Opinions

We gaan weer vrolijk verder met het herzien van de korte horrorfilms uit de "Masters of Horror" TV-serie en deze Horror film (inmiddels mijn 18e) van de best bekende regisseur Stuart Gordon, was best leuk en vermakelijk om naar te kijken en vooral vanwege het sterke einde en de rat met het mensengezicht, welke best apart was.

In dit verhaal draait het om de natuurkundestudent Walter Gilman (gespeeld door Ezra Godden), die opzoek is naar een goedkope kamer en daarbij uitkomt bij een sinister en vervallen huis. In dit huis maakt Walter kennis met de onaangename manager van het huis, te weten Mr. Dombrowski (gespeeld door Jay Brazeau), en ook met de andere twee bewoners. De eerste van deze bewoners woont op de begane grond en is de oude godsdienstwaanzinnige Masurewicz (gespeeld door Campbell Lane) die niet lijkt te sporen en de tweede bewoner is de aantrekkelijke Frances (gespeeld door Chelah Horsdal), die in de kamer naast Walter woont en deze heeft een baby met de naam Danny. Al snel komt Walter (die in eerste instantie denkt dat hij gek aan het worden is) erachter dat er iets vreemds aan de hand is in het huis en met name als hij inslaap valt. Daarbij komt hij dan in aanraking met een rat met een mensengezicht en een heks (gespeeld door Susanna Uchatius), die het voorzien heeft op baby Danny en Walter moet deze dan voor de heks doden.

Het sfeervolle verhaal, welke zich vrijwel volledig afspeelt in het huis, zit opzicht leuk in elkaar (dat geldt ook voor de uitvoering van het verhaal) en weet ook te boeien en te vermaken en ook zitten er een aantal leuke scenes in zoals de scene waarbij de heks zich vertoont aan Walter in de gestalte van een blote Frances (hierbij is Chelah Horsdal dan ook van top tot teen bloot te bewonderen en dat zag er best fraai uit) en Walter dan verleidt naar bed en dan zijn rug open krabt in de vorm van een pentagram (daarmee heeft de heks Walter min of meer onder controle). Ook de manier hoe de heks uiteindelijk gedood wordt door Walter, die dan o.a. de ogen van de heks indrukt, mocht er wezen en hetzelfde geldt voor de scenes met de rat met het mensengezicht die kan praten (zag er best geinig uit en werd ook leuk gespeeld door Yevgen Voronin). Die scenes zijn zowel grappig als hard/grof en bovendien speelt de rat op het einde van het verhaal een cruciale rol. Het verhaal lijkt namelijk clichématig en flauw te eindigen, waarbij baby Danny dan gedood wordt (best hard en zeker de manier waarop, namelijk door de rat die in zijn hals zit te bijten) en Walter de schuld ervan krijgt. Maar omdat het verhaal dan nog even doorgaat is het harde (de rat komt namelijk in het lichaam van Walter die opgesloten zit in een psychiatrische ziekenhuis) einde juist geweldig en sterk en misschien zelfs verrassend.

Van de cast had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar hoofdrolspeler Ezra Godden in de rol van natuurkundestudent Walter Gilman, deed het best goed en leuk. De fraaie Chelah Horsdal in de rol van Frances deed het niet meer dan verdienstelijk en haar hoogtepunt in het verhaal is natuurlijk de scene waarbij ze van top tot teen bloot (zowel het vooraanzicht als het achteraanzicht, zag er fraai uit) is te bewonderen. Yevgen Voronin in de rol van de rat met het mensengezicht, deed het in zijn aparte en bizarre rol overigens ook best leuk.

Al met al een leuke en vermakelijke korte (duurt circa 50 minuten) Horror film met een sterk en goed einde en bovendien kijkt deze film zich lekker weg en dat vooral dankzij de rat met het mensengezicht, die zowel grappig als hard is.

Poëtische Israëlische Drama film, dat zich op en om een begraafplaats afspeelt in Jeruzalem.

De devote jonge Zvia (Shani Klein) woont met haar man Pollak en kinderen bij het joodse kerkhof op de Olijfberg te Jeruzalem. Haar man is diep religieus en zit altijd met zijn neus in de boeken. Als ze alleen is, wandelt Zvia over de begraafplaats van zowel joden, christenen als moslims. 's Nachts wordt het kerkhof bevolkt door zwervers, prostituees en drugdealers en dan gaat een nieuwe wereld voor haar open.

Een ongebruikelijke verhaal, dat degelijk wordt overgebracht door de onbekende maar capabele acteurs en vooral natuurlijk door hoofdrolspeelster Shani Klein, die niet uitgesproken is en die voornamelijk dienst doet als de ogen voor de kijker, terwijl ze juist het lijdend voorwerp is die het allemaal moet ondergaan.

Al met al een bijzonder drama over de verlangens die in elke mens huizen.

Fraai visueel drama (die neigt naar een artistieke erotische film, zeer fraai in beeld gebracht overigens) die eigenlijk puur en alleen draait om de vrouwen lba (gespeeld door Elena Anaya) en Natasha (gespeeld door Natasha Yarovenko). Buiten de man Enrico Lo Verso (hele kleine rol overigens) spelen er geen anderen personen mee in deze film. Hoewel de film eigenlijk best simpel is, namelijk alles speelt zich vrijwel af in een mooie hotelkamer, wist het verhaal me toch te boeien. Dat kwam natuurlijk in eerste instantie door de fraaie dames Elena Anaya (mooi borsten) en vooral de Russische Natasha Yarovenko met haar prachtige lichaam (beide dames pareren overigens vrijwel continue bloot in deze film). Maar ook het verhaal vond ik best interessant en wist me ook te boeien, vooral door de chemie, onthullingen en dialogen tussen beide dames. Natasha: "Do you have a vibrator, i'll come beter if you put something inside me", lba: "I don't use virbrators and you won't need one", waarna Natasha met de suggestie komt om de kleine wijnfles te gebruiken

Doordat het hele verhaal zich alleen afspeelt in een hotelkamer en de film bijna twee uren duurt zitten er helaas ook soms wat saaie stukjes in (met name op het einde). Maar goed door de fraaie dames valt dat eigenlijk in het niet. Trouwens de muziek paste ook mooi bij het verhaal.

P.S. best maf een Spaanse film die zich afspeelt in Italië en beide dames (waarvan eentje Russisch is) praten ook nog eens Engels.

Ik zal wel één van de weinige zijn die deze film niet zo goed vond. Het eerste uur vond ik vrij saai en gebeurde er niets behalve dan dat alles 20x herhaald werd. Pas na het wegvallen (overigens op een belachelijke manier) van Richard Gere werd het enigszins een drama. Maar toen was het voor mij al te laat want de film duurde nog maar iets van 30 minuten. In die 30 minuten gebeurde overigens ook vrij weinig (ook alleen maar herhaling). De acteurs (zeker niet de minste) vond ik ook nergens overtuigen en de hond (wel een lieve en trouwe) was niet echt de slimste. Tja hoe de film dan eindigt als je jaren en jaren blijft wachten voelt iedereen wel aankomen. Wel aardig dat het echt gebeurt is maar dan niet in Amerika maar in Japan. Hollywood heeft het verhaal uitgebuit naar een Amerikaanse cliché standaard, doodzonde.

P.S. de continue treurige pianomuziek in de film irriteerde me mateloos. Zelfs als er niets treurigs gebeurde werd het gespeeld.

Opzicht wel geinig om deze film nu voor het eerst te zien en dan voorval vanwege de destijds (ik ben er mee opgegroeid) gebruikte computertechnieken zoals modems waarop je moest inbellen en floppydisks (in dit geval met 1,44 MB opslagcapaciteit ) voor dataopslag. Het was min of meer ook de start van het Internettijdperk (ik kan me nog goed herinneren dat ik in 1996 mijn eerste modem, met een 28k8 kbps snelheid, kocht en daarmee mijn eerste stappen op het Internet maakte) en het is nu 20 jaar later best indrukwekkend om te zien hoe snel de computertechniek zich heeft ontwikkeld. Wat dat betreft is deze film nu inderdaad zeer gedateerd.

Hoewel het verhaal over het gevaarlijke virus (betrekking op vrachtschepen) best flauw is en hetzelfde geldt voor de uitvoering (hier en daar een paar leuke komische scenes), is de film wel nog enigszins vermakelijk om naar te kijken en dat komt eigenlijk vooral door de destijds jonge (20 jaar) Angelina Jolie (in de rol van hacker Kate) die haar debuut maakte in de filmwereld met een hoofdrol. Je zag toen al eigenlijk dat ze talent had en ook een mooie vrouw was. Ze is in deze film zelfs eventjes heel snel topless te bewonderen. De overige cast kon me eigenlijk niet echt bekoren zoals o.a. hoofdrolspeler Jonny Lee Miller (in de rol van hacker Dade) en Fisher Stevens die de rol van slechterik (ontwikkelaar virus) speelt.

Vanwege het nostalgie gehalte is deze film leuk om eens gezien te hebben (voor degene die na 1995 zijn geboren is het misschien een leuke geschiedenisles), maar eerlijk gezegd stelt het qua verhaal allemaal weinig voor en weet de film ook niet echt te boeien.

P.S. volgens mij is deze film destijds gesponsord door o.a. Coca Cola, want dat merk was soms zeer prominent in beeld aanwezig (o.a. via een fles en blikje wat bewust in beeld werd gebracht).

Mooi verfilmd waargebeurd Drama / Oorlog film, welke helaas wel te overgoten is met een Hollywood (die speelde zelfs mee in deze film ) sausje, waardoor ik me afvroeg of de eerste 60 minuten van het verhaal wel werkelijk zo gebeurd zijn, want die waren wel behoorlijk clichématig en vanaf het moment (na circa 30 minuten) dat Desmond Doss (gespeeld door Andrew Garfield) aankwam op het Fort Jackson militaire trainingskamp, kwam bij mij wel een heel sterk "Full Metal Jacket (1987)" (o.a. Vince Vaughn die R. Lee Ermey probeert te imiteren) déjà vu gevoel naar boven. Verder greep het verhaal me eigenlijk ook nergens aan (ik vond het in ieder geval nergens ontroerend, aangrijpend of pakkend) en dat zal waarschijnlijk ook te maken hebben met de manier waarop Hollywood (in dit geval regisseur Mel Gibson) dit verhaal verfilmd heeft. Ik ben een groot fan van oorlogsfilms en een 5-tal films staan daarvan in mijn persoonlijke "Top 10 films", maar een Hollywood verfilming staat daar niet bij.

Het verhaal (welke dus draait om Desmond Doss, die een Amerikaanse legerdokter is en die weigerde om te moorden en wapens te dragen) is zeker niet slecht en weet zowel te vermaken als te boeien (ook zelfs wat spannend) en dat laatste wel eigenlijk pas na 60 minuten (de eerste 60 minuten van het verhaal omvat een stukje jeugd, liefdesverhaal m.b.t. zijn toekomstige vrouw Dorothy Schutte en militaire training en die gedeeltes vond ik persoonlijk te zoetsappig, flauw, langdradig en clichématig), als Desmond Doss met zijn eenheid aankomt op het slagveld van Okinawa (Japans eiland) in mei 1945. Zeker na 75 minuten als er eindelijk oorlogsgeweld is te zien, is het best genieten geblazen en de daarbij vertoonde actie werd lekker realistisch in beeld gebracht (oftewel hard en grof, zoals het regelmatig toepassen van een vlammenwerper) en daarbij sneuvelen zowel Amerikanen als Japanners. Behalve dat ik de actie mooi vond om te zien (bestond vooral uit een Amerikaanse aanval en een Japanse tegenaanval), deed het me verder wel weinig, m.u.v. het moment dat een soldaat zegt:

"In vredestijd begraven de zoons hun vaders, in oorlogstijd begraven de vaders hun zoons"

Als de actie wat is geluwd en de Amerikanen zich hebben teruggetrokken van Hacksaw Ridge (na circa 90 minuten) begint het verhaal van Desmond Doss pas m.b.t. zijn heldenrol, waarbij hij 75 gewonde mannen in veiligheid brengt en hij helpt daarbij zelfs gewonde Japanners (althans, dat was te zien bij één gewonde japanner in een tunnelcomplex). Dat gedeelte is zeker mooi om te zien (ook regelmatig begeleidt met harde beelden, waarbij Japanners gewonde Amerikanen executeren), maar de wanneer waarop Desmond Doss sergeant Howell (gespeeld door Vince Vaughn) redt, was voor mij weer te Hollywood-achtig.

Het einde waarbij de Amerikanen dankzij Desmond Doss dan eindelijk Hacksaw Ridge innemen, was opzicht ook wel mooi, maar daarbij kreeg ik wel even een braak momentje en dat op het moment dat een aantal Japanners zich overgaven (leuke woordspeling m.b.t. "braak momentje" ) en ze toen alsnog begonnen te gooien met handgranaten en Desmond Doss daarvan een aantal begon weg te tennissen met zijn handen en weg begon te voetballen met zijn voeten. Dat was me toch net iets te overdreven Hollywood-achtig en hetzelfde geldt in iets mindere mate voor de verontschuldigen van een aan aantal personen (zoals o.a Sergeant Howell en Kapitein Glover) aan Desmond Doss, omdat men hem volledig fout heeft ingeschat m.b.t. lafheid. Nadat het verhaal is afgelopen na circa 130 minuten, krijg je ook nog wat echte beelden en foto's te zien van Desmond Doss (die gestorven is in maart 2006 op 87-jarige leeftijd) en krijg je ook te lezen dat hij de eerste erkend gewetensbezwaarde is, die de "Medal of Honor" (Amerika's hoogste onderscheiding voor moed onder vuur) kreeg en dat is natuurlijk volkomen terecht.

De cast kon me eerlijk gezegd niet echt overtuigen en vond ik eigenlijk ook wat te Hollywood-achtig gekozen en zeker m.b.t. de foute keuze voor flauwe Humor film komediant Vince Vaughn (in de rol van Sergeant Howell, die o.a. de drill-Sergeant is tijdens de militaire training op Fort Jackson), die ik totaal niet geschikt vind voor rollen in serieuze films. Hier en daar voegde hij ook wat flauwe humor toe in het verhaal. Hoofdrolspeler Andrew Garfield (in de rol van erkend gewetensbezwaarde Desmond Doss, die niet op zaterdag werkt en die in eerste instantie beticht wordt voor lafheid, maar naderhand dus uitgroeit tot een held) deed het opzicht wel verdienstelijk, maar van hem zal ik waarschijnlijk nooit een groot fan worden en hetzelfde geldt eigenlijk ook voor Sam Worthington (in de rol van Kapitein Glover, die Desmond Doss tijdens de militaire training het liefst wil ontslaan via een S5, welke staat voor "voorgoed ongeschikt"). Degene die ik eigenlijk nog het beste vond spelen in dit verhaal, was Hugo Weaving (in de rol van vader Tom Doss, die vroeger heeft meegevochten tijdens de Eerste Wereldoorlog en daardoor min of meer verslaafd is geraakt aan Alcohol, waardoor hij ook regelmatig zijn vrouw en kinderen slaat. Maar echt slecht was hij eigenlijk ook weer niet en bovendien hielp hij zijn zoon Desmond Doss, toen die terecht stond voor een militaire rechtbank). Teresa Palmer (in de rol van verpleegster Dorothy Schutte, waar Desmond Doss verliefd op wordt en mee gaat trouwen) vond ik overigens een mooi verschijning, maar haal rol was wel zeer clichématig.

Al met al is deze film natuurlijk een mooi eerbetoon aan oorlogsheld Desmond Doss, maar persoonlijk vond ik dit mooi verfilmd waargebeurd Drama / Oorlog film in typische Hollywood stijl, wat te zoetsappig en te clichématig en zeker in het eerste uur van het verhaal (daar heb ik dan ook soms wat zitten vooruit te spoelen). Pas vanaf Okinawa wordt het verhaal pas interessant en goed en vanaf dan krijg je ook te maken met het oorlogsgeweld, welke lekker hard en grof in beeld werd gebracht. Ondanks mijn kritiek op deze film, krijgt de film van mij toch nog een ruime voldoende met 3,5* als punt en dat is vanwege de heldendaad van Desmond Doss.

P.S. Hollywood mag wel eens in de Duitse keuken gaan kijken als ze nog eens een Drama / Oorlog film willen gaan maken, want die weten daar tenminste wel goed mee om te gaan.

Alweer de 13e korte Horror film uit de vermakelijke "Masters of Horror" TV-serie, die ik heb herzien in deze maand. Deze Horror film moet het vooral hebben van de laatste 15 minuten van het verhaal (met name vanwege de zombie orgie), want daarvoor is het verhaal behoorlijk traag, saai en langdradig (tot zelfs slaapverwekkend, wat mij ook overkomen is).

Het sfeervolle verhaal (soort van Dr. Victor Frankenstein verhaal, die zelf ook even vernoemd wordt in het begin van het verhaal, en het draait om het opwekken van de doden in combinatie met liefde, bevrediging en waarschuwing) kon me eigenlijk in de eerste 45 minuten weinig boeien en vermaken en dat gedeelte is ook vooral traag, saai en langdradig. De enige leuke scenes daarin vond ik de poging van Ernest Haeckel (gespeeld door Derek Cecil) om een vrouw weer te leven te brengen via elektriciteit van bliksem (die daarbij in brand vliegt), de hond die weer even te leven werd gebracht door zigeuner Montesquino (leuk gespeeld door Jon Polito) en het eten van Ernest Haeckel in het bos onder een boom, waar boven hem een man is opgehangen, die op zijn brood druipt.

Het verhaal zoals hierboven bij MovieMeter is beschreven is, is overigens pas na 25 minuten en vanaf dan begint het verhaal ook pas leuk en interessant te worden en dat komt vooral door de fraaie Leela Savasta (in de rol van Elise Wolfram, die de zeer jonge vrouw is van gastheer Wolfram, gespeeld door Tom McBeath, die Ernest Haeckel onderdak aanbiedt in zijn afgelegen huis in het bos) die in de laatste 15 minuten van het verhaal van het scherm spat, tijdens de fraai in beeld gebrachte zombie orgie scene op het kerkhof. Visueel gezien zagen de laatste 15 minuten van het verhaal er ook fraai uit met de zombies (met name de zombie baby, die ook nog eens borstvoeding krijgt van Elise Wolfram ) en natuurlijk ook door Leela Savasta, die letterlijk zit te neuken (er wordt dan ook gezegd door gastheer Wolfram gezegd "Dit is de enige manier waarop ze bevredigd kan worden") met een zombie en waarbij ze dan ook topless is te zien, als ze bovenop de zombie (haar eerste overleden man) aan het rijden is (herhaalt zich later nog eens en dan met en andere persoon die een zombie is geworden) en de andere zombies aan het meegenieten zijn. In dat gedeelte zit zelfs ook wat goor (uittrekken en opeten van oog en darmen van gastheer Wolfram door zombies) wat best grof en misschien ook wat onsmakelijk was. Het einde van het verhaal was misschien wat flauw, maar eigenlijk ook wel leuk en komisch.

Van de cast had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord (wat eigenlijk ook niet erg is) en alleen Jon Polito (in de rol van de met paard en wagen rondtrekkende zigeuner Montesquino, die via een soort van circusact aangeeft de doden weer te leven te kunnen brengen) en Leela Savasta (in de rol van Elise Wolfram) deden het verdienstelijk en de laatste vooral natuurlijk vanwege haar fraaie uiterlijk. Jon Polito zorgde verder ook voor wat lichte humor, in het verder saaie verhaal.

Al met al niet meer dan een matige korte Horror film van regisseur John McNaughton (die o.a. de harde en goedkoop uitziende klassieker "Henry: Portrait of a Serial..." heeft geregisseerd) en alleen de laatste 15 minuten van het verhaal zijn leuk en vermakelijk en dan vooral vanwege Leela Savasta.

Visueel (de filmstudio, aankleding, decors en locaties) gezien zag het er allemaal prachtig uit en de jaren 50 spatten van het scherm, maar het zwakke en vage verhaal wist me niet te boeien, en je wordt ook nog eens doodgegooid met veel saaie dialogen die zelden grappig zijn en je hooguit laten glimlachen. Door de bekende cast die hun best doet om er nog wat van te maken, kijkt deze film zich nog lekker weg. Maar hoogstaand is het allemaal niet van de bekende broertjes Ethan Coen en Joel Coen en soms vraag je je ook af "waar gaat dit in hemelsnaam over", althans dat was bij mij in ieder geval van toepassing

Dit verhaal speelt zich af in de "Capitol Pictures Studios" van Hollywood in de begin jaren 50 en draait om het leven van Eddie Mannix gezien over 27 uren (althans tussen zijn eerste biecht waar het verhaal mee begint en zijn laatste biecht waar het verhaal mee eindigt, zitten 27 uren). Eddie Mannix is een manusje-van-alles die kalmpjes alle dagelijkse problemen oplost in de filmstudio’s. Zelfs als hoofdrolspeler Baird Whitlock van de productie getiteld "Hail, Caesar !" ontvoerd wordt en er meteen twee sensatie zoekende journalistes, te weten de tweeling Thora Thacker en Thessaly Thacker, op zijn hielen zitten, blijft hij kalm. Maar wanneer er nog zwaardere uitdagingen op hem afkomen moeten er buitengewone acties ondernomen worden.

Het verhaal (hier en daar vaag) welke vooral draait om Eddie Mannix (manusje-van-alles), Baird Whitlock (acteur die tijdens het maken van de productie "Hail, Caesar !" wordt ontvoerd door communistische filmmakers, die 100.000 dollar als losgeld voor hem eisen) en Hobie Doyle (bekende acteur in cowboyfilms die opeens een rol moet gaan spelen in een andere soort film, waarbij hij veel moet praten en daar is hij juist niet goed in en dat komt mede omdat hij een bovengebit draagt i.v.m. een rodeo ongeluk) zit opzicht wel leuk en luchtig in elkaar en weet ook wel te vermaken, maar boeiend wordt het nergens en regelmatig is het verhaal ook wat flauw, saai en langdradig door lange nietszeggende dialogen, die er veel te veel inzitten. Ook gebeurt er eigenlijk niets bijzonders in het verhaal (de ontvoering van van acteur Baird Whitlock is op zijn zachtst gezegd gewoon flauw), maar de problemen waar Eddie Mannix mee te maken krijgt zijn opzicht wel leuk en ook zijn oplossingen daarvoor. Echt veel te lachen valt er eigenlijk niet, maar hier en daar zitten er wat leuke scenes (vooral met Hobie Doyle, zoals de discussie tussen hem en regisseur Laurence Laurentz over het uitspreken van een bepaalde zin en de scene waarbij zijn achterlijke Western film "Lazy Ol' Moon", waarin iemand de maan de schuld geeft, wordt vertoond aan het publiek) en dialogen in, die je laten glimlachen. Omdat het verhaal maar circa 100 minuten duurt en het vooral genieten is van de aankleding, decors, locaties en cast, kijkt deze film zich wel nog lekker weg. Het einde was opzicht ook wel leuk.

De cast is indrukwekkend en bestaat uit veel bekende acteurs en actrices en ze deden het eigenlijk allemaal goed en leuk en hadden er zichtbaar ook veel plezier in. Dat geldt met name voor de hoofdrolspelers Josh Brolin (in de rol van Eddie Mannix, die in dit verhaal ook nog een baan aangeboden krijgt bij de vliegtuigfabrikant "Lockhead", maar deze uiteindelijk afwijst), George Clooney (in de rol van Baird Whitlock) en Alden Ehrenreich (in de rol van Hobie Doyle). Bekende acteurs en actrices die relatief maar een kleine rol hebben in deze film zijn Ralph Fiennes (in de rol van regisseur Laurence Laurentz), Scarlett Johansson (in de rol van actrice DeeAnna Moran die in verwachting is maar niet getrouwd is of een vriend heeft en dat is geen goede publiciteit voor de filmstudio, dus daar moet Eddie Mannix een oplossing voor vinden), Tilda Swinton (in de dubbelrol van journaliste Thora Thacker en Thessaly Thacker) en Channing Tatum (in de rol van tapdansende acteur Burt Gurney die tevens een communist is en zelfs via een Sovjet-Unie onderzeeboot naar de Sovjet-Unie vertrekt en daarbij de 100.000 dollar losgeld meekrijgt). Het zingen en dansen van een aantal acteurs (zoals Channing Tatum), vond ik overigens tenenkromend om aan te zien (aan zingen en dansen in een film heb ik een hekel) en die scenes heb ik ook vooruit zitten te spoelen.

Al met al niet meer dan leuk om eens gezien te hebben en voor een film geregisseerd door de bekende broertjes Coen, is dat eigenlijk gewoon slecht. Omdat alles er wel schitterend uitziet (de jaren 50 spatten van het scherm) in deze film en de bekende cast het goed en leuk doet, krijgt deze film van mij een nipte voldoende. Deze film is inderdaad wel een mooie ode aan het Hollywood uit de jaren 50 zoals dat ook gedaan is in de Avontuur / Drama film "Hugo (2011)", maar dan als ode aan de fransman Georges Méliès, die één van de eerste sterren was op het witte doek in het begin van de 20e eeuw.

Aardig drama welke het vooral moet hebben van de uitvoering (fraai camerawerk) en van de cast en dan met name Vincent Cassel die irritant maar prima speelde voor dit verhaal. Het verhaal was opzicht best aardig en wist ook wel te boeien maar hier en daar is het wat saai en soms ook wat langdradig. Visueel was het allemaal zeer fraai in beeld gebracht en een aantal scenes zijn zeer goed (ook best heftig). Het einde was ook best sterk.

P.S. Het poepverhaal was best komisch.

Normaal vind ik muziek films vreselijk, maar deze was best aardig (komt misschien ook omdat men niet de hele tijd zong). Verhaal was best aardig met soms humoristische momenten maar ook met dramatische momenten. Het einde van de film vond ik overigens ijzersterk (wel dramatisch). De acteurs deden het best aardig en naar Beverly D'Angelo kijk ik graag.

Heb er maar 1 woord voor "vreselijk".

Het verhaal is te triest voor woorden en de liedjes zijn niet om aan te horen. Ik heb deze film dan ook niet echt lang kunnen volhouden.

Van deze Japanse Horror / Erotiek films circuleren er twee versies. Zo is er de 110 minuten durende versie met goede beeldkwaliteit, welke is gecensureerd en welke Engelse ondertiteling bevat en ook is er de 85 minuten durende versie met matige beeldkwaliteit, welke ongecensureerd (dus die versie bevat wat pornobeelden) is en welke voorzien is van Nederlandse ingebakken ondertiteling. Omdat ik a.s. dinsdag naar de tandarts ga (voor controle), leek deze film me wel iets voor mij. Uiteraard ben ik gegaan voor de ongecensureerd versie en de langdradige gecensureerde versie (de extra 25 minuten voegen werkelijk niets toe) heb ik daarna heel vluchtig vooruit zitten te spoelen.

In dit verhaal draait het om de jonge man Takemi Katsushika (Junkichi Kurahashi) en de jonge vrouw Chieko Hamuro (Kyôko Aizome) die elkaar niet kennen en die een afspraak hebben bij de tandarts (Kei Satô). In de wachtkamer voelt de man zich aangetrokken tot de vrouw en als ze bij de tandarts beiden onder narcose worden gebracht, begint de man in verschillende dromen / hallucinaties te fantaseren over hoe de vrouw seksueel misbruikt en gemarteld wordt door de tandarts. Wanneer ze beiden weer ontwaken, vraagt de man zich af hij droomde / hallucineerde of dat het allemaal echt was?

Aan het verhaal is eerlijk gezegd geen touw aan vast te knoppen (dat komt overigens wel letterlijk in de film voor, want op een gegeven moment knopt de tandarts de vrouw vast met een touw) en het is een vreemde mengelmoes van verschillende genres, variërend van pinku-eiga, tot arthouse surrealisme, tot erotiek, tot hardcore porno, maar ook met wat bekende horrorelementen (weliswaar wel minimaal). De dialoog is minimaal en op de achtergrond hoor je vrijwel continue irritante muziek.

De opening was best apart, want gedurende circa drie minuten zie je dan Chieko neuken (daarbij zie dan voor het eerst de borstjes van Kyôko Aizome) met de tandarts op een bed, waarna we belanden in zijn tandartspraktijk. Daar zien we dan de tandarts bezig met een jongetje en een oude man, waarna Takemi en Chieko één voor één binnenkomen en zich melden aan de balie van de tandartspraktijk. Als Chieko aan de beurt is en naar binnengaat, behandeld de tandarts haar mond sensueel met o.a. een waterflosser en zijn vingers (smeert daarmee o.a. iets over haar lippen en tanden) en dan is ook inmiddels Takemi binnen, die wat verbaasd toekijkt. Nadat Chieko en Takemi (bij hem moet een tand worden getrokken) onder narcose zijn gebracht, zegt de tandarts tegen zijn twee vrouwelijke assistentes (gespeeld door Saeda Kawaguchi en Yuri Yau):

"Maak haar kleren los."

Daarna begint de tandarts haar borstjes en tepels te betasten (hij zuigt ook aan haar tepels) en hetzelfde doet hij bij de twee assistentes, die vrolijk met hem meedoen. Daarna belanden we in de dromen / hallucinaties van Takemi, en komen we o.a. terecht in een discotheek, in een woning, in een hotel, in een wasstraat, in een pretparkattractie, in een kledingafdeling van een warenhuis en in het centrum van een drukke stad. In al die situaties kijkt Takemi vooral toe (o.a. vanachter een raam) en draait het om Chieko en de tandarts, waarbij de tandarts haar seksueel misbruikt en martelt en daarbij heeft de tandarts veel weg van een vampier / duivel.

Zo wordt Chieko o.a. in de discotheek ontkleedt door hem, wordt ze door hem naakt vastgebonden (met een touw), geslagen met een zweep, ondersteboven opgehangen (waarbij ze ook geschopt wordt) en geneukt in een woning, wordt ze door hem gemasturbeerd (dan zien we ook de eerste pornobeelden) op een bed in een hotelkamer totdat ze klaarkomt en wordt ze door hem geneukt in een warenhuis.

Verder zien we een aantal aparte scènes van Chieko waarbij ze o.a. volledig naakt het hotel in de nacht verlaat en naakt in een auto stapt en onderweg rijdt ze dan de tandarts aan (die daarbij onthoofd wordt), waarna ze met de auto naar de wasstraat rijdt. Behalve de auto, wordt dan ook Chieko gewassen in de wasstraat en krijgt ze o.a. schuim over zich heen en wordt ze schoongemaakt door de ronddraaiende borstels. En ook staat ze in het warenhuis (daar trekt ze o.a. een witte jurk aan, speelt ze piano en begint ze te zingen) op een gegeven moment volledig naakt (dan zie je met name de billen van Kyôko Aizome in beeld) op een roltrap en probeert ze aan de tandarts (die dan rondloopt in een zwarte cape) te ontkomen, door op de roltrap in de tegenovergestelde richting te lopen. Ze raakt daarbij dan vermoeid (loopt dan ook een stukje op handen en voeten) en gaat dan op de roltrap liggen en belandt dan bij de tandarts (die onderaan de roltrap staat te wachten) die haar dan oppakt en meeneemt.

De laatste tien minuten van het verhaal zijn al helemaal achterlijk, want dan zien we Takemi in een drukke stad achter Chieko aanrennen en steekt hij haar een paar keer met een mes (dan zien we ook bloed) en zegt hij daarna tegen iemand:

"Ik heb haar gedood. Zij was een slet! Zij was een hoer! Zij was een snol! Zij deugde niet! Daarom heb ik haar gedood!"

Daarna belanden we weer in de tandartspraktijk, waar Chieko en Takemi inmiddels weer bijgekomen zijn. En als Chieko dan vertrekt, laat ze haar zakdoek achter en brengt Takemi deze bij haar terug en krijgt hij een lift van haar. Daarna belanden we opeens op een zeilboot op de zee, waar ze met elkaar zoenen en waar Takemi opeens in de zee duikt en de boot verder vaart. Daarna zien we vanaf de verte opeens iemand verschijnen op de boot (wat dan de tandarts moet voorstellen) en is de film na circa 85 minuten afgelopen?

Hoewel de film betiteld staat als een Horror / Erotiek film, zie je in de ongecensureerde versie dus ook wat pornobeelden, die niet bepaald opwindend zijn. De eerste beelden daarvan zie je na circa 28 minuten, waarbij de tandarts Chieko minuten lang vingert (o.a. met zijn duim). Daarbij zie je dan zijn vinger(s) in haar vagina, zie je close-up beelden van haar vagina, zie je hoe haar clitoris gestimuleerd wordt en zie je haar vagina nat worden. Daarbij zegt Chieko op een gegeven moment ook:

"Ik kom! Ik kom...!" en "Steek 'm erin...!".

De volgende pornobeelden zie je een pretparkattractie met poppen, waarbij de tandarts en Chieko samen in een bootje stappen en Takemi achter hen aangaat met een ander bootje. Daarbij zien we dan een andere vrouw (Chieda Kawaguchi) opeens neuken met een pop en dat wordt dan expliciet in beeld getoond en duurt een paar minuten. Tussendoor zie je ook Chieko regelmatig naakt bij de poppen, maar daarbij is dan geen porno te zien. En die laatste pornobeelden zien we na circa 65 minuten, als Chieko in het warenhuis wordt geneukt door de tandarts in missionarispositie (een aantal beelden daarvan is ook te zien tijdens de opening). Daarbij zie je dan een aantal close-up beelden en zie je de vagina enorm nat worden.

De cast in deze film beperkt zich eigenlijk tot een drietal acteurs / actrices, die tevens de drie hoofdrolspelers zijn. Kei Satô is van hen de meest bekende, Kyôko Aizome (die ook meespeelde in de pornofilm "Traci Takes Tokyo (1986)" met Traci Lords in de hoofdrol) is van hen de mooiste (is ook niet moeilijk als enige vrouw ) en Takemi Katsushika is van hen de onnozelste. Omdat ze nauwelijks dialogen hadden, stelden hun rollen ook niet veel voor.

Al met al vond ik "Hakujitsumu" een draak van een film en het enige leuke erin vond ik Kyôko Aizome (ze wordt ook wel eerste hardcore pornoactrice in Japan genoemd), die ik best een mooie vrouw vond en die ook zeer regelmatig naakt te bewonderen is. Ze is misschien wel meer naakt in deze film te zien, dan met kleren aan

Verwachte eigenlijk een zeer flauwe film en eerlijk gezegd was het dat ook. Maar door Owen Wilson en vooral Jason Sudeikis was deze film best nog te kijken. Om de laatste persoon heb ik regelmatig moeten lachen om zijn seksistische grappen en grollen. Qua verhaal stelt het allemaal zeer weinig voor en is het ook best flauw met als dieptepunt het cliché einde. De twee vrouwelijke hoofdrolspeelsters te weten Jenna Fischer (wel mooi boezem) en Christina Applegate (wat is die lelijk geworden) waren vreselijk slecht en dan met name Christina Applegate. De bijrol van een Richard Jenkins was overigens best goed en hij zag er best cool uit Ook was het leuk om Vanessa Angel (zag er best nog aantrekkelijk uit) nog eens terug te zien. De rol van Derek Waters als gestoorde koffieshop medewerkers was ook best leuk.

De humor is vrij seksistische (wel vaak op kinderlijk niveau), zeg maar gerust zeer, maar daar houd ik wel van. Ondanks dat film veel om sex draait is er eigenlijk niets bloot te zien (dan tel ik die twee mannen effen niet mee hoewel de scene best grappig was) behalve dan effen Nicky Whelan die er best mocht wezen.

Al met al is dit best een flauwe film maar red Jason Sudeikis hem van een onvoldoende.

Een redelijke geslaagde Horror film die het vooral moet hebben van de sfeer (komt ook omdat het verhaal zich grotendeels in het donker afspeelt), het visuele aspect (zoals de beelden van de natuuromgeving) en toch ook wel de spanning en dat laatste vooral in de laatste 45 minuten van het verhaal.

In dit verhaal draait het om het gezin Hitchens, bestaande uit man Adam, vrouw Claire, pasgeboren zoontje Finn en hond Iggy, dat gaat wonen in oude en heilige Ierse bossen, vanwege het werk van de man en waarbij niet iedereen blij is met hun komst en waarbij ze ook nog eens gewaarschuwd worden door een traditionele boer, die in het verleden zijn pasgeboren dochtertje heeft verloren in deze bossen.

Het eenvoudige verhaal is in eerste instantie wat saai en langdradig, maar na circa 45 minuten (dan ook volkomen in het donker, maar alles valt wel nog goed te zien) komt het lekker opgang en vanaf dan weet het verhaal tot het einde (duurt circa 90 minuten) ook te vermaken en te boeien en wordt het regelmatig ook wat spannend. Het einde is wel vrij voorspelbaar en eigenlijk ook de scene (beter gezegd schrikmomenten, althans dat moest het voorstellen) na de aftiteling (waarbij de film doorloopt).

Met name de sfeer in combinatie met het visuele aspect maakt deze film het kijken nog best waard, want zowel de omgevingsbeelden als ook de CGI effecten (o.a. van toepassing op de wezens, die niet tegen licht kunnen) zagen er best aardig uit. Verwacht wel geen goor of veel schrikmomenten (zitten wel een paar in zoals de scene met het sleutelgat, die natuurlijk wel voorspelbaar was), maar wat je met deze film wel krijgt is regelmatige spanningsopbouw. De meeste spannende scene in het verhaal is misschien wel de zolder scene waarbij een hand van een wezen naar het gezicht/oog van Clare gaat.

De cast in deze film is vrij beperkt is, maar ze deden het wel verdienstelijk en vooral natuurlijk de twee hoofdrolspelers in het verhaal, te weten Joseph Mawle (in de rol van Adam Hitchens) en Bojana Novakovic (in de rol van Claire, die de vrouw is van Adam). De laatst mocht er ook best wezen, waardoor het niet bepaald een straf is om deze film te bekijken. Ik moest wel geregeld lachen om de baby in het verhaal en dat omdat je duidelijk zag (bij actie scenes) dat men daarvoor regelmatig een pop gebruikte.

Gewoon een redelijke Horror film die zich best nog lekker wegkijkt (vanaf het tweede gedeelte van het verhaal) en zeker als tussendoortje.

Uitstekende horror/thriller die uitermate boeiend en spannend is. Michael Myers was geboren

Gewoon een klassieker in het horror genre.

Toch wel een aardige remake van horror regisseur Rob Zombie. Met name het begin met de totstandkoming van Michael Myers was sterk gedaan en zeker ook een goede toevoeging in het verhaal. Nu weet je tenminste meer over de achtergrond van Michael Myers en zijn ontstaan als psychopaat.

Wat erna volgt (na circa een uurtje) is een beetje een herhaling van vroeger, maar dan wel in een modern jasje. Dat gedeelte vond ik persoonlijk wel minder. Het laatste gedeelte van de film is vrij donker (en er wordt te veel in geschreeuwd) en daarom ook niet altijd goed te volgen. De vele moorden (eerder slachtingen) die butcher Michael Myers (hij zag er overigens lekker creepy uit) begaat zijn overigens lekker bruut weergegeven (dat kun je ook aan Rob Zombie overlaten). De cast deed het overigens verdienstelijk en zowel de jonge Michael Myers (gespeeld door Daeg Faerch) en de volwassen Michael Myers (gespeeld door Tyler Mane) speelden overtuigend.

Hoewel deze remake niet kan tippen aan het sterke en zeer spannende (dat is eigenlijk niet echt aanwezig in deze remake) origineel, is deze zeker het kijken waard en gaat het er geregeld lekker hard aan toe. Ik heb trouwens de "unrated version" (er zit hier en daar wat bloot in) gezien.

P.S. veel acteurs en actrices (eigenlijk vrijwel iedereen) uit de legendarische film "The Devil's Rejects" van Rob Zombie hebben nu ook weer een rol (zoals Sheri Moon Zombie) of rolletje.

Deze "Halloween" (ik ben inmiddels de tel kwijt hoeveel films en remakes er inmiddels gemaakt zijn) zag ik toevallig vorige week zaterdagnacht voorbijkomen op de BBC en heb ik toen ook voor een gedeelte gekeken. Omdat de film pas rond 01:00 uur begon, heb ik het tot circa 02:00 uur volgehouden, waarna ik maar bed ben gegaan. Hoewel ik de film niet echt geweldig vond (wederom een herhaling van zetten), heb ik hem toch maar gepindakaasd en gisteravond de laatste 45 minuten ervan gekeken.

Vier decennia geleden overleefde tiener babysitter Laurie Strode (Jamie Lee Curtis) tijdens verkleedfeest Halloween een gruweldaad van de gemaskerde angstaanjagende seriemoordenaar Michael Myers, die destijds werd neergeschoten door zijn eigen psychiater, te weten dokter Sam Loomis, en nadien gearresteerd. Hoewel hij zich ondertussen al 40 jaar in de gevangenis bevindt, denkt Laurie nog dagelijks aan hem en bereidt ze zich al jaren voor op een mogelijke terugkeer van de gemaskerde seriemoordenaar. Door haar paranoïde en obsessief gedrag is Laurie vervreemd geraakt van haar dochter Karen (Judy Greer) en kleindochter Alysson (Allyson). Wanneer de dag voor Halloween een gevangenistransport verkeerd afloopt, komt Michael weer op vrije voeten en wordt Laurie's grootste nachtmerrie werkelijkheid.

In deze "Halloween" keren we dus terug naar het leven van Laurie Strode, die ook al in de eerste twee "Halloween" films uit 1978 en 1981 te zien was. Dat waren eigenlijk ook de beste twee "Halloween" films, want vrijwel alle vervolgen en remakes erna, waren eigenlijk niet meer zo geweldig goed. Regisseur David Gordon Green begint zijn Halloween film heel rustig en onheilspellend (o.a. door de geforceerde openingsscène met twee personen die Michael Myers gaan opzoeken in de gevangenis en die naderhand door hem op het toilet van een tankstation worden vermoord), om vervolgens alle remmen erg gecontroleerd los te laten. Halloween is bovendien geen typische horrorprent, maar wel een film die daadwerkelijk een verhaal vertelt. Dat is verfrissend, zeker aangezien de meeste films in het genre vergeten om een goed verhaal te presenteren. David Gordon Green zorgt er ook voor dat de kijker meer dan eens echt de dreiging van seriemoordenaar Michael Myers voelt. Alles komt dichtbij en dat is uiteraard alleen maar positief.

David Gordon Green brengt niet alleen een geloofwaardig en redelijk geconstrueerd verhaal, hij heeft ook voldoende aandacht voor zijn personages. Laurie Strode komt in deze verfilming dichterbij dan ooit tevoren en je voelt met het personage mee en begrijpt iedere stap die ze maakt in het verhaal. In de tijd dat Michael vast heeft gezeten heeft Laurie zich min of meer geïsoleerd van de samenleving. In haar afgelegen huis in het bos heeft zij ervoor gezorgd dat zij tot in de puntjes voorbereid is. Jamie Lee Curtis draagt de film ook compleet. Maar ook de andere personages zijn best aardig uitgewerkt en het acteerwerk van Judy Greer, Andi Matichak en Will Patton voelt bijzonder natuurlijk aan. Daarentegen komt het personage van dokter Sartain (Haluk Bilginer), de opvolger van dokter Sam Loomis, die ten koste van alles inzicht wil krijgen in de psyche van Michael Myers niet echt lekker uit de verf. Maar al met al wist David Gordon Green een goede cast voor zijn nieuwe film bij elkaar te brengen.

Ondanks dat de film regelmatig grof is (op de momenten waarbij Michael Myers toeslaat en hij maakt geen uitzondering voor vrouwen en kinderen), is de film op bepaalde momenten ook luchtig met een paar grapjes. Een vriendin van Alysson, te weten Vicky (gespeeld door de mooie Virginia Gardner), moet bij een jongetje oppassen, die met zijn aanwezigheid een goede poging doet om de spanning te verlichten. Jammer genoeg zijn er veel momenten die komisch bedoeld zijn maar niet in de film passen. Een vader, te weten Ray (Toby Huss), die een broodje pindakaas laat vallen en ineens zegt "Ik heb pindakaas op mijn penis", past niet echt in de film en zorgt eerder voor een vreemde sfeer in plaats van een luchtige sfeer.

Verder bevat de film helaas een paar onrealistische momenten. Zo zijn Laurie Strode en Michael Myers allebei onsterfelijk (dat was Michael Myers natuurlijk in alle "Halloween" films voorheen ook al) en kan Michael blijkbaar een hoofd verpletteren door zijn voet er rustig op te plaatsen. Verder wordt hij een aantal keren neergestoken, aangereden met een auto, beschoten met een shotgun (en geraakt op zijn schouder) en hij loopt nog steeds rustig door alsof er niks aan de hand is. Ook is het blijkbaar een klein, snel klusje om iemands hoofd letterlijk als een pompoen te hollen en er een snijwerk van te maken

Laurie heeft ook de onoverwinnelijke kracht om alles te overleven en bij haar past het minder (ze is immers een vrouw op leeftijd). Ze krijgt het namelijk voor elkaar om nog steeds een shotgun af te kunnen vuren wanneer zij al ruim een minuut gewurgd wordt. Vervolgens valt zij vanaf de eerste verdieping door het raam heen en verdwijnt ze wanneer Michael drie secondes de andere kant op kijkt. Deze elementen geven de film helaas een onrealistische sfeer, wat zonde is omdat het "Halloween" minder eng maakt dan hij had kunnen zijn.

"Halloween (2018)" is zeker niet de beste "Halloween" film die er bestaat, maar het is wel een redelijk vervolg op de 40 jaar oude film. Michael Myers is namelijk een lugubere legende in de horrorwereld en daarom is het leuk om te zien dat hij weer terugkeert naar het grote scherm. Een vervolg zal ongetwijfeld onvermijdelijk zijn, maar misschien is het beter om het legendarische masker van Michael Myers nu eens definitief op te bergen in de kelder. Mits die kelder natuurlijk goed is afgesloten. Dat laatste is dus niet het geval, want in 2021 kwam "Halloween Kills" uit en in 2022 kwam "Halloween Ends" uit. En bij "Ends" zal het waarschijnlijk niet blijven.

Ondanks the return van Jamie Lee Curtis en een sterke cast met o.a. , Josh Hartnett, LL Cool J en de sexy Michelle Williams is deze Halloween film niet meer wat hij ooit geweest was. Spannend is het eigenlijk nergens en de film is saai en tevens voorspelbaar. Dankzij de cast blijft de film nipt overeind staan.

Iets minder dan het eerste deel maar toch nog altijd een goede horror/thriller. Vooral het begin gedeelte in het ziekenhuis vond ik best goed en spannend.

Afgelopen week zag ik nog de Horror / Thriller film "31" van horrorregisseur Rob Zombie en met die film kwam hij nog goed weg qua uitvoering i.p.v. verhaal. Maar bij deze Horror / Thriller film komt Rob Zombie daar bij mij niet meer mee weg want zowel het verhaal als de uitvoering vallen vies tegen.

Zo heb ik me qua uitvoering o.a. vooral flink zitten te storen aan de twee hoofdrolspelers Scout Taylor-Compton (in de rol van Laurie Strode) en Tyler Mane (in de rol van Michael Myers). Scout Taylor-Compton is eigenlijk alleen maar irritant in deze film, want ze doet bijna niets anders dan schreeuwen en daar had ik het wel snel mee gehad. Sowieso zit er enorm veel irritant geschreeuw in deze film en niet enkel en alleen van Scout Taylor-Compton, maar ze heeft daar wel een groot aandeel in. Bovendien vond ik haar ook best lelijk uitzien, waardoor ik niets met haar had. Daarom is het eigenlijk best jammer dat als zij na 25 minuten (die leken veel weg te hebben van een remake van "Halloween II" uit 1981) wordt vermoord door Michael Myers, dit maar een droom/nachtmerrie van haar te zijn geweest. Die eerste 25 minuten in het ziekenhuis zijn overigens wel het beste (inclusief de muziek van de jaren 60 Britse band "The Moody Blues") gedeelte, beter gezegd minst slechtste, van het verhaal en de operaties uitgevoerd op de zwaar gehavende Laurie Strode, werden lekker gedetailleerd en smaakvol in beeld gebracht.

Michael Myers (gespeeld dit keer door de imposante en reusachtige Tyler Mane) is dit keer weer onvriendelijk tegen veel personen (als ik het goed heb geteld heeft hij persoonlijk weer circa 15 personen vermoord) en zelfs ook dieren (van een hond maakt hij zowel letterlijk als figuurlijk een hotdog om op te eten ), maar hij kon me nauwelijks imponeren en hij loopt nu ook grotendeels rond zonder zijn bekende witte halloweenmasker (wat gewoon bij hem moet horen), waardoor hij ook niets meer engs uitstraalt en hij eigenlijk te gewoontjes is. Hij zag er nu vooral uit als een zwerver. De moorden die Michael Myers pleegt maken ook nog maar nauwelijks indruk en enkel het afslachten van een verpleegster (met een mes), uitsmijter van een bar (intrappen van gezicht) en een bloot hoertje (middels glas van een vitrine), waren nog wel aardig. Maar de meeste moorden zijn eigenlijk flauw en saai en een groot aantal daarvan zijn eigenlijk ook overbodig (personen die totaal niets met het verhaal te maken hebben).

Behalve dat de rollen van de twee hoofdrolspelers slecht zijn, geldt dat ook dit keer voor Malcolm McDowell in wederom de rol van Dr. Samuel Loomis, die vroeger Michael Myers behandelde. Daar waar Malcolm McDowell in het vorige deel nog serieus en enigszins sympathiek speelde, speelt hij nu als onsympathieke egoïst, die profiteert van de ellende van anderen en dat omdat hij een boek heeft geschreven over Michael Myers, waarbij hij hem min of meer verheerlijkt. Hij moest ook dit keer grappig voorstellen (o.a. door het steeds vernederen van zijn secretaresse Nancy McDonald, die hij als vuil behandelde, zoals "als ik jouw mening wil, sla ik dat wel uit je"), maar ik vond hem alleen maar irritant, vervelend, niet leuk en hij voegde dit keer ook helemaal niets toe aan het verhaal.

Normaal gesproken zijn films van Rob Zombie behoorlijk sfeervol, maar zelfs dat is nauwelijks aanwezig in deze film. Het enige sfeervolle in deze film was misschien nog wel de Halloween Bar, maar dat had volgens mij Rob Zombie afgekeken van de roemruchte bar "The Titty Twister" uit de geweldige Horror / Misdaad film "From Dusk till Dawn (1996)" en dat inclusief de band (in dit geval ging het om de band "Captain Clegg and the Night Creatures" i.p.v. de veel betere band "Tito & Tarantula" uit "From Dusk till Dawn"), aparte types en het vele bloot. Ook zit er nog een andere bar in dit verhaal, met de naam "Rabbit in Red", maar waarom die bar in het verhaal zat is me een raadsel en het voegde ook niets toe m.u.v. drie doden (o.a. het de eerder genoemde uitsmijter en hoertje) op het conto van Michael Myers.

Het verhaal (draait om de bekende seriemoordenaar Michael Myers en dit keer is het verhaal vooral gericht op familie) zelf stelt weinig voor, weet niet te boeien, is niet spannend, zit niet leuk in elkaar en dit keer heb ik me er dus ook nauwelijks mee vermaakt. Hier en daar zitten er wel een paar leuke en humoristische dialogen in zoals tijdens de opening van het verhaal, waarbij ambulance medewerker Gary Scott (overigens gespeeld door Richard Brake die ook te bewonderen was in de eerder genoemde film "31") geilt op een vrouwelijk dodelijk slachtoffer en hij wel eens zou willen neuken met een dode vrouw:

Heb je dat naakte grietje gezien ? Ze was M-O-O-I, mooi. Ja, zij leek er tenminste vers uit. Ik hoorde een verhaal over twee ambulanciers die lijken neukten in Essex. Ik had die behoefte nooit, tot vanavond. Ze ziet er nog goed uit, vind ik. En ik zag borsten hangen. Ik zou haar wel dicht willen ritsen

De andere ambulance medewerker die tevens de chauffeur is en het maar ranzig vindt, maakt daarop de volgende grap (moet perse in het Engels, want in het Nederlands is deze niet echt te begrijpen):

What is the difference between Jam and Jelly
I don't know ?
You can't Jelly your cock up a death girl's ass

Ook moest ik wel lachen toen twee personen tijdens het Halloween feest in de Halloween bar wilde gaan neuken met elkaar, en naar het busje (oftewel de "neukmobiel" zoals hij het omschrijft) gingen van de jongen. Daar eenmaal aangekomen wil de ietwat nerveuze jongen "Wolfie" (loopt namelijk rond met een masker van een weerwolf) eerst nog gaan plassen, waarop het geile en dominante (zo noemt ze een "pijpbeurt" zoals de jongen het omschrijft, gewoon "aan een lul zuigen") meisje Harley David (gespeeld door Angela Trimbur), een vriendin overigens van Laurie Strode, zegt tegen de jongen:

Meisje : Waar ga je naartoe ?
Jongen: Even plassen, ik ben zo terug.
Meisje: Wie zegt dat ik niet van watersporten en een gouden douche hou !
Jongen: Dat is walgelijk.

De cast kon me nauwelijks bekoren (alleen eigenlijk personages in een kleine en smerige rol) en zeker niet de eerder genoemde hoofdrolspelers in het verhaal. De cast was wel weer grotendeels herkenbaar, want Rob Zombie heeft de eigenschap om veel acteurs en actrices steeds opnieuw te gebruiken in zijn films en dat was nu o.a. het geval bij Sheri Moon Zombie (in de rol van Deborah Myers die de moeder is van Michael Myers), Richard Brake (in de rol van smerige ambulance medewerker Gary Scott) en Jeff Daniel Phillips. De laatste zelfs in een dubbelrol van uitsmijter Howard en aankondiger "Uncle Seymour Coffins" in de Halloween bar, die regelmatig vrouw onvriendelijke opmerkingen maakt, zoals:

"Wat is het verschil tussen een pompoenlantaarn en een blondje ? Er is geen verschil. Ze hebben beide een lege uitdrukking en zijn hol van binnen".

Daarna geeft hij de pompoenlantaarn aan een topless blonde vrouw en maakt hij de opmerking:

"Nu hebben het blondje en de pompoenlantaarn beide drie gaten"

Deze drie genoemde personen spelen in de Horror / Thriller film "31" zelfs de hoofdrollen. Het was overigens wel leuk dat Weird Al Yankovic (speelt zichzelf) een klein rolletje heeft in deze film en hij zet daarbij ook Dr. Samuel Loomis voor schut tijdens een talkshow (de talkshow presentator pakt overigens Dr. Samuel Loomis behoorlijk aan en dat kan hij niet bepaald waarderen).

Nee, met deze Horror / Thriller film (inclusief achterlijk einde) van horrorregisseur Rob Zombie heb ik me nauwelijks mee vermaakt (m.u.v. de humor en het bloot) en daarbij heb ik ook nog eens de bijna twee uur durende "Unrated Director's Cut" versie gezien, die bij mij zeer langdradig overkwam (ik heb zelfs een aantal keren vooruit zitten te spoelen). Dit wordt dan ook de eerste keer dat ik een film van Rob Zombie een onvoldoende geef en ook nog een ruime, hoewel ik wel nog een beetje mild ben. Van mij hoeft Rob Zombie in eerder geval geen nieuwe Halloween film meer te maken, want de oude Halloween films hebben dat eigenlijk ook helemaal niet nodig.

Aardig film die de waanzin laat zien van de vietnam oorlog tijdens het veroveren van een heuvel. Verhaal is goed en er wordt ook aardig in geacteerd. Er zijn uiteraard betere vietnam films gemaakt dan deze maar ook deze is aardig om te zien.

Een film waar ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord heb, maar toevallig heb gezien op de televisie zender "Film 1 Action".

Hoewel het verhaal zeker niet hoogstaand en boeiend is, was de uitvoering nog best aardig en dan met name op het gebied van het visuele aspect (best veel fraaie beelden van de omgeving) en de actie in combinatie met de leuke oppeppende soundtrack. De actie was overigens ook geregeld lekker hard. Ook de sfeer is best lekker en dat komt ook omdat de hele film grotendeels is opgenomen zonder al teveel zonlicht. Geregeld speelt het verhaal zich ook af in het donker. Van de cast heb ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar ze deden het best verdienstelijk. En die Alexandra Dowling in de rol van "Agnes" zag er niet onaardig uit. Ondanks dat de film maar iets van 90 minuten duurt was hij wel geregeld wat langdradig en helaas soms ook wat saai. Het einde (met ook wat bloot) was best aardig en misschien ook nog een beetje verrassend.

Al met al een redelijk tussendoortje welke zich lekker laat wegkijken. Bij het regelmatig roepen van de naam Steinar (gespeeld door hoofdrolspeler Charlie Bewley), moest ik steeds denken aan een andere Steiner en wel uit de film "Cross of Iron (1977)"

P.S. wel leuk om Glynis Barber weer eens terug te zien in een klein rolletje. Ze mocht er in de jaren 80 serie "Dempsey and Makepeace" zeker wezen als "Makepeace".

Typische Wil Smith film. Veel spektakel en veel special effects maar het verhaal slaat nergens op. Het verhaal was gewoon te belachelijk voor woorden en wist nauwelijks te boeien. Qua dialogen zal het nooit wat worden met Wilm Smith en dat was ook in deze film weer goed te zien. Charlize Theron ziet er altijd wel mooi uit maar ik heb haar wel eens veel beter zien acteren. Will Smith mag van mij per direct ophouden met acteren want het is gewoon een acteur van niets. Er zit ook totaal geen chemie tussen de spelers van deze film. Alles is geforceerd en ziet er nep uit.

Ik snap niet dat iemand zulke shit kan bedenken want het is echt een waardeloze film. Zou mij niet verbazen als er geen vervolg meer op komt want daar zit volgens mij toch niemand op te wachten. Ik geef hem nog een 1 voor de leuke effecten maar meer is het echt niet waard. Ben blij dat ik deze film niet in de Bioscoop heb gezien want anders zou ik hem nog voor de pauze verlaten hebben.

Knap trouwens dat deze film zo'n hoge waardering krijgt. Ik mag toch hopen dat films als deze en "I am legend" niet toekomst gaan worden want anders zie ik het somber in voor de film wereld.

Als tiener zijnde vond ik dit vroeger wel een aparte Horror / Drama film waarvan het verhaal me wist te boeien en die ik zelfs op bepaalde momenten ook spannend vond. Dat komt voornamelijk door de lekkere sfeer in het verhaal, de regelmatig duistere beelden en door Michael Caine.

Het originele verhaal zit best aardig in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering ervan zoals o.a. de eerder genoemde sfeer en het visuele aspect. De scenes met de hand waren best goed en spannend en werden ook fraai inbeeld gebracht. Michael Caine in de rol van boekartiest Jonathan Lansdale die zijn rechterhand verliest (en eigenlijk ook zijn persoonlijkheid, omdat hij na het ongeluk een vrij duister persoonlijk wordt) bij een auto ongeluk deed het best verdienstelijk en persoonlijk zie ik hem ook graag in films spelen. Ook de overige cast deed het verdienstelijk.

Gewoon een leuke aparte Horror / Drama film, waar ik me als tiener zijnde vroeger goed mee heb vermaakt. Het wordt eigenlijk weer eens tijd om deze film te herzien, want het is een behoorlijk lange tijd geleden dat ik deze film heb gezien.

Films met Clint Eastwood in de hoofdrol zijn eigenlijk altijd genietbaar tot goed en zeker zijn memorabele en stoere rollen als cowboy. Vooral zijn legendarische rol in de schitterende westernfilm "The Good, the Bad and the U... was memorabel. Tot dat niveau komt deze film zeker niet, maar ook deze film is goed en vermakelijk en kijkt zich lekker weg.

Ook in deze film speelt Clint Eastwood weer de rol van cowboy (beter gezegd eerst als ranchhulp en daarna als sheriff) Jed Cooper die onschuldig (vanwege het zogenaamd stelen van vee) wordt opgehangen door een groep mannen onder leiding van de harde ex-kolonel Wilson. Dit gebeurt al direct in het begin van het verhaal en het beeld waarbij je Jed Cooper (goed gespeeld door Clint Eastwood) zit hangen aan de boom, mocht er wel wezen en zeker met het geluid erbij. Vanaf dan begint ook eigenlijk pas het verhaal wat vooral bestaat uit wraak van Jed Cooper, maar ook om zijn relatie met Rachel Warren (verdienstelijk gespeeld door Inger Stevens die er toen ook leuk uitzag) die zeer zorgzaam voor hem is. Het verhaal weet zeker te boeien (zeker in het eerste gedeelte van het verhaal) en ook met de uitvoering ervan zit het wel goed, hoewel het laatste gedeelte van het verhaal wat saai (o.a. de picknick) en langdradig is. Verder ziet het er ook allemaal aardig uit (o.a. de beelden van de landschappen en de beelden vanuit de gevangeniskoets) en is de film ook sfeervol. Ook met de actie zit het wel goed, hoewel die niet heel veel aanwezig is, en ook het einde van het verhaal was wel aardig.

Al met al gewoon een goede en degelijke Western, die vooral genietbaar is door Clint Eastwood.

Het komt zelden voor maar deze film heb ik met heel veel pijn en moeite kunnen uitzitten in de bioscoop (na een 45 minuten was ik al aan het kijken op mijn horloge) en ik was zeker niet de enige. De zaal was vrijwel vol maar tijdens de film werd nauwelijks gelachen. En terecht ook want deze film was gewoon een kopie van het eerste deel en dan op alle onderdelen slechter. Het identieke verhaal was stukken minder (kwam natuurlijk ook omdat het niet meer origineel was) en zeer flauw. De locatie vond ik ook slecht gekozen want humor in een Aziatisch land is gewoon een slechte combinatie. En de humor was dit keer zeer triest en had meer weg van onderbroekenhumor of geforceerde voorspelbare humor. De cast was ook nog eens voor 90% identiek en ook de personen die in het eerste deel een bijrol hadden kwamen er ook nu weer in voor. De cast vond ik overigens matig en zelden grappig met als dieptepunt Bradley Cooper die gewoon nergens grappig was. De enige die soms nog een beetje grappig was, was natuurlijk Zach Galifianakis (hem vind ik eigenlijk altijd wel leuk). Het beste van deze film was nog het einde met de foto's, daar werd in de zaal nog het meest om gelachen. Origineel was het natuurlijk niet want in het eerste deel werd het ook al toegepast.

Al met al was dit gewoon een flut vervolg en hopelijk komt er geen derde deel meer. Mocht er toch nog een derde deel komen dan weet ik in ieder geval met 200% zekerheid dat ik die niet meer in de bioscoop ga bekijken. Zonde van mijn tijd deze film.

Men kwam met dit derde deel in ieder geval met wat nieuws op de proppen en in het eerste kwartier was Zach Galifianakis ook geweldig opdreef, maar helaas werd het daarna snel minder omdat die achterlijke Ken Jeong (dat vind ik een over het paard getilde acteur die ik ook nooit grappig vindt) te dominant en te vaak aanwezig was.

Qua verhaal (flauw en inspiratieloos) stelt het eigenlijk ook niet veel voor en ook de uitvoering valt tegen want enkel en alleen Zach Galifianakis is grappig in deze film want zowel Bradley Cooper en Ed Helms hebben dit keer een erg saaie en serieuze rol. De laatste is overigens wel grappig in de scene tijdens de aftiteling. Wat me wel vaak beviel in deze film was de muziek. Vooral de scene (ook visueel) waarbij Black Sabbath - N.I.B. werd gedraaid was fraai. De film duurt gelukkig niet al te lang en deze film is me ook beter bevallen dan het waardeloze tweede deel, wat je eigenlijk niet eens een deel kunt noemen omdat het niet meer was dan een kopie van het leuke eerste deel. Maar goed is deze film zeker niet.

P.S. ik neem aan dat niemand Mike Tyson heeft gemist.

Ik heb er ook een halfje af gedaan. Gisteren na een jaar weer eens gezien op Film 1 HD en ik moet zeggen dat het nog steeds een leuke komedie is maar minder sterk dan de eerste keer dat ik hem zag. Ik heb me er zelfs op betrapt dat ik hem op sommige momenten begon vooruit te spoelen. Maar ik heb hem ook eens teruggespoeld en effen op pauze gezet, dat was op het moment dat Heather Graham (ik zie haar graag) haar borst eruit haalde voor het geven van borstvoeding

Maar al met al blijft dit toch een leuke komedie met vooral een zeer sterk en leuk begin. Ook het gedeelte waar ze ontwaken en niets meer kunnen herinneren van de avond ervoor is zeer goed. Pas als ze opzoek gaan naar Doug vind ik het minder worden. Vanaf dat punt begon ik hem ook wel eens vooruit te spoelen. Het einde waar ze naar de foto's gaan kijken (wat tevens de aftiteling is) is overigens geniaal bedacht en is zeer leuk.

Verhaal is vrij eenvoudig en ook niet echt origineel maar de uitvoering was gewoon prima. Het verhaal is wel boeiend en de vaart zit er goed in (zeker in de eerste 45 minuten) waardoor de film niet verveeld en ook nergens echt saai wordt. De film bevat veel actie maar omdat Hanna wereldvreemd is levert het soms ook humoristische momenten op. Vanwege de uitstekende cast die de film naar een hoger niveau tilt is het best genieten en kijkt de film zich heerlijk weg. Vooral Saoirse Ronan maar zeker ook Cate Blanchett vond ik zeer goed spelen. Het einde vond ik overigens best goed hoewel het natuurlijk ook cliche was.

Na het zeer sterke deel 1 had ik best wel hoge verwachtingen van het 2e deel. Die zijn echter niet uitgekomen maar ondanks dat vond ik dit best een vermakelijke film met wederom een zeer goede rol van Anthony Hopkins. Deze film bevat wel meer grove momenten dan het eerste deel maar dit deel is niet echt spannend (wel boeiend) en het verhaal is minder. Ook trouwens goede bijrollen van Giancarlo Giannini en Ray Liotta. Julianne Moore is natuurlijk geen Jodie Foster maar zij deed het best aardig in deze film.