Opinions

Opzicht best een aardige biografie over het leven van J. Edgar Hoover die best boeiend was maar ook geregeld saai. Het einde vond ik best goed maar doet het voorgaande gedeelte van de film eigenlijk teniet. Ik moet zeggen dat Leonardo DiCaprio de rol van J. Edgar Hoover best aardig speelde. Zowel de jongere als de oude. De laatste versie zag er wel een beetje overdreven nep (net zoals Jackass als men zich verkleedde als oude mensen) uit. Dat geld zeker voor zijn vriend Clyde Tolson (gespeeld door Armie Hammer die het best goed deed) die er op latere leeftijd echt nep uitzag. Naomi Watts speelde een degelijk rol maar haar rol stelde eigenlijk niet zo veel voor. Al met al best een aardige biografie maar zeker geen hoogvlieger, daarvoor was het leven J. Edgar Hoover misschien ook wel te saai of misschien heeft Clint Eastwood het niet aangedurfd om een wat rauwere versie te maken.

Ik kon eerlijk gezegd weinig met deze rare en vage Horror film, waarbij het ook nog eens heel lang duurt (na circa 60 minuten) voordat er eindelijk eens wat gebeurt wat met Horror te maken heeft en dan doel ik op de scene op de zolder, die best spannend was. Daarna wordt het gelukkig wel allemaal wat beter, maar het blijft maar allemaal onduidelijk (in het eerste uur had ik zoiets van "waar gaat dit eigenlijk over ?"), raar en vaag en dat geldt zeker ook voor het flauwe einde met de achterlijke clichematige wending. Waarschijnlijk wist regisseur Thomas Dekker (niet verwarren met de voormalige Nederlandse wielrenner ) ook niet meer wat hij met deze film aanmoest en eindigde hij maar op deze achterlijke manier om er een punt achter te zetten.

In dit dit verhaal draait het letterlijk en figuurlijk om de filmtitel "Jack Goes Home", waarbij dus Jack naar huis (waar hij is opgegroeid) gaat vanwege een gruwelijk auto-ongeluk en waar zijn vader is bij omgekomen en waar zijn moeder is bij gewond geraakt en voor de laatste gaat hij nu zorgen. Eenmaal in het huis aangekomen vindt Jack dan o.a. een cassettebandje en videobanden met de tekst "For Jack" erop, welke hij natuurlijk gaat beluisteren en bekijken en die hem dan van slag brengen (mede door het verleden).

Het verhaal kon me eigenlijk ook niet boeien (mede omdat ik het maar allemaal onduidelijk, raar en vaag vond) en spannend werd het eigenlijk ook nergens, op misschien een paar scenes na (zoals de al eerder genoemde scene op de zolder). Ook krijg je regelmatig te maken met werkelijkheid en fictie en qua Horror zit er eigenlijk veel te weinig in (zelfs bijna geen schrikmomenten) en het gene wat erin zit krijg je pas na circa 60 minuten voor je kiezen. Verwacht overigens geen goor, want dat zit er al helemaal niet in, of je moet al het doorsnijden van een keel (fictief overigens) als goor beschouwen. Het meest harde in deze film vond ik nog het moment dat moeder Teresa de hond Rusty tegen de ingang van een slaapkamerdeur gooit en naderhand ook nog vermoord met een mes.

Qua uitvoering viel het gelukkig wel nog allemaal mee, want het verhaal bevat tenminste wel nog sfeer en ook beide hoofdrolspelers in het verhaal deden het wel nog aardig en dan heb ik het over de onbekende (althans voor mij) Rory Culkin in de rol van zoon Jack Thurlowe (die altijd over de dood van zijn vader zegt "My dad got his head chopped off") en de bekende Lin Shaye in de rol van de raar gedragende moeder Teresa Thurlowe. De laatste is natuurlijk voorval bekend van haar rol in de Horror reeks "Insidious" en ze had in deze film soms best fraaie uitspraken, zoals het moment dat Jack terugkomt van de dierenarts (waar hij de hond Rusty heeft opgehaald) en waar hij ook heeft gepraat met receptioniste Nancy (gespeeld door Natasha Lyonne) en waarbij zij dan zegt "Did you talk to that whore nurse, Nancy"

De overige cast kon me niet echt bekoren en wat het nut was van Louis Hunter (in de rol van de homofiele buurman Duncan, die ook graag drugs gebruikt) in het verhaal is me eerlijk gezegd een raadsel. Hoewel ze niet al te best acteert, was Daveigh Chase (in de rol van Shanda, die van kleins af aan een goede vriendin is van Jack. Ze is overigens wel niet de vriendin van Jack, want dat is de zwangere Cleo gespeeld door Britt Robertson) wel een leuke verschijning om naar te kijken en ze had ook wel één leuke dialoog met Jack):

Shanda : I always thought this house was haunted.
Jack: Really ? Why ?
Shanda: I don't know. Ever since we were kids, it just felt like there was some dark vagina just hovering over this place, waiting to swallow me up.
Jack: Maybe it was just your latent homosexuality talking, hmm ?

Al met al een matige Horror film, waar ik me ook maar weinig mee vermaakt heb en dat komt vooral omdat ik het allemaal maar onduidelijk, raar en vaag vond, maar ook door de veel te lang durende opbouw van bijna een uur (de film duurt 100 minuten), voordat er eindelijk eens wat gebeurt.

Tom Cruise mag dan in het echte leven een rare snuiter zijn, maar zodra hij op het witte doek verschijnt is het toch vaak genieten. Ook weer bij deze boeiende en spannende thriller. Het verhaal zit gewoon goed in elkaar (zeker de eerste 90 minuten) en met de uitvoering zat het ook gewoon goed. Er zit meer dan voldoende actie in en hier en daar zelfs een vleugje humor (o.a. de scene bij het wachten op de bus ). Er zitten ook veel wendingen in en als je denkt "ja dat is logisch" dan krijgt het een paar seconden later weer een andere uitleg door Tom Cruise die eigenlijk nog logischer klinkt. De cast doet het goed en dan met name natuurlijk Tom Cruise. Rosamund Pike deed het ook best goed en ik moet zeggen dat ze er nog steeds leuk uitziet. De film is misschien iets aan de lange kant en ook het laatste gedeelte van de film vond ik iets minder (nog best goed maar wel wat flauwtjes en misschien ook wat cliché).

Maar al met al is dit gewoon een prima thriller die zich lekker wegkijkt en tot een hoger niveau wordt getild door Tom Cruise.

Deze slechte en flauwe dertien in een dozijn clichematige Actie / Misdaad film, oftewel het tweede en hopelijk ook het laatste deel in de Jack Reacher reeks, heb ik gisteravond in de bioscoop (pas mijn vierde film dit jaar) gezien en het is inderdaad een film om weer snel te vergeten en na de flauwe opening van het verhaal in het wegrestaurant en de daarop volgende telefoontjes met majoor Susan Turner, had ik eigenlijk al snel door dat deze film wel eens behoorlijk kon gaan tegenvallen (helaas bijna circa 110 minuten lang). Indien deze film zou zijn gemaakt voor 20 miljoen dollar, dan zou daarvan waarschijnlijk 19 miljoen dollar gegaan zijn naar acteur Tom Cruise (daarmee kan hij dan nog meer botox behandelingen laten doen) en de overige 1 miljoen dollar naar het maken van de deze film en het betalen van de andere acteurs en actrices, die voor een appel en ei ook zo van de straat kan afplukken.

Het eenvoudige verhaal (draait om foute beschuldigingen en een corrupte militairen die handelen in drugs) stelt niets voor en weet mede daarom ook totaal niet te vermaken of te boeien, laat staan dat het ergens spannend wordt. Ook zit het verhaal van de eerste tot de laatste minuut zeer clichématig en voorspelbaar in elkaar en de uitvoering van het verhaal oogt ook vrij goedkoop in alles en dat is o.a. te zien in de actie (bestaat uit wat pief poef paf geschiet en wat gevechten) en de cast, die buiten Tom Cruise vooral bestaat uit eenheidsworsten en stereotypes. Daar waar de eerste Jack Reacher nog goed en leuk gedoseerd was qua actie en humor, is dat in deze film helemaal niet van toepassing en de aanwezige humor is ook nog eens vaak niet geslaagd. Ook Tom Cruise moest om geen enkele humoristisch moment lachen (kan natuurlijk ook niet meer door de botox), met uitzondering van het einde waarbij hij een bericht ontvangt op zijn telefoon en waarbij hij dan ziet dat zijn salaris is overgemaakt voor deze waardeloze film en hij dan een glimlach vertoont op zijn botox gezicht. Het voorspelbare einde (zeker wat Samantha dan doet, als zij wordt vastgehouden door de slechterik) was overigens zowel flauw als slecht, maar gelukkig werd ik toen wel uit mijn lijden verlost, wat dus circa 110 minuten duurde.

Dat deze film mede zo waardeloos is, komt ook de door de zeer slechte cast, die nergens weet te overtuigen en waar ik ook totaal geen binding (het was eerder ontbinding) mee had. Tom Cruise (wederom in de rol van Jack Reacher) vind ik normaal gesproken wel een leuke en goede acteur om te zien in films, maar dit is toch echt zijn slechtste rol tot nu toe in een film en hij speelde zijn rol ook vooral op de cruisecontrol Hij heeft nu zeker ook zijn beste tijd gehad, maar probeert dat o.a. te verbloemen met een botox gezicht. De overige cast bestond voor mij vooral uit onbekende acteurs en actrices (eigenlijk ook geen echte mooie) zoals Cobie Smulders (in de rol van majoor Susan Turner, die haar mannetje staat), Danika Yarosh (in de irritante, van het soort dat je het bloed onder de nagels haalt en je ook het liefst achter het behang zou willen plakken, rol van Samantha, waarvan Jack Reacher denkt dat hij de vader is) en Patrick Heusinger (in de rol van de ingehuurde slechterik, die moet afrekenen met Jack Reacher, majoor Susan Turner en Samantha aangaat).

Nee, dit goedkope dertien in een dozijn en clichematige tweede deel in de Jack Reacher reeks, was gewoon zonde van mijn tijd en ook zonde van mijn geld. Van mij hoeft er in ieder geval geen derde Jack Reacher film meer te worden gemaakt. Man man man, wat een slechte film was dit.

Niet meer of minder dan een dertien in een dozijn flauwe cliché thriller / actie. Het verhaal bied niets nieuws of verrassends en alles is wel eens een keertje verfilmd in andere films (o.a. James Bond en Mission: Impossible) en dan beter. Het verhaal weet ook nauwelijks te boeien en spannend wordt het nergens. Ook de cast kon me nergens echt overtuigen, Chris Pine en Kevin Costner deden het nog verdienstelijk (meer ook niet) maar Keira Knightley vond ik gewoon tenenkromend slecht en ze zag er ook niet uit. Ook de slechterik, gespeeld door Kenneth Branagh (tevens de regisseur) met zijn overdreven nep Russisch accent, was weinig overtuigend. De film kijkt zich nog enigszins redelijk weg en dat is het dan ook. Deze film ben je waarschijnlijk ook weer snel vergeten en dat is geen slechte zaak.

Vroeger als kind zijnde vond ik films uit het genre Fantasy / Avontuur altijd wel leuk om te zien, maar nu vele jaren later behoort dit genre toch wel tot één van mijn minst favoriete genres (daar valt ook Romantiek en Animatie onder) want ook deze Fantasy / Avontuur film vond ik maar saai, flauw, langdradig, traag en vooral kinderachtig. Dat laatste (kinderen) is natuurlijk ook de doelgroep voor deze film en die zullen er ongetwijfeld van smullen.

Ondanks dat het verhaal me niet echt kon bekoren (was nog wel redelijk vermakelijk), moet ik wel zeggen dat het er visueel (o.a. de effecten zoals de geanimeerde reuzen) allemaal aardig uitzag en dat het einde er wel wezen mocht (het gevecht met de reuzen, welke ook veel actie bevat). De cast doet het verdienstelijk en bevat ook een paar bekende acteurs zoals Ewan McGregor en Stanley Tucci (zorgde ook voor een beetje humor). De mannelijke hoofdrolspeler Nicholas Hoult (in de rol van Jack) kon me eigenlijk niet echt bekoren (ik vond hem maar een saaie piet) en hetzelfde geldt voor de vrouwelijke hoofdrolspeler Eleanor Tomlinson (in de rol van Isabelle de dochter van de koning), die er wel qua uiterlijk wezen mocht.

Niet meer dan leuk om eens gezien te hebben (eigenlijk ook weer niet ) en dit is ook een film welke ik weer snel vergeten zal zijn, wat in mijn geval ook niet erg is.

Prima thriller die ook nog eens spannend was. Prima gespeeld door Richard Gere maar vooral door Bruce Willis.

Een paar leuke grappen maar voor de rest zeer flauw en al eens vaker uitgevoerd. Zal ongetwijfeld in 3D leuker zijn.

De beginjaren (2000 t/m 2002) van Jackass bij MTV waren best leuk en ook de eerste Jackass bioscoop film, te weten "Jackass: The Movie (2002)", was nog enigszins leuk en die film heb ik destijds ook in de bioscoop gezien. Maar "Jackass Number Two (2006)" en "Jackass 3D (2010)" vond ik al vreselijk slecht en hetzelfde geldt eigenlijk voor deze totaal overbodige "Jackass Forever".

Bij "Jackass Forever" kijk je vooral naar oude mannen (40ers en 50ers en dan doel ik op Johnny Knoxville, Steve-O, Chris Pontius, Dave England, Wee Man, Ehren McGhehey en Preston Lacy) die vernederd worden (vooral Dave England en Ehren McGhehey) en dat aangevuld met wat nieuwe personen, waaronder de vrouw Rachel Wolfson en een nog vetter varken dan Preston Lacy (hij schijt ook in zijn broek), namelijk Zach Holmes (hij heeft in ieder geval veel meer vet dan IQ). Ryan Dunn kon er natuurlijk niet meer bij zijn (niet dat ik hem miste) en gelukkig was ook de over het paard getilde Bam Margera er niet meer bij.

Deze "Jackass Forever" bestaat uit ongeveer circa 40 flauwe scenes (met inderdaad vooral de nadruk op de kastijding van het mannelijke geslachtsdeel) en wel de volgende:

01) Opening met introductie cast: 1,0*

02) The human ramp: 0,5*

03) The Dum Dum game: 0,5*

04) Silence of the lambs: 0,5*

05) Bodysurfing: 0,5*

06) Bees on Steve-O's penis: 0,5*

07) Furniture shopping: 1,0*

08) Musical chair bags: 0,5*

09) The flight of the Icarus: 0,5*

10) The quite game: 1,5*

11) The cup test: 1,5*

12) The hockey cup test: 1,0*

13) Pogo stick: 0,5*

14) Cobra kai rules: 0,5*

15) The underwater exploding fart: 1,0*

16) The swing: 1,0*

17) The spider helmet: 1,5*

18) The platform: 0,5*

19) Dirty dancing: 0,5*

20) The marching band: 1,0*

21) Brewsqueeze: 0,5*

22) Balls boxer: 0,5*

23) Bicycle backhand: 1,0*

24) The triple wedgie: 0,5*

25) Scorpion botox: 1,0*

26) Toilet: 0,5*

27) Gold chair slide: 0,5*

28) Wee Man v.s. the bird: 1,0*

29) Pig semen: 0,5*

30) The electric tap dance: 1,0*

31) The boar-kake: 0,5*

32) The lie detector test: 2,5*

33) The ball flap: 1,0*

34) The bullring: 2,5*

35) The vomitron: 1,5*

36) Aftiteling: 2,0*

De gegeven punten per scène zijn gebaseerd of ik erom moest (glim)lachen. Naarmate het einde, vond ik de filmpjes wel wat leuker worden (o.a. die met de beer en de stier) en ook moest ik een keer glimlachen toen Johnny Knoxville zei (tijdens "The vomitron"):

"I love the smell of paintballs in the morning".

Maar voor de rest heb ik vrijwel nergens om moeten (glim)lachen en het beste van deze Jackass film vond ik nog het horen (ook overigens tijdens "The vomitron") van het nummer "Where Eagles Dare" van de Amerikaanse hardcorepunkband "The Misfits".

Nee deze piemel, balzak, poep, kots en sperma humor was niet bepaald aan mij besteedt. Wil ik een film met kots zien, dan kijk ik wel naar "Slow Torture Puke Chamber (2010)".

Het eerste deel vond ik nog wel aardig maar deze vond ik dus echt geen reet aan (er zaten misschien 2 a 3 leuke scene's in waarom ik heb moeten lachen). Zeer saai en allemaal wel eens gezien. Dat deze een hoger punt gemiddelde heeft dan het eerste deel verbaasd me wel enigszins, ik had eigenlijk verwacht dat deze ergens in de flop-lijst zou staan. Maar zo zie je maar weer dat smaken verschillen. Ik vond het vreselijk en een ander vond hem briljant. Misschien ben ik inmiddels te oud voor deze gein.

Opzicht wel een leuke film om de vakantie mee af te sluiten en eindelijk ook weer eens een recente film, want de laatste tijd moest ik bij gebrek aan nieuwer materiaal het toch vooral doen met oudere films (met name uit de jaren 70).

Persoonlijk vind ik deze film beter en ook leuker dan de "Jackass" films want die vond ik te overdreven. In deze film worden tenminste niet wetende personen heerlijk op de hak genomen door Johnny Knoxville die de rol van "Grandpa" (vond hem wel lijken op Paul Newman in de film "The Color of Money (1986)") zeer leuk speelde. Ook komen in deze film zijn talenten als stuntman naar voren bij o.a. de bed scene (geweldig ook de reactie van de zwaar ontdane en geschrokken vrouw) en de speelgoed attractie.

Er zitten genoeg grappige scenes (scene in de bar waar "Ladies Night!!" was, was echt geweldig, maar ook het gedoe omtrent de pinguïn, de schijt scene in het restaurant, de scene met de bikkers en natuurlijk het gedoe bij de Miss-wedstrijden voor kinderen) in de film maar ook een aantal flauwe (o.a. vast hangen in het frisdrank apparaat, de reactie van het publiek was dan wel weer geweldig want men deed niets behalve dan filmen met hun mobieltje) en ook wordt het op een gegeven moment wat langdradig. Maar omdat de film niet echt lang duurt was dat gelukkig niet echt vervelend.

Qua verhaal stelt het natuurlijk allemaal weinig voor, maar daar moet deze film het ook niet van hebben. De film moet het het hebben van Johnny Knoxville en de onwetende personen (levert echt regelmatig geweldige reacties op) die hij heerlijk op de hak neemt. De rol van het jochie Jackson Nicoll stelt eigenlijk niet zoveel voor (hij deed het wel goed en had er duidelijk ook veel plezier in) en fungeert vooral om bepaalde reacties van personen uit te lokken. De scene waarbij hij een vrouw uitmaakt als stripper (ik moet eerlijk bekennen dat de vrouw er ook wel zo uitzag met haar enorme borsten en hoe ze gekleed was) was wel leuk en zijn hoogtepunt is tijdens de Miss-wedstrijden voor kinderen. Gewoon geweldig was dat Ook de kleine rol van Greg Harris (als de vader van het jochie) is wel noemenswaardig en hij speelde uitstekend tijdens de scene met de bikkers.

Opzicht heb ik me prima vermaakt met deze leuke film en heb ik ook regelmatig hard moeten lachen en dat was volgens mij ook de bedoeling van deze film.

P.S. de aftiteling is zeker ook de moeite waard waar o.a. aan de onwetende personen (na afloop van een scene want anders was het waarschijnlijk regelmatig zeer uit de hand gelopen op een hardhandige manier) die op de hak zijn genomen wordt verteld dat het om een film gaat.

Er zitten wel een aantal leuke filmpjes in en de Slayer muziek aan het begin was wel gaaf. Leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

Vond het een boeiende film. Adrien Brody en Keira Knightley spelen voortreffelijk in deze film. Je moet wel goed blijven opletten bij deze film.

Maakt men een Nederlandse film die hoofdzakelijk zich afspeelt in Amerika wordt er wederom veel in geschreeuwd en gevloekt (o.a. met seks termen). Ook speelt Carice van Houten weer de typische rol van zeikwijf wat ze vaak speelt in een Nederlandse film. Bij aanvang van de film dacht ik nog "ben benieuwd wanneer de eerste seks zichtbaar is" en vrijwel meteen na deze gedachten kwam het al voor in de film (er viel weliswaar geen tiet of piemel te zien, maar toch).

Qua verhaal (roadmovie) vond ik het met name in het eerste uur weinig voorstellen (oogde ook allemaal zeer goedkoop) en ook de cast kon me niet echt bekoren met als dieptepunt Holly Hunter die ik toch wel eens beter heb zien spelen. Maar aangezien ze meespeelde in een Nederlandse productie zal ze wel aan lager wal zijn geraakt. De zussen van Houten vielen ook tegen waarbij ik wel moet zeggen dat waar Carice van Houten iets te weinig op de plank heeft het bij Jelka van Houten in goede proporties aanwezig is

Ondanks dat het een matige film is, kijkt hij wel nog redelijk weg.

"In this room lived John Fitzgerald Kennedy and his wife, Jacqueline,

during the two years, ten months, and two days he was President of the United States:

January 20, 1961 - November 22, 1963 "

Indien ik een aantal Amerikaanse presidenten moet opnemen, dan kan ik er waarschijnlijk makkelijk 10 opnoemen, maar moet ik een aantal presidentsvrouwen opnoemen, dan kom ik waarschijnlijk niet verder dan een handjevol en daaronder valt dan ook Jacqueline Kennedy (of sinds ze hertrouwd is Jacqueline Kennedy Onassis). Vrijwel iedereen weet wat er destijds met president John F. Kennedy is gebeurt (doodgeschoten) en de meesten hebben daarvan waarschijnlijk ook de beelden van gezien en ook de beelden m.b.t. de begrafenisstoet, maar hoe Jacqueline Kennedy dit allemaal heeft ervaren en verwerkt, is me onbekend en dat wordt in deze Biografie / Drama film dan ook mooi en zeker ook tragisch weergegeven.

In dit verhaal wordt Jacqueline Kennedy (gespeeld door Natalie Portman) geïnterviewd in Hyannis Port, Massachusetts (waar Jacqueline Kennedy dan woont) in 1963, m.b.t. haar eigen versie van de gebeurtenissen omtrent John F. Kennedy, omdat ze zich niet kan vinden wat de pers over hem geschreven heeft, vlak na zijn dood. Ze behandelen hem volgens haar als een stoffig oud ding. M.b.t. "de gebeurtenissen", betreft het de periode van vlak voor de aanslag op haar man John F. Kennedy, tot aan zijn begrafenis. Oftewel de periode waarin ze de liefde van haar leven verloor, maar tevens de liefde won van het volk.

Indien je niets weet over John F. Kennedy en Jacqueline Kennedy, dan moet je deze film zeker niet kijken, want dan zal je deze film vooral als saai en langdradig ervaren. Persoonlijk kon me het verhaal zowel interesseren en boeien en vond ik het op bepaalde momenten ook best ontroerend. Wat dat betreft heeft Jacqueline Kennedy zich destijds kranig gedragen (eerst ben je nog de vrouw van de president en na de dood van de president wordt je min of meer al bij het grofvuil gezet) en heeft ze de begrafenis (o.a. marcheren met de doodskist met John F. Kennedy door de straten van Washington D.C.) van haar man op schitterende wijze geregeld (natuurlijk ook een mooi eerbetoon aan hem) en dat ondanks veel weerstand (omdat men een begrafenis in deze stijl gevaarlijk vond m.b.t. eventuele verdere aanslagen). Origineel was het wel niet, want ze heeft gewoon de begrafenis van Abraham Lincoln gekopieerd, die destijds (15 april 1865, oftewel bijna 100 jaar eerder) ook werd doodgeschoten. Overigens was het ook wel leuk dat je via Jacqueline Kennedy nog wat weetjes te horen krijgt over John F. Kennedy, zoals voordat men ging slapen ze eerst nog wat muziek draaiden op een antieke platenspeler en dat de titelsong van de musical "Camelot" van Lerner en Loewe, tot de favorieten van hem behoorden. Tijdens het interview vergelijkt ze daarom ook haar jaren in het Witte Huis (daarin heeft ze haar gelukkigste jaren gehad) met die van Koning Arthurs mythische "Camelot".

De film wordt naar een hoog niveau getild door Natalie Portman (in de rol dus van Jacqueline Kennedy, die met 64 jaar natuurlijk veel te vroeg gestorven is op 19 mei 1994) en wat dat betreft was het zeker verdiend dat ze genomineerd was bij de Oscars van 2017 als beste vrouwelijke hoofdrolspeler (die weliswaar is gewonnen door Emma Stone, vanwege haar rol in de Muziek / Komedie film "La La Land (2016)". Omdat ik die film nog niet heb gezien, kan ik niet oordelen of dat terecht was). Ook was het mooi gedaan, dat men soms originele beelden van vroeger heeft verwerkt in dit verhaal en ook vraag ik me af of men tijdens de rondleiding door het witte huis, de echte stem van Jacqueline Kennedy heeft gebruikt, want de manier van praten van Natalie Portman met stemgeluid erbij, kwam bij die scenes wat raar over. Visueel gezien werd ook alles fraai in beeld (inclusief de gedetailleerde beelden van John F. Kennedy toen hij werd doodgeschoten, waarbij een flink gat in zijn hoofd is te zien met stukjes van zijn hoofd liggend op de kofferbak) gebracht en spat de jaren 60 stijl van het scherm.

Omdat het in dit verhaal vrijwel enkel en alleen om Jacqueline Kennedy draait, komt de overige cast er wat karig vanaf, maar desondanks deden ze het wel verdienstelijk zoals Billy Crudup (in de rol van de journalist die het interview met Jacqueline Kennedy doet en die verder niet bij naam wordt genoemd. Hij heeft tijdens het interview veel respect voor Jacqueline Kennedy en zegt op het einde tegen haar "U liet de voorbije dagen uw stempel achter op dit land. Dat is het verhaal"), Peter Sarsgaard (in de rol van Bobby Kennedy die zich ontfermd over Jacqueline Kennedy en die nota bene een aantal jaren later, 6 juni 1968, ook werd doodgeschoten tijdens campagne), John Hurt (in de rol van priester, waar Jacqueline Kennedy volgens Bobby Kennedy steun bij moet zoeken), John Carroll Lynch (in de rol van Lyndon B Johnson, die na de dood van John F. Kennedy de nieuwe president werd van Amerika en die tijdens de terugvlucht van Dallas in de "Air Force One" wordt beëdigd, met de aanwezigheid van Jacqueline Kennedy en de doodskist met John F. Kennedy erin) en Greta Gerwig (in de rol van Nancy Tuckerman, die voor Jacqueline Kennedy werkte in het Witte Huis).

Al met al vond ik dit een mooie, interessante en tragische Biografie / Drama film (tevens een mooi eerbetoon aan Jacqueline Kennedy) met een uitstekende Natalie Portman in de rol van Jacqueline Kennedy. Omdat de film ook maar iets van 90 minuten duurt, kijkt hij ook wel lekker weg.

Niet bepaalds Quentin Tarantino's beste werk. Het verhaal is niet echt boeiend en duurt ook gewoon te lang. Er zitten best een aan aantal leuke momenten bij maar vergeleken met Pulp Fiction stelt het allemaal weinig voor. Samuel L. Jackson, Robert De Niro en Bridget Fonda vond ik best aardig spelen maar hoofdrolspeelster Pam Grier vond ik dramatisch en vond ik ook niet echt passen in deze film.

Deze Actie / Drama film was afgelopen nacht te zien op de televisiezender "AMC" en ik heb deze film een tijdje geleden ook al eens gezien, maar schijnbaar heb ik hem destijds geen punt gegeven en er ook geen persoonlijke mening over geschreven (bij deze dus). Er staat genoteerd dat deze film circa 90 minuten duurt, maar de versie welke ik heb gezien, duurde maar 70 minuten. Dus misschien heb ik het moeten doen met een aangepaste versie.

In dit verhaal draait het om Dinah Hunter (Yvette Mimieux), producente van reclamespots, die een nieuw leven wel beginnen en daarom verhuist van Los Angeles naar New York. Onderweg wordt ze beroofd door een stel jonge lifters en zonder auto, geld en papieren komt ze terecht in een restaurant, waar ze wilt telefoneren. De uitbater van het restaurant probeert haar te verkrachten en als de politie arriveert, beweert hij ijskoud dat ze hem wou bestelen. Omdat de politie haar niet wilt geloven, wordt ze opgesloten in een gevangeniscel op het politiebureau en dat is nog maar het begin van haar lijdensweg.

Hoewel het verhaal zeker niet hoogstaand of origineel, is het wel een vermakelijke (kijkt lekker weg) en vrije harde film, waarin de vrouw Dinah Hunter zich staande moet houden in een wereld van criminelen en verkrachters (was in jaren 70 veelvuldig het geval en toen was ook vaak van toepassing dat actie, geweld en seks, het succes van een film kon garanderen) en daarbij krijgt ze heel veel voor haar kiezen.

Zo krijgt ze ruzie met een arrogante opdrachtgever over een reclame waarbij een vrouw op een paard rijdt (is volgens de opdrachtgever te seksistisch), betrapt ze haar man met een andere jongere vrouw, te weten Candy (gespeeld door Marciee Drake, die topless rondloopt), als ze thuiskomt, wordt ze bijna benadeelt tijdens het afrekenen in een wegrestaurant, wordt ze beroofd van haar auto, geld en papieren, wordt ze bijna verkracht in een restaurant, gelooft de politie haar verhaal niet en komt ze terecht in een gevangeniscel op het politiebureau, wordt ze verkracht (best heftig in beeld gebracht en daarbij zijn ook de borsten van Yvette Mimieux in beeld te zien) in de gevangeniscel door een politieagent, doodt ze de politieagent met een krukje (zie filmposter), vlucht ze met een andere gevangene, te weten Coley Blake (Tommy Lee Jones), en worden ze achterna gezeten en beschoten door de politie.

Als je dat allemaal leest zou je zeggen dat ze rijp is voor een inrichting of dat ze uit het leven wilt stappen, maar dat is niet het geval en ze houdt zich eigenlijk best goed staande. Het verhaal draait natuurlijk ook om haar en na circa 25 minuten verschijnt pas Tommy Lee Jones (in de rol van crimineel Coley Blake) voor het eerst in beeld, als hij ook wordt opgesloten in een gevangeniscel op het politiebureau en dan vanwege moord. Vanaf dan ontspoord het verhaal eigenlijk ook en zien we eigenlijk alleen nog maar wat flauwe actie, waarbij Dinah en Coley op de vlucht zijn voor de politie en waarbij Dinah uiteindelijk gewond raakt (kogel in haar schouder) door de politie en Coley zelfs gedood wordt door de politie, als hij probeert te voet verder te vluchten door een stadje waar een authentieke parade aan de gang is.

De romantiek tussen Dinah en Coley (waarbij ze in een lange en saaie scène samen wat praten, drinken, roken en uiteindelijk samen gaan slapen in een bed) was best onnozel en kwam ook totaal niet geloofwaardig over, maar dat geldt eigenlijk voor alles in deze film. De jaren 70 sfeer is wel overal aanwezig en voor Tommy Lee Jones was het één van zijn eerste hoofdrollen in een film en je kon toen al goed zien dat hij een talentvolle acteur was.

De cast doet het overigens best verdienstelijk en vooral natuurlijk de twee hoofdrolspelers in het verhaal te weten Yvette Mimieux (die na iedere gebeurtenis terug wilt gaan om uitleggen wat er gebeurt is) en Tommy Lee Jones. Verder was het leuk om een jonge Robert Carradine (in de rol van Bobby Ray, die samen met zijn vriendin een lift krijgen van Dinah Hunter en die haar dan beroven van haar auto, geld en papieren) te zien en hij is natuurlijk o.a. bekend van de flauwe komische jaren 80 films "Revenge of the Nerds". Mary Woronov (in de rol van Pearl, die een oogje heeft op Coley Blake) vond ik wel iets weghebben van onze Nederlandse actrice Halina Reijn.

Al met al een leuke en vooral gewelddadige typische jaren 70 Actie / Drama film om eens gezien te hebben en dan eigenlijk vooral vanwege Tommy Lee Jones in één van zijn eerste hoofdrollen in een film.

P.S. de filmposter is best fraai en wat erop te zien is, komt ook echt voor in het verhaal.

Wel een aparte film met een prima spelende Tim Robbins. Elizabeth Peña vond ik ook aardig acteren. Ik zie de laatst genoemde graag in films spelen (vind haar best een mooie vrouw).

Het verhaal is best boeiend alleen het einde snap ik niet en vond ik ook zeer raar. Heeft hij alles zitten te dromen op de operatietafel ? Wel een zeer knappe droom dan als hij in de toekomst kan kijken?

Wat gebeurt er met je leven als je ten onrechte beschuldigd wordt van seks met een kleuter? Regisseur Thomas Vinterbergs toont in "Jagten" de pijnlijke keerzijde van onze veroordelende tijdgeest.

In Jagten volgen we Lucas (Mads Mikkelsen), een gescheiden kleuterleider en parttime vader die niet bang is te ravotten met de jongetjes op het schoolplein. Maar als Klara (Annika Wedderkopp), het meisje uit zijn groep en de vijfjarige dochter van Lucas’ beste vriend Theo (Thomas Bo Larsen), uit kinderlijke boosheid een zin laat vallen over de penis van Lucas, breekt in het dorp al snel de hel los.

Centraal in "Jagten" staat de groeiende isolatie van Lucas, die nergens meer welkom is en steeds minder weet over het onderzoek naar hem en de gedachtegang van zijn vrienden, met uitzondering van zijn puberzoon Marcus (Lasse Fogelstrom) en een paar vrienden uit zijn jachtclub. Het drama dat zich ontvouwt, is alles behalve een opeenvolging van snelle actie, maar kenmerkt zich door een langzame opbouw met plotselinge erupties van emoties, frustraties en twijfel. Deze verhaallijn zorgt niet alleen voor spanning, maar ook voor een identificatie met Lucas en zijn onschuld.

Tegelijkertijd blijft de vraag knagen wie dan wél schuldig is aan de situatie. Regisseur Thomas Vinterberg versterkt die vraag door de keuze voor een enigszins passieve hoofdpersoon, die in de eerste instantie verzuimt om zichzelf tegenover zijn omgeving te verdedigen. Ook de rol van de twijfelende vader van het vijfjarige meisje komt in een aantal scherpe scènes aan bod. Wie vooral overblijven als schuldigen zijn de meer anonieme dorpelingen die bedreigingen uiten en de vijfjarige Klara zelf. Maar kun je een kleuter verwijten dat ze liegt over iets waar ze niks van snapt?

Ondanks de vele aanwijzingen die duiden op Lucas onschuld heeft regisseur Thomas Vinterberg weinig nodig om bij de kijker een aantal momenten van twijfel te creëren. Zo volstaat een pauze in een conversatie over een vermeende kelder in het huis van Lucas om de kijker even te doen geloven dat hij toch iets te verbergen heeft. Jagten verwijst sterk naar de hedendaagse overspannen tijdgeest waarin het fenomeen van kindermisbruik in de kinderopvang en op scholen ons iets te bekend voorkomt, en waarin ook onterecht verdachten van pedofilie nooit meer echt onschuldig kunnen zijn. Mads Mikkelsen werd dankzij zijn aangrijpende vertolking in 2012 in Cannes uitgeroepen tot beste acteur.

Net zoals "Fransman" (bedankt voor het tippen van deze film), heb ik me ook goed vermaakt met deze Misdaad / Drama film (een vrouwengevangenisfilm) en vooral vanwege hoofdrolspeelster Sara Malakul Lane, die namelijk zeer regelmatig bloot (de eerste keer al na circa vijf minuten) te bewonderen is en die behoorlijk rondborstig is (weliswaar twee ferme siliconenborsten).

Toen ik tijdens de opening van het verhaal zag dat deze film gemaakt is door "The Asylum" (de meeste films van hun zijn gewoon zooi en bevatten tergend slecht acteerwerk en prehistorische computereffecten), had ik wel mijn bedenkingen, maar deze film is gewoon goed te doen en dit is zeker ook geen vrouwengevangenisfilm zoals die vooral in de jaren 70 werden gemaakt, hoewel er best veel douche scènes in te zien zijn en ook is een perverse gevangenisdirecteur aanwezig.

In "Jailbait" maak je kennis met de getalenteerde 17-jarige Anna Nix (Sara Malakul Lane) die Cello speelt. Deze jonge vrouw doodt per ongeluk haar drinkende stiefvader, als hij haar probeert te verkrachten. Ondanks dat ze onschuldig is, wordt ze veroordeeld tot 4 tot 9 jaar in een maximaal beveiligde jeugdgevangenis en daar belandt ze in een regelrechte hel, want ze valt in de smaak bij zowat elke vrouwelijke gevangene en ook de gevangenisdirecteur en al snel moet ze zichzelf zien te redden in deze nietsontziende wereld.

Ondanks dat deze film het vooral moet hebben van lesbische seks (o.a. een bef scène), gevechten, een perverse gevangenisdirecteur en heel veel frontaal vrouwelijk naakt (buiten Sara Malakul Lane die bijna om de haverklap bloot te bewonderen is, zien we verder ook nog wat bloot van o.a. Jennifer Robyn Jacobs en Erin O'Brien en dat tijdens de lesbische scènes met Sara Malakul Lane), zat het verhaal (met hier en daar wel de nodige clichés) eigenlijk ook best aardig in elkaar (wel een voorspelbaar verloop) en krijg je o.a. veel drama te zien.

Zo wordt Anna (die zich wel probeert te weren, want als haar lichaam haar niet kan redden, dan moeten haar vuisten haar beschermen) regelmatig in elkaar geslagen en geschopt, wordt ze regelmatig verkracht door de gevangenisdirecteur, raakt ze aan de drugs (eerst softdrugs maar naderhand harddrugs) en probeert ze ook zelfmoord te plegen.

Hoewel de gevangenis voor Anna een hel is, zijn er ook bepaalde personen in de gevangenis die zich om haar ontfermen zoals verpleegster Jane Machara (Samantha Cardona), die uiteindelijk wordt dood gestoken, haar celgenoot Genie (Jennifer Robyn Jacobs) en eigenlijk ook Kody (Erin O'Brien), hoewel ze meestal een haat-liefdeverhouding met elkaar hebben. Uiteindelijk komt Anna ook vervroegd vrij (omdat ze seksopnames heeft gemaakt van de gevangenisdirecteur) en hoeft ze dus niet meer met het ding van de gevangenisdirecteur te spelen, maar kan ze weer spelen met haar eigen ding, namelijk de Cello (dat is ook te zien in de laatste scène van het verhaal)

Van de cast had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar hoofdrolspeelster Sara Malakul Lane deed het best verdienstelijk en ze was ook een mooie vrouw om naar te kijken. En dat we zeer regelmatig haar twee ferme siliconenborsten mochten aanschouwen, is natuurlijk mooi meegenomen. Ze is overigens ook een paar keren volledig bloot te bewonderen (o.a. bij de aankomst in de gevangenis, waar ze zich volledig moet uitkleden voor inspectie). Steve Hanks als de perverse gevangenisdirecteur Frank Baragan deed het overigens ook verdienstelijk en voordat hij gearresteerd wordt, heeft hij regelmatig mogen snoepen (beter gezegd misbruik gemaakt) van Anna. Ik moest op een gegeven moment ook om hem lachen, toen hij tegen haar zij:

"Goed, jij wilt niet terug de isoleercel in. Dan ga je me de beste pijpbeurt geven die je ooit hebt gegeven"

En dat doet ze dan ook maar, waarna ze tijdens het douchen moet kotsen.

Al met al heb ik me gewoon goed vermaakt met deze Misdaad / Drama film, die in een vrouwonvriendelijk sausje is gegoten. Vanwege de MeToo-beweging zullen dit soort films voorlopig ook wel niet meer gemaakt worden en sindsdien is bloot in een film ook een zeldzaamheid geworden.

Dit is één van de eerste films (beter gezegd zijn derde) van Rock-'n-roll idool Elvis Presley (oftewel "The King"), toen hij nog een veelbelovend acteur was, en in deze film is ook één van zijn muzikale klassiekers te horen, namelijk het bekende en aanstekelijke nummer "Jailhouse Rock".

In dit verhaal draait het om de opvliegende Vince Everett (Elvis Presley), die tijdens een gevecht in een bar per ongeluk een tegenstander doodt, waarbij hij wordt veroordeeld tot een lange gevangenisstraf. Hij komt terecht in een cel samen met de zekere Hunk Houghton (Mickey Shaughnessy), die countrymuziek maakt. Hunk leert Vince gitaar te spelen, en dat Vince een goede leerling is, blijkt uit het succes dat hij heeft in een live televisie uitzending van een gevangenisshow.

Zowel muziek en drama zijn uitstekend afgewogen in dit scenario van Guy Trosper, naar een verhaal van Ned Young, die je als kijker een onthullende blik toont achter de schermen van de muziekwereld met zijn onbetrouwbare managers en corrupte reclamejongens (dat is tegenwoordig eigenlijk niet anders). Elvis Presley was zelf verantwoordelijk voor de choreografie van de gevangenisshow en het werd In beeld gebracht door Robert Bronner. Er bestaat overigens ook in een ingekleurde versie van "Jailhouse Rock".

Al met al een leuke en vermakelijke Drama / Muziek film, welke zich lekker wegkijkt en dit is zeker ook één van de betere films van Elvis Presley.

Deze komische Horror film (een vampierenfilm) is o.a. te zien op "Film1" en trok vooral mijn aandacht vanwege het meespelen van schreeuwkoningin Barbara Crampton, die vroeger in de jaren 80 regelmatig te zien was in horrorfilms, zoals "Re-Animator (1985)", "From Beyond (1986)" en "Puppetmaster (1989)" en ook was ze te zien in Brian De Palma's Thriller / Mystery film "Body Double (1984)".

Gevangen in een huwelijk met predikant Jakob Fedder (Larry Fessenden), zoekt de vijftiger Anne Fedder (Barbara Crampton) troost bij een oude vriend, te weten Tom Low (Robert Rusler). Een flirt die uitmondt in een bizarre, bloederige inwijding. Herboren als vampier, komt Anne voor een verscheurende keuze te staan: een opwindend, onsterfelijk bestaan aan de zijde van de vampier The Master (Bonnie Aarons) of de terminale treurnis als Jakobs vrouw.

In de kern gaat "Jakob's Wife" over een relatie die al heel lang eenzijdig is. Alle ogen zijn gericht op haar man Jakob als leider van de gemeenschap en als zijn vrouw voelt Anne een druk om de schijn op te houden als een goede, hardwerkende, liefhebbende echtgenote van een predikant. Alle dromen die ze had als jonge vrouw werden opgeborgen vanwege haar comfortabele en betrouwbare relatie met Jakob, maar ze begint zich af te vragen waarom ze het één en ander zou moeten opgeven. Zal Jakob zijn manieren kunnen veranderen om Anne te betrekken bij de relatie in wat een gelijkwaardig partnerschap zou moeten zijn en zal Anne haar hervonden assertiviteit gebruiken en opkomen voor het leven en de onafhankelijkheid die ze verdient?

Hoewel het allemaal niet hoogstaand is (dit is ook een B-film) en misschien ook wat aan de flauwe kant is, is "Jakob's Wife" best sfeervol en weet het verhaal opzicht ook te vermaken (het duurt wel eventjes voordat het opgang komt) en dat komt vooral door de leuke hoofdrollen van Barbara Crampton en Larry Fessenden. Hoewel Barbara Crampton inmiddels al aardig in de zestig is, vond ik haar er nog best mooi uitzien (o.a. in de rode jurk met fel rode lippen) en er is zelfs wat naaktheid van haar te zien in de vorm van het tonen van haar borsten (zo toont ze o.a. een borst aan Jakob waarna ze gepassioneerd met elkaar gaan vrijen op de vloer en ook zie je wat van haar borsten als ze in bad ligt). In "Jakob's Wife" is Barbara Crampton betrouwbaar, bloederig, opwindend en grappig als de vrouw van een prediker wiens sombere leven wordt verstoord door de kus van een vampier.

Omdat dit toch vooral een komische (o.a. de scène bij de supermarkt en tandarts) horrorfilm is, met de nadruk op droge humor, wordt het wel nergens eng, spannend of schokkend. Wel is er hier en door wat gore te zien met nekken die worden doorgesneden en het bloed gutst over alles en iedereen. Wat dat betreft zijn er geen halve maatregelen genomen en overdreven (o.a. het kotsen van bloed) en komische vertoningen met bloed, worden natuurlijk altijd gewaardeerd en zelfs als ze contrasteren met de huiselijke focus van de film.

Barbara Crampton en Larry Fessenden (is net zoals Barbara Crampton ook een horroricoon) maken deze film vooral het kijken waard en verder zijn er nog verdienstelijke rollen van Jay DeVon Johnson als Sheriff Mike Hess, Sarah Lind als Carol Fedder (oftewel de zus van Jakob Fedder) en Armani Desirae als het jonge nieuwsgierige meisje. De rol van de laatste was vooral komisch (m.b.t. haar nieuwsgierigheid en de vragen die ze stelde) en vooral als Jakob en Anne een lijk gewikkeld in een doek naar buiten dragen en in de achterbak van hun auto willen leggen.

De vampier "The Master" (Bonnie Aarons uit "The Conjuring" en "The Nun" franchise), deed me overigens erg denken aan de vampier uit "Salem's Lot (1979)" en net zoals in "Salem's Lot" wordt ook deze vampier op het einde gedood en wel door Jakob en Anne.

Al met al is "Jakob's Wife" best een leuke en vermakelijk horrorkomedie met een hart om eens gezien te hebben en zeker vanwege het meespelen van Barbara Crampton en de film duurt met circa 90 minuten ook niet lang.

Redelijk waargebeurt drama, maar ook erg cliché. Hoewel het verhaal niet hoogstaand is en min of meer ook een 13 in een dozijn verhaal is (zou het goed doen op een zender als de EO), wist het me wel te boeien en met de uitvoering zat het ook wel goed. Het was leuk gedaan dat de twee verhalen (het slechte pad van James en de omkeer van James) mooi door elkaar heen vloeide. Dat deze film net boven de middelmaat uitsteekt is mede te danken aan een aantal bekende acteurs zoals James Woods (speelde goed) en Ving Rhames.

Al met al leuk om eens gezien te hebben, maar meer ook niet en dit is ook typisch een film die je snel weer vergeten bent.

P.S. die Taissa Farmiga (als Sarah) vond ik wel een leuke en vooral lieve verschijning. Dat ze de veel jongere zus is van Vera Farmiga is goed te zien, want qua uiterlijk lijken ze veel op elkaar.

Niet meer dan een vermakelijke dertien in een dozijn eenvoudige (draait om verleden, afrekening en wraak) Western / Drama film, waarvan het verhaal vol zit met clichés en ook nog eens zeer voorspelbaar is. De vele flashbacks (ter uitleg en verduidelijking omtrent de situatie omtrent van Jane) halen al het tempo uit het verhaal en maken het verhaal ook langdradig. De flashbacks (gericht op het verleden) vond ik persoonlijk wel interessanter dan de huidige situatie omtrent Jane.

In dit verhaal draait het om Jane Hammond wiens huidige man Bill Hammond zwaar gewond (acht kogels in zijn rug) terugkeert naar huis en die achterna gezeten wordt door de meedogenloze bendeleider John Bishop en zijn wraakzuchtige metgezellen (waaronder zijn broer Vic Bishop) die met hem willen afrekenen (dat heeft te maken met Jane Hammond). Omdat Bill meer dood is dan levend en zichzelf, Jane en hun dochtertje Katie niet kan beschermen tegen John Bishop en zijn wraakzuchtige metgezellen, besluit Jane om hulp te gaan zoeken bij haar voormalige liefde, die tevens een revolverheld is, Dan Frost. Omdat Dan inmiddels een enorme haat heeft opgebouwd tegen Jane en vooral tegen diens huidige man Bill, wilt hij haar in eerste instantie niet helpen, maar uiteindelijk gaat hij haar en diens man toch helpen (lekker cliché). Daarbij komt dan het verleden (via flashbacks) van Jane ter sprake en ook waarom ze Dan heeft verlaten en waarom ze getrouwd is met bendelid Bill.

Het verhaal begon opzicht nog wel aardig, maar zodra Jane hulp gaat zoeken bij haar voormalige liefde Dan, wordt het allemaal maar een clichematige en voorspelbare bedoeling, waardoor het verhaal ook niet echt weet te boeien (laat staan dat het ergens spannend werd) en het eigenlijk ook een langdradige (zeker het eerste uur) bedoeling wordt. Dat laatste komt mede door de vele dialogen in combinatie met de flashbacks (ter uitleg en verduidelijking). Hier en daar zit er gelukkig wel wat harde actie in het verhaal en de laatste 30 minuten van het verhaal zijn best aardig (inclusief de laatste flashback waar o.a. Jane als hoer werd gebruikt) en zijn zelfs wat ontroerend en misschien zelfs verrassend (zeker m.b.t. de eerste dochter van Jane, te weten Mary, van wie werd aangenomen dat ze verdronken was). Het einde zelf was behoorlijk cliché en ook zeer voorspelbaar, maar aan de andere kant ook wel mooi.

Visueel gezien zag het er allemaal wel aardig uit en zeker wat betreft de landschappen en decors en natuurlijk ook Natalie Portman, die het wel niet meer dan verdienstelijk deed in haar rol van Jane Hammond. Dat geldt ook voor de overige cast zoals Joel Edgerton in de rol van Dan Frost (revolverheld en voormalig liefde van Jane) en Noah Emmerich in de rol van Bill Hammond (bendelid en huidige man van Jane). Ewan McGregor had ik eigenlijk niet herkend in de rol van slechterik John Bishop en echt overtuigend vond ik hem de rol ook niet spelen, wat dat betreft deed Boyd Holbrook in de rol van Vic Bishop (de broer van John) het iets beter als slechterik.

Niet meer dan een redelijke Western / Drama film die vanwege het clichematige en voorspelbare verhaal niet echt weet te boeien, maar wel nog enigszins weet te vermaken. Omdat de film maar iets van 90 minuten duurt, kijkt hij ook lekker weg en 90 minuten kijken naar Natalie Portman is natuurlijk ook niet bepaald een straf.

In 1970 was de Amerikaanse Janis Joplin (o.a. bekend van de cover "Me and Bobby McGee"") de voorloper van Amy Winhouse, namelijk een talentvolle zangeres die op haar 27ste ten onder ging aan de combinatie van drank, drugs en prestatiedruk.

In deze Documentaire / Biografie film (die vol zit met niet eerder vertoond materiaal) volgen we Janis Joplin levensloop aan de hand van haar persoonlijke brieven die ze schreef aan haar familie, vrienden en collega's. De documentaire slaat daarbij geen nieuwe paden in wat betreft de vorm of inhoud, maar het doet verder wel deugdelijk zijn werk. We zien Janis Joplin o.a. bij "Monterey Pop" en natuurlijk "Woodstock". Wat de film bovenal laat zien, is dat Janis Joplin zich alleen op het podium thuis voelde, en daarbuiten altijd diep ongelukkig is geweest.

Al met al een fijne journalistieke Documentaire / Biografie film over muzieklegende Janis Joplin, die in 1970 overleed aan een overdosis heroïne.

Mooi romantisch/drama met best wel een tragische wending (ik zag het niet aankomen). Gotaro Tsunashima maar vooral Toni Collette (zag er naakt ook zeer fraai uit) deden het prima. Het verhaal zit goed in elkaar en wordt tevens zeer mooi verfilmd. De romance die ontstaat tussen Toni Collette en die ietwat onhandige Gotaro Tsunashima werd zeer mooi in beeld gebracht. Verder zagen de beelden van Australië er regelmatig fraai uit.

Dit was echt een marteling om uit te kijken. De film was gewoon zeer saai en zeer slaap verwekkend en het verhaal kan me nauwelijks boeien. Er gebeurde eigenlijk helemaal niets in deze film (ik had op zijn minst wat actie verwacht). Dat was misschien ook de bedoeling van deze film maar maak er dan geen film over of kort hem in, want zo saai als deze heb ik ze lang niet meer gezien. 2 uur is veel te lang voor deze zeer saaie film.

Deze film heeft niets te maken met Jarhead (2005) en deze film speelt zich ook niet eens af in Irak maar ergens in Afghanistan. Ook is deze film geen "Drama", maar niet meer dan een flauwe "Actie" film met goedkope niets zeggende acteurs en actrices. Dat was bij Jarhead (2005) wel anders, hoewel ik aan die film ook weinig aan vond.

Deze clichématige dertien in een dozijn actiefilm met een flut verhaal stelt gewoon weinig voor en weet ook nergens te boeien. Ook vind ik het er allemaal relatief goedkoop uit zien maar zeker niet zo goedkoop als de gemiddelde "The Asylum" film, waar deze film wel iets van wegheeft. Er zit gelukkig wel redelijk wat actie (wel niet spectaculair) in, waardoor de film zich nog enigszins lekker wegkijkt. Met name het laatste gedeelte van de film bevat aardig wat actie. De onbekende cast acteert matig en weet nergens te overtuigen.

Al met al gewoon een matige bedoeling deze flauwe en goedkope actiefilm, welke ik bij toeval heb gezien op de zender HBO.

Met uitzondering van de eerste film "The Bourne Identity (2002)", ben ik nooit een fan geweest van de reeks en dit nieuwe deel (bijna 10 jaar later en ook in een heel nieuw tijdperk) brengt wat dat betreft daar geen verandering in. De film is opzicht wel vermakelijk om naar te kijken, maar het is vooral een herhaling van zetten (zoals het doodschieten van Nicky Parsons in het eerste gedeelte van het verhaal, wat ook al gedaan werd in de tweede film "The Bourne Supremacy (2004)").

Het verhaal (gewoon weer een kat en muis spel tussen Jason Bourne en de CIA) weet opzicht wel te vermaken, maar echt boeiend vond ik het eigenlijk nergens worden en al zeker niet spannend. Het tempo is best hoog en er gebeurt ook meer dan genoeg, waardoor de film eigenlijk nergens saai of langdradig werd. Ook zit er meer dan voldoende actie in en deze werd best fraai in beeld gebracht en datzelfde geldt voor de verschillende locaties (met name Las Vegas in het laatste gedeelte), waar het verhaal zich afspeelt. Het einde (eindgevecht tussen Jason Bourne en slechterik Asset) was best aardig en spectaculair en biedt natuurlijk ook weer mogelijkheden voor een nieuw vervolg.

Mede dankzij de cast is deze film vermakelijk om naar te kijken en vooral natuurlijk door Matt Damon in wederom de rol van Jason Bourne. Ook de nieuwkomers in het verhaal doen het leuk en dan doel ik vooral op Tommy Lee Jones (flinke wallen onder de ogen) in de rol van CIA Directeur Robert Dewey en Vincent Cassel in de rol van slechterik Asset, die van Robert Dewey ten koste van alles (hij doodt daarbij veel onschuldige personen), Jason Bourne moet uitschakelen. Alicia Vikander in de rol van Heather Lee (ze is min of meer de opvolger van Nicky Parsons), deed het in mijn ogen niet meer dan verdienstelijk, maar ze kan absoluut niet tippen aan de zeer ervaren acteurs Matt Damon, Tommy Lee Jones en Vincent Cassel.

Gewoon een vermakelijke bijna twee uren durende nieuwe Jason Bourne film, maar meer ook niet.

Alweer het 6e deel van de populaire jaren 80 slasher reeks "Friday the 13th" en deze film staat betiteld als "Jason Lives". En dit klopt ook want ondanks dat Jason Voorhees al tig keren in de vorige delen is doodgegaan, komt hij in deze film gewoon weer tot leven. Dit is overigens wel min of meer lachwekkend gedaan, want hij komt tot leven als op zijn graf de bliksem inslaat Je kunt eigenlijk stellen dat Jason Voorhees vanaf dit deel bovennatuurlijker is geworden en dat is tenminste weer iets nieuws in deze inmiddels uitgemolken reeks.

Het verhaal is eigenlijk weer een vervolg op het vorige deel en draait wederom om Tommy Jarvis die nu inmiddels volwassen is geworden. Tommy Jarvis wordt nu niet meer gespeeld door jaren 80 tienerster Corey Feldman, maar door Thom Mathews die vooral bekend is door zijn leuke rollen in "The Return of the Living De..." en het vervolg "Return of the Living Dead P...". Het verhaal speelt zich wel weer af rond zomerkamp Crystal Lake (staat nu bekend als Camp Forrest Green), wat de sfeer altijd ten goede komt en wat eigenlijk ook garant zou staan voor bloot. Maar helaas zit er in deze film juist geen bloot en dat valt dan misschien ook wel onder de noemer "vernieuwend", het had van mij overigens niet gehoeven want die Jennifer Cooke en Renée Jones had ik best bloot willen zien

Het concept van deze film is wel hetzelfde gebleven, maar ondanks dat keek deze film zich weer lekker weg. Ondanks de velen kills die de nu bovennatuurlijke Jason Voorhees maakt, is dit deel ook wat luchtiger door de humor die er nu in is verwerkt. Hierdoor vind ik dit 6e deel zelfs iets leuker (ondanks het gemis aan bloot) dan het vorige deel.

Gewoon weer een leuk 6e deel uit de "Friday the 13th" reeks, die zelfs iets vernieuwend is.