Opinions

Vandaag voor het eerst gezien en ik moet zeggen dat het best een aardige film is met een zeer goede rol van Bill Murray. De overige cast deed het ook best goed. Verhaal is best leuk en soms ook wel grappig (hoewel ik nergens echt om heb moeten lachen). Ook herhaalt de dag zich iedere dag het verveelt zicht nooit want Bill Murray beleeft hem iedere dag net iets anders. Het einde was best aardig (wel een beetje cliché natuurlijk).

Aardige Duitse Komedie / Romantiek film voor tieners, met veel muziek en een leuke rol voor Kostja Ullmann.

De 17-jarige Lila Lorenz (Anna Fischer) komt terug naar Berlijn nadat ze een jaar in Amerika heeft doorgebracht. Daar krijgt ze een oogje op Christopher (Kostja Ullmann), maar ze weet niet dat hij de populaire zanger Chriz is van de popgroep "Berlin Mitte". Net zoals ze ook niet wat dat haar zusje Luzy (Amber Bongard) een groot fan is en dat Christopher een contractclausule heeft waarin staat dat hij single moet blijven.

Jeugdversie van romcom klassieker "Notting Hill". Het is allemaal volstrekt ongeloofwaardig, maar wel uiterst genietbaar door de chemie tussen de twee hoofdrolspelers. Op het "Kindermedienstiftung" festival, kreeg deze film de prijs voor beste film.

Al met al leuk om eens gezien te hebben deze Duitse tiener Komedie / Romantiek film.

Verwachte eigenlijk een super flauwe komedie maar deze film was best te pruimen op het laatste gedeelte na want dat was best tenenkromend slecht. Het verhaal stelt opzicht niet veel voor maar de uitvoering was leuk gedaan en dat was vooral de verdienste van de sterrencast die leuk speelde en ook regelmatig grappig was (plasgrappen doen het toch altijd goed bij mij ). Met name dan Adam Sandler en Kevin James. Wat ook een pluspunt van deze film is, is de aanwezigheid van de fraaie dames Madison Riley, Salma Hayek en Maria Bello. De laatste twee mogen dan al rijp zijn maar ze zien er nog altijd zeer fraai uit. Al met al heb ik me best goed vermaakt met deze best leuke komedie.

P.S. maf maar wel grappig bijrolletje van Steve Buscemi.

Best knap dat je met zo'n grote bekende cast zo'n flauwe achterlijke kinderachtige bedoeling kunt maken, die ook nog eens vol zit met flauwe puberale grappen (ik heb hier en daar alleen wat zitten te glimlachen). Ondanks dat, keek de film zich toch nog redelijk weg en dat kwam puur en alleen op conto van het vele vrouwelijke schoon in de vorm van o.a. Salma Hayek, Maria Bello en met name April Rose als de sexy rondborstige danslerares. Het achterlijke verhaal (welke verhaal eigenlijk ) stelt weinig voor en hetzelfde geldt voor de uitvoering ervan. Het is leuk om zowel bekende acteurs en actrices te zien in een film, maar helaas vallen ze allemaal zwaar tegen qua acteerprestaties en humor.

P.S. het jaren 80 themafeest (inclusief muziek) was wel leuk en herkenbaar.

Deze inktzwarte en droge Komedie / Drama film was afgelopen woensdag te zien op de Belgische televisiezender "Canvas" en daarop heb ik hem dan ook gezien (weliswaar opgenomen en pas in het weekend bekeken).

In deze film draait het om de vrienden Bjarne (gespeeld door Nikolaj Lie Kaas) en Svend (gespeeld door Mads Mikkelsen), die een nieuwe slagerij beginnen, te weten "Svend & Co". Wanneer Svend per ongeluk iemand opsluit in de vriezer van de winkel, zitten ze met een lijk. Voor de grap verkoop Svend wat filetjes van het lijk aan enkele dorpsgenoten, waarna de slagerijeen groot succes wordt. De twee hebben nu wel een probleem, namelijk hoe komen ze aan nog meer vlees en Bjarne heeft er nog eens een extra probleem bij, als zijn geestelijk gehandicapte broer Eigil (ook gespeeld door Nikolaj Lie Kaas) ontwaakt uit zijn coma en daarbij wordt hij ook nog eens verliefd op de zekere Astrid (gespeeld door Line Kruse).

Het absurde verhaal en de inktzwarte humor, heeft inderdaad veel overeenkomsten met films gemaakt door de Nederlandse regisseur Alex van Warmerdam. Het rommelige verhaal zit best leuk in elkaar en is zeker ook onderhoudend en regelmatig valt er ook wat te (glim)lachen en vooral bij de scenes waarbij de apart uitziende Mads Mikkelsen betrokken is. Mads Mikkelsen is leuk als slager Svend (die ook wel Svend Zweet wordt genoemd ) die mensen opsluit in de vriezer en ze daarna verwerkt als vlees voor de slagerij en die hardnekkig zijn marinade probeert te perfectioneren.

De scene waarbij de zekere Aksel Erhardsen (die vroeger samen met zijn vrouw Grethe een vliegtuig ongeluk heeft gehad en waarbij hij haar heeft moeten opeten om te overleven) tegen slager Holger (die het maar vreemd vindt dat de slagerij van Svend en Bjarne het zo goed doet) zegt, nadat ze vlees hebben gegeten van de slagerij van Svend en Bjarne, "I actually thought it tasted like Grethe", was natuurlijk een goed voorbeeld van de inktzwarte humor in het verhaal. Verder was het natuurlijk ook wel grappig om te zien hoe ze de dode lichamen (die allemaal levend werden opgesloten in de vriezer) van mensen verwerkten als vlees (ook regelmatig leuk in beeld gebracht) voor de slagerij.

Het gedoe omtrent de dieren liefhebbende en geestelijk gehandicapte Eigil (die rondloopt met een stoffen speelgoed giraffe) en Astrid, kon me eigenlijk niet echt interesseren en vond ik de film eigenlijk ook alleen maar langdradig maken. Het einde (waarbij Svend en Bjarne op een leuke manier wegkomen met het verwerken van lijken als vlees voor hun slagerij, omdat het juist draait om de zelfgemaakte zeer lekkere marinade van Svend i.p.v. het mensenvlees) was best leuk gevonden en was eigenlijk ook best mooi en daarbij doel ik op de laatste scene van het verhaal.

Dat deze film mede leuk is, komt ook voor een groot deel op het conto van de leuk en goed spelende cast. Want buiten de al eerder genoemde Mads Mikkelsen deden ook Nikolaj Lie Kaas (in de dubbelrol van de broers Bjarne en Eigil, die vroeger een auto ongeluk hebben gehad en waarbij Eigil in coma belandde en hun ouders omkwamen), Ole Thestrup (als slager Holger, waarvoor Svend en Bjarne vroeger voor werkten en die vooral steeds Svend afkraakt) en de leuk uitziende Line Kruse (als Astrid, waarop Bjarne verliefd raakt en die door Svend samen met Eigil op het einde wordt opgesloten in de vriezer van de slagerij) het gewoon leuk. Maar het is vooral Mads Mikkelsen die de show steelt in dit verhaal (geweldig is daarbij ook de manier hoe hij steeds Eigil afzeikt) en waarom ook het meest te lachen valt.

Al met al is dit best een leuke inktzwarte en droge Komedie / Drama film om eens gezien te hebben (duurt met circa 90 minuten ook niet lang) en natuurlijk is het ook leuk om de bekende acteur Mads Mikkelsen in een aparte rol te zien en toen deze film werd gemaakt, was hij eigenlijk ook nog maar een onbekende acteur.

Eigenlijk van hetzelfde niveau als deel 1 met ook nu weer een paar goede schrikmomenten.

Deel 1 en 2 waren best nog goed en spannend maar dit deel is gewoon waardeloos. Snap eigenlijk ook niet waarom men nog een deel 3 heeft gemaakt (is natuurlijk om de centen). Helaas kan men er ook nog een 4e deel van maken want het einde was weer eens open wat wel gebruikelijk is bij dit soort films waar steeds een vervolg op wordt gemaakt.

Dan over de film, er zat best veel actie in maar het verhaal sloeg gewoon nergens op en de acteer prestaties waren ook zeer dramatisch. Verder vond ik de film nooit spannend en was hij ook nergens eng. Verder was de film vrij voorspelbaar en zat er ook totaal maar dan ook totaal niets verrassends in. Zonde dat ik mijn tijd verknoeid heb aan deze zooi.

Wat een flauwe en vooral ook niet komische bedoeling was dit. Sowieso gaan Sylvester Stallone (altijd dezelfde gelaatsuitdrukking en traag pratend) en komedies niet samen en als hij dan ook nog eens lange en vooral saaie dialogen gaat voeren met Kim Basinger (flut rol overigens) krijg je spontaan braakneigingen. Er is niets mis met Sylvester Stallone, zolang hij zich alleen maar bezig houdt met actiefilms en verder weinig praat.

Het hele verhaal stelt eigenlijk ook weinig voor en is ook behoorlijk langdradig. Verder gebeurt er eigenlijk nauwelijks iets noemenswaardigs in deze film en ook het eindegevecht stelt weinig voor en is tevens behoorlijk cliché. Alleen dankzij Alan Arkin en Robert De Niro is deze film nog een beetje te doen, want zij zorgen tenminste nog voor een beetje humor. Voor de rest is het gewoon allemaal saai en flauw en het kijken ook nauwelijks waard. Ook de twee scenes tijdens de aftiteling zijn niet leuk.

P.S. wel leuk dat men er wat Rocky trainingsinvloeden in hadden gedaan zoals in de slachterij met het hangend vlees (Rocky 2) en het trekken van een auto (Rocky 4 en dan met een slee).

Wel een redelijke horror film met een paar goede spannende scenes en een paar goede schrik momenten. Het verhaal was best goed en vooral het eerste uur is best aardig.

Verrassend leuke Ierse Misdaad / Komedie met uitstekende rollen van Don Cheadle en vooral Brendan Gleeson. Het verhaal zit best aardig en leuk in elkaar en de Ierse landschappen en het typisch Iers taaltje spatten van het scherm. Geweldig toen Don Cheadle langs de deuren ging en geen reet verstond van het Ierse gebrabbel en soms negeerde men hem volkomen. Overigens was het jochie (gespeeld door Michael Og Lane) ook wel een leuke toevoeging in het geheel.

P.S Katarina Cas was een fraaie verschijning in deze film.

Beetje een cliché film die al vaker is uitgevoerd maar dit keer speelt het cliché verhaal zich vooral af in het water. Kevin Costner deed het best goed in deze film maar Ashton Kutcher kon me niet bekoren (eigenlijk in geen enkele film, waarschijnlijk komt dat omdat ik hem niet echt mag ). Ik had wel wat meer spektakel verwacht want het grootste gedeelte van de film laat eigenlijk alleen maar de harde training zien. Het einde vond ik trouwens best achterlijk en zag je al van mijlen ver aankomen. Bij de laatste reddingsactie dacht ik eigenlijk "waarvoor heeft eigenlijk de hele training gediend

Echt slecht is de film natuurlijk niet en hij kijkt zich ook best goed weg met name het eerste uur met het sterke begin.

Verrassend leuke Avontuur / Sciencefiction film die qua verhaal veel weg heeft van het eerste originele en sterke deel van Star Wars (deel 4) en qua uitvoering veel weg heeft van de slechte en overbodige Star Wars delen 1 t/m 3, maar dan beter, leuker en veel minder flauw en kinderachtig.

Zowel het verhaal als de uitvoering zitten gewoon goed en leuk in elkaar en visueel spat deze film van het scherm. Ook de sfeer is lekker luchtig en het team "Guardians of the Galaxy" bevat allemaal zeer leuke karakters (persoonlijk vond ik hoofdrolspeler Chris Pratt in de rol van "Peter Quill" de minste daarvan). Een aantal daarvan beschikte ook over zeer leuke subtiele humor zoals met name "Drax" (zeer leuk gespeeld door Dave Bautista) en wasbeer "Rocket". Op bepaalde momenten zijn ze zelfs aandoenlijk en vooral natuurlijk de vertederende boom "Groot".

De film wist me ook van begin tot einde (zeer mooi en sterk) te boeien en gedurende de twee uren dat de film duurde, heb ik me geen moment verveeld. Dat kwam mede omdat het tempo best hoog was en er meer dan voldoende gebeurde, ook trouwens qua actie. De muziek (jaren 60, 70 en 80 muziek, welke de lievelingsmuziek was van de moeder van "Peter") vond ik regelmatig niet passend, maar het was wel schitterend om weer eens het nummer "Cherry Bomb" van de jaren 70 meidengroep "The Runaways" te horen. Over hun is trouwens ook een zeer goede film gemaakt.

Al met al heb ik me gewoon prima vermaakt met deze zeer leuke Avontuur / Sciencefiction film die zich lekker wegkeek en geschikt is voor jong en oud. Dat er nog een vervolg opkomt wordt op het einde van deze film ook duidelijk gemaakt.

"The Guardians of the Galaxy" zijn terug! Althans een beetje dan, want de circa 40-minuten durende "Holiday Special" is meer een zoet tussendoortje dan een volwaardig nieuw avontuur. Maar het brengt je wel op een leuke manier in de stemming voor de kerstdagen.

Volledig in kerststijl gaat "The Guardians of the Galaxy Holiday Special" over Peter Quill (Chris Pratt) in de kerststemming brengen. Drax (Dave Bautista) en Mantis (Pom Klementieff) weten nog dat hun leider een groot fan is van jaren 80-klassieker "Footloose" en reizen daarom naar de aarde om diens hoofdrolspeler Kevin Bacon te vinden en te kidnappen. Het perfecte kerstcadeau toch voor Peter om hem weer een beetje op te vrolijken?

Deze special focust zich vooral op het avontuur van Drax en Mantis, twee personages die in de andere films wat minder in de spotlights staan, die samen een leuk duo vormen. Dit duo probeert de ideale kerst te creëren voor de sombere Peter en gaan daarom op zoek naar het perfecte kerstcadeau voor hem. Het is leuk dat Drax en Mantis een keer een wat groter podium krijgen om zichzelf te laten zien en vooral Pom Klementieff (als Mantis) maakt hier goed gebruik van door een sterk en emotioneel optreden neer te zetten. Hun onwetendheid over het aardse kerstfeest neemt daarbij aandoenlijke vormen aan en tijdens hun zoektocht komen natuurlijk leuke scenario's voorbij, zoals de gastrol van Kevin Bacon.

Aacteur Kevin Baco speelt zichzelf en heeft zichtbaar de tijd van z’n leven. Hoe zou jij tenslotte reageren als twee aliens letterlijk met de deur in huis vallen om je naar de andere kant van het universum te brengen? Fans van Kevin Bacon kunnen zich dan ook klaarmaken voor een hoop gegil, gekke stemmetjes (zo imiteert hij een Britse soldaat tijdens de Tweede Wereldoorlog) en zelfs wat muziek van de acteur (dan speelt hij mee met een "Alien Band", oftewel "Old 97's", die ook al in het begin van de film een optreden hebben en dan min of meer de kerststemming van Peter verpesten met hun kerstliedje). Kevin Bacon brengt in ieder geval de kerstboodschap leuk over.

Hoewel de Humor wat flauwer en familievriendelijker is, moet deze "The Guardians of the Galaxy Holiday Special" het toch vooral hebben van de komische momenten. De leukste komische momenten vinden plaats op de aarde, zoals de aankomst van Drax en Mantis per ruimteschip (die Drax vergeten is om onzichtbaar te maken ), maar de leuke achtervolging door Hollywood had wel wat langer mogen duren, want het biedt mogelijkheden genoeg voor hilariteit. Maar ja de film duurt maar circa 40 minuten (zelfs iets korter), dus regisseur James Gunn moest ongetwijfeld keuzes maken. En hoewel de personages een goede chemie hebben samen, kon de komische timing soms wat beter. Hierdoor voelen sommige grappen wat geforceerd aan, waardoor een aantal dialogen niet helemaal uit de verf komen.

Naarst de komische momenten weet James Gunn ook als geen ander hoe je sentimentaliteit moet gebruiken. De personages beschikken allen over aparte persoonlijkheden, maar zijn gezamenlijk toch een knotsgekke familie te noemen. Ieder van hen geeft op hun eigen manier om de ander. Hierdoor komen de getoonde emoties oprecht over.

Ondanks dat deze "The Guardians of the Galaxy Holiday Special" gemaakt is met een beperkter budget, dat zie je er soms ook wel aan terug (voornamelijk de stunts zier er wat nep uit), zag het er niet onaardig uit. De sets en rekwisieten zijn een genot voor het oog (de kerstsfeer spat nog net niet uit je beeldscherm), het is kleurrijk en ook zitter er korte geanimeerde stukjes in, daarin keert ook het personage van Yondu Udonta (Michael Rooker) terug, die er nostalgisch uitzien (deed me o.a. denken aan de Animatie / Avontuur film "Heavy Metal (1981)", die ik dit jaar heb gezien) en die zijn ook een kleine hommage aan de "Star Wars Holiday Speciall" uit de eind jaren 70.

Verder is het jammer dat Rocket (een pratende wasbeer, maar zo mag je hem absoluut niet noemen en die fout maakte Kevin Bacon dus) en Groot (een boom alien, die na de aftiteling ook nog even te zien is als een kerstboom en waarbij er gezegd wordt "Groot heeft de kerst weer verpest. Dat wordt dan weer een special.") maar een paar scènes hebben. Zeker Rocket is altijd een leuk personage. Gamora (Zoe Saldana) en Yondu Udonta (Michael Rooker) zien we natuurlijk niet meer fysiek terug en deze worden nu min of meer gecompenseerd door Kraglin (Sean Gunn) en Cosmo the Space Dog (Maria Bakalova).

Al met al is "The Guardians of the Galaxy Holiday Special" een leuke kerstspecial. Het is zoetsappig, preekt graag oubollige kerstboodschappen en zit vol flauwe uitstapjes. Maar de leuke gastrol van Kevin Bacon redt een heleboel en uiteindelijk blijven de "The Guardians of the Galaxy" personages gewoon leuk en zijn ze de leukste Marvel-helden in het universum. Dit is gewoon een leuk tussendoortje om in de kerststemming te komen en houdt je ook zoet tot de release van "Guardians of the Galaxy Vol. 3" in mei 2023.

Net zoals het leuke eerste deel, is dit vervolg ook weer vermakelijk om naar te kijken, maar is het qua verhaal wel wat minder en eigenlijk ook wat langdradiger (duur nu ook circa 15 minuten langer). De film is vooral vermakelijk bij de scenes zonder Peter Quill en Gamora, dus wat dat betreft kan men makkelijk een spin-off beginnen met alleen maar Rocket Raccoon, Groot en Drax the Destroyer in de hoofdrol, want zij zijn gewoon de leukste figuranten in Guardians of the Galaxy.

De film begint overigens heel leuk met een scene waarbij Groot aan het dansen is op het bekende nummer "Mr. Blue Sky" van ELO (oftewel Electric Light Orchestra) terwijl de andere leden van Guardians of the Galaxy aan het vechten zijn tegen een monster. Deze opening zet ook gelijk de toon voor vrijwel de rest van het verhaal, want dat bevat veel leuke scenes waarbij ook veel te lachen valt en er waarbij ook veel gebeurt en pas op het einde van het verhaal verandert de toon, met de dood van Yondu Udonta (wederom gespeeld door Michael Rooker). Visueel gezien zag alles er weer schitterend uit (inclusief de CGI) en het was ook weer leuk om veel oude muziek uit vooral de jaren 70 te horen en de muziek was ook best passend, zoals op het einde met het aandoenlijke nummer "Father and Son" van Cat Stevens.

Het verhaal (draait vooral om familie en de band met elkaar) stelt opzicht niet zoveel voor en weet ook niet echt te boeien (sowieso ontbreekt het aan spanning), maar zit qua opbouw opzicht wel mooi in elkaar en bevat ook aardig wat spectaculaire actie en de nodige humor, en dat laatste komt vooral op conto van Rocket Raccoon, Groot (is als baby boom heel schattig en de scene waarbij hij iets voor Yondu Udonta moet gaan halen en waarbij hij steeds met iets anders komt, was gewoon hilarisch) en Drax the Destroyer. Vooral de opmerkingen die men tegen elkaar maakt, zijn vaak heel grappig en daarbij moet Drax the Destroyer zelf vaak hard lachen. Buiten hun moest ik ook een keer hard lachen om een eend in een café/bar op de planeet "Contraxia", die tegen een vrouw zegt:

"Het is pas welgemeend, als het komt van een eend."

Verder is het verhaal sfeervol en vooral ook luchtig, maar het bevat ook een aantal gevoelige scenes en zeker op het einde, wat best onroerend is. Na het einde van het verhaal volgt de aftiteling (waarin ook het jaren 70 nummer "Surrender" van de band "Cheap Trick" wordt gedraaid) en omdat daarin ook nog een aantal korte scenes te zien zijn, kan je er vanuit gaan dat er weer een vervolg zal komen.

Omdat het eerste deel van Guardians of the Galaxy een groot succes was, heeft men dit keer de cast aangevuld met de ijzervreters Kurt Russell (als de vader van Peter Quill, die als naam heeft Ego), Sylvester Stallone (in de rol van Stakar Ogord, die de leider is van een bende met de naam "Ravager", waar Yondu Udonta vroeger ook bij hoorde) en zelfs David Hasselhoff De laatste is overigens maar heel even in beeld, maar zijn naam wordt wel regelmatig gebruikt als link naar de jaren 80 (tot die tijd leefde Peter Quill namelijk nog op de aarde) televisieserie "Knight Rider (TV Series 1982–1986)". Hoewel ik Kurt Russell graag zie in films, vond ik hem dit keer wat tegenvallen en dat komt misschien omdat hij nu de slechterik moest spelen. Sylvester Stallone is in een aantal scenes te zien, maar hij heeft daarbij maar een kleine rol (misschien dat hij weer terugkeert in een vervolg).

Verder hebben de vrij onbekende en nauwelijks herkenbare nieuwkomers Pom Klementieff (in de rol van Mantis die bepaalde gaven heeft en die het hulpje is van EGO. Zij raakt ook bevriend met de leden van Guardians of the Galaxy en vooral met Drax the Destroyer) en Karen Gillan (in de rol van Nebula, die de zus is van Gamora en die elkaar haten en bestrijden) een aandeel in het verhaal en dat geldt ook voor Elizabeth Debicki (in de rol van hoge priester Ayesha, van het goudkleurige volk "Sovereign"), die wel herkenbaar is. Eerlijk gezegd vond ik zowel Karen Gillan en Elizabeth Debicki weinig toevoegen aan het verhaal (ze zorgen daarentegen wel voor veel actie) en ze maakten het vooral langdradig.

Van de bekende cast deed David Bautista (in de rol van Drax the Destroyer) en Michael Rooker (in de rol van Yondu Udonta) het wederom heel leuk en verder ook de geanimeerde wasbeer Rocket Raccoon (met de stem van Bradley Cooper) en de geanimeerde boom Groot (stem van Vin Diesel, die wederom alleen maar zegt "I am Groot !" ). De laatste is dit keer min of meer nog maar een baby boom, maar is wel zeer schattig en aandoenlijk. Net zoals in het eerste deel is wederom Chris Pratt (in de rol van Peter Quill) de zwakste schakel (de minst leuke) en dit keer kon ook Zoe Saldana (in de rol van Gamora) me niet echt bekoren.

Al met al is dit gewoon weer een leuk en vermakelijk vervolg (van "Marvel Comics" en daarom zien we ook weer even Stan Lee in twee korte scenes), maar omdat het verhaal nu wat minder is en ook wat langdradiger (duurt circa 135 minuten) is, krijgt hij van mij wel een iets lager punt dan de eerste film, namelijk 3,0*.

P.S. het laten zien van de mislukte "Microsoft Zune" (waarbij wordt gezegd dat hij 300 muzieknummers kan afspelen) als mp4-speler (omdat Ego de "Walkman" van Peter Quill heeft kapot gemaakt) op het einde, was wel geinig.

Na aanleiding van goede recensies op diverse sites en een deal, heb ik gisteravond dit derde deel van de "Guardians of the Galaxy" in de bioscoop gezien. Ik heb er gelukkig niet voor hoeven te betalen, want ik kreeg het cadeau. De film staat betiteld als een Actie / Avontuur film, maar ik vond het meer een Muziek / Familie (kinderen zijn namelijk de doelgroep) film, vanwege de vele muziek en kinderachtige bedoeling. Ik vond "Ant-Man and the Wasp: Quantumania (2023)" al zeer matig, maar deze flauwe (o.a. de humor) bedoeling spant helemaal de kroon. Dit moet zogenaamd een superheldenfilm voorstellen, maar het is meer een combinatie van "Teletubbies", "Galaxy Quest", "Men in Black" en andere onzin (vanwege de bizarre aliens, dierhybrides en monsters).

In dit derde deel moeten de "Guardians of the Galaxy" het teamlid "Rocket" (stem van Bradley Cooper), Iedereens favoriete wasbeer (hoewel "Rocket" het haat om zo genoemd te worden, redden van zijn sadistische maker, te weten "The High Evolutionary" (Chukwudi Iwuji).

Deel 3 wil alle grote plotlijnen die door de reeks heen zijn opgezet afronden. Peter Quill (Chris Pratt) rouwt nog steeds om zijn Gamora (Zoe Saldana), het gouden volk uit deel 2 zoekt wraak door Adam Warlock (Will Poulter) op het team af te sturen én de trauma's die Rocket heeft opgelopen blijven hem achtervolgen. Laatstgenoemde krijgt de meeste aandacht en het tragische verleden van de wasbeer wordt gecombineerd met de gebeurtenissen in het heden.

Zowel het verhaal (totaal niet boeiend, interessant, spannend of emotioneel), de cast (zo vond ik "Cosmo the Spacedog" vreselijk en hetzelfde geldt voor vele andere personages zoals Adam Warlock), de humor en de muziek vond ik slecht. Het nummer "Creep" van de Engelse alternatieve rockband "Radiohead" vind ik goed, maar dan wel in de originele uitvoering en ik hoef het hele nummer ook niet te horen in een film en in dit geval als de opening. En de enige echte actievolle scène in de film wordt verneukt door het nummer "No Sleep Till Brooklyn" van de New Yorkse hiphopgroep "Beastie Boys", versterkt met gitarist Kerry King van "Slayer". Ook dat nummer vind ik niet slecht, maar wel als het gedurende een hele actievolle scène volledig wordt gedraaid. Verder krijg je nog een klein stukje van het nummer "Crazy On You" van de Amerikaanse rockband "Heart" te horen en verder vele andere shit muziek.

Ook eindigt de film met een shit-liedje uit deze eeuw (voor de goede orde, vanaf de jaren 00's is het met de muziek enorm bergafwaarts gegaan) en daarbij werd ook gedanst en dat was tevens het dieptepunt van de film. Andere dieptepunten in de film waren de kinderen en de kopie van de aarde met de achterlijke nep wezens (die zagen er ook slecht en goedkoop uit). Toen de film was afgelopen zijn we ook gelijk uit de bioscoopzaal gelopen (we waren niet de enige) en we hebben ook niet meer gewacht tot de extra scène. Dit was sowieso de laatste keer dat ik naar een Marvel film in de bioscoop ben geweest, want het wordt alleen maar kinderachtiger, irritanter en flauwer. Als voorfilm kreeg ik o.a. "The Marvels (2023)" voorgeschoteld en dat lijkt me ook een enorme trieste bedoeling.

Ik dacht ook eigenlijk dat er in deze film een aantal leden van "Guardians of the Galaxy" dood zouden gaan, maar er gaat geen enkel lid dood, alleen gaan ze min of meer uit elkaar. Ik hoop in ieder geval dat er nooit meer een volgende "Guardians of the Galaxy" komt en verstandigerwijs heeft Dave Bautista ook aangekondigd niet meer de rol van Drax (hij zorgde soms voor een beetje humor, zoals de scène met de bal en het meisje en de motor waar hij iemand vanaf slaat) te willen spelen, omdat hij serieuzere rollen wilt spelen. Ik denk niet dat het een succes voor hem gaat worden, want "Knock at the Cabin (2023)" was al niet al te best (heb ik helaas ook in de bioscoop gezien).

Voor de pauze was mijn ergernis over de film het grootst en toen heb ik ook regelmatig op mijn smartphone naar de tussenstand van AZ - West Ham United zitten te kijken. En nee, daar had niemand last van, want ik zat op de laatste rij en naast me was de hele rij leeg. Mijn broer en diens zoon waren ook al regelmatig op hun smartphone aan het kijken. Na de pauze werd de film gelukkig iets beter, maar vermaken deed hij niet, wel ergeren.

De cast is opzicht best indrukwekkend, want buiten de bekende leden van de "Guardians of the Galaxy", te weten Chris Pratt (als Peter Quill), Zoe Saldaña (als Gamora die herrezen is na haar dood), David Bautista (als Drax), Karen Gillan (als de irritante Nebula), Pom Klementieff (als Mantis die probeert de luchtigheid er nog wat in te houden), Rocket (stem van Bradley Cooper) en Groot (stem van Vin Diesel), die aangevuld zijn met Sean Gunn (als Kraglin) en Cosmo the Spacedog (stem van Maria Bakalova), zien we verder Sylvester Stallone (in een klein rolletje), Glenn Close, Benicio Del Toro, John C. Reilly en Donald Duck (was aan het kaarten). Helaas bakt wel de gehele cast er vrijwel niets van. Nederland was overigens ook vertegenwoordigd bij de cast in de vorm van Jennifer Holland en ze mocht er best wezen.

Al met al vond ik "Guardians of the Galaxy Vol. 3" een draak van een Marvel film en de film duurt met circa 150 minuten ook veel te lang.

Brian Presley speelde goed de geestelijk gehandicapte jongen maar zijn eet manieren vond ik wel een beetje goor om te zien. Verhaal is best wel mooi maar wel zeer voorspelbaar.

Lekkere onnozele film waar vooral het begin heel goed is. Rik Mayall en Adrian Edmondson vond ik altijd al schitterend in de serie "Bottom" en deze speelfilm van hun is best geslaagd. Heb regelmatig hard moeten lachen vooral het gevecht in de keuken tussen Rik Mayall en Adrian Edmondson vond ik geweldig.

Het eenvoudige dertien in een dozijn verhaal stelt eigenlijk weinig voor (kon zo uit de jaren 80 komen) en is het ook behoorlijk clichématig (zeker het eerste uur en het einde) allemaal, maar qua uitvoering ging het nog wel en dan vooral dankzij de laatste 30 minuten met aardig wat harde actie erin. De laatste 30 minuten hadden ook een aantal verassingen (beter gezegd de gedode personen die het niet verdienden) in petto, die ik eigenlijk niet had verwacht. De cast mag dan wel niet hoogstaand zijn maar Dan Stevens in de rol van soldaat "David" deed het best verdienstelijk en hetzelfde geldt voor de niet onaardig uitziende Maika Monroe in de rol van "Anna Peterson". Al met al niet meer dan een film om leuk om eens gezien te hebben.

Het begin was flauw en saai maar zodra het verhaal veranderd naar een roadmovie wordt het nog best een leuke film met een aantal grappige scenes. "Staat daar Tapas want dat vind ik lekker", en paar seconden later zitten ze in een Topless bar. Opzicht best flauw, maar ik vond het geinig. Ik heb niet veel op met Barbra Streisand maar in deze film deed ze het wel leuk en was ze geregeld grappiger dan Seth Rogen die in deze film best saai is maar wel op een leuke manier. De film staat betiteld als een Komedie / Roadmovie (wat het ook is) maar er zitten ook wat licht dramatische momenten in.

Vond dit best wel een mooie visuele fantasy film en Ted Danson speelde best aardig. Film duurt inderdaad erg lang maar daarom is het ook eigenlijk een miniserie i.p.v. een echte film.

Deze miniserie hebben ze trouwens in Nederland nooit uitgezonden maar ik heb deze meen ik 4 a 5 jaar geleden gezien op de Belgische TV.

Veel films waarin Jack Black in meespeelt zijn matig tot zwak. En dat geldt eigenlijk ook voor deze. Het verhaal is flauw en Jack Black speelt weer eens op zijn slechts en is eigenlijk nergens grappig. De bijrollen van de andere acteurs (o.a. Chris O'Dowd en T.J. Miller die gelijk zijn baas werd) zorgen nog voor de meeste humor maar echt veel humor zit er niet in. Visueel ziet het er wel mooi uit en dat red de film nog enigszins. De film duurt ook niet echt lang en dat is ook een pluspunt.

Het zingen en dansen op het einde was trouwens intens triest.

Ik had eerlijk gezegd niet verwacht nog een film met het productiejaar 2022 te zien tijdens de laatste drie dagen van 2022. Maar toen ik deze Tweede Wereldoorlog film voorbij zag komen, heb ik hem toch gekeken ondanks dat het zo te zien een productie is van streamingdienst "Viaplay". Ik hoop niet dat ze er veel geld ingestoken hebben, want ze kunnen het geld beter investeren in betere uitzendingen wat betreft de "Formule 1".

Wat betreft deze Drama / Oorlog film, ik ben niet goed thuis in de Noorse geschiedenis, maar omdat de film zich dus afspeelt tijdens de Tweede Wereldoorlog (wat altijd wel mijn interesse heeft), heb ik hem gepindakaasd (ik heb immers geen abonnement meer op "Viaplay") en gekeken over twee dagen. Afgelopen donderdag heb ik de eerste 50 minuten gekeken en gisteren de rest.

Fredrik Haslund (Jon Øigarden) is niet de moedigste man, maar nu wordt hij plotseling geconfronteerd met een grote verantwoordelijkheid en een enorme taak, namelijk de hele Noorse goudreserve wegkrijgen van de nazi's tijdens de invasie van Noorwegen.

De film opent met onderstaande tekst:

"Lente 1940, in de zesde maand van WO II. Hitlers oorlogsmachine is onderweg naar Noorwegen. De belangrijkste doelen zijn controle krijgen over:
- De Noorste kust;
- De koning;
- De regering;
- En de goudvoorraad van Noorwegen.

Dit is het verhaal van het goud."

We bevinden ons dan op 8 april 1940 (De avond voor de invasie) tijdens een verjaardagsfeestje van één van de kinderen van Fredrik Haslund. Waarbij op een gegeven moment op onheilspellende toon de luchtalarmsirenes het verjaardagsfeestje verstoren en het gezin zich moet verbergen in de kelder. Oftewel de Duitse invasie van Noorwegen is begonnen en dat geldt dan ook voor de film.

Terwijl de koning en de regering naar een veiligere locatie worden verplaatst, worden er plannen gemaakt om ervoor te zorgen dat de Duitsers de goudreserves van het land niet in handen krijgen. Dit omvat o.a. het vorderen van elke vrachtwagen die ze kunnen vinden, daarmee is o.a. de ietwat laffe, bange en negatieve Ingvar Berge (Axel Bøyum) mee belast, inclusief die van de norse en dappere Odd Henry (Sven Nordin). Ondanks dat hij een wat minder heroïsche figuur is, heeft Fredrik Haslund van de minister van Financiën, te weten Oscar Torp (Thorbjørn Harr), de leiding gekregen over de vrachtwagens die het goud van Oslo naar Lillehammer moeten brengen. Ze vertrekken daarbij net op tijd uit de stad, als de Duitsers onder leiding van majoor Otto Stoltmann (Anatole Taubman) de stad binnen komen gemarcheerd.

Regisseur Hallvard Bræin heeft de feiten en de historische personages gemengd met fictieve personages en omdat ik dus niet goed thuis ben in de Noorse geschiedenis, kan ik niet zeggen waar "Gold Run" afwijkt van de feiten. Wat ik wel kan zeggen is dat "Gold Run" een plezierige Drama / Oorlog film (eigenlijk een avonturenfilm) is, die het bekende pad voor dit soort films volgt (inclusief de nodige clichés en voorspelbaarheid) en in een stroomversnelling komt (na circa 45 minuten en daarin is een zinkend Duits oorlogsschip min of meer het hoogtepunt) nadat alles lijkt te zijn gelopen zoals gepland. Zodra ze namelijk Lillehammer bereiken en daar het goud opslaan in een bank, beseffen ze dat het goud daar niet niet veilig is. Fredrik moet dan het goud naar de kustplaats Møre zien te krijgen voor transport naar Engeland, waarbij filiaaldirecteur Andreas Lund (Gard B. Eidsvold) van de bank in Lillehammer in eerste instantie niet wil meewerken en ook problemen heeft met de combinatie van de kluis.

Fredrik krijgt dan om het goud te vervoeren dit keer een trein en een militaire escorte in de vorm van majoor Bjørn Sunde (Eivind Sander), een veteraan, en zijn mannen tot zijn beschikking, wat bij lange na niet genoeg is om de Duitsers tegen te houden als ze gepakt zouden worden. Onder die mannen behoort ook de bekende (niet voor mij overigens) Noorse dichter Nordahl Grieg (Morten Svartveit) en onderweg naar Lillehammer krijgen ze ook hulp van Noorse verzetsstrijders en de zus van Fredrik, te weten Nini (Ida Elise Broch), die belast is met een andere opdracht.

Het verhaal verloopt zoals je die verwacht van een film als deze, er ontstaan namelijk conflicten tussen de civiele en militaire leiders van de missie, met name tussen Fredrik en majoor Bjørn i.v.m. het steeds opnieuw tellen van de goudvoorraad wat veel tijd kost, er komen onverwachte tegenslagen zoals een ​​aanval (dat is tevens één van de hoogtepunten van de film) op de trein bij de Britse kruiser in de kustplaats Møre die het goud moest vervoeren, je krijgt onverwacht heldendom te zien (uiteraard van Ingvar Berge) en natuurlijk overleeft niet iedereen het, hoewel er maar aan de Noorse kant slechts één slachtoffer valt, namelijk Odd Henry, en dat ook nog op het einde. Het is wel allemaal mooi om te zien en er wordt door de cast ook met veel enthousiasme gespeeld. Visueel gezien mocht "Gold Run" er ook wezen en dat zowel m.b.t. de fraaie Noorse landschappen als ook de CGI.

Hoewel er een drietal (bij de Britse kruiser, bij de veerboot en bij Molde) grotere actiescènes zijn, is het grootste deel van de film gebaseerd op spanning, waarbij de Noren ondanks alle tegenslagen en veranderende doelen de Duitsers steeds een stap voor proberen te blijven en dat levert geregeld spannende momenten op. Het einde in Molde (dat dan in lichterlaaie staat) bevat ook de grootste actiescène van de film, waarbij de Noren worstelen om het goud op een Brits oorlogsschip, te weten de "HMS Glasgow", te krijgen voordat de koning komt om geëvacueerd te worden, terwijl de Duitsers dan de haven en de stad plat bombarderen. Dat is al spannend genoeg om te zien (daarbij komt ook Odd Henry om het leven) en dat zelfs zonder een tankwagen met benzine toe te voegen die dreigt te ontploffen.

Natuurlijk arriveert de koning eerder voordat al het goud op het schip geladen is en dus moeten ze het goud nog eens verplaatsen naar een andere bestemming en dat wordt dan het kleine kustplaatsje Titran, een vissersdorpje, waarbij ze de hulp krijgen van twee vissersboten. Daarbij wilt majoor Stoltmann ze nog dwarsbomen via een bommenwerper (waarin hij ook zit), maar omdat ze teveel vissersboten zien (ze weten dus niet op welke vissersboten het goud aanwezig is) staakt hij de actie en zegt hij tegen de piloot (op zijn Duits, want alle Duitsers in deze film praten gewoon Duits):

"Verloren. We hebben verloren. Vlieg ons naar huis."

Daarna loopt de film nog eventjes door en vertelt dichter Nordahl Grieg een gedicht tegen een kapitein van één van de twee vissersboten en ook krijgen we daarna nog wat weetjes te weten over een aantal hoofdrolspelers, te weten Fredrik Haslund, Nini Haslund Gleditsch en Nordahl Grieg (stierf tijdens de Tweede Wereldoorlog) en zien we nog de onderstaande tekst in beeld.

"De laatste 18 ton aan goud arriveerde 9 mei 1940 in Tromsø. Een maand na de invasie. Vanaf daar werd het vervoerd naar Engeland op de "HMS Enterprise". Vervolgens ging de goudvoorraad naar de VS en Canada. Het goud werd belangrijk voor het verzet van de Noorse regering in ballingschap en de geallieerden en voor de opbouw van het land na de oorlog. Honderden mensen speelden een rol bij het goudtransport. Veel van hen waren vrijwilligers die onderweg werden verzameld. Hun inzet werd een inspiratie voor het verzet dat volgde. In zijn officiële rapport aan de minister van Financiën, verzocht Fredrik Haslund dat allen die meewerkten aan het goudtransport een gouden munt met reliëf zouden krijgen van decentrale bank. Zijn wens werd nooit ingewilligd."

Van de cast had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar ze deden het wel bijna allemaal goed en zeker de Noorse cast. Zo vond ik het Jon Øigarden prima doen als de zeer nauwkeurige Fredrik Haslund en vormden Sven Nordin en Axel Bøyum een leuk duo als Odd Henry en Ingvar Berge, enigszins vergelijkbaar met de dikke en de dunne (oftewel Laurel en Hardy), en ze zorgden ook soms voor wat humor, zoals na de aanval op de trein in Møre waarbij er door hen gezegd wordt:

Ingvar: Ik herinner met niet wat er gebeurt is.
Odd: Dat is niet zo gek, knul.
Odd: Je had het zwaar in die passagierswagon.
Odd: Maar terwijl ik bijna omkwam in de vlammen met die dichter, lag hij in de boezem van een prachtige dame, die meer mans is dan jij ooit zal zijn

De boezem van Ida Elise Broch zie je uiteraard niet, maar ze zag er inderdaad niet onaardig uit als Nini Haslund, maar haar rol van Noorse activist (zo moet ze o.a. zorgen voor bankbiljetten) voegde eigenlijk weinig toe. Verder deden Morten Svartveit het als dichter Nordahl Grieg, hij verteld ook een aantal gedichten, en Eivind Sander als Major Bjørn Sunde het leuk en verdienstelijk en de laatste ligt natuurlijk vaak dwars tegen Fredrik, die het commando over goudmissie heeft. Anatole Taubman als de Duitse majoor Otto Stoltmann vond ik eigenlijk de grootste tegenvaller, want hij was niet bepaald een "foute" Duitser. Terwijl hij diepzwarte kringen rond zijn ogen krijgt, waardoor hij eruitziet als een soort demonisch wandelend lijk, is het ergste wat we hem zien doen iemand slaan (te weten bankdirecteur Nicolai Rygg gespeeld door Terje Strømdahl) tijdens een verhoor.

Sowieso komt de actie er in deze film bekaaid van af en dan doel ik op de sterfgevallen, het geweld en het bloed. De sterfgevallen zijn eigenlijk maar geminimaliseerd tot twee personen, te weten een Duitse Fallschirmjäger (parachutits) die vast hangt aan een spoorbrug en die ontploft door een handgranaat (een steelhandgranaat) en Odd Henry die Ingvar Berge in bescherming neemt tijdens een Duitse luchtaanval en daarbij uiteindelijk aan zijn verwondingen (waarvan niets te zien is) sterft . De actie is ook "schoon", wat inhoudt dat je geen bloedige, verminkte of verbrande mensen ziet. Wel zie je dus een ontplofte Duitse Fallschirmjäger, maar die lost eigenlijk gewoon op in de lucht.

Al met al is "Gold Run" meer een popcornfilm dan een echte oorlogsfilms. Het negeert de realiteit van oorlog niet, maar het heeft niet de grimmigheid die veel oorlogsfilms wel hebben. En hoewel dat sommige kijkers misschien niet goed zal bevallen, is "Gold Run" ook niet bedoeld als zo'n soort film. Het is namelijk niet meer dan een leuke en spannende avonturenfilm zoals bijvoorbeeld "Raiders of the Lost Ark (1981)", hoewel die natuurlijk helemaal fictief was. Ik heb me er in ieder geval goed mee vermaakt en het is voor het filmjaar 2022 ook een leuke afsluiting.

De rapper Curtis Jackson (oftewel "50 Cent") was al een tijdje bezig als acteur toen hij besloot dat een scenario schrijven niet zo moeilijk is. Blijkbaar wel, want zijn schrijfwerk bestaat vooral uit het opwarmen van bekende elementen.

Angel (Val Kilmer) komt uit de cel en wil weer aan de slag met zijn oude partner Rich (Curtis Jackson), die daar al heel snel spijt van zal krijgen.

Val Kilmer en Curtis Jackson samenwerking is een goedkoop gemaakt onnozel stukje amusement, met een standaard verhaaltje en weinig verassingen. AnnaLynne McCord is een mooie verschijning om naar te kijken en verder is het leuk dat Danny Trejo ook eventjes te zien is in deze verder matige Misdaad film.

Wat een afknapper was deze film, terwijl ik na het zien van de trailer en de poster nog bepaalde positieve verwachtingen had.

De hele uitvoering is zo goedkoop als maar wat en het heeft veel weg van een jaren 80/90 porno (maar dan zonder expliciete beelden, maar wel inclusief vreselijke elektronische muziek) met een verhaal. Die combinatie sloeg toen al nergens op en dat geldt nu ook voor deze film, hoewel het natuurlijk geen porno is. Omdat de hele uitvoering zeer goedkoop is, kon ik de film dan ook nauwelijks aankijken of mijn aandacht erbij houden want alles in deze film stond me gewoonweg tegen.

Het achterlijke verhaal slaat nergens op en weet ook totaal niet te boeien, de cast is waardeloos en bestond ook eigenlijk allemaal uit lelijke oninteressante personen en het bloot (inclusief jaren 80 bos haar beneden bij Asami alias Gun Woman) en het aanwezige goedkope geweld/goor kon me totaal niet boeien.

Zoals eerder al aangegeven houd ik van het genre geweld/bloot, maar niet toegepast in deze waardeloze en zeer goedkope productie. Wat een zooi is het gewoon en ook zonde van de tijd.

Hoewel de cast best indrukwekkend is, stelt deze ietwat dertien in een dozijn cliché Actie / Thriller niet zoveel voor.

Het politieke getinte verhaal (met een romantische twist) zit opzicht wel aardig in elkaar en ook weet ook wel te boeien, maar het verloop ervan is wel vrij voorspelbaar (inclusief het einde, wat wel nog aardig was) en bevat ook de nodige clichés. Ondanks dat is deze film wel nog vermakelijk om naar te kijken en dat is vooral te danken aan de uitvoering (de vaart is best hoog, er zit redelijk wat actie in en visueel, zoals de gekozen locaties, zag het er allemaal wel aardig uit) en de cast en dan met name natuurlijk de zeer gespierde Sean Penn (in een soort actie rol die je eigenlijk niet bij hem verwacht) en Javier Bardem die weliswaar maar een beperkte rol heeft (inclusief houdbaarheidsdatum ). Dat laatste geldt ook voor de altijd aardig spelende Britse acteur Ray Winstone.

Al met al een vermakelijke film om eens gezien te hebben, maar meer ook niet.

"Ze is nu in de kledingzaak. Een brunette met een groene jurk", terwijl ze gewoon een blauwe jurk droeg

Zo matig als dat stukje was, was ook eigenlijk de rest van de film. Dit is toch zeker één van de minste van regisseur Andy Sidaris want het stelt allemaal bitter weinig voor. Er zitten overigens wel nog voldoende fraaie vrouwen (o.a. Roberta Vasquez met haar jukkels en Dona Speir met de jongens) in maar echt vaak uit de kleren gaan ze niet. En daar moeten dit soort films het toch vooral van hebben. Gelukkig zitten er ook nog wat leuke stukjes bij zoals dat bootje met het blikje bier. Ook leuk om Erik Estrada (speelde best aardig) weer eens terug te zien en Danny Trejo in één van zijn eerste rollen.

Op deze leuke en vermakelijke Actie / Komedie film ben ik gekomen dankzij "Graaf Machine", die afgelopen zaterdag de filmposter ervan plaatste bij "Link de filmposters". Afgelopen zaterdag heb ik de film ook gekeken, maar omdat ik op zondag 1 mei (oftewel de "Dag van de Arbeid") 25 jaar in dienst was bij het bedrijf waarvoor ik werk, heb ik de afgelopen dagen weinig tijd gehad om er een recensie over te schrijven. Daarom dat ik deze nu pas schrijf.

"Guns Akimbo" deed me overigens denken aan films zoals "Shoot 'em Up (2007)" en aan beide "Crank" films en de gekheid die zich afspeelt in "Guns Akimbo" is moeilijk in woorden te omschrijven. Deze film is ook niet voor iedereen weggelegd, maar ben je een liefhebber van bloederige actie en grofgebekte en seksistisch (zoals "Hey, thrift-store-leather-daddy! Suck my clit!") humor, dan zit je met deze film goed.

In "Guns Akimbo" wordt de nerdy videogame-ontwikkelaar Miles (Daniel Radcliffe) ontvoerd door Riktor (Ned Dennehy) en diens handlangers en wordt hij onbedoeld deelnemer in een illegaal spel op leven en dood, waarbij er twee pistolen worden vastgeniet aan zijn handen. Terwijl miljoenen mensen hem via de livestream volgen, moet hij zijn gewelddadige tegenstander Nix (Samara Weaving) zien te ontlopen en moet hij zich in zijn eentje uit deze benarde positie zien te redden en ook moet hij een oplossing proberen te vinden om dit dodelijke spel te kunnen beëindigen.

"Guns Akimbo" is gefilmd als een game, waarbij we hectische, beweeglijke beelden vol felgekleurde visuele elementen zien. De camera tolt rond en zoomt in en uit op de acteurs die worden belicht met het opzichtige neon van een gamecomputer. De voice-over en intense soundtrack creëren met hun extreme galm een roes die de vele actiescènes een eigen karakter geven.

Daniel Radcliffe weet deze fysieke komedie sterk te verkopen en de gebeurtenissen die plaatsvinden zijn droog op een hilarische manier en de film maakt zich niet druk om het plot. Hiervoor geldt absoluut het gezegde: "style over substance", maar wat een heerlijke stijl is het om naar te kijken. Fout en over-the-top op alle beste manieren! De eigenzinnige actiekomedie van regisseur Jason Lei Howden begint kritisch en mondt uiteindelijk uit in een spetterend en entertainend actiespektakel zoals je het nog nooit eerder hebt gezien.

De film draait voornamelijk om Miles, een echte nobody die plots in het middelpunt van de belangstelling staat én kampt met het meest pure liefdesverdriet omtrent zijn ex-vriendin Nova (Natasha Liu Bordizzo). Hoewel het personage over de gehele lijn behoorlijk oppervlakkig aanvoelt, kan je niet anders dan voortdurend meegaan in zijn plezierige hersenkronkels. Daar zit ongetwijfeld het leuke acteerwerk van Daniel Radcliffe voor iets tussen. De Britse acteur schiet en springt erop los, waardoor hij zijn brave imago als "Harry Potter" definitief van zich af lijkt te smijten. Radcliffe is echter niet het enige lichtpuntje in deze prent. Ook Natasha Liu Bordizzo doet het goed en leuk als Mies ex-vriendin Nova en tot slot zie je ook Samara Weaving, die heerlijk grofgebekt en seksistisch is, Rhys Darby en Ned Dennehy in leuke rollen passeren. Leuk detail daarbij is dat echt ieder personage in deze film knettergek is.

"Guns Akimbo" is een vlotte film die bol staat van de lompe actie. De ene schietpartij is nog niet voorbij of de volgende begint alweer. Het bloed spettert alle kanten op en een body count is zinloos. We beleven dit alles met de voice-over van Miles. Die zit vol droge zelfspot, een beetje in de geest van "Deadpool". Net als in "Deadpool" rekt "Guns Akimbo" de grenzen van het genre op en is ironie nooit ver weg. Die humor maakt het cartooneske botte geweld ook meteen beter te behappen.

Het geweld in "Guns Akimbo" is bloederig en sadistisch en de film schermt met homofobie en vrouwonvriendelijke genreclichés. Maar voor je wekelijkse portie opgewekt lomp vermaak kun je prima terecht bij "Guns Akimbo".

Mooi oorlogsverhaal wat goed weet te boeien. Er zit verder een prima cast in deze film (o.a. Gregory Peck, David Niven en Anthony Quinn) die het verhaal naar een nog hoger niveau brengen.

Een soort van "Guy Ritchie" film (aan dat niveau kan deze film wel niet tippen) met veel personages, veel wendingen en min of meer een verrassend einde. Het verhaal was best aardig en dat geldt ook voor de uitvoering. Ook wist het verhaal te boeien en was de sfeer lekker. Dat laatste geldt zeker ook voor de fraaie Helena Mattsson. Helaas wel geen Jetsers van haar maar wel van Heather Roop. De cast deed het trouwens best leuk en er spelen best veel bekende acteurs in mee. De humor was overigens aan de flauwe kant en zelden geslaagd. Maar al met al leuk om eens gezien te hebben.

Net zoals de Horror / Thriller film "A Serbian Film (2010)", wilde ik ook deze kortdurende (70 minuten) Japanse Horror film (een splatterfilm) herzien. De laatste keer dat ik deze film zag was in 2009 (inmiddels 13 jaar geleden) en toen schreef ik nog geen Theunissen-waardige recensies (en dat verdient deze film zeker) en daarom heb ik "Grotesque" gisteren opnieuw bekeken.

Het verhaal van "Grotesque" is simpel. Een pril stelletje, te weten Aki Miyasita (Kotoha Hiroyama) en haar vriendje Kazuo Kojima (Hiroaki Kawatsure), loopt verliefd door een verlaten steegje en wordt daar neergeslagen met een hamer door een man in een busje. Ze worden ontvoerd in het busje en worden daarna wakker in een ruimte, staand en vastgebonden (en met een bal in hun mond) tegen een ijzeren plaat. De naamloze sadistische zieke gast (Shigeo Ôsako) is voornemens diverse seksuele handelingen en martelpraktijken op het stel uit te voeren. Hierbij hanteert hij psychologische tactieken om te kijken hoe ver de twee bereid te zijn voor elkaar te gaan.

Heel veel meer dan bovenstaande valt er eigenlijk niet te vertellen over deze film. Er zijn drie acteurs en het hele verhaal speelt zich hoofdzakelijk af in één ruimte, namelijk de martelruimte. Het grootste deel van de film bestaat uit seksuele handelingen en diverse martelingen en ook stelt de sadist regelmatig aan de twee slachtoffers de vraag:

"Wil je sterven voor hem / haar?".

Voor het verhaal hoef je "Grotesque" niet te zien, want er is geen plot en geen karakteropbouw. Slechts via één flashback kom je ietsje meer te weten over Aki en Kazuo, maar veel diepgaande informatie over hen kom je niet te weten (wel kom je te weten dat ze beiden nog maagd zijn) en dat is eigenlijk ook niet erg. De motieven van de naamloze sadist worden ook niet verklaard (wel kom je te weten dat hij een arts was), al wordt er op het einde in een dialoog gepoogd een verklaring voor zijn wandaden gegeven. De boodschap van de sadist aan de twee slachtoffers is wel duidelijk, want na circa 17 minuten zegt hij tegen hen:

"U zult beiden hier sterven. Maar er is een uitvlucht! Je moet me seksueel opwinden, draai me om. Wind mij op met uw wil om te overleven. Dan zal ik je laten gaan. Ik geef je me mijn woord!"

Voordat de sadist dat heeft gezegd, heeft hij Kazuo al een paar keer gestoken (in de keel en in de zij) met een lange naald en ook zien we Aki plassen in haar kleding en dat laatste vond ik iets typisch Aziatisch. Nadat de sadist zijn boodschap vertelt heeft, begint hij Aki uit te kleden, waardoor we na circa 20 minuten de behaarde schaamstreek en de kleine borstjes van Aki zien. De sadist begint dan haar lichaam te likken en te kussen, waarna hij zich stort op de borsten (zuigt eraan). Daarna begint hij Aki te vingeren tot ze klaarkomt en dan zien we haar ook squirten op zijn hand. Hij smeert dan wat squirtvocht op het gezicht van Kazuo, waarna hij hem begint af te trekken. Als Kazuo klaarkomt, spuit hij tegen Aki, omdat de sadist haar dicht tegenover Kazuo heeft geplaatst.

Voor zover de seksuele handelingen in de film, want daarna stort de sadist zich volkomen op het martelen van Aki en Kazuo en laat regisseur Koji Shiraishi de ene na de andere wrede marteling expliciet in beeld zien. Zo pakt de sadist namelijk een kettingzaag (gesponsord door "Makita") en zaagt hij alle vingers van Kazuo eraf en maakt hij er een ketting van, die hij daarna hangt om de hals van Aki. Daarna is het de beurt aan Aki en van haar zaagt hij de vingers eraf, knipt hij met een tang haar tepels eraf en zaagt hij ook een arm eraf. Ook daarvan maakt de sadist weer een ketting, die hij geeft aan Kazuo en ook stopt hij een vinger van Aki in Kazuo's neus.

De sadist stopt daarna overigens niet, want hij gaat weer vrolijk verder op Kazuo en dit keer heeft hij het voorzien op zijn geslachtsdeel. Zo slaat hij met een hamer diverse spijkers in zijn ballen en snijdt hij zijn penis eraf en als toetje steekt hij ook nog een oog (dat zie je dan in close-up) uit bij hem. Halverwege de film komt er nog een plottwist (met het nodige gepraat) voorbij, waarvan de gemiddelde filmkijker onmiddellijk zal weten welke kant het op gaat, want daarna gaat het gemartel gewoon weer vrolijk verder in de martelkamer als ze daar weer ontwaken.

De sadist geeft dan Kazuo een kans om Aki te bevrijden, maar daarbij haalt hij wel zijn endeldarm eruit en hangt hij deze aan een haak. Kazuo moet daarna proberen om met een schaar Aki's touwen door te knippen, maar dat lukt net niet en Kazuo stort dan ook neer op de grond. Aki spuugt dan een paar keer in het gezicht van de sadist en zegt te weten waarom de sadist het doet en vertelt het hem via een lange dialoog. Ze heeft het daarbij o.a. over dat hij stinkt en niet kan ruiken, dat hij nooit geliefd was door een vrouw en ze noemt zijn moeder ook een hoer. Zo zegt ze o.a. over zijn moeder:

"Ze is een vuile hoer, met veel make-up op haar gezicht" en "Alleen hoeren zoals je moeder wilde seks hebben met je".

En op het einde van de dialoog zegt ze dan:

"Je doet deze krankzinnige dingen omdat je zo eenzaam bent. Heb ik gelijk? Het spijt me voor je! Arme duivel. Je bent eenzaam."

De sadist is daardoor ontdaan en begint in Aki te zagen met de kettingzaag en hakt dan haar hoofd af. Vanaf dan wordt het eigenlijk best komisch, want het hoofd valt dan op de sadist en bijt hem in de hals En Kazuo is nog niet dood en steekt de sadist in zijn been. Zowel Aki en Kazuo gaan daarna dood (ze liggen wel nog met hun hoofden naast elkaar en kijken elkaar aan), maar de sadist niet. Nadat de sadist Aki en Kazuo begraven heeft, zien we nog hoe hij het op een volgend slachtoffer, een vrouw (Tsugumi Nagasawa), gemunt heeft. Oftewel de geschiedenis herhaalt zich dan.

"Grotesque" is een ziek stukje cinema en daar is geen twijfel over mogelijk. Maar regisseur Koji Shiraishi toont zich wel een begaafd regisseur. De cameraopstelling is strak, het kleurgebruik is prima in orde en ook de soundtrack ("The Grotesque" van de Britse deathmetalband "Benediction" ) is sterk. Ook het acteerwerk is veel sterker dan je zou verwachten. Vooral Shigeo Ôsako maakt indruk als de gestoorde sadist. De rust die hij uitstraalt, maakt hem nóg akeliger. Ook zijn priemende blik en mysterieuze voorkomen geven hem iets angstaanjagends. Regisseur Koji Shiraishi maakt ook gebruik van spanningsopbouw, want na een aantal brute martelingen, bouwt hij een rustmomentje in waarin je ietsje meer over de personages te weten komt en waarin hen (en ook de kijker) een korte pauze wordt gegund.

Al met al heb ik me wederom goed vermaakt met "Grotesque" en de film is enkel geschikt voor "sick fucks" of zij die opgewonden raken van martelporno. Bij "A Serbian Film" had ik mijn punt verhoogd met een halfje, maar bij "Grotesque" blijft mijn punt van 3,5* staan.

Dit soort Horror films zijn normaal gesproken een kolfje naar mijn hand en deze ultra low budget film bevat ook veel bloot (en zelfs wat porno), een goede hoeveelheid bloed en over-de-top moorden met relatief ook veel goor wat ik graag zie, maar de gehele cast vond ik vervelend en irritant en ze leverden ook nog eens zeer slechte acteerprestaties en dat ook nog eens zonder enige vorm van humor. Dat laatste komt eigenlijk alleen op conto van de pratende "Waxomatic" (apparaat om je bowlingbal te laten waxen):

"Plaats de bowlingbal in het gat, Ik hou van jouw grote bal"
"Waxomatic verhoogt je snelheid en nauwkeurigheid en maakt indruk op je vrienden"
"De hete wax niet aanraken. Shit. Verdomme (persoon raakt het toch aan). Stomme lul"

Deze film speelt zich af in bowlingbaan "Xcalibur" en daar mogen twee vriendengroepen van de ranzige beheerder (Dan Ellis) na sluitingstijd rondhangen, bowlen en vooral hun onderlinge rivaliteit uitvechten. Beide vriendengroepen worden vanwege een heftige vechtpartij door de beheerder uit de bowlingbaan gegooid en eenmaal buiten, blijkt één van de meiden, te weten Lisa (Candice Lewald), haar tas vergeten te zijn en zij gaat deze in haar eentje ophalen. Eenmaal binnen wordt ze op brute wijze (o.a. met een bowlingkegel) verkracht door de leden van de andere vriendengroep. De volgende avond zijn beide vriendengroepen weer in de bowlingbaan en zint Lisa op wraak en ook waart er een gemaskerde moordenaar (zie filmposter) rond die de jonge bowlers één voor één naar de eeuwige jachtgronden helpt.

Deze film is zeker niet voor iedereen geschikt en het is een ode aan de slasherfilms uit de jaren tachtig. Het plot is simpel, er is geen logica en het einde is nogal stom en flauw en de acteerprestaties (de dialogen bestaan uit niet meer dan verwensingen en onwelvoeglijke naamwoorden en ze doen niets anders dan elkaar uitschelden en vernederen) en de personages zijn erg clichématig en zoals eerder al gezegd zijn ze ook vervelend en irritant (met name Steve gespeeld door Alastair Gamble).

Wel is er regelmatig goor, grofheid en bloot te zien en dat o.a. via een opengesneden penis van een travisitiet, de eerder genoemde brute en lang in beeld gebrachte verkrachtingsscène in de arcade speelhal van de bowlingbaan en verstikking (in penis en vagina) van twee personen door standje 69

Verder ook nog een aantal inventieve (sadistische) moorden met bowling spullen zoals met een bowlingkegel (o.a. in de mond, in het oog en in de kont), bowlingschoenen, bowlingballen en de leuke pratende "Waxomatic". Maar nergens is er een knipoog te bekennen of een beetje geslaagde relativerende humor. Het gaat regisseur Ryan Nicholson puur en alleen om het tonen van veel geweld en goor.

Vanwege het geweld, het goor en het bloot (het lichaam van Candice Lewald mocht er zeker wezen en verder zijn ook nog Danielle Munro, één van de slachtoffers bij standje 69, en Megan Lambert bloot te bewonderen) zou ik deze film eigenlijk een voldoende moeten geven, maar de gehele cast (waarvan ik geen enkel personage leuk vond) van deze film weerhoudt me daarvan.

Dit was Just Jaeckin zijn laatste film ooit (hij is overigens niet dood) en hij maakte van onze Sylvia Kristel als Emmanuelle een ster in de jaren 70. "Gwendoiline" is een ietwat frivole Avontuur / Fantasy film uit de jaren 80 die zeker niet hoogstaand is, maar er valt zeker genoeg in te genieten en vooral van de fraaie roodharige Tawny Kitaen (voor veel mannen en jongens een natte droom in de jaren 80) en vele borsten en billen.

Gwendoline (Tawny Kitaen) is een jonge mooie vrouw die op zoek is naar haar lang vermiste vader ergens in China. Met haar vriendin Beth (Zabou Breitman) verstopt ze zich (in een houten kist) in een boot richting het verre oosten. Gwendoline wordt tijdens de reis ontdekt aan de kade in Hong Kong, waarna ze verkocht wordt. Maar ze wordt gered door Willard (Brent Huff), een smokkelaar annex avonturier, waar ze gelijk verliefd op wordt. Samen met Willard en Beth gaan ze op zoek naar Gwendoline's vader (die op zoek is naar exotische vlinders) in het land van de "Yik Yak".

"Gwendoline" heeft verbluffende decors (zeker m.b.t. de opening in Hongkong), exotische locaties (zowel op het land als op het water) en uitgebreide kostuums en is vooral een visueel genot om naar te kijken. En dat komt vooral ook door twee echt sexy acteurs in de rol van Gwendoline en Willard en ze zijn in deze film (waarin ze voor een groot gedeelte nauwelijks gekleed zijn) een ​​traktatie voor zowel mannen als vrouwen. De film is gebaseerd op een personage uit een Frans erotisch stripverhaal van John Willie (daar is ook de filmposter van) en het werd geregisseerd door Just Jaeckin, die o.a. bekend is van de films "Emmanuelle (1974)" en "Histoire d'O (1975)". Oftewel dat kan je gerust aan hem overlaten, want erotiek is zijn specialiteit.

Het verhaal (een soort van mix / persiflage op "Indiana Jones and the Temple of Doom (1984)", "Flash Gordon (1980)" en "Barbarella (1968)") is vermakelijk, avontuurlijk (onderweg moeten ze het o.a. opnemen tegen criminelen, rivierpiraten, kannibalen, de natuur en de "Yik Yak" stam, die in een hi-tech mijn diep onder de aarde leven en daar diamanten delven) en grappig en bevat ook actie (inclusief een "Ben-Hur" achtige paardenrace, maar dan met vrouwen i.p.v. paarden) en vooral veel naaktheid (zeker als men na circa 60 minuten belandt in het land van de "Yik Yak", die bestaan uit alleen maar vrouwen) en dat o.a. van Aziatische vrouwen (tijdens het begin van het verhaal), de twee sexy vrouwelijke hoofdrolspelers Tawny Kitaen en Zabou Breitman en heel veel "Yik Yak" vrouwen. Tawny Kitaen en Zabou Breitman zijn overigens beiden voor het eerst topless te zien na circa 40 minuten, als het begint te regenen in de jungle en ze zich moeten uitkleden (om de regen op te vangen in de kleding) in opdracht van Willard.

Hoewel Brent Huff ook een keer volledig uit de kleren gaat, valt er voor de vrouwen helaas geen naaktheid van hem te zien (wel is zeer regelmatig zijn blote torso in beeld). Hij had wel leuke interactie met Gwendoline (in een soort van haat-liefde relatie) en dat leverde ook een aantal grappige dialogen op zoals:

Willard: Feel like dying ?
Gwendoline: When I'm close to you, I feel safe.
Willard: Well that's funny. When I'm close to you, I feel just the opposite.

En als Willard tegen haar zegt:

"It's easy. Every time I swing this machete, I picture your neck underneath the blade."

En hoewel er heel veel borsten en billen te zien zijn, wordt het nooit slonzig en Tawny Kitaen zag er zeer fraai uit in haar "Yik Yak" outfit

De vrouwelijke hoofdrol wordt gespeeld door Tawny Kitean, die in de jaren 80 bekend werd als de pin-up girl voor ontelbare Heavy metal videoclips en ze trouwde ook met "Whitesnake" zanger David Coverdale. In deze film wordt ze gepresenteerd als de naïeve, maar vaak geile, maagd Gwendoline, die op een gegeven moment een orgasme krijgt van een geile dialoog (en hetzelfde geldt voor Beth). Soms acteert ze leuk en soms tenenkrommend slecht, maar ze is vooral natuurlijk mooi om naar te kijken.

De rest van de cast bestaat uit Franse acteurs, waaronder Brent Huff als de onwillige maar overtuigende actieheld en hij lijkt ook elke minuut van zijn optreden in deze film te genieten, het Franse model Zabou Breitman als Gwendoline's reisgenoot, Bernadette Lafont als de koningin van de "Yik Yak" die wilt dat Willard zich voortplant met één van hun (dan doet Gwendoline zich voor als een vrouw van de "Yik Yak" en wordt ze ontmaagd door Willard en daarna begint ook de mijn in te storten) en Jean Rougerie als de wetenschapper D'Arcy die werkt voor de "Yik Yak" en die uit is op de diamanten en Gwendoline. Beth noemt hem ook een keer:

"Pervy old man."

Al met al heb ik me best goed vermaakt (leuk verhaal, enorme decors, exotische locaties, uitgebreide kostuums, sexy hoofdrolspelers en heel veel borsten en billen) met deze Avontuur / Fantasy film van regisseur Just Jaeckin, die met circa 100 minuten ook niet te lang duurt. En 100 minuten Tawny Kitaen is zeker geen straf.

Hou normaal gesproken niet zo van Aziatische films ,maar deze vond ik best goed. Verhaal is goed en weet te boeien en is soms ook grappig. Het begin van de de film vond ik zeer goed, daarna zakt de film wat weg en zitter soms wat saaie momenten in maar echt vervelen deed hij eigenlijk nooit. Het einde vond ik ook best goed.