Opinions

Hij heeft een hele tijd in ons lang gewoond en gewerkt, maar regisseur Hany Abu-Assad is geboren in Israël en zijn recente films gaan over het leven van de Palestijnen daar. Dat gold al voor het "Oscar" genomineerde "Paradise Now (2005)" en ook voor zijn indringende drama "Omar".

Om zijn geheimde liefde Nadja (Leem Lubany) te zien, komt Omar (Adam Bakri) vaak aan de andere kant van de muur tussen Israël en Palestina. Wanneer zijn vrienden een verzetsdaad tegen het Israëlische leger plannen, loopt de situatie echter uit de hand. Daarbij wordt hij opgepakt door de Israëli's, waarna hij door hun als informant wordt ingezet om zijn vrienden er bij te lappen.

Zonder te preken maakt Hany Abu-Assad er een scherpe film van, die los van de politiek ook werkt als drama. Omar is zeker ook geen politiek pamflet, want Hany Abu-Assad is meer geïnteresseerd in universele thema's als liefde, vriendschap, trouw en verraad. Hoewel de ontknoping van dit drama enigszins gekunsteld aanvoelt, geeft het wel goed de uitzichtloze situatie in het land weer.

Opzicht wel geinig om te zien dat deze film de voorloper was van blockbuster "I Am Legend" uit 2007. Zowel qua verhaal als de uitvoering verschillen deze films nauwelijks van elkaar.

Het verhaal zit goed in elkaar en hetzelfde geldt voor de opbouw ervan. Ook weet de film te boeien maar echt spannend wordt het helaas nergens. Dat kwam vooral omdat ik de sekte (een soort van paters met zonnebrillen op) van Matthias (wel aardig gespeeld door Anthony Zerbe) een aanfluiting vond en ik vond ze ook eerder lachwekkend dan eng. Dat heeft natuurlijk ook te maken dat deze film stamt uit 1971 (goed bouwjaar trouwens ) en er toen nog geen sprake was van specialeffecten. Men moest het toen doen met decors, kleding en make-up. Maar in het algemeen ziet het er wel allemaal fraai uit en dan vooral natuurlijk het uitgestorven Los Angeles i.p.v. New York, welke de locatie was in de film "I Am Legend". Van deze film vond ik overigens wel het einde beter en sterker dan van "I Am Legend".

De cast deed het overigens wel aardig en dan vooral natuurlijk Charlton Heston. Geweldig als hij lacht en je dan zijn hele bek vol met tanden (lijkt meer en grotere tanden te hebben dan een ander persoon) ziet. Ook de rol van Rosalind Cash (liep rond met een enorm grote kroeskop haar, wat echt typisch beginjaren 70 was) was verdienstelijk en in een paar scenes was ze zelfs topless te zien. Zowel zij (veel te jong) als Charlton Heston zijn inmiddels overleden.

Al met al heb ik me goed vermaakt met deze klassieker (eigenlijk raar dat ik deze vroeger nooit heb gezien), en omdat de vaart best hoog is, er veel gebeurt en de film niet al te lang duurt, kijkt hij lekker weg ondanks dat hij inmiddels behoorlijk gedateerd is.

Stukken beter dan de remake uit 2006. Deze film was tenminste nog spannend en wist te boeien tot de laatste minuut. Ook de cast speelde meer dan goed.

Lijkt 95% op het origineel uit 1976. Echter er zijn twee hele grote verschillen namelijk het origineel uit 1976 is veel beter en veel spannender.

Snel vergeten deze film en kijken naar het origineel.

Mooi drama film met een mooi verhaal. Er wordt inderdaad lekker naturel in geacteerd wat de film alleen maar ten goede komt. Film had grappige momenten en was soms ook ontroerend. Zeer realistische film.

Destijds in de bioscoop gezien en ik kan me nog goed herinneren dat ik hard moest lachen op het einde toen Steven Seagal zijn belachelijke speech ging houden over auto's en het milieu. Dat was wel een enorme afknapper.

Verhaal is niet bijzonder (wat normaal is bij een Steven Seagal film) maar hij zit wel vol met actie en geweld (soms wel grof). Ook zit er hier en daar een vleugje humor in en met het strikken van Michael Caine als badguy en Billy Bob Thornton zijn de acteerprestaties ook nog eens redelijk.

Al met al een vermakelijke actiefilm.

Beetje ondergewaardeerde Bond film. George Lazenby was best aardig als James Bond (in ieder geval beter dan Timothy Dalton) en had ook humor, Diana Rigg vond ik een prima bondgirl die ook nog eens goed kan acteren en ze zag er ook nog eens zeer mooi uit en Telly Salavas vond ik geweldig als badguy. De beelden (vooral de sneeuw landschappen) zijn prachtig de actie is gewoon goed en het verhaal was ook gewoon goed.

Een van de eerste films waarin komediant Jim Carrey een hoofdrol heeft. Veel windeieren heeft deze film hem wel niet opgeleverd want circa 10 jaar later in de film "Ace Ventura: Pet Detective (1994)" brak hij pas echt door.

Deze film mag gerust als slecht/matig bestempeld worden, want veel (flauw verhaal en flauwe humor) stelt het allemaal niet voor en de humor is ook niet echt om over naar huis te schrijven. De film ademt (inclusief muziek) wel lekker de jaren 80 uit en dat is misschien nog wel het beste van deze film. De film staat betiteld als een Komedie / Horror, maar dat laatste geldt enkel en alleen omdat het verhaal draait om een vrouwelijke vampier (Lauren Hutton, ze liep soms aardig met haar decolleté te pronken). Maar met horror heeft deze film absoluut niets te doen en dit is dan ook een pure komedie. Weliswaar een flauwe komedie.

De cast inclusief Jim Carrey (je zag wel dat hij komisch talent had) doen het niet geweldig, maar voor een film als deze komen ze er wel nog mee weg. Deze film heb ik overigens gezien op de leuke TV zender MGM.

Prima film met een schitterend verhaal. De film duurt bijna 4 uur maar blijft boeien tot het eind.

Helaas de minste van de Desperado films. Het verhaal was niet echt boeiend en zat rommelig in elkaar, ook de goede humor in het 2e deel miste ik hier wel. Ook de chemie die er was tussen Antonio Banderas en Salma Hayek in deel 2 was in dit deel totaal verdwenen. Ze speelden op routine en zonder overtuiging. De enige die wel zeer goed speelde was Johnny Depp die zich helemaal uitleefde in deze film. Zijn humor was zeer geslaagd en op het einde was hij gewoon geweldig. Dankzij hem, de muziek, de vele verschillende figuren (o.a. Mickey Rourke, Danny Trejo en de mooie Eva Mendes) als ook de actie was deze film toch toch nog goed te bekijken.

Deze Actie / Komedie film zag ik gisteravond via "Film 1 On Demand" en ik moet zeggen dat ik me er best goed mee vermaakt heb en ik moest er zelfs regelmatig om (glim)lachen. Origineel is het overigens allemaal niet, want geregeld moest ik denken aan de films "The Last Boy Scout (1991)" (waarin Bruce Willis ook een een aan lager wal geraakte privé-detective speelt) en "The Big Lebowski (1998)" (waarin John Goodman ook een niet al te snuggere man speelt).

In dit verhaal draait het om Steve Ford (Bruce Willis) welke een aan lager wal geraakte privé-detective is uit Venice Beach, gelegen in Los Angeles. Hij houdt enorm veel van zijn witte terriër hond "Buddy" en nadat deze wordt gestolen door inbrekers, staat zijn wereld op de kop. Daarbij laat Steve zich voor het karretje spannen van een drugsbende, terwijl hij achterna gezeten wordt door twee wraakzuchtige Samoaanse broers, de hulpjes van een woekeraar en nog een aantal gevaarlijke types. Steve heeft er echter alles voor over om zijn hond terug te vinden.

Het luchtige verhaal zit leuk in elkaar en het verloopt ook in een hoog tempo en daarbij gebeurt er ook genoeg en valt er geregeld wat te lachen om bepaalde situaties zoals o.a. de opening met de seksgroep therapie, het terughalen van een gestolen auto bij een drugsbende, het naakt skateboarden van Bruce Willis die daarbij ook nog een pistool tussen zijn billen verbergt en de gedetailleerde pornografische graffiti op een gebouw.

Ook valt er genoeg te lachen om de vele verschillende personen in het verhaal, zoals de niet al te snuggere Dave Jones (John Goodman), welke een goede vriend is van Steve en die een surfzaak heeft en die in een scheiding verwikkeld is, John (Thomas Middleditch), welke de business partner is van Steve en die alles opneemt wat hij zegt, Spider (Jason Momoa), welke de niet al te snuggere leider is van een drugsbende, "Lew the Jew" (Adam Goldberg), op wiens appartementencomplex pornografische graffiti gespoten wordt waarop hij te zien is als de genomen persoon (o.a. kont neuken, pijpen en "teabagging"), de vadsige Yuri (Ken Davitian), waarvan Steve geld leent (om de hond terug te kunnen kopen) welke hij na één dag moet terugbetalen en die het stand afloopt met een metaaldetector en Gigi (Sammi Rotibi) de gespierde travestiet die Steve verkleedt als een vrouw en die hem tussen de benen wilt gaan scheren.

Met name de vele verschillende leuke personages maken deze film het aankijken waard. Daarbij is de mooie rondborstige Jessica Gomes (in de rol van de seksverslaafde Samoaanse Nola, waarmee zowel Steve als John mee omgaan) zeker ook het vernoemen waard en mede omdat ze topless te bewonderen is. Overigens was Stephanie Sigman (in de rol van Lupe, die het liefje is van Spider en die hem bedriegt) ook wel een mooie vrouw om naar te kijken.

De cast voor een film welke de bioscoop niet gehaald heeft is overigens best indrukwekkend, want buiten Bruce Willis, John Goodman en Jason Momoa, zien we verder nog onze Nederlandse Famke Janssen in de rol van Katey, welke de alleenstaande zus is van Steve en die ook nog een dochtertje heeft met de naam Taylor (Emily Robinson). die zeer begaan is met de hond van Steve. De hond van Steve wordt overigens ook gestolen in het huis van Katey.

De cast speelt leuk en verdienstelijk en ze hadden zo te zien ook allemaal veel plezier in het maken van deze film. Wel vond ik Bruce Willis oud uitzien in deze film en dat geldt ook voor John Goodman. Beiden zijn dan inmiddels ook al aardig in de zestig qua leeftijd. Visueel gezien werd alles mooi in beeld gebracht en dat geldt zeker voor de beelden van het kustplaatsje Venice Beach. Het einde (met daarin de meeste actie) van het verhaal was best leuk en biedt tevens de mogelijkheid tot een vervolg en dan doel ik op zwarte crimineel Prince (Wood Harris), welke op het einde van het verhaal John gevangen (vastgebonden aan stoel) houdt en ondervraagd en een bezoekje wilt gaan brengen bij Steve, die een barbecue aan het houden is.

Al met al een leuke en vermakelijke Actie / Komedie film waarin genoegen te beleven en te (glim)lachen valt en welke zich ook vanaf de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 90 minuten) lekker wegkijkt. En wie weet, misschien komt er ook nog een vervolg.

Anybody order fried sauerkraut ? Burn, you Nazi bastards !

Bovenstaande tekst komt overigens niet uit "Inglourious Basterds (2009)" van Quentin Tarantino maar uit deze film en Quentin Tarantino heeft een reputatie waar het gaat om zijn liefde voor filmgeschiedenis en "Once Upon a Time in ... Hollywood" is daarin opnieuw geen uitzondering. Het is een regelrechte ode aan de industrie ten tijde aan de gouden jaren van Hollywood. Met zijn negende film heeft Tarantino wel ieder genre inmiddels belicht en deze lijkt zichzelf te onderscheiden van zijn andere films.

"Once Upon A Time In... Hollywood" geeft ons een kijkje in de wereld van het oude Hollywood van 1969 (de jaren 60 sfeer spat van het scherm en ook qua muziek). Hoewel de film zich voornamelijk focust op twee fictieve personages, te weten Rick Dalton (Leonardo DiCaprio) en Cliff Booth (Brad Pitt), volgt de film ook enkele mensen, zoals Sharon Tate (Margot Robbie), die echt bestaan hebben. We volgen Rick Dalton die worstelt met zijn identiteit als acteur in Hollywood en zijn zoektocht naar rollen in film en televisie, die hem weer op de kaart moeten zetten. Zijn zorgzame stuntman Cliff Booth volgt hem (is tevens zijn chaffeur), maar maakt ook zijn eigen avonturen mee en staat ook zijn mannetje. Sharon Tate staat wat meer op de achtergrond gedurende de film, maar haar verhaallijn krijgt desondanks een sterkte conclusie.

Daarnaast bevredigt Tarantino zijn behoefte om de geschiedenis te herschrijven met de aanwezigheid van Sharon Tate en de Manson Family. Net als in "Inglourious Basterds (2009)" kleurt hij niet binnen de lijntjes, waardoor de historische gebeurtenissen niet verlopen zoals verwacht, en dat resulteert in deze film in een verrassend en keihard einde (begeleidt met fraaie muziek van de Amerikaanse psychedelische rockband "Vanilla Fudge" met het nummer "Illusions of My Childhood- Part One"), wat ik niet zag aankomen. Want i.p.v. dat Sharon Tate, Jay Sebring, Voytek Frykowski en Abigail Folger vermoordt worden (wat in 1969 dus echt gebeurt is en dan op zeer brute wijze met heel veel messteken), worden nu hun moordenaars (drie Manson-aanhangers, en twee vrouwen, te weten Sadie en Katie, en één man, te weten Tex Watson en hij heeft destijds echt meegedaan met de moordpartij) op geweldige wijze gedood in het huis van Rick Dalton (waar Cliff Booth ook is) en dat o.a. met de hond (Pitbull) van Cliff Booth, een blik hondenvoer (welke Cliff Booth keihard in het gezicht van een vrouw gooit), Cliff Booth zelf (slaat het gezicht van een andere vrouw helemaal tot moes met o.a. een telefoon, filmposter, muur en tafel) en een vlammenwerper (die Rick Dalton nog van een film had)

Het verhaal zelf is matig tot zwak (op het einde na dan), maar wist mij desondanks wel te vermaken van de eerste tot de laatste minuut (duurt maar liefst 160 minuten). Deze film is vooral komisch (het is dan ook natuurlijk een Komedie / Drama film) en dat is te danken aan de geweldige dialogen (daar is Quentin Tarantino misschien wel de beste regisseur in) en door de uitvoering ervan door de acteurs. Met name Leonardo DiCaprio en Brad Pitt zijn op hun allerbest in deze film en de vriendschap van hun personages is duidelijk zichtbaar.

"Once Upon A Time In... Hollywood" toont ook meerdere scènes uit een aantal films (zoals "The Fourteen Fists of McCluskey", een soort van "Inglourious Basterds", en van mij zou die film gerust Quentin Tarantino's tiende film mogen worden) en series (zoals "Bounty Law") waarin DiCaprio's Rick Dalton een rol heeft (meestal als cowboy). Deze scènes zijn tot in detail gefilmd, waardoor ook de werkwijze en de kunst van het maken van films getoond wordt. Dit is bijzonder interessant en indrukwekkend en laat duidelijk Tarantino's liefde zien voor het maken van films en het oude Hollywood.

Een andere liefde (beter gezegd fetish) van Tarantino is ook weer te zien, namelijk vrouwenvoeten en dat o.a. van Margot Robbie's personage Sharon Tate, als deze in de bioscoop een film van haarzelf gaat bekijken en dan haar voeten op de stoel voor zich legt. En verder ook de voeten van Margaret Qualley in de rol van hippie Pussycat (die één van de volgelingen is van Charles Manson), als deze ze op het dashboard van een auto legt en daarna tegen Cliff Booth (die haar heeft opgepikt langs de weg) zegt:

"Want me to suck your cock while driving ?"

Het verhaal bevat ook een aantal leuke scènes, zoals het feest op het landgoed (De Playboy Mansion) van Hugh Hefner (oprichter van het erotische blad Playboy) en een filmset, en daarin zie je dan veel bekende acteurs en actrices uit die tijd zoals acteur Steve McQueen (gespeeld door Damian Lewis), zangeres en actrice Mama Cass (maakte deel uit van de band "The Mamas and the Papas"), zangeres en actrice Michelle Phillips (maakte ook deel uit van de The Mamas and the Papas) en Bruce Lee. De scène met Bruce Lee (die perfect werd nagespeeld door Mike Moh) en stuntman Cliff Booth op de set van een film was sowieso genieten geblazen en is ook zeer komisch om te zien en dat mede omdat Bruce Lee er dan van langs krijgt van Cliff Booth en dat zowel verbaal als fysiek.

Ook voor deze film heeft Quentin Tarantino weer een gewelde cast verzameld (velen hebben al eens meegespeeld in een film van Quentin Tarantino) want buiten de al eerder genoemde Leonardo DiCaprio, Brad Pitt en Margot Robbie zien we verder (weliswaar in kleine rolletjes) Al Pacino, Damian Lewis, Dakota Fanning, Emile Hirsch, Timothy Olyphant, Michael Madsen, Zoë Bell, Kurt Russell, Lena Dunham, Luke Perry (dit jaar overleden) en Julia Butters. De laatste mag dan misschien een onbekende zijn, maar ze is zeker noemenswaardig, want ze speelde haar rol als kindactrice Trudi Fraser zeer leuk en goed.

"Once Upon A Time In... Hollywood" is gewoon een film met fantastische acteerprestaties, geweldige dialogen, prachtige sets en het is ook duidelijk een liefdesverklaring van Quinten Tarantino aan het oude Hollywood. Ik kan me voorstellen dat iemand deze film misschien saai en langdradig vindt, maar ik heb me er gewoon goed mee vermaakt. Ik vind het zeker niet de beste film van Quentin Tarantino, maar wel gewoon weer een goede van hem.

P.S. voor degene die een film willen zien wat er destijds echt gebeurt is met Sharon Tate en meer willen weten over Charles Manson en zijn sekte (die verbleven op de "Spahn Ranch", wat ook in deze film voorkomt in dat in een sterke scène), oftewel de "Manson Family", die moeten anders maar eens kijken naar de Drama / Misdaad film "Helter Skelter (1976)", of de remake ervan "Helter Skelter (2004)".

Aardig romantisch sprookjesachtige verhaal met goede rollen van Colin Farrell en Alicja Bachleda-Curus (wat een schoonheid trouwens). Verhaal is best aardig en de beelden van Ierland zien er fraai uit, ook het typische leventje daar trouwens (zuipen, zuipen en nog eens zuipen). Misschien moet ik ook eens gaan vissen

De eerste circa 20 minuten zijn zeer irritant (vooral op conto van Teyana Taylor), maar daarna wordt het verhaal stukken beter en boeiender, waardoor "One Battle After Another" een solide en onderhoudende film is, die niet alles perfect doet, maar wel genoeg indruk maakt om bij te blijven.

Het verhaal volgt personages die gevangen zitten in een opeenstapeling van conflicten, zowel fysiek als emotioneel, en weet daarbij een serieuze toon te combineren met toegankelijke dramatiek. De regie is strak en houdt het tempo hoog, al voelt het middenstuk soms wat voorspelbaar aan.

De acteerprestaties zijn overtuigend, o.a. van Leonardo DiCaprio, Sean Penn, Benicio Del Toro en de voor mij onbekende jonge Chase Infiniti, met name in de intiemere scènes waarin de onderlinge spanningen goed tot hun recht komen. Visueel ziet de film er verzorgd uit, met een paar sterk gefilmde actiescènes die echt impact hebben. Tegelijkertijd blijft de film thematisch wat aan de oppervlakte en durft hij niet altijd de diepte in te gaan die het onderwerp verdient.

Als geheel is "One Battle After Another" een prima filmervaring, want de film is boeiend, goed gemaakt en dat met voldoende emotionele lading, maar net niet vernieuwend of scherp genoeg om eruit te springen.

Dit is het verfilmde levensverhaal van Paul Potts (niet verwarren met Pol Pot ). Dat was die Britse verkoper van mobiele telefoons die binnen enkele seconden wereldberoemd werd door zijn deelname aan "Britain's Got Talent".

Niemand had gedacht dat die sullige man zo fraai opera kon zingen, maar hij won de talentenjacht zelfs. Zijn auditie bezorgt nog steeds menig persoon kippenvel, maar het verhaal van Paul's leven voor de show weet nauwelijks indruk te maken en de film duurt daardoor veel te lang.

Het verhaal hebben we al honderd keer gehoord, maar het blijft leuk om te zien dat sprookjes nog steeds uitkomen. James Corden benadert de mimiek van Paul Potts goed. Die acteur kan ook prima zingen, maar de echte Paul Potts zong toch alle liederen voor deze film in.

Boeiende film met een sterk spelende Samuel L. Jackson. Het einde was zeer goed en had ik niet verwacht.

Zeer mooi drama met een schitterende spelende Jack Nicholson. Het verhaal is zeer mooi en ook zeer boeiend. Ik had wel gehoopt op een beter einde, maar dat is misschien ook wel de charme van deze film.

Ze ziet er altijd wel fraai uit Katherine Heigl maar acteren kan ze eigenlijk niet en ze speelt ook vaak mee in kansloze films waaronder deze ook valt. Het flauwe 13 in een dozijn verhaal weet nauwelijks te boeien en de uitvoering stelt ook niet veel voor. Dit is ook typisch een film die je over een paar dagen weer compleet vergeten bent (dat is eigenlijk een groot pluspunt). Dankzij Katherine Heigl en haar twee flinke jongens is de film nog net uit te kijken maar veel stelt het allemaal niet voor.

Prima Thriller met een prima acterende Robin Williams in een andere rol dan komediant. Het verhaal was best boeiend alleen het einde in het hotel viel me wat tegen. Gary Cole vond ik ook best goed in deze film.

Deze film heb ik bij toeval gezien op de televisiezender Film 1 en ik moet zeggen dat het best een leuke en zeker ook een originele Romantiek / Mystery film is die met minimale middelen is gemaakt. Het draait namelijk maar om twee hoofdrolspelers (een echtpaar) en het verhaal speelt zich af op één locatie.

In deze film draait het om het echtpaar Ethan (goed gespeeld door Mark Duplass) en Sophie (goed gespeeld door Elisabeth Moss, die het niet echt moet hebben van haar uiterlijk, maar lelijk is ze nu ook weer niet), die kampen met huwelijksproblemen. Ze staan daarom onder behandeling van een huwelijkstherapeut (gespeeld door Ted Danson die maar twee minuten in beeld is), die hun adviseert om een weekendje weg te gaan naar een special verblijf die hij aanbeveelt, om daar een poging te wagen om hun huwelijksproblemen op te lossen. Als ze eenmaal aankomen (al na 5 minuten) in het fraaie verblijf, komen ze al snel tot de ontdekking dat daar iets heel vreemds aan de hand is (dubbelgangers van hun), waardoor hun problemen eigenlijk nog erger worden en daar draait het dan om in deze film.

Het aparte luchtige (met hier en daar wat droge humor) mysterieuze verhaal zit best goed en leuk in elkaar en weet ondanks minimale middelen toch te boeien en te vermaken tot de laatste minuut. Het einde was opzicht wel geinig, maar was wel een beetje flauw en je zag het eigenlijk ook wel aankomen (soort van déjà vu). Het is ook jammer dat er geen verklaring of duidelijk wordt gegeven, waardoor het hele verhaal maar vaag blijft. De uitvoering van het verhaal is leuk gedaan en de enige twee hoofdrolspelers, Mark Duplass en Elisabeth Moss, in het verhaal weten in hun eentje de hele film te dragen en hun vele onderlinge dialogen waren best aardig. Normaal gesproken kan een film waarbij het alleen maar draait om twee personen (in deze film zijn deze twee personen ook alleen maar in beeld, dan tel ik de korte opening en het korte bezoekje aan een wegrestaurant even niet mee) vrij saai en langdradig zijn, maar dat is bij dit mysterieus verhaal met leuke ontwikkelingen (niet dat er iets heftigs gebeurt) zeker niet het geval. Omdat de film ook maar iets van 90 minuten duurt, kijkt hij verder ook lekker weg.

Gewoon een leuke en originele Romantiek / Mystery film, welke vanaf de eerste tot de laatste minuut weet te boeien en te vermaken en dat ondanks dat het hele verhaal maar draait om twee personen.

"Let's put that torture training into action."

Nadat ik eergisteren het vermakelijke en zeer actievolle eerste deel van de "One Shot" reeks heb gezien, heb ik gisteravond dit vervolg (wederom van regisseur James Nunn) gezien, welke ik zelfs beter vond. De actie is nog steeds ruimschoots aanwezig, maar in "One More Shot" is de gekozen locatie, een vliegveld, het politiek getinte verhaal, de cast, de wendingen / verrassingen (dat ontbrak in "One Shot"), de drama en zelfs de spanning beter.

"One More Shot" gaat verder na de aanval op een gevangeniseiland in Polen. Navy SEAL luitenant Jake Harris (Scott Adkins) krijgt de opdracht om de terreurverdachte Amin Mansur (Waleed Elgadi) naar Washington D.C. te begeleiden voor ondervraging, maar krijgt te maken met serieuze problemen op het vliegveld in Baltimore.

De film begint met een zoektocht naar de vuile bom in een containerhaven, onder leiding van CIA-agent Jennifer Lomax (Alexis Knapp), welke niet gevonden wordt en naderhand blijkt dit een afleiding te zijn geweest (Amin heeft namelijk de route van de container gewijzigd). Daarna bevinden we ons in een auto samen met o.a. CIA-baas Mike Marshall (Tom Berenger) en Amin's zwangere vrouw Niesha Mansur (Meena Rayann), die eigenlijk niets meer te maken wilt hebben met Amin omdat hij opeens is weggegaan na de dood van hun 5-jarig zoontje, en ze zijn onderweg naar het verlaten (vanwege een zogenaamd gaslek welke door de CIA in scène is gezet) vliegveld in Baltimore, waar Jake en Amin gaan landen en hun vliegtuig krijgen we ook even te zien.

Als Mike en Niesha aankomen op het vliegveld, staat daar een heel CIA team hen op te wachten, waaronder Jennifer Lomax. Na circa 10 minuten zien we dan ook Jake en Amin (die geboeid is) aankomen via een vliegveldbus, waarna Jake Amin overdraagt aan de CIA. Als Mike dan met Jake praat, en Niesha ruziet met Amin, krijgen we te weten dat het gevangeniseiland in "One Shot" in Polen ligt en ook hebben ze het even over de CIA / Navy SEALs leden Zoe Anderson, Brandon 'Whit' Whitaker en Danny Dietler die in "One Shot" zijn omgekomen en Jake krijgt van Mike de schuld dat Zoe Anderson (analist van de CIA) is omgekomen, want zij was volgens Mike belangrijk.

Jake wordt dan min of meer afgeserveerd en weggestuurd en wilt dan ook eigenlijk naar huis en neemt dan telefonisch (via beeldbellen) contact op met zijn vrouw Kelly (Jill Winternitz). Terwijl hij met haar aan het praten is, ziet hij drie huurlingen langslopen, die in dienst zijn van de militaire groepering "Farbridge" onder leiding van voormalige Navy SEAL lliott Carter (zal waarschijnlijk in het vervolg te zien zijn), die Amerika op de knieën wilt dwingen en laten voelen wat Amerika en bondgenoot het Verenigd Koninkrijk andere landen hebben aangedaan, en die het hebben over Amin en zeggen:

"Mansur is the target. Keep him alive by any means."

Jake weet dan onmiddellijk dat hij in actie moet komen, en dat gebeurt dan na circa 20 minuten, waarbij hij de drie huurlingen uitschakelt en de pleuris uitbreekt op het vliegveld. De huurlingen nemen dan het vliegveld over en dat inclusief de camera's en de in- en uitgangen. Ze proberen dan nog het vliegveld te verlaten met auto's, maar de huurlingen hebben alle wegen geblokkeerd, waardoor ze noodgedwongen terug naar vliegveld rijden. Daar raken ze dan ook opgesplitst en maakt Jake de handboeien van Amin los.

Omdat het eigenlijk een geheim was dat Jake en Amin landen op het vliegveld van Baltimore, betekent het dus dat er een verrader moet zijn binnen de CIA! De film speelt zich volledig af op en rond de luchthaven, wat doet denken aan de Actie / Thriller film "Die Hard 2 (1990)". Ook nu weer is de film grotendeels opgenomen via een enkele take. Ondanks dat er weer veel actie (schieten en vechten) te zien valt, verlegt "One More Shot" op verschillende manieren de grenzen. Het concept van de vuile bom (die aanwezig is in een container op het vliegveld) speelt veel meer op de voorgrond en zorgt voor een voortdurende spanning, maar het scenario biedt ook meer wendingen / verrassingen en beschouwingen van recente Amerikaanse politiek.

Een belangrijke en goede toevoeging in het verhaal is Niesha, de zwangere vrouw van Amin die een dokter blijkt te zien en wat natuurlijk nu goed uitkomt, die samen met Amin beschermd moet worden. Zij is als enige normale burger het sympathiekste personage in de film en haar aanwezigheid maakt al het geweld dat Harris moet plegen een stuk spannender. Niesha wordt ook prima gespeeld door Meena Rayann (ze zag er ook niet onaardig uit), die na circa 80 minuten het verhaal verlaat als Amin wordt geëxecuteerd en Jake er dan vandoor gaat en er dan gezegd wordt:

Niesha: Don't go. Please, Harris!
Niesha: Harris. Don't go.
Jake: I have to stop this.
Niesha: Please.

Jake gaat dan achter de huurlingen aan om deze te stoppen. Eén van deze huurlingen blijkt ook Jennifer Lomax te zijn, die dus de verraadster is en die ook ontmaskerd wordt door Mike Marshall en Amin en die beiden uiteindelijk ook geëxecuteerd worden door Jennifer. Na het executeren van Mike onthuld Jennifer ook haar plan. Namelijk: bij een nucleaire dreiging (oftewel de vuile bom) verzamelen alle hoofden van Defensie en de NSA (National Security Agency) zich op één plek, waardoor ze door het nemen van vingerafdrukken en het verkrijgen van hun biometrische gegevens toegang krijgt tot alle verdedigingen. Dit was dus helemaal geen terreuraanval, maar een truc om de strategische verdediging van de Verenigde Staten over te nemen.

Hoewel Alexis Knapp misschien niet heel overtuigend speelt, ziet ze er wel mooi uit met haar lange gevlochten paardenstaart (dat zie je niet vaak in films bij vrouwen) en sexy stem (deed me denken aan de stem van pornoactrice Ella Kross).

In deze film zien we dus ook de bekende acteur Tom Berenger die inmiddels ruim in de 70 is en hoewel hij in deze film wat sloom / slaapwandelend overkomt, vond ik hem wel een leuke toevoeging in het verhaal en het was ook leuk om hem weer eens te zien. Maar Scott Adkins als Jake Harris (die eigenlijk gewoon naar huis wil) is natuurlijk de onverzettelijke Amerikaanse actieheld (die wederom weer de nodige huurlingen ombrengt) in deze film, hoewel hij wel zijn vermoeidheid gaandeweg laat doorschemeren en dat was ook een goede toevoeging in het verhaal. Ook moet hij dit keer wat klappen incasseren en wordt hij tijdens een gevecht met huurling Dunbar (Aaron Toney) van een verdieping naar beneden gegooid.

Hoewel de actie ook dit keer weer vooral bestaat uit schieten en vechten, is er ook wat grove actie te zien m.b.t. executies (o.a. van een stewardess, die vlak van te voren nog op Dunbar schiet omdat die op het punt staat om Jake dood te schieten, die door het hoofd wordt geschoten door Dunbar) en martelingen. Want als op een gegeven moment na circa 60 minuten Amin wordt opgepakt door de huurlingen, wordt hij ondervraagt door Jennifer die het serienummer van de container waarin de vuile bom zich bevindt (Amin is namelijk de enige die dat weet) wilt weten. Als Amin dat niet wilt zeggen, schiet Jennifer hem in zijn been, zegt ze mijn openingszin (zegt ze eigenlijk wel iets eerder), laat ze Dunbar op het gewonde been slaan, en pakt ze een schroevendraaier die ze een paar keer steekt in de wond in zijn been.

Amin houdt zich echter taai en zegt niets, totdat ze zijn vrouw erbij betrekken (die overigens gebracht wordt door Jake die zich vermomd heeft als een huurling met een masker die hij heeft omgebracht) en Jennifer tegen Jake (ze weet niet dat het Jake is) zegt:

"All right. Hit her in the belly."

Dat gebeurt uiteraard niet omdat Amin op het laatste moment het serienummer van de container zegt en daarna moet Amin nog een geschreven tekst van Jennifer voorlezen, waarbij Jennifer er een opname (die bedoelt is voor de media) van maakt met haar smartphone. Als dat gebeurt is schiet ze op Amin, die uiteindelijk in de handen van zijn vrouw Niesha sterft aan zijn verwondingen na circa 80 minuten.

Daarna komt Jake ook weer in actie en gaat hij achter de huurlingen aan (en laat hij dus Niesha achter) die de vuile bom dan hebben en plaatsen in een ziekenauto, die dan naar een bestemming in Washington D.C. moet worden gereden, en er vandoor willen gaan met een vliegtuig. Dit wordt natuurlijk beiden verhindert door Jake, die eerst nog afrekent met Dunbar, waarna hij Robert Jackson (Michael Jai White), die leider is van de huurlingen en die we na circa 36 minuten voor het eerst te zien krijgen, uitschakelt en vastbindt met handboeien. Als Jake dan naar het vliegtuig loopt, schiet hij in het vliegtuig de piloot dood en houdt hij Jennifer onder schot, pakt hij haar smartphone en wordt er gezegd:

Jake: All your men are dead, Lomax.
Jake: There's no way that bomb is getting away from this airport. It's over.
Jennifer: And you still don't get it. The bomb was only the beginning.
Jennifer: Right now, our people are moving in on the Joint Chiefs.
Jennifer: We've got everyone right where we want them.

Daarna komt de FBI eraan die Jennifer arresteren en tegen Jake wordt er gezegd:

"Lieutenant, I have orders from Admiral Mulholland to get you to safety. He wants a full debrief."

Daarna wist Jake nog het opgenomen filmpje van Amin van de smartphone van Jennifer, waarna de film na circa 100 minuten is afgelopen. Maar het verhaal is natuurlijk nog niet afgelopen en er zal zeker nog minimaal één film volgen. Dat is best jammer en misschien wel te ambitieus voor dit soort actiefilms en het einde is daardoor een ietwat teleurstellende anticlimax.

Dat gezegd is "One More Shot" wel gewoon een goede Actie / Thriller film die zich prima kan meten met bijvoorbeeld de eerder genoemde Actie / Thriller film "Die Hard 2" van regisseur Renny Harlin. Ook visueel gezien werd alles fraai in beeld gebracht en de cameravoering heeft naast de intensiteit en spanning ook een andere interessant effect, dat hier nog meer ingezet wordt dan in de eerste film "One Shot". Want nu volgt de camera noodgedwongen ook regelmatig de schurken, en dan staat opeens hun perspectief centraal. In deze scènes is Scott Adkins dan een mysterieuze, enge antagonist, die af en toe op de achtergrond voorbij schiet en dan opeens uit het niets dodelijk toeslaat. Dit gegeven, het goede gebruik van de locatie en iets meer sympathieke personages, maken van "One More Shot" een geslaagd en goed vervolg.

Wel is het aan te bevelen om eerst "One Shot" te bekijken voordat je aan "One More Shot" begint. De hoofdrolspelers heb ik eigenlijk allemaal genoemd op twee na die ook een bescheiden rol hebben, namelijk de mooie blondine Hannah Arterton als CIA-agente Hooper die samen optrekt met CIA-baas Mike Marshall en die na circa 25 minuten dodelijke geraakt wordt door de huurlingen. Niesha probeert haar dan nog te redden omdat ze dokter is, maar dat is een vergeefse poging. En Teddy Linard als huurling Campbell, die samen met Dunbar en Robert Jackson de leiding heeft over de huurlingen op het vliegveld. Hij wordt na circa 68 minuten doodgeslagen door Jake, die hem daarna maar blijft slaan en door Niesha gestopt moet worden.

Al met al heb ik me prima vermaakt met dit actievolle vervolg die ook circa 10 minuten langer duurt dan "One Shot", die barst van de kundig gechoreografeerde shootouts, fysieke gevechten, stunts en achtervolgingen. Daarbij laat Scott Adkins (de nieuwe Jason Statham die ook wat ouder is dan hem) opnieuw zien (hij blonk ook al uit in de Acte / Thriller film "John Wick: Chapter 4 (2023)") waarom hij één van de grootste actiehelden van zijn generatie is.

P.S. dit was tevens mijn laatste film die ik gekeken heb in 2024 en mijn totaal komt dan uit op 5425 films (in 2024 heb ik 115 nieuwe films gezien), waarbij de laatste twee cijfers een mooie overgang zijn naar 2025!

Prima misdaad/komedie met een uitstekende cast en een leuk verhaal. En wat zag Liv Tyler er in deze film bloedmooi uit Alleen al om haar is het waard om deze film nog eens te bekijken.

"Hooyah"

Tijdens het zappen door de televisiezenders, zag ik deze Actie / Thriller film voorbijkomen op "Film1 Action", welke mijn aandacht trok. De film heet "One Shot", omdat het lijkt dat het allemaal in één take / shot is gedraaid (maar dat is niet waar en wie goed oplet ziet waar de overgangen zitten, maar het is wel knap gedaan), maar dit shot van Ashley Greene (die meespeelt in deze film en ook te zien is op de lelijke filmposter) mag er ook zijn, maar is wel niet te zien in deze film Deze film is overigens het eerste deel (verklaard ook het einde) in de reeks, want het vervolg is te zien via "One More Shot (2024)".

Een elite-eenheid van Navy SEALs, onder leiding van luitenant Jake Harris (Scott Adkins), wordt als begeleiding van analist Zoe Anderson (Ashley Greene) per helikopter op missie gestuurd met de taak om een gevangene, te weten Amin Mansur (Waleed Elgadi), van een geheime CIA-gevangenis op een piepklein eiland te transporteren naar het vasteland. Maar als er een door terroristen geleide opstand plaatsvindt, is het nog maar de vraag of de SEALs zichzelf en de gevangene kunnen beschermen, en op tijd het eiland afkomen om een vuile bom te ontmantelen in Washington D.C., waarvan Amin de locatie zou weten.

"One Shot" is zeker geen hoogstaande film, maar het is wel een behoorlijke actiefilm (een shooter) met enorm veel geschiet en ook met enorm veel doden. En die worden behalve door geschiet ook gedood met een mes en zelfs met een bomvest. De film weet opzicht ook te vermaken en is soms zelfs een heel klein beetje spannend.

De film begint met de introductie van een aantal hoofdrolspelers in de helikopter, waarna we de aankomst zien op het eilandje na circa drie minuten, waar ze o.a. kennis maken met CIA-agent Tom Shields (Terence Maynard) en met Jack Yorke (Ryan Phillippe) die de baas is van de gevangenis, en waar ook andere gevangenen (IS-strijders) aanwezig zijn buiten Amin Mansur (die we na circa 10 minuten te zien krijgen in de martelkamer op het eiland, waarin o.a. harde muziek wordt afgespeeld). Als men dan na ondervraging Amin wil meenemen, verschijnt er opeens een gepantserde vrachtwagen bij de poort van de gevangenis en wordt er gezegd:

"Thought we were on an island."

Waarop er geantwoord wordt:

"Supply truck coming by boat to the mainland."

Normaal gesproken zitten er maar twee mensen (de chauffeur en de bijrijder) in de vrachtwagen, maar met de vrachtwagen is iets vreemds aan de hand. Want opeens valt er een schot en rijdt de vrachtwagen door de poort rijdt, waarbij de chauffeur en de bijrijder worden doodgeschoten. Als men dan na circa 20 minuten de bak van de truck wilt inspecteren, springen daar opeens een aantal gewapende terroristen uit en breekt de pleuris uit.

Je zou dan verwachten dat er maximaal een stuk of twintig gewapende terroristen in de bak van de vrachtwagen kunnen zitten en dat de Navy SEALs samen met de CIA en de bewaking op het eiland dat wel makkelijk zou moeten aankunnen, maar het aantal gewapende terroristen blijft maar komen, ondanks dat ze met bosjes worden doodgeschoten. Een verklaring daarvoor heb ik niet gehoord in de film en ook heb ik volgens mij niemand horen zeggen "There are more outside the gate". Ik heb ook eens de Engelse ondertiteling gedownload, maar daarin kan ik zulke tekst ook niet vinden.

Dus het blijft vreemd waar al die gewapende terroristen vandaan komen, maar echt storend is het eigenlijk niet en het zorgt tenminste ook voor enorm veel doden. De actie is te zien van circa de 20e minuut tot circa de 90e minuut en daarin vallen circa honderd doden (misschien is dat aantal wat te hoog, maar het zijn er in ieder geval zeer veel), waaronder zeer veel terroristen, maar ook Navy SEALs, Zoe Anderson, Tom Shields, gevangenen (die mee gaan vechten met de terroristen), bewakers, CIA-personeel en ander personeel. Sommigen van hen worden ook geëxecuteerd, waaronder een vrouw (Alana Maria) die deel uitmaakt van het personeel op het eiland, door de terroristen onder leiding van Hakim Charef (Jess Liaudin) en Dhelkor (Lee Charles).

Maar het is vooral natuurlijk Jake Harris (oftewel Scott Adkins) die het grootste aandeel heeft in het aantal doden (allemaal terroristen) en dat door geschiet en met zijn mes. Zelf loopt hij nauwelijks een schrammetje op, maar hij wordt op einde wel twee keer geraakt door een kogel (o.a. in zijn arm), waar hij overigens nauwelijks last van heeft. Omdat "One Shot" geen hoogstaande film is, is het verloop van het verhaal vrij voorspelbaar en weet je ook wie het gaat overleven (sowieso Jake Harris en Amin Mansur, want anders zou er geen vervolg meer zijn).

Hier en daar zit er ook een beetje drama / sentiment in de film en dat heeft vooral te maken met Amin Mansur die zijn 5-jarige zoon heeft verloren door de Amerikanen (daarom is hij de terroristen geen helpen) en waarover hij op een gegeven moment zegt"

"My son! They killed my son. He was just five years old when he was murdered. We were at a wedding at my uncle's house when an American missile hit. You send your drones around the world killing indiscriminately, and you say I'm the terrorist?"

En in de laatste paar minuten, nadat Jake heeft afgerekend met de laatste terrorist Hakim, van de film krijgt Amin via Jake te horen dat zijn vrouw zwanger is van een zoon en dat ze zich bevindt in de explosiezone van de bom. Door dat nieuws besluit Amin om de Amerikanen te helpen met het vinden van de bom en vliegen ze uiteindelijk samen via een een helikopter (op het einde landt namelijk het Amerikaanse leger met helikopters op het eiland om te helpen en wat eigenlijk niet meer nodig is omdat Jake namelijk met de terroristen heeft afgerekend) weg en is de film na circa 93 minuten afgelopen.

M.u.v. de eerste drie minuten welke zich afspelen in een helikopter speelt de rest van de film zich af op het piepkleine en afgelegen gevangeniseiland, welke in werkelijkheid een luchtmachtbasis in de buurt van Londen is. De cast bestaat eigenlijk allemaal uit B-acteurs (de film is eigenlijk ook een B-film), maar ze deden het wel verdienstelijk en vooral natuurlijk hoofdrolspeler Scott Adkins als Navy SEAL Jake Harris. Scott Adkins is goed in martial arts (net zoals de bekendere Engelse acteur Jason Statham) en dat laat hij soms in deze film zien (o.a. als hij vecht met Hakim Charef), maar je ziet hem vooral schieten en met een mes bezig zijn (steekt hij o.a. in de keel van Hakim Charef).

Verder vond ik Ashley Greene als analist Zoe Anderson wel een mooie vrouw om naar te kijken en eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat ze dood zou gaan. De terroristen sturen namelijk iemand, te weten Adamat (Eddie Mannon), met een bomvest af op de verdedigers die zich verschanst hebben in een gebouw en die zichzelf (al dan niet vrijwillig) daar dan laat ontploffen en waardoor o.a. Zoe Anderson dodelijk gewond raakt. Dat vond ik eigenlijk de enige verrassing in de film en had ik niet zien aankomen.

De terroristen van een kalifaat, de anderen op het eiland, zoals Tom Shields en Jack Yorke (die samen met Jake en Amin weet te overleven) en de overige Navy SEALs, zoals Brandon 'Whit' Whitaker (Emmanuel Imani) en Danny Dietler (Dino Kelly), waren behoorlijk clichématig en stereotype en de Navy SEALs zeggen ook regelmatig "Hooyah".

Al met al is "One Shot" als actiefilm leuk om eens gezien te hebben vanwege de vele actie, die wel behoorlijk eentonig is, maar meer ook niet. Wil je weten hoe het verder gaat met met Jake Harris en Amin Mansur, dan moet je dus naar het vervolg "One More Shot (2024)" kijken, welke ik nog niet gezien heb. Ga ik misschien vanavond doen als afsluiting van het filmjaar 2024.

Typische jaren 90 B-film maar dan wel nog een redelijke. Film blinkt nergens in uit maar is eigenlijk ook nergens echt slecht. Verhaal is best aardig (uiteraard zeer simpel) en Brian Bosworth deed het als held best leuk maar Bruce Payne (slechterik) vond ik nog het beste. Film heb ik jaren geleden eens gezien en gisteren was hij toevallig weer eens erop.

Ong-Bak of Roerbak ik heb er niets mee. Ik heb deze film diverse keren proberen te kijken (ook vandaag) maar geef het nu toch op. Op de een of andere manier vind ik films met alleen maar Aziaten (m.u.v. Bruce Lee films) weinig aan. De film zit vol met gevechten en hoe Tony Jaa het allemaal deed was natuurlijk zeer knap (daarom krijgt deze film toch nog 2 punten) maar het kon me niet echt bekoren en ook nauwelijks de aandacht trekken. Nee geef mij maar een film als "Enter the Dragon", daar kan ik pas van genieten. Roerbak 2 en 3 sla ik dan wijselijk ook helemaal over.

De reclames in deze film deden me denken aan de film "UHF" van "Weird" Al Yankovic". Deze film is geen hoogvlieger maar er zitten wel regelmatig leuke zelfspots in van o.a. Steven Seagal als de Cock Puncher en de sexy Melissa Cherry als imitatie van Britney Spears.

Ik vond dit eerlijk gezegd wel een aardige Misdaad / Drama, met ook best een fraaie visuele (heel kleurrijk) uitvoering. Het verhaal is eigenlijk best simpel (wraak) en het gaat ook allemaal behoorlijk langzaam (inclusief de bewegingen van de acteurs en actrices), maar ondanks dat wist het verhaal me te boeien en gaat het zeer geregeld er lekker keihard en grof aan toe. Dat laatste wordt ook nog eens allemaal heerlijk visueel in beeld gebracht.

De rol van hoofdrolspeler Ryan Gosling als "Julian" stelt eigenlijk niet veel voor (kijkt wat simpel uit zijn ogen en zegt ook weinig. Hij moet het vooral hebben van zijn gelaatsuitdrukkingen) en een soortgelijke rol heeft hij ook min of meer gespeeld in de film "Drive (2011)". Niet toevallig ook gemaakt door dezelfde regisseur. Het is vooral Vithaya Pansringarm in de rol van "Chang" die de show steelt met zijn keiharde afstraffingen. Ook de niet typische rol van Kristin Scott Thomas in de rol van "Crystal"vond ik best aardig en ze liep er ook heerlijk goedkoop en sletterig bij.

Omdat de film ook niet lang duurt, kijkt hij ook nog eens lekker weg. Althans t/m het einde want dat vond ik eigenlijk raar/wazig.

Sinds hij als de gemene Loki de show steelde in de "Thor" films, krijgt Tom Hiddleston de ene na de andere leuke rol voor zijn kiezen. Of beter gezegd zijn hoektanden, want in deze ultra relaxte vampierfilm, geeft hij gestalte aan een vampier, die allang geen bloed meer zuigt uit nekken, maar deze scoort via een contact bij de bloedbank.

In dit verhaal draait het om het vampierskoppel Adam (Tom Hiddleston) en Eve (Tilda Swinton), wiens rustige leven behoorlijk overhoop wordt gehaald door de komst van Eve's wilde zusje Ava (Mia Wasikowska ).

De beste stukken van "Only Lovers Left Alive" hebben een mooie mix van tekst, locatie en symboliek. In de scénes waar dit niet het geval is, komen de teksten wat vaag over. De eigenzinnige Amerikaanse regisseur Jim Jarmusch, gebruikt de al eeuwen durende liefde tussen deze vampiers voor een leuk verhaal over liefde, verval, en bovenal kunst.

In 2013 verscheen er in het blad "GQ" (een internationaal maandelijks mannenmagazine) een artikel over een gespecialiseerde brandweerafdeling, oftewel de "Granite Mountain Hotshots", die eerder dat jaar strijd had geleverd tegen een ongekend heftige natuurbrand in Arizona.

Het verhaal werd bewerkt tot deze veredelde televisiefilm van ruim twee uren, die kampt met een onderontwikkeld scenario vol spierballentaal en melodrama. Toch valt er voor welwillende kijkers (zoals ik) best wat te genieten, want de cast (o.a. Josh Brolin, Jeff Bridges, Jennifer Connelly en Miles Teller) is gewoon voortreffelijk en een aantal dialogen mocht er zeker zijn (zeker die tussen Josh Brolin en Jennifer Connelly, die ik overigens nog steeds een mooie vrouw vindt). Verder is het camerawerk (van Oscarwinnaar Claudio Miranda) vaak indrukwekkend en je steekt ook nog iets op over brandbestrijding op topniveau.

Het verhaal heeft overigens een vrij clichématig verloop (vond ik zelf wel niet echt storend of vervelend) en het einde zag ik min of meer aankomen (zeker als Josh Brolin tegen zijn vrouw Jennifer Connelly zegt "Het is maar een klein brandje, ik ben waarschijnlijk voor het avondeten weer thuis"), maar ik had niet gedacht dat het om zoveel slachtoffers (19 van de 20, waarbij de enige overlevende van te voren wist weg te komen) ging van de "Granite Mountain Hotshots". Dat was best aangrijpend om te zien en zorgt ook best wel voor een emotioneel einde (ik kon het zelf ook niet droog houden).

Al met al gewoon een goede waargebeurde Drama / Biografie film, waarbij de cast met name de film tot een hoger niveau tilt en waardoor ik hem ook beloon met 3,5* i.p.v. 3,0*.

Nederlandstalige oorlog familiefilm die met name bedoelt is voor kinderen (de hoofdrolspelers zijn ook allemaal kinderen). Nederlandstalige en familiefilms behoren niet tot mijn favoriete films, maar omdat het verhaal zich afspeelt tijdens de Tweede Wereldoorlog (daarvan staan er genoeg films in mijn persoonlijk Top 10) heb ik er toch naar gekeken.

Wat eigenlijk belachelijk is, is dat het verhaal zich afspeelt in Zuid-Limburg (de opnames zijn overigens bijna allemaal gemaakt in België, plaatsje Mélin en Luxemburg vanwege de financiën en ook omdat de huizen in Limburg vrijwel allemaal zijn opgeknapt en daardoor geen "oorlogse" uitstraling hebben) maar de gehele cast gewoon Nederlands praat op de Duisters na. Maar ja, als vrijwel iedereen Limburgs zou praten dan zou het merendeel van Nederland het moeilijk verstaan en dan had men de film moeten ondertitelen en dat was natuurlijk weer moeilijk voor de doelgroep kinderen geweest.

Qua film betreft vond ik het verhaal best aardig (weet ook te boeien) en was dat zeker ook van toepassing op de uitvoering ervan (inclusief het visuele aspect). Hier en daar vond ik de film ook wat vertederend (o.a. het varkentje) en zelfs ontroerend. Het einde was wel aardig. De kinderen (één van de hoofdrolspelers te weten het kind Joes Brauers komt overigens uit het Limburgse plaats Bocholtz) in de film doen het overigens allemaal goed en met name Pippa Allen (totaal geen Nederlandse naam) in de rol van Maartje.

Ondanks dat de film niet helemaal in mijn straatje valt, vond ik dit zeker een aardige Nederlandse film. Voor kinderen kan ik de film alleen maar aanraden i.v.m. de geschiedenis (zodat het niet verloren gaat) en natuurlijk ook voor de boodschap achter het verhaal.