Opinions

Ondanks dat de film geregisseerd is door de bekende regisseur Ridley Scott en deze film al diverse keren op de televisie is geweest (de film is nu ook al bijna 20 jaar oud), had ik deze film nog nooit helemaal gezien. Daar is nu dan eindelijk verandering ingekomen (voor films kijken is de kerstvakantie uitermate geschikt en dan vooral vanwege de lange avonden) en ik vond deze feministische Actie / Drama film best vermakelijk om naar te kijken.

Toegegeven, dit is zeker niet de beste film van regisseur Ridley Scott en het verhaal zit ook vol met clichés en is eveneens vrij voorspelbaar, maar toch was de uitvoering van het verhaal wel leuk gedaan en wist het verhaal me zeker ook te vermaken. Visueel werd ook alles fraai in beeld gebracht en zeker m.b.t. de trainingen en testen welke best hard waren en waarbij de Navy SEALS-eenheid, waaronder de eerste vrouw Jordan O'Niel (verdienstelijk gespeeld door Demi Moore die er met haar kale hoofd, althans na een tijdje, en gespierde lichaam best mooi uitzag) er flink van langs krijgen en velen vallen dan ook af (wat overigens gebruikelijk is, want circa 60% valt altijd af).

Het verhaal draait natuurlijk om Jordan O'Niel die als eerste vrouw de kans (in opdracht van de vrouwelijke senator Lillian DeHaven die gespeeld wordt door Anne Bancroft) krijgt om toe te treden aan een Navy SEALS-eenheid en waarbij Jordan O'Niel op dezelfde manier behandeld wilt worden als de mannen. Dat gaat natuurlijk niet zonder slag en stoot en veel mannen vinden het ook maar niets en dat levert natuurlijk een aantal seksistische en racistische (m.b.t. vrouwen) opmerkingen op en natuurlijk ook de nodige clichés. Ook spelen een aantal personen een vuil politiek spelletje met haar. Uiteraard staat Jordan O'Niel spreekwoordelijk haar mannetje, ze roept op een gegeven moment ook tegen iemand "zuig mijn pik" , en weet ze uiteindelijk ook het vertrouwen te winnen van de mannen en wordt ze de held van de Navy SEALS-eenheid.

De uiteindelijk missie die het Navy SEALS-eenheid in Libië (waarbij Kadhafi genoemd) noodgedwongen moet uitvoeren i.v.m. een satellietbergingsactie (voorzien van plutonium) van een andere Navy SEALS-eenheid, mocht er ook wezen en die vond ik zelfs wat spannend en wist me ook een beetje te ontroeren omdat ik het wel mooi vond. Bij die missie (die in totaal iets van 15 minuten duurt) zit eigenlijk ook de enige echte pief paf poef actie in het verhaal en die is best nog aardig. Dat deze film vermakelijk is ligt ook voor een groot gedeelte aan de cast die het leuk en verdienstelijk doen en dan vooral natuurlijk de hoofdrolspelers Demi Moore (in de rol van Jordan O'Neill) en Viggo Mortensen (in de rol van commandant John James Urgayle, die de Navy SEALS-eenheid keihard traint).

Al met al gewoon een vermakelijke feministische Actie / Drama welke zich lekker wegkijkt en ook weet te vermaken. De nodige clichés en het voorspelbare verloop moet je wel op de kop toenemen.

Eerlijk gezegd heb ik me goed vermaakt met deze Actie / Avonturen film. Het James Bond achtige verhaal is misschien niet hoogstaand maar de uitvoering was wel goed en ook leuk gedaan. Dat vond ik sowieso goed gedaan in deze film de combinatie van actie en humor (bij een film als "The Expandables" was de humor juist tenenkrommend slecht) en het was ook veel aanwezig. Hoewel de actie zeer braafjes was (geen grof geweld en ook geen bloed) zag het er wel regelmatig spectaculair uit met als hoogtepunt het gedeelte in de Himalaya. Ook de cast vond ik geslaagd in deze film met als uitschieter Jonathan Pryce als de vermomde president. Wie trouwens een lust voor het oog was, was de uiterst fraaie Adrianne Palicki. Ze spatte in 3D werkelijk van het scherm

Al met al vond ik dit een zeer geslaagd vervolg welke zich lekker wegkeek en welke in mijn ogen ook veel beter is dan het eerste flauwe en ook kinderachtige deel.

P.S. heerlijk hoe Noord-Korea regelmatig te kak werd gezet in deze film

"G.I. Zooi" zou een betere titel geweest zijn. Deze film deed me erg denken aan Transformers 2. Net zoals in die film zat in deze film ook weinig verhaal en waren de acteer prestaties beroerd (vooral die van Channing Tatum). De film bestaat eigenlijk uit 110 minuten lang schieten, vechten en explosies en voor de rest niets. Wil je graag ruzie hebben met je buren zet dan deze film op en zet het geluid op maximaal. Gegarandeerd dat je de volgende dag ruzie met ze hebt.

De CGI effecten (boordevol aanwezig) waren best goed maar zagen er soms ook erg nep uit (zoals de Cobra). De film is leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet. Sienna Miller zag er overigens aardig uit en dankzij haar heb ik de film toch nog kunnen uitkijken.

Persoonlijk vind ik deze film meer een Erotiek / Romantiek film dan een Komedie / Romantiek film, want Sonia Braga (in de rol van Gabriela) is zeer regelmatig bloot (van top tot teen) te bewonderen en te lachen viel er eigenlijk niets.

Het dertien in een dozijn verhaal (met als thema's liefde en overspel en de gevolgen daarvan) dat zich afspeelt in 1925 in de Braziliaanse kuststad Ilhéus (soms fraai in beeld gebracht), dat bestuurd wordt door een aantal kolonels, en waarbij het draait om Gabriela en Nacib (gespeeld door Marcello Mastroianni), is clichématig en stelt eerlijk gezegd ook weinig voor. Toch heb ik me er nog enigszins mee vermaakt en dat komt vooral door de sensuele Sonia Braga (voorzien van een flinke bos haren op haar hoofd, zoals Oboema Sesetokoe, en ook wat tussen haar benen Ze liep er overigens ook continue blootsvoets bij en droeg niet meer dan luchtige jurkjes met niets eronder aan), die zoals al eerder gezegd regelmatig bloot is te bewonderen. Buiten haar zijn er overigens ook nog een paar anderen vrouwen bloot te bewonderen, zoals een danseres op een feest en Tania Boscoli (in de rol van Glória die verliefd is op een leraar). Omdat het verhaal weinig voorstelt en ik het al snel saai en langdradig begon te vinden, heb ik regelmatig vooruit zitten te spoelen en daardoor heb ik de film waarschijnlijk gezien binnen 60 minuten i.p.v. circa 90 minuten.

De cast deed het opzicht nog verdienstelijk en vooral natuurlijk de twee hoofdrolspelers in het verhaal, te weten Sonia Braga (in de rol van Gabriela die op de vlucht is vanwege de droogte en in de kuststad Ilhéus als kokkin wordt ingehuurd door Nacib, die ze een interessante en aantrekkelijke man vindt) en de bekende Marcello Mastroianni (in de rol van Nacib die een bar heeft en op zoek is naar een kokkin, die hij vindt in de vorm van Gabriela en waar hij al snel verliefd op wordt en waarmee hij uiteindelijk ook trouwt). Verder deed Antonio Cantafora (in de rol van Tonico Bastos, die de beste vriend is van Nacib en die ook het huwelijk regelt tussen Nacib en Gabriela, maar die tevens ook Nacib bedriegt door vreemd te gaan met zijn vrouw Gabriela) het ook nog best leuk.

Leuk om eens gezien te hebben deze Erotiek / Romantiek film (ik heb hem overigens gezien via de leuke televisiezender AMC) en dan vooral vanwege Sonia Braga, omdat ze regelmatig bloot is te bewonderen. Zou ze dat niet hebben gedaan, dan zou ik me totaal niet vermaakt hebben met deze film.

P.S. bij de scene op strand, waarbij Sonia Braga op haar hurken zit, lijkt het net alsof ze zit te poepen en/of plassen i.p.v. dat ze zit te denken.

"God only knows what you're doing in there!"

De film "Gacy", welke ik gezien heb op "Prime Video", is een poging om het beruchte leven van de Amerikaanse seriemoordenaar John Wayne Gacy naar het scherm te brengen. Helaas resulteert dat in een halfbakken, ongeïnspireerde productie die zowel qua spanning, dramatische diepgang als historische accuratesse tekortschiet.

Het verhaal volgt John Wayne Gacy’s (Mark Holton) jeugdherinneringen, zijn opkomst als gerespecteerd zakenman en buurtclown (als "Pogo the Clown" en soms ook als “Patches the Clown”) op kinderfeestjes, liefdadigheidsevenementen en buurtfeesten, en uiteindelijk zijn dubbelleven als seriemoordenaar die tientallen jonge mannen en jongens verkrachtte en vermoordde. Veel scènes spelen zich af in zijn huis, vooral in de beruchte kruipruimte onder de vloer, waar de lichamen van veel slachtoffers begraven lagen.

Het grootste probleem van "Gacy" is dat de film niet weet wat hij wil zijn. Is het een psychologisch portret van een gestoorde man, een grimmig true-crime drama, of een exploitatiefilm die de gruwel centraal zet? Het eindresultaat is een kleurloze mengeling die geen van deze invalshoeken overtuigend uitwerkt. De film springt van scènes uit Gacy’s jeugd naar moorden, naar alledaagse interacties met buren, zonder echte narratieve lijn. Daardoor voelt het eerder als een reeks losse fragmenten dan een coherent verhaal.

Een belangrijk terugkerend detail in de film is 'geur'. In Gacy’s huis begint er steeds een doordringende, rottende geur te hangen. Hij wijt dit telkens aan een zogenaamd rioolprobleem of een dode rat in de kruipruimte. In werkelijkheid komt de stank natuurlijk van de lichamen van zijn slachtoffers, die onder het huis in de kruipruimte begraven liggen. Dit detail is overigens gebaseerd op de echte zaak, waar buren en bezoekers van John Wayne Gacy klaagden vaak over de stank in zijn woning. Hij verzon smoesjes (lekke riolen, vochtproblemen) om dit weg te praten. Uiteindelijk werd de geur één van de redenen dat de politie zijn huis ging onderzoeken.

De casting van Mark Holton in de hoofdrol is op zijn minst discutabel. Mark Holton, die qua fysiek goed op de echte Gacy lijkt, speelt Gacy eerder als een sullige, ongemakkelijke man dan als de charismatische en manipulatieve figuur die de echte Gacy was. Zijn vertolking mist dreiging en psychologische complexiteit. Het resultaat: een hoofdpersoon die nooit angst inboezemt en daardoor de film berooft van de spanning die essentieel is bij een verhaal over een seriemoordenaar.

Joleen Lutz in de rol van Karen Gacy, de vrouw van John Wayne Gacy, vond ik persoonlijk het leukste personage en dat omdat ze er niet onaardig uitzag. Haar personage wordt getoond als loyaal, maar ook langzaam steeds ongemakkelijker met Johns vreemde gedrag en duistere geheimen. In de film zie je hoe zij probeert een normaal gezinsleven te leiden, terwijl Johns dubbele leven steeds duidelijker wordt. Uiteindelijk laat haar rol zien hoe Gacy’s misdaden ook zijn directe omgeving ontwrichten. Zij zegt ook mijn openingszin tegen haar man, waarop hij antwoordt

"What I am doing in that garage is all business related!"

En ook Allison Lange is nog een leuke verschijning in de rol van van Gretchen, een jonge vrouw die in aanraking komt met John Wayne Gacy. Haar personage staat symbool voor de kwetsbare mensen die in Gacy’s omgeving terechtkwamen. Ze wordt vooral gebruikt om de manipulatieve charme en het dreigende karakter van Gacy te tonen: hoe hij mensen aantrok, maar tegelijk gevaarlijk dichtbij liet komen.

Verder is de regie van Clive Saunders futloos. De film heeft het uiterlijk van een goedkope televisiefilm, met vlakke belichting, zwakke montage en weinig creatief camerawerk. Scènes die bedoeld zijn om beklemmend of verontrustend te zijn, blijven opvallend saai en oppervlakkig. De gruwel wordt bovendien amper getoond, vermoedelijk uit budgettaire of censuurredenen, waardoor de film zijn schokwaarde verliest. Het eindigt in een niemandsland, namelijk te tam voor exploitatiehorror en te ondoordacht voor serieuze true crime.

Wat "Gacy" misschien nog had kunnen redden, was een dieper inzicht in de psyche van de moordenaar of een indringende reconstructie van de tijdsperiode. Maar de film biedt geen van beide. Er wordt nauwelijks iets gezegd over hoe Gacy zijn slachtoffers manipuleerde, hoe hij jarenlang uit handen van de politie wist te blijven, of wat hem dreef tot zijn daden. De film blijft hangen bij clichés en oppervlakkige scènes, zonder enige analyse of emotionele kracht.

Al met al is "Gacy" is een gemiste kans. Het verhaal van John Wayne Gacy is macaber, fascinerend en huiveringwekkend genoeg om een sterke film op te leveren, maar deze productie doet er vrijwel niets mee. De film is traag, goedkoop en inhoudsloos. Het blijft steken in een rommelig script, zwak acteerwerk en een stijl die eerder slaapverwekkend dan angstaanjagend is.

Uiteindelijk toch een tegenvaller. Het begin toen hij nog jong was (hij was best een brutaal jongetje die veel durfde) vond ik de film zeer goed en ook boeiend. Maar na de tijd sprong toen hij ineens volwassen was vond ik het maar een saaie bedoeling. De muziek is best aardig en het vrouwelijk schoon is prachtig maar qua verhaal kon de film met uitzondering van het begin me weinig boeien. Ik moet ook eerlijk bekennen dat ik nog nooit van de beste man gehoord heb. De film duurde me ook veel te lang.

P.S. het zelf bedachte joodse karakter van hem vond ik belachelijk.

Vandaag deze film bij toeval gezien met gelukkig ook de Nederlandse stemmen eronder i.p.v. die vreselijke Aziatische stemmen. Hoewel animatie me niet echt ligt was dit best wel een leuke en soms ook aandoenlijke animatiefilm. Het verhaal was leuk gevonden en hetzelfde geldt voor de kleurrijke uitvoering. Het einde is misschien wat afgerateld maar was best goed. Het leukste karakter in deze animatie vond ik eigenlijk nog de stoere en dappere moeder van Sosuke.

"Son of a cyborg!"

Na afgelopen maandag de leuke en vermakelijke Sciencefiction / Horror film "Forbidden World (1982)" te hebben gezien, dacht ik dat deze "Galaxy of Terror" ook leuk en vermakelijk zou zijn, maar dat viel toch vies tegen.

Galaxy of Terror, geregisseerd door Bruce D. Clark en geproduceerd door Roger Corman, is een typisch voorbeeld van de vroege jaren 80 sciencefiction-horrorfilms die schaamteloos meeliftten op het succes van "Alien (1979)". Hoewel de film inmiddels een cultstatus heeft verworven, zijn de tekortkomingen duidelijk zichtbaar, vooral wanneer men hem bekijkt met een kritische blik.

Op de planeet Morganthus wordt de laatste overlevende van een neergestort ruimteschip gedood door een onbekend wezen. Op de planeet Xerxes instrueert de mysterieuze Planet Master (iemand wiens gezicht verduisterd wordt door een aura) een militaire commandant om het ruimteschip "Quest" naar Morganthus te sturen voor een reddingsmissie. De bemanning van de Quest bestaat buiten kapitein Trantor (Grace Zabriskie) en missie commandant Ilvar (Bernard Behrens) verder uit een groep van acht specialisten, te weten Cabren (Edward Albert), Alluma (Erin Moran), Kore (Ray Walston), Dameia (Taaffe O'Connell), Quuhod (Sid Haig), Ranger (Robert Englund), Baelon (Zalman King) en Cos (Jack Blessing), elk met hun eigen vaardigheden en geheimen.

Bij aankomst op Morganthus ontdekt de bemanning het wrak van het eerdere schip en de overblijfselen van de bemanning. Ze stuiten op een mysterieuze piramide en besluiten deze te verkennen. Binnen de piramide worden de bemanningsleden geconfronteerd met fysieke manifestaties van hun diepste angsten, wat leidt tot een reeks gruwelijke sterfgevallen. Uiteindelijk ontdekt het overgebleven bemanningslid Cabren dat de Planet Master (Ray Walston) achter de gebeurtenissen zit en wordt hij gedwongen zijn eigen angsten onder ogen te zien om te overleven.

Het klinkt intrigerend en boeiend, maar de uitwerking blijft oppervlakkig. De film kiest herhaaldelijk voor schokmomenten en gore in plaats van psychologische spanning. Daardoor voelt het meer als een reeks losse gruwelscènes dan als een coherent verhaal en de film heeft ook een klassieke "crew-valt-één-voor-één" opzet.

De cast bevat namen die in andere films bewezen hebben talent te hebben, zoals Edward Albert (als Cabren, een koelbloedige en ervaren ruimte-veteraan die de leiding neemt wanneer de bemanning steeds verder uiteenvalt door paniek en dood), Bernard Behrens (als Ilvar, de oudere commandant van de missie, die al snel omkomt, waardoor Cabren het leiderschap moet overnemen), Grace Zabriskie (als Trantor, een getraumatiseerde ruimteschip kapitein, ze overleefde eerder een catastrofale missie en is obsessief op wraak belust), Sid Haig (als Quuhod is één van de meest memorabele personages, een stille krijger die enkel vertrouwt op zijn dodelijke messen en zijn dood, veroorzaakt door zijn eigen wapens, is zowel ironisch als gruwelijk), Erin Moran (bekend van de populaire jaren 70 televisieserie "Happy Days", is telepaat Alluma, haar rol is sympathiek, maar ze wordt meer een slachtoffer dan een actief personage) en Ray Walston (als de mysterieuze kok Kore die zich aan boord bevindt en zijn ware rol en connectie met de missie worden pas aan het einde onthuld.).

Toch is het acteerwerk hier vaak houterig en emotieloos. De personages zijn nauwelijks uitgewerkt, gereduceerd tot archetypen (de stoere leider, de angstige vrouw, de rationele wetenschapper) waardoor je als kijker je nauwelijks in hen kan inleven. Zelfs Robert Englund (als de jonge technicus Ranger, hij probeert rationeel te blijven terwijl de rest van de crew uiteenvalt), die enkele jaren later wereldberoemd zou worden als Freddy Krueger in de Horror / Thriller reeks "A Nightmare on Elm Street (1984)", blijft hier onderbenut. Hij verdwijnt ook gewoon na circa 70 minuten uit het verhaal?

Het is onmiskenbaar dat "Galaxy of Terror" in een haastige Corman-productieomgeving is gemaakt. Het budget was laag, en dat zie je terug in de sets, die vaak bestaan uit karton en piepschuim, en in special effects die vandaag de dag eerder lachwekkend dan angstaanjagend zijn. Wel verdient de jonge James Cameron (destijds nog werkzaam als production designer en tweede unit director) krediet voor enkele creatieve oplossingen met licht, miniaturen en praktische effecten. Zonder Camerons vindingrijkheid zou de film er nóg goedkoper uitzien.

De film is het meest bekend om een expliciete en controversiële scène waarin een vrouwelijk bemanningslid, te weten Dameia (Taaffe O'Connell), wordt aangevallen door een gigantisch buitenaards wormwezen, die haar daarna ontdoet van haar kleding (dan krijgen we ook de borsten van Taaffe O'Connell te zien) en haar daarna verkracht. Eerlijk gezegd vond ik het lachwekkend uitzien, maar het leverde de film wel zowel afkeer als cultstatus op. Het illustreert in ieder geval Cormans aanpak, namelijk provoceren om publiek te trekken.

De film probeert een claustrofobische, macabere sfeer neer te zetten, maar de pacing is onevenwichtig. Lange, saaie dialogen wisselen af met abrupte gore-sequenties, waardoor de spanning nooit goed wordt opgebouwd. In tegenstelling tot "Alien", waar suspense en suggestie de boventoon voeren, kiest "Galaxy of Terror" voor direct in beeld gebrachte gruwel, wat op den duur eerder vermoeiend dan eng werkt.

"Galaxy of Terror" is een typisch B-film product, namelijk goedkoop, exploitatief en vooral bedoeld om snel winst te maken op de "Alien"-hype. Hoewel er cultwaarde en campy charme in schuilt, is de film als serieuze Sciencefiction / Horror een mislukking. De vlakke personages, het rommelige verhaal en de nadruk op schokkende effecten in plaats van spanning zorgen ervoor dat de film eerder als curiositeit dan als kwaliteitscinema overeind blijft. Alleen voor liefhebbers van obscuur jaren 80 pulpvermaak kan dit nog interessant zijn, en zelfs dan vooral om te zien hoe een jonge James Cameron zijn eerste stappen zette in Hollywood.

Opzicht wel een leuke komische sciencefictionfilm met een vette knipoog richting Star Trek. Het verhaal is best leuk verzonnen (misschien hier en daar wat flauw), zit leuk in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Ik heb soms moeten lachen maar meestal bleven het bij glimlachen. Visueel mocht de film er trouwens ook wezen. De cast doet het gewoon goed in deze film. Tim Allen is natuurlijk niet de beste acteur maar zijn stijl en flauwe humor kan ik opzicht wel goed waarderen. Sigourney Weaver was in deze film al 50 jaar maar ze zag er heerlijk uit en ze speelde ook nog eens leuk. De film is geen hoogvlieger maar biedt wel ruim 100 minuten leuk vermaak.

Deze ouderwetse zwart-wit Oorlog film, die in semi-documentaire stijl gemaakt is, heb ik toevallig gezien op de leuke televisiezender AMC en vond ik opzicht ook best interessant (zeker als oorlog liefhebber). Het verhaal deed me ook denken aan vroeger toen ik nog kind was en waarbij ik graag stripboeken las over "Buck Danny", kolonel van de Amerikaanse luchtmacht, die zich o.a. afspelen (de eerste albums) op en rond de Grote Oceaan ten tijde van de Tweede Wereldoorlog.

In dit verhaal draait het om de slag om Guadalcanal (7 augustus 1942 t/m 9 februari 1943) in de Stille Zuidzee gedurende de Tweede Wereldoorlog en dan gezien vanuit het oogpunt van de Amerikaanse admiraal William Frederick Halsey, Jr. (gespeeld door James Cagney), die uiteindelijk met zijn beslissingen (en ook wat geluk) voor de overwinning van de Amerikanen tegen de Japanners (onder leiding van admiraal Isoroku Yamamoto, die uiteindelijk wordt gedood, nadat zijn vliegtuig wordt neergehaald door Amerikaanse P-38 Lightning jachtvliegtuigen) zorgt.

Hoewel de actie het in deze film moet afleggen tegen een overvloed aan dialogen, wist het me wel allemaal te interesseren (soort van geschiedenisles) en te boeien, maar is het aan de andere kant ook wel saai en langdradig (duurt ook circa 120 minuten). De film werd met veel verbeeldingskracht gemaakt, maar omdat er haast geen buitenopnamen inzitten en er ook eigenlijk niets van de gevechten (land, zee en lucht) te zien is, komt het verhaal wel niet echt tot leven.

James Cagney speelt de rol van William Frederick Halsey, Jr. grandioos en de overige cast (die inmiddels allemaal dood zijn) deed het best verdienstelijk. Daarbij was het vooral leuk dat Dennis Weaver (in de rol van Lt. Cmdr. Andy Lowe) ook een rol had en hem kan ik vooral van de spannende en goede Actie / Thriller film "Duel (1971)".

Al met al een interessante ouderwetse zwart-wit Oorlog film, met heel veel gepraat, om eens gezien te hebben (hebben zo te zien nog niet velen gedaan ), maar meer zeker ook niet, want daarvoor is het eigenlijk te saai en te langdradig en ook het ontbreken van actie wordt eigenlijk gemist.

Al meer dan 30 jaar oud maar nog steeds een prachtig oorlogsdrama met een indrukwekkend verhaal. De eerste 90 minuten zijn nog vrij avontuurlijk, mild en lollig (zoals de oefening in Egypte) maar zodra men in Turkije op het slachtveld aankomt breekt toch echt de hel uit. Zeker dat gedeelte is best indrukwekkend (ook fraai in beeld gebracht en ondersteund met passende treurige klassieke muziek erbij) en aangrijpend. En Jezus wat een zinloos einde ! De cast doet het goed en overtuigend en dan vooral natuurlijk de nog jonge Mel Gibson en Mark Lee. De diverse landschappen zagen er prachtig uit en werden fraai in beeld gebracht.

P.S. de muziek (wel niet echt passend bij een film als deze) van Jean-Michel Jarre was wel geinig om weer eens te horen.

Ik vond het eigenlijk wel een leuke vermakelijke en ook luchtige Misdaad / Komedie. Het verhaal vond ik best leuk en ook de uitvoering was leuk gedaan. Ook zitten er best een aantal humoristische momenten in. Vooral het gedeelte in het Hotel Savoy (met name de conversaties met receptionisten waren vaak hilarisch, o.a. het misverstand over het begrip "The Major" ). Dat leuk geldt overigens ook voor de cast en met name Colin Firth vond ik het leuk doen. Hij was behoorlijk stijf in deze film maar dat vond ik juist grappig. Al met al gewoon een leuk tussendoortje welke zich lekker wegkijkt.

Ondanks dat dit geen hoogstaand Drama is en er eigenlijk ook weinig in gebeurt (wat er gebeurt herhaalt zich steeds), wist het verhaal me toch redelijk te boeien en keek de film zich ook nog aardig weg. Dat laatste komt vooral door de bekende cast die het verdienstelijk deed.

De film begon op zich nog wel goed met de lange gok scene, maar al vrij snel wordt het een trage, langdradige en relatief saaie bedoeling. Het enige wat er eigenlijk gebeurt is dat docent Jim Bennett (gespeeld door Mark Wahlberg) steeds gokt bij voornamelijk kaarten, daarbij steeds al zijn geleende geld inzet en uiteraard dan ook op een gegeven moment al dat geld verliest en daardoor flink in de schulden komt te staan waardoor de maffiose schuldeisers hem onder druk zetten en hem soms ook flink onder handen nemen. Omdat hij steeds verliest, laat het einde (dan wint hij natuurlijk een keer) zich natuurlijk makkelijk raden als hij weer eens al het geld (wat eigenlijk bedoelt was om zijn schuldeisers af te betalen. Hoe hij aan dit geld was gekomen, namelijk door het manipuleren van een basketbalwedstrijd waarvan hij de top studentspeler kan, was overigens wel leuk) inzet bij het gokken op zwart bij de roulettetafel.

Ondanks dat het hele verhaal eigenlijk weinig voorstelt, keek de film zich nog wel aardig weg en zoals eerder gezegd komt dat vooral door de cast. Sowieso deed hoofdrolspeler Mark Wahlberg het wel aardig (ik zie hem ook graag in films), maar ook de korte rolletjes van Jessica Lange (in de rol van zijn stiefmoeder) en met name John Goodman (in de rol van schuldeiser Frank) waren aardig. Brie Larson (in de rol van scholiere Amy Phillips waar docent Jim Bennett ook verliefd op wordt en uiteindelijk ook zijn gokken voor opgeeft op het einde. Althans dat haal ik uit het einde) vond ik vooral een mooie en vrolijke verschijning in deze film en ze deed het ook verdienstelijk.

Al met al leuk om eens gezien te hebben deze film (dit is overigens een remake van de film uit 1974, welke ik volgens mij nog nooit heb gezien), maar meer ook zeker niet.

Je zou zeggen Dwayne Johnson in een komedie is gedoemd om te mislukken maar eerlijk gezegd vond ik hem hierin zeer geslaagd. Natuurlijk is het een typische Amerikaanse feelgoodfilm maar wel een zeer leuke. Dwayne Johnson speelt de rol van Joe Kingman zeer goed en na zijn rol in de Scorpion king is dit waarschijnlijk zijn tweede film waarin hij goed speelt en acteert. Madison Pettis speelt trouwens de rol van 7 jarige dochter ook goed.

Dit is een ieder geval een zeer leuke komedie (ik heb in ieder geval in het eerste uur veel moeten lachen) met ook nog eens een enigszins leuk verhaal. Roselyn Sanchez was trouwens ook een mooie verschijning.

P.S. het laatste half uur is trouwens zeer typisch Amerikaans. Dat vond ik tevens het minste gedeelte van de film.

De eerste keer dat ik deze film zag was in 1997 toen ik voor mijn werk naar China ging, toen vond ik er niet zoveel aan omdat ik hem niet echt volgde Een paar jaar later heb ik hem thuis nog eens gezien en toen vond ik wel goed (omdat ik hem wel al in het vliegtuig had gezien wist ik wel helaas hoe de vork in de steel zat). Het verhaal is goed en zeker ook origineel en er wordt prima ingespeeld door Michael Douglas. Maar ook Sean Penn vond ik het best aardig doen. De film is boeiend en zeker ook verrassend (vooral het einde). Hij mocht wel ietsje korter van mij zijn.

Aardige futuristische film met veel actie, geweld en blote vrouwen. Het verhaal deed me een beetje denken aan "the running man". De film duurt niet lang maar de vaart zit er al eigenlijk in vanaf de eerste minuut. De film is zeker geen hoogvlieger maar het is wel leuk vermaak. De beelden zien er overigens vaak fraai uit. Ook sommige achterwerken (vooral die van Amber Valletta) zagen er fraai uit

Best wel een tegenvallend drama waar ik eigenlijk meer van verwacht had. Het verhaal gaat opzicht nog wel en de uitvoering is ook niet onaardig, maar het geheel was niet echt aangrijpend of ontroerend. Bovendien leek de omgeving waar het verhaal zich afspeelde enkel en alleen te bestaan uit criminelen en dieven. Telkens als het jochie ergens zijn fiets neerzette werd hij al gestolen Zelf vond ik die Cyril ook maar een irritant ventje en mede daarom had ik maar weinig met hem op. Hij had wel wat respectvoller en vooral aardiger (zag hij op het einde wel gelukkig in) kunnen zijn tegen Samantha die alles voor hem over had terwijl zij hem nauwelijks kon. De rol van Samantha werd trouwens prima vertolkt door Cecile de France die er ook wezen mocht. De film duurt met amper 80 minuten gelukkig wel niet lang waardoor hij wel goed te bekijken is. Maar zoals al in het begin gezegd, ik had hier meer van verwacht.

Zeer boeiende en mooie film met veel mooie beelden. Schitterend gespeeld door Ben Kingsley. De film duurt ruim 3 uur maar verveeld eigenlijk nooit.

Het is zeker geen slechte film en Leonardo DiCaprio en vooral Daniel Day-Lewis spelen prima maar 166 minuten is gewoon te lang voor dit drama. Het verhaal is overigens prima en ook boeiend en de beelden en vecht scènes zijn ook goed, hij had alleen 30 minuten korter gemoeten.

Inderdaad een soort aftreksel van The Untouchables en inderdaad ook erg voorspelbaar. Dat laatste is helaas het grootte minpunt van deze film want daardoor wordt het helaas nergens echt spannend. Ook vond ik het verhaal wat langdradig en hier en daar wat saai. Slecht is deze film zeker niet want de uitvoering was dik in orde en hetzelfde geldt voor de cast die het goed deed. Van de cast vond ik vooral Josh Brolin en met name Sean Penn (geweldige rol als gangsterbaas die ook nog eens echt heeft bestaan) eruit springen. Verder wist te film ook wel te boeien (zeker het laatste uur) en er zat ook voldoende actie in (soms best grof). Visueel zag het er ook allemaal fraai uit inclusief Emma Stone die verder zoals gewoonlijk weinig tot niets toevoegt dan wat dom uit haar ogen kijken. Al met al gewoon een goede film maar eerlijk gezegd had ik er wel nog meer van verwacht.

Mijn god wat is Nederland toch goed in het voortbrengen van een hoop zooi films. Daar valt deze film, vooral bedoeld voor de allochtonen in Nederland, ook onder. De film staat betiteld als een komedie/misdaad en dat laatste klopt ook wel maar te lachen viel er totaal niets. Ik moest er eerder van huilen zo slecht was het allemaal. Het verhaal is totaal belachelijk en hetzelfde geldt voor de acteurs (wat is die Beau van Erven Dorens toch een vreselijk figuur) die echt dramatisch slecht waren. De muziek in de film was ook niet om aan te horen. Snel vergeten deze zooi.

Nietszeggende komedie met een flauw verhaal over een flut band met achterlijke persoonlijkheden. Te lachen valt er eigenlijk op een paar momenten (de AC/DC coverband was wel grappig) na niets. Het enige leuke aan deze film is de vele jaren 80 muziek en de AC/DC muziek (met Bon Scott) tijdens de film en de manier hoe de film is verfilmd. Verbaasde me wel dat deze film uit 2002 komt (zag hem toevallig op Film 1) want voor mijn gevoel oogde het best recent.

Het begin van de film vond ik best goed (de opening was geweldig) en was er ook humor aanwezig maar nadat Andrew Samantha ontmoette vond ik het allemaal minder worden. Vanaf dat moment werd het allemaal te dramatisch, te serieus en te somber. Het einde vond ik overigens zeer flauw en cliché en eigenlijk had ik gehoopt op een einde zoals in het beginshot was te zien maar dat durfde regisseur Zach Braff (hij was ook de hoofdrolspeler) dus niet aan. Van de cast vond ik Zach Braff en Natalie Portman best aardig spelen maar Peter Sarsgaard stal toch echt de show. Zijn omruil actie was gewoon geweldig Vooral dankzij hem geef ik de film een voldoende.

Ondanks dat ik gisteren de andere film, te weten "Terreur Cannibale (1980)", van regisseur Alain Deruelle waardeloos vond (de beste scène heeft men ook nog uit de film geknipt), heb ik me toch nog gewaagd aan zijn andere film die hier op MovieMeter staat. Het is overigens geen zelfgemaakte film van hem, maar een compilatie van de films "Elsa Fräulein SS (1977)", "Helga, She Wolf of Spilberg (1977)", "Special Train for Hitler (1977)" en Jesús Franco film "Barbed Wire Dolls (1976)" en daar heeft men dan wat nieuwe (wellswaar minimaal) beelden toegevoegd, van waarschijnlijk een "Eurocine" film die werd afgebroken aan het begin van de productie.

Omdat ik drie van de vier films al gezien had (misschien dat ik volgende week nog "Helga, She Wolf of Spilberg" ga bekijken), had deze Drama / Erotiek film mij weinig nieuws te bieden. Maar omdat in deze film veel vrouwen te zien zijn welke ik de laatste tijd heb gezien in films van Jesús Franco, vond ik het desalniettemin leuk om deze film te bekijken en dan heb ik het over de vrouwen Pamela Stanford, Lina Romay, Martine Stedil, Nadine Pascal, Monica Swinn en Peggy Markoff. De meeste van deze vrouwen zijn ook volledig naakt te zien en de eerste vrouw is de maffe roodharige Peggy Markoff na circa 5 minuten (dan zie je namelijk haar schaamstreek als ze op bed ligt).

Dit verhaal speelt zich af enige tijd na het einde van de Tweede Wereldoorlog en daarin heeft een ontsnapte nazi-generaal (Roger Darton) nu de leiding over de Zuid-Amerikaanse gevangenis "Horizonte" met allemaal vrouwen, die allerlei seksuele handelingen moeten uitvoeren. Er worden een paar agenten uit Israël gestuurd, om hem te lokaliseren en te vermoorden en tevens beramen een aantal vrouwen een uitbraak om te ontsnappen uit de gevangenis.

Wat je te zien krijgt in deze film zijn eindeloze gevangenis scènes waarin de vrouwen licht worden misbruikt (ze spelen soms ook met elkaar) en mishandelt (zo krijgt één vrouw, te weten de mooie Martine Stedil, een spuitje in haar achterwerk van dokter Moore, die gespeeld werd door Paul Muller) en ook zit er veel onnozel gepraat (over de plannetjes van de gevangenen om te ontsnappen of van de leiding om rebellerende vrouwen aan te pakken en zelf buiten schot te blijven) in met een paar flashbacks naar het verleden van de vrouwen waarom ze in de gevangenis belandt zijn.

Zo heeft Teresa (Pamela Stanford) 20 jaar gevangenisstraf gekregen vanwege het doden van haar man die vreemd ging met een jongere vrouw en heeft Maria (Lina Romay) een akkefietje gehad met haar oom Tony (Jesús Franco), waarvan wat achterlijke slow-motion beelden te zien zijn. Ze zijn overigens niet in slow motion opgenomen, maar zowel Lina Romay en Jesús Franco acteren dan theatraal met open mond en langzame armbewegingen (alsof ze niet wisten hoe ze slow-motion moesten toepassen en daarom hebben ze maar aan hun gevraagd om wat trager te bewegen ).

In circa het eerste uur van het verhaal draait het vooral om de vrouwen Teresa, die een spion is in de gevangenis en die bericht aan de gevangenisdirecteur die haar misbruikt (wat Teresa overigens niet erg vindt, want ze is zo geil als boter), en Lola (Nadine Pascal), die stiekem een brief heeft geschreven met wat er allemaal gebeurt in de gevangenis en die onderschept wordt. Op een gegeven moment gaat Lola er vandoor en gaat Teresa achter haar aan (ze vechten, of beter gezegd "rollebollen", dan ook met elkaar, waarbij bewaker Nestor ingrijpt), waarna ze weer terugkeren naar de gevangenis. Dus in het eerste uur zie je vooral beelden uit de films "Elsa Fräulein SS" (daarmee opent, de eerste twee minuten, deze film met o.a. een zingende Pamela Stanford), "Helga, She Wolf of Spilberg" en "Special Train for Hitler".

En in de laatste circa 25 minuten draait het vooral om de vrouwen Maria, Bertha (Martine Stedil) en Rosaria (Beni Cardoso), die ze niet allemaal meer op een rijtje heeft, die ontsnappen (ze schakelen daarbij dokter Moore uit die met een schaar gestoken wordt door Maria) uit de gevangenis en die uiteindelijk alle drie gedood worden tijdens een maf einde en dat o.a. door Monica Swinn als de sadistische gevangenisdirectrice, die zowel Rosaria als Maria doodschiet (daarna speelt de oud nazi-generaal nog even op de piano). Dus in de laatste 25 minuten zie je vooral beelden uit de film "Barbed Wire Dolls" en daarna wordt nog de oud nazi-generaal geëlimineerd door de agenten uit Israël en is de film afgelopen.

De rol van de oud nazi-generaal die nu de leiding heeft over de gevangenis is op zijn minst lachwekkend, want de “beste” man, die af en toe in beeld komt (o.a. tijdens de korte opening van het verhaal), doet eigenlijk alleen maar speelgoedsoldaatjes theatraal van zijn bureau vegen, zijn stem verheffen tegen onderdaan en bewaker Nestor (Eric Falk) die de vrouwen regelmatig misbruikt, of peinzend in de verte kijken, maar meer is er met hem eigenlijk niet te beleven. Af en toe misbruikt hij ook Teresa, die voor hem spioneert in de gevangenis, en kijkt hij graag naar Bertha, waar hij o.a. tegen zegt:

"Ik wil je zien masturberen. Ik wil naar je kijken terwijl je dat doet."

Degene die ook behoorlijk lachwekkend is, is Monica Swinn als de sadistische gevangenisdirectrice met een zweepje in haar handen (daar doet ze niets mee in deze film), met regelmatig een ridicuul uitziende monocle in haar rechteroog en ook loopt ze steevast rond in een zwarte onderbroek en draagt ze een blouse met veel inkijk. Het is best belachelijk om te zien hoe ze soms voor haar man- of vrouwschappen heen en weer paradeert. Ze moet waarschijnlijk als een sexy vamp of dominatrix overkomen, maar hoe ze eruit ziet en hoe ze gekleed is, heeft het juist het tegenovergestelde effect en ze komt gelukkig ook weinig in beeld.

Ik moest wel een keer lachen om haar als ze een opmerking maakt tegen dokter Moore (Paul Muller), want daarbij wordt er gezegd (m.b.t. de vrouwen in de gevangenis):

Paul Muller: Ik vind het fijn om ze in elkaar te slaan en ze te zien huilen. Ik ben er gek op.
Monica Swinn: Waarom gebruik je geen knuppel ? Dan huilen ze pas echt

Ook het einde is eigenlijk wel lachwekkend, want daarbij worden de gevluchte gevangenen Maria, Bertha en Rosaria achterna gezeten door twee bewakers (die van te voren helemaal niet in het verhaal voorkwamen), waarvan één vrouwelijke en wel een rondborstige (vermoedelijk Nathalie Mann). Deze vrouwelijke bewaakster loopt in eerste instantie rond met een blouse met veel inkijk en als ze daarna de gevangenen aanhouden (die bijna de zee hebben bereikt), heeft ze de blouse niet meer aan en zie je haar borsten in vol ornaat Ze wordt overigens daarna vrij snel uitgeschakeld door Rosaria en Bertha, die probeert te vluchten, wordt gepakt door de andere bewaker (een stevige Duitser) die haar verkracht, waarna hij wordt doodgeschoten door weer een andere bewaker.

Hoewel deze film, of beter gezegd "compilatie", weinig nieuws voor mij te bieden had, was het wel leuk om beelden terug te zien uit de films "Elsa Fräulein SS" (gezien in 2015), "Special Train for Hitler" (gezien in 2013) en "Barbed Wire Dolls" (ook gezien in 2013). En omdat ik die films al enige tijd geleden heb gezien en ze ook geen hoog punt van mij hebben gekregen (één film kreeg 1,0* van mij en de andere twee films kregen 2.0* van mij), kon ik me er nog maar weinig van herinneren (het zijn natuurlijk ook geen films die je lang bij zullen blijven). Qua verhaal stelt deze "compilatie" weinig voor, maar wel vond ik het leuk om alle eerder genoemde vrouwen in één film te zien en dan ook nog eens meestal volledig naakt zoals de mooie vrouwen Pamela Stanford, Lina Romay, Martine Stedil en Nadine Pascal.

Ik heb me in ieder geval beter vermaakt met deze compilatiefilm van regisseur Alain Deruelle, dan gisteren met zijn andere film "Terreur Cannibale". Deze film moet je overigens alleen kijken als je de andere films nog niet gezien hebt of als het lang geleden is dat je die films gezien hebt.

Prachtig gefilmde, feministische Oorlog / Drama film van regisseur Xavier Beauvois, waarin de nadruk niet ligt op de plot, maar op de personages en sfeer.

Dit verhaal speelt zich af in 1915 in Frankrijk, gedurende de Eerste Wereldoorlog. Omdat haar zonen vechten in de loopgraven roept boerin Hortense Sandrail (Nathalie Baye) de hulp in van de jonge Francine Riant (Iris Bry). Die blijkt prima te voldoen, maar wanneer één van de zonen terugkeert en valt voor Francine, en wanneer even later ook nog Amerikaanse soldaten zich melden op de hoeve, vindt Hortense dat ze moet ingrijpen.

Het tijdsbeeld is mooi en de keuze om niet de modderige loopgraven, maar juist de tractoren op de akker (waarbij de vrouwen de boerderijen beheren) te laten zien, is verfrissend. De scène, waarin Duitse soldaten met gasmaskers over de kling worden gejaagd, is fraai gefilmd, maar eindigt als een doorzichtige kopie van een beroemde scène uit Star Wars film "The Empire Strikes Back (1980)".

Al met al slow cinema voor de liefhebber.

Dit keer speelt Clint Eastwood niet de rol van Dirty Harry maar wel eigenlijk een soort gelijke rol als Ben Shockley (er spelen sowieso best film acteurs en actrices mee uit de Dirty Harry films in deze). De Dirty Harry films vind ik persoonlijk beter, maar ook deze film mocht er best wezen en is ook boeiend/spannend. Ook Clint Eastwood is weer genietbaar maar dat geldt zeker niet voor Sondra Locke die ik maar irritant vond. Er zit voldoende actie (soms best wat grof) in het verhaal maar ook wat saaie stukken. Al met al zeker geen slechte Clint Eastwood film.

P.S. fraaie poster overigens.

Eigenlijk best wel jammer dat men hedendaags dit soort films niet meer maakt want ze waren eigenlijk best altijd vermakelijk. Voor deze film heeft regisseur Erwin C. Dietrich duidelijk inspiratie gehaald van regisseur Jesús Franco (o.a. de "Ilsa" films en zeker ook de hierboven genoemde film "Sadomania"). Maar erg is het niet want deze film vind ik persoonlijk beter. Zelfs het verhaal (is wel aan de lange kant) was best leuk verzonnen en was nog een heel klein beetje realistisch De uitvoering vond ik overigens zeer goed want buiten de vele vrouwen zien de beelden er ook best fraai uit en zit er ook wat humor in. De vrouwen gaan trouwens zeer vaak uit de kleren (er zijn weinig scènes waarin geen bloot te zien is) en hun vleeswaren wordt compleet tentoongesteld, bovenwerk, onderwerk en zelfs een beetje het binnenwerk Ook slappe Unox is ruim vertegenwoordigd in deze film.

De vrouwen zien er overigens best fraai uit (vooral Brigitte Lahaie) en zoals ik al vaker heb aangegeven bij dit soort films zijn ze allemaal heerlijk puur natuur. Wat dat betreft mis ik de jaren 70 en 80 wel want de hedendaagse vrouwen op TV zijn vrijwel allemaal niet meer puur natuur (silicone, tatoeages of piercings). Behalve het vele bloot is de film soms ook een heel kleine beetje pornografisch (o.a. de scene waarbij de vrouwen worden onderzocht door de dokter). Ik heb me in ieder geval goed vermaakt met deze film en de cast had er ook duidelijk zichtbaar zin in.

P.S. de scene waar drie vrouwen worden opgesloten, waarna ze poedelnaakt gaan slapen en waarna drie soldaten gewoon binnenkomen en seks hebben met de drie vrouwen (de vrouwen zaten er ook nog op te wachten) was hilarisch. De drie soldaten gaan effen met hun slappe Unox de vrouwen bevredigen en hoppa binnen een minuut zijn ze klaar en stappen ze weer op met hun slappe Unox worst

In de jaren 70 en 80 waren dit populaire komische (met zeer flauwe humor) erotische films die regelmatig te zien waren op de televisie (Duitse zenders RTL+ en Sat 1 en dan meestal op vrijdag en zaterdag rond middernacht) en ook volop verkrijgbaar waren in de videotheken. Een enkele keer heb ik zo'n film wel eens gehuurd (maar al snel koos ik voor films op de bovenste plank ), maar meestal keek ik ze gewoon op de televisie.

Het verhaal (zeer goedkoop in alle facetten) slaat natuurlijk nergens op en buiten een paar glimlach momenten is de humor zo flauw als maar wat. Ook heeft de humor regelmatig een hoog slapstick gehalte (o.a. met de regenton waarin Elisabeth Volkmann naakt terecht komt). Voor het verhaal en humor kijk je dit soort films natuurlijk ook niet, want dit soort films keek je vroeger puur en alleen omdat er bloot in voorkwam. Wat dat betreft kom je bij deze film redelijk aan je trekken (leuke woordspeling ), want er zit ook redelijk wat bloot in. Zo kun je o.a. de destijds populaire (o.a. in de Duitse serie "Klimbim") roodharige Elisabeth Volkmann poedelnaakt zien van top tot teen in twee scenes (voor mij tevens ook de hoogtepunten in deze film). De film is overigens behoorlijk langdradig en zonder hem regelmatig vooruit te spoelen kun je deze film eigenlijk ook niet kijken, of je moet van zelf pijniging houden.

Een groot fan van Tiroler films ben ik nooit geweest (ondanks het bloot), want in het algemeen waren de films gewoon niet om aan te zien. Dat geldt voor deze film uiteraard ook.

Opzicht wel een redelijke documentaire over de HEMA en hun concept en dat ze ook met de HEMA buiten Europa willen gaan (China). Maar eerlijk gezegd heb ik niet veel op met de HEMA. Vroeger kwam ik wel eens in de HEMA (voor sokken), maar de laatste jaren ben ik er niet meer geweest. Datzelfde geldt eigenlijk voor de V&D. Dat waren vroeger toch de winkels waar je geregeld kwam als je de stad in ging (althans daar werd je door je moeder mee heen gesleept, met name dan naar de Hema), maar tegenwoordig niet meer. En als ik naar een stad ga om te winkelen dan is het meestal ook in het buitenland (Duitsland) namelijk Aachen.

Dat stroopwafels één van hun handelsmerken is wist ik eigenlijk niet. Ik dacht altijd dat het alleen de rookworst was, dus wat dat betreft was het ook nog een beetje een leerzame documentaire.

HaHaHa de eerste 15 minuten zijn weer echt typische Nederlands met veel bloot en een hoop gevloek. Ouders met jonge kinderen zullen waarschijnlijk geschokt de film al na 10 minuten afzetten

Voor de rest wel een aardige film met de nodige Nederlandse humor en met een goed spelende Carice van Houten. Een overtuigende film was het trouwens niet en het einde vond ik zwak.