Opinions

Het begin van de film mocht er best wezen, maar vrijwel direct daarna, toen Jennifer Lawrence en Elisabeth Shue in beeld verschenen, werd het al snel een standaard cliché thriller. Weliswaar niet helemaal want het laatste gedeelte vond ik best verrassend (zoiets zit er eigenlijk altijd wel in maar ondanks dat was het toch weer verrassend). Al met al wist de film wel te boeien en keek hij ook nog redelijk weg ondanks de vele clichés. De cast deed het best redelijk en dan met name Jennifer Lawrence en Elisabeth Shue (hoewel ze niet echt een grote rol had). Al met al zit ik te twijfelen tussen een 2,5 (dankzij de vele clichés) en een 3,0 (vanwege het laatste gedeelte), maar voorlopig houd ik het toch bij het eerste.

P.S. wie heeft nu eigenlijk de ouders gedood van Ryan

Net zoals het eerste deel vermakelijk. Het eerste deel is daarentegen wat beter dan dit deel.

Na gisteren het ijzersterke "The Devil's Rejects" te hebben gezien heb ik vandaag deze nog eens herzien. Alhoewel dit in feite het eerste deel is vond ik hem minder dan het tweede deel. Het begin van de film is gewoon goed en Sid Haig steelt de show als Captain Spaulding. Man wat speelt die man zijn rol goed. Na goede begin is het begin gedeelte in het huis nog wel aardig en ook creepy maar na een poosje wordt het allemaal minder en ook wat flauw. Zeker het cliché einde vond ik zeer flauw. Wat wel geniaal in het huis was toen de politie iets ontdekte in een schuur. De angst en de paniek waren zeer goed zichtbaar (gelaatsuitdrukking) en ook zeer voelbaar. Deze film is min of meer een soort van Texas Chainsaw film.

De cast deed het met Sheri Moon Zombie (wat een creepy vrouw en tegelijk ook enorm sexy vrouw is het toch) en vooral natuurlijk Sid Haig (hij had er van mij meer in mogen voorkomen) prima. Maar Bill Moseley als Otis vond ik in dit deel tegenvallen terwijl ik hem in het tweede deel juist ijzersterk vond.

Al met al is dit toch wel een aardige Horrorfilm maar het tweede deel "The Devil's Rejects" is gewoon stukken beter en ook veel harder.

Prima drama met uitstekende rollen van Jennifer Connelly en Ben Kingsley. Verhaal is goed en boeiend en het eind is sterk.

Kan me nog herinneren dat ik deze film als een kind van 7 of 8 jaar had gezien. Vond hem destijds zeer spannend en soms ook eng. Vincent Price vond prima spelen in deze film.

De film is inmiddels een 1/2 eeuw oud en is nu uiteraard enorm gedateerd. Zou je hem nu voor het eerst kijken dan is deze film natuurlijk niet meer spannend of eng.

Deze film is inderdaad niet te vergelijken met het origineel. Deze film is totaal anders. Vond het eigenlijk een beetje doorsnee Horror / Thriller. Groepje jongeren gaat ergens naar toe en komen dan terecht in een plaatsje wat niet spookt (daar zijn al tig films van gemaakt). Uiteraard gaat het groepje zich ook nog opsplitsen !!!!!!!!!

De film was niet echt slecht maar de een naar andere cliché situatie kwam voorbij. Leuk voor eens gezien te hebben maar meer ook niet. Het origineel is veel spannender.

Dit is na "Virgin Witch (1972)" en "Psychomania (1973)" alweer de derde Britse Horror film welke ik in korte tijd heb gezien met actrice Ann Michelle in een rol en dit keer is ze ook weer topless te zien en dat na circa 40 minuten als ze in bed ligt.

In deze Horror / Thriller film laten jonge vrouwen met een "losse moraal", zoals het 19-jarige model Ann-Marie Di Verney (Penny Irving), zich verleiden door een gladde engerd, wiens naam al enig wantrouwen zou moeten wekken, Mark E. Desade (spreek uit: Marquis de Sade). Deze ontvoert de meiden naar een afgelegen en verlaten strafinrichting, waar men hen met voornamelijk lichamelijke tucht (o.a. de zweep uit de titel) weer op het rechte pad probeert te krijgen. Wie niet luistert wacht de doodstraf door ophanging.

Het is een overwegend sombere en naargeestige horrorfilm, met weinig hoop voor de slachtoffers die in handen van de booswichten in dit verhaal vallen. We tellen naast de bejaarde en gestoorde directrice Margaret Wakehurst (Barbara Markham) en haar blinde seniele echtgenoot (een voormalige rechter) Bailey (Patrick Barr), twee bewaaksters op leeftijd, te weten Bates (Dorothy Gordon) en Walker (Sheila Keith), wat het schrikbewind eigenlijk niet erg aannemelijk en geloofwaardig maakt.

Maar toch hanteren ze de harde hand en hebben ze totaal geen medelijden en de ranzige plaatjes van met striemen overdekte vrouwenruggen en de sombere atmosfeer van spaarzaam verlichte gangen en koude en kleine cellen missen hun uitwerking niet. Qua bloederigheid is het niet al te expliciet, maar het wordt wel gruwelijk genoeg in beeld gebracht

Eén van deze slachtoffers is Ann-Marie Di Verney en zodra ze bij de strafinrichting aankomt (na circa 20 minuten), wordt er tegen haar gezegd:

"Doe al je kleding uit en leg ze op de tafel. Schoenen ook."

Nadat ze dat uiteindelijk doet (waarbij ze uiteraard ook volledig bloot is te bewonderen ), wordt ze na het douchen (uiteraard met koud water en ook wordt er tegen haar gezegd "Was jezelf grondig overal, of iemand doet het voor je") gebracht naar de rechtbank en wordt er tegen haar gezegd:

"Je komt hier je straf uitzitten overeenkomstig de gepaste morele en disciplinaire normen voor de veroordeling van de ernstige beschuldiging jezelf schaamteloos naakt te tonen voor geldig gewin, aan een fotograaf, publiekelijk, op de elfde April. Een schanddaad jegens openbaar fatsoen, waarvoor een corrupte Londense rechtbank je tien pond boete gaf."

Dit is natuurlijk belachelijk voor woorden, maar hierdoor en vooral door haar gedrag (o.a. ontsnappingspogingen), krijgt Ann-Marie Di Verney wel te maken met twee weken eenzame opsluiting, wordt ze gegeseld en wordt ze uiteindelijk zelfs opgehangen. Voor de mooie hoofdrolspeelster Penny Irving loopt het dus niet goed af en dat was best jammer en zonde en zeker omdat ze bijna ontsnapt was. Ze is overigens niet de enige, want ook de zekere Claire (Judy Robinson, wiens billen ook een keer te zien zijn) ondergaat dit lot en dat o.a. voor het stelen van voedsel in de strafinrichting. Eigenlijk weet elke vrouwelijke gevangene dat ze uiteindelijk wordt opgehangen, want niemand is tot nu toe vrijgelaten.

De cast doet het overigens goed in deze film, met een glansrol van Barbara Markham als de gestoorde en maar al te hardvochtige directrice Margaret Wakehurst, die de seniele rechter stuurt bij de vonnissen die worden uitgesproken en die ten opzichte van de gevangen genadeloos en wraakzuchtig te werk gaat. Ook Sheila Keith als de gestoorde en al even gevoelloze bewaakster Walker levert keurig werk.

Hoofdrolspeelster Penny Irving als de jonge Franse Ann-Marie Di Verney wonende in London, was een mooie verschijning en ze is ook een aantal keren bloot (soms zelfs van top tot teen) te bewonderen (de eerste keer na circa 10 minuten als ze uit de badkamer komt en haar haren gaat borstelen), maar haar zogenaamde Franse accent had wel wat beter gekund en ze was ook behoorlijk naïef ten opzichte van de veelzeggende behandeling die ze in de strafinrichting direct te verduren krijgt. Ook bij de kennismaking met de gladde engerd Mark E. Desade (hij is overigens de zoon van Margaret Wakehurst en Bailey), gespeeld door Robert Tayman (die wel iets weghad van Benedict Cumberbatch), kwam ze dom en naïef over.

Verder is er degelijk spel van Patrick Barr als de oude en ten opzichte van zijn vrouw zwakke rechter Bailey, die het in zijn seniliteit allemaal niet zo scherp meer ziet en ook wordt er netjes geacteerd door Ann Michelle als de ongeruste en naar haar vriendin (Ann-Marie Di Verney) op zoek gaande Julia en op het einde speelt ze ook een belangrijke rol, waarbij haar vriend Tony (Ray Brooks) en de politie komen helpen en waarbij Margaret Wakehurst zich uiteindelijk zelf ophangt (de rest wordt opgepakt door de politie).

Al met al is "House of Whipcord" een degelijk Brits horrorwerkje, waar ik me wederom goed mee vermaakt heb.

P.S. de Drama / Erotiek film "Cruel Passion (1977)" zal waarschijnlijk één van mijn volgende films gaan worden met Ann Michelle.

Gewoon een leuk tussendoortje deze Komedie / Thriller (met ook hier en daar een vleugje horror). Echt spannend wordt het wel nergens en dat komt vooral omdat de leuk toegepaste zwarte humor dat de das omdoet.

Hoogstaand is het allemaal niet en het verhaal is ook niet bijster origineel (men heeft min of meer van vroegere Horror / Thrillers bepaalde elementen overgenomen. O.a. van de film "The People under the Stairs"), maar het verhaal zat wel leuk in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Het duurt wel eventjes voordat de film opgang komt (begin is wat flauw en traag) maar naarmate de film vordert wordt hij steeds leuker en en het laatste gedeelte van de film was best genieten geblazen. In het laatste gedeelte zit ook de meeste actie, welke soms best grof is. Ook zit er zoals eerder gezegd de nodige zwarte humor in welke steeds subtiel werd toegepast en waar ik ook geregeld om heb moeten (glim)lachen. De onbekende cast deed het overigens verdienstelijk en leuk.

Al met al gewoon een leuke Komedie / Thriller welke zich lekker wegkijkt.

Dit is dan de originele versie van "The Debt". Hoewel het verhaal hetzelfde is als de Amerikaanse Remake is de uitvoering juist heel anders. En dat is in het nadeel van deze film. Ik miste in deze film heel veel elementen die in de remake juist goed verwerkt waren en die film ook echt boeiend en spannend maakte.

Zo is de opening van de film al totaal anders en de mislukte ontsnapping via de metro (dat was juist de reden dat men de nazidokter tijdelijk gevangen hield in het tijdelijke onderkomen) is hier totaal niet in verwerkt. Ook miste ik de chemie tussen de drie Mossad-agenten en dan vooral de romantiek tussen hen wat een belangrijke factor in het verhaal was bij de remake. De ontsnapping van de nazidokter vond ik ook heel slecht uitgewerkt in deze film (in de remake kreeg de vrouwelijke Mossad-agente een beetje begrip voor de nazidoktor terwijl dat juist in deze film totaal ontbreekt. De vrouwelijke Mossadagente is in deze film juist een ijskonijn). Het einde vond ik ook veel minder dan bij de remake en was ook totaal niet spannend. Ook de zelfmoord van een Mossad-agent was in deze film een aanfluiting terwijl het in de remake juist goed verwerkt was.

Omdat ik veel elementen miste in deze originele versie vond ik de film ook niet echt spannend (het gedeelte in het vroegere Oost-Duitsland duurde ook maar iets van 20 minuten terwijl het bij de remake bijna een uur duurde en zeer goed en spannend was). Dat heeft misschien ook iets te maken omdat ik al wist hoe de film ging aflopen. Ik zie bij deze film staan dat de duur 100 minuten is maar de DVD die ik ervan gezien heb duurde precies 90 minuten. Bij de Amerikaanse remake heeft men een aantal scènes (niet veel overigens) letterlijk overgenomen (o.a. de onderzoeken bij de nazidokter) van deze film en dat waren dan ook de sterkste delen uit deze film. Al met al is deze originele versie (ging veel te snel zonder echt goed uitgewerkt te zijn) me behoorlijk tegengevallen en de cast vond ik ook niet echt geweldig. De enige die best goed speelde was de vrouwelijke Mossad-agente Gila Almagor. De oudere Mossad-agente had in deze film ook duidelijke de hoofdrol terwijl dat bij de remake juist anders was. De andere twee Mossad-agenten (nauwelijks een rol in deze film) vond ik zeer zwak en ook de nazidokter vond ik weinig overtuigend.

Opzicht was het verhaal omtrent dit liefdesdrama annex oorlogsdrama wel aardig gevonden, alleen was de uitwerking/uitvoering niet echt helemaal geslaagd. Zo ontbreekt iedere uitleg naar het ontstaan van de oorlog en wie nu eigenlijk de vijand is, is ook totaal onduidelijk. Ook zit het liefdesdrama wat povertjes in elkaar en is het ook behoorlijk afgerateld.

Wat dat betreft had de film van mij eigenlijk wat langer mogen duren zodat het liefdesdrama en het oorlogsdrama beter aan bod waren gekomen. De film komt overigens gelukkig wel vrij snel opgang want na circa 30 minuten na het uitbreken van de oorlog, komt de vaart erin en wordt het in ieder geval wel een boeiende film met hier en daar ook wat aandoenlijke beelden. Visueel ziet het er ook allemaal fraai uit en hoofdrolspeelster Saoirse Ronan doet het goed. De overige cast doet het ook niet onaardig.

In het algemeen is deze film zeker goed te doen en keek hij ook goed weg, maar met een betere en eveneens een langere uitwerking had men naar mijn mening meer kunnen bereiken.

Vermakelijke film met veel fraaie beelden zowel van de omgeving als van de fraaie vrouwen met flink decolleté. Het is natuurlijk een pure erotische komedie (met drama als ondertoon, vooral in het laatste gedeelte van de film) en daar is deze film best in geslaagd m.u.v. dat er eigenlijk weinig bloot te zien valt. Veel vrouwen spelen er ook niet in mee want het verhaal draait maar om drie vrouwen waarvan Alaina Capri er qua schoonheid met kop en schotel uitsteekt. Babette Bardot (grappige artiesten naam en ze leek ook wel enigszins op Brigitte Bardot) had dan wel de grootste (ook de enige die bloot te zien was) maar echt fraai (haar hoofd) zag ze er niet uit, hoewel haar boezem en lichaam dat weer compenseerde Het verhaal zat best leuk in elkaar en de muziek was ook best aardig. De acteer prestaties waren natuurlijk niet geweldig maar Jackie Moran en Frank Bolger (wel meer in een bijrol) deden het nog best leuk. De film duurt overigens vrij kort maar dat is geen nadeel maar eerder een pluspunt. Het einde was ook best leuk gedaan en bevat tevens ook de meeste actie.

Dacht dat het een drama was maar toen ik al die achterlijke dance moves (te belachelijk voor woorden) zag wist ik dat ik te maken had met een dansfilm en dan ook nog een zeer slechte met een belachelijk verhaal vol met cliches. Toegegeven ik hou totaal niet van dansfilms, maar sommige zijn nog enigszins om aan te zien (meestal alleen vanwege het vrouwelijke schoon) maar deze dus totaal niet.

Hoofdrolspeelster Rutina Wesley is inderdaad een brok chagerijn zoals iemand hierboven zegt. Volgens mij is dat trouwens het enige karakter wat ze kan spelen want in de serie "True Blood" speelt ze ook zo'n type. Knap vind ik haar trouwens ook niet maar dat is waarschijnlijk een persoonlijke smaak.

Achteraf gezien is deze film inderdaad een drama want het is gewoon allemaal dramatisch slecht.

"On Crasher! On Thrasher! On Vomit and Blitzkrieg!"

Gisteren op de laatste kerstdag heb ik toch nog een kerstfilm gezien (via de streamingdienst
"SkyShowtime") en omdat ik twee weken geleden nog de aardige Animatie / Komedie kerstfilm "The Grinch (2018)" had gezien, wilde ik ook nog deze variant zien met de onherkenbare Jim Carrey in de hoofdrol van de verbitterde groene Grinch en hij was destijds heel populair als komedieacteur (o.a. vanwege zijn gekke bekken trekken). De film is gebaseerd op het boek van de Amerikaanse kinderboekenschrijver, dichter, en tekenaar Dr. Seuss en daarom heet een alternatieve filmtitel ook "Dr. Seuss' How the Grinch Stole Christmas".

In een klein dorpje leven de Who’s (niet verwarren met de Engelse jaren zestig rockband "The Who" ) harmonieus samen, en ze zijn erg dol op het Kerstfeest. Maar op de berg nabij het dorp woont een akelig figuur, met een ongekende haat voor het Kerstfeest en hij is ook obscuur. Het is de Grinch die alles aan het Kerstfeest haat, hij terroriseert de Who’s dan ook regelmatig, in zijn smerige groene gewaad. Maar de kleine Cindy Lou (Taylor Momsen), zo warm en klein, nodigt de Grinch uit voor het jaarlijkse festijn. Zal de Grinch de uitnodiging accepteren en van zijn berg komen, of maakt hij abrupt een einde aan Cindy Lou’s warme dromen en Kerstmis?

Centraal in deze verfilming staat het gezin Lou, die bestaat uit vader Lou Lou (Bill Irwin) die werkzaam is op het postkantoor en die het erg druk heeft met de verdeling van alle kerstpost, moeder Betty (Molly Shannon) die vastbesloten is om dit jaar de prijs te winnen voor de mooiste kerstverlichting (en dan moeten er ook nog kerstcadeautjes voor iedereen aangeschaft worden) en dochtertje Cindy, die zo haar bedenkingen heeft over het aanstaande grote kerstfeest en ze vraagt zich ook af waar Kerstmis nu eigenlijk voor staat en of al die cadeaus nu wel noodzakelijk zijn?

Wanneer Cindy in het postkantoor haar vader helpt en de boosaardige Grinch tegenkomt, waarover iedereen kwaad spreekt, heeft ze het gevoel dat er meer achter deze zuurpruim steekt en gaat ze op onderzoek uit. Ze komt er achter waarom de Grinch zo’n hekel aan Kerstmis heeft en besluit er voor te zorgen dat hij mee gaat doen aan de feestelijkheden in het dorpje.

Omdat het verhaal nagenoeg hetzelfde is als "The Grinch" uit 2018, m.u.v. dat Cindy Lou daarin alleen een moeder heeft, vond ik deze film ook leuk om te kijken en de rol van de Grinch is Jim Carrey ook op het lijf geschreven en de komiek doet het dan ook leuk en enorm gedreven, waarbij springt, danst, malle capriolen uithaalt en natuurlijk gekke bekken trekt. Hij kruipt (eigenlijk letterlijk) dus in de huid van de Grinch en is onherkenbaar vermomd en het is dan ook altijd leuk wanneer hij in beeld komt en hetzelfde geldt voor de zeer leuke bastaardhond Max (die o.a. een keer op een zeer leuke manier jongeren laat schrikken die op de berg komen waar de Grinch woont), die de enige vriend is van de Grinch. Met zijn uitstekende vertolking zorgt Jim Carrey voor veel vermaak en leuke scènes en vooral als hij met zichzelf in discussie gaat in zijn smerige hol in de berg.

Verder vond ik Taylor Momsen als Cindy Lou met het hart van goud een schattig blond meisje en met Christine Baranski (als Martha May Whovier die op het einde de vriendin / vrouw wordt van de Grinch) heb ik normaal gesproken weinig op, maar in deze film (waar ze al bijna 50 jaar was) vond ik haar juist een mooie vrouw. En verder deed Jeffrey Tambor het als de burgemeester van de Who’s verdienstelijk en hij is verliefd op Martha May en wilt met haar trouwen (hij heeft ook al een ring als cadeau voor haar gekocht).

Over de Who's gesproken, ze lijken veel op mensen, maar hebben wel rare kapsels en gekke gezichten. Zo hebben ze twee grote voortanden en hebben ze snuitjes in plaats van neuzen.

"How the Grinch Stole Christmas" is een sfeervolle kerstfilm met eveneens een sfeervolle verhaal en dat met met mooie effecten en decors en een leuke Jim Carrey wiens rol op het lijf geschreven is.

Komedie / Romantiek film, waarin vier eenzame jonge vrouwen, te weten Alice, Robin, Lucy, en Meg, in New York leren wat de juiste manier is om single te zijn en dat in een wereld vol met steeds veranderende definities van liefde.

Beter goed gejat dan slecht bedacht, zegt een oude Hollywoodwet. Niks mis mee dus dat "How to Be Single" veel overeenkomsten vertoont met "Sex and the City". Al is het motto van het clubje van de onzekere Alice (Dakota Johnson), juist dat je als vrouw geen man nodig hebt om gelukkig te zijn.

Op de escapades van de vrolijke lompe Rebel Wilson (in de rol van single Robin) na, heeft "How to Be Single" een serieuze ondertoon en onderscheidt het zich daarmee van zijn genregenoten.

De film heeft best wel een goede cast en de eerste 30 minuten en ook de laatste 30 minuten zijn best aardig maar het middenstuk is ronduit saai en maakt de film helaas kapot. De film staat betiteld als een komedie maar ik vond het meer een combinatie van komedie en romantiek. De film is zeker niet echt slecht maar met zo'n cast had men er iest beters van moeten maken. Simon Pegg doet het best aardig en is soms ook wel grappig en ook Megan Fox vond ik best goed. Deze rol van bitch paste wel goed bij haar.

Artistieke drama wat ook veel wat weg heeft van een documentaire/biografie. Visueel zag het er best aardig uit (o.a. Moloch stuk) en James Franco speelt overtuigend de rol van Allen Ginsberg (eerlijk gezegd nooit van gehoord maar dat is ook niet vreemd omdat ik niets opheb met dichters). Ook de overige cast deed het wel aardig, maar met het verhaal opzicht had ik eigenlijk weinig op en het kon me eerlijk gezegd ook niet echt boeien. Het zat ook enigszins rommelig in elkaar en was geregeld saai. Weet eerlijk gezegd niet wat ik met deze film moet want het was niet echt slecht maar ook niet goed.

De film begint met Christopher Lee die een stukje voorleest uit een boek. Zelf speelt hij ook een hoofdrol (als Stefan Crosscoe) in deze verder matige Horror film waarbij de fraaie rondborstige Sybil Danning (regelmatig bloot te bewonderen) eigenlijk het enige echte positieve is (met name in de laatste 3 minuten van de film ).

Het verhaal speelt zich af in de huidige tijd in Los Angeles (in het begin) en daarna in Transylvania en draait om weerwolven. Deze film is tevens het vervolg op het eerste deel, welke ik niet gezien heb want eerlijk gezegd heb ik deze film alleen gekeken vanwege het meespelen van Sybil Danning en daarbij wist ik ook dat ze bloot te bewonderen was. Het flauwe verhaal stelt eerlijk gezegd weinig voor (ademt wel een lekkere jaren 80 sfeer uit inclusief de muziek van het bandje Babel, waarvan de soundtrack "The Howling" een aantal keren live wordt gespeeld in het verhaal waaronder op het einde) en is ook niet echt boeiend of spannend. Visueel zag het er nog best aardig uit en hetzelfde geldt voor de effecten die van toepassing zijn op de weerwolven. Ook zit er redelijk wat actie en geweld (soms ook wat goor) in.

De cast is niet hoogstaand (alleen veteraan Christopher Lee speelde nog verdienstelijk) maar bevat wel een aantal fraaie vrouwen zoals de donkere Marsha A. Hunt en natuurlijk Sybil Danning die wel pas laat in het verhaal voorkomt (na circa 30 minuten). Beide vrouwen zijn ook bloot te bewonderen en vooral de spirituele scene waarbij Sybil Danning en Marsha A. Hunt samen bloot te zien zijn, mocht er wezen. In die scene trekt Sybil Danning letterlijk de kleren van haar lijf af, waarna haar fraaie borsten in volle glorie te bewonderen zijn Helaas is dat ook de enige scene waarbij ze bloot is te bewonderen, maar niet getreurd want op het einde wordt die scene nog maar liefst 17 keren op een grappige manier herhaald binnen een tijdsbestek van 3 minuten . Ze loopt overigens tijdens het verhaal er wel altijd zeer sexy en schaars gekleed bij, wat o.a. te zien is in de eerder genoemde soundtrack (zeker waard om eens te bekijken).

Al met al een matige bedoeling deze horror, die niet meer dan leuk is om eens gezien te hebben. De film duurt met circa 85 minuten gelukkig niet lang, waardoor hij nog enigszins lekker wegkijkt (met name dan door Sybil Danning).

Prachtige originele IJslandse Komedie / Drama met allemaal verschillende zeer korte verhaaltjes die min of meer samenhangen i.v.m. het selecte aparte gezelschap (soort van dorpje) en waarbij paarden centraal staan.

De verhaaltjes (beginnen allemaal gezien vanuit de ogen van de paarden en een enkele keer ook vanuit een mens) stellen opzicht niet zo veel voor, voor maar de uitvoering ervan was schitterend. Zo bevatten alle verhaaltjes een komische ondertoon en gebeurt er in vrijwel ieder verhaaltje iets bizars (zoals de poster dat al min of meer aangeeft) of absurds wat grote gevolgen heeft voor de mens of paard in dat betreffende verhaal. Visueel mocht de film er ook wezen en inderdaad de kille IJslandse landschapsbeelden zagen er prachtig uit en hetzelfde geldt voor de paarden. Van de cast heb ik eerlijk gezegd nooit van gehoord, maar ze deden het wel allemaal zeer leuk en die Sigríður María Egilsdóttir (probeer die naam maar eens in één keer goed uit te spreken ) in de rol van Jóhanna vond ik een fraaie verschijning. Omdat de film maar iets van 70 minuten duurt, kijkt hij verder lekker weg.

Al met al zeker een aanrader voor iemand die openstaat voor iets anders dan de gemiddelde huis keuken en tuin Hollywood films.

Visueel zag het er natuurlijk allemaal prachtig uit en het verhaal was ook best mooi maar echt geraakt door deze film werd ik niet. De film begint best goed en is ook vrij mysterieus maar er wordt eigenlijk te weinig mee gedaan waardoor het hele verhaal best langdradig is (zitten ook geen spannende momenten in(. De cast deed het trouwens best goed en dan met name Asa Butterfield en Ben Kingsley. De rol van Sacha Baron Cohen was ook best leuk en hij zorgde tevens voor een beetje humor want er zit nauwelijks humor in deze film en de film is best serieus. Slecht is de film zeker niet want door de prachtige beelden kom je vaak ogen te kort. Het einde is was overigens ook best mooi en was ook eigenlijk het enige moment dat de film me effen raakte. Dat film staat betiteld als o.a. een familie-film maar voor kinderen onder de 12 jaar is dit toch wel te zware en te serieuze kost.

Zag er allemaal erg nep uit. Bovendien werd er niet echt goed in gespeeld en was het verhaal ook niet boeiend.

Concept vond ik zeer origineel maar de uitvoering helaas minder. Dieter Laser speelt de rol van gestoorde chirurg best aardig maar helaas is de film erg traag (na ongeveer 45 minuten komt de film enigszins opgang) en gebeurt er nauwelijks iets. Het einde met die die idiote actie van die Japanner sloeg overigens nergens op en was echt belachelijk. Het duo Derrick en Harry Klein kon er overigens ook wat van

De film heeft iets weg van "Hostel" en "Saw", maar die films zijn toch echt stukken beter vooral de laatste.

Dit was in ieder geval al stukken beter dan het eerste deel. Wat een figuren spelen in deze film De gestoorde hoofdrolspeler is met zijn ranzig uiterlijk al een verhaal apart, maar de bovenbuurman en vooral de moeder mochten er ook wezen (de scènes in het huis waar hij leefde waren sowieso geweldig). Ook een leuke bijrol van Pierre Kartner als de perverse dokter. Het zieke verhaal stelt opzicht niet zoveel voor maar de uitvoering ervan was zeer goed.

Man man man wat een behoorlijk zieke en gore film is dit, maar eerlijk gezegd heb ik er best van genoten (ging soms wel te ver, o.a. met die hoogzwangere vrouw) en soms ook wel om gelachen (geweldig toen de bovenbuurman voor het eerst naar beneden kwam ). De manier hoe hij zijn slachtoffers bij elkaar haalde en voorbereide voor de centipede was behoorlijk grof en zag er ook zeer pijnlijk uit (je voelde het bijna zelf). Ook als hij de centipede gereed heeft gaat het er zeer grof aan toe (o.a. het voederen en de ontlasting, bij het laatste werd overigens de enige keer kleur gebruikt). Ook geweldig was het toen hij de achterste vrouw in de centipede van achteren ging nemen, hij gebruikte zelfs nog zijn ranzige spuug daarbij En dan het einde, zo hard maar tevens zo goed

Laurence R. Harvey was echt geweldig gecast voor deze film en hij deed het ook uitstekend. Het zou me niet verbazen als hij in het echte leven ook gestoord is.

Dit derde en laatste deel wijkt wat af qua verhaal van de vorige twee delen (toch zijn er nog veel raakvlakken zoals o.a. de acteurs) en qua gorigheid valt er dit keer ook veel minder te genieten. Sowieso komt de "menselijke duizendpoot" pas voor in het laatste gedeelte van het best sarcastische verhaal, wat ik persoonlijk wel zeer vermakelijk vond en dan voorval vanwege geweldige rol van hoofdrolspeler Dieter Laser.

Deze film is gewoon één grote humoristische Dieter Laser (hij speelde ook al de hoofdrol in het eerste deel) show, waarin hij de keiharde, grofgebekte, seksistische, sadistische, racistische, gestoorde (hij verwijt het zelf aan de hitte) en eveneens laffe Duitse directeur Bill Boss van een Texaanse gevangenis speelt, die respect wilt hebben van de gevangenen. Hij straft die gevangenen soms ook persoonlijk keihard af en noemt dat dan marteling volgens "Guantanamo Stijl XXL" Zo breekt hij een arm van een donkere gevangene, waarbij hij van te voren zegt "Wat is die apen neger zijn masturbatie arm ?". Bij een andere gevangene ("gevangene 297" gespeeld door Robert LaSardo, die door Bill Boss ook wel wordt genoemd "de blanke anale sekshoer") snijdt hij persoonlijk de teelballen eraf (best expliciet in beeld gebracht) die hij dan medium laat bakken voor de lunch. Zijn eetgewoontes zijn ook apart want zo eet hij o.a. special geïmporteerde gedroogde clitorissen uit Afrika Zijn toespraak tegen de verschillende rassen in de gevangenis, in de vorm van "Zwarte, schijterige slavennegers. Moeder fistende, baby verkrachtende Mexicaans tuig. Ik schijt op jullie moeder tot het je verveelt. Besneden, lelijke Joodse geitenneukers. Schaamhaar bebaarde islamitische halal varkens. Jezus neukende, gebleekte kontgaten. Impotente, met gele gezichten en spleetogen, wasberen ! was ook hilarisch.

Ook heeft hij een special band met zijn gevangenispersoneel, want zijn secretaresse Daisy (gespeeld door pornoster Bree Olson, die overigens niet bloot is te bewonderen) noemt hij "Tits" en hij gaat er ook enorm seksistisch mee om. Zo zegt hij op een gegeven moment tegen haar "Overigens, ik moet mijn balzak legen voor de luch" en later wordt hij dan oraal bevredigd door haar waarbij ze zijn zaad moet doorslikken. Ook heeft hij een speciale manier van omgaan met boekhouder Dwight Butler (gespeeld door Laurence R. Harvey die de zieke hoofdrol speelde in het geweldige tweede deel) die hij zijn huisdier noemt. Die Dwight Butler adviseert hem overigens om een "menselijke duizendpoot" te maken (vanwege geldbesparing en afschrikking voor andere misdadigers) van de gevangenen en hij laat dan o.a. de twee vorige films zien aan hem, die hij B-films noemt en er ook lacherig over doet, en hij nodigt ook de Nederlandse regisseur Tom Six (die Amerikaans praat met een duidelijk Nederlands horend accent) uit om langs te komen.

Als Tom Six langs komt halverwege het verhaal, wordt het idee over een "menselijke duizendpoot" gedetailleerd besproken (o.a. met de gevangenisdokter Jones, gespeeld door Clayton Rohner) en begint eigenlijk ook pas het verhaal over de "menselijke duizendpoot" in de vorm van gevangenen". Als voorproefje laten ze overigens eerst de twee "The Human Centipede" films zien aan de gevangenen en daarna vertelt Bill Boss wat hij met ze gaat doen. Hierdoor komen de gevangenen in opstand en gaan ze achter Bill Boss aan, echter wel zonder gevolgen voor hem, maar wel voor Daisy die te grazen wordt genomen en daarna in coma belandt waar Bill Boss haar verkracht omdat hij geilt op in elkaar geslagen vrouwen. Hij zegt dan tegen haar "Ik laat jou spuiten, zelfs nog in coma". Met gevangenen die om medische redenen (o.a. vanwege een stoma) niet passen in een "menselijke duizendpoot", rekent Bill Boss persoonlijk dodelijk mee af en ook met eentje die ietwat te enthousiast is (daar houdt Bill Boss namelijk niet van).

Na circa 80 minuten wordt er dan eindelijk begonnen aan het maken van de "menselijke duizendpoot" welke lekker goor uitzag. Tom Six mag daarbij toekijken, maar moet er uiteindelijk wel van kotsen (bij het zien van een amputatie, die nodig is voor de levenslange gevangen, die ook in een speciale "menselijke duizendpoot" terecht komen). Als de "menselijke duizendpoot" eindelijk gereed is, wordt hij voor het eerst tentoongesteld aan gouverneur Hughes (verdienstelijk gespeeld door Eric Roberts), die niets weet van dit idee, die de gevangenis een ultimatum had gesteld voor verbetering. Bij de aanblik van de "menselijke duizendpoot" (waar men ook nog Daisy in heeft gezet ) zegt hij verbaasd "Wat is dit, verdomme?" en hij gruwelt ook van de aanblik ervan. Ook keurt hij het compleet af (druist tegen alle mensenrechten ) en laat hij Bill Boss aangeslagen achter, die daarna eerst de gevangenisdokter Jones (die heel enthousiast is geworden) doodschiet en daarna de boekhouder Dwight Butler wilt doodschieten. Maar op dat moment komt gouverneur Hughes terug en zegt "Heren. Dit is precies wat Amerika nodig heeft. Hierdoor word ik misschien wel als president verkozen. Jullie hebben me overtuigd. Het is geniaal. Verander verdomme niets" Alsnog schiet daarna Bill Boss de boekhouder Dwight Butler dood (werd ook te enthousiast omdat het eigenlijk zijn idee was), waarna hij doordraait. Dat was tevens het einde van de film.

Ondanks dat in deze film de "menselijke duizendpoot" veel meer op de achtergrond is en nu wordt gebruikt voor politieke doeleinden (geldbesparing en afschrikking), vond ik deze film toch weer behoorlijk goed, ondanks dat er veel minder goor te zien is. Dit wordt echter ruimschoots opgevangen door de geweldige rol van hoofdrolspeler Dieter Laser als gevangenisdirecteur Bill Boss, die eigenlijk de hele film draagt en waar ik zeer vaak om heb moeten lachen

Deze film was eerlijk gezegd gewoon lachwekkend slecht (understatement). Ik heb deze film overigens alleen gekeken vanwege het meespelen van Linda Haynes, die ik laatst heb zien meespelen in de film "Rolling Thunder (1977)". En dan wilde ik haar niet terug zien vanwege haar acteerprestaties (die zeer matig zijn), maar ik wilde eens zien hoe ze er bloot uitzag en ik wist dat dit in deze film gebeurde. Het gebeurde overigens een paar keren (daarin is ze ook van top tot teen bloot te bewonderen als ze wordt onderzocht in de gevangenis) en in een enkele scene, halverwege het verhaal, speelde ze ook met zichzelf. Daarbij kreeg ze zichtbaar in beeld harde tepels van

Het belachelijke slechte verhaal omtrent zangeres Rachel Foster (gespeeld dus door Linda Haynes die ook zingt in deze film. Niet om aan te horen overigens net zoals haar vele geschreeuw) die onschuldig (vanwege een zogenaamde moord op een hele familie) in een sadistische vrouwengevangenis belandt en waar de gestoorde doctor Hans R. Kline (gespeeld door Geoffrey Lewis) de vrouwen manipuleert en brainwasht tot moordenaars die alleen nog maar naar zijn commando's luisteren, sloeg gewoon nergens op. Ook weet het belachelijke verhaal totaal niet te boeien en spannend wordt het natuurlijk ook nergens.

Ook de hele uitvoering slaat gewoon nergens (op het bloot na en de bizarre scene met de insecten) en alles oogt zeer goedkoop, o.a. de aankleding en de sobere decors. Het einde waar Rachel Foster te horen krijgt dat ze onschuldig is en daarna begint te schieten (omdat ze is gebrainwasht), was best lachwekkend slecht. Maar omdat je haar daarna weer ziet zingen en spelen op een synthezhier/piano, mag je aannemen dat het toch goed is gekomen met haar. Niet dat het overigens interesseerde. De cast speelt tenenkromend slecht en dat is zowel van toepassing op hoofdrolspeler Linda Haynes als Geoffrey Lewis (in april van dit jaar overleden).

Niet meer dan een zeer matige bedoeling deze Thriller / Drama film (de betiteling Horror vind ik persoonlijk nergens opslaan) en deze film is alleen nog het kijken waard omdat Linda Haynes van top tot teen bloot is te bewonderen, met als hoogtepunt haar masturbatie scene.

Wat een draak van een Actie / Misdaad film (een Blaxploitation film) was me dit zeg, waarbij nachtclubartiest Dolemite (Rudy Ray Moore) een oude vriendin, te weten Queen Bee (Lady Reed), in Los Angeles te hulp snelt, die door de maffia wordt geterroriseerd.

Deze schrijnend goedkope, exploiterende melange van naaktscènes (zo zijn o.a. de rondborstige vrouwen Barbara Gerl, Gloria Delaney en Java bloot te zien en met name de eerste twee vrouwen waren zeer rondborstig en de eerste vrouw was ook nog eens blank), racisme (zo wordt regelmatig het woord "Nigger" gebruikt) en sadisme, is gelardeerd met nachtclub-acts om van te huilen (geldt overigens ook voor de humor en de muziek in deze film) en toont verder weinig boeiende vuur- en vuistgevechten.

Het enige leuke in deze film is misschien nog wel de blanke Mrs. Cavaletti (Barbara Gerl) met haar enorme borsten, die geilt op donkere mannen en waarover ze ook droomt (o.a. te zien tijdens een natte droom van haar, waarbij veel naakte en gespierde donkere mannen uit een speelgoedkist klimmen en dan naar haar toe glijden via een glijbaan). De cast speelt overigens dramatisch slecht en ik dacht in eerste instantie dat de hoofdrol gespeeld werd door Carl Weathers (verwierf bekendheid met zijn rol van Apollo Creed in "Rocky (1976)"), maar het gaat dus om Rudy Ray Moore, wiens "ding-a-dong" (althans gedeeltes ervan) ook soms in beeld te zien is.

Met veel pijn en moeite heb ik deze draak van een Blaxploitation film kunnen uitkijken (met geregeld vooruit spoelen), waarbij ik soms ook ingedut ben.

Net als de Horror film "Bloody Birthday (1981)", werd ook deze Horror / Sciencefiction film mij getipt door "alexspyforever" tijdens de "Top 300 Horrorfilms" en wederom vanwege de combinatie van Horror, Erotiek (naaktheid) en de jaren 70 /80.

In dit verhaal draait het om visachtige onderzee-monsters met een voorkeur voor bikinidragende strandbezoeksters, die verkrachting plegen en andere wanorde aanrichten in het kleine vissersdorpje Noyo, welke grote plannen heeft vanwege het bedrijf "Canco", omdat die weten hoe ze zalm groter en sneller kunnen laten groeien door een genetisch experiment.

Het verhaal is best lachwekkend en zeker als je leest dat de onderzee-monsters het hebben voorzien op bikinidragende strandbezoeksters Maar dit is wel met een doel, want ze willen zich met mensen voortplanten om hun evolutie te bevorderen en dat levert best komische scènes op, waarbij uiteraard ook wat naaktheid valt te zien en dat o.a. van de mooie jonge vrouwen Peggy Larsen (Lynn Theel), Becky (Lisa Glaser) en Miss Zalm Sandy (Linda Shayne) en deze laatste tijdens een een groot zalmfestival (inclusief een leuke en geile radio DJ gespeeld door Greg Travis) op het einde in het vissersdorpje, welke volledig uit de hand loopt.

Vooral de aanval op Becky was wel geinig, want voordat ze aangevallen wordt door een onderzee-monster, zit ze samen met haar vriendje Billy (David Strassman) en zijn buikspreekpop in een tent en wordt er gezegd:

Buikspreekpop: Schat, wil je mijn boomstam zien ?
Becky: Krijg ik er splinters van ?
Buikspreekpop: Geen zorgen. Ik ben glad geschuurd.

Het doel van de onderzee-monsters lukt overigens, want op het einde blijken ze Peggy Larsen zwanger te hebben gemaakt, die dan onder toezicht van de sexy maar kille blonde wetenschapster Dr. Susan Drake (Ann Turkel) een onderzee-monster baart uit haar buik. Die hele scène deed me erg denken aan de legendarische eet scène uit de Horror / Sciencefiction film "Alien (1979)".

Soms is de humor ook behoorlijk racistisch (zou men nu niet meer doen in films) want Hank Slattery (Vic Morrow) en de indiaan Johnny Eagle (Anthony Pena) moeten elkaar niet (Hank geeft de indianen de schuld van al zijn problemen en laat het iedereen weten) en mede vanwege het bedrijf "Canco". Hank is een grote voorstander van het bedrijf zodat het kleine vissersdorpje Noyo kan groeien en Johnny is juist tegen en wilt een rechtszaak aanspannen. Als dan iemand op een gegeven moment tegen hem zegt "Zijn Johnny en Jim al terug ?", antwoordt Hank daarop:

"Nog niet gezien. Die indiaan ligt vast met een buffel te krikken."

Het verhaal (behalve om de onderzee-monsters draait het ook om meningsverschillen in het vissersdorpje vanwege het bedrijf "Canco") weet overigens best te vermaken en er gebeurt meer dan genoeg en dat ook in een best hoog tempo. Voor de horrorliefhebbers valt er ook genoeg te genieten, want er valt best veel goor te zien (werd ook fraai in beeld gebracht) en zeker als onderzee-monsters de mensen beginnen aan te vallen tijdens het grote zalmfestival (die finale is niet geschikt voor overgevoelige kijkers).

Regisseuse Barbara Peeters spaart tijdens deze aanvallen ook geen kinderen, want een jong kind op een vissersboot (schijnbaar nam men het destijds niet zo nauw met kinderarbeid, want het kind werkt gewoon op de boot en bediend o.a. de lier, welke hij ook moet bijvullen met benzine en die de boot uiteindelijk fataal wordt omdat deze via lekkende benzine ontploft) is juist het eerste slachtoffer in de film als hij van de vissersboot in de zee valt en die scène in het begin van de film deed me wat denken aan een andere klassieker, namelijke de Thriller / Horror film "Jaws (1975)".

Overigens worden ook geen dieren gespaard, want de onderzee-monsters hebben het ook voorzien op de honden van de mensen en o.a. die van hoofdrolspeler Jim Hill (Doug McClure), die op brute wijze wordt afgeslacht. Deze sympathieke Jim (helpt o.a. de indianen) heeft een gezin bestaande uit zijn vrouw Carol (Cindy Weintraub) en zijn jong zoontje Sean en op het einde heeft een onderzee-monster het gemunt op zijn vrouw (wilt er natuurlijk mee paren), die het onderzee-monster uiteindelijk doodt met een spuitbus en een mes.

Al met al gewoon een leuke en vermakelijke kortdurende (duurt circa 80 minuten) Horror / Sciencefiction film, waar ik me eigenlijk vanaf de eerste tot de laatste minuut goed mee vermaakt heb en er valt genoeg te zien qua Horror, Actie en Naaktheid.

Hoewel ik Jason Statham liever in een actiefilm zie waarbij hij niet veel hoeft te acteren en te praten was dit toch best een aardige film van hem en hij deed het ook niet slecht. Het verhaal was best redelijk en de actie die erin zat, zag er best aardig uit. Het gedoe met de non Cristina vond ik in eerste instantie vervelend en storend, maar na een bepaalde tijd zorgde het wel voor een paar komische momenten (o.a. met de piemels). Het einde was trouwens goed. Deze film is zeker geen hoogvlieger, maar wel goed te doen.

Saaie en erg goedkope komedie. Aan alles was duidelijk te zien dat er nauwelijks geld is uitgegeven. Slechte en goedkope acteurs (nooit van gehoord en hoop er ook nooit meer iets van te horen), lange en saaie dialogen (lekker goedkoop) en alles speelt zich af in een paar goedkope ruimtes. Het verhaal slecht weinig voor en te lachen valt er niets. Het had meer iets weg van een lange aflevering van een serie dan van een film.

Gezien de tijd (1959) waarin deze anti-oorlogsfilm (die zeer indrukwekkend en realistisch is weergegeven), waarin de slag om Stalingrad (gezien vanuit Duits oogpunt) centraal staat, is gemaakt, is dit gewoon een zeer goede Duitse film (Drama / Oorlog) die zelfs indruk op mij heeft gemaakt. In het maken van realistisch Oorlogsfilms is Duitsland zeer goed en daar kan de Verenigde Staten nog veel van leren.

Deze film laat ook goed alle belangrijke gebeurtenissen (geregeld voorzien van echt beelden) rond de slag om Stalingrad zien (de val van de Roemeense stelling waardoor het Duitse 6e leger wordt omsingeld in de ruïnes van het winterse Stalingrad, de poging van de Duitse generaal Hermann Hoth om het 6e leger te bevrijden, de beslissing om alle onnodige spullen te verbranden tijdens die poging terwijl ze later toch weer nodig bleken te zijn, het laatste Duitse vliegtuig wat vertrekt uit Stalingrad en de uiteindelijke overgave en aftocht naar de Russische werkkampen) en wat er allemaal is fout gegaan, inclusief de foute beslissingen van Hitler en Generaal Friedrich Paulus die trouw alle bevelen van Hitler opvolgt en in hem gelooft. Pas op het einde kiest hij eieren voor zijn geld, maar dan is het al te laat en heeft hij het hele 6e Duitse leger naar de kloten geholden en onnodig opgeofferd.

Wat deze film ook mooi laat zien is hoe bepaalde Duitsers in eerste instantie nog geloven in een goede afloop, maar na verloop van tijd drastisch zijn verandert en alleen nog proberen te overleven. Een goed voorbeeld hiervan is de jonge sympathieke, behulpzame en dappere Oberleutnant Gerd Wisse (uitstekend gespeeld door Joachim Hansen), waar het verhaal ook min of meer om draait, die in het begin nog naïef (hij geeft o.a. het beveel aan zijn manschappen om alle onnodige spullen te verbranden die niet nodig zijn om uit Stalingrad uit te breken, als Hoth met zijn pantserdivisie Stalingrad is genaderd tot 50 kilometer) is en gelooft in een goede afloop en Hitler, maar naar mate het verhaal vordert niet meer gelooft in een goede afloop (verliest ook alle hoop in Hitler en hogere Duitse officieren dan hem) en uiteindelijk er nog maar het beste (in de vorm van overleven) probeert van te maken voor hem en zijn manschappen. Ook komen Duitse lafaards en schoften aanbod in deze film en een goed voorbeeld daarvan is de laffe Major Linkmann (goed gespeeld door Wolfgang Preiss) die zich alleen verschanst en de meest belachelijk orders uitdeelt, zonder verder mee te helpen of zelfs maar polshoogte neemt. Tussen hem en Gerd Wisse botert het natuurlijk niet in dit verhaal. Uiteindelijk wilt hij zijn eigen hachje proberen te redden door zich over te geven aan de russen. Maar dit wordt gelukkig verijdelt door Duitse troepen die hem in de rug terecht neerschieten. De gehele cast in deze film speelt overigens goed en overtuigend en de meesten komen ook sympathiek over (o.a. sergeant Krämer, korporaal Böse, dominee Busch, overste Kesselbach en de Roemeense generaal Codreanu).

De film opent met een korte scene op een Duitse basis bij het treinstation in Charkov, ver buiten Stalingrad, waarbij Gerd Wisse een wanhopige Russische vrouw met de naam Katja (gespeeld door de niet onaardig uitziende Sonja Ziemann) probeert te helpen (later helpt zij overigens hem) aan werk (anders wordt ze namelijk geporteerd naar Duitsland). Daarna vindt het vertrek van Gerd Wisse, zijn herdershond en andere Duitsers (die ook een aandeel hebben in het verhaal) per trein plaats naar Stalingrad en wordt Gerd Wisse ondergebracht bij de Roemeense stelling vlak buiten Stalingrad als verbindingsofficier. Vanaf daar begint dan ook de ondergang van het Duitse 6e leger op 19 november 1942 in Stalingrad (vlak na aankomt van Gerd Wisse verplettert het Russische leger de Roemeense stelling waardoor het 6e Duitse leger wordt omsingeld in Stalingrad) en wordt alles indrukwekkend en aangrijpend weergegeven tot de uiteindelijke overgave van Generaal Friedrich Paulus (hij wordt in die betreffende scene ook nog door Hitler bevordert tot Veldmaarschalk, om de reden om zelfmoord te plegen wat hij niet doet omdat hij zichzelf niet alleen schuldig vindt aan deze nederlaag en ondergang) op 2 februari 1943 en de aftocht van het Duitse 6e leger (wat er is van over gebleven) naar de Russische werkkampen. Ondanks dat deze film al bijna 60 jaar oud is en gemaakt is in zwart-wit, zag het er visueel allemaal fraai, indrukwekkend (o.a. de ruïnes in Stalingrad) en realistisch uit. Hetzelfde geldt natuurlijk ook voor de uitvoering van het verhaal.

Al met al gewoon een indrukwekkende anti-oorlogsfilm, die vanaf de eerste minuut tot de laatste minuut weet te boeien (ik vond het ook allemaal interessant) en ook realistisch en historisch (qua verloop) is weergegeven. In deze film draait het vooral om de dialogen en hoe de Duitse manschappen omgaan met de penibele situatie en ontberingen (kou, geen voedsel, geen munitie, geen hoop en zelfs opgegeven door Hitler die het geen moer interesseert wat er met hun gebeurt) in Stalingrad, maar ook zit er geregeld actie in. Van die actie moet je je natuurlijk wel niet al te veel van voorstellen (o.a. geen bloed en geen wreedheden), omdat deze film uit 1959 komt en toen alles braafjes werd weergegeven. Samen met de ook Duitse film "Stalingrad (1993)", zijn dit toch de beste films omtrent de slag om Stalingrad.

Deze film is makkelijk te omschrijven met drie woorden, namelijk als een voorspelbare, clichématige, feelgood film. Omdat deze film mede is geproduceerd door Steven Spielberg, was dat natuurlijk ook wel te verwachten.

Het zoetsappige verhaal draait in feite om het maken van heerlijk eten, maar eerlijk gezegd spatte dat niet in geuren en kleuren van het scherm zoals dat wel was bij bijvoorbeeld de film "Chef (2014)". Bij die film kreeg ik ook zin om te eten, terwijl dat bij deze film niet het geval was. Slecht is deze film overigens niet, want het verhaal is wel zeer vermakelijk (hier en daar ook wat glimlach humor) om naar te kijken en zit natuurlijk ook mooi en leuk in elkaar ondanks dat alles zeer voorspelbaar is. Na het probleem met de remmen van de auto van de gevluchte Indiase familie Kadam en direct daarna de ontmoeting met de zeer behulpzame en mooie Franse Charlotte Le Bon, in de rol van souschef Marguerite, en de eerste kennismaking met het mooie Franse dorp, weet je precies hoe het verhaal zal verlopen en krijg je ook letterlijk de één na andere flauwe cliché voorgeschoteld. Wat je overigens ook regelmatig krijgt voorgeschoteld is eten zoals duif in truffelsaus en zee-egels, maar trek kreeg ik daar niet in

Met name de uitvoering van het verhaal maakt deze film nog genietbaar en dat komt vooral door top-actrice Helen Mirren (in de rol van de kille en naar perfectie strevende madame Mallory die de eigenaresse is van het één Michelin-ster klassieke Franse restaurant "Le Saule Pleureur" en die geen concurrentie duld van een ander restaurant een paar meter tegenover haar restaurant, dat is dus het restaurant welke de Indiase Kadam familie opent, en die al jaren hunkert naar een tweede Michelin-ster), die zoals gewoonlijk leuk, goed en overtuigend acteert en ook door de fraaie beelden van het pittoreske schilderachtige dorpje Saint-Antonin-Noble-Val. Vooral de beelden van de markt waar al het eten was uitgestald was zeer mooi en kleurrijk. Overigens zorgde de vete (althans in het begin, want naderhand worden ze natuurlijk zeer voorspelbaar goede vrienden) tussen madame Mallory en Om Puri (in de rol van Indiase vader en tevens de eigenaar van het concurrerende Indiase restaurant "Maison Mumbai") voor leuke humoristische situaties. Soms natuurlijk wel behoorlijk cliché en flauw.

De overige cast deed het overigens verdienstelijk maar met hoofdrolspeler Manish Dayal (als de Indiase kok die enorme kooktalenten heeft) had ik eigenlijk weinig op en ik vond hem ook maar een saai karakter. Hij had ook eigenlijk altijd dezelfde gelaatsuitdrukking op en mompelde steeds met dezelfde monotone stem. De film is verder wat langdradig en omdat het het allemaal zo voorspelbaar is, zit er ook totaal geen leuke wending of verassing in het verhaal inclusief het einde. Ondanks dat vond ik het einde nog wel aardig en was het zelfs nog een beetje emotioneel.

Gewoon een aardige Komedie / Drama die zich lekker wegkijk en waarbij je je ook goed voelt, maar vanwege de voorspelbaarheid en de vele clichés is dit zeker geen topfilm. Omdat het verhaal draait om Indiase toevoegingen (kruiden in dit geval) in de Franse klassieke keuken, had ik eigenlijk gehoopt op een scherper en pittiger verhaal, i.p.v. dit zoetsappige verhaal.