Opinions

Ondanks het zeer eenvoudige verhaal (met als thema "wraak") zit de uitvoering van deze actiefilm goed in elkaar en keek de film zich ook lekker weg. Echt spannend is het verhaal wel nergens, want daarvoor is het gewoon te eenvoudig, maar desondanks wist de film me te boeien vanaf de eerste minuut tot de laatste minuut.

Het tempo is op de eerste paar minuten na behoorlijk hoog en de film bevat heel veel actie (voornamelijk geschiet) die niet echt spectaculair is maar wel aardig in beeld is gebracht en ook lekker hard is. De actie is overigens wel behoorlijk eenzijdig en de Russische tegenstanders van John Wick vallen bij de bosjes neer en zijn hoofdzakelijk kansloos tegen hem. Hier en daar bevat de film ook subtiele zwarte humor. Visueel ziet het er wel allemaal mooi uit en met name de shots die gemaakt zijn van New York (inclusief de bovenaf opnames) zijn zeer fraai.

De cast doet het goed en verdienstelijk en eigenlijk is de emotieloze Keanu Reeves (in de rol van John Wick) perfect gecast voor deze film, want hij moet ijskoud overkomen en dat doet hij goed zonder verder veel emoties te tonen (zijn gezicht houdt hij weer strak in de plooi). De overige cast die met name een bijrol heeft (buiten Michael Nyqvist in de rol van Viggo Tarasov als baas van een Russische criminele bende) doet het leuk en verdienstelijk en met name dan Lance Reddick (als de Hotel Manager, het Hotel zag er overigens fraai uit). Adrianne Palicki zorgde eigenlijk ook voor het visuele aspect en ze zag er dan ook best aardig uit.

Al met al is dit gewoon een leuke actiefilm (eentje met het verstand op nul) en eindelijk ook weer eens een film waarbij Keanu Reeves genietbaar is.

Min of meer een kopie van het eerste deel uit de John Wick reeks (dit is zeker niet de laatste film), die dit keer zelfs 20 minuten langer duurt en dat had eigenlijk niet gehoeven (is nu namelijk langdradiger), als men de eerste 15 overbodige minuten eruit had gelaten, die namelijk nog betrekking hebben op het eerste deel (namelijk het terughalen van zijn gestolen auto). Net zoals het eerste deel is het verhaal (draait eigenlijk weer om "wraak") wederom eenvoudig en clichématig, maar is het aan de andere kant ook wederom vermakelijk en zit er veel eenzijdige pief paf poef schiet actie in.

Omdat het verhaal weinig voorstelt en John Wick (wederom gespeeld door Keanu Reeves) eigenlijk iedereen met het grootste gemak doodschiet (vooral met geweren, maar soms gebruikt hij ook iets anders, zoals een potlood), is het natuurlijk nergens echt spannend. Visueel ziet het er allemaal best aardig uit (o.a. de beelden van New York en Rome) en de film zit ook boordevol met actie, die wel niet spectaculair is, maar die wel lekker hard is. Het is wel regelmatig lachwekkend hoe eenvoudig John Wick afrekent met zijn belagers (waar maar geen einde aan lijkt te komen) en hoe dom vele belagers zijn. Het einde (de scene met de spiegels deed me denken aan de Actie / Misdaad film "Enter the Dragon (1973)") vond ik eigenlijk best aardig en daardoor zal er natuurlijk ook nog minimaal een derde deel volgen.

De cast deed het eigenlijk best verdienstelijk, alleen is het jammer dat er geen schoonheden van vrouwen meespelen. Er spelen wel twee vrouwen in mee, te weten Ruby Rose (in de rol van slechterik Ares die niet kan praten) en Claudia Gerini (in de rol van Gianna D'Antonio, die John Wick moet doden in opdracht van haar broer Santino D'Antonio en dat vanwege macht), maar die konden me eigenlijk niet echt bekoren. Van de laatste is wel nog een beetje bloot van te zien en dat als ze in een groot bad stapt, waarin ze uiteindelijk zelfmoord pleegt (snijdt zich in haar beide polsen).

Keanu Reeves in wederom de rol van John Wick deed het leuk en hij hoeft ook weer niet veel te praten. In dit verhaal heeft ook Laurence Fishburne (in de rol van crimineel Bowery King, waar John Wick hulp bij zoekt) een rolletje, maar eerlijk gezegd stelt dat niet veel voor. Riccardo Scamarcio speelt dit keer de rol van slechterik, als Santino D'Antonio (John Wick moet voor hem ook een klus klaren, oftewel met iemand afrekenen), maar hij kon me totaal niet overtuigen. Veel acteurs van het eerste deel hebben nu ook weer een rol of rolletje in het verhaal en dan heb ik het over John Leguizamo (in de rol van monteur en vriend Aurelio, die de auto van John Wick gaat repareren, die hij in de eerste 15 minuten van het verhaal flink heeft beschadigd), Lance Reddick (in de rol van hotel receptionist Charon) en Ian McShane (in de rol van hotel manager Winston).

Al met al een vermakelijk tweede deel uit de John Wick reeks, die weliswaar langdradiger is (vooral dankzij de eerste 15 overbodige minuten van het verhaal) en eigenlijk ook een beetje van hetzelfde is (veel actie en weinig verhaal). Maar desondanks kijkt hij wel lekker weg.

Daar waar het tweede deel stopte, daar gaat dit derde deel verder, namelijk John Wick heeft een bedrag van 14 miljoen dollar op zijn hoofd staan en krijgt een leger huurmoordenaars achter zich aan. Met slechts één uur voorsprong moet hij zien te overleven.

Dit actievolle vervolg betekent nog meer gevechten op leven en dood voor huurmoordenaar John Wick (Keanu Reeves). Dus nog meer steek-, vuist- en vuurgevechten en dit keer ook trappende paarden en twee in kogelwerende vesten gestoken herdershonden die het vooral hebben voorzien op de worsten van de huurmoordenaars en van het eerste slachtoffer (een reus van een vent) wordt de nek gebroken met een lijvig 19de-eeuws boek. Je zou denken dat dat gaat vervelen, maar regisseur en voormalig stuntman Chad Stahelski houdt het tempo hoog, de gevechten origineel en deze zijn ook geregeld lekker grof (o.a. messen / bijlen in lichamen, hoofden en ogen) en zorgt af en toe met wat droogkomische humor voor verlichting.

En de toch al vijftigplusser Keanu Reeves blijft daarbij overtuigen als de voortdurend opgejaagde, maar onverwoestbare John Wick en in een uitgebreide episode in Casablanca, wordt hij bijgestaan door de eveneens vijftigplusser Halle Berry en zijn sterkste tegenstander is de vijftigplusser Mark Dacascos. Verder zien we ook nog twee andere bekende vijftigplussers, namelijk Laurence Fishburne en Lance Reddick Ze zijn overigens niet de oudste acteurs en actrice, want verder zien we ook nog de zeventigplusser Ian McShane en de zestigplusser Anjelica Huston.

John Wick 3 is een Actie / Thriller film in voortdurende beweging en zelfs bij een rustige dialoog in een danstheater zien we een verwoed oefenende ballerina op de achtergrond. Met zijn speelduur van ruim twee uur is de film weliswaar te lang en snak je soms naar een moment dat dieper gaat dan uiterlijk vertoon. Toch is het bijzonder hoe overtuigend hier een op zichzelf staande wereld wordt opgetuigd en hoe soepel Keanu Reeves zich daarin voortbeweegt. Hij is geen moment zo sierlijk als Bruce Lee (het laatste gedeelte van het verhaal deed me overigens soms denken aan een Bruce Lee film, namelijk "Enter the Dragon (1973)"), zo krachtig als Arnold Schwarzenegger of zo gevat als Bruce Willis, maar hij overtuigt wel als een doelgerichte doorzetter.

P.S. gezien het einde, zal er waarschijnlijk ook nog een vierde deel gaan volgen.

Dit is alweer de vierde actiefilm over John Wick welke ik afgelopen vrijdagavond in de bioscoop heb gezien (het was best druk in de zaal) en je zou denken dat de reeks zijn beste tijd heeft gehad, maar Keanu Reeves is nog steeds de actieheld van het moment. En "John Wick: Chapter 4" vind ik misschien wel de beste "Jofhn Wick" film tot nu toe (niet qua verhaal, maar qua actie), ondanks dat de film bijna drie uren duurt en dat inclusief een korte extra scène (m.b.t. tot de blinde Caine en Akira die wraak komt nemen) na de gehele aftiteling (het was wel een lange zit om op de extra scène te wachten, want de aftiteling duurde circa 10 tot 15 minuten). Normaal gesproken verlaat ik vrij snel de bioscoopzaal, maar dit keer verliet ik hem als allerlaatste.

In "John Wick: Chapter 3" (ook destijds in de bioscoop gezien) zien we hoe John Wick (Keanu Reeves) in het Continental hotel van New York toch een lid van "The High Table" vermoordde. Door deze daad werd hij vogelvrij verklaard en kreeg hij het predicaat Excommunicado. Er werd een premie van 14 miljoen dollar op zijn hoofd gezet. Zijn vriend en manager van Continental New York, te weten Winston (Ian McShane), gaf hem een uur voor dat zijn Excommunicado inging.

In "John Wick: Chapter 4" zien we hoe John Wick in Marokko nog een lid van The High Table omlegt. In New York worden hotelmanager Winston en zijn conciërge Charon (Reddick) op het matje geroepen bij een hoog lid van "The High Table", namelijk de Marquis Vincent de Gramont (Bill Skarsgård). Hij straft Winston omdat hij John een uur had gegeven. Hij ontneemt hem al zijn rechten, vernietigt het hotel en doodt zijn conciërge en vriend Charon.

De Marquis gaat terug naar zijn woonplaats Parijs, waar hij als een soort zonnegod in weelde leeft. Door chantage geeft hij de blinde Kung-Fu specialist en oude vriend van John, te weten Caine (Donnie Yen), opdracht om Wick te vermoorden. John Wick heeft zich verscholen bij zijn vriend Shimazu (Hiroyuki Sanada), de Continental manager in Osaka. Als Caine en de persoonlijke bodyguards en killers van de Marquis in Osaka arriveren weet John te ontsnappen. Daarbij krijgt hij onverwachte hulp van premiejager Tracker (Anderson), die zich Nobody noemt. John keert terug naar zijn vriend Winston in New York, die hem uitlegt welke bijna onmogelijke weg hij moet afleggen om weer als vrij man te kunnen leven.

De makers hebben door wat de fans willen, namelijk meer vechtpartijen, meer kogels en nog meer vijanden. John Wick heeft echt iedereen kwaad gekregen en werkelijk alle huurmoordenaars zitten achter hem aan. En dat betekent overweldigend veel actie. Ondanks dat de film gevuld is met wel heel erg veel vechtscènes, zit er nul herhaling in. Regisseur Chad Stahelski weet precies hoe hij iedere vechtpartij vernieuwend moet maken. Zo zal menig actieheld jaloers zijn op de scène waarbij John Wick met scheurende banden in Frankrijk over de drukke "Arc de Triomphe" drift, schiet en vecht. Wat daar afspeelt is eigenlijk nauwelijks te bevatten en realistisch is het allemaal niet. Maar dit is een actiefilm voor de liefhebbers van het genre en "John Wick: Chapter 4" blaast kijkers drie uur lang omver.

Het bloedvergieten vindt buiten Frankrijk ook plaats in Marokko (daar vallen de minste slachtoffers), Japan (in Osaka) en Duitsland (in Berlijn). New York is natuurlijk ook weer van de partij, maar daar vindt eigenlijk geen bloedvergieten plaats (wel komt daar Charon, gespeeld door de recent gestorven Lance Reddick, aan zijn einde). De locaties zijn niet alleen visueel schitterend, de omgevingen spelen ook een rol in hoe de actie op desbetreffende plek verloopt. Het Japanse "Osaka Continental Hotel" barst van de ninja's met zwaarden en introduceert de geweldige bijrol van Donnie Yen als de blinde Caine en verder zien we ook veel grote en sterke mannen in pakken met Dr. Marten's schoenen. Terwijl de ondergrondse nachtclub in Duitsland bijvoorbeeld gebruik maakt van het flikkerende licht, een feestende menigte en gigantische waterval-muren.

Parijs is de klap op de vuurpijl en was schitterend gekozen als laatste locatie met o.a. de al eerder genoemde "Arc de Triomphe" en de erg hoge trappen naar de "Sacré-Coeur", die op het einde een geweldige en actievolle trappenscène (waarbij John Wick o.a. helemaal van de trappen afrolt) oplevert. De choreografie van de verschillende actiescènes zijn in alle glorie te aanschouwen. Je mond valt bijna open tijdens de "one take", waarin John Wick verschillende kamers afgaat (waarbij hij ook een gaaf vuurwerk schietend geweer gebruikt) terwijl de camera hem van boven onafgebroken volgt. Het lijkt haast een videogame, zo strak en bijzonder in beeld gebracht.

De drie uur durende film is ongetwijfeld wat aan de lange kant. Er zijn maar zoveel manieren hoe je iemand door zijn hoofd kan schieten voordat het eentonig wordt. In de drie voorgaande films heeft John Wick een indrukwekkend totaal van 306 mensen gedood (164 in deel drie) en in dit deel komt hij in de buurt of gaat hij er zelfs overheen. Een tiental lichamen minder en de speelduur trimmen naar tweeënhalf uur had het eindresultaat misschien kunnen verbeteren. Het is maar goed dat de actie altijd overzichtelijk blijft, want zodoende zit je nooit met ergernis te kijken.

Buiten de fraaie actie tilt ook de cast de film naar een hoog niveau en dan doel ik niet eens zo zeer op Keanu Reeves, die het wel gewoon goed deed en zoals altijd een man is die erg weinig woorden nodig heeft, maar vooral op martial arts icoon Donnie Yen. Hij steelt iedere scène als de blinde huurmoordenaar Caine en zijn personage heeft belangen, vanwege zijn dochter Mia, die groter zijn dan John Wicks wil om te leven en geeft de film een diepere laag waardoor het verhaal pakkender is dan de gemiddelde actiefilm.

Verder zien we in goede rollen Hiroyuki Sanada (als Shimazu die een oude vriend is van John Wick en die de manager is van het "Osaka Continental Hotel"), de Japans-Britse pop superstar Rina Sawayama (als Akira die de dochter is van Shimazu en in het Osaka hotel weet ze met haar vecht skills te imponeren), Ian McShane (als Winston die tot nu toe in iedere John Wick film te zien was en die natuurlijk de manager is van het hotel in New York, hij is in alle scenes de rust zelf), Shamier Anderson (als een premiejager tracker die samen met een herdershond, die ook voor wat humor zorgt en zeker als hij / zij op iemand plast, opereert onder de naam "Mr. Nobody". De reden dat hij John Wick helpt in plaats van te vermoorden is omdat hij vindt dat de premie van 14 miljoen nog niet genoeg is), Laurence Fishburne (die als koning Browery van de daklozen in New York op straat en in de metro leeft en hem zagen we ook al eerder in de "John Wick" franchise) en Scott Adkins (die onherkenbaar is opgemaakt als Killa, een vette zwetende Duitse crimineel met een paar gouden tanden en een voorliefde voor poker). Hij deed me denken aan "Fat Bastard" uit "Austin Powers: The Spy Who Shagged Me (1999)".

Verder hebben Lance Reddick, Clancy Brown, Sven Marquardt (die alleen maar zegt "I am Klaus!" ), Natalia Tena en Bill Skarsgård verdienstelijk rollen en hoewel Bill Skarsgård één van de hoofdrolspelers is, kon hij me niet echt overtuigen als de sluwe, harteloze en altijd goed geklede Marquis, die wel wat weg heeft van een James Bond-achtige schurk. Zijn hoogtepunt was de scène waarbij hij een mes in de hand van "Mr. Nobody" slaat en waarbij deze moet kiezen om het mes eruit te halen met zijn andere hand of juist eruit te trekken met de hand waarin het mes zit Dit was ook de meest grove scène om te zien, waarbij de meerderheid van de zaal er ook hoorbaar van gruwelde (vooral natuurlijk de vrouwen).

"John Wick 4" zet de gemiddelde, standaard actiefilm te kijk met oog voor detail én toewijding voor de kunst van goed gechoreografeerde actie. Ondanks dat het verhaal niet hoogstaand is, blijft het verhaal boeien omdat John Wick een onmogelijke klus moet klaren om uit dit leventje te ontsnappen, terwijl de tegenslagen zich blijven opstapelen. Alles werkt naar een zeer bevredigend eind toe dat de "John Wick" franchise op de kaart zet als moderne actieklassiekers van hoge kwaliteit.

P.S. hoewel John Wick op het einde lijkt te bezwijken aan zijn verwondingen en begraven wordt naast zijn vrouw onder toezicht van Winston en Bowery King, zal er ongetwijfeld nog wel een "Chapter 5" volgen en ook zal dan de extra scène na de aftiteling wel duidelijkheid verschaffen.

Best knap dat een film met zoveel bekende acteurs zoals Robert Downey Jr. en Uma Thurman (min of meer haar eerste film) zo matig kan zijn. Het hele verhaal stelt weinig voor en te lachen valt er nauwelijks iets. Ik vond het persoonlijk ook meer een Drama. De film ademt wel lekker de jaren 80 sfeer en dat is eigenlijk het enige positieve aan deze film (en misschien ook de paar naturelle borstjes welke te zien zijn).

P.S. wel geinig om een piepjonge Jennifer Tilly met enorme hoge stem (en toen nog geen enorme grote borsten) terug te zien.

Probleem met Rowan Atkinson is dat hij gewoon niet leuk genoeg is voor een hele film. 90 minuten Rowan Atkinson is gewoon te veel van het goede. In het begin is het nog grappig maar na 30 minuten heb je het wel gehad met Rowan Atkinson. De film is niet eens zo slechts en zou zelfs redelijk tot goed zijn geweest als men hem had ingekort tot 45 minuten.

Hij moet zich gewoon bezig houden met korte sketches en verder niets.

Met Rowan Atkinson heb ik eigenlijk weinig op. Toegegeven zijn "Mr Bean" korte sketches waren vroeger wel leuk (toen was ik ook 20 jaar jonger) en dat kwam mede ook omdat hij daarin geen woord zei. Maar een film waarin Rowan Atkinson een hoofdrol speelt en moet praten is gewoon niet te doen. Zijn humor is dan meestal erg flauw (zeker voor een film) en kinderachtig en zijn gepraat komt al helemaal niet ten goede. Dat geldt ook weer voor deze film. Het is allemaal gewoon niet leuk en enkel een paar scenes zijn leuk (gaven me een glimlach op het gezicht). Maar bijna 100 minuten erna kijken is gewoon niet te doen tenzij je van top tot teen verlamd bent en je niet meer kunt bewegen en je dus gedwongen bent om het helemaal uit te kijken (dat laatste ben ik overigens niet, dus ik heb de bijna volle 100 minuten dan ook niet gehaald). Voor mij was het enige pluspunt in deze film Rosamund Pike welke ik altijd wel leuk vind om naar te kijken.

De "Johnny English" films vind ik eigenlijk vreselijk om naar te kijken (is namelijk niet bepaald mijn type humor) en ik was eigenlijk ook niet van plan om dit derde deel te gaan bekijken, maar toen ik zag dat de mooie Olga Kurylenko erin meespeelt, heb ik hem toch maar bekeken.

Veel stelt het natuurlijk allemaal weer niet voor en de meeste humor (flauw en droog) erin is ook niet aan mij besteedt, maar om de scène met het innemen van de verkeerde pil (peppil.p.v. slaappil) en de gevolgen erna, daar moest ik wel om lachen (met name bij het achterlijke dansen op het nummer "Darude - Sandstorm" en de scène met de Virtual Reality brill was ook wel geinig. Maar het leukste voor mij was natuurlijk het zien van Olga Kurylenko, die ik nog steeds een genot vind om naar te kijken.

Dat de film ook maar iets van 85 minuten duurt (desondanks heb ik hier en daar wat zitten vooruit te spoelen) is natuurlijk ook mooi meegenomen.

Landmine has taken my sight
Taken my speech
Taken my hearing
Taken my arms
Taken my legs
Taken my soul
Left me with life in hell

Bovenstaand stukje tekst heeft natuurlijk betrekking op het fantastische nummer "One" (staat niet voor niets ieder jaar heel hoog in de "Top 2000" van NPO Radio 2") van metalband "Metallica" en toen ik dat nummer voor het eerst hoorde en zag in 1989 via het muziek programma "The Power Hour" (welke gepresenteerd werd door Nikki Groocock), werd ik gelijk weggeblazen door dit fantastische nummer (toen werd ik ook gelijk fan van Metallica fan en kocht ik al hun albums), maar was ik ook gefascineerd over de bijzondere videoclip, die natuurlijk betrekking heeft op deze anti Oorlog / Drama film.

Hoewel ik het nummer "One" misschien al duizend keren (verveeld nooit en blijft schitterend om te horen en ik kreeg er vroeger zelfs kippenvel van op mijn armen) heb gehoord, heb ik deze film nog nooit gezien maar daar is dus gisteren na bijna 30 jaar verandering in gekomen, want gisteravond heb ik dan uiteindelijk ook de film gezien.

In dit verhaal draait het om de Amerikaanse jongen Joe Bonham (Timothy Bottoms), die in de Eerste Wereldoorlog vrijwillig dienst neemt, omdat je dat nu eenmaal doet als je land in de problemen zit. Hij wordt één dag voor het einde van de Eerste Wereldoorlog in Frankrijk in de loopgraven getroffen door een granaat en ontwaakt uiteindelijk in een ziekenhuis. Zonder armen, benen, ogen, mond, neus en zijn gehoor, is er vrijwel niets meer van hem over. De medische staf bekijkt het levende oorlogsmonument als een leerzaam geval, niet wetend dat Joe's hersenen nog steeds functioneren.

Ondanks dat deze film nu inmiddels bijna 50 jaar oud is, weet deze film nog steeds te boeien en te fascineren en leef je eigenlijk ook met Joe mee. Als kijker zie je en hoor wat er met Joe gebeurt is, maar voor Joe is alles zwart (is ook gedurende 25 seconden te zien na de opening, waarbij je dan niets ziet of hoort) en hij hoort natuurlijk ook niets en daardoor heeft hij dan ook lange tijd geen idee hoe hij met de buitenwereld (in zijn geval het ziekenhuis waarin hij ligt, maar niet in een ziekenhuiskamer, maar in een opslagruimte en dat omdat men hem wilt afschermen van iedereen. Hij is immers namelijk een soort van experiment voor de dokters) kan communiceren. Als enige middel van tijdverdrijf gaat hij met zijn gedachten terug naar het leven dat hij had voordat hij naar het front ging en uiteindelijk ook gaat denken waarom hij in vredesnaam deel heeft genomen aan een oorlog waar hij niets mee te maken had.

De herinneringen aan vroeger en de fantasieën van Joe worden in kleur weergegeven, terwijl de realiteit in zwart/wit wordt weergegeven en dat was best mooi gedaan. Als Joe middels zijn gedachten terugblikt op een aantal herinneringen en hij ook begint te fantaseren, ziet hij o.a. zijn vriendin Kareen (Kathy Fields), zijn (overleden) vader (Jason Robards), zijn moeder (Marsha Hunt, die inmiddels 100 jaar oud is !) en zelfs Jezus (Donald Sutherland), die hem o.a. proberen te helpen. Dit resulteert dan op het einde van het verhaal, dat Joe via morse code (wat hij met zijn hoofd doet) probeert te communiceren met de dokters, waarbij hij continue het bericht "S.O.S." verstuurd.

Als dokters het bericht doorhebben en met hem gaan communiceren (tikken met hun vinger morse code op zijn voorhoofd), vraagt hij uiteindelijk aan hun of ze hem kunnen laten sterven middels het bericht "Kill me", maar dat wordt geweigerd. Uiteindelijk probeert de verpleegkundige (Diane Varsi), die zich over hem liefdevol ontfermd (kust hem o.a. op zijn voorhoofd, wrijft met zijn hand over zijn lichaam en ik meen ook zijn schaamstreek en schrijft met haar vinger letters op zijn borst en schrijft daarbij o.a. "Merry Christmas"), hem te euthanaseren door zijn luchttoevoer via een slang of te knijpen, maar een dokter verhindert dit, waardoor Joe verder moeten leven als een gevangene in zijn eigen lichaam en zodoende eindigt de film dan ook zeer tragisch, waarbij Joe op een gegeven moment ook zegt (beter gezegd "in zichzelf praat"):

"I thought they'd be glad that I found a way to to talk to them. But they're not. The only thing on this earth I'm any good for they won't let me do. All they want is to push me back into the darkness down here so they won't ever see me again.

De film sluit daarna af met de repeterende woorden "S.O.S. Help Me".

Ondanks dat je in deze film eigenlijk geen gruwelijkheden ziet (je ziet zelfs wat bloot en o.a. van de best leuke Kathy Fields ), is het natuurlijk al gruwelijk genoeg om je voor te stellen dat je geen armen (dat voelt Joe overigens als ze zijn hechtingen eruit halen en hetzelfde geldt voor zijn benen) , benen, ogen, mond, neus en gehoor meer hebt en wat dat betreft kan je dan beter dood zijn of desnoods in coma liggen. Van Joe liggend in het ziekenhuis zie je overigens eigenlijk alleen zijn haren, want zijn lichaam is vrijwel continue bedekt met lakens en dekens en zijn gezicht is in eerste instantie bedekt met verband en naderhand met een kapje.

De opening van het verhaal waarbij je trommelmuziek te horen krijgt en echte beelden te zien krijgt van de Eerste Wereldoorlog en waarna je een granaat hoort vallen (hoor je daarna nog een aantal keren), was best fraai en zet ook gelijk de toon voor de rest van het verhaal, want die granaat raakt natuurlijk Joe en dat is naderhand in het verhaal ook te zien. Bepaalde scènes en dialogen in het verhaal mochten er best wezen, waaronder zijn discussies met zijn vader en Jezus, maar zeker ook de scène waarbij hij fantaseert over zijn vader en Kareen in een soort van circusact met o.a. lilliputters en waarbij Kareen er dan heel sexy bijloopt en ook de "scène gelijk na de opening van het verhaal, waarbij drie doktoren (volledig ingepakt in steriele witte kleding, waarbij je alleen hun ogen ziet) zich over Joe buigen en over hem beginnen te praten, waarbij dan o.a. gezegd wordt:

Chest and belly practically unmarked. Curious how they always double up in the fetal position.
What's curious about it ? They're trying to protect their genitals.
Well, this young man unfortunately succeeded.

De cast doet het overigens goed en vooral de drie hoofdrolspelers in het verhaal, te weten Timothy Bottoms (hij is later vooral bekend geworden door zijn rol als president George W. Bush in de Comedy Central-serie "That's My Bush! (TV Series 2001)"), Kathy Fields en Jason Robards. Ook de bijrollen van Donald Sutherland (destijds perfect gecast, want qua uiterlijk had hij toen ook wel iets weg van Jezus), Diane Varsi (die slechts 54 jaar oud is geworden) en Eduard Franz (als Generaal Tillery, die tevens één van de doktoren is die Joe verandert heeft in een kasplant en die aanneemt dat Joe nooit meer bij bewustzijn zal zijn) waren best verdienstelijk.

Buiten het fanatische nummer "One" van Metallica, welke refereert naar deze anti Oorlog / Drama film (die circa 110 minuten duurt), mocht deze tragische film er zeker ook wezen en hij doet je ook nadenken over de gruwelijke gevolgen van oorlog en dan niet alleen m.b.t. de vele doden, maar ook over de vele vergeten mensen die gemutileerd en gehandicapt uit de oorlog kwamen.

Trieste film die eigenlijk het best te omschrijven is als een drama i.p.v. een komedie want te lachen valt er vrijwel niets. Vraag me af voor welke doelgroep deze film bedoelt was ? Gelukkig is deze film al uit mijn geheugen want ik herinner me er gelukkig niets meer van.

Het blijft apart en gevoelig, Komedie films met Hitler (en dus Hitler-grappen) in een rol en wat dat betreft is deze Komedie / Oorlog film zeker niet uniek met voorgaande films zoals "The Great Dictator (1940)", "Up! (1976)", "Mein Führer (2007)" en natuurlijk nog recent "Er Ist Wieder Da (2015)". Wat dat betreft hoort "Jojo Rabbit" zeker thuis in dat rijtje en het is ook een film die groeit in het verhaal, namelijk van Komedie naar Drama en waarbij het lachen geleidelijk overgaat naar huilen.

In deze film (welke zich afspeelt in Duitsland tussen 1944 - 1945) draait het om het eenzame tien en een half jaar oud Duitse jongetje Jojo Betzler (Roman Griffin Davis), die lid is van de nationaalsocialistische jeugdbeweging in Duitsland (genaamd Hitlerjugend) en welke ontdekt dat zijn moeder, te weten Rosie (Scarlett Johansson), een Joods tienermeisje (in de beleving van JoJo zijn Joden mythische wezens, met hoorntjes en telepathische krachten), te weten Elsa (Thomasin McKenzie), op hun zolder heeft verstopt. Zijn denkbeeldige vriend, Adolf Hitler (Taika Waititi), vindt dat hij haar moet verraden.

De Nieuw-Zeelandse regisseur Taika Waititi kreeg een hoop naamsbekendheid dankzij zijn werk aan Marvel’s "Thor: Ragnarok (2017)". Ditmaal brengt hij een Tweede Wereldoorlog Komedie uit met zichzelf in de rol als een denkbeeldige Adolf Hitler (hij zet de dictator neer als een jolige oom, even vriendelijk en benaderbaar als eigenaardig, met een voorkeur voor gebraden eenhoorn op tafel) en dat pakt niet altijd even sterk uit. Het idee is leuk, maar de uitwerking laat hier en daar wat te wensen over.

"Jojo Rabbit" gaat over JoJo Betzler (de jongen is nogal dol op swastika’s, de uiterlijkheden van het Nazisme spreken hem aan en hij slikt de nazi-propaganda als zoete koek) en een geïndoctrineerde Hitlerjugend, waarbij de kinderen bestookt worden met verzonnen verhalen en dat o.a. door Kapitein Klenzendorf (Sam Rockwell) en juffrouw Rahm (Rebel Wilson). De manier waarop dit gebeurt is best lachwekkend en de grap schuilt vooral in het uitvergroten van een bizar stukje historie. Het onderwerp is niet licht (dus hoe ver kun je gaan met grappen binnen het thema ?) en soms wordt je ook geconfronteerd met schokkende beelden, zoals o.a. opgehangen Duitsers, die in de ogen van de nazi's verraders waren. En m.b.t. het verraden (in dit geval Joden) zit er in deze film ook een aardige dialoog, die zowel komisch is als typerend was voor die zwarte periode in de geschiedenis van Duitsland.

Namelijk de scène in het zwembad (waar JoJo o.a. behandelt wordt na zijn verwonding door het gooien van een handgranaat), waarbij JoJo aan Kapitein Klenzendorf (die jongens training geeft in water-oorlogsvoering, voor het geval ze ooit ten strijde moeten trekken in het zwembad ) vraagt:

"Mag ik je een vraag stellen over Joden ? Wat moet ik doen als ik er een zie ?"

En waarop hij dan antwoord:

"Okée, als je een Jood ziet, zeg je het ons, en wij zeggen het aan de Gestapo en zij zeggen het de SS en dan gaan die de Jood doden. En iedereen die de Jood hielp. En, omdat dit zeer paranoïde tijden zijn, wellicht nog wat mensen voor het geval dat. Het is een vrij geïntegreerd proces."

Het acteerwerk is top met Roman Griffin Davis (een talent en hij heeft een natuurlijke manier van acteren), Thomasin McKenzie (eveneens een talent, die JoJo leert dat er meer in het leven is dan blinde vaderlandsliefde, zoals kunst, literatuur en de kracht van de liefde), Scarlett Johansson (als de strenge, liefdevolle, zorgzame, vrolijke, en bijna wulpse moeder, te zien tijdens een aantal indringende scènes, die in het geheim strijd voert tegen de nazi’s), Sam Rockwell (zijn personage komt aanvankelijk nogal stereotype over, maar later blijkt dat er toch meer in hem zit dan je op het eerste gezicht zou vermoeden) en Stephen Merchant (in een kleine rol als als een op Herr Flick, 'Allo 'Allo!, gebaseerde Gestapo-officier) en het acteerwerk is ook heel stijlvol gedaan (o.a. het spel tussen de Duitse jongen JoJo en het Joodse onderduikmeisje Elsa) en de komische timing schiet in de meeste gevallen ook raak (zoals bij de scène met het herhaaldelijk begroeten met "Heil Hitler").

De kern van het verhaal is hartverwarmend, oprecht en kan soms een onverwachtse tranentrekker opleveren (o.a. het moment dat Jojo ziet dat zijn moeder is opgehangen). De momenten tussen JoJo en zijn vriendje Yorki (Archie Yates), de aandoenlijke jonge vriend van Jojo met het hart op de juiste plaatst en die helaas wordt gebruikt (beter gezegd misbruikt) voor de oorlogsinspanning, mochten er overigens ook zijn en ik moest wel lachen toen hij over de Russen het volgende zei:

"Er zijn grotere dingen aan ons hoofd dan Joden, Jojo. Er zijn daar ergens Russen. Ze zijn erger dan wie dan ook. Ik hoorde dat ze baby's eten en seks hebben met honden."

Overigens maakte Sam Rockwell ook een geweldige opmerking over de Russen tijdens een defensief strategisch overleg, waarbij hij dan over hun zegt:

"Ik heb de Amerikanen in het Westen. Heb Russen in het Oosten. Mijn vriend ontmoette eens wat
Russen en ze aten hem op."

De muziek in de film is overigens ook best leuk, want dan zijn bekende liedjes van bands / artiesten te horen op zijn Duits, zoals o.a. nummer "I Want To Hold Your Hand" (te horen tijdens de opening) van "The Beatles", welke op zijn Duits heet "Komm Gib Mir Deine Hand", "Mama" van Roy Orbison, en het nummer "Heroes" van David Bowie, welke op zijn Duits "Helden" heet en welke zeer fraai werd ingezet op het einde, waarbij Jojo en Elsa beginnen te dansen op het nummer.

Al al met is "Jojo Rabbit" (een jongen van de Hitlerjugend noemt Jojo zo, omdat hij geen konijn wilt doden) uniek en soms wat apart (lachen mag, lachen moet zelfs, maar er gaan ook mensen dood), maar het hart van deze film zit op de goede plaats.

Ik had van deze Misdaad / Drama film best hoge verwachtingen, maar het eerste uur van het verhaal vond ik wat saai en langdradig. Gelukkig compenseert het laatste uur van het verhaal het een en ander (eerlijk gezegd best veel), want dat wist me tenminste te boeien, te vermaken en te interesseren. En Joaquin Phoenix speelt natuurlijk weergaloos de rol van "Joker" en is minstens Heath Ledger waardig, die deze rol voor het laatst speelde voordat hij aan zijn noodlottige einde kwam.

Deze "origin story" van de "Joker", de grootste schurk uit de Batman-comics, is meer een karakterstudie dan een superheldenfilm en we volgen daarin de neergang van de labiele veertiger Arthur Fleck (Joaquin Phoenix), een freelance clown die nog bij zijn moeder Penny Fleck (Frances Conroy) woont. Wanneer zijn therapie wordt stopgezet en hij zijn baan verliest slaan bij de aanvankelijk gedweeë Arthur de stoppen door.

Deze verfilming is behoorlijk somber en duister en "The Hangover" regisseur Todd Phillips (die vooral komedies heeft gemaakt) heeft zich duidelijk laten inspireren door de Martin Scorsese films "Taxi Driver (1976)" en "The King of Comedy (1982)". Zoals al gezegd speelt Joaquin Phoenix de rol van Joker en hij draagt de film in alles. Zijn lichamelijke transformatie is indrukwekkend (hij viel maar liefst 25 kilo af en is daarmee de meest uitgemergelde superschurk uit de filmgeschiedenis) en zijn stem en zijn hysterische lach zijn prikkelend op zijn zachtst gezegd. Verder mochten zijn gekwelde teksten er wezen en hetzelfde geldt voor zijn fysieke en clowneske bewegen. Deze rol staat hem gewoon op het lijf geschreven.

Hij is echter niet de enige acteur die een goede impressie achterlaat want ook Robert de Niro als talkshow host Murray Franklin en Brett Cullen als Thomas Wayne (oftewel de vader van Bruce Wayne, oftewel "Batman") zijn uitstekend. Je komt in deze film sowieso meer te weten over de achtergrond (is o.a. geadopteerd en heeft psychische aandoeningen) van Arthur Fleck / Joker (die alleen maar met negativiteit te maken kreeg en dat zelfs als kind, is toen ook misbruikt en mishandeld geworden, waarbij zijn moeder hem verwaarloosde), maar eigenlijk ook over Bruce Wayne die in deze film nog een kind is.

Het is verder ook een moreel uitdagende film en de acties waar Arthur Fleck (hij roept sympathie op in het begin door de tegenslagen, maar nadat zijn krankzinnige lagen steeds meer aan het licht komen, veranderd dit in angstaanjagend en verontrustend) tot gedreven wordt (en die hem bevrijden) zijn extreem gewelddadig (zo moeten o.a. zijn moeder Penny, ex-collega Randall en talkshow host Murray het dodelijk ontgelden) en ze inspireren per ongeluk de bewoners van Gotham (het verhaal speelt zich af in het bekende Batman universum) tot gewelddadige protesten tegen de stad.

Gedurende het hele verhaal heerst er een onheilspellende sfeer, welke wordt ondersteunt door de soundtrack van Hildur Guðnadóttir (een IJslandse celliste en componiste). Deze soundtrack is o.a. te horen tijdens een akelige dans-scène waarin haar muziek aantoont hoe onoverwinnelijk de Joker zich voelt.

De Joker is een prachtig uitziende film, met uitstekende acteurs en een gedurfd verhaal (het geeft een interessante blik in de gebeurtenissen die een gebroken persoon kunnen aanzetten tot geweld) dat de nodige controverse uitlokt.

P.S. wel een gemis dat het nummer "The Joker" van de Steve Miller Band niet te horen was in deze film Daarentegen vond ik het nummer "That's Life" van Frank Sinatra wel passend voor deze film.

Jezus wat was dit slecht t.o.v. "Joker" uit 2019, die een groot succes was. Dit vervolg is helaas niet meer dan een gigantische flop. Het vervolg heet "Joker: Folie à Deux", maar "Joker: The musical" was een betere titel geweest.

In "Joker: Folie à Deux" pakken we de draad een paar jaar na de eerste film op. Arthur Fleck (Joaquin Phoenix) wacht in de gevangenis op de rechtszaak die zijn lot moet bepalen na het leed dat hij als zijn alter ego Joker in de eerste film heeft aangericht. Al snel komt hij zijn grote liefde Lee Quinzel (Lady Gaga) tegen met wie hij denkt het leven te kunnen delen. Ze blijken een gezamenlijke liefde voor muziek te hebben.

"Joker: Folie à Deux" doet een poging het karakter van Arthur Fleck en zijn alter ego Joker verder te deconstrueren. De film focust vooral op de grens tussen deze twee persoonlijkheden. Voor Lee Quinzel is deze grens vaag en vrijwel non-existent. Arthur en Joker zijn voor haar dezelfde persoon, en juist vanwege de acties van Joker valt ze voor hem als een blok. Maar Arthurs advocaat Maryanne Stewart (Catherine Keener) hamert erop dat hij tijdens de rechtszaak juist moet laten zien dat er wél een duidelijke grens is en dat de getraumatiseerde Arthur niet verantwoordelijk gehouden kan worden voor de daden van zijn gruwelijke alter ego.

Joaquin Phoenix doet het natuurlijk goed als Arthur Fleck en ook kan ik altijd genieten van Jackie Sullivan (dit keer in de rol van wrede bewaker Sullivan, die van Arthur zijn speelbal maakt), maar dit vervolg op het goede "Joker (2019)" is gewoon saai, langdradig en het vele gezang (ik ben geen fan van zingen in films) is gewoon vreselijk. De liedjes beginnen ook vaak op een onnatuurlijk moment (zo zien we Phoenix en Gaga om de haverklap, en vaak midden in een gesprek, uitbarsten in gezang) en leiden al snel tot enorm ongemak en frustratie. Hierdoor raakt ook het verhaal zijn focus kwijt.

Verder duren de scènes in de rechtbank te lang en de relatie tussen Lee Quinzel (Lady Gaga) en Arthur Fleck wordt nauwelijks verder uitgediept. De film speelt zich vooral af in de gevangenis en de rechtbank en we gaan alleen naar buiten in de fantasie van Arthur, wanneer hij en Lee regelmatig uitbarsten in zang en dans.

Regisseur Todd Phillips had na het succes van "Joker (2019)" beloofd dat er geen vervolg zou komen en hij had zich gewoon aan zijn woord moeten houden. Gezien het einde van de film, zal er nu zeker geen vervolg meer kunnen komen.

Best wel een laag gemiddelde (weinig stemmers ook) heeft deze film hier. Wordt tijd om daar wat verandering in te brengen want ik vond dit een goed drama annex roadmovie welke soms vrolijk maar ook geregeld tragisch was. De film begint al direct sterk (geweldige rol overigens van Dermot Mulroney) en houdt dit min of meer vast tot het einde. Het verhaal is misschien niet hoogstaand en origineel maar de uitvoering (visueel als muzikaal) zat goed in elkaar (hier en daar wel wat saai en langdradig). Dat is vooral te danken aan de cast die het leuk deed en dan natuurlijk voorop de fraaie Jessica Chastain die ook nog eens regelmatig uit de kleren ging (met name de striptease scene was ). Vanwege haar (omdat ik afgelopen vrijdag de film Mama zag) heb ik eigenlijk ook deze film gekeken en daar heb ik geen spijt van.

Dat deze film geflopt is snap ik wel na het zien ervan. Het is inderdaad een soort van Wild Wild West verhaal maar dan wel een zeer matige. Het verhaal is best wel flauw en stelt ook weinig voor. Dankzij de aardige beelden en de actie is deze film het kijken nog waard. Josh Brolin en Michael Fassbender deden het best aardig maar John Malkovich en vooral Megan Fox vond ik tegenvallen. De laatste zat er natuurlijk alleen maar in voor het oog. Gelukkig duurt deze film maar zeer kort (72 minuten) en is het zo voorbij.

Het was inderdaad een soort van drama/komedie hoewel er niet echt veel te lachen viel. Verhaal is best aardig gevonden en was ook origineel maar na 60 minuten had ik het gevoel dat deze film nergens naartoe ging. Gelukkig wordt de film na 60 minuten meer interessant en was het einde best verrassend. En dan bedoel ik niet het einde met David Duchovny en Demi Moore maar het einde van Gary Cole (leuke rol trouwens) wat best tragisch was (ik zag het niet aankomen terwijl wel natuurlijk alle signalen ernaar verwezen). Al met al is deze film best goed te kijken.

Er wordt overigens best leuk in gespeeld door David Duchovny en Demi Moore en ik moet zeggen dat Demi Moore er ondanks haar leeftijd en de vele plastische chirurgie er best nog goed uitziet. Er goed uitzien deed Amber Heard trouwens ook.

Dit soort erotiek film zond men geregeld eind jaren 80 uit op Duitse RTL-Plus. Je keek dit soort films destijds niet voor het verhaal of voor de humor maar puur vanwege het bloot. Want vanwege de opkomst van de commerciële zenders steeg het bloot gestaag op TV. Deze film was natuurlijk niet veel soeps maar Christine Schuberth speelde de rol van Josefine Mutzenbacher wel leuk en bovendien ging ze ook geregeld uit de kleren (ze had overigens niet veel op de plank).

Slap aftreksel van "The Omen" en ook nog eens matig. De film is totaal niet spannend en als er eens iets gebeurt valt er niets te zien. De acteerprestaties van de hoofdrolspelers in kwestie vond ik ook niet bepaald overtuigend. Een film om snel te vergeten.

"You talk too much."

En dat is juist iets wat hoofdrolspeelster Nima Matsushima (Meiko Kaji), oftewel Matsu, nauwelijks doet in beide "Scorpion / Female Prisoner" films die ik gezien heb. Vorige week had ik per ongeluk het tegenvallende tweede deel "Female Convict Scorpion Jailhouse 41 (1972)" gezien, waarbij ik dacht dat het juist het eerste deel was en nu heb ik dus het eerste deel gezien, welke me veel beter is bevallen. Dit is namelijk juist wel een echte WIP (Women in Prison) film met veel naaktheid, terwijl het tweede deel dat niet is.

Politierechercheur Sugimi (Isao Natsuyagi) weet zijn vriendin Nami Matsushima zover te krijgen dat ze hem meehelpt bij een infiltratiepoging in de Yakuza. Sugimi speelt echter dubbel spel en verraadt Matsushima, die in de gevangenis belandt. Ze is echter vastbesloten te ontsnappen en zich te wreken. Nadat haar eerste uitbraak is mislukt vreest Sugimi dat zijn relatie met de Yakuza uit zal komen en zet hij gevangene Katagiri (Rie Yokoyama), die hij vrijspraak belooft, onder druk om Matsu te vermoorden.

De film opent met de eerste ontsnapping (waarbij de uitreiking aan gevangenisbaas Goda voor 27 jaar loyale dienst na de oorlog wordt onderbroken) uit de gevangenis van Matsu samen met een andere gevangene, te weten Yuki (Yayoi Watanabe). De ontsnappingspoging (waarbij er ook herdershonden worden ingezet) mislukt echter, waardoor ze weer in de gevangenis belanden en de film eigenlijk echt begint en dan krijgen we ook de filmtitel in beeld te zien, krijgen we een liedje te horen (gelukkig bevat dit eerste deel nauwelijks liedjes) en zien we dat vrouwengevangenis wordt gerund door sadistische en wellustige mannelijke bewakers. De gevangenen worden gedwongen om naakt een trap-achtig apparaat op en af ​​te lopen, terwijl mannelijke bewakers van onderaf geil toekijken.

Behalve de sadistische mannelijke bewakers, hebben ook een aantal gevangenen het voorzien op Matsu, waaronder Imune (Sue Mitobe) die eten rondbrengt en dat dan op de grond liggende vastgebonden Matsu heen giet, zoals warme soep. In Matsu's cel komen we ook te weten, maar ze eigenlijk in de gevangenis is belandt en dat krijgen we dan te zien na circa 13 minuten via een flashback van haar. We krijgen dan te zien dat Sugimi vuil spel speelt met Matsu, het ging Sugimi namelijk alleen om smeergeld te krijgen van de Yakuza, die o.a. verkracht wordt door leden van de Yakuza. Vlak voordat ze dat doen, zeggen ze ook tegen haar:

"We know you're in with the cops. Who put you up to this? Well... If you're not going to talk, we should ask your body!"

Matsu (die veel hield van Sugimi en die haar ook ontmaagd heeft) doet dan op een gegeven moment halfnaakt (dan zien we één borst van Meiko Kaji) een poging om Sugimi neer te steken met een mes op de trappen van het politiebureau van de Tokio. Maar omdat dit mislukt (ze wordt dan ook tegengehouden door agenten), wordt ze veroordeeld tot een zware straf in een vrouwengevangenis, waar ze het nummer 701 krijgt. Oftewel de filmtitel "Female Prisoner #701: Scorpion".

Tijdens haar opsluiting ontmoet Matsu gevangenen als Yuki, die veroordeeld is voor fraude en diefstal, Otsuka (Akemi Negishi), die opgesloten is voor inbraak en afpersing en Katagiri, die gevangen zit voor brandstichting en het illegaal dumpen van een lichaam. Met de eerste twee is ze bevriend en Katagiri is haar grote vijand. En tijdens haar opsluiting trachten bewakers en gevangenen (o.a. in opdracht van Sugimi) Matsu te breken. Ze sluiten haar in eenzaamheid op, binden haar vast, vernederen haar met voedsel, martelen en manipuleren haar.

Matsu's wraakgevoel is echter zo diepgeworteld dat ze alle plannen kan omzeilen en steeds als de sterkste partij uit de strijd komt. Dit krijgen we al snel te zien als ze wraak neemt op gevangen Imune, door haar te laten struikelen met een deken (die Imune van te voren doordrenkt met vies water op haar had gelegd) zodat ze zelf hete soep (een hele ketel) over haar heen krijgt en brandwonden oploopt en afgevoerd moet worden per brancard. Matsu wordt daarvoor uiteraard gestraft door de bewakers, die haar slaan en schoppen en ook stoppen ze een een knuppel tussen haar benen.

Ook rekent Matsu onder de douche (waarbij we veel naaktheid te zien krijgen) af met gevangene Masaki (Yôko Mihara), die die dienst uitmaakt onder de gevangenen, die een andere gevangene, te weten Otsuka, een loer wilt draaien. Dit wordt verhindert door Matsu, waardoor Masaki haar naakt (dus dan zien we de borsten van Yôko Mihara, die ook de grootste heeft) aanvalt en Matsu verdedigt door een deur met glas in haar gezicht dicht te slaan. Masaki wilt dan Matsu met een stuk glas steken (zeer fraai in beeld gebracht, waarbij het net lijkt alsof Masaki door de lucht vliegt als een soort van heks), maar die bukt zich op het laatste moment, waardoor gevangenisbaas Goda (Fumio Watanabe) het in zijn rechteroog krijgt. Die wurgt dan uit boosheid Masaki en zegt tegen de andere gevangenen.

"I'm disciplining you all!"

Goda wordt in deze film niet met naam genoemd, maar omdat ik dus eerst het tweede deel heb gezien, wist ik gelijk wie het was en weet ik nu ook dus de oorzaak waarom hij maar één oog had. Matsu krijgt daarvan de schuld, maar dat is niet geheel terecht.

De gevangenen krijgen dus straf en moeten kuilen graven in de grond en die daarna weer vullen en dat herhaaldelijk. Ondertussen krijgt gevangene Katagiri de opdracht van Sugimi om af te rekenen met Matsu die door gevangenisbaas Goda in een isoleercel wordt gezet, waarin ook nog een andere gevangene zit, namelijk Kito (Yumiko Katayama). Deze blijkt echter een undercoveragent te zien die voor Goda werkt en Matsu heeft dat gelijk door. Matsu gaat dan na circa 44 minuten lesbisch met haar doen (dan zien we de borsten van Yumiko Katayama, die betast worden met handen en waaraan gezogen wordt) en Kito vindt dat zo geweldig, dat ze Matsu's bitch wordt Ze smeekt dan tegen Matsu als ze klaar zijn:

"Please... More... I want more..."

Als gevangenisbaas Goda erachter komt dat Kitô waarschijnlijk lesbisch seks heeft gehad met Matsu, laat ze haar half uitkleden en zien we o.a. lippenstift op Kitô's borsten. Als Goda haar dan wegstuurt, hij zegt dan ook tegen haar "You slut!", smeekt ze tegen hem:

"Please, Warden! Let me go back to Solitary! Please let me go back... Please let me..."

Goda wilt dan Matsu breken en laat haar dan dagen en nachten lang (dus zonder pauze en zonder slaap) gaten graven in een diepe kuil, waarbij ze ook nog afrekent met een andere gevangene (die grond op haar gooide) die ze laat vallen in de kuil en waardoor ze haar nek breekt. Als Matsu dan toch lijkt te bezwijken en neerstort op de grond, schreeuwt een bewaker tegen haar:

"Matsu! It's way too soon for you to die! Dig until you die! Get up!"

Als de bewaker haar dan ook begint te schoppen, is voor gevangene Yuki (met wie Matsu dus bevriend is en waarmee ze ook ontsnapt was) de maat vol en slaat ze bewaker met een schop tegen het hoofd. Dat zag er overigens zeer nep uit, want je ziet heel duidelijk in beeld dat ze hem niet raakt, maar toch zie je dan veel bloed vloeien

Dan ontstaat er ook na circa 58 minuten een opstand tussen de bewakers en de gevangenen, daarbij vangt Yuki ook een kogel (afgevuurd door Katagiri) op voor Matsu, die o.a. drie mannelijke bewakers ontvoeren, die ze dan verkrachten (één van de bewakers zegt dan ook "I can't breathe!" als een gevangene haar flinke borsten in zijn gezicht duwt) en waarbij je dan veel vrouwen naakt ziet die op hun buurt (letterlijk en figuurlijk) zitten te wachten De gevangenen onderhandelen ook met de bewakers en eisen voedsel en Matsu, waarmee ze willen afrekenen. Katagiri zegt dan ook tegen de anderen:

"Hasn't anybody noticed yet? The bitch who started it all isn't even here."

Voor gevangenisbaas Goda is dat geen probleem en als hij Matsu naar hen stuurt, wordt Matsu aan een ketting opgehangen, geslagen en verbrandt met een lamp (o.a. tegen haar schaamstreek) en dat laatste door Katagiri. Er wordt dan ook tegen haar gezegd:

"How do you like that? Is it hot? Doesn't that feel good? I bet it feels so wonderful!"

Als iedereen dan aan het slapen is, wilt Katagiri Matsu en iedereen in brand steken, maar dat wordt dan verhindert door Otsuka (die ook bevriend is met Matsu). De andere gevangenen grijpen dan Katagiri en kleden haar uit (dan zien we na circa 72 minuten dus de borsten van Rie Yokoyama) en hangen haar via een net op en slaan haar.

Uiteindelijk wordt de opstand na circa 73 minuten neergeslagen door de bewakers (die zich verstopt hebben in het eten), waarbij er ook een schietgevecht ontstaat en is het Katagiri die uiteindelijk verbrandt in vuur i.p.v. Matsu. Haar laatste woorden zijn:

"I'm burning! Help me! I only tried to kill you because Sugimi put me up to it! I just...fell for his scheme! Please help me!"

Matsu (die nog tegen Katagiri zegt "To be deceived is a woman's crime.") en Otsuka kijken dan toe hoe Katagiri verbrandt en in de commotie die volgt weet Matsu na circa 76 minuten te ontsnappen uit de gevangenis en kan ze eindelijk wraak nemen in Tokio!

Ze rekent dan eerst één voor één af met de leden van de Yakuza, waarna Sugimi als laatste aan de buurt is. Hij wordt dan op het dak van het politiebureau herhaaldelijk gestoken door Matsu met een mes, waardoor hij uiteindelijk bezwijkt en dood op de grond valt. Daarna belandt Matsu weer in de gevangenis (in het laatste shot van de film zien we Matsu ook alleen teruglopen in de gevangenis) en is de film na circa 87 minuten afgelopen. Wat er daarna gebeurt met Matsu krijg je dus te zien in het tweede deel.

De cast deed het goed in deze film en vooral natuurlijk de mooie Meiko Kaji als Nami Matsushima. Zij zorgt er ook voor dat film nooit verzandt in een goedkoop filmevenement. Buiten haar vond ik overigens ook Rie Yokoyama (als Katagiri) en Kito (Yumiko Katayama) mooie vrouwen. Regisseur Shunya Itô laat zijn verbeelding ook de vrije loop en maakte naast bizarre fantasietaferelen ook enkele bijzonder mooie scènes. Zo is de eerste, impulsieve wraakpoging van Matsu op Sugimi, te zien in een flashback, even mooi als eenvoudig. Matsu bedreigt hem met een mes en de emoties worden benadrukt door licht vertraagde beelden en een cirkelende camera. En ook de aanval van Masaki op Matsu werd zeer fraai in beeld gebracht.

Het wraakverhaal is misschien niet zo bijzonder en ook niet echt origineel, maar de uitvoering mocht er zeker wezen (zeker voor die tijd) en ook de vele ontberingen die Nami Matsushima moet ondergaan, zoals groepsverkrachting, vernedering, marteling en verbranding. Doordat er dit keer ook best veel naaktheid in te zien is (wat ook gebruikelijk is in een WIP film) en dat o.a. tijdens een paar aparte scènes (o.a. de lesbische scène en de verkrachting van mannelijke bewakers), keek de film zich voor mij ook lekker weg. Seks en geweld worden ook resoluut uitgebuit, want de gevangenen starten maar al te gemakkelijk een gevecht waarin ze elkaar de kleren van het lijf rukken.

Al met met al heb ik me gewoon verrassend goed vermaakt met dit eerste deel uit de "Scorpion / Female Prisoner" reeks, wat ik eerlijk gezegd niet had verwacht na het vorige week zien van het tegenvallende tweede deel. Dit eerste deel zit in ieder geval op alle vlakken (acteren, montage, cinematografie, decors en naaktheid) goed in elkaar voor een WIP film en het is zelfs één van de betere WIP films. Dus misschien moet ik me in de toekomst toch wagen aan het derde (zonet alvast gepindakaasd) en vierde deel uit de reeks.

"Hey, mister... I hear you don't like girls. I'm going to fix that for you."

Eindelijk heb ik dan toch de hele 4-delige reeks gezien en dit vierde en laatste deel heeft wel een andere regisseur, namelijk Yasuharu Hasebe i.p.v. Shunya Itô, maar gelukkig speelt wederom de mooie Meiko Kaji de hoofdrol. Dit vierde valt helaas ook tegen (net zoals de twee vorige delen) en lijkt qua verhaal ook op het derde deel, omdat er wederom een politierechercheur achter Nami Matsushima aanzit.

In dit verhaal wordt Nami Matsushima (Meiko Kaji) opgepakt in een trouwkapel (waar ze trouwjurken naait) door de politie onder leiding van rechercheur Takeshi Kodama (Toshiyuki Hosokawa). Ze boeien haar en stoppen haar in een auto, maar ze weet te ontsnappen (mede omdat de politie de handboei los maakt ). Ze slaat op de vlucht en komt gewond terecht bij de man Yasuo Kudo (Masakazu Tamura), een werknemer die lichtwerk doet in een stripclub en die verleden heeft met de politie, die haar verzorgt, eten geeft, en verbergt voor de politie. Eén van de vrouwen uit de stripclub, die tevergeefs had geprobeerd Kudo te verleiden, vindt Matsu's handboeien in Kudo's spullen en informeert de politie. De politie arresteert en slaat Kudo en laat hem vervolgens vrij en volgt hem terug naar Matsu's schuilplaats.

Als de politie de schuilplaats aanvalt, weten Matsu en Kudo te ontkomen en gijzelen ze Kodama's vrouw Kinuyo (Yumi Kanei), die tijdens een schermutseling uit het gebouw dood op de grond valt. Matsu en Kudo plegen daarna een overval, waarbij Kudo weer wordt opgepakt en hardhandig ondervraagt wordt en waardoor hij uiteindelijk Matsu's schuilplaats op een autokerkhof verraadt. Matsu wordt dan gevangen genomen, in de gevangenis gestopt en ter dood veroordeeld via ophanging. Vlak voor haar executie mag Matsu echter ontsnappen door de hulp van bewaakster Daimon (Akiko Mori), die samenwerkt met de politie om Matsu in de val te lokken. Rechercheur Kodama wilt namelijk Matsu persoonlijk ophangen aan een zelf gebouwde galg. Als Matsu dan de strop om haar nek krijgt en opgehangen wordt, weet ze zich toch nog te bevrijden en zorgt ze ervoor dat Kodama wordt opgehangen in plaats van haar. Daarna gaat Matsu nog naar Kudo en steekt ze hem dood.

Dat is gewoon de hele film in een notendop. De film opent met Nami Matsushima die geheel in het zwart (inclusief hoed) in een lege gang van een metrostation richting de camera loopt, waarna we na circa één minuut de filmtitel in beeld te zien krijgen, gevolgd door het bekende liedje "Her song of vengeance", die ik meen in alle vier de delen te horen is. De film is opzicht nog wel te doen, maar bevat geen nieuwtjes en weet ook niet echt te boeien. De film voelt ook verkeerd aan, want dit is de eerste film in de reeks waarin Matsu vertrouwt op de hulp van een man, namelijk Kudo. Hij helpt haar niet alleen, ze stelt ook meteen haar vertrouwen in hem, iets wat totaal niet bij Matsu past als je de vorige films hebt gezien.

Eerlijk gezegd vond ik het verhaal ook behoorlijk afgezaagd en tot circa de 52e minuut, waarbij Matsu in de gevangenis belandt (en we min of meer als eerste een strop in beeld te zien krijgen), is het verhaal eigenlijk ook best saai en flauw. Tot die tijd moet je het namelijk doen met Matsu en Kudo (eigenlijk is hij gewoon een sukkel), die het ook een keer met elkaar doen, die een stel vormen (een soort van Bonnie en Clyde) en kom je ook via een flashback te weten waarom een vrouw tegen Kudo mijn openingszin zegt. Kudo is namelijk vroeger als protesterende student door de politie enorm mishandelt (o.a. door rechercheur Kodama) en zij goten o.a. heet water over zijn kruis. Als de vrouw dan met haar hand zijn broek binnengaat, zegt ze:

"Wait, your thing... it's all messed up"

Als Kudo voor de eerste keer wordt opgepakt en ondervraagt wordt m.b.t. de schuilplaats van Matsu, zegt rechercheur Kodama tegen hem:

"Spit it out! Where's Nami Matsushima? Let me tell you what kind of woman she is. Wanted for the murder of 8 police officers, 3 prison breaks, and 28 attempts."

Dus dan weet je ook weer wat Matsu allemaal op haar kerfstok heeft staan en waarom de politie haar wilt arresteren. Bij de tweede keer dat Kodama wordt opgepakt, gebruikt de politie ook zijn moeder, die hem dan smeekt dat hij moet doen wat de politie hem vraagt, namelijk Matsu's schuilplaats zeggen. Als Matsu daardoor in de gevangenis belandt na circa 52 minuten, wordt de film tenminste nog een klein beetje vermakelijk.

Matsu's ontmoet daar namelijk bewaakster Daimon en de eveneens ter dood veroordeelde Akiko Inagaki (Sanae Nakahara), die kalm haar lot lijkt af te wachten en dat tot tevredenheid van Daimon, die Inagaki voorstelt aan Matsu. Maar als Matsu dan met Inagaki praat na circa 62 minuten (dat is ook de eerste keer dat Matsu wat zegt) wordt ze enorm bang voor de dood en verzet ze zich er ook tegen. Uiteindelijk wordt Inagaki toch opgehangen (van te voren staat ze eerst nog onder de douche en krijgen we Sanae Nakahara's billen te zien) na circa 69 minuten en dat gaat met veel verzet van Inagaki, die dan ook paniekerig zegt:

"No! No! I don't want to die! Help me! Please help me! Save me! No! No! Murderers! Help me!"

Matsu moet bij de ophanging verplicht toekijken, omdat zij namelijk binnenkort de volgende is die opgehangen wordt.

Rechercheur Kodama vindt het maar niets dat Matsu wordt opgehangen in de gevangenis en bedenkt dan een plan, waarbij bewaakster Daimon na circa 72 minuten verkracht (dan zien we ook de borstjes en billen van Akiko Mori) wordt door de politie. Rechercheur Kodama chanteert haar dan en zegt tegen haar:

"We have a favor to ask of you. If you don't want anyone to find out about this, you'll do as we say."

Daimon moet Kodama namelijk helpen om Matsu te laten ontsnappen, zodat hij persoonlijk met haar kan afrekenen. De lachwekkende ontsnapping gebeurt dan na circa 76 minuten via het riool van de douche (voordat je wordt opgehangen moet je eerst nog onder de douche), waarbij Matsu zich daarna verstopt in de bak van een auto.

Als bekend wordt dat Matsu niet opgehangen kan worden omdat ze ontsnapt is, vertrekt rechercheur Kodama met de auto en rijdt hij naar een zelf gebouwde galg. Als hij dan de bak openmaakt, zegt hij tegen Matsu:

"Get out, Nami Matsushima. This is the gallows I had built just for you."

Het ophangen van Matsu mislukt echter en door een stommiteit hangt Kodama zichzelf op. Eigenlijk was dat best lachwekkend om te zien (zowel de ontsnapping van Matsu tijdens de ophanging en het per ongeluk zelf ophangen van Kodama) , omdat het gewoon zeer onnozel en niet realistisch was. Matsu loopt dan weg en gaat dan naar Kudo, die aan het werken is in de stripclub. Als Kudo haar dan ziet en omhelst, steekt Matsu hem met een mes in de buik en zegt Kudo tegen haar:

"Nami... Please forgive me. I always knew we'd end up like this someday."

Waarop Matsu zegt:

"I'm not the one who stabbed you. You were stabbed by the Nami Matsushima who fell for you."

Daarna is de film ook na circa 88 minuten afgelopen en zien we nog dezelfde beelden als tijdens de opening, maar dan andersom omdat Matsu dan namelijk van de camera wegloopt in de lege gang van het metrostation. Ze kijkt dan wel nog één keer om en ook horen we dan weer het liedje "Her song of vengeance".

Van de cast steekt wederom Meiko Kaji als Nami Matsushima er met kop en schouders bovenuit en voor de rest vond ik Akiko Mori als bewaakster Daimon nog wel een mooie vrouw om naar te kijken, die we gelukkig ook nog eventjes naakt (weliswaar had ze wel maar twee erwtjes als borsten) te zien krijgen. Maar de overige cast zoals Toshiyuki Hosokawa als politierechercheur Takeshi Kodama en Masakazu Tamura als Yasuo Kudo stelen enorm teleur en spelen dramatisch slecht. Hetzelfde geldt voor de totaal overbodige gevangenisdirectrice Nakasone (Kaoru Kusuda) met haar zweepje (waar niets mee wordt gedaan) en grote Deense dog (waar eveneens niets mee wordt gedaan). Hier en daar valt er wat naaktheid te zien, zoals van twee lesbische vrouwen die aan elkaars borstjes zuigen, maar veel stelt het niet voor en het gaat dan ook vooral om onbekende vrouwen in de stripclub waar Kudo werkt.

Al met al is dit vierde en laatste deel net zoals de voorgaande twee delen gewoon matig en dit is eigenlijk ook het minste deel in de reeks, want het voegt helemaal niets toe aan het verhaal omtrent Nami Matsushima en lijkt ook op het derde deel. Visueel gezien stelt het ook weinig voor qua settings, decors en belichting en enkel nadat Matsu na circa 80 minuten uit de bak van de auto komt, deed men nog wat leuks met de belichting, waarbij je dan veel geel / oranje / blauwe kleuring te zien krijgt in de lucht m.b.t. de overgang naar de avond.

Ik ben blij dat ik de 4-delige reeks met Meiko Kaji in de hoofdrol erop heb zitten (ik heb nu immers toch vakantie), maar m.u.v. het eerste deel (dat was tenminste ook een echter WIP film) vond ik er maar weinig aan. Waarschijnlijk vond Meiko Kaji dat ook, waarna ze er na vier delen mee stopte. De reeks is daarna wel nog verder gegaan, met o.a. "New Female Prisoner Scorpion: #701 (1976)" en "Sasori in U.S.A. (1997)" die hier op MovieMeter staan.

"Nami Matsushima is nothing but a miserable bitch."

ik dacht eigenlijk dat ik de Thriller / Actie film "Female Prisoner #701: Scorpion (1972)" had gepindakaasd, welke te boek staat als een WIP (Women In Prison) film, blijk ik dus deze "Female Convict Scorpion Jailhouse 41" (die me deed denken aan de Actie / Misdaad film "Black Mama White Mama (1973)" met Pam DD Grier in de hoofdrol) te hebben gedownload (oftewel inderdaad het tweede deel in de reeks). En dat verklaard waarom ik er weinig aan vond

In dit verhaal biedt de onterecht geïnterneerde Matsushima (Meiko Kaji), alias 'Schorpioen', heroïsch zwijgend het hoofd aan de sadistische bajesbaas Goda (Fumio Watanabe), foltercipiers en wrede medegevangenen. Met een zestal vrouwelijke lotgenotes ontsnapt Matsu (zo wordt ze namelijk vaak genoemd in de film) en wat volgt is een een helse voettocht door een hallucinant niemandsland, waarbij Goda en zijn politiemacht achter hen aanzitten.

In dit tweede deel laat de vadsige eenoog Goda geen mogelijkheid onbenut om Matsu te vernederen, te martelen en te laten verkrachten (in dit geval door vier handlangers met een panty op hun hoofd). En dat krijg je gelijk al te zien in de eerste circa 17 minuten, waarbij Matsu geen woord zegt, maar wel probeert wraak te nemen op Goda (ze maakt dan vliegend met een scherp voorwerp een schram op zijn gezicht en maakt zijn bril kapot), waarbij Goda's baas in zijn broek plast van angst.

Maar dan ontsnapt Matsu met zes vrouwelijke medegevangenen uit een gevangenisbuisje (waarin Matsu door de andere gevangenen in elkaar wordt geschopt), waarbij ze twee bewakers op grove wijze doden (eentje wordt met messen afgeslacht en de ander krijgt een enorme paal door zijn kruis gespietst). En met hun grote capes als kleding (zie ook de filmposter) doen ze denken aan een groep heksen. Regisseur Shunya Ito laat ze dan door de vreemdste landschappen rennen, waarbij vooral de kleur blauw opvalt. Hier is geen sprake meer van Japan, dit is een andere planeet die vooral uit vulkanisch materiaal lijkt te bestaan. De vrouwen ontmoeten op hun vlucht in een spookstad ook nog een eenzame oude vrouw / tovenares (Fudeko Tanaka) met een dolk die op sterven ligt.

In de spookstad slaan ze ook een hond dood die ze opeten en ook krijgen we een lesbische scène te zien (waarbij er ook een ietsepietsie bloot te zien is) tussen twee gevluchte gevangene en daar worden tijdens een liedje (er zijn best veel liedjes te horen in deze film, die vooral pijn deden aan mijn oren) ook alle vrouwen geïntroduceerd, waarbij er over hen gezongen wordt:

"The first one... She hated her unfaithful husband. It drove her to kill her children."
"The second one... She had a son from her former marriage. Her lover bullied him, so she killed him."
"The third one... She hated her lover's wife so much, that she fatally poisoned her."
"The fourth one... She sold herself to several men, which caused quarrels and bloodshed."
"The fifth one... She was so jealous of others' happiness, it drove her to set things on fire."
"The sixth one... Her own father tried to violate her, which caused her to kill him."
"The seventh one..."

"The first one" is leider Hide Ôba (Kayoko Shiraishi), "The second one" was volgens mij Kimiyo Oikawa (Yuki Aresa), "The third one" was volgens mij Harue Wagatsuma (Eiko Yanami), "The fourth one" was volgens mij Asako Noda (Hiroko Isayama), "The fifth one" was volgens mij Tomiko Yasuki (Yukie Kagawa), "The sixth one" was volgens mij Rose Miyako (Kuniko Ishii) en "The seventh one" is natuurlijk Matsushima, waarover wel niets gezongen wordt, maar je ziet haar wel steeds een bamboestok in twee breken, waarbij ik wel de betekenis er niet van weet (is misschien te zien in het eerste deel?).

De oude vrouw / tovenares sterft al snel en Matsu begraaft haar dan onder dode bladeren, terwijl de omgeving langzaam in een zuurstokgekleurd sprookjesbos verandert. Als ze de dan haar dolk pakt, lijkt het ook of Matsu speciale krachten heeft gekregen, maar daar wordt in de rest van de film niets meer mee gedaan. De vlucht gaat dan verder en onderweg wordt ook nog een politieagent gedood (die ze ophangen) en raakt eentje van hen, te weten Harue Wagatsuma, zwaar gewond door een geweerschot, waar ze uiteindelijk ook aan bezwijkt in de regen na circa 52 minuten.

Daarna krijgen we een bus te zien met Japanse toeristen en oogt het landschap opeens vrij normaal en krijg je ook eventjes "Mount Fuji" in beeld te zien. Als één van de gevluchte vrouwen, te weten Rose Miyako (Kuniko Ishii), moet plassen (wat je ook op een aparte manier te zien krijgt ) bij een watertje met watervallen, wordt ze verkracht en gedood door drie dronken Japanse toeristen van de bus, waarna ze haar lichaam in het watertje gooien. Je ziet dan de watervallen ook rood kleuren. De andere vrouwen nemen dan de bus over en de drie verkrachters moeten zich dan uitkleden en worden vernedert (er wordt o.a. op hun getrapt) in de bus en dat o.a. met naakte vrouwen (die deel uitmaken van de Japanse toeristen en die zich moeten uitkleden).

Eén van de gevluchte gevangene, te weten leider Hide Ôba, is schijnbaar van Chinese afkomst (of ze heeft een hekel aan oud militairen) en heeft een hekel aan Japanners voor wat ze hen hebben aangedaan in de oorlog, en zegt tegen een mannelijk oudere toerist (die van te voren nog zat te pronken in de bus over de oorlog):

"How about a 'Banzai!' for old times' sake? Didn't you hear me? Say 'Banzai!' or I'll shoot you. Come on, 'Banzai!' Louder! And raise your arms up! Put more energy into it! 'Banzai!' Do it!"

Hun kansen lijken van verkeken als ze onderweg stuiten op een enorme politiemacht met aan het hoofd Goda. Hide Ôba besluit dan als afleiding om Matsu uit de bus te zetten, die dan wordt opgepakt door de politiemacht. De vrouwen in de bus weten dan nog twee motoragenten dood te schieten, maar daarna houdt hun geluk op. Goda stuurt dan ook Matsu naar de bus toe om te onderhandelen en dan horen we Matsu na circa 72 minuten ook voor het eerst iets zeggen tegen Hide Ôba, namelijk:

"I'm sold, huh?"

Als ze daarna weer terugloopt naar de politiemacht en Goda, zegt die tegen haar:

"How are the hostages?"

Waarop Matsu dan zegt:

"They're dead."

En dat zijn ook de enige twee regels tekst die Matsu zegt in de hele film. Daarna volgt er nog een schietpartij en wordt iedereen in de boos doodgeschoten (inclusief de toeristen en de drie naakte verkrachters) op Hide Ôba na, die wel zwaar gewond is. Ze wordt dan samen met Matsu in een busje gezet, waarbij ze op een vuilnisbelt moeten worden doodgeschoten door twee politieagenten. Dit lukt niet (Hide Ôba en Matsu doden namelijk de twee politieagenten), maar wel sterft Hide Ôba uiteindelijk na circa 82 minuten aan haar verwondingen op de vuilnisbelt. Haar laatste woorden zijn dan:

"Help! Help me!"

De film is dan gelukkig ook bijna afgelopen, want in de laatste paar minuten van de film zie je nog Matsu in de stad Tokio afrekenen met Goda (die o.a. diverse keren wordt gestoken met een dolk), waarna je nog een hele groep gevangenenvrouwen (gekleed in gestreepte gevangenisjurken) ziet rennen door Tokio en die Matsu's dolk onder elkaar doorgeven. Daarna is de film ook afgelopen na circa 89 minuten.

"Female Convict Scorpion Jailhouse 41" is één van de vreemdste films die ik in de afgelopen tijd heb gezien en dan wel niet in positieve zin, want ik vond er nauwelijks iets aan. Regisseur Shunya Itô hangt de film compleet op aan de enigmatische Meiko Kaji, die slechts twee regels tekst heeft en met haar onheilspellende blik vanachter haar lange ravenzwarte haar, is ze een soort van satanische vrouw uit de Horror / Thriller film "Ringu (1998)" (de Amerikaanse remake "The Ring (2002)" vond ik overigens veel beter). De belichters overspoelen haar afwisselend met fel rood of blauw licht of zetten de set plotseling in het halfduister. Ondertussen wankelt de camera om hoofdrolspeelster Meiko Kaji in het kader te houden, of slaat volkomen op hol, terwijl onbegrijpelijke beelden door elkaar vloeien of steeds herhaald worden, zoals tijdens de verkrachting van Rose Miyako.

De cast deed het opzicht verdienstelijk, maar het was me wel niet altijd duidelijk wie nu wie was (dat is vaak een nadeel met Aziatische films), op leider Hide Ôba, bajesbaas Goda en natuurlijk hoofdrolspeelster Matsushima na dan. De laatste werd gespeeld door de Meiko Kaji en ik moet zeggen dat ik dat best een Japanse schoonheid vond, die qua uitstraling wel wet weg had van de Spaanse actrice Soledad Miranda (helaas veel te vroeg overleden), die ik vooral kan van een aantal films van de Spaanse regisseur Jesús Franco die ik in 2020 heb gezien. Ze speelt een stoïcijnse wraakengel die niets zegt (op twee regels korte tekst na dan) en haar introductie (na één minuut) mocht er ook best wezen. Ze ligt dan namelijk geboeid met een ketting op de vloer van een gevangenis (waar ze al één jaar in ligt), waarbij ze met haar mond een lepel en een mes zit te slijpen op de vloer, die ze naderhand gebruikt tegen bajesbaas Goda.

Meiko Kaji kan ook zingen, want het titelnummer "Urami-bushi" werd door haar zelf gezongen en dook ook op in Quentin Tarantino's "Kill Bill"-tweeluik. En de vadsige eenoog brildragende bajesbaas Goda werd verdienstelijk gespeeld door Fumio Watanabe.

Ook de rol van Kayoko Shiraishi als Hide Ôba, die de leider is van de vrouwen en die hekel heeft aan Matsu, mocht er best wezen. Ze is ook best een harde tante en mede door wat ze in het verleden heeft gedaan met haar twee kinderen, waarover ze na circa 31 minuten zegt:

"I know I'm not a human, but a beast. I killed my two kids with my own hands. I hated their father for his unfaithfulness. That's why! I killed my two-year-old kid by drowning him. And the younger one... I stabbed my unborn baby to death!"

Bij haar ongeborene baby laat ze ook haar litteken op de buik zien. De rollen gespeeld door de andere vrouwen is een beetje vaag, maar volgens mij was het Yuki Aresa als Kimiyo Oikawa die op een gegeven moment haar jonge kind gaat opzoeken en waarmee de politie dan gooit. Later loopt ze nog een keer naar haar kind bij de wegversperring door de politie en daarbij wordt ze dan doodgeschoten. Verder is er nog Kuniko Ishii als Rose Miyakom die dus door drie Japanse toeristen wordt verkracht en de laatste die ik kan is nog Eiko Yanami als Harue Wagatsuma, die op een gegeven moment zwaar gewond raakt door een geweerschot en er niet veel later aan bezwijkt. Dus zes van de zeven vrouwen zijn me bekend

Omdat ik dus de verkeerde film (het tweede deel i.p.v. het eerste deel) heb gezien, ben ik met hangen er wurgen door de 89 minuten heen gekomen, met wel hier en daar wat vooruitspoelen en vooral als er een liedje te horen was en dat gebeurt helaas best vaak. Desondanks dat ik me nauwelijks vermaakt heb met dit tweede deel, ga ik toch een keer het eerste deel, te weten "Female Prisoner #701: Scorpion (1972)", bekijken, welke ik inmiddels ook al gepindakaasd heb. Maar dat zal dan ook tevens de laatste film zijn die ik uit deze filmreeks ga bekijken (en hopelijk is het dan ook een echte WIP film met veel naaktheid), want de andere delen (ik begrijp dat er in totaal vier delen zijn gemaakt met Meiko Kaji in de hoofdrol) zijn waarschijnlijk niet voor mij weggelegd.

"Light a few of these matches and hold them between your legs. It'll warm you to the bone. That's what we do whenever it's cold outside."

Nadat ik afgelopen zaterdagavond het vermakelijke eerste deel, te weten "Female Prisoner #701: Scorpion (1972)", uit de 4-delige reeks met de mooie Meiko Kaji in de hoofdrol heb gezien, besloot ik toch maar (ondanks het tegenvallen van het tweede deel, te weten "Female Convict Scorpion Jailhouse 41 (1972)") om ook dit derde deel te kijken, die helaas wel een overbodige film is en ook behoorlijk saai is. In deze film ondergaat namelijk hoofdrolspeelster Nami Matsushima (Meiko Kaji) nauwelijks ontberingen, ondanks dat de politie achter haar aanzit. Het is ook een beetje een vreemde film, want het bevat namelijk incest tussen een broer en een zus (die ook zwanger is van de broer) en daarbij heeft de broer ook nog eens verstandelijke beperking en denkt hij alleen maar aan seks. Opzicht wel een leuke verstandelijke beperking

In dit derde deel is Nami Matsushima niet meer in de gevangenis en is op de vlucht voor de politie, omdat ze namelijk gezocht wordt voor ontsnapping uit de gevangenis en moord. Daarbij is rechercheur Kondo (Mikio Narita) op het spoor en gaat hij ook de confrontatie met haar aan in een metro, waarbij hij zijn arm verliest door toedoen van Matsu. Matsu slaat daarna op de vlucht en vindt toevlucht bij de prostituee Yuki Nakagawa (Yayoi Watanabe) die een broer (Kôji Sekiyama) heeft met een verstandelijke beperking. Nadat de broer Matsu seksueel aanvalt terwijl ze aan het slapen is, snijdt ze hem met een mes als waarschuwing. Yuki onthult uiteindelijk dat haar broer vaak misbruik van haar maakt en dat ze zwanger van hem is. Ondertussen zit rechercheur Kondo en de politie achter Matsu aan en ook krijgt ze te maken met een bende die handelt in prostitutie, gerund door o.a. de vrouw Katsu Samejima (Reisen Ri), die vroeger in de gevangenis heeft gezeten samen met Matsu.

De film opent best grof, want dan zien we namelijk Matsu in de metro zitten, waarbij ze benadert wordt door twee mannen, waaronder Kondo, die haar willen arresteren. Matsu verzet zich echter met een mes en slaat op de vlucht. Als ze de metro uitstapt, doet Kondo een handboei om haar hand en zijn hand en gaan de deuren van metro dicht, waarna Matsu zijn hand eraf snijdt met het mes en op de vlucht slaat met zijn arm nog bevestigd aan haar. Dat was opzicht wel leuk te zien en terwijl Matsu op de vlucht slaat, zoen de filmtitel in beeld en horen we weer een liedje.

Daarna wordt Yuki Nakagawa geïntroduceerd na circa 5 minuten, waarbij we haar gelijk naakt (haar borsten) zien omdat ze ongeïnteresseerd (kijkt o.a. naar het plafond) aan het neuken is met een man. Ze zegt op een gegeven moment ook tegen hem:

"Big Brother... You've had enough, haven't you?"

Je hebt dan gelijk zoiets van WTF dit is incest, maar dan weet je nog niet alles over hem. Daarna geeft ze hem te eten en maakt ze zich klaar om geld te verdienen als prostituee en probeert ze klanten te ronselen via een spelletje met lucifers (die vaak gebruikt worden in deze film), waarbij ze zegt tegen een groepje potentiële klanten:

"Would you like to see something hot? 20 yen for one match. Three for 50 yen. I'll give you a discount."

Als iemand van het groepje dan tegen haar zegt "Come on, come on, closer! I can't see anything!", wordt ze boos en zegt ze:

"Goddamn you! If you want a good look, give me more money!"

Waarna de klanten vertrekken. Uiteindelijk heeft ze toch nog seks met iemand en dat op een kerkhof en daar ziet ze dan dan ook Matus, die zich daar min of meer verstopt heeft met de arm van Kondo. Ze had daarbij wel iets weg van een kannibaal, want ze had de arm in haar mond. Yuki neemt dan Matsu mee naar haar huis (beter gezegd een krot) en daar maakt Matsu kennis met een man die haar seksueel aanvalt terwijl ze aan het slapen is. Als dan op een gegeven moment Yuki binnenkomt, legt ze aan Matsu (die een mes in haar handen heeft waarmee ze hem heeft gesneden) uit dat het haar broer is en zegt ze tegen Matsu:

"Stop! My brother can't help himself. He doesn't know what he's doing. There was an accident at the factory, and it left him brain-damaged!"

Oftewel haar broer heeft ook nog een verstandelijke beperking en ze zegt ook tegen hem:

"How could you do that? Don't I always give you all the sex you want?"

Dat noem ik nog eens een echte zus Naderhand (als Yuki moet kotsen) komt Matsu ook te weten dat Yuki zwanger is van hem en zegt ze tegen Matsu:

"That's right. I'm pregnant. It's my brother's baby!"

Ik moet zeggen dat dit zelfs iets te ver voor mij ging en ik vind best veel normaal Daarna zien we de eenarmige rechercheur Kondo in beeld die opzoek is naar Matsu, die inmiddels werkt als naaister in een atelier. Daarna volgen letterlijk tien saaie minuten waarin er niets bijzonders gebeurt, totdat Yuki na circa 23 minuten weer klanten probeert te ronselen en tegen een man zegt:

"Hey there, mister! Want to see something hot?"

Ze wordt dan echter opgepakt door een bende, omdat ze namelijk in hun gebied aan het ronselen is. Ze wordt dan meegenomen naar een huis waar ze geslagen en uitgekleed wordt en als dan baas Sameshima (Kôji Nanbara) met zijn metgezel Katsu (Reisen Ri) binnenkomt, vraagt deze wat er aan de hand is en wordt er gezegd:

"We caught her working our territory without paying us."

Daarna pakt Katsu een golfclub en stopt ze deze in de vagina van Yuki en zit er ook bloed aan als ze deze weer eruit trekt. Ze zegt dan ook tegen Yuki.

"If you want to do business, you've got to pay your dues."

We hebben dan gelijk kennis gemaakt met alle hoofdrolspelers in de eerste circa 24 minuten van de film, die daarna nauwelijks nog weet te boeien. Wel krijgen we nog een grappige scène te zien waarbij een hond de arm van Kondo opgraaft op het kerkhof en meeneemt. Maar qua actie valt er eigenlijk niet veel meer te genieten. Zo zien we wel een onbekende vrouw iemand, te weten Tanida (Takashi Fujiki) die deel uitmaakt van de bende, een theepot met kokend water in het gezicht gooien en wordt Matsu daarvoor opgepakt door de bende en houden ze haar hoofd even onder water, krijgt ze een spuit (met onbekende inhoud) in de nek en wordt ze opgesloten in een kooi met kraaien, wat schijnbaar de hobby is van Katsu

Katsu is ook degene die Matsu ontmaskerd en verteld over haar verleden als "Prisoner #701" en "Scorpion". Als Matsu uiteindelijk weet te ontsnappen, is Katsu ook heel bang voor Matsu. Ondertussen laat Yuki abortus plegen in een kliniek en zien we haar nog een aantal keren in bed met haar broer. Ook ontmoet Yuki op een gegeven moment rechercheur Kondo die nog steeds op zoek is naar Matsu. En Matsu begint dan met haar wraak op de bende, waarbij ze drie bendeleden doodt en dat in een tunnel, bioscoop en wasstraat. Katsu is dan inmiddels zo bang geworden van Matsu, dat ze zichzelf aan geeft bij de politie en in de gevangenis belandt, waar ze denkt veilig te zijn.

Rechercheur Kondo zit dan Matsu op de hielen, nadat ze nog afgerekend heeft met baas Sameshima (die Kondo heeft ingezet als lokaas voor Matsu), en nadat ze bijna is opgepakt, verstopt ze zich in het riool na circa 58 minuten en daar speelt het verhaal zich af tot circa de 75 minuut en dat was eveneens een saai gedeelte. Terwijl Matsu in het riool zit, komt Yuki haar regelmatig opzoeken en brengt ze haar ook eten en lucifers om op te warmen. Als Yuki dan mijn openingszin zegt en Mastu een lucifer aansteekt en onder haar rok houdt, zegt Yuki:

"That's it. That's the way. Doesn't that warm you up?"

Matsu komt uiteindelijk na ruim een week uit het riool nadat Yuki haar verraden heeft onder dwang Rechercheur Kondo en hij laat ook het riool in vuur zetten met benzine. Toch weet Matsu uit handen van Rechercheur Kondo te blijven, maar belandt ze wel in de gevangenis (het is me een raadsel waarom?) bij Katsu. Ondanks dat Matsu Katsu niets aandoet en alleen maar bang maakt, draait Katsu helemaal door en wordt ze alleen maar banger.

Zo bang, dat ze op een gegeven moment denkt dat Matsu voor haar celdeur staat, terwijl het Rechercheur Kondo is, die denkt dat Matsu in de cel zit. Ze wurgt dan Kondo met een stuk staaldraad en zegt daarna:

"I killed Scorpion!"

Maar dat is het niet geval en Matsu, die op de gang aan het vegen is, kijkt dan toe hoe Katsu Kondo aan wurgen is en die ziet haar ook en kijkt dan verbaasd toe. Matsu's missie is in ieder geval geslaagd en daarna loopt ze weg met haar poetsmiddelen (emmer en bezem) in haar handen en krijgen we nog onderstaande tekst in beeld te zien, waarna de film na circa 87 minuten is afgelopen.

"Ten days later, Scorpion served out her term, and was released. What became of her after that, nobody knows."

Al met al is dit derde deel gewoon een overbodige film met een zwak verhaal, die ook nauwelijks weet te boeien en de ontberingen die in deze film te zien zijn, stellen ook maar weinig voor. Het is juist Yuki die in deze film de ergste ontberingen moet ondergaan i.p.v. Matsu. Wat er Matsu gebeurt is onbekend en hetzelfde geldt eigenlijk voor Yuki. Matsu ziet Yuki namelijk nog één keer in het riool (waarin Yuki ook regelmatig brandende lucifers gooit om de aandacht te trekken van Matsu) na circa 73 minuten (daarna rent Matsu ook weg) en daarna zien we Yuki eigenlijk niet meer, behalve dat we haar nog één keer verdrietig zien neuken met haar broer, waarbij ze herhaaldelijk tegen hem zegt:

"Big Brother... Big Brother!"

Ik weet eerlijk gezegd niet of haar broer ouder is dan haar of dat hij juist zwaar geschapen is omdat Yuki hem steeds in de film "Big Brother" noemt Yuki (oftewel Yayoi Watanabe) is ook vooral degene van wie wat naaktheid (haar borsten) te zien krijgen in deze film. Yuki ondergaat in deze film eigenlijk ook de meeste ontberingen, want behalve dat ze de kost verdient als prostituee, moet ze ook haar verstandelijke beperkte broer voorzien van eten en drinken en tegelijkertijd zijn bijna onverzadigbare seksuele honger stillen. Verder is het leuk om te weten dat Yayoi Watanabe ook te zien was in "Female Prisoner #701: Scorpion" en dat haar naam toen ook Yuki was, maar het is niet de Yuki in deze film.

De cast weet dit keer ook niet echt te overtuigen en dit keer geldt dat eigenlijk ook voor hoofdrolspeelster Meiko Kaji als Nami Matsushima, die wel natuurlijk nog steeds het beste is wat deze film te bieden heeft. Maar haar rol is dit keer niet echt bijzonder en eigenlijk ook wat saai, want ze rekent slechts af met een handvol personen en dat zijn ook nog eens vooral nietszeggende bendeleden en een dokter (daar kom ik zo op terug). Het afrekenen van rechercheur Kondo laat ze juist over aan Katsu en met Katsu rekent ze helemaal niet af. Dus wat dat betreft was de rol van Meiko Kaji in deze film eigenlijk maar een saaie rol.

Ik heb haar niet eerder genoemd maar op een gegeven moment krijgt ook een andere prostituee aandacht in deze film en wel de zwangere Shinobu (Mitsuru Mori), die zes maanden zwanger is en werkt voor de bende. Voor de bende komt het niet uit dat Shinobu hoogzwanger is (dat levert namelijk geen inkomsten op), waardoor ze haar onder dwang een abortus laten uitvoeren door een illegale / drinkende dokter. Shinobu bezwijkt naderhand aan de gevolgen van de abortus, maar tijdens de abortus wist ze wel nog een scalpel te pakken en die krijgt Matsu in haar handen als Shinobu sterft en daarmee weet Matsu dan te ontkomen uit de kooi met kraaien. Ze doodt dan ook een kraai (iets wat Katsu niet leuk vindt) en rekent daarna af met de dokter (ze is namelijk ontdaan, ze laat ook een traantje, met wat er met Shinobu gebeurt is), maar dat krijg je wel niet te zien. Naderhand blijkt Shinobu ook niet dood te zijn, want je ziet haar opeens ook in de gevangenis met een pop die haar baby moet voorstellen.

Al met al vond ik dit derde deel in de reeks een overbodige, die qua verhaal niets toevoegt aan de vorige twee films en die ik vooral ook saai vond. Het meest bijzondere in deze film is eigenlijk de incestrelatie tussen Yuki en haar verstandelijk beperkte broer. Maar daar wordt eigenlijk ook niet veel meegedaan, behalve dat je ze het regelmatig met elkaar ziet doen.

P.S. vanavond ga ik waarschijnlijk nog het vierde deel kijken, te weten "Female Prisoner Scorpion: #701's Grudge Song (1973)", want dan heb ik namelijk de 4-delige reeks met Meiko Kaji in de hoofdrol helemaal gezien.

Deze heb ik ongeveer een decennia geleden gezien op film 1 en vandaag zag ik toevallig dat ze hem ook uitzonden op MGM. Ik heb me er in ieder geval niet meer aan gewaagd want het verhaal had destijds al weinig om het lijf en was zelfs regelmatig te achterlijk voor woorden. Hetzelfde geldt voor de muziek die ook niet om aan te horen was. Het geheel zag er wel visueel en vooral kleurrijk fraai uit en de meiden mochten er natuurlijk ook wezen en dan met name Rachael Leigh Cook. Tara Reid speelt in deze film overigens een rol die op haar lijf is geschreven namelijk een idioot met een 1 bit geheugen.

Leuke familie avonturen film. Echter voor mij was hij niet geschikt. Verhaal stelt weinig voor en de effecten in deze film zijn dramatisch slecht (en dat voor 2008). Voor de jongste onder ons zal het ongetwijfeld een leuke spannende film zijn maar als volwassenen valt er weing lol aan te beleven.

Aardige thriller met ook nog best een goede cast (vooral natuurlijk rusty nail).

Jezus wat een origineel (niet dus) en cliche verhaal was dit weer. Een groepje achterlijke jongeren (volgens mij kiest men altijd voor een groepje jongeren omdat het niet overtuigend overkomt als men een groepje volwassenen neemt. want volwassenen zijn meestal niet zo achterlijk) besluit een afgelegen B-weg te nemen naar Las Vegas omdat dat zogenaamd sneller is als een autosnelweg (alleen al dat idee is belachelijk en idioot). Uiteraard krijgen ze op deze afgelegen B-weg autopech en is er in de verste verte niets te bekennen todat men opeens (goh wat een toeval) bij een afgelegen creepy huis terecht komt. Uiteraard is het groepje zo slim (of beter gezegd "achterlijk") om er effen in rond te neuzen en dan ook nog een auto (vol met benzine en de sleutels waren uiteraard ook aanwezig ) te stelen. En nu komt het meest idiote (het voorgaande is natuurlijk al idioot genoeg), het groepje is ook nog zo achterlijk om een briefje achter te laten met hun telefoonnummer en waar ze naar toe gaan

En dan de gestoorde vrachtwagenchauffeur "Rusty Nail" met zijn "goldielocks" en "do it now". Volgens mij heeft hij het eerste meer dan 10x gezegd en het tweede minstens 5 keer. Wat een hoogstaande dialogen had deze persoon.

Het einde was overigens een lachtertje het ene moment is het nog nacht en het andere moment is het opeens daglicht En uiteraard heeft deze film geen echt einde zoals in alle soortgelijke films die al 100x verfilmd zijn.

Dat soort verhalen zijn zo belachelijk aan het worden en zijn ook al zo vaak uitgevoerd dat ze me de strot uitkomen. Deze film voegt dan ook werkelijk helemaal niets meer toe en je belandt in deze film van het ene cliche naar het andere cliche. Wat een baggerfilm was dit en wat een zonde van mijn tijd. Gelukkig duurde de film niet al te lang.

P.S. het enige leuke in deze film was de 2e trucker toen die zei "ik hou van mega grote tieten i.p.v. kleine".

Niet meer dan een vermakelijk derde deel, welke me zelfs stukken beter is bevallen dan het zeer slechte tweede deel en dat is puur en alleen te danken aan "Rusty Nail" die lekker grof en creatief (deed me soms denken aan de "Saw" films) te keer ging en ook de nodige zwarte humor had.

De film begon overigens wel geinig waarbij een stel drugsverslaafden (met name de vrouw "Candy", die ook topless te bewonderen was), "Rusty Nail" verleidt om naar een Motel te komen voor zogenaamde seks. Seks zal "Rusty Nail" niet krijgen, maar hij vermaakt zich wel prima op een leuke andere manier met het stel en waarschijnlijk kwam hij daar ook bij klaar Daarna begint eigenlijk het echte verhaal welke draait om een stel vervellende jonge straatracers (vier jongens en twee meiden), die "Rusty Nail" plagen terwijl hij rustig zit te rijden in zijn truck en daar uiteraard niet van gediend is. Dit resulteert dan heel snel in een wraakactie, waarbij hij de jongeren te grazen neemt en ze één voor één op een harde en creatieve manier vermoordt (niet allemaal natuurlijk).

Ondanks dat het verhaal natuurlijk vrij standaard is (zeg maar gerust een dertien in een dozijn verhaal), niet bepaald origineel is en misschien ook wel behoorlijk cliché is inclusief het verloop, viel de uitvoering wel mee en keek de film zich ook nog redelijk weg (duurt met circa 90 minuten gelukkig ook niet lang). Het einde was overigens behoorlijk flauw ("Rusty Nail" ontkomt zonder één schram ), waardoor er natuurlijk ook weer een vierde deel zal komen. De cast stelt eerlijk gezegd weinig voor (die Kirsten Prout zag er overigens niet onaardig uit. Tenminste voordat ze werd geplet en in twee stukken werd gedeeld op een rijdende vrachtauto in combinatie met een te lage brug ) en dient vooral als slachtvoer voor "Rusty Nail" die leuk werd vertolkt door Ken Kirzinger. Zo had hij zwarte humor en leefde hij zich heerlijk uit op de jongeren, die hij van mij allemaal had mogen vermoorden.

Al met al leuk om eens gezien te hebben en op naar het vierde deel zullen we maar zeggen.

Vandaag nog eens bekeken en ik moet zeggen dat ik hem beter vond dan de eerste keer. Verhaal is best goed en ook wel een beetje ontroerend en de cast doet het gewoon prima. Ik verhoog hem met een halfje.

Waarom wordt Georgina Verbaan gevraagd om in films mee te spelen. Dat mens kan toch totaal niet acteren (in Volle Maan was ze ook al rampzalig). Ze kan beter meespelen in Adult films, dan hoeft ze ook niet te praten. Met die nep borsten die ze toen had zou ze daar zeer geschikt voor zijn geweest. Haar artieste naam zou dan niet zijn Georgina Verbaan maar Georgina Anaal

Dan de film zelf, die is met 1 woord te omschrijven "waardeloos".

Las vroeger altijd de stripboeken van Judge Dredd en die vond ik altijd geweldig. Ik was dan ook in mijn nopjes dat er een film van Judge Dredd werd gemaakt en Sylvester Stallone was daar eigenlijk ook perfect voor gecast. Dus ik dacht "wow dit kan wel eens een goede film worden".

Na het zien van de film in de Bioscoop kwam bij mij de volgende gedachten naar boven "Au wat een draak van een film".

Sylverster Stallone doet het nog best redelijk maar Rob Schneider is zeer irritant in deze film en helaas ook zeer dominant aanwezig. Eigenlijk al vanaf de eerste minuut. Die gast hoort gewoon niet thuis in deze film en zijn persoonlijkheid was alleen maar storend in deze film en haalde ook het niveau van de film ver naar beneden (humor in Judhe Dredd hoe verzin je het). Armand Assante vond ik ook helemaal niet passen als bad-guy.

De special effect in deze film waren nog vrij aardig vooral de slechte robot vond ik mooi gemaakt. Het verhaal stelt helaas weinig voor en spannend is deze film helaas nooit. Ze hadden deze film beter niet kunnen maken of ze hadden er iets veel beters van moeten maken want de stripboeken zijn 100x beter en ook nog boeiender.