Ondine (2009)

Aardige film die ik destijds in de bioscoop wou zien maar helaas uit het oog verloor, tot ik een fragment ervan zag in het MovieMeter Contest van mijn bovenbuurman. De beelden, acteerwerk en de sfeer zijn prachtig, en leveren een geslaagde sprookjesachtige setting op die wel dicht bij de realiteit blijft (en daarmee bedoel ik dat er geen feeën, animaties, etc. in dit sprookje zitten). Minpuntjes zijn er helaas ook, zo wordt het verloop soms erg sloom en zie je sommige dingen al aankomen waardoor het verrassingselement vaak ontbreekt. Het verhaal had met gemak boeiender gebracht kunnen worden. Ook het (Iers) Engels uit de film is niet altijd even goed verstaanbaar, wat soms lastig is als je het zonder ondertiteling ziet, articulatie had iets beter gemogen. Door dit soort minpuntjes blijft het tussen de middenmoot hangen, wat niet nodig was geweest als men meer op de details had gelet. 3*

Neil Jordan heeft iets met mythische wezens. Na weerwolven en vampiers vist hij voor 'Ondine' een zeemeermin op, en balanceert hiermee behendig op de lijn tussen realiteit en fantasie. Toch is de film geen sprookje geworden, daarvoor is de sfeer te rauw. Dat is al vanaf het begin duidelijk door het gebruik van blauwe filters, die de nochtans prachtige Ierse setting iets kil meegeven. Jordan kiest vervolgens voor de trage aanpak, waardoor je de film de tijd moet geven zichzelf te vertellen. Hierdoor wordt de film geleidelijk aan iets beter, al blijven de personages vrij oppervlakkig. Het verdict is uiteindelijk iets dat balanceert tussen goed en niet goed.

Er gebeurt niet zo gek veel in dit kolfje naar de hand van Neil Jordan. Het verhaal is gefilmd op locatie in Ierland en geeft Colin Farrell een sympathieke rol als Syracuse, een visser met een drankverleden die zorgt voor zijn zieke dochter Annie [Alison Barry] en op een dag een mysterieuze vrouw uit het water vist. Aangezien ze lijdt aan geheugenverlies [Alicja Bachleda] besluit Syracuse haar tijdelijk in huis te nemen. Haar aanwezigheid lijkt hem geluk te brengen, zeker wanneer ze begint te zingen tijdens de visvangst. Maar Syracuse komt ook voor enkele tegenslagen te staan. Neil Jordan voelt zich als een vis in het water in de omgeving van Roancarrig en brengt de omgeving op prachtige wijze in beeld. Misschien is dat ook wel de oorzaak voor het wat meanderende verhaal dat maar langzaam op gang komt en eigenlijk weinig dramatische momenten heeft. Net als het water bij Roancarrig kabbelt deze film gestaag door naar zijn ontknoping, maar Jordan verkiest daarbij te vaak visuele schoonheid boven interessante inhoud.