Opinions

Het eerste deel van Ouija heb ik bijna twee jaar geleden gezien en van die Horror / Thriller film kan ik me eigenlijk niets meer van herinneren, behalve dan dat ik het maar een matige film vond. Ik zat daarom eigenlijk ook niet meer te wachten op een vervolg (beter gezegd "voorloper", want deze film speelt zich voor het eerste deel af, namelijk in 1967 in Los Angeles), maar als horrorliefhebber kijk ik meestal op dat gebied alles wat ik voor mijn kiezen krijg en daarom heb ik me er dan ook afgelopen nacht aan gewaagd.

Ondanks dat het dertien in een dozijn verhaal verhaal (draait om een weduwe met twee jonge dochters, waarbij de jongste dochter bezeten wordt door een geest) in het eerste uur behoorlijk clichématig, langdradig, voorspelbaar en misschien zelfs wat saai is, is dat wel nog het beste (zeker ook het meest sfeervolle) gedeelte van het verhaal, want dat wist me tenminste nog wat te vermaken. Dat vermaken kwam daarbij vooral op conto van de zeer jonge actrice Lulu Wilson, die rol van Doris Zander (oftewel de jongste dochter) best goed en leuk speelde. M.b.t. leuk moest ik vooral om haar lachen toen zij aan het vriendje, te weten Mikey (gespeeld door Parker Mack), van Lina Zander (haar oudere zus, welke gespeeld werd door Annalise Basso) vroeg "Weet je hoe het voelt om te worden gewurgd ?", waarna ze dan aan hem verteld:

Ten eerste, voel je de druk in je keel.
Je ogen wateren.
En je begint iets te proeven heel, heel erg zuur in je mond.
Dan is het alsof iemand een vuur aansteekt in het midden van je borst.
En dat vuur groeit.
Het vult je longen en je keel.
En helemaal achter je ogen.
En ten slotte, dat vuur verandert in ijs.
Zoals ijs-pinnen, ze steken in je vingers, je tenen, je armen.
Je ziet sterren dan duisternis.
En het laatste wat je voelt...is koud. (de blik in de ogen van het vriendje, was daarbij geweldig)

Na circa een uur komt dan eindelijk de flauwe ontknoping in het verhaal, welke ik totaal niet vond passen (vergezocht) bij het verhaal (heeft namelijk te maken met een Duitse doctor tijdens de Tweede Wereldoorlog die werkte in de kampen en die ze ook wel noemden "Arts van de Duivel" en die gevlucht is naar Amerika) en welke eigenlijk ook belachelijk (o.a. komt dan ook de overleden vader van het gezin Zander voor in het verhaal) is. Daarbij gebeurt wel het meeste en is het soms ook best creepy (als Doris bijvoorbeeld langs de wand kruipt i.p.v. de trap te nemen), maar ik had daarbij vooral zoiets van "Jezus, wat een onzin allemaal". Tijdens dat einde passeren ook weer de nodige clichés de revue en het einde was inderdaad erg slecht, waarbij het misschien wel verrassend is dat eigenlijk iedereen dood gaat, op Lina Zander na dan, die ook terecht komt in een inrichting. Wat dan nog volgt (na circa 90 minuten) is de aftiteling, waarna je nog een extra scene krijgt te zien met Lin Shaye, als Lina Zander, die meespeelde in de eerste film van Ouija.

De cast in deze film is eigenlijk best beperkt, want het draait in dit verhaal vooral om weduwe Alice Zander (gespeeld door de niet onaardig uitziende Elizabeth Reaser) en haar twee dochters Lina Zander en Doris Zander, die de hulp inschakelen van schoolpastor Tom Hogan (gespeeld door Henry Thomas). De cast speelt eerlijk gezegd niet al te best (vooral Annalise Basso vond ik zeer irritant), op Lulu Wilson (in de rol van Doris Zander) na dan, want haar vond ik juist goed en leuk spelen en voorval vanwege haar is de film nog best genietbaar om te kijken en dat ondanks het teleurstellende eindresultaat qua film.

Omdat ik me de eerste film van Ouija niet meer kan herinneren (wat overigens ook niet erg is), kan ik niet zeggen of ik dit tweede deel beter of slechter vond. Wel kan ik zeggen dat ik deze Horror / Thriller hetzelfde punt ga geven, namelijk 2.0*, waarbij 1.0* voor het eerste uur van het verhaal en nog eens een 1.0* voor Lulu Wilson. Al met al dus gewoon een matige Horror / Thriller film, die het qua horror moet hebben van de sfeer en een paar schrikmomenten (bij eentje ervaarde ik zelfs een rilling over mijn lichaam).

Eigenlijk best een saaie, flauwe en clichématige bedoeling die eigenlijk ook nergens echt grappig is. Vanwege de cast is de film wel nog enigszins genietbaar en dat is vooral te danken aan Zooey Deschanel en Elizabeth Banks. Paul Rudd als de idiote broer Ned vond ik eigenlijk behoorlijk tegenvallen en ik had ook totaal geen sympathie voor hem. Ik vond hem wel wat weg hebben (qua uiterlijk dan) van "The Dude" uit de film "The Big Lebowski". Gelukkig duurt de film niet lang (85 minuten) waardoor het nergens echt vervelend wordt. Zoals iemand hierboven ook al aangeeft ben je deze film snel vergeten want het gaat eigenlijk nergens over.

Deze film (beter gezegd klucht) behoort misschien wel tot één van de betere films van het bekende komische duo Stan Laurel en Oliver Hardy die vroeger samen heel veel films maakten.

Het verhaal stelt misschien niet zo heel veel voor (meestal het geval bij hun films), maar de uitvoering is gewoon weer leuk en natuurlijk stelen Stan Laurel en Oliver Hardy (dit keer zelfs in een dubbelrol) weer de show met een grappen en grollen. Dit begint eigenlijk ook vrijwel direct (gedoe met bril) bij aanvang van het verhaal als ze zitten te ontbijten met hun vrouwen. De ijzersterke lange scene in de "Beer garden" met de verwarring/verwisseling van de dubbelrol was geweldig. De overige cast doet het ook verdienstelijk en meestal reageren ze apart (verbaasd en boos), zodra ze in aanraking komen met Stan Laurel en Oliver Hardy en maken ze het hun ook regelmatig het leven zuur.

Het einde (eind goed al goed) waarbij Stan Laurel en Oliver Hardy door omstandigheden met hun voeten in het cement zitten was best geinig en zag er visueel (m.b.t. special effecten destijds) aardig uit. Al met al gewoon een leuke komische film en omdat deze film ook nog maar eens iets van 70 minuten duurt, kijkt hij verder lekker weg (zeker de eerste 45 minuten).

Toch één van de betere actiefilms van Steven Seagal, waarin hij ook lekker te keer gaat en er ook nog niet echt vadsig uitziet (wel als een gladjanus met zijn haar strak achterover). Het verhaal stelt opzicht niet zoveel voor en is zoals gewoonlijk bij Steven Seagal dertien in een dozijn, maar de uitvoering (inclusief de muziek, o.a. de Beastie Boys) was wel geinig. Dat laatste komt natuurlijk vooral door de vele leuke actie (soms best grof) zoals de scene in de slagerij en natuurlijk de biljart hal/bar (thuishaven van de slechteriken) waar Steven Seagal lekker zit te provoceren en uit te delen (o.a.persoon die zijn tanden uitspuugt op het biljartlaken ).

Hoewel Steven Seagal nooit hoogstaand acteert, deed hij het in deze film nog best verdienstelijk. De rol van William Forsythe als slechterik was ook best aardig. Wat ook leuk is om terug te zien in deze film zijn jaren 90 schoonheden als Gina Gershon en Julianna Margulies. Ze hebben wel maar een klein rol in het verhaal.

Al met al gewoon een lekkere ouderwetse actiefilm (duurt ook amper 90 minuten) zonder compromissen, die zich lekker wegkijkt.

Een komedie waar de tranen je spontaan in de ogen springen, maar niet omdat hij zou grappig is maar omdat hij zo slecht is. Wat een waardeloze niet grappige acteurs spelen ermee in deze film. Vooral de vader is waardeloos. Het verhaal is trouwens ook nooit grappig.

Prima sober Drama / Misdaad met een aardig verhaal, wat misschien wel wat clichématig is. Het bevat in ieder geval niets nieuws onder de zon.

Het verhaal zit op zich goed in elkaar (soms best heftig) en hetzelfde geldt voor de uitvoering die behoorlijk sober is (inclusief het visuele gedeelte met o.a. het verpauperde dorpje Rust Belt). Het verhaal weet ook te boeien, maar echt spannend wordt het helaas nergens. Dat heeft vooral te maken omdat het verhaal redelijk standaard verloopt zonder verrassingen en al vrij snel weet je eigenlijk ook hoe de film zal eindigen. Het verhaal heeft inderdaad wel wat weg van bepaalde films die voor me al genoemd zijn. Degene die deze film dragen zijn natuurlijk de uitstekende cast in de vorm van de drie hoofdrolspelers Christian Bale, Woody Harrelson en Casey Affleck. Maar ook de overige cast met niet minste zoals Willem Dafoe en Forest Whitaker doen het prima. Het einde van de film mocht er zeker wezen en natuurlijk ook de fraaie eindsong van Pearl Jam.

Al met al gewoon een prima film, die eruit springt vanwege de sterk cast.

Het is toch al een behoorlijk tijd geleden dat ik deze film voor het laatst gezien heb (vermoedelijk in de jaren 90), dus misschien zal ik hem vanavond nog eens bekijken of opnemen. Het verhaal was in ieder geval boeiend en spannend en met de uitvoering zat het ook wel goed. Gezien de cast aan sterren was dat natuurlijk moeilijk om echt te verprutsen. Verder mocht de film er visueel wezen en keek hij ook lekker weg ondanks de ietwat lange duur. Deze film is destijds gemaakt op grond van het "Ebola" virus.

De zoveelste dertien in een dozijn film waarin Nicolas Cage meespeelt (wel geen hoofdrol) en het is zeker ook niet zijn eerste historische film. Samen met Hayden Christensen (beter bekend in de rol van Anakin Skywalker uit de Star Wars episodes II en III) houdt hij even thuis in het Midden-Oosten en Azië, die inderdaad allemaal gewoon Engels praten Daaruit kun je natuurlijk al opmaken dat dit geen hele dure productie is geweest en dat Nicolas Cage wederom de slet uithangt voor het geld. Volgens mij zit hij nu iets van 1 op 10 goede films waarin hij meespeelt.

Ondanks dat het verhaal behoorlijk cliché, niet origineel en ook flauw is, viel me de uitvoering nog een beetje mee en dat kwam vooral omdat het tempo vrij hoog is en er ook voldoende actie inzit. Ook doet de cast het helemaal niet zo slecht en dan doel ik vooral op Hayden Christensen (in de rol van Jacob) die ook de hoofdrol speelt. De Aziatische Yifei Liu (in de rol van Princes Lian) deed het ook best verdienstelijk en uiteraard ontstaat er ook een soort van romance/vriendschap tussen haar en Hayden Christensen. Nicolas Cage vond ik eerlijk gezegd totaal misplaatst in deze film en hij praatte en acteerde ook zwaar overdreven en vaak tot het idiote af. Zijn rol in het verhaal is eigenlijk (gelukkig ook maar) ook relatief beperkt tot het begin en het tweede gedeelte (na precies een uur) van de film. Het einde (best aardig maar ook behoorlijk cliché) haalt hij overigens niet. Visueel zag het er overigens allemaal niet onaardig uit.

Ondanks het verhaal van niets, keek deze film zich nog enigszins lekker weg en hij duurt gelukkig ook niet al te lang met circa 90 minuten.

Verrassend aardige film. Hij deed me inderdaad wat denken aan Beowulf in combinatie met Aliens. Verhaal was best goed en eigenlijk ook wel spannend en de film wist tevens te boeien tot het einde (duurde best lang). De acteurs James Caviezel, Jack Huston en John Hurt deden het best goed net zoals Sophia Myles trouwens wat ook nog een schatje was in deze film. Trouwens ook de bijrol van Ron Perlman was best goed, hij zag er zoals gewoonlijk zeer imponerend uit.

Er speelde ook een jongetje mee in deze film met de naam "Erick", wat volgens mij later de bekende "Erick the Viking" moest gaan voorstellen.

Prima western met een goed en boeiend verhaal. De cast deed het ook best goed en dan natuurlijk met name mister Clint Eastwood. Ook de rol van Chief Dan George als Lone Watie was best leuk en hij zorgde ook voor wat humor. De film duurt behoorlijk lang maar verveelt eigenlijk nergens. Het einde in en rond het huis was best goed gedaan.

De combinatie horror en nazi's (horror, nazi's en erotiek zou helemaal perfect zijn ) heeft meestal mijn aandacht, want nazistische slechteriken leveren horror- en pulpregisseurs voldoende uitgangspunten op. De tirannieke en rondborstige SS’er Ilsa was goed voor drie klassiekers binnen het exploitatiegenre en nazi-zombies werden al meerdere malen tot leven gewekt, waaronder in het Noorse "Død Snø (2009)" en recent nog in "Sky Sharks (2020)". Deze "Outpost" geeft de weinig ethische insteek van het zogenoemde naziploitation een iets meer verantwoorde aanpak. Maar het verder bekende gegeven blijft onaangetast, de nazi’s waren en zijn nog steeds de ultieme bad guys.

In "Outpost" draait het om een groep van zeven huurlingen, onder leiding van D.C. (Ray Stevenson), in het hart van Oost Europa. De huurlingen worden daar samen met de zwijgzame wetenschapper Hunt (Julian Wadham) op een vage missie naar een oude bunker gestuurd en daar ontdekken ze een schokkend geheim dat al meer dan zestig jaar lang verborgen is gebleven. Een onmenselijk experiment van de nazi's om de natuurwetten te veranderen en de dood te overwinnen, leidt tot een ijzingwekkende overlevingsstrijd. Afgesneden van de bewoonde wereld en overgeleverd aan een spookachtige omgeving en een ogenschijnlijk onverslaanbare vijand moeten de huurlingen zien te overleven.

Het budget voor "Outpost" zal wel niet al te hoog zijn geweest, maar desondanks is het best een goed uitziende film en dat met mooi aangeklede decors, aardige speciale effecten, fraai geluid en licht, een best aardige cast en een sfeervolle cinematografie. De spanning wordt langzaam opgebouwd en bestaat voor lange tijd vooral uit suggesties, zoals het opeens zien nazi-laarzen en nazi-gegrom in de nek. En helaas geldt het bekende probleem van veel horrorfilms hier ook, namelijk dat het onzichtbare eigenlijk alleen echt spannend is zolang het ook onzichtbaar blijft.

Als het (niet erg mysterieuze) mysterie is ontrafeld en de vijand in zijn volle glorie te aanschouwen is, deed me een beetje denken aan Blake en zijn mannen uit John Carpenter's "The Fog (1980)" met de wervelende mist en hun plotselinge verschijningen, is de fut er een beetje uit. Dan verdwijnen er ook een aantal huurlingen, die dan door de nazi zombies worden gemarteld en gedood (o.a. met een bajonet en een pikhouweel). Echt veel gore krijgen we wel niet niet te zien en het meest gore wat er te zien is heeft betrekking op een oog. De nazi-soldaten zagen er best aardig uit, maar ze zijn wel verwarrend, het ene moment lijken ze verbazingwekkende krachten te hebben en op andere momenten sjokken ze rond als een groep schuifelende zombies.

Er wordt opzicht ook best veel in geschoten en lachwekkend daarbij is dat de huurlingen maar blijven schieten, ondanks dat het vrijwel niets uithaalt op de onsterfelijke nazi-soldaten. Natuurlijk komen de huurlingen en de wetenschapper één voor één om het leven (een aantal buiten beeld) en als de laatste persoon (in dit geval Hunt) verdwijnt, herhaalt de geschiedenis zich weer van voor af aan met een ander team met huurlingen dat aankomt.

De geluidseffecten, de animatiefilm van de nazi's en de muziek dragen bij aan de sfeer en het is leuk om te zien dat regisseur Steve Barker niet bang is om het verhaal op te bouwen en ervoor te zorgen dat we de huurlingen leuk gaan vinden. De huurlingen bestaan ook uit een bont gezelschap en zit vol met personages die ervoor zorgen dat je meer over hen wilt weten, zoals voormalig parachutist McKay (Michael Smiley) met zijn IRA-tatoeages ? De stoere huurlingen gedragen zich ook als echte soldaten en niet als een stelletje lafaards of jaknikkers en soms hebben ze ook leuke oneliners zoals:

“I never really trusted science.”

De groep mannen zijn allemaal zeer competente acteurs, met Ray Stevenson en Richard Brake (als Prior) die zich onderscheiden van de overige. De personages zijn niet bepaald origineel en soms een beetje cliché, maar hun motivaties zijn eenvoudig en kleine knipoogjes naar hun eerdere missies zijn leuke toevoegingen.

Al met al had "Outpost" voor mij rauwer en harder gemogen. Meer durf en wat meer "plastische" momenten hadden de film zeker geen kwaad gedaan. Aan de andere kant, echt saai wordt het nooit en bovendien is er met de grauwe kleuren, stoere huurlingen en onheilspellende muziek in de oude bunker nog genoeg aanwezig voor de liefhebbers om toch circa 85 minuten zoet te zijn.

Deze waargebeurde Oorlog / Drama film die zich afspeelt in Afghanistan, zag ik voorbijkomen op "Film1" en leek me wel interessant en "The Outpost" van regisseur Rod Lurie (vooral bekend om zijn Actie / Drama film "The Last Castle (2001)") is er één die je als kijker niet licht zal vergeten, net zoals de andere waargebeurde Afghanistan films "Lone Survivor (2013)" en "12 Strong (2018)".

In 2009 werden 53 Amerikaanse soldaten in Afghanistan gestationeerd om de in een vallei liggende "Keating", de meest gevaarlijke buitenpost ter wereld, te verdedigen. Onder constante dreiging van de Taliban ondersteunen de militairen de lokale bevolking bij maatschappelijke projecten. Als de Taliban ontdekt dat de basis gesloten wordt, willen ze nog een laatste statement maken. Met honderden strijders wordt "Keating" onverwachts aangevallen en moet de kleine groep Amerikaanse soldaten zichzelf zien te redden.

Ondanks de constante dreiging van de Taliban, proberen de militairen het respect en het vertrouwen af te dwingen bij de lokale bevolking door hen bij verschillende projecten te ondersteunen. Er worden geregeld vergaderingen belegd waarin overlegd wordt met de ouderlingen van de verschillende bevolkingsgroepen. Maar, er is op de achtergrond de constante dreiging van de ultieme aanval van de Taliban, meermaals aangekondigd door de tolk op de buitenpost, te weten Mohammed (Sharif Dorani).

We zien de eenzaamheid van de soldaten, hun eigen typische jargon en we beleven bijna zelf ook de constante dreiging (met name beschietingen) waaronder die mannen hun werk moeten doen. Elke dag kan hun laatste zijn, ze bewandelen een dun lijntje. Want wat gebeurt er als de Taliban eindelijk komt? Redden ze het met manschappen en de munitie? En hoe zit het met steun vanuit de lucht?

Als eerste bevelhebber zien we kapitein Keating (Orlando Bloom in een korte rol), die zijn mannen op waardige en eerlijke wijze hun opdrachten geeft. Na zijn dood (komt om bij een transport die verkeerd afloopt) wordt het kamp naar hem vernoemd. Zijn opvolger in het inferno laat ook snel het leven en dan is het de beurt aan kapitein nummer drie, Sylvanius Broward (Kwame Patterson). Als deze na een paar dubieuze beslissingen van zijn functie wordt ontheven, is het de beurt aan het duo Clint Romesha (Scott Eastwood) en Andrew Bundermann (Taylor John Smith), te weten een staf sergeant en een luitenant die hun eigen mannen door en door kennen. Een bataljon waarin bijvoorbeeld specialist Ty Carter als eenling een aparte rol inneemt. Is het een verloren zaak of zullen soldaten Josh Kirk (Jack Kesy), Clint Romesha en Ty Carter door hun inspanningen stand kunnen houden?

Wanneer de grote aanval zich eindelijk aandient, zien we de ware hel van oorlog voeren. Up close en zeer personal. De doden en gewonden vallen bij bosjes en we zien de kameraadschap en de sentimentaliteit tussen de soldaten onderling. Bij het scheiden van de markt en na het tellen van de slachtoffers, kan de balans worden opgemaakt. Dit bataljon, de "Bravo Troop 3-6-1 Cavalry", zal uiteindelijk de meest onderscheiden legereenheid worden, met onder andere een Medal of Honor voor twee nog levende / dienende soldaten, te weten Clint Romesha en Ty Carter.

Oorlogsfilms hebben nogal de neiging om voornamelijk de entertainende component naar de voorgrond te brengen en te weinig respect te bieden voor de soldaten die de concrete feiten destijds echt hebben meegemaakt. Dat is helemaal anders met "The Outpost". De oorlogsfilm van regisseur Rod Lurie vertelt het verhaal van de "Slag bij Kamdesh" immers op een erg waarheidsgetrouwe manier. Daarbij schenkt de filmmaker veel aandacht aan de soldaten die er destijds hun leven en moed gaven. Daardoor kom je als kijker erg dicht bij de personages, die stuk voor stuk tonen hoe moedig ze wel niet zijn. Het is bijzonder om te zien en te beseffen dat nagenoeg iedereen zich volledig smeet, terwijl op voorhand al leek vast te staan dat buitenpost "Keating" een onverdedigbaar fort was.

Door het goede acteerwerk komt alles wat gebeurt in "The Outpost" vanzelfsprekend nog dichterbij. Scott Eastwood speelt de beste rol die hij ooit voor zijn rekening nam en maakt echt indruk als de stoere en heldhaftige sergeant Clint Romesha. Scott Eastwood is geknipt voor dit soort rollen en zet het bovendien op een erg geloofwaardige en respectvolle wijze neer. Hetzelfde kan je zeggen van Caleb Landry Jones, die zich echt helemaal smijt als de ietwat vreemde soldaat Ty Carter. Verder zie je onder meer Orlando Bloom, Jack Kesy, Milo Gibson, Alexander Arnold en Jacob Scipio als dappere soldaten de revue passeren.

Er zijn doorheen de recente geschiedenis heel wat veldslagen geweest die ook wij als gewone mensen niet mogen vergeten. Daar is de "Slag bij Kamdesh", een oorlogsfiasco dat eigenlijk nooit plaats had mogen vinden, er voor de volle honderd procent één van. 
Onderzoek naar de "Slag bij Kamdesh" bewees ook het falen van de Amerikaanse legerleiding. Alle overduidelijk onverdedigbare buitenposten moesten meteen gesloten worden. Een kwestie van "Too Late Too Little? Jazeker, want vanaf minuut één staan je nekharen overeind bij het zien van deze dwaze exercitie. Het is nog een wonder dat soldaten van buitenpost "Keating" het überhaupt wisten te overleven. Een intense kijkervaring. Oorlog in het echt en door de ogen van helden.

Van Craig Fairbrass heb ik destijds genoten in de keiharde film "Rise of the Footsoldier (2007)", maar voor deze flut film geldt dat helaas niet.

Deze goedkope dertien in een dozijn Actie / Misdaad film heeft weinig om handen en weet ook nooit te boeien, laat staan dat het ergens spannend wordt. Het cliché verhaal is niet interessant en de uitvoering is ook nog eens heel matig inclusief de actie. Hetzelfde geldt voor de cast (met toch niet de minste met o.a. veteraan James Caan en Jason Patric) die inderdaad matig acteren en dit geldt zeker ook voor de eerder genoemde Craig Fairbrass. Het enige wat nog een beetje weet te boeien in deze film zijn de niet onaardige dames Shannon Elizabeth en Melissa Ordway.

Ondanks dat deze film nog geen 90 minuten duurt, kun je hem beter mijden. Ik heb deze film gezien op Film 1 en omdat hij zo matig is heb ik er niet altijd mijn hoofd bij kunnen houden.

Film was eerlijk gezegd ook wel een beetje over de top Het cliché verhaal stelt weinig voor en is ook best flauw. Enkel de armpje druk wedstrijden zijn leuk om te zien maar natuurlijk ook zeer voorstelbaar. Stallone deed het nog redelijk en zijn spierballen zagen er best indrukwekkend uit maar zijn gespeelde zoon David Mendenhall vond ik maar irritant aanwezig in de film. Regelmatig hoopte ik dan ook dat Stallone hem met zijn truck overhoop zou rijden

Buiten het visuele aspect (best kleurrijk), de beelden van New York en de fraaie Caroline Dhavernas als de losbandige Caroline Dhavernas had deze film weinig te bieden. Het verhaal stelt niet veel voor en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Het einde (er is eigenlijk geen einde) was eigenlijk ook te plots.

De (onbekende)cast, alleen Arliss Howard is nog enigszins bekend, is ook niet bepaald overtuigend, maar echt slecht deden ze het zeker niet. De film (een echte TV-film) duurt gelukkig ook niet al te lang (iets van 85 minuten), waardoor hij al met al nog aardig wegkijkt op een doordeweekse werkdag.

Dit vond ik vroeger wel een leuke en vooral een vermakelijke film. Hoewel het cliché verhaal niet echt veel voorstelt en hier en daar ook wat flauwtjes is, was de uitvoering best leuk. Goldie Hawn was in het begin vrij irritant (ze zag er wel aardig uit) maar naderhand (uiteraard wel lekker cliché) was ze aandoenlijk. Ze speelde haar rol overigens best goed en leuk en hetzelfde geldt voor Kurt Russell die vooral in het begin lekker opdreef was. Ook de kinderen zijn een leuke toevoeging hoewel ik ze soms wel irritant vond. Het verloop en het einde van het verhaal film laat zich natuurlijk makkelijk raden.

Goldie Hawn en Kurt Russell vormen opzicht wel een leuke duo in deze film en zijn dat in het echte leven ook. Ze zijn weliswaar niet getrouwd (levenspartners van elkaar) maar toch is het knap dat beide filmsterren al sinds 1983 bij elkaar zijn.

Ondanks dat het natuurlijk allemaal zeer clichématig (verhaal en personages) was, heb ik me toch nog enigszins vermaakt met deze Actie / Auto film, welke natuurlijk niets minder is dan een "Fast & Furious" light versie en dat met Scott Eastwood (die in de laatste "Fast & Furious" film nog een bescheiden rolletje had) in die hoofdrol, die qua uiterlijk en stem heel erg lijkt en klinkt als zijn vader Clint Eastwood. Aan zijn vader zijn acteerprestaties kan hij natuurlijk wel (nog) niet tippen.

In dit verhaal zijn de broers Andrew Foster (Scott Eastwood) en Garrett Foster (Freddie Thorp) niet alleen super behendige chauffeurs, maar zijn ze ook uitzonderlijk goed in het stelen van auto's. In de Franse stad Marseille, lukt het ze al rijdend om een Bugatti uit 1937 te stelen (net gekocht op een beurs in Monaco), welke het topstuk is uit de collectie van een lokale maffiabaas Jacomo Morier (Simon Abkarian). Deze besluit gebruik te maken van het talent van de broers om zijn aartsvijand Max Klemp (Clemens Schick) aan te vallen. De twee broers zien geen andere optie dan hem te gehoorzamen en mee te werken aan zijn gevaarlijke plan, namelijk het stelen van een een kostbare en zeldzame Ferrari uit de collectie van Max Klemp.

Net zoals in alle "Fast & Furious" films, zijn ook hier de onderlinge relaties belangrijk, proberen de twee broers anderen te slim af te zijn en zijn er diverse auto-gerelateerde actiemomenten, die wel minder spectaculair (het stoppen van een propellervliegtuig met een cabriolet mocht er overigens best wezen) en over de top zijn dan in de "Fast & Furious" films. Beter gezegd, in deze film zijn de auto-gerelateerde actiemomenten meer realistisch.

Het vlotte verhaal biedt ook niets nieuws onder de zon en het verloop ervan is ook vrij standaard en dat inclusief de zogenaamde verrassende wendingen (en dan doel ik op de rollen van de twee Interpol agenten en Max Klemp) op het einde. Deze film kijkt zich vooral lekker weg vanwege de vele mooie auto's en toch ook wel vanwege de cast, waarbij Scott Eastwood dit keer als hoofdrolspeler wat beter is te verteren, dan zijn rol in de eerder genoemde "Fast & Furious" film. Hij heeft in dit verhaal ook een aantal vermakelijk momenten en het zal me niet verbazen als we hem in de toekomst vaker in films zullen zien.

Ook spelen er twee mooie vrouwen in mee en dan doel ik natuurlijk op de Cubaanse Ana de Armas Ana de Armas (in de rol van Stephanie, die de vriendin is van Andrew en die op een gegeven moment gevangen genomen wordt door Jacomo Morier en welke Andrew op het einde ter huwelijk vraagt) en Gaia Weiss (in de rol van Devin, welke een dief is en welke clichématig verliefd wordt op Garrett), die ik beiden wel behoorlijk irritant vond.

Al met al is "Overdrive" een film die je snel weer vergeten bent, maar als je gewoon zin hebt in een eenvoudige maar vermakelijke actiefilm, dan biedt deze Actie / Auto film wel wat vermaak en visueel gezien zag het er allemaal ook niet onaardig uit en dan doel ik niet eens zo zeer op Scott Eastwood en de twee eerder genoemde vrouwen, maar juist op de auto's en de gekozen Franse locaties.

Vermakelijke en leuk gevonden Oorlog / Horror film, die zich afspeelt enkele uren voordat D-Day losbarst en waarbij een team Amerikaanse paratroepers wordt gedropt in een door de nazi’s bezet gebied in Frankrijk, om een radiozender bovenop een zwaarbewaakte kerk uitschakelen. Daar komen de paratroepers, in een mysterieus laboratorium onder de kerk, oog in oog met vijanden die de wereld nog nooit eerder gezien heeft.

Het eerste gedeelte van het verhaal is vooral gericht op Oorlog en het tweede gedeelte op Horror. Het verhaal zit opzicht best aardig in elkaar (gezien de gekke ideeën van de nazi's is het zelfs enigszins realistisch) en wist mij wel te vermaken. Opzicht zit er ook wel voldoende actie in en is het hier en daar zelfs een beetje spannend, maar qua goor valt het eigenlijk wat tegen en dat heeft waarschijnlijk te maken omdat deze film in de bioscoop heeft gedraaid. De cast deed het best verdienstelijk, waarbij ik Mathilde Ollivier best een mooie vrouw vond en dat vond nazicommandant Wafner (Pilou Asbæk) ook, want hij wilde haar maar al te graag verkrachten.

Na zijn dood op 22 juli 2025, ben ik Ozzy Osbourne wat meer aan het volgen (overigens net zoals Ace Frehley, de sologitarist van de van de rockband "KISS", die op 16 oktober 2025 is overleden) en dan zowel op YouTube (o.a. via het geweldige nummer "Mr. Crowley", met de zeer fraaie intro en outro) als ook deze documentaire, die o.a. te zien is op "SkyShowtime".

"Ozzy Osbourne: No Escape from Now" is een indringende documentaire over de laatste jaren van de ‘Prince of Darkness’. Regisseur Tania Alexander volgt Ozzy Osbourne terwijl hij worstelt met mentale en fysieke aftakeling en dat laatste via een nekblessure (opgelopen tijdens een val) en Parkinson. De film toont hem niet als rockicoon, maar als mens die vecht om waardigheid te behouden. Zijn huwelijk met Sharon en steun van familie (o.a. van zijn kinderen Jack, Kelly en Aimee Osbourne die aan het woord komen) vormen de emotionele kern.

Muziek blijkt voor Ozzy niet enkel een beroep, maar levensreddende therapie. Wanneer hij in de studio werkt met producer Andrew Watt, lijkt de pijn even te verdwijnen. De documentaire wisselt tederheid af met rauwe eerlijkheid. Oude concertbeelden contrasteren scherp met zijn broze huidige verschijning. Toch blijft zijn gevoel voor humor en zelfspot overeind.

De scènes waarin hij terugblikt op "Black Sabbath" en zijn solocarrière zijn vol weemoed. Visueel is de film soms wat rommelig, met wisselende montage en toon. Toch weet Alexander de intieme momenten krachtig vast te leggen. De soundtrack, gevuld met klassiekers en nieuw werk, versterkt de melancholie. En ook komen een een rits legendarische muzikanten aan het woord.

Zijn laatste optreden in Birmingham met "Black Sabbath" vormt een waardig afscheid van het podium. "No Escape from Now" is geen nostalgisch eerbetoon, maar een eerlijke confrontatie met vergankelijkheid. Sommige kijkers zullen het zwaar vinden om hun held zo kwetsbaar te zien. Toch straalt de film respect en liefde uit voor de man achter de mythe. Ozzy Osbourne toont dat rock-energie niet verdwijnt met ouderdom, maar verandert in doorzettingsvermogen.

Deze documentaire is een ontroerend testament van een icoon die weigert stil te vallen. Een aanrader voor wie de ware Ozzy wil leren kennen.