeken, zorgt ervoor dat de drie uur durende film als een sleur aanvoelt. Dit verhaal had makkelijk in maximaal tweeënhalf uur of minder verteld kunnen worden. Zeker de eerste circa 45 minuten hadden veel korter gekund en hoewel ik genoten heb van Florence Pugh, was haar rol eigenlijk totaal overbodig voor het verhaal.

Na circa 115 minuten volgt dan hoogtepunt van de film, namelijk de Trinity-test (de eerste ontploffing ooit van een atoombom, waarbij de atoombom werd gemonteerd op een stalen toren) in de woestijn van New Mexico, die door regisseur Christopher Nolan imposant en overweldigend in beeld werd gebracht. Hij gebruikt daarbij beeld, geluid, montage én een tikkende klok om de spanning continu vast te houden en de druk op te voeren. En bij de explosie van de bom is het dan opeens lange tijd stil. Dus tijdens het meest bombastische momenten, wordt er gekozen voor stilte i.p.v. oorverdovend lawaai. De ontploffing is zowel indrukwekkend als afschuwwekkend en die emoties zien we ook terug op het gezicht van J. Robert Oppenheimer, die weet dat de wereld na zijn uitvinding voorgoed veranderd is en die dan ook zegt:

"And now I am become Death. The destroyer of worlds."

Het laatste uur gaat dan vooral over J. Robert Oppenheimer als gevaar voor de veiligheid (te zien tijdens een hoorzitting) en over de consequenties van Oppenheimers product. Want na de atoomtest (dan gaan ook twee bommen richting Japan, namelijk de steden Hiroshima en Nagasaki) krijgen we een rechtbankdrama te zien, waarin mannen over elkaar heen duikelen en elkaar de grond inboren om hun eigen hachje te redden. De atoomtest heeft een figuurlijke testosteronbom laten afgaan.

We krijgen dan machtsbeluste mannen, zoals politicus en voorzitter van de "Atomic Energy Commission" Lewis Strauss (Robert Downey Jr.) die een keer te kak werd gezet door J. Robert Oppenheimer, te zien in een kleine kamer, in een grote zaal of aan de dinertafel zitten, die hun eigen carrière uitstippelen, beschermen of proberen te redden. Leugens, intriges en smerige spelletjes door omhooggevallen, beledigde en wraaklustige mannen. Maar dat gedeelte vond ik tenminste wel nog boeiend en zelfs spannend en zeker m.b.t. de ontknoping.

Visueel gezien mocht "Oppenheimer" er natuurlijk wezen en dat geldt ook voor de indrukwekkende cast met bekende sterren zoals Cillian Murphy (als theoretisch natuurkundige J. Robert Oppenheimer), Robert Downey Jr. (als aartsvijand Lewis Strauss), Josh Hartnett (als kernfysicus Ernest Lawrence), Emily Blunt (als alcoholistische echtgenote Kitty Oppenheimer), Jason Clarke (als advocaat Roger Robb), Matt Damon (als generaal Leslie Groves die de leiding had over het "Manhattan Project"), Florence Pugh (als instabiele communistische minnares Jean Tatlock, die een hekel heeft aan bloemen), Kenneth Branagh (als natuurkundige Niels Bohr), Matthew Modine (als wetenschapsbeheerder Vannevar Bush), Casey Affleck (als militaire inlichtingenofficier Boris Pash), Gary Oldman (als president Harry Truman) en Rami Malek (als kernfysicus David Hill).

En ze speelden ook nog eens allemaal goed en overtuigend en Cillian Murphy als protagonist is van allen het indrukwekkendst en is "Oscar" waardig en dat laatste geldt ook voor Robert Downey Jr (die schittert met misschien wel de beste rol uit zijn carrière) en misschien ook wel Emily Blunt (heeft wel maar een paar sterke scènes). Sommige herken je ook nauwelijks zoals Robert Downey Jr. en Gary Oldman een kolderieke bijrol als president Harry Truman (ik moest lachen om hem toen J. Robert Oppenheimer vertrok uit de "Oval Office" en hij dan zegt "Don't let that crybaby back in here" ) en dat geldt ook voor de iets minder bekende acteur Tom Conti in de rol van Albert Einstein, die we in een paar scènes te zien krijgen en o.a. tijdens de laatste minuten van de film als J. Robert Oppenheimer met hem praat en er gezegd wordt:

Oppenheimer: Albert. When I came to you with those calculations, we thought we might start a chain reaction that would destroy the entire world?
Einstein: Mmm. I remember it well. What of it?
Oppenheimer: I believe we did.

Dat klopt in principe ook, maar gelukkig is het nog niet gebeurt, maar met alle mafkezen als wereldleiders tegenwoordig, wordt de kans wel steeds groter.

"Oppenheimer" is een filmtechnisch hoogstandje van Christopher Nolan en een interessante geschiedenisles over de vader van de atoombom, namelijk J. Robert Oppenheimer. Maar door de veel te lange speelduur sleept het verhaal wel. "Oppenheimer" is voor mij meer een film die ik respecteer dan echt geweldig vind, maar het heeft wel een belangrijk verhaal om een keer gezien te hebben.

Deze film heb ik vroeger, begin jaren 80, als tiener gezien tijdens één van de eerste "Meimaand Filmmaand" (zeer populair destijds) van de televisiezender Veronica en toen vond ik het een boeiende en spannende film. Deze film heeft best veel overeenkomsten met de betere film "Jaws (1975)", maar dan met een wraakzuchtige (en terecht) orka i.p.v. een haai en de orka is in deze film eigenlijk ook niet de slechterik.

Het vrij eenvoudige maar goede verhaal weet te boeien en is spannend van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 90 minuten) en ook met de uitvoering, inclusief de sfeer en de muziek, van het verhaal zit het wel goed. Dat komt vooral door de wraakzuchtige mannetjes orka, waar ik best veel sympathie voor had en hij zag er ook best realistisch uit en werd regelmatig fraai in beeld gebracht. Dat de orka wraak wilt nemen is overigens meer dan terecht, want wat er met zijn zwangere vrouwtjes orka gebeurt (beter gezegd wat visser Nolan en zijn bemanning haar aandoen) was best heftig en ook zielig/aangrijpend om te zien. Dat laatste is zeker ook van toepassing als de orka zich ontfermd over het vrouwtje als deze meer dood dan levend weer te water wordt gelaten. De manier waarop de mannetjes orka wraak neemt op de bemanning en visser Nolan was uitstekend en ook heel slim doordacht. Daarbij ging het er ook niet bepaald zachtzinnig aan toe, want zo wordt er van Annie (gespeeld door Bo Derek) een been afgebeten en de overige bemanning moet het het zelfs dodelijk ontgelden. Op het einde van het verhaal gaat het natuurlijk nog tussen Nolan en de orka en dat was best goed en mooi en dan vooral de manier hoe de orka afrekent met Nolan.

Visueel ziet het er allemaal best fraai uit en zeker de opnames gemaakt in de kleine vissershaven en natuurlijk ook de opnames op zee en ijs (laatste gedeelte van het verhaal), hoewel het ijs er wel wat nep uitzag. De cast doet het best aardig in deze film en bevat een aantal bekende acteurs en actrices zoals de hoofdrolspelers Richard Harris (in de rol van visser Nolan) en Charlotte Rampling (in de rol van wetenschapster Rachel Bedford), die er toen niet onaardig uitzag. Zoals eerder gezegd speelt ook Bo Derek mee in deze film, maar haar rol stelt eerlijk gezegd weinig voor. Als ze nu bloot was te bewonderen (destijds een zeer mooie vrouw) dan had haar rol nog nut gehad, maar dat is zelfs niet van toepassing. De gehele cast wordt overigens weggespeeld door de mannetjes orka

Ondanks dat de film nu bijna 40 jaar oud is, blijft het nog steeds een boeiende en spannende film en vind ik hem persoonlijk ook niet eens zo gedateerd.

P.S. de poster met de gigantische orka is lachwekkend slecht en dat is ook helemaal niet van toepassing. Zo'n poster is meer van toepassing op de films welke te zien zijn op de televisiezender "Syfy".

Ik moet zeggen dat de filmposter leuker is dan de film zelf en deze Italiaanse (ik heb hem gekeken met Duits geluid en Duitse ondertiteling en dat laatste was ook nodig omdat er toch soms Italiaans werd gesproken) Misdaad / Thriller (Erotiek is zeker ook van toepassing) film is min of meer de voorloper van het veel leukere "The Disappearance of Alice Creed (2009)". De filmtitel "La Orca" heeft overigens betrekking op het merk van de blouse die gedragen wordt door hoofdrolspeelster Rena Niehaus.

In dit verhaal wordt het welgestelde tienermeisje Alice (Rena Niehaus) op weg van school naar huis ontvoerd in een auto door drie mannen / jongens en wordt ze naar een verlaten landhuis op het platteland gebracht, waar ze haar eigen losgeld-brief moet schrijven. Ze ontdekt al snel dat één van haar ontvoerders, te weten Michele (Michele Placido) die de jongste is, verliefd is op haar en zij zal die gevoelens gebruiken om in leven te blijven.

Het is opzicht een matige film die nergens weet te boeien en ook nergens spannend of verrassend wordt. De film is waarschijnlijk ook voor een appel en een ei gemaakt, want alles oogt zeer goedkoop (wel zorgen sommige opnames voor een typische jaren 70 sfeer) en zeker de kille locatie waar Alice wordt ondergebracht en waar ze vooral geboeid (handboeien) op bed ligt. Verder duurt de film met circa 100 minuten (ik heb de "Uncut" versie gezien) ook veel te lang en is het ook geregeld saai (daarbij krijg je dan ook nog eens saaie muziek te horen).

Over de daders krijg je veel achtergrond informatie te weten, zo heeft eentje, te weten Paolo (Bruno Corazzari), een vrouw (Livia Cerini) en een ziek dochtertje en handelt hij ook illegaal in sigaretten en een ander, te weten Gino (Flavio Bucci), gokt via biljarten en verliest daarbij steeds veel geld. Echt interessant is die achtergrond informatie niet (het wordt hun wel fataal, want ze krijgen daarmee de politie op hun dak en Gino wordt zelfs verdacht van moord), maar wel was het geinig om te zien dat Paolo op een gegeven moment zijn vrouw (daarbij zie je dan de borsten van de best mooie Livia Cerini) neukt op de bank (vlak van te voren eet hij nog koude minestrone soep, maar eigenlijk heeft hij alleen maar honger naar haar) en dat hij al binnen een paar seconden klaar is

Het enige wat deze film het aankijken nog waard maakt, is de mooie hoofdrolspeelster Rena Niehaus (een voormalige Playboy Playmate, die duidelijk niet dezelfde leeftijd heeft, was destijds namelijk al 22 jaar, als haar schoolmeisjeskarakter) als de ontvoerde (de manier was best belachelijk want ze wordt op klaarlichte dag ontvoerd in een auto in een drukke straat waar veel omstanders het zien gebeuren en dat inclusief haar vriendin Monica die met haar meeloopt) Alice en dat omdat ze regelmatig naakt is te bewonderen en dat leverde best een aantal aparte scènes op.

De eerste keer dat ze naakt is te bewonderen (na circa 25 minuten) is als ze naar het toilet moet, ontvoerder Michele maakt dan haar broek los en trekt haar witte slipje naar beneden (je ziet dan haar behaarde schaamstreek), waarna ze gaat plassen (je hoort overigens geen plasgeluiden). Als ze klaar is met plassen (na een paar seconden) veegt Michele haar af en trekt hij haar slipje en broek weer omhoog. Naderhand moet ze nog een keer naar het toilet, maar dan moet ze poepen waarbij je Michele een aantal keren haar billen ziet afvegen en dat afvegen gebeurt niet met toiletpapier, maar met afgeknipte / gescheurde stukken krant die ze op een toiletrol hebben gewikkeld

Michele raakt al snel verliefd op haar en fantaseert (o.a. via een droom) dan ook over haar, waarbij je haar een paar keren volledig naakt op een boot zit staan en liggen en dat heeft weer te maken omdat Michele in het echte leven een visser is. Alice krijgt ook drie keer per dag twee pillen toegediend, waardoor ze vaak in een diepe slaap belandt. Michele maakt daar dan misbruik van, want zodra hij alleen in het huis is, gaat hij naar haar toe en opent hij haar blouse en trekt hij haar broek naar beneden en betast hij haar borsten en schaamstreek. Deze laatste vingert en likt hij ook, waarbij hij zichzelf masturbeert met de andere hand. Kort nadat hij Alice (die het overigens wel door heeft dat ze seksueel misbruikt wordt) heeft misbruikt, hekelt hij haar als "een hoer die met iedereen naar bed gaat".

Verder zie je Rena Niehaus nog een keer volledig naakt als ze je een bad mag nemen omdat ze vindt dat ze stinkt. Ze zit daarbij in eerste instantie naakt op de badrand waarbij je haar billen en borsten ziet en als ze eenmaal in bad gaat zitten zie je ook haar schaamstreek. En natuurlijk mag Michele haar ook een keer neuken (na circa 85 minuten), waarbij ze zelf het initiatief neemt door zich uit te kleden. Daarbij is Michele bijna net zo snel klaar als de eerder genoemde Paolo.

Omdat het losgeld maar niet betaald wordt en de ontvoering al erg lang duurt, wilt Michele er samen met Alice (die hem aan het lijntje houdt) vandoor gaan, maar dan komt de politie (die inmiddels Gino en Paolo hebben opgepakt) langs die Michele wilt arresteren. Zover komt het niet want Michelle wordt neergeschoten (in zijn maag) door Alice, waarbij de politie de schuld op zich neemt door te zeggen dat zij Michelle hebben neergeschoten. Je ziet daarna nog Michelle aan zijn verwonding doodgaan, waarna de film gelukkig is afgelopen.

Buiten deze actie (als je het al zo mag noemen) zie verder nog wat actie waarbij de blinde opdrachtgever Carletto (Paul Muller, die ook regelmatig te zien is in films van regisseur Jesús Franco), die ook piano speelt, dood wordt gereden door een auto en waarbij zijn vrouw Lina (Carmen Scarpitta) in het complot zit. Want als ze samen met hem de trap afloopt, laat ze opeens zijn arm los en loopt ze weg.

Al met al is dit een matige Misdaad / Thriller film die alleen nog het aankijken waard is vanwege de mooie hoofdrolspeelster Rena Niehaus en dat niet vanwege haar acteerprestaties (die is overigens van de gehele cast matig), maar omdat ze regelmatig naakt is te bewonderen en dat is gelijk al te zien op de fraaie filmposter (daarop zijn haar borsten wel groter dan in werkelijkheid).

P.S. mocht ik het vervolg "Oedipus Orca (1977)" (met eveneens Rena Niehaus in de hoofdrol) ergens weten te vinden, dan zal ik die waarschijnlijk ook nog kijken.

Omdat deze film een hoog gemiddelde heeft en ook veel stemmers en ik deze film (horror behoort tot mijn favoriete genres) nog niet heb gezien, wat opzicht vreemd is, besloot ik ook om deze film te gaan kijken. Ik kon helaas deze film niet meer in de hoogste kwaliteit pindakazen, dus heb ik het helaas moeten doen met een DVD-versie wat een wereld van verschil is in kwaliteit tussen een HD-versie (dat valt straks weer vergeleken met een UHD-versie in het niets ). Ondanks dat zag de film er visueel wel aardig uit

Hoewel het zeker geen pure horrorfilm is (zitten wel bepaalde elementen van in), maar meer neigt naar een mysterie is dit zeker een aardige film die weet te boeien en waarvan de spanningsopbouw ook goed is. Hetzelfde geldt voor de uitvoering (verhaal speelt zich ergens eind vorige eeuw af) waarbij het weeshuis, waarin nu een koppel woont met hun geadopteerde zoontje Simón, een belangrijke rol speelt. Zo'n weeshuis doet het altijd wel goed in dit soort films en zorgt ook meestal voor een lekkere creepy sfeer. Dat was in deze film ook wel van toepassing. Het duurt overigens wel eventjes voordat de film lekker opgang komt (min of meer vanaf het feest na circa 30 minuten). Maar vanaf dat moment kijkt de film zich wel lekker weg en was het einde ook best aardig (met o.a. min of meer zoals de film begint) en eigenlijk ook wel mooi. De cast in deze film doet het verdienstelijk en met name natuurlijk hoofdrolspeelster Belén Rueda als de moeder "Laura". De overige cast heeft eigenlijk maar een bijrol.

Al met al een aardige Spaanse Horror / Mystery die goed in elkaar steekt en ook weet te boeien. Een echte topfilm is het in mijn ogen helaas niet.

Nadat ik afgelopen vrijda "Sesso Nero (1980)" had gezien van regisseur Joe D'Amato, wilde ik zaterdag nog een film van hem zien en toen kwam ik al snel uit op deze "Orgasmo Nero", is één van de vier Caribische gefilmde hardcore films ("Sesso Nero (1980)", "Erotic Nights of the Living Dead (1980)" en "Porno Holocaust (1981)" zijn de andere drie films) van Joe D'Amato, en dat omdat daarin ook de mooie Lucia Ramirez in meespeelt en dit keer zelfs in een hoofdrol. "Sesso Nero" was min of meer een hardcore film en "Orgasmo Nero" is gewoon een Thriller / Erotiek film en dus geen hardcore film (er valt wel één korte porno scène te zien).

In "Orgasmo Nero" draait het om de wetenschapper Paul (Richard Harrison), die onderzoek doet op een tropisch eiland in het Caribische gebied. Zijn ouder wordende vrouw Helen (Nieves Navarro), die nog geen kinderen heeft (Paul wilt graag een zoon), komt op bezoek bij hem en ontmoet de inheemse jonge vrouw Haini (Lucia Ramirez), die van voodoo houdt en wiens vader recent is overleden door een haaienbeet. Helen en Haini worden verliefd op elkaar en Helen besluit om Haini mee te nemen naar de grote stad waar ze leeft. Eenmaal aangekomen in de grote stad wordt Helen jaloers op Haini en Haini wordt jaloers op Helen, wanneer ze beiden anderen beginnen te zien. Nadat ook Paul weer terugkomt, iets waar Haini niet blij mee is, en Helen te horen krijgt dat ze behandeld kan worden om kinderen te krijgen, willen Paul en Helen verder gaan met hun eigen leven en willen ze af van Haini. Ze besluiten haar daarom samen terug te brengen naar het tropisch eiland waar ze vandaan komt, maar Haini is boos en zint op wraak.

De opening van de film begint met een voodoo ritueel op het strand, waarbij het draait om de overleden vader van Haini die wordt opengesneden met een mes door zijn vrouw en diens organen worden dan opgegeten door de aanwezigen (zijn vrouw en Haini). Paul is daarbij toeschouwer en hem zal hetzelfde gebeuren op het einde van de film, waarbij Haini wraakt neemt op Paul en Helen.

Qua verhaal stelt "Orgasmo Nero" niet veel voor en een echt plot is er eigenlijk ook niet. Waar het vooral om draait in "Orgasmo Nero" is verliefdheid, jaloersheid en wraak. De film bevat een aantal mooie locaties (prachtige witte stranden met een prachtige blauwe zee en lucht) en is prachtig geschoten. "Orgasmo Nero" staat bekend als een hardcore film, maar vrijwel alle seksuele actie binnen "Orgasmo Nero" is softcore, op één scène na dan (in die scène pijpt en trekt Lucia Ramirez heel even aan de mannelijkheid van Mark Shannon, die verder geen rol heeft in deze film). Dus kijkers die op zoek zijn naar veel hardcore actie, zullen hierdoor enorm teleurgesteld worden.

Ondanks dat er eigenlijk geen hardcore actie te zien is, bevat de film wel veel erotiek en zien we vooral veel naaktheid van Nieves Navarro en Lucia Ramirez. Ik heb deze film gekeken vanwege het meespelen van Lucia Ramirez, maar qua schoonheid vond ik de destijds 42-jarige roodharige Nieves Navarro eigenlijk mooier. Ze was waarschijnlijk ook één van de eerste actrices met siliconenborsten, want in de scènes waarin haar borsten vanonder te zien zijn (bijvoorbeeld als ligt op een bed), zie je goed de sneetjes onder de borsten.

Nieves Navarro is ook degene die we voor het eerst naakt zien en wel na circa zes minuten als ze onder de douche staat en daarbij zien we haar ook gelijk volledig naakt. Lucia Ramirez zien we voor het eerst naakt na circa twintig minuten, als ze samen met Helen op het strand is en zij volledig naakt is. Bij die scène vroeg ik me ook of wat nu mooier was, de volledig naakte Lucia Ramirez (die dan een soort van dans / ritueel uitvoert op het strand) of het prachtige witte strand met de eveneens prachtige blauwe zee en lucht.

Als Haini met Helen meegaat naar de grote stad, zien we hun samen op een feest en daarbij maakt Haini kennis met een man en vrouw, te weten Lydia, die haar wel zien zitten (Helen is dan jaloers). In de volgende scène (na circa 30 minuten) zien we dan Haini samen met de man in een speedboot varen en daarbij kleedt de bikini-dragende Haini zich dan volledig uit. Als de man dan met Haini wilt vrijen op de speedboot, is zij daar niet van gediend en zegt ze:

"Leave me alone!"

Waarna ze in het water springt In daarop volgende scène ligt Haini te zonnebaden op een terras in een witte bikini en zit Helen aan een tafel een spelletje aan het spelen met drie vriendinnen, waaronder ook Lydia. Als twee vriendinnen opstappen en Helen eten gaat halen, loopt Lydia naar Haini toe en trekt ze het slipje van Haini uit, waarna ze Haini's schaamstreek begint te betasten (vingeren). Ze wordt er zelf ook geil van en begint dan ook haar eigen schaamstreek te betasten. Als Helen dan terugkomt met een schaal met hapjes, ziet ze beiden en wordt ze jaloers en boos op Haini. Ze besluit dan om naar een vriend van Paul te gaan, te weten Henry die altijd al een oogje had op Helen, en die mag haar dan neuken na circa 38 minuten. Daarna gaan ze samen nog de sauna in en daarna mag Henry haar nog beffen.

Als Helen daarna thuiskomt, ziet ze Haini volledig naakt op bed slapen en raakt ze haar even aan. Als ze daarna weer vertrekt en Haini zogenaamd wakker wordt (ze was namelijk aan het faken dat ze aan het slapen is), begint Haini zich te masturberen en daarna voert ze een soort van voodoo ritueel uit, waarbij ze een man ziet en die man treft Helen daarna in een bar. Helen ziet de man wel zitten en de man geilt op Helen. Helen neemt de man dan mee naar huis (beter gezegd de man volgt Helen) en hij mag haar dan neuken. Haini kijkt daarbij stiekem en jaloers toe en wilt de man doden met een groot mes. Dit lukt niet en de man (die Haini ook slaat) zegt dan ook tegen haar:

"You wanted to kill me! You bitch!"

De man vertrekt daarna en Helen en Haini beginnen dan elkaar te zoenen. Oftewel ze worden weer verliefd op elkaar.

Daarna zien we Helen en Haini samen paardrijden op het strand, waarna ze daar gaan relaxen en Haini is daarbij volledig naakt. Ze gaan dan natuurlijk ook met elkaar vrijen (Helen likt dan o.a. de borstjes en tepels van Haini) en ze beffen en vingeren dan ook elkaars schaamstreek. Na circa 55 minuten komt ook Paul weer thuis en Haini is daar niet blij mee (ze is natuurlijk jaloers omdat Helen nu weer tijd moet doorbrengen met haar man Paul). Als Paul en Helen samen naar bed gaan (dan zien we Nieves Navarro ook weer volledig naakt), wilt Paul met haar vrijen, maar Helen heeft daar geen interesse in.

Als Paul de dag erna binnen in het huis aan het werken is op een typemachine, zitten Helen en Haini buiten op het terras en beginnen ze met elkaar te zoenen en te vrijen. Als Paul dat ziet, wordt hij boos en zegt hij tegen Helen:

"I'm really shocked, Helen! That's the most stupid thing you could do."

Paul wilt ook dat Haini vertrekt maar Helen wilt dat niet omdat ze verliefd is op haar. Paul gaat daarna naar zijn vriend Henry om zijn hart te luchten, maar hoort juist via Henry dat Helen het inmiddels met verschillende personen heeft gedaan en dat inclusief hemzelf. Paul slaat Henry dan en zegt tegen hem:

"You bastard! I will kill you!"

Paul vertrekt daarna naar huis en als hij weer thuiskomt na circa 68 minuten, treft hij Helen en Haini vrijend in bed aan. Paul gaat dan kwaad de slaapkamer binnen en slaat Helen dan, waarna hij Haini neukt (het is eerder verkrachten) en hij zegt daarbij ook:

"Now I'm going to show her how it is with a man."

Helen vindt het opwindend om te zien en gaat dan meedoen met Paul (oftewel we zien dan een trio). Daarna zien we opeens Haini verbaasd lopen door het huis en gaat ze op een bed liggen en begint ze zichzelf te masturberen. Daarbij fantaseert ze over een man (Mark Shannon) op het strand, die ze eventjes pijpt en aftrekt. Oftewel we zien de enige hardcore scène in de film en die duurt ook slechts 30 seconden.

Haini weet dan min of meer dat haar relatie met Helen voorbij is en zeker als Helen na circa 87 minuten een brief ontvangt, waarbij een dokter haar uitnodigt om langs te komen om de zwangerschapsbehandeling te starten. Helen en zeker Paul (die graag een zoon wilt) zijn daar zeer blij mee en willen nu samen van Haini af. Helen en Paul vrijen daarna met elkaar, waarbij Paul Helen neukt, en Haini voert dan volledig naakt een voodoo ritueel uit op een pop.

Paul en Helen brengen daarna per boot Haini terug naar het tropisch eiland waar ze vandaan komt. Als ze aankomen op het eiland neemt Helen afscheid van Haini en gaat ze wachten en Paul brengt Haini dan terug naar haar stam. Als ze echter aankomen op een strand, komt de stam juist naar hun toe gelopen en gaan ze een voodoo ritueel uitvoeren op Paul die daarbij ook iets moet drinken. Daarna zien we Paul half naakt liggen en heeft Haini een mes in haar hand, waarmee ze hem steekt. Helen is het wachten dan zat en gaat opzoek naar Paul. Als Helen op het strand aankomt ziet ze Haini, die dan naar haar toeloopt en haar iets te eten (oftewel een orgaan van Paul) geeft. Ze zegt dan ook tegen Helen:

"I knew you would come. Now, you cannot leave me anymore. He is part of us now, and we are part of him, Helen."

Als Helen dan vraagt "Where is Paul?", zegt Haini "Follow me" en dan ziet Helen het dode lichaam van Paul waar ze erg van schrikt. We zien dan nog Helen met de handen voor haar gezicht, waarna de film na 93 minuten is afgelopen.

De cast bestaat eigenlijk maar uit drie personen, te weten Nieves Navarro, Richard Harrison en Lucia Ramirez, en ze deden het opzicht best verdienstelijk. Richard Harrison vond ik overigens lijken op de Amerikaanse acteur Nick Nolte en Nieves Navarro (42 jaar) en Lucia Ramirez (22 jaar) waren beiden tevens mooie vrouwen om naar te kijken, ondanks hun leeftijdverschil. En dat ze natuurlijk zeer regelmatig naakt te bewonderen waren, was natuurlijk het mooiste. Ik weet niet welke acteur de rol van Henry speelde (dat staat ook niet op IMDB), maar hem vond ik lijken op de jaren 80 voetballer Wilbert Suvrijn.

Hoewel "Orgasmo Nero" (mijn twaalfde film van regisseur Joe D'Amato) door velen wordt bestempeld als één van de slechtste films van Joe D'Amato, door o.a. het ontbreken van een plot, heb ik me er opzicht nog wel aardig mee vermaakt. Dit vooral natuurlijk door de mooie vrouwen Nieves Navarro en Lucia Ramirez, maar ook door de erotiek (o.a. de lesbische scène tussen Helen en Haini op het strand en de masturbatie scène tussen Haini en Lydia) en de mooie locaties met witte stranden en blauwe zee en lucht.

Nadat ik vorige week de vermakelijke Avontuur / Erotiek film "Five Loose Women (1974)" van regisseur Stephen C. Apostolof (die hiervoor heeft samengewerkt met Edward D. Wood Jr., die twee jaar na zijn dood werd uitgeroepen tot slechtste regisseur aller tijden) had gezien, wilde ik nog een film van hem zien en toen kwam ik al snel uit op deze "Orgy of the Dead" uit 1965 en "Horror" moet je met een korreltje zout nemen.

In dit verhaal draait het om horrorschrijver Bob (William Bates) en zijn roodharige vriendin Shirley (Pat Barrington), die 's nachts over een weg rijden. Ze zijn op zoek naar een begraafplaats, omdat de schrijver denkt dat het hem zal inspireren om nieuwe monsterverhalen te schrijven. Bob rijdt te snel, waardoor ze crashen met de auto en buitenbewustzijn raken en als ze weer wakker worden horen ze muziek en belanden ze bij een kerkhof waar de doden een feest houden onder toezicht van "The Emperor of the Night" (Criswell) en "The Queen of the Night" (Fawn Silver). Ze zitten en genieten van de geesten van sexy vrouwen die naakt aan het dansen zijn en elke vrouw heeft haar eigen unieke thema en verhaal.

Verwacht op grond van de veelbelovende maar misleidende titel niet allerlei pornografische taferelen want de "Orgy of the Dead" bestaat eruit dat een tiental mooie vrouwelijke (één daarvan is Pat Barrington, die dus een dubbelrol heeft in het verhaal) uit het graf opgestane strippers bijna volledig naakt (ze dragen alleen allemaal een slipje) op verschillende soorten achtergrondmuziek erotische dansen moeten uitvoeren om "The Emperor" te vermaken (als het entertainment "The Emperor" niet bevalt, dan zal hij de zielen van de entertainers tot eeuwige verdoemenis verbannen) tot het weer dag wordt. Zo krijgen we dus tien verschillende dansen (de meeste vrouwen die de dans uitvoeren mochten er best zijn en tijdens het dansen schudden ze vooral met hun borsten en met name Barbara Nordin en Rene De Beau) te zien en wel in deze volgorde:

01 "Indian Dance", uitgevoerd door de zwartharige Bunny Glaser in een rood slipje;
02 "Street Walker Dance", uitgevoerd door de roodharige Coleen O'Brien in een zwart slipje;
03 "Golden Girl Dance", uitgevoerd door blondine Pat Barrington in een gouden slipje;
04 "Cat Dance", uitgevoerd door de zwartharige Lorali Hart in een zwart slipje;
05 "Slave Dance", uitgevoerd door de bruinharige Nadejda Klein in een wit slipje;
06 "Mexican Dance", uitgevoerd door de bruinharige Stephanie Jones in een rood slipje;
07 "Hawaiian Dance", uitgevoerd door de zwartharige Mickey Jines in een roze slip;
08 "Skeleton Dance", uitgevoerd door blondine Barbara Nordin in een wit slipje;
09 "Zombie Dance", uitgevoerd door de bruinharige Dene Starnes in een zwart slipje;
10 "Fluff Dance", uitgevoerd door de zwartharige Rene De Beau in een groen slipje.

De film heeft "weinig tot geen" verhaallijn en ongeveer 70 minuten van de speeltijd van de film bevat topless danseressen zonder enige dialoog. Het hele verhaal speelt zich af tijdens de nacht op een begraafplaats met mistnevels, donkere bomen en struikgewas op de achtergrond en ook liggen er her en der wat schedels. Het is in elk geval een mooie en sfeervolle omgeving om het een en ander zich te laten voltrekken. Eenmaal uit hun graf opgestaan hebben ‘The Emperor of the Night’ en zijn "Empress" een handvol dienaren tot hun beschikking waaronder een pratende mummie (Louis Ojena) en een weerwolf (John Andrews) en beiden zorgen vooral voor de komische noot in het verhaal en ze nemen op een gegeven moment ook Bob en Shirley gevangen. En verder zien we nog twee gespierde mannen gekleed in lendendoeken die her en der wat doen en verder niets zeggen. De film opent ook met hun, waarbij ze deuren openen en je een doodskist ziet. Ze verwijderen het deksel en verlaten daarna de crypte, waarna de bewoner van de kist (Criswell) rechtop gaat zitten om een ​​openingsvertelling te geven.

Zoals al eerder gezegd moet je de Horror met een korreltje zout nemen, want de twijfelachtige uitwerking van de gebeurtenissen zorgt ervoor dat er weinig te huiveren valt. Er is nauwelijks dreiging van "The Emperor" en zijn "Empress" (Fawn Silver is overigens de enige vrouw in deze film die niet naakt te zien is) en ook komen de weerwolf en de mummie door hun herhaaldelijk komisch bedoeld gedrag niet bepaald schrikwekkend over. Daarnaast zijn er nog wat andere onvolkomenheden aan te wijzen, zoals houterig acteerwerk van alle betrokkenen, tal van twijfelachtige handelingen, onzinnige dialogen en onbenullige uitspraken, weinig overtuigende make-up bij de diverse acteurs en wat goedkope speciale effecten. Voeg daar niet al te vakkundig camerawerk en wat goedkope decors aan toe en de Horror georiënteerde aspecten van deze film leveren weinig engs op. Iets waar ook de ijselijke kreten van Shirley en de dreigende blikken die de "Empress" in de camera werpt niet veel aan kunnen veranderen.

Het einde was overigens best lachwekkend, want op het moment dat de "Empress" Shirley wilt doden (ze opent dan ook de blouse van Shirley, die daaronder helaas wel nog een BH draagt) met een soort van mes, komt de zon op, waardoor iedereen verandert in skeletten. We zien dan ook opeens dat zorgpersoneel en politie zich ontfermd over Bob en Shirley die op de grond liggen en als Bob en Shirley dan eventjes met elkaar praten, zegt Bob op een gegeven moment tegen Shirley:

"There is nothing to for forgive, it was all a dream."

Daarna is de film ook afgelopen en hoor je nog de stem van "The Emperor" en zie je hem ook weer gaan liggen in de doodskist.

Hoewel het natuurlijk allemaal weinig voorstelt, heb ik me wel nog enigszins vermaakt met het vrouwelijk schoon tijdens het dansen, die ook leuk werden uitgevoerd m.u.v. de flauwe "Zombie Dance" (Dene Starnes was ook de minst mooie vrouw en ik vond haar qua gezicht wel wat weghebben van de Nederlandse actrice, presentatrice en stand-upcomedian Soundos El Ahmadi). Zo draagt Lorali Hart tijdens haar "Cat Dance" (daarbij wordt ze ook geslagen met een zweep en zegt "The Emperor" daarover "A pussycat is born te be whipped") in eerste instantie een kattenpakje waaruit haar borsten en billen steken en Barbara Nordin draagt tijdens haar "Skeleton Dance" in eerste instantie een bruidsjurk en bruidssluier en flirt ook met een skelet. En Pat Barrington wordt na haar dans in pot met vloeibaar goud gestopt, waarna haar hele lichaam bedekt is met goud (dat had regisseur Stephen C. Apostolof waarschijnlijk gejat uit de James Bond film "Goldfinger (1964)", welke een jaar eerder uitkwam).

Uitstekende thriller met een schitterende en verrassende ontknopping. Er werd ook zeer goed gespeeld door Vera Farmiga maar vooral door Isabelle Fuhrman (geadopteerd meisje). De laatste genoemde speelde haar rol verdomde overtuigend en zeer goed.

De film duurt erg lang (had misschien wat korter gekund) maar weet wel te boeien tot het einde. Zoals hierboven iemand zegt zitten er veel clichés in maar het blijft ondanks dat een uitstekende thriller die in de laatste 30 minuten zelfs spannend wordt. Waarom deze film hier als Horror vermeld staat is me een raadsel Want de film heeft totaal niets te maken met horror, dit is gewoon een 100% pure thriller.

De eerste "Orphan" uit 2009 vond ik zeer goed qua sfeer, verhaal, ontknoping en cast, maar in deze prequel, die ik gezien heb via "Prime Video", ontbreekt dit alles en is het gewoon een zeer matige B-film.

Leena (Isabelle Fuhrman) ontsnapt uit een Estlandse psychiatrische inrichting en reist naar Amerika waar ze zich voordoet als de vermiste dochter Esther van het rijke gezin Albright in Connecticut. Haar nieuwe leven als Esther verloopt echter niet zoals gepland en de moeder van het gezin, te weten Tricia (Julia Stiles), krijgt al gauw argwaan en zal haar gezin koste wat kost zal beschermen tegen het moordlustige "kind".

In 2009 was "Orphan" een frisse wind in het Horror / Thriller genre. Het script kende een origineel uitgangspunt en het personage Esther was een welkome toevoeging aan het genre. De film en Esther laten een redelijk nare bijsmaak achter en dan heb je het meestal toch goed gedaan als regisseur (in dit geval Jaume Collet-Serra). Nu is er dan, 13 jaar later en in mijn ogen veel te laat, nog een vervolg (een prequel van Orphan).

Behalve dat het nu 13 jaar later is, is Isabelle Fuhrman inmiddels nu 25 jaar oud. Ze speelt hier een personage dat jonger is dan de Esther uit het origineel, waarin zij als 13-jarig meisje een volwassen vrouw speelt. Digitale techniek (zogenaamde "de-aging" techniek) is hier niet gebruikt om Isabelle Fuhrman jonger en kleiner te doen overkomen dan ze in werkelijkheid is. Dus je kunt je voorstellen dat het bijzonder lastig is te slikken dat Isabelle Fuhrman hier een 9-jarig kind moet voorstellen. Maar slecht is het eigenlijk niet gedaan en het komt zelfs soms geloofwaardig over en mede omdat men veel shots van achteren heeft gebruikt en Esther daarbij gespeeld werd door een kind. Al bij de opening, welke zich afspeelt in 2007 in een Estlandse psychiatrische inrichting, is het echter al snel duidelijk dat "First Kill" een kleiner budget heeft dan "Orphan" en dat de geloofwaardigheid vanaf de eerste minuut ver te zoeken is.

Tijdens de opening krijgen we te horen dat de 31-jarige vrouw Leena levensgevaarlijk is en dat ze een schildklierafwijking heeft en dat ze daardoor gestopt is met groeien vanaf haar 10e jaar. Ook krijgen we te zien dat ze graag schildert (wat handig uitkomt, want de vader van het gezin Albright is namelijk kunstschilder) en dat ze al vrij snel ontsnapt en waarbij ze een tweetal personen vermoordt, namelijk een achterlijke perverse / pedofiele bewaker (wiens hoofd ze te tegen een muur beukt) en de nieuwe ingehuurde therapeut Anna (Gwendolyn Collins) die ze met een wielmoersleutel doodslaat in diens huis (ze is namelijk via haar auto ontsnapt uit de inrichting, waarbij ze zich verstopt heeft in de kofferbak). Hier zoekt ze in een computer naar vermiste kinderen. Ze vindt er eentje op wie ze lijkt, namelijk Esther Albright die vier jaar geleden als vermist is opgegeven.

Tijdens de opening is gelijk te zien dat het acteerwerk om te huilen is en de de diverse cast die in de openingsscène Estlanders moeten voorstellen overtuigen geen moment (praten ook gewoon Engels) en in Amerika bij het gezin Albright wordt het er ook niet beter op. Alhoewel het gezin in eerste instantie erg blij is, worden er al snel inconsistenties opgemerkt, en dan vooral door moeder Tricia. Ook therapeut Dr. Segar (Samantha Walkes), die verkennende gesprekken voert met Esther, en detective Donnan (Hiro Kanagawa), die naderhand wordt vermoordt door zowel Esther (steekt hem herhaaldelijk) als Tricia (schiet hem dood), hebben zo hun twijfels. De enige persoon die totaal opgaat in de terugkeer van Esther, is haar vader Allen. Hij heeft vier jaar lang gerouwd om het verlies van zijn dochter en leeft nu, met haar terugkomst, weer helemaal op. Echter, de vrede blijft niet lang bewaard. Er worden zaken onthuld die het daglicht al lang niet konden verdragen.

Ook in Amerika is het acteerwerk weer om te huilen. Julia Stiles, die er niet onaardig uitzag, is een drama en dat geldt zeker ook voor Matthew Finlan (als de irritante en arrogante zoon Gunnar Albright die aan schermen doet) en Rossif Sutherland (als de onnozele schilderende vader Allen Albright). Iedereen acteert op het niveau van een B-film (wat "First Kill" dus ook is) en hoe langer je naar "First Kill" kijkt, hoe sneller duidelijker wordt het dat we hier inderdaad met pure camp te maken hebben. De productie is van een heel ander niveau dan die van het origineel en "First Kill" moet het hebben van zijn hoge onzinfactor waardoor het geheel nog enigszins vermakelijk is. De twist na circa een uur zorgt daar zeker voor.

Zeker de eerste helft (het eerste uur) van de film is erg slecht en bevat het ene na het andere cliché. Ook weet de film dan nergens te boeien (is ook nergens spannend of eng), is de geloofwaardigheid ver te zoeken en is er geen enkele diepgang. De film lijkt dus uit te gaan als een nachtkaars, maar dan komt opeens de campy aap uit de mouw en ontaardt het verhaal in een van de pot gerukt scenario dat zich uitrolt als een heuse "guilty pleasure".

Het is lang afzien en de twist maakt "First Kill" nog enigszins kijkbaar en verandert ook de toon van het verhaal volledig. Eerlijk gezegd zag ik de twist totaal niet aankomen, maar het was wel een zeer leuke twist, waarbij Tricia en Gunnar willen afrekenen met Esther, die nu ineens niet meer de jager is maar het prooi, maar Esther rekent uiteraard af met hen. Eerst probeert ze hen beiden voor de trein te duwen wat mislukt, maar naderhand maakt ze Gunnar thuis af met een kruisboog en een degen en Tricia laat ze van het dak vallen nadat het huis in brand is geraakt. En ook met Allen rekent ze nog af (nadat hij via haar gebit ontdekt dat ze niet zijn Esther is), die ook van het dak valt. Daarna zien we nog Esther eventjes bij Dr. Segar waar er gepraat wordt over adoptie (oftewel de verwijzing naar "Orphan" uit 2009).

Ook zit er nog een komische scène in de film en dat is het moment dat Tricia in de 70e minuut (waarbij Esther al ontmaskert is) tegen Esther (die graag omgaat met Trica's man Allen en ook samen met hem schildert) zegt:

"Well, if you'll excuse me, I'm gonna go upstairs and fuck my husband."

Dat gaat ze inderdaad doen, maar daarbij valt er niets te zien en ook Esther verstoord het al snel. Als wraak stopt ze de volgende ochtend ook een dode vergiftigde rat in haar smoothie, die ze special voor haar gemaakt heeft.

Het neemt niet weg dat in vergelijking met de eerste "Orphan" dit vervolg enorm teleurstelt. Je voelt het eigenlijk ook aankomen vanwege het grote leeftijdsverschil van Isabelle Fuhrman (die wel het beste acteert), maar aangezien "Orphan" uit 2009 echt goed is had ik stiekem toch iets meer verwacht van "First Kill". Het komt er uiteindelijk op neer dat "First Kill" een soort van standaard slasher is, zonder overigens al te veel geweld of andere horror momenten. Je zou het dan ook meer een Thriller kunnen noemen i.p.v. Horror, ware het niet dat het verhaal te weinig spanning of mysterie met zich meebrengt. De film is van alles een beetje, maar weet met nergens in uit te blinken.

Gewoon een leuke komedie, met wederom een leuke rol van de bekende Franse komediant Louis De Funès als hebzuchtige zakenman.

Het luchtige verhaal zit leuk in elkaar en er valt ook genoeg te lachen en vooral natuurlijk om de hyperactieve (driftkikker is inderdaad een goede omschrijving voor hem) Louis de Funès, maar ook de overige cast doet het verdienstelijk. De uitvoering van het verhaal zit overigens ook leuk in elkaar en de film kijkt zich lekker weg (duurt ook maar iets van 80 minuten).

Al met al gewoon weer een leuke ouderwetse film met Louis De Funès. Kijk je deze film nu voor het eerst, dan oogt hij behoorlijk oubollig en flauw. Maar vroeger in de jaren 60, 70 en 80 waren dit gewoon leuke films om naar te kijken.

Vandaag toch maar eens aan gewaagd en dat had ik dus beter niet kunnen doen. Het is eigenlijk nog slechter dan ik verwacht had en werkelijk alles zag er zeer goedkoop en waardeloos uit, met name de vreselijke slecht cast (de dialogen tussen hun waren tenenkrommend slecht en deden pijn aan het gehoor) heeft men waarschijnlijk geranseld voor wat gratis drugs en de special effecten waren om te huilen zo nep en slecht (zombies worden op minder dan een halve meter afgeslacht en niemand krijgt een spatje bloed op zich ).

Het achterlijke verhaal is natuurlijk als grap bedoeld en daar is deze film wel in geslaagd want vrijwel alles was lachwekkend en dan met name lachwekkend slecht. Er zit wel veel actie (tenminste als je het zo mag noemen) in deze film maar deze is ook lachwekkend slecht en vooral eentonig en saai. De film duurt 90 minuten maar het is een hel om deze film in de volle 90 minuten te bekijken. Ik zal dan ook niet ontkennen dat ik regelmatig de 30 seconden skip forward functie heb gebruikt. Indien je totaal bezopen bent is deze film nog wel te doen maar nuchter of met minder dan met een krat bier op kun je hem beter mijden. Wat een ellende deze zooi

Het begin stuk met Samuel L. Jackson en Dwayne Johnson was gewoon leuk, maar wat daarna kwam sloeg gewoon nergens op en was totaal niet grappig. Will Ferrell is gewoon een vreselijke slechte acteur (ook niet eens grappig) en dat bewijst hij in deze film eens te meer. De samenwerking met Mark Wahlberg was gewoon tenenkrommend slecht en deed pijn aan de ogen. Met pijn en moeite en met hier en daar wat fast forward heb ik deze film nog kunnen uitkijken.

Jezus wat een tegenvallende film was dit. Ik hoopte op een boeiend drama maar dat het zo zwak zou zijn had ik niet verwacht. De film begint nog aardig maar zodra Liam Neeson Antonio Banderas ontmoet wordt het belachelijk. Van de cast deden het Antonio Banderas en Laura Linney het best aardig maar Liam Neeson stelde zwaar teleur en overtuigde nergens.

Niet meer dan een flauwe clichématige (alle mannen gaan vreemd) dertien in een dozijn komedie, die waarschijnlijk alleen leuk is voor vrouwen om naar te kijken.

Het verhaal is flauw en hetzelfde geldt voor de uitvoering (inclusief de meestal vreselijke muziek), waarbij er ook nog eens bitter weinig valt te lachen (om het schijten van de grote hond "Thunder" in de kamer moest ik wel glimlachen en hetzelfde geldt voor het schijten van Nikolaj Coster-Waldau, in de rol van Mark King die vreemd gaat, omdat Cameron Diaz iets in zijn drankje deed en de tepel scene) en de vele dialogen tenenkromend slecht zijn en om aan te horen (met name als Leslie Mann begon te praten en dat was best vaak). Ook is de film behoorlijk langdradig (hij had maar maximaal 90 minuten mogen duren) en voorspelbaar. De bekende cast doet het verdienstelijk en omdat veel vrouwen de hoofdrol spelen, valt er als man zijnde tenminste nog iets te genieten. Cameron Diaz en Leslie Mann (met haar Donald Duck stem), die beiden de hoofdrol spelen, mogen dan wel inmiddels op leeftijd zijn (wat overigens ook goed te zien is), toch blijven ze leuk om te zien en hebben ze ook nog steeds een fraai figuur. Qua schoonheid worden ze natuurlijk in deze film afgetroefd door de veel jongere enorme rondborstige Kate Upton (ze verschijnt in deze film na circa 50 minuten voor het eerst in beeld, waarbij ze rent in een witte bikini over het strand Haar rol in deze film is voornamelijk om te pronken met haar grote natuurlijke borsten) en Alyshia Ochse (wel maar een zeer bescheiden rol). Het einde was natuurlijk zeer voorspelbaar en ook pijnlijk (in letterlijke zin) voor Mark King

Nee, deze flauwe komedie was niet echt aan mij besteedt en ik heb er dan ook niet veel plezier aan beleeft buiten het bekijken van de vrouwen.

P.S. wel leuk om jaren 80 idool Don Johnson weer eens terug te zien in een film (hij is inmiddels al aardig op leeftijd).

Prima thriller (Horror was dit absoluut niet) met een uitstekend verhaal. Het verhaal was tevens zeer spannend en boeiend en het einde zeker verrassend. Toch wel 1 van de betere films waarin Nicole Kidman in meespeelt.

Deze Japanse Oorlog / Historisch film die zich o.a. afspeelt op het Japanse slagschip "Yamato", kwam ik toevallig via mijn Nvidia Shield TV Pro (in de avond kijk ik daar regelmatig YouTube op) op het spoor en omdat ik films m.b.t. de Tweede Wereldoorlog altijd interessant vindt, heb ik hem ondanks de lange duur in één keer gekeken.

Het slagschip "Yamato" werd een week na Pearl Harbor in 1941 in het grootste geheim te water gelaten (met een bemanning van bijna 3000 man) in de dokken van de haven Kure en is een passende metafoor voor de opkomst en ondergang van het Japanse rijk tijdens de Tweede Wereldoorlog. Als weerspiegeling van de ambities van Japan, waren de "Yamato" en haar zusterschip "Musashi" de grootste slagschepen ooit gemaakt. De naam "Yamato" zelf is ook veelzeggend, want het is een oude naam voor Japan en tevens een term die vaak gebruikt wordt om de Japanse etniciteit te beschrijven.

Net als het Japanse keizerrijk, kwam de "Yamato" in 1945 aan haar einde. In april van dat jaar stuurde de Japanse Keizerlijke Marine marine de "Yamato" en acht kleinere escortes op missie, namelijk "Operatie Ten-Go". "Operatie Ten-Go" was een zelfmoordmissie die bedoeld was om de Amerikaanse invasie van Okinawa te dwarsbomen. Het is onnodig om te zeggen dat de operatie mislukt is, want de Amerikaanse marine stuurde 386 vliegtuigen, 11 vliegdekschepen, zes slagschepen, 11 kruisers en meer dan 30 torpedobootjagers naar de Japanse troepenmacht.

De "Yamato" bereikte nooit haar eindbestemming en werd belegerd door meer dan 250 Amerikaanse vliegtuigen, voornamelijk bommen- en torpedowerpers. Op 7 april 1945 werd de "Yamato" zonder luchtdekking geraakt door 8 bom- en 10 torpedo-inslagen, kapseisde het enorme slagschip en zonk het op ongeveer 200 km van Okinawa. Terwijl het zonk explodeerde het en de explosie zorgde voor een enorme paddenstoelwolk. Minder dan een tiende van de bemanning overleefde het.

Zestig jaar later beleeft de Japanse film "Otoko-tachi no Yamato" uit 2005 deze tragedie opnieuw, maar dan op het scherm. De letterlijke vertaling van de filmtitel, oftewel "The Men of the Yamato", is waarschijnlijk meer een afspiegeling van de inhoud van de film dan van alleen het slagschip "Yamato". "Yamato: Otoko-tachi no Yamato" is een bewerking van het gelijknamige boek van schrijfster Jun Henmi en volgt een groep jonge rekruten en oudere manschappen, die als luchtafweergeschut dienen aan boord van het slagschip.

De film opent in het heden (2005). In de haven van de stad Kure zoekt de vrouw Makiko Uchida (Kyōka Suzuki) iemand die haar naar de plek kan brengen waar de "Yamato" is gezonken vanwege haar vorig jaar overleden vader. Ze ontmoet Katsumi Kamio (Tatsuya Nakadai), een oude visser die haar verzoek aanvankelijk afwijst, maar van gedachten verandert nadat hij ontdekt dat zij de geadopteerde dochter is van onderofficier Mamoru Uchida (Nakamura Shidō II), een goede kameraad van hem die volgens hem aan boord van de "Yamato" was gestorven. Terwijl ze op pad gaan in Kamio's vissersboot "De Asukamaru" samen met het jongetje Atsushi (Sōsuke Ikematsu), komt het hoofdverhaal naar voren via uitgebreide flashbacks en gaan we terug naar o.a. 1944.

In 1944 wordt namelijk de destijds 15-jarige Kamio (dan gespeeld door Seaman Apprentice) en een groep tiener rekruten toegewezen aan de "Yamato". Ze worden onderworpen aan uitzonderlijk harde discipline (worden daarbij ook geslagen), maar krijgen al snel het respect van de onderofficieren Uchida, Moriwaki (Takashi Sorimachi) en Karaki (Jundai Yamada), die sinds de lancering op de "Yamato" hebben gediend. De rekruten krijgen ook snel hun eerste kennismaking met de oorlog met de slag in de "Golf van Leyte" (daarna was de Japanse marine geen strategisch wapen meer en de slag wordt vaak beschouwd als de grootste zeeslag in de geschiedenis) en beginnen dan te beseffen dat oorlog niet de glorieuze affiche is die in de propaganda werd getoond.

Zoals bij de meeste oorlogsfilms, bevat "​​Yamato" thema's als menselijk drama en verlies. Scènes wisselen zich af ​​tussen zee en land en we krijgen een duidelijk beeld van wat iedereen te verliezen staat wanneer het schip aan "Operatie Ten-Go" begint. Dan wordt wordt er ook gezegd door Vice-admiraal Ryūnosuke Kusaka (Ryūzō Hayashi):

"De Yamato zal de opoffering van 100 miljoen levens inluiden. Het is een eervolle mogelijkheid."

Kamio heeft een moeder, te weten Sue Kamio (Kayoko Shiraishi), en vriendin, te weten Taeko Nozaki (de mooie Yū Aoi) in Kure, Moriwaki heeft een vrouw en pasgeboren zoon en Uchida heeft een geisha als vriendin. Hoewel dit context geeft aan het offer van de mannen, impliceert de film uiteindelijk dat ze elkaar het meest vrezen te verliezen.

Dat gezegd hebbende, voelt "Yamato" aan als een kruising tussen de film "Letters from Iwo Jima (2006)" en de televisieserie "The Pacific (TV Mini Series 2010)" en dat met elementen van de film "Saving Private Ryan (1998)" in het huidige kaderverhaal. Als oorlogsfilm is "Yamato" niet bepaald baanbrekend qua boodschap of speciale effecten (zeker de eerste aanblik van de "Yamato", die je dan van voren te zien krijgt, na circa 14 minuten zag er nep uit met goedkope computereffecten) en qua oorlog krijg je ook niet veel te zien en zeker niet m.b.t. de "Yamato".

Pas na circa 45 minuten zie je de "Yamato" voor het eerst in actie in de strijd in de "Golf van Leyte" en die actie (Amerikaanse vliegtuigen vallen dan aan) duurt ook maar een paar minuten (daarbij raakt Uchida ook gewond en belandt hij in een ziekenhuis). Daarna duurt het tot circa de 100e minuut voordat je de "Yamato" weer in actie ziet tijdens "Operatie Ten-Go" (40 Amerikaanse Avenger-torpedobommenwerper vallen dan aan) en dan is het tevens dus voor het laatst. Die actie duurt circa 10 minuten en werd opzicht best heftig, tragisch en aangrijpend (zo zien we iemand harakiri, oftewel zelfmoord, plegen) in beeld gebracht. De "Yamato" heeft dan ook meer weg van een varende doodskist.

"Otoko-tachi no Yamato" vertelt het verhaal van allen die betrokken waren bij de noodlottige zelfmoordmissie van de "Yamato". Degenen die het overleefden, degenen die thuis geduldig wachtten op bericht van hun dierbaren en de duizenden mannen die stierven aan boord van dit machtige slagschip. Met name het broederschap op het slagschip staat daarbij centraal en in de hitte van de strijd wordt deze broederschap begeleidt met een opzwepende soundtrack van de componist Joe Hisaishi.

Hoewel de karakterontwikkeling van de cast over het algemeen redelijk is, voelen hun achtergrondverhalen soms wat te beknopt aan, waardoor deze film misschien beter tot zijn recht zou komen via een miniserie, zoals bijvoorbeeld "Unsere Mütter, Unsere Väter (2013)" of "Der Überläufer (2020)". Nadat de "Yamato" gezonken is en Kamio het overleeft, krijg je nog het nodige drama te zien (o.a. van Taeko in Hiroshima waar de Amerikanen de eerste atoombom hebben gedropt en daar kom je ook te weten waarom Kamio zijn vissersboot "De Asukamaru" heeft genoemd) en ook keren we dan weer terug naar het heden, waar ook nog het nodige drama te zien is (zo heeft Kamio een zwak hart en krijgt hij een hartaanval).

En als ze uiteindelijk aankomen op de plaats waar de "Yamato" ligt, houden ze een kleine ceremonie en strooit Makiko de as van haar vader Uchida uit en geeft Kamio iets aan Makiko van haar vader, namelijk een dolk (De dolk was Uchida's kostbaarste bezit en hij kreeg deze van admiraal Isoroku Yamamoto toen de "Yamato" zijn vlaggenschip was), wat hij al die jaren bewaard heeft op zijn vissersboot. Kamio en Makiko geven dan aan dat ze elkaar begrijpen (zo is Makiko via Kamio meer over haar vader te weten gekomen), waarna ze terugvaren en de film na circa 138 minuten afgelopen is en de aftiteling begint. De aftiteling toont nog Makiko, die bloemen legt bij een gedenkteken voor degenen die zijn omgekomen in de strijd.

Al met al is "Otoko-tachi no Yamato" best een goede Oorlog / Historisch film, waarbij het vooral draait om broederschap op het slagschip "Yamato", die helaas niet altijd even fraai in beeld wordt getoond vanwege matige CGI. Er wordt in de film veel gepraat en veel drama getoond en dat laatste is regelmatig ontroerend en aangrijpend (ik had soms moeite om het droog te houden). Ondanks dat er niet al te veel oorlogsactie te zien valt, mocht de actie die wel getoond wordt er best wezen (is ook vrij hard) en ook zijn er echte beelden van de oorlog te zien. Hopelijk wordt er ook ooit nog eens een moderne film of miniserie gemaakt over het Duits slagschip "De Bismarck".

Lekkere belachelijke humor. Vooral het gedeelte in Amerika is geweldig.

Inderdaad jeugdsentiment en vroeger vond ik Otto altijd geweldig. Hij was de enige Duitser met humor Ik vond zijn korte sketches op TV eigenlijk altijd leuker dan zijn films. Het nadeel/pluspunt van zijn films waren dat de helft van de film best wel grappig en leuk was (pluspunt) en de andere helft was flauw en te langdurig (nadeel). Dat was ook het geval met deze film. Maar al met al keek het vroeger wel lekker weg. Nu is Otto Waalkes natuurlijk zeer gedateerd en eigenlijk ook niet meer leuk. Heel soms zie ik hem nog wel eens op een Duitse zender (WDR), maar dan haak ik toch snel af.

De jaren 80 komiek van Duitsland Keek vroeger graag naar zijn films en vooral zijn sketches. Ook zijn ottifant cartoons vond ik leuk. Zijn films waren soms te zien op TV (uiteraard alleen op Duitse zenders) maar meestal moest ik ze huren. Omdat mijn woonplaats grenst aan Duitsland had onze Videotheek (bestaat al bijna 20 jaar niet meer) best een ruim assortiment aan Duitse films of in het Duits gesynchroniseerde films (o.a. veel Chuck Norris films). Daarom had ik het geluk dat ik makkelijk aan een Otto film kon komen. Als komiek vond ik hem samen met Urbanus (België) destijds geweldig. Deze film stelt qua verhaal natuurlijk weinig voor maar de uitvoering was best leuk en er valt ook regelmatig te lachen. Helaas zitten er ook veel flauwe stukken in, maar ja dat was eigenlijk altijd wel het geval bij Otto films.

Ach gewoon een leuke Otto film met veel typische Otto onnozelheden. Verhaal is best leuk en ik heb ook regelmatig moeten lachen. De Body builder verkiezing was geweldig. Maar ondanks de vele leuke scènes zitten er ook veel saaie en flauwe scènes tussen. Dat was eigenlijk altijd al het manco van Otto-films.

Het thema omtrent een ouijabord was opzicht wel leuk gevonden, maar helaas stelt het cliché verhaal (groepje jongeren) toch aardig teleur en is het ook allemaal vrij voorspelbaar en ook al diverse keren uitgevoerd en dan in een iets andere vorm.

Het verhaal weet ook niet echt te boeien (laat staan dat het ergens echt spannend wordt) en het duurt ook behoorlijk lang voordat de film opgang komt en het eerste uur is mede hierdoor ook tenenkromend slecht. Gelukkig is het laatste gedeelte van de film nog wel redelijk en weet dat gedeelte ook nog een beetje te interesseren. Wel weer jammer van het inderdaad afgezaagde open einde (wat totaal niet nodig was geweest), maar zodoende kan men natuurlijk er makkelijk weer een vervolg op maken. Van de cast had ik eerlijk gezegd nooit van gehoord en ik wil er ook niet meer veel van horen, want overtuigend acteren kunnen ze allemaal niet (typische acteurs en actrices voor in jongeren series). Veteraan Lin Shaye speelde in haar kleine rol de jongeren letterlijk en figuurlijk van de mat.

De film duurt met circa 80 minuten gelukkig niet lang en dat is waarschijnlijk nog het beste aan deze tegenvallende Horror / Thriller.