Opinions

Gezien de sterrencast in deze Drama film, had ik eigenlijk een boeiend, pakkend en ontroerend drama verwacht, maar wat ik kreeg voorgeschoteld, was niet minder dan wat sentimentele prietpraat met de nodige clichés erin en dat maar liefst circa 130 minuten lang.

Het eenvoudige verhaal (in een notendop, terugkerende zoon Hank Palmer, vanwege de plotselinge dood van zijn moeder, die zijn vader Joseph Palmer gaat helpen die verdacht wordt van moord en die daarbij tevens de familiebanden, te weten zijn vader en twee broers, opnieuw aanhaalt en ook zijn verleden. En m.b.t. het verleden wordt daarmee vooral zijn ex-geliefde Samantha Powell bedoeld) stelt eerlijk gezegd weinig voor en is vooral clichématig, langdradig en zeker ook flauw. Het verhaal wordt ook nog eens enorm aangedikt op Hollywood-achtige wijze door de vreselijke ziekte kanker (van toepassing op Joseph Palmer) en de liefdesperikelen en het verleden van Hank Palmer. In het verhaal werd een aantal keren letterlijk gebraakt (vooral door de nerveuze advocaat C.P. Kennedy) en dat moest ik ook regelmatig doen met alle sentimentele overdreven aangedikte onzin welke me werd voorgeschoteld en dat eigenlijk al vanaf de eerste tot de laatste minuut.

Buiten het tenenkrommende sentimentele gedoe gebeurt er eigenlijk verder weinig in deze film, want de rechtszaak, waarbij eigenlijk al snel duidelijk is dat vader Joseph Palmer schuldig is (hij wordt niet schuldig bevonden voor moord, maar wel schuldig bevonden voor doodslag en daarvoor krijgt hij dan 4 jaar gevangenis), stelt maar weinig voor en weet ook totaal niet te boeien en hetzelfde geldt voor het opnieuw aanhalen van de familiebanden en het verleden (waarbij Hank Palmer het in een café ook nog eens doet met dochter Carla van zijn ex-geliefde Samantha Powell). Het einde waarbij Joseph Palmer op een Hollowood-achtige wijze doodgaat, vond ik overigens tenenkromend slecht. Doordat er in het verhaal gelukkig wel wat luchtige humor (o.a. de anekdote in het café, m.b.t. het naar huis brengen van twee vrouwen, waarop Hank Palmer zegt "Ik breng jullie meisjes naar huis. Wie woont dichterbij ? Die met de slechte huid of die met sperma-adem ? ) voorkomt en het ook niet bepaald een straf is om naar te sterrencast te kijken, was deze film voor mij wel nog te doen en dat ondanks de veel te lange zit (hier en daar heb ik wel wat vooruit zitten te spoelen).

Van de sterrencast deden Robert Downey Jr. (in de rol van succesvolle advocaat Hank Palmer, die terugkeert naar huis) en Robert Duvall (in de rol van vader Joseph Palmer, die tevens rechter is) het best goed en vooral de laatste. Daarentegen tegen deden Vera Farmiga (in de rol van Samantha Powell, waar Hank Palmer vroeger iets mee had en beiden houden nog steeds van elkaar) en Billy Bob Thornton (in de rol van advocaat Dwight Dickham, die Joseph Palmer schuldig probeert te vinden) het gewoon slecht en dat is vooral te danken aan de flut rollen die ze moesten spelen, die ook nog eens zeer stereotype waren. Dat geldt eigenlijk ook voor Vincent D'Onofrio (in de rol van oudste broer Glen Palmer, die vroeger een succesvol honkballer had kunnen worden, maar door een auto ongeluk, waarbij Hank Palmer de bestuurder was, werd dat verhindert) en Jeremy Strong (in de rol van jongste broer Dale Palmer, die wat achtergesteld is qua geestelijke gezondheid).

Nee, deze clichematige en overdreven sentimentele Drama film was niet bepaald voor mij weggelegd en ik heb me er buiten de sterrencast en wat luchtige humor er dan ook nauwelijks mee vermaakt.

Ondanks dat deze film nu 50 jaar oud is verliest hij nergens aan kracht. Het verhaal is zeer boeiend en leerzaam en de cast doet het uitstekend. Met name Maximilian Schell als verdediger van de aangeklaagde Ernst Janning speelde zeer sterk en overtuigend. Ook Burt Lancaster in de rol van de aangeklaagde Ernst Janning deed het goed hoewel hij eigenlijk pas echt in het laatste uur aanbod kwam met een indrukwekkende speech. De film laat ook goed zien hoeveel invloed (met name door de Amerikanen zelf vanwege de opkomst van het communisme in Europa) er werd uitgeoefend op rechter Dan Haywood (prima gespeeld door Spencer Tracy) om een gunstig oordeel uit te spreken over de verdachten. Of hij zijn uitspraak liet beïnvloeden is te zien op het einde welke ik zeer goed vond.

De film duurt ruim 3 uur maar verveelt eigenlijk nergens, de enige stukken die ik een heel klein beetje saai vond waren de stukken met Mrs. Bertholt (gespeeld door Marlene Dietrich) die ook de rechter wilde beïnvloedde. Het was trouwens leuk om een William Shatner te zien in een bijrol. Het grootste gedeelte van de film speelt zich af in de rechtszaak, maar de beelden buiten de rechtszaak zien er fraai uit en geven het tijdsbeeld goed weer.

Best wel een aardige film met een uitstekend acterende Tilda Swinton (ze ging ook nog regelmatig uit de kleren ). De film duurt best lang maar verveelde eigenlijk niet. Sterker nog hij wist me best goed te boeien en het einde vond ik prima. De beelden zagen er ook best fraai uit.

Voor Kevin Sorbo-doekje begrippen is dit best een goede film. Het verhaal begint erg cliché maar krijgt gelukkig vrij snel een leuke wending waardoor het omslaat naar een boeiende en vooral leuke film. Ik moet zeggen dat het er niet bepaald zachtaardig aan toe gaat in deze film (van begin tot einde). Normaal erger ik me vaak aan Kevin Sorbo maar in deze film heb ik eerlijk gezegd genoten van zijn zwarte humor en zijn eigenaardige harde trekjes (de rol van psychopaat past wel goed bij hem). Ook Julia X mocht er wezen en ze stond ook haar mannetje. Helaas wordt de film, die lekker opdreef was, uiteindelijk enigszins verpest door de zeer irritante zus van Julia te weten Jessica.

Ik heb deze film overigens in 3D gezien welke ook volop aanwezig was maar helaas zag het er allemaal vrij plat uit. Dat laatste heeft natuurlijk te maken met het beperkte budget van deze film. De vaart is hoog waardoor het nergens echt saai (film duurt ook maar 85 minuten) of een vervelende bedoeling wordt, kortom gewoon een leuke film om eens gezien te hebben.

Dit was destijds één van de eerste films die ik zag op Filmnet (voorloper van Film 1 en Canal+). Het verhaal is best aardig en zeer avontuurlijk en de cast deed het best leuk, met name Robin Williams. Echt origineel vond ik de film overigens niet want hij deed me o.a. denken aan House II (1987) waar zoiets ook wel werd gedaan. Maar deze film is goed te bekijken, vooral voor de jongeren.

De Fantasy / Avontuur film "Jumanji (1995)" met Robin Williams in de hoofdrol vond ik destijds best vermakelijk. In die film speelden een stel kinderen een betoverd bordspel, waardoor hun huis een complete jungle werd.

In dit soort van vervolg worden juist vier tieners een videogamevariant van het spel ingezogen. De grootste schrik is nog wel dat ze daar in gamepersonages veranderen. Zo wordt o.a. de nerd opeens een held met het uiterlijk van Dwayne ‘The Rock’ Johnson, ziet het tutje tot haar afschuw uit als Jack Black en heeft de stoere rugbyspeler (weliswaar American football) het uiterlijk en de piepstem van Kevin Hart. Dat levert een aantal komische situaties op (zeker in het begin), maar de meeste humor is toch vooral wat flauw en kinderachtig in deze pretentieloze Avontuur / Fantasy (de genres Actie en Komedie zijn zeker ook van toepassing) film, die meer op tieners dan op kinderen is gericht.

Visueel gezien mocht de film er wel wezen en de bekende cast doet het leuk en daarbij is Karen Gillan een leuke en mooie vrouw om naar te kijken. Natuurlijk krijg je op het einde ook nog het bekende nummer "Welcome To The Jungle " van Guns N' Roses te horen.

Het was inderdaad best een originele film en visueel was het ook nog te doen maar mijn god wat een trieste uitvoering heeft men ervan gemaakt. Het hele verhaal weet nauwelijks te boeien laat staan dat het ergens spannend wordt. Ook krijg je nergens een band met de personages die ook nog eens dramatisch slecht spelen en nergens weten te overtuigen, met name dan hoofdrolspeler Hayden Christensen. Het enige positieve aan deze film was de duur van amper 90 minuten en Diane Lane.

Inderdaad niet meer dan een redelijke waargebeurde Avontuur / Biografie film over de joodse jonge avonturier Yossi Ghinsberg (Daniel Radcliffe), waarbij deze verfilming eigenlijk diepgang mist om er een echt sterke en interessante film van te maken.

Het lijkt ook wel of regisseur Greg McLean meer geïnteresseerd was in het laten zien van wat voor effect Ghinsbergs gevecht voor survival had op zijn lijf dan op zijn psychische gesteldheid. Wat dat laatste betreft maakt hij zich er makkelijk vanaf door Ghinsberg te laten hallucineren, terwijl die scènes (die ook best flauw zijn) niet echt passend zijn bij de toon van de film. Het erotisch hallucineren met en over Amie (Lily Sullivan) en over Natasha Pruchniewicz (een Casino fantasie vrouw, die hem min of meer een natte droom bezorgd, wat in dit geval wordt veroorzaakt door regen) vond ik overigens wel leuk en mooi om te zien

Het gedeelte waarbij de drie jonge mannen samen besluiten met de mysterieuze Karl (Thomas Kretschmann) het Amazonegebied in trekken, vond ik persoonlijk het sterkste gedeelte in deze film en het einde was best mooi. Wat er na de film te lezen was over Karl en Marcus (één van de drie jongen mannen die met Karl meegaat als de groep besluit uit elkaar te gaan), was best heftig.

Ellen Page vond ik al zeer irritant spelen in Hard Candy en in deze film vond ik haar ook best irritant (zeker in het eerste uur). De andere hoofdrol spelers vond ik stukken beter. Zeker de ouders en de vriendin van Juno vond ik best goed en ook grappig. Het sullige vriendje van Juno was eigenlijk ook een aanfluiting.

Het verhaal gaat opzicht wel en het einde is eigenlijk best aardig. Jammer dat Ellen Page de hoofdrol speelde in deze film, met iemand anders zou de film ongetwijfeld beter zijn geweest.

Ondanks dat het er visueel allemaal wel fraai uitzag, stelt het cliché verhaal van deze Actie / Sciencefiction film behoorlijk tegen en hetzelfde geldt voor de uitvoering ervan die ook nog eens veel te lang duurt.

De film zal inderdaad hoofdzakelijk gemaakt zijn voor tieners, want als volwassen vond ik het allemaal maar flauw, saai, kinderachtig en ook behoorlijk cliché waardoor het verloop van het verhaal zich makkelijk laat raden. Het verhaal zit overigens slecht in elkaar en is ook niet altijd goed te volgen. Zeker in het begin had ik zoiets van "waar gaat dit in hemelsnaam over". Normaal stopt men bij dit soort films de nodige humor erin, maar hier ontbrak elke soort van humor en werd er maar slecht, saai en emotieloos geacteerd door o.a. de hoofdrolspelers Mila Kunis (het is een mooie meid, maar echt goed acteren kan ze helaas niet) en Channing Tatum. Er zat ook totaal geen chemie tussen beiden. De overige bekende cast zoals Sean Bean en Oscarwinnaar Eddie Redmayne stellen ook teleur en acteren op routine. De verschillende personages worden ook niet echt uitgediept en sommigen personages die in het begin van het verhaal nog voorkwamen, verdwijnen naderhand spoorloos.

Het enige goede aan deze film is het visuele gedeelte, de kostuums en de special effecten want die mochten er zeker wezen, maar voor de rest is dit gewoon een dertien in een dozijn kinderachtige Actie / Sciencefiction film om snel te vergeten.

Typische Spielberg productie. Het verhaal is goed en ook boeiend en de special effects zijn schitterend. Alleen jammer dat vaak in Spielberg films kinderen een hoofdrol moeten spelen, want dan weet je ook meestal wat eigenlijk de doelgroep is. Jeff Goldblum en Sam Neillvond ik best goed.

Deze film was een groot kassucces in 1993.

Opzicht was het wel goed dat een andere regisseur het stokje van Steven Spielberg overnam want dan kwam er tenminste een andere wending in de Jurassic Park films. Dit verhaal verschilt gelukkig totaal van de eerste twee delen en gelukkig komt deze film snel op gang. De dinosaurussen zien er in dit deel overigens ook fraai uit en bovendien zitten er ook een paar nieuwe in (helaas wederom raptors die ook in de vorige twee delen veelvuldig werden toegepast). Met de actie in de film zit het ook wel goed en dat geldt ook zeker voor de vele fraaie beelden. Helaas kan dat niet over de cast gezegd worden want buiten Alessandro Nivola en Sam Neill was de rest behoorlijk triest met als dieptepunt de irritante Téa Leoni die eigenlijk ook totaal niet kan acteren. De rol van William H. Macy was een beetje misplaatst in deze film. Maar al met al was bit best een aardige film en vond ik hem beter dan het tweede deel.

Ondanks dat ik niet al te hoge verwachtingen had van deze Jurassic World film (de vorige drie delen vond ik niet meer dan redelijk), is deze film me juist goed bevallen en vind ik het zelfs een beetje jammer dat ik deze film niet in de bioscoop heb gezien in 3D.

Het verhaal (draait om een genetisch gemanipuleerde, de bezoekers en sponsoren van het park vinden namelijk gewone dinosaurussen een beetje te "gewoon", levensgevaarlijke dinosaurus, genaamd "Indominous Rex", die op een slimme wijze ontsnapt uit zijn verblijf) mag dan wel niet heel vernieuwend zijn, maar het zat wel goed en leuk in elkaar en wist zeker ook te boeien (soms zelfs wat spannend). Ondanks dat er weer een paar kinderen in meespelen, vond ik deze film juist niet kinderachtig en ging het er juist soms best hard en grof aan toe en werd dat ook bepaald niet onaardig in beeld gebracht. Buiten dat het er soms hard en grof aan toe gaat, is het verhaal op bepaalde momenten ook vrij luchtig (zeker in de eerste 30 minuten) en wordt daarin regelmatig leuke droge en cynische humor toegepast (vooral op conto van Jake Johnson in de rol van Lowery, die operator is in de controlekamer van het park). Wat ook leuk was gedaan, was dat er in deze film werd verwezen naar de eerste "Jurassic Park" film uit 1993 en dat bepaalde elementen daarvan zelfs weer even te zien zijn in dit verhaal, zoals de jeeps. Sterker nog, dit verhaal speelt zich gewoon af 22 jaar na Jurassic Park op hetzelfde fraaie eiland Isla Nublar.

Wat deze film vooral zo goed en leuk maakt is de uitvoering van het verhaal. Zo ziet visueel alles er weer schitterend uit inclusief de toegepaste speciale effectenen en zagen de dinosaurussen er weer indrukwekkend en ook best realistisch uit. Je ziet weer een aantal bekende dinosaurussen uit de vorige films zoals de velociraptors, oftewel de Raptors (die in dit verhaal ook een positieve rol hebben en er werd ook een leuke opmerking overgemaakt "hadden we die maar gehad tijdens Tora Bora"), maar ook weer een paar nieuwe zoals de genetisch gemanipuleerde Indominous Rex (die is opgebouwd uit eigenschappen van een T-Rex, Raptor, inktvis voor kleurverandering en groei en boomkikker om zich te verbergen voor thermische technologie) en de gigantische zee dinosaurus Mosasaurus. De scenes met de dinosaurussen waren zeer fraai en ze gingen ook geregeld lekker te keer zoals de geweldige scene met de ontsnapte vliegende dinosaurussen uit de volière die de Jurassic World bezoekers massaal aanvallen. De mens probeert natuurlijk ook de uitgebroken dinosaurussen te bestrijden met wapens (o.a. via een helikopter), maar dat is niet altijd even succesvol en dan druk ik me nog zacht uit. Het einde van het verhaal is misschien wel het hoogtepunt van de film met het geweldige eindgevecht tussen de dinosaurus Indominous Rex en de dinosaurussen T-Rex (welke men heeft losgelaten om de Indominous Rex te bestrijden) en de Raptors. Ook heeft de zee dinosaurus Mosasaurus een aandeel in dit spectaculaire eindgevecht.

Ook de gehele cast deed het in deze film leuk en goed en dat geldt vooral voor de beide hoofdrolspelers Chris Pratt (in de rol van onderzoeker/trainer Owen die het gedrag van dinosaurussen onderzoekt en traint en in zijn geval gaat het dan om de Raptors waarmee hij een nauwe band heeft) en vooral de fraaie rondborstige roodharige Bryce Dallas Howard (in de leuke rol van operationeel manager Claire van het park). Beiden vormen een leuk duo in deze film (uiteraard raken ze ook verliefd op elkaar) en de laatste was een genot om naar te kijken en dat was ook enigszins van toepassing op Katie McGrath (in de korte rol van Zara die op de twee kinderen, Claire is de tante ervan, moet passen), die overigens geweldig te grazen werd genomen door de dinosaurussen. Uiteraard speelt er ook weer een persoon mee in deze film die min of meer de slechterik is en die werd gespeeld door Vincent D'Onofrio die soms wel leuke cynische opmerkingen maakte.

Al met al heb ik me gewoon prima vermaakt met deze leuke en goede film en die me ook vanaf de eerste tot de laatste minuut wist te vermaken. Dat het misschien niet allemaal vernieuwend is, clichématig is en ook vrij voorspelbaar is, mag de pret zeker niet drukken. Persoonlijk vond ik dit de leukste en beste Jurassic film tot nu toe.

Het dinotijdperk dat in 1993 spectaculair aanbrak met "Jurassic Park" komt na bijna dertig jaar ten einde met dit zesde deel in de reeks. Niet met de kracht van een komeetinslag helaas, maar meer als een laatste oprisping.

"Jurassic World Dominion" speelt zich vier jaar na de verwoesting van Isla Nublar af, waarbij de dino's in de mensenwereld terecht zijn gekomen. Een nieuwe rangorde wordt bepaald in de natuur en niemand kijkt meer op als er ergens een stegosaurus langsloopt. Owen Grady (Chris Pratt) en Claire Dearing (Bryce Dallas Howard) leven afgelegen in de bossen om het jonge meisje Maisie Lockwood (Isabella Sermon), die bij hun woont als hun adoptiedochter, te beschermen. Als zij toch gekidnapt wordt, begint een race tegen de klok om haar van haar ontvoerders te bevrijden. Ondertussen is Ellie Sattler (Laura Dern) de kwade bedoelingen van chemiebedrijf "Biosyn" van miljonair Lewis Dodgson (Campbell Scott) op het spoor, die dino-DNA gebruiken om de wereldvoedselvoorziening te beheersen, en ze roept daarbij de hulp in van Alan Grant (Sam Neill) en Ian Malcolm (Jeff Goldblum).

Leuk voor de fans is de aanwezigheid van de helden uit de eerste trilogie, te weten Alan, Ellie en Ian, die Owen en Claire komen bijstaan in hun strijd. Deze veteranen krijgen ook nog opvallend veel te doen, aangezien de superieure plotlijn volledig aan hen gewijd is. De eerste helft biedt nog aardig popcorn vermaak, met een enerverende achtervolging van Velociraptors op Owen op een motorfiets op Malta als hoogtepunt. Maar het script is wel erg onnozel, en de climax ronduit saai. Er gebeurt van alles in deze film, maar constant zit je je toch af te vragen waar de dinosauriërs gebleven zijn. Toegegeven, er zitten een paar leuke scènes in en leuk zijn ook de vele verwijzingen naar voorgaande films en Ian blijft een fantastisch personage dat ook nu weer de ene spitsvondige oneliner na de andere op het publiek loslaat. Alleen vraag je je af wat deze film eigenlijk nog te maken heeft met het gecreëerde universum. En dat is vooral een grote ontgoocheling na het zien van de laatste beelden van "Jurassic World: Fallen Kingdom (2018)".

Want wat zou er nu leuker zijn dan een wereld waarin mens en dinosaurus samen moeten leven? Denk aan de oneindige mogelijkheden wanneer je alledaagse uitstapjes kan mengen met gevaarlijke dino-incidenten. Integendeel, men verplaatst de actie naar een afgelegen locatie in de Italiaanse Dolomieten en op een bepaald moment waan je je zelfs in een James Bond film om even later Indiana Jones te zien passeren... of toch bijna. Hoe langer de film doorgaat, hoe slechter de situatie wordt. Er zijn genoeg momenten om met je ogen te rollen vanwege de overdreven stupiditeit en onlogica in het plot. Dat "Jurassic World Dominion" vervolgens ook nog eens afsluit met een anti-climax is ook een tegenvaller. Dat dino gevecht is ongeïnspireerd en duurt hooguit twee minuten. Geen spanning, geen sensatie én geen emotioneel afscheid voor de personages.

Het moet wel toegegeven worden dat het wederzien van de oude "Jurassic Park" crew, Sam Neill, Laura Dern en Jeff Goldblum, leuk is. De kritische en knorrende stem van paleontoloog Alan Grant (Sam Neill), de emotionele en behulpzame touch van Dr. Ellie Sattler (Laura Dern) en de wetenschappelijke en grappige take van de wereldberoemde wiskundige Dr. Ian Malcolm (Jeff Goldblum). Ze zijn als oude wijn die nu, vanwege de leeftijd, lekkerder smaakt. Dat wil niet zeggen dat de nieuwe crew, Chris Pratt en de roodharige scream queen Bryce Dallas Howard, het niet goed doen. Voor een actiefilm zijn ze perfect, want ze rennen, springen en schreeuwen. Maar waar zij de jeugdige energie symboliseren, is de oude crew de wijsheid en de nostalgie.

Natuurlijk zien we ook nog de nodige andere acteurs en actrices, zoals Isabella Sermon in de rol van Maisie Lockwood die de kleindochter is van John Hammond's businesspartner Benjamin Lockwood en waarvan we gaandeweg leren dat ze gekloond is. Verder zien we Campbell Scott in de Steve Jobs / Elon-Musk achtige rol van Lewis Dodgson, BD Wong als de altijd geconflicteerde en intern gepijnigde Dr. Henry Wu en DeWanda Wise als de stoere piloot Kayla Watts. Vooral Dewanda Wise is een fijne aanwezigheid op het scherm en ze weet, met haar zwoele blik en koperkleurige ogen, de aandacht vast te houden.

Al met al is "Jurassic World Dominion (2022)" als afsluiter in de reeks een tegenvaller. De film weet op bepaalde momenten te vermaken en de dino's, o.a. een zwemmende vogelraptor en een blinde dino met megaklauwen, zien er wederom fantastisch uit (er is gebruik gemaakt van een combinatie van computer gegeneerde beelden, visuele effecten, en animatronica). Maar het grootste probleem is toch het verhaal. Waar de film met ruim 2,5 uur alle tijd heeft, lijkt er erg weinig tijd besteed aan het overkoepelende verhaal. Aan de ene kant heb je het verhaal van Owen en Claire die Maisie proberen te beschermen van de buitenwereld. En aan de andere kant heb je het verhaal van Ellie die achter de kwade bedoelingen van chemiebedrijf "Biosyn Corporation" komt en samen met Alan op onderzoek uitgaat. Gelukkig zijn er wel nog zekerheden in het Jurassic-universum, want de T-Rex wint altijd

Deze Actie / Avontuur film (oftewel het vijfde deel in de "Jurassic Park / World" reeks) heb ik vorig jaar al gezien, maar door omstandigheden (de periode dat ik hier ook bepaalde tijd afwezig was) heb ik er destijds geen review over geschreven en bij deze nu alsnog

Na drie "Jurassic Park" films blies "Jurassic World" in 2015 de dino’s-op-drift formule wat nieuw leven in en dat met frisse personages en verbeterd effectenwerk. In dit vervolg geregistreerd door J.A. Bayona (o.a. de regisseur van de Drama / Thriller film "Lo Imposible (2012)") dreigen de overgebleven dino’s in het verlaten park te worden uitgeroeid door een vulkaan, wat dierenvrienden en los-vaste geliefden Claire Dearing (Bryce Dallas Howard) en Owen Grady (Chris Pratt) uiteraard niet kunnen tolereren.

Na een veelbelovende openingsscène verandert "Jurassic World: Fallen Kingdom" in een rampenfilm. De evacuatie van de dino's tijdens een apocalyptische vulkaanuitbarsting levert spectaculaire en zelfs hartverscheurende momenten op, maar langzaam begint het plot te rammelen. Want In de tweede helft verplaatst de actie zich naar het vasteland. De prehistorische beesten worden ondergebracht in een kasteel (daarin loopt dan natuurlijk een gevaarlijke dino) om vervolgens te worden geveild. Het is een lachwekkend concept en het plot wringt zich in allerlei bochten om de stommiteit van de schurk, te weten Eli Mills (Rafe Spall), te verantwoorden.

"Jurassic World: Fallen Kingdom" blijft vasthouden aan deze kinderlogica en de dino's gedragen zich tevens niet meer als dieren, maar als monsters of brutale schoothondjes. Het zuigt alle spanning en realiteit uit de film en maakt dit vervolg tot een saaie blockbuster. Een grotere zonde kan een Jurassic Park-film niet begaan. Ook de vele domme personages en het irritante kind Maisie Lockwood (Isabella Sermon), die een onthulling te horen krijgt die haar wereld ondersteboven keert, maken dit een cartooneske versie dat je niet te serieus moet nemen, het probleem is alleen dat de film zichzelf wel serieus neemt.

Het eind van "Jurassic World: Fallen Kingdom" maakt je warm voor een vervolg (waar de cast van "Jurassic Park" en "Jurassic World" samenkomen) met een opzet dat al vele malen interessanter is dan dit gehele tweede deel in de "Jurassic World" reeks. Het is duidelijk dat deze film alleen is geproduceerd als overbrugging om bij dit derde deel uit te komen. Visueel gezien zag het er natuurlijk weer allemaal fraai uit en de dino’s zien er levensecht uit, en dit realisme wordt verder ondersteund door het geluid. Niet alleen de karakteristieke brul van de T-rex, ook de kleine stapjes van kleinere beesten of het getik van gigantische klauwen op een houten vloer.

Van de cast deden Chris Pratt, als de vrijpostige dierentrainer en raptor-fluisteraar Owen Grady, en Bryce Dallas Howard (ik vond haar wel minder mooi uitzien dan in "Jurassic World (2015)"), als oud Jurassic Park-manager Claire Dearing, het nog verdienstelijk (wel zijn deide rollen dit keer aanmerkelijk fletser) en verder was het leuk om Jeff Goldblum (natuurlijk weer in de rol van Dr. Ian Malcolm, die hij ook al speelde in de eerste twee "Jurassic Park" films) weer in een bescheiden rol terug te zien. Ook is het leuk dat de bekende acteur James Cromwell een rol heeft als miljardair Benjamin Lockwood, die door ziekte erg is verzwakt.

Maar al met al is "Jurassic World: Fallen Kingdom" meer van hetzelfde en de dino’s kennen we nu wel.

Toch wel weer een aparte en bijzondere Alex van Warmerdam film. Het verhaal (ontstaan en einde jurk) vond ik zeer leuk gevonden en zat ook prima in elkaar. Verder bevatte de film wederom typische Alex van Warmerdam zwarte humor en seksuele escapades. Het eerste uur van de film was echt genieten en de talloze figuren met hun dialogen waren schitterend, helaas vond ik het laatste half uur wat minder (ook ietwat saai) en ging Alex van Warmerdam wat meer op de serieuze kant wat ten koste ging van de humor. De cast deed het overigens prima en ik moet zeggen dat Ariane Schluter met haar fraaie lichaam altijd een genot is om te kijken en bovendien kan ze ook nog eens prima acteren. Er zitten in de film trouwens een aantal bijzondere scènes waaronder de muziek in het begin (apen muziek ) en de scene met het varken (is een varken je te min ). Ook de scene met de tuinman die met jurk langs de deuren ging was geweldig alsook de perverse treinconducteur (gespeeld door Alex van Warmerdam ). De geweldige en aparte Alex van Warmerdam dialogen zijn in deze film ook weer volop aanwezig:

Heeft u nog oude kleren voor Afrika, vrouw gooit de jurk naar beneden waarop de jongen zegt "maar er zitten allemaal vlekken (modder) op". Waarop de vrouw zegt "het is toch voor Afrika"

Heb nauwelijks kunnen lachen met deze film. Er zitten een paar leuke scenes in maar het merendeel vond ik saai. Het leukste was nog de vrouw (stripper) van Danny DeVito wat in het echt zijn eigen dochter (Lucy DeVito) is.

Hoewel het genre Komedie / Romantiek zeker niet tot mijn favoriete films genres behoort, was dit wel een leuke en vermakelijke luchtige film, met een eveneens mooi einde.

Het dertien in een dozijn en misschien ook wel zoetsappige verhaal zit qua uitvoering wel mooi en leuk in elkaar (ook sfeervol vanwege de romantisch toon) en weet zeker ook te vermaken en er valt ook genoeg te (glim)lachen (o.a. in het begin waarin beide hoofdrolspelers op een leuke manier worden geïntroduceerd en de antichrist priester), maar het verloop ervan is natuurlijk wel behoorlijk voorspelbaar. Ondanks dat het einde van het verhaal zich makkelijk laat raden, was het einde wel mooi en misschien ook een beetje ontroerend. Visueel gezien zag het er ook wel allemaal aardig uit en groot aandeel daarin heeft de fraaie stad San Francisco. Omdat de film ook maar iets van 90 minuten duurt en het tempo best hoog is (er gebeurt ook voldoende), kijkt hij opzicht ook lekker weg en vond ik het nergens saai of flauw worden, wat wel vaak het geval is bij Komedie / Romantiek films. Deze film heeft overigens wel de typische opbouw van een Komedie / Romantiek film, want het eerste gedeelte van het verhaal is vooral komisch en het tweede gedeelte vooral romantisch.

Degene die deze film vooral genietbaar maken zijn de cast en vooral natuurlijk beide hoofdrolspelers Reese Witherspoon (in de rol van dokter Elizabeth, die in coma ligt vanwege een auto-ongeluk) en Mark Ruffalo (in de rol van landschapsarchitect David, die Elizabeth aantreft in zijn juist gehuurde appartement, terwijl ze in coma ligt in een ziekenhuis. Hij is ook de enige persoon die haar kan zien en uiteraard raken ze verliefd op elkaar terwijl ze elkaar in het begin niet kunnen uitstaan) die ook duidelijk zichtbaar een band/chemie met elkaar hadden en dat is natuurlijk ook wel belangrijk in een romantisch verhaal. Opzicht was de combinatie ook wel gewaagd, want Reese Witherspoon vind ik vaak irritant (was ze wel natuurlijk toen ze overdreven aan het zingen was, maar dat was ook zo bedoeld) en Mark Ruffalo is in het algemeen vrij saai.

Ook de overige cast deed het leuk en verdienstelijk, waarbij ik Jon Heder (in de rol van Darryl, die een gave heeft om geesten te begrijpen) een leuke en humoristische toevoeging vond en Ivana Milicevic (in de rol van sexy en single appartement bewoonster Katrina) vooral een mooie toevoeging vond. Geweldig was daarbij de manier hoe ze David probeerde te verleiden en dat ook nog eens op een begripvolle en sympathieke manier. Verder vond ik het leuk om Dina Spybey-Waters (in de rol Abby, die de zus is van Elizabeth), met haar aparte hoge stem, en Donal Logue (in de rol van Jack, die de vriend is van David) weer eens terug te zien.

Al met al een leuke en vermakelijke Komedie / Romantiek film om eens gezien te hebben en dan vooral vanwege de leuke samenwerking tussen de hoofdrolspelers Reese Witherspoon en Mark Ruffalo.

Nadat ik eerder de matige biografie van Brittany Murphy heb gezien via de Drama film "The Brittany Murphy Story", was het nu de beurt aan deze Komedie / Romantiek film, welke ik toevallig voorbij zag komen op Film 1. Ik had hem wel beter niet kunnen kijken want het is allemaal behoorlijk flauw en ook slecht. De film is destijds ook niet voor niets genomineerd geworden bij de Golden Raspberry Awards voor slechtste acteur (Ashton Kutcher), slechtste bijrolactrice (Brittany Murphy) en slechtste koppel op het scherm (hun beiden).

In deze film draait het om het pas getrouwde jonge stel Sarah (gespeeld door Brittany Murphy, die ik vanwege haar grote ogen altijd wel leuk vond om te zien) en Tom (verdienstelijk gespeeld door Ashton Kutcher), die een huwelijks reis maken naar Europa. Daar volgt echter het ene probleem na het andere, waarbij ze moeten nadenken of ze wel voor elkaar bestemd zijn. Ook krijgen ze te maken met de vermogende ouders van Sarah, waaronder vader Mr. McNerney (gespeeld door David Rasche, die vroeger vooral bekend was van de komische detective serie " Sledge Hammer"), want die zijn niet blij met het huwelijk van hun dochter Sarah en ze vinden Tom maar een armoedzaaier en een loser. Om van Tom af te komen sturen ze daarom de mooie ex-vriend Peter (gespeeld door Christian Kane) van Sarah naar Europa, met als doel om Sarah en Tom uit elkaar te drijven. En daar draait het dan om in deze film.

Ashton Kutcher en Brittany Murphy spelen in deze film een pas getrouwd stel en tijdens het maken van deze film hadden de twee ook een relatie met elkaar en daarom komt het ook dat ze samen veel plezier hadden in deze film (is ook goed te zien). Maar als film stelt het allemaal weinig voor (en dan druk ik me nog zacht uit) en het clichématige en voorspelbare verhaal is zeer flauw en zelden ook maar grappig (hooguit een aantal glimlach momenten). Visueel ziet het er nog wel aardig uit en dan vooral natuurlijk de opnames gemaakt in Frankrijk en Italië (Venetië), maar ook Brittany Murphy met haar uitstraling. Qua schoonheid wordt ze misschien wel overtroffen door de fraaie Monet Mazur in de rol van Lauren. Ondanks dat de film maar iets van 80 minuten duurt is het verhaal behoorlijk langdradig en saai en hoe de film zal eindigen is natuurlijk zeer voorspelbaar.

Vanwege wijlen Brittany Murphy is deze film nog wel leuk om eens gezien te hebben, maar voor de rest is het gewoon een hele slechte Komedie / Romantiek film.

Dertien in een dozijn cliché romantische verhaal, maar ondanks dat keek hij wel nog enigszins redelijk weg (zeker in het begin) dankzij Queen Latifah die gewoon leuk speelt en er ook best aardig uitzag. De overige cast stelt niet zo veel voor, zeker Common die rol speelt van iemand met een IQ van een visstick. Paula Patton zag er overigens in de eerste 30 minuten heerlijk uit met haar fraaie decolleté. Het verhaal is zoals gezegd zeer cliché en ook behoorlijk flauw en hoe de film zal verlopen is dan ook makkelijk te raden. Het was wel weer eens leuk om de oudere dames Phylicia Rashad (uit de The Cosby show) en Pam Grier weer eens te zien.

Deze Actie / Avontuur (beter gezegd superheldenfilm) film heb ik gisteravond in de bioscoop (in een beweegbare D-Box stoel, wat opzicht wel geinig is) gezien en t.o.v. de vorige film, oftewel "Batman v Superman: Dawn of Justice (2016)", is deze film vermakelijker (vooral door de humor en de heerlijke actie) en vooral ook minder langdradig (duurt ook 30 minuten korter). Een echt goede film vond ik het echter ook weer niet, want het verhaal is zeker niet hoogstaand of diepgaand en de manier hoe men met de slechterik, te weten de geanimeerde "Steppenwolf", omgaat, is gewoon beneden niveau.

In dit verhaal draait het om Bruce Wayne / Batman (Ben Affleck), die de hulp inroept van nieuw gevonden bondgenoten, te weten Wonder Woman (Gal Gadot), The Flash (Ezra Miller), Aquaman (Jason Momoa) en Cyborg (Ray Fisher), om een nog grotere vijand, te weten "Steppenwolf" te verslaan. Hij wordt daarbij voortgedreven door zijn herstelde vertrouwen in de mensheid en tevens is hij geïnspireerd door de zelfopoffering van Superman (Henry Cavill).

Het dertien in een dozijn verhaal stelt opzicht niet veel voor en is eigenlijk ook best flauw. Ook is het een wat rommelige film, maar tegelijk is hij ook erg onderhoudend en dat mede door de personages. Verder gebeurt er genoeg om de aandacht erbij te houden, maar daarvoor moet regisseur Zack Snyder wel alles uit de kast halen. Zo springen we van de ene naar de andere wereld om de achtergronden van de nieuwe superhelden beter te leren kennen en ondertussen probeert de vijand "Steppenwolf" er alles aan te doen om terug te keren naar de tijd waarin hij oppermachtig was. De achtergrond van "Steppenwolf" als als de secondant van superschurk "Darkseid" en zijn rol als militair leider van de planeet "Apokolips" worden nauwelijks uitgelegd en bovendien val er bij hem geen sprankeltje charisma of persoonlijkheid te bespeuren. Kortom, gewoon een oninteressante vijand.

De vaart in het verhaal is opzicht best hoog en ook gebeurt er meer dan voldoende en met de actie zit het ook wel goed. Ook zijn een aantal nieuwe superhelden een leuke toevoeging in het verhaal en vooral de supersnelle "The Flash", gespeeld door Ezra Miller, die heerlijk op een kinderachtige manier (waarbij hij ook soms bang is) de fanboy speelt en zijn humor vond ik ook best geslaagd. De scène waarbij hij op Wonder Woman valt (met zijn gezicht op haar borsten), was best leuk en vooral omdat hij daar beschaamd over was. Na het actievolle maar toch ook teleurstellende einde (met name de manier waarop de climax van de film voor een einde zorgt, is behoorlijk slecht) van het verhaal, volgt nog een leuke scène met hem en superman, waarbij ze in een duel gaan uitmaken wie nu de snelste is.

De brommerige Aquaman, gespeeld door Jason Momoa, was ook wel een leuke toevoeging en natuurlijk is het ook heerlijk om de mooie Gal Gadot weer terug te zien als Wonder Woman in haar strakke outfit, waarbij met name haar billen regelmatig fraai in beeld werden gebracht. Hoofdrolspeler Ben Affleck als Bruce Wayne / Batman deed het best verdienstelijk en verder zien we een aantal oude bekende weer terug zoals Jeremy Irons (als Alfred die het hulpje is van Batman), J.K. Simmons (als Commissioner Gordon), Amy Adams (als Lois Lane) en Diane Lane (als Martha Kent die de moeder is van Superman). Alle vier hebben ze overigens wel maar een kleine rol in het verhaal en dat geldt eigenlijk ook min of meer voor Superman, die in deze film weer tot leven wordt gewekt en eigenlijk alleen te zien is tijdens de tweede helft van het verhaal.

Al met al is dit vooral een leuke en vermakelijke superheldenfilm die zich wel lekker wegkijkt (zeker in de bioscoop) en met circa 120 minuten ook niet te lang duurt, maar tevens is het ook een behoorlijke dertien in een dozijn film met een flauw verhaal en een uitermate oninteressante vijand.

Leuke animatie die me deed terugdenken aan de animaties uit de jaren 80. Het verhaal is eenvoudig maar de uitvoering is leuk. Er zit veel actie in, redelijk wat humor en zelfs een klein beetje romantiek. Kortom leuk om eens gezien te hebben.

Vorig jaar rond deze tijd zag ik het vermakelijke "Marquis de Sade: Justine (1969)" van regisseur Jesús Franco en dit is min of meer een Zweedse variant erop, met als enige raakvlakken Justine en Juliette. Voor de rest is dit een ietwat flauwe Erotiek / Komedie film, waarin ook regelmatig porno in valt te zien, maar niet van de twee hoofdrolspeelsters, te weten Marie Forså (Justine) en Anne Bie Warburg (Juliette). Je ziet ze wel regelmatig volledig naakt, maar daar blijft het ook bij (dus je ziet geen porno bij hun). Weliswaar vond ik dat jammer, want Anne Bie Warburg vond ik een fraaie verschijning.

In dit verhaal draait het om de twee zussen Justine en Juliette, die na het overlijden van hun ouders door hun tante uit de deur worden gezet. De twee zussen zijn zo verschillend mogelijk, maar ze komen allebei te werken als prostituees. Het belangrijkste verschil tussen de twee is dat de wereldwijze Juliette geniet van elke minuut stoeien met de rijke klanten, terwijl de ingetogen en kuise Justine haar werk veracht en steeds dieper en dieper wegzakt in de afbraak en perversie dat het werk met zich meebrengt.

Ik kan wel alles in het verhaal helemaal gaan uitleggen, maar dat heeft Fransman hierboven al in principe uitstekend gedaan, waardoor ik het vooral op de details wil houden. Bepaalde details heeft Fransman ook al benoemd, zoals het plassen van Justine in een pispot op haar hotelkamer, die daarbij kapot gaat. Er gaat overigens wel meer kapot op haar goedkope hotelkamer, waar ze ook te maken krijgt met de hotelklerk die haar wilt verkrachten. Nadat ze hem neerslaat, verlaat ze ook het hotel.

In de eerste tien minuten van het verhaal draait het vooral om flauwe humor in combinatie met erotiek. Zo neukt Juliette de rijke man Alfred (Bent Warburg) in een cabriolet, die daardoor van de wegraakt en door een stal van een boerderij rijdt en als naderhand Juliette met dezelfde man gaat neuken in bad, ontstaat er enorm veel schuim in het bad. Met dit soort flauwe humor moet je het ook doen in deze film, maar daarvoor kijk je hem in principe niet. Want je wilt namelijk veel naaktheid, erotiek en misschien zelfs porno zien en dat komt alle drie ruimschoots aan bod. De hoofdrolspeelsters Marie Forså en Anne Bie Warburg zie je al na circa 7 minuten volledig naakt, waarbij Marie Forså zich staat te wassen op haar hotelkamer voor een spiegel en wasbak en Anne Bie Warburg zit zich te vermaken in bad samen met Alfred.

Juliette gaat ook met deze Alfred daarna naar een nachtclub in Stockholm, te weten de "Black Night!" nachtclub, en daar zien we na circa 10 minuten ook voor het eerst pornobeelden (neuken, pijpen, beffen, vingeren en close-ups) tijdens een leuke seksshow, waarbij we ook theater en ballet zien. Apart bij deze show was dat één van de vrouwen (die ook geneukt werd) een volledig kale schaamstreek had en dat was bijzonder in de jaren 70. De seksshow duurt circa zeven minuten en eindigt met het klaarkomen van twee mannen en dat in een hand (oftewel de man werd afgetrokken) van een vrouw en in de mond van een vrouw.

Later wordt er weer een show gegeven in de nachtclub waar Justine dan inmiddels werkt als serveerster dankzij Juliette, die inmiddels prostituee is geworden in een bordeel voor rijke mannen (haar eerste klant is de rijke onnozele Mr. Osborn met bril, die gespeeld werd door William Kisum) en daar veel geld mee verdient (heeft o.a. een luxe appartement). Ze verdient overigens veel geld door zich voor te doen als maagd en op een gegeven moment wordt daarover ook gezegd door de vrouwelijke baas (Kate Mundt) van het bordeel:

"My dear Theresa, you've now lost your virginity to almost my entire clientele. Seventy-three times to be exact."

Waarop Juliette (haar prostitueenaam is Theresa) dan zegt:

"Seventy-four. I love every one of them."

Terug bij de show in de nachtclub Als Justine daar een naakte man ziet die op het punt staat om een vrouw te gaan neuken, zegt ze:

"What's this? A naked man. And nobody is helping her."

Ze probeert dat ook te verhinderen (ze zegt dan o.a. "Don't just sit there!", "Leave her alone." en "Stop it. Leave her alone.") en zorgt dan onbewust ervoor dat het min of meer een komische show wordt (het publiek moet er ook om lachen en één iemand doet zelfs mee in de show). Het verhinderen lukt niet helemaal, want ook tijdens die show zien we weer pornobeelden in de vorm van neuken, pijpen en klaarkomen (op de buik van een vrouw met een grote gele pruik).

Als Juliette daarna in haar appartement een feest geeft (daar zien we ook wat naaktheid en lesbische seks, maar het is wel allemaal braafjes), waarbij Justine ook is uitgenodigd, maakt Justine daar kennis met de zekere rijke Robert (Felix Franchy), waarin ze het wel in ziet zitten. Ze gaat met hem ook mee naar zijn woning waar ze met elkaar neuken (dan zie je Marie Forså wel volledig naakt, maar voor de rest zie je niets) en ze gaat ook met hem mee naar een strand, waar Justine volledig naakt rondloopt en Robert het allemaal filmt. Daarbij gaat Justine ook met een borst over het gezicht van Robert.

Wat blijkt nu, Robert vind leuk om vrouwen naakt te filmen (zo heeft hij ook een pornofilm opgenomen van zijn ex-vrouw Birgit, waarop je Birgit ziet masturberen, pijpen en neuken met een man, die uiteindelijk klaarkomt op haar buik, en deze pornofilm laat hij ook aan Justine zien en tijdens het bekijken ervan neukt hij Justine vanachter) en er daarna naar te kijken en hij vindt het ook leuk om andere mannen uit te nodigen, die dan mogen neuken met zijn vrouw / vriendin en waarbij hij dan in eerste instantie toekijkt en het naderhand overneemt van de man. Oftewel Robert is een pervers mannetje. Zo moet Justine het met twee uitgenodigde gasten van Robert doen, waarbij ze bij de eerste man, te weten Lars (Bert Bellman), nog denkt (omdat het namelijk in het donker plaatsvindt) dat het Robert is. Totdat hij het licht aanmaakt en HIJ het overneemt van Lars en Justine in eerste instantie boos en verbaasd is. En bij de tweede man, te weten Erik (Jim Steffe), leert ze Robert een lesje terwijl ze met Erik neukt (dan zien we ook de schaamstreek van Marie Forså van dichtbij voordat ze op hem gaat zitten) op de bank. Want als ze Erik neukt en Robert toekijkt, zegt ze op een gegeven moment tegen Robert:

"Now it's your turn."

Oftewel het is nu de beurt aan Robert om Erik te neuken Nadat ze Robert voor lul heeft gezet en in het gezicht slaat (omdat ze klein is, moet ze daarvoor wel op een stoel staan), verlaat ze hem ook en gaat ze naar het bordeel waar Juliette werkt. Daar geven ze op dat moment een groot feest (na circa 71 minuten) voor de rijke Amerikaan Don Miller (Harry Reems, oftewel mister "Deep Throat (1972)" en laatst zag ik hem nog in de vermakelijke pornofilm "The Devil in Miss Jones (1973)"), wiens vermogen gaat naar de vrouw bij wie hij in de armen sterft.

In eerste instantie wordt er gefeest (dan zien we natuurlijk ook wat naaktheid en o.a. Juliette die vooral naakt rondloopt) en valt Don Miller zijn oog op Justine met wie hij nog niet geneukt heeft, maar Justine wijst hem netjes af. Het feest gaat dan over in een orgie en daarbij zien we o.a. pijpen en neuken (één vrouw eet daarbij ook een banaan) van meerdere personen (o.a. de bodyguard van Don Miller gespeeld door Keld Holm) en Harry Reems zien we daarbij uiteraard ook in actie. Zo neukt hij na circa 80 minuten de ietwat dikke Winnie (Dicky Doll) en mag Bibi (Brigitte Maier) hem pijpen (hij schut dan ook wat champagne over zijn piemel en verwijst ook min of meer naar de film "Deep Throat (1972)") en bij hij haar komt hij ook klaar in de mond. Ondanks dat hij als is klaargekomen, neukt hij vrolijk verder en dit keer met Ulla (Ulla Sandö) bij wie hij uiteindelijk op de buik klaarkomt. Wederom is hij nog niet klaar, want daarna neukt hij met vier vrouwen, te weten Juliette / Theresa, Bibi, Ulla en Winnie, tegelijk op een bed en als die tijdens het neuken op een gegeven moment in slaap vallen, zegt hij:

"Theresa, wake up! Wake up! Bibi! Ulla! Winnie! What's wrong with you? i'm no goddamn necrophiliac!"

Als hij dan naakt uit de kamer loopt en tegen Justine aanbotst, krijgt hij een hartaanval en sterft hij in haar armen (hij doet dan ook droogneuken met haar) en wordt er gezegd door de anderen aanwezigen:

"He died in Justine's arms. So she gets the money. It can't be true. Of all the goddamned luck. It's not luck! It's virtue's reward.".

Justine zegt dan nog tegen Juliette:

"Juliette, help get him off of me. I'll give you half of the money."

En als er daarna nog de wijze woorden "Of course you need some luck in life ... but virtue always gets its reward. Remember that, girls." worden gezegd door Justine, is de film na circa 92 minuten afgelopen.

Vanwege het mooie verslag van Fransman wilde ik het eigenlijk alleen bij de details houden, maar vanwege mijn passie is het toch wat uit de hand gelopen. Qua conclusie en punt ben ik het overigens volledig eens met Fransman, want er zitten inderdaad veel mooie vrouwen (vooral hoofdrolspeelster Anne Bie Warburg, die vrij lang was, vond ik een schoonheid), veel naaktheid, vele mooie lichamen, veel schaamhaar (maar ook een vrouw met een kale kano), veel porno, maar helaas is het allemaal wel niet echt opwindend. Het verhaal weet daarbij ook niet echt te vermaken en de meeste humor (vooral het soort van humor welke je ziet in een klucht of slapstick) is vooral flauw, maar dat is meestal het geval in een Erotiek / Komedie film.

P.S. veel stemmen en recensies zullen er ook wel niet meer bijkomen, want ik ben weer de eerste stemmer en recensieschrijver na 15 oktober 2015, toen "Ayaka" de laatste stemmer was.