Opinions

Flauwe onnozele bedoeling met ook geen enkele geslaagde grap en ook weinig bloot (wel veel bijna bloot). Wat blijft er dan nog over, inderdaad weinig. De enige scene die nog een beetje geslaagd was, was de scene met David Koechner tijdens de orgie (overigens niet de orgie waar dit verhaal om draait). De mannelijk cast is vreselijk slecht (vooral Tyler Labine) en hetzelfde geldt voor de vrouwelijke cast, m.u.v. dat een aantal vrouwen er best fraai uitzagen (Leslie Bibb, Michelle Borth, Lindsay Sloane en met name de ietwat aparte Angela Sarafyan die ook nog even topless te zien was. Ze deed me overigens denken aan Mary Padian uit de realityserie "Storage Wars: Texas"). Gelukkig duurt de film niet al te lang met net geen 90 minuten.

P.S. wel geinig dat jaren 80 pornoster Nina Harley (inmiddels behoorlijk op leeftijd, maar nog steeds maakt ze pornofilms) ook voorkomt in deze film, weliswaar maar een paar seconden en ook nog via een televisie.

Inderdaad niet meer dan een dertien in een dozijn clichematige en voorspelbare Drama / Thriller film. Maar desalniettemin is hij wel nog best vermakelijk als tussendoortje en dat komt mede omdat er best een aantal bekende acteurs en actrices in meespelen.

Omdat het verhaal (draait puur om gestolen drugsgeld) zeer clichématig is en ook een zeer voorspelbaar verloop heeft, weet het verhaal niet echt te boeien en is het al zeker niet spannend (misschien nog een beetje op het einde). Wel zit er voldoende tempo in het verhaal en gebeurt er ook genoeg. Het laatste gedeelte van het verhaal in het huis, is best aardig en is ook zelfs lekker hard (o.a. met het spijkerpistool), dat laatste overigens ook tussendoor (o.a. met het biljarten en het park met de corrupte politieagent).

Opzicht weet deze film wel nog te vermaken en omdat hij maar iets van circa 80 minuten duurt, kijkt hij ook wel lekker weg. Dat laatste komt zoals eerder gezegd ook door de bekende cast in de vorm van de hoofdrolspelers James Franco en Kate Hudson, die samen het jonge Amerikaans koppel Tom Wright en Anna Wright (die graag een kind wilt hebben) vormen, dat in Londen woont en diep in de schulden raakt ten gevolge van een renovatie. Kate Hudson vind ik ook altijd wel leuk en mooi om te zien in films en in deze film kunnen we zelfs haar achterwerk bewonderen als ze uit de douche komt. Degene die overigens het beste spelen in deze film zijn Omar Sy in de rol van criminele baas Khan en Sam Spruell als crimineel Jack Witkowski, waarvan zijn broer Bobby in het begin van het verhaal wordt vermoord tijdens een overval. Met name de scene met Omar Sy in het restaurant, waarbij hij James Franco intimideert met een verhaal over Dschinghis Khan, was wel fraai.

Al met al niet meer dan een aardig tussendoortje om eens gezien te hebben deze dertien in een dozijn clichematige en voorspelbare Drama / Thriller film, welke ik gezien heb via Film1 On Demand.

Veertien jaar na de fraaie Drama / Misdaad film "A Bronx Tale (1993)" nam acteur en regisseur Robert De Niro opnieuw een regie op zich, waarin hij zelf ook meespeelt. Hij maakte van "The Good Shepherd" een noodzakelijke en actuele film, waarin de vraag wordt gesteld "Hoe lang het mogelijk is helder te denken wanneer het leven draait om geheimhouding en complotdenken".

Als veelbelovende student aan het prestigieuze Yate wordt Edward Wilson (Matt Damon) in 1939 door Sam Murach (Alec Baldwin) benaderd om zijn literatuurprof, die van nazi-sympathieën wordt verdacht, in de gaten te houden. Dit is de opzet naar een levenslange carrière in de spionage.

Met Damon's personage als spil, probeert scenarist Eric Roth ("Munich (2005)") de aanvalsgeschiedenis van de CIA te schetsen. Dat levert ons een sfeervol, uitstekend geacteerd (wat wil je ook met een cast als Matt Damon, Angelina Jolie, Alec Baldwin, Robert De Niro, William Hurt en Joe Pesci samen in één film) drama dat enigszins tekortschiet op het persoonlijke vlak.

Mooie film met prima rollen van Matt Damon, Robin Williams, Ben Affleck en Minnie Driver. Het verhaal was prima en het einde zeer mooi.

Aardig drama met veel mooie beelden van de Franse omgeving. Verhaal kijkt zich best lekker weg maar stelt niet zoveel voor en Marion Cotillard was ook best goed om naar te kijken. Gewoon een lekker tussendoortje om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

Mooie en boeiende film (zeker omdat het echt gebeurt is) met een prima rol van Joseph Fiennes.

Ach deze films keek je in de jaren 80 op TV niet voor het verhaal maar vanwege het bloot. En omdat de Nederlandse Sylvia Kristel die hoofdrol vertolkte in een buitenlandse productie gaf het natuurlijk het extra iets om naar te kijken. Veel stelt de film overigens niet voor en het bloot gehalte viel ook wel mee. Maar ja als kind zijnde wilde je het toch altijd stiekem zien.

Het moet ruim 20 jaar geleden zijn dat ik deze film voor het laatst heb gezien en eerlijk gezegd kon ik me er vrijwel niets meer van herinneren. Dus vandaag heb ik deze film dan ook opnieuw bekeken en ik moet zeggen dat de film de tand des tijds goed heeft doorstaan. Het verhaal zit goed in elkaar en is boeiend en ook de uitvoering was dik in orde. Wat deze film natuurlijk zo goed maakt is de uitstekende cast. Hoofdrolspeler Ray Liotta speelt zijn beste rol ooit en met name in het eerste uur is hij geweldig (schitterend als hij super overdreven lacht bij opmerkingen van Joe Pesci). Ook Robert De Niro en Joe Pesci spelen ijzersterk en met name de laatste is heerlijk en keihard op dreef. Beiden doen het 5 jaar later nog eens over in de misdaadfilm "Casino" die niet geheel ontoevallig ook is geregisseerd door Martin Scorsese. Die film vond ik persoonlijk nog iets beter dan deze, maar ook deze is gewoon een geweldig film die geen moment verveeld.

P.S. de muziek was ook geweldig.

Heerlijke onzin humor met een flinterdun maar wel zeer leuk verhaal. Ik heb regelmatig moeten lachen om de vele verschillende bekende acteurs en er zitten ook redelijk wat mooie vrouwen in. De korte rol van Will Ferrell met de roze dildo was geweldig Gewoon een leuke humor film (vooral het eerste uur is zeer goed) met een zeer goede cast, met o.a.:

Jeremy Piven als Don Ready met zijn gladde praatjes, Kathryn Hahn als de geile Babs Merrick die seks wil hebben met een 10 jarige in een volwassen lichaam , Craig Robinson als de geweldige DJ Request, Ed Helms als Paxton Harding met zijn belachelijk boyband, Jordana Spiro als Ivy Selleck die eruitzag als een jonge Yvon Jaspers, Noureen DeWulf als Heather die er gewoon heerlijk sexy uitzag en nog veel meer leuke andere karakters.

Als tussendoortje was deze korte komedie wel goed te doen. Het verhaal stelt opzicht weinig voor (had wel bepaalde overeenkomsten met de ijshockeyfilm "Slap Shot (1977)') , maar de uitvoering was wel leuk. Dat komt met name op conto van Seann William Scott die ik eigenlijk altijd wel leuk vindt in films. Normaal gesproken moet hij het van de humor hebben met zijn uitspraken en gelaatsuitdrukkingen, maar in deze komedie moet hij het vooral hebben van zijn vuisten. En ik moet zeggen dat ik regelmatig heb moeten lachen om zijn weliswaar zeer eenzijdige gevechten (ook vaak lekker hard). De rol van Liev Schreiber was opzicht ook wel geinig. Omdat de film maar iets van 80 minuten duurt, kijkt hij tevens lekker weg. Hoogstaand is het natuurlijk allemaal niet, maar voor een doordeweekse werkdag is het gewoon leuk vermaak.

"The Gore Gore Girls’" (geweldige titel) lag al enige tijd bij mij op de plank en werd me destijds aanbevolen door "alexspyforever" tijdens de "Top 300 Horrorfilms". Vanwege vakantie en uitstel (door andere films) was ik er nog niet aan toe gekomen om hem te bekijken, tot gisteravond.

In dit verhaal draait het om een gemene moordenaar die met een verwrongen gevoel voor humor de meisjes / strippers van stripteasebar "Tops and Bottums" afslacht. Terwijl het dodental stijgt, werkt de jonge verslaggeefster Nancy Weston (Amy Farrell) samen met de onaangename maar keurige privédetective Abraham Gentry (Frank Kress) om de zaak op te lossen. Wie zou degene kunnen zijn die gehakt maakt van de gezichten van deze mooie meisjes ?

Hoewel deze film betiteld staat als een pure Horror film is het meer een Horror / Komedie film, want de film blinkt uit in zijn overvloed aan "sleazy" en "over-the-top" onrealistisch goor momenten en dat in combinatie met droge en flauwe humor en onnozele dialogen, zoals die van barman Barney (Ray Sager) van de stripteasebar die op een gegeven moment zegt (als hij gaat praten met Abraham):

"Hey, Charlie, take over for me. I gotta take a shit."

En op een gegeven moment roept dan die Charlie tegen hem:

"Hey, Barney, you done with that shit, yet ?"

De opening van de film zet gelijk de toon voor de rest van de film, want daarin wordt namelijk de eerste stripper, te weten Suzie Creampuff (Jackie Kroeger), vermoord. Ze staat zich klaar te maken voor een spiegel, voordat handen met zwarte handschoenen haar gezicht verschillende keren in de spiegel duwt. Het is goed, maar het wordt veel, veel beter. Het volgende slachtoffer is namelijk stripper Candy Cane (Lena Bousman), een meisje dat we weer ontmoeten voor de spiegel waar ze naar zichzelf staart en haar lichaam streelt (we zien dan ook haar borstjes) en kauwgom knalt. We zien dan weer een zwarte handschoen, die dit keer een houten hamer vast heeft en daarmee wordt het meisje in eerste instantie neergeslagen. Ze krijgt daarna eigenlijk de ergste ondergang van allemaal, waarbij haar gezicht met een hakmes aan gruzelementen wordt gehakt. Als de moordenaar klaar is, ziet haar gezicht er niet meer uit als een gezicht, vooral niet als de moordenaar zijn / haar handen er helemaal in steekt en dingen uit elkaar trekt zoals haar oogbollen.

Dit is overigens niet de beste dood (wel de goorste) in deze film, want dat komt op conto van stripper Lola Prize (Nora Alexis), die het volgende slachtoffer wordt. Als ze namelijk naar de koelkast loopt (draagt dan een doorzichtige BH van plastic, waardoor haar borsten te zien zijn) en daar willekeurig een komkommer uithaalt (om te eten of ter vermaak ), wordt haar keel doorgesneden met een mes (uiteraard zien we dan weer de zwarte handschoenen) en wordt ze gebogen over een keukentafel gelegd, waarbij haar zwarte slipje naar beneden getrokken wordt. Dan slaat de moordenaar de billen van het arme meisje bloederig met een houten vleeshamer (dat is tegelijkertijd verbazingwekkend en gruwelijk om te zien), waarna de moordenaar een beetje zout en peper op haar vers mals achterwerk strooit. Daarna worden ook nog de ogenbollen uit haar gezicht getrokken (o.a. met een vleesvork, die daarna in een oogkas wordt gestoken) en fijn geknepen.

Kort na deze verbijsterende scène worden we bijna onmiddellijk in een andere moord scène gegooid die misschien wel de meest hilarische was. Deze scène bevat namelijk een meid (Menda MacPhail) die frietjes aan het bakken is tijdens het strijken, en tijdens het strijken wordt dan haar keel doorgesneden met een mes (wederom zijn dan de zwarte handschoenen te zien) en krijgt en ze het strijkijzer in haar gezicht geduwd. Daarna worden haar tepels met een schaar afgeknipt en uit één van haar borsten schiet dan een stroom witte melk en uit de andere spuit chocolademelk en deze melk werd opgevangen in twee champagneglazen. De scène is dan nog niet afgelopen, want de kamergenote (Corlee Bew) van het meisje komt dan binnen en haar gezicht wordt dan langdurig in het kokende frietvet geduwd.

Dat was dan tevens de laatste moord die de moordenaar pleegde, want het volgende slachtoffer is de moordenaar zelf als deze ontmaskerd wordt en vlucht en daarbij op de straat valt (beter gezegd iemand laat hem / haar struikelen). Daarna rijdt een auto over zijn / haar hoofd, die dan als een rijpe pompoen uit elkaar spat. Opzicht was dat best komisch, maar nog komischer was wat Abraham er daarna nog over zegt tegen verslaggeefster Nancy, namelijk.

"Hers is the saddest story of all. She lost her face three times. First with her wrestling fans, then with her striptease patrons. And finally, between a layer of concrete and the wheel of a car. She did go out in style though.It was a new car."

Het verhaal van de "The Gore Gore Girls" stelt opzicht niet zoveel voor (het oogt ook allemaal zeer goedkoop), maar het is wel vermakelijk (ook valt er hier en daar wat naaktheid te zien in de vorm van borsten en billen van de strippers, die helaas niet de mooiste zijn) en de cast levert daarbij een grote bijdrage. Vooral Frank Kress in de rol van Abraham Gentry steelt de show. Zijn karakter is ongelooflijk onaangenaam, maar hij doet het zo onaangenaam en leuk (o.a. als hij in de camera tegen de kijker praat), dat ik regelmatig om hem moest lachen. Hij heeft ook smetvrees (hij gebruikt ook een soort van wandelstok i.p.v. zijn handen) en dat levert leuke situaties op met serveerster Marlene (Hedda Lubin), die hem niet moet en andersom geldt dat ook, in de stripteasebar die uiteindelijk ook de moordenaar blijkt te zijn (ze was namelijk jaloers op de andere strippers, omdat haar lichaam en gezicht verminkt / verbrandt is geraakt en ze het werk van stripper niet meer kon uitvoeren). Met name als ze elkaar voor het eerst zien en Abraham een drankje besteld en zegt:

"I'll have a bottle of tonic water. In a clean glass."

Als serveerster Marlene dan op een gegeven moment het drankje komt brengen, zegt ze tegen hem:

"Sorry it took so long, but we borrowed your glass as a bottle opener."

En als ze elkaar naderhand weer tegenkomen aan de bar, zegt Marlene tegen hem:

"Well, if it isn't Miss Glamour. If I would have known you were coming, Mr. Clean, I would have bought a bottle of Pepto-Bismol for you and a bottle of disinfectant for me."

Amy Farrell (van haar valt er eigenlijk geen naaktheid te zien, alleen zie je door de panty's die ze draagt wat van haar billen en schaamstreek en dat als ze wordt aangevallen door de moordenaar) in de rol van Nancy Weston is zelf ook best grappig en vooral in de scènes waarin ze dronken wordt gevoerd door Abraham, die steeds voor haar een drankje (een "Zombie") bestelt in een groot glas en waar o.a. vier "shots" of tequila inzitten. Verder was de eigenaar van de stripteasebar, te weten Marzdone Mobilie (Henny Youngman), ook best geinig en hij organiseert ook een striptease wedstrijd (daarin is ook de roodharige amateur stripster Ramona Mona te zien die de mooiste en grootste borsten had), waarbij 1000 dollar te winnen valt, die gewonnen wordt door Nancy (die dan inmiddels dronken is). En als laatste is er nog iemand met een Vietnam verleden, te weten Grout (Ray Sager), die aan de bar zit en die gezichten op groenten en fruit tekent, voordat hij ze met zijn vuist aan stukken slaat. Over hem zegt barman Barney ook het volgende tegen Abraham die Grout als een verdachte ziet.

"What I do know is that he's an ex-Marine and he spent a lot of time in Vietnam. Now, he was really crazy. You know what he used to do ? He hated them gooks so much that he used to go through the rice paddies after the battles were over and he'd start busting in the heads of the dead bodies."

Als Abraham dan zegt "What about the squashes and tomatoes ?", zegt de barman:

"Oh, that, he says he does it to relieve tension, and bring back fond memories."

En verder is er nog iemand van de politie, te weten Lt. Anderson (Russ Badger), die regelmatig voor schut en op het verkeerde spoor wordt gezet door Abraham en dat was ook best komisch om te zien.

Na het einde als de moordenaar ontmaskerd is geworden, is de film nog niet afgelopen, want daarna zien we nog eventjes Abraham en Nancy in beeld en als ze eindelijk op het punt staan om met elkaar te vrijen, kijken ze samen in de camera en zegt Abraham:

"You've seen enough.".

En dan sluit hij letterlijk het gordijn voor de camera, waarna de film na 84 minuten is afgelopen. Al met al heb ik me best goed vermaakt met deze "low-budget" Horror / Komedie film van regisseur Herschell Gordon Lewis (" The Gore Gore Girls" is mijn eerste film welke ik van hem gezien heb), waarin o.a. tepels worden afgeknipt, gezichten worden gefrituurd en billen malser worden geslagen. Kortom een hoop smerigheid vermengd met leuke humor en hier en daar ook wat naaktheid in de vorm van borsten en billen.

Sterke film met een goed verhaal, zeer mooi gespeeld door Sigourney Weaver.

Deze film was al diversen keren op MGM maar nog nooit heb ik hem helemaal uit gekeken door omstandigheden tot vandaag. Het verhaal zit best goed in elkaar (wel complex) en weet ook te boeien (soms zelfs spannend). Ook de uitvoering was best goed en visueel mocht de film er ook wezen met regelmatig fraaie plaatjes en sets. Hetzelfde geldt voor de cast waar Joanna Pacula en William Hurt (oogde wel niet Russisch) overtuigend spelen. Al met al een prima thriller die ondanks dat hij bijna 30 jaar oud is zeker nog niet gedateerd is.

Deze aparte Misdaad / Mystery (met name het laatste) puur en alleen gekeken vanwege het meespelen van Virginia Madsen die ik laatst nog in de film "Dead Rising (2015)" zag en die ik vroeger altijd een mooie verschijning vond met haar melkachtige lichaam en fraai decolleté en dito ogen.

Het mysterieuze en vreemde verhaal komt wat traag opgang, maar weet toch wel te boeien. Hier en daar is de film wel wat saai en langdradig en dan vooral in de eerste helft van het verhaal. Met name de uitvoering van het verhaal is wel leuk en dat komt vooral op conto van beide hoofdrolspelers, te weten Tommy Lee Jones (als privédetective Eddie Mallard) en Virginia Madsen (in de rol van geld lustige, in dit geval juwelen, geest Rachel Carlyle). Met name de laatste is een lust voor het oog (ze ziet er inderdaad sensueel uit in deze film) want ze is zeer regelmatig te zien in fraaie en sexy kledij (veel jaren 30 stijl en de sexy kledij was toen ze alleen een colbertjasje droeg) en kapsels. Behalve dat, is ze ook een aantal keren volledig bloot te bewonderen (de schaamstreek is dan wel afgeschermd en dus niet te zien). Dat wel pas vanaf de 50e minuut en ook een paar keren op een bizarre manier zoals in een grote lege Amerikaanse tweedeurs koelkast die geopend wordt door Tommy Lee Jones en liggend onder water in een badkuip (dat zag er zelfs een beetje eng uit). De film moet het ook hebben van Tommy Lee Jones en Virginia Madsen (beiden speelden best goed en leuk) en dan vooral hun ontmoetingen en dialogen. Overigens is buiten Virginia Madsen ook nog heel eventjes Denise Stephenson (in de rol van Debbie) topless te bewonderen. Het einde van het verhaal vond ik overigens goed en leuk.

Al met leuk om deze onbekende televisiefilm eens gezien te hebben en dan vooral vanwege de zeer fraaie Virginia Madsen die een aantal keren bloot is te bewonderen Wat mij betreft mag ze ook bij mij eens geest komen spelen

P.S. dit was schijnbaar de enige film (weliswaar een TV-film) van regisseur Lloyd Fonvielle en hij is ook dit jaar overleden. Dus een mooi eerbetoon aan hem om deze film nu voor de eerste keer te mogen zien.

De eerste 45 minuten van deze film zijn best goed en spannend. Maar daarna komt er een belachelijke wending in de film waardoor er in 1 klap de goede eerste 45 minuten teniet worden gedaan.

Dat ze dit een horror film durven te noemen slaat echt nergens op want het heeft totaal niets te maken met horror.

Eerste gedeelte van de film vond ik eigenlijk vrij saai, maar na het verschijnen van de fraaie Ludivine Sagnier (bloot mocht ze er natuurlijk ook wezen) werd het leuker met als hoogtepunt natuurlijk het dansje op de muziek van Luv' maar dan in een Duitse uitvoering. De vier hoofdrolspelers (niet meer en niet minder) hadden er zelf ook veel plezier in. Het einde vond ik overigens maar maf. Was overigens wel leuk om weer eens Anna Levine terug te zien met haar bazooka's.

Aardig maar simpel drama. Vond vooral Shélan O'Keefe goed spelen in deze film. Einde is best wel mooi.

Voor de eindjaren 60 was dit zeker een boeiend en ook wel ondeugend drama. Het leuke verhaal (zeker het eerste uur) zit goed in elkaar en weet zeker ook te boeien en visueel mag de film er ook wezen. De cast doet het ook prima en dan vooral natuurlijk Dustin Hoffman en de voortreffelijke Anne Bancroft als de aantrekkelijke Mrs Robinson. Wat deze film iets extra's geeft is natuurlijk de prachtige muziek van Simon & Garfunkel.

Het verhaal van deze film is overigens met een zeer korte omschrijving te beschrijven, namelijk "MILF"

Mooi drama maar ik had eigenlijk toch iets anders verwacht van deze film. Na 30 minuten dacht ik en nu komt "do you feel lucky punk" maar dat bleef uit en de film werd alleen maar sentimenteler. Dat was ook best mooi en ontroerend maar ik had toch stiekem gehoopt op een laatste Dirty Harry stukje van Clint Eastwood die overigens zeer sterk speelde, net zoals Ahney Her trouwens. Hij had zelfs humor. Schitterend toen hij te keer ging in het begin tegen de Koreanen en tegen de Negers zoals hij ze noemde. "We gebruikten jullie in de oorlog als zandzakken"

Best een aardige artistieke en visuele sterke film, met ook nog eens een leuk en apart verhaal. De humor vond ik overigens vaak ver te zoeken of is me ontgaan (leek soms wel humor voor gevorderden, zoals bij "Jiskefet" in hun laatste jaren). De uitvoering was overigens dik in orde en dat komt vooral natuurlijk op conto van de indrukwekkende cast en dan met name natuurlijk hoofdrolspeler Ralph Fiennes, die gewoon geweldig acteerde. Ondanks dat ik niet echt veel heb moeten lachen (hoofdzakelijk was het ook glimlachen), heb ik me wel goed vermaakt met deze leuke en vooral luchtige film (soms ook best duister).

Inmiddels natuurlijk zeer gedateerd maar ondanks dat toch nog best een aardig drama (soms wel wat cliché) die visueel zeer fraai in beeld is gebracht. Met name de races zien er fraai en best spectaculair (inclusief crashes) uit. De film is wel met bijna 3 uren aan de lange kant voor een niet autoraceliefhebber. Maar deze film is natuurlijk vooral bedoeld voor autoraceliefhebbers. Trouwens het geluid bij de races was ook best fraai. De cast deed het niet onaardig (met name James Garner), ook niet hoogstaand, maar is eigenlijk een bijzaak in deze film want deze film draait vooral om de races. Deze film zenden ze overigens nog uit op TCM waar ik hem ook op heb gezien.

De zoveelste film van de temperamentrijke leuke Franse komediant Louis de Funès en ook deze film keek zich weer lekker weg zoals dat voor de meeste films van Louis de Funès van toepassing was. Zijn films waren nooit echt van hoog niveau, maar meestal wel vermakelijk.

Het verhaal zit leuk in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering, hoewel ik het hier en daar wat saai en flauw vond. Omdat de film ook maar iets van 80 minuten duurt, kijkt hij verder lekker weg. Louis de Funès in de rol van Meneer Septine, die het luxueuze restaurant leidt met ijzeren discipline, draagt natuurlijk deze film met zijn typisch humor en drukke manier van doen. Het hoogtepunt in deze film is misschien wel de scene waarbij hij door toeval (door schaduw) een Hitler imitatie doet, tegenover een Duitser. De overige cast doet het verdienstelijke waaronder de fraaie Maria-Rosa Rodriguez (in de rol van Sophia) die er destijds ook wezen mocht.

Al met al dus leuk om gezien te hebben en dan vooral natuurlijk vanwege Louis de Funès, die altijd wel genietbaar was en waar ik vroeger in de jaren 70/80 graag naar keek. Zijn films werden toen ook zeer regelmatig op de Duitse televisie (ARD en ZDF) uitgezonden.

Deze extravagante, poëtische en overrompelende ode aan Rome, won terecht de "Oscar" voor beste buitenlandse film.

Centraal in dit verhaal staat de 65-jarige society-figuur Jep Gambardella (Toni Servillo), die zich samen met alle andere steenrijke hedonisten amuseert op de meest waanzinnige feesten. Toch is hij deze manier van leven zat en wil hij zich storten op het schrijven van zijn tweede boek.

Regisseur Paolo Sorrentino volgt Jep Gambardella in zijn pogingen zich aan deze taak te zetten en dat biedt weinig houvast in de zin van een traditioneel plot. Het getuigt van de pure pracht en lyriek van zijn film, dat dit op geen enkel moment ten koste gaat van het kijkgenot. Wel van het zit genot, want deze Komedie / Drama film duurt ruim twee uren.

"La Grande Bellezza" is een ode aan de stad Rome en verdient het om minstens twee keer bekeken te worden, eenmaal om te worden meegevoerd door de pracht en praal en een tweede keer om aandachtig te kijken, te luisteren en te genieten.

Een paar weken geleden zag ik de Komedie / Thriller film "The Menu (2022)" die om eten draait, dus leek het me nu wel leuk om deze film over eten te bekijken en mede omdat deze film bekend staat als de meest walgelijke en decadente film uit de Franse geschiedenis. "La Grande Bouff" is een gastronomische orgie, namelijk overdadig, pikant en bizar. Maar aangezien "La Grande Bouffe" betiteld staat als een Komedie / Drama film en de bekende Italiaanse acteur Marcello Mastroianni erin meespeelt (naar verluidt wilde Catherine Deneuve, nadat ze de film met haar verloofde Marcello Mastroianni had gezien, weken lang niet meer met hem spreken), moet je dat natuurlijk wel enigszins met een korreltje zout nemen. Overigens heb ik nergens echt om moeten lachen (hooguit wat glimlachen) en het meest grappige aan deze film vond ik nog dat de vijf hoofdrolspelers allemaal hun eigen voornaam gebruikte en het moment dat Michel Piccoli op een voortreffelijke wijze Marlon Brando imiteert.

In dit verhaal draait het om vier welgestelde bourgeoisvrienden, namelijk chef-kok Ugo (Ugo Tognazzi), televisiemagnaat Michel (Michel Piccoli), piloot Marcello (Marcello Mastroianni) en rechter Philippe (Philippe Noiret), die compleet vastgeroest zijn in hun saaie leventje van eten, werken, seks en slapen. Ze zoeken daarom een radicale uitweg uit hun deprimerende bestaan en besluiten om collectief zelfmoord te plegen. Ze trekken zich tijdens een lang weekend in een luxueuze villa terug, om zich daar letterlijk dood te eten. Ze laten er grote hoeveelheden voedsel bezorgen, die chef-kok Ugo bereidt.

Aan het begin van het weekend ontmoeten ze de mollige (een rubensvrouw) onderwijzeres Andrea (Andréa Ferréol), die samen met de schoolkinderen komt kijken naar een historische lindeboom (ter ere van de Franse dichter Nicolas Boileau, die prachtige gedichten schreef over de natuur terwijl hij bij de boom zat) op het terrein van de luxueuze villa, die ze uitnodigen om met hen mee te komen eten. Daarnaast worden ook nog drie prostituees opgetrommeld, te weten Madeleine (Monique Chaumette), Danielle (Solange Blondeau) en Anne (Florence Giorgetti), want Marcello kan namelijk niet zonder seks en ook Michel is wel te porren voor seks. Voor Ugo hoeft het eigenlijk niet zo en Philippe maakt zich juist zorgen dat Andrea (Philippe en Andrea worden verliefd en kondigen aan te trouwen) niet wil blijven als ze de hoeren ziet.

Het weekend wordt een extreme orgie met uitgebreide schranspartijen en heel veel seks en met name Marcello en Michel leven zich uit op de prostituees en zelfs tijdens de seks gaan de schranspartijen door (zo vrijt Marcello met prostituee Anne in een Bugatti auto, met een groot bord pasta binnen handbereik en als ze oesters aan het eten zijn, kijken ze gezamenlijk naar erotische zwart / wit dia's op een groot scherm). En eten doen ze nooit met mate en daarbij walgen de prostituees (prostituees met principes ), Danielle moet er zelfs letterlijk van kotsen, omdat ze vreten zonder honger te hebben. En gedurende circa 120 minuten komt er ook heel veel eten voorbij, zoals bloedworst, oesters, kalfszwezerik, kwartel aan een spies, kip, gegrild speenvarken, cassoulet met worst, plaatpizza, groene lintpasta, kastanjepuree, crêpe suzette, kalkoen (zonder vulling waar iemand over klaagt), taart Andrea (waar Andrea tijdens de voorbereiding met haar blotte billen op de deeg heeft gezeten), drie soorten paté (gans, eend en gevogelte) onder een koepelvormig brioche en als laatste roze drilpudding in de vorm van twee gigantische borsten (inclusief tepels) die Andrea serveert voor Philippe, de laatste overgeblevene van de vier welgestelde bourgeoisvrienden.

Het is dus vooral eten en seks wat je voorbij ziet komen en in de eerste circa 12 minuten van de film worden de de vier welgestelde bourgeoisvrienden één voor één voorgesteld, waarbij we bij Philippe ook nog even kennis maken met Nicole (Michèle Alexandre) met wie hij samenwoont en zij was zijn oppas uit zijn kindertijd. Philippe heeft een foto van haar in een lijstje waarop hij te zien is als baby die aan één van haar borsten zuigt en ze heeft ook seks met hem ter voorkoming dat hij prostituees bezoekt. Ze zegt daarover ook tegen hem:

"Zweer dat je niet naar de hoeren gaat. Dan blijf ik me voor je opofferen."

En behalve dat Marcello een seksmaniak (zit zelfs ook aan de billen van een standbeeld van een vrouw) is, is hij ook autofreak. Want in de garage van de villa heeft hij een blauwe Bugatti auto uit de jaren 20 staan. Daar werkt hij regelmatig aan om hem rijklaar te krijgen (wat we ook een keer op een belachelijke manier zien, want dan rijdt hij namelijk met Andrea steeds een kleine stukje op en neer, dus eerste enkele meters vooruit en daarna weer enkele meters achteruit en dat een aantal keren herhalend, totdat ze er genoeg van hebben en gaan vrijen, beter gezegd tongen, in bed) en ook neukt hij daarin een keer de prostituee Anne.

De Bugatti wordt ook min of meer zijn dood. Want door het velen eten raakt hij namelijk impotent (als hij namelijk naar verloop van tijd met Andrea wilt vrijen, kan hij geen erectie meer krijgen, waardoor hij woedend naar de badkamer loopt en tegen het toilet aanschopt, die ontploft in een fontein van poep en pies) en wilt hij uit woede 's avonds de villa verlaten met de Bugatti terwijl het buiten aan het sneeuwen en dus koud is. Daarbij denken de anderen dat Marcello is weggereden (hij opent namelijk de poorten van de villa, waarna hij in de Bugatti stapt), maar de motor weigert dienst en Marcello vriest uiteindelijk in zijn eigen auto dood in de winterkou en wordt de volgende ochtend in bevroren toestand gevonden door de anderen. Zijn lijk wordt dan naar de koelcel in de keuken gebracht, zodat hij er toch nog een beetje bij is (de cel heeft bovendien een glazen wand) en ook omdat Philippe erop wijst dat het illegaal is om een lijk zomaar ergens te begraven.

Niet veel later is het de beurt aan de overbeschaafde Michel, omdat hij geen winden wil laten. Maar dat doet hij op een gegeven moment wel als hij aan het pianospelen (iets wat hij regelmatig doet en daarbij eet hij ook gewoon) is. Niet lang daarna wordt hij onwel tijdens het pianospelen en wankelt hij naar het balkon en daar sterft hij dan al winden latend aan indigestie. Ook zijn lijk wordt daarna naar de koelcel gebracht. Daarna is chef-kok Ugo aan de beurt, die volledig volgegeten op de keukentafel gaat liggen en waar hij zich door Andrea met de hand laat bevredigen, terwijl Philippe hem nog meer eten (de drie soorten paté, die Philippe niet te vreten vindt en Andrea krijgt niets meer op) voert. Hij sterft terwijl hij klaarkomt en wordt dan op suggestie van Andrea op de keukentafel achtergelaten (de keuken is immers zijn domein).

En als laatste is dan Philippe aan de beurt (hij wil eigenlijk niet meer dood omdat hij met Andrea de liefde heeft gevonden) en hij sterft in de tuin op een bankje bij de lindeboom in de armen van Andrea tijdens het eten van drilpudding in de vorm van twee gigantische borsten, waarbij hij ineens onwel wordt. Vlak voor zijn dood wordt via een bestelwagen nog een lading vlees bezorgd, waarbij Andrea tegen de verbaasde mannen zegt dat ze het maar in de tuin moeten leggen (want in de keuken liggen immers nu drie lijken ). Precies volgens plan zijn de vier welgestelde bourgeoisvrienden overleden en is Andrea de enige overlevende. De film eindigt na circa 124 minuten met een bizar tafereel in de tuin waar de ganzen tussen de stukken vlees drentelen, terwijl ook alle honden uit de buurt op het vlees afkomen en Andrea weer de villa inloopt.

Hoewel er veel eten voorbij komt (ik kreeg er overigens geen eetlust van), is het toch vooral de cast die deze film draagt. Hoewel ik ze eigenlijk niet echt grappig vond, deden ze het wel leuk en vooral Ugo Tognazzi, Philippe Noiret en de mollige roodharige Andréa Ferréol, die ook regelmatig naakt (borsten, billen en schaamstreek) te zien is. Dat laatste geldt ook voor twee van de drie prostituees gespeeld door de mooie vrouwen Monique Chaumette (droeg een oranje krullenpruik) en de lange blondine Solange Blondeau (heeft een mooi lichaam). Van Monique Chaumette zien we helaas alleen de borsten (de eerste keer na circa 38 minuten) en Solange Blondeau zien we van top tot teen naakt en ze is ook het meest naakt te zien en dat o.a. na circa 46 minuten als ze samen met Marcello in de garage is en hij tegen haar zegt (terwijl hij aan het eten is):

"Doe je slipje uit." en "Doe je jas uit."

Daarna stopt hij een onderdeel van de auto tussen haar benen en zegt zij:

"Hij is koud."

Waarop hij antwoordt:

"Hij wordt vanzelf heet."

En na circa 53 minuten trekt ze in de salon haar zwartje jurkje uit en buigt ze zich volledig naakt met haar bovenlichaam over en in een taart. Ondanks dat Florence Giorgetti (als prostitué Anne) wordt geneukt in de Bugatti, zien we van haar geen naaktheid. De drie prostituees zijn ook maar circa 30 minuten aanwezig (verschijnen rond de 35e minuut), omdat ze namelijk al snel weer vertrekken. Madeleine (Monique Chaumette) vertrekt al na één nacht (rond de 55e minuut) en de overige twee de middag erna (rond de 63e minuut als er groene lintpasta wordt opgediend met de naam Andrea erop). Ze vragen ook aan Andrea om te vertrekken, maar zij antwoordt daarop:

"Ik blijf."

Opzicht vond ik het wel jammer dat ze zo snel weer vertrokken, want na hun vertrek moet je het dus doen met de naaktheid van de mollige (flinke borsten en wellustige rondingen) Andréa Ferréol, die o.a. in de tuin een kalkoen onthoofd en met haar blote billen op de deeg van een taart gaat zitten. Daarbij trekt chef-kok Ugo ook haar jurk uit (dan zit ze volledig naakt op de taart) en zegt hij tegen haar:

"Goed zo. Drukken. Druk je erin. Dit wordt me toch een taart."

Hoewel Andréa Ferréol een onderwijzeres speelt, is ze eigenlijk ook een prostitué, want ze springt van de ene naar de andere vent (ze pijpt Philippe, neukt met Michel, vrijt met Marcello en geeft Ugo een helpend handje). Andréa Ferréol is als een moeder voor haar kroost en geen wonder dat Philippe als een blok valt voor haar valt. Bovendien houdt zij als geen ander van lekker eten en wordt ook zij gedreven door het diepe innerlijke verlangen om dagenlang te zwelgen in decadentie. Eigenlijk is Andréa Ferréol de echte (Michelin)ster in deze film.

Al met al vond ik "La Grande Bouffe" niet meer dan leuk om gezien te hebben en vond ik de film met circa 124 minuten ook wat langdradig. Wel is "La Grande Bouffe" een film die eenmalig is in zijn soort. En er wordt niet alleen in gegeten, want als kijker krijgt je ook nog een fikse portie boeren, seksuele handelingen, scheten, kots, pies en poep over je heen.

P.S. een andere leuke film (zelfs een betere) die ook om eten draait en vrij extreem is, is de Drama / Komedie film "Estômago (2007)" met daarin eveneens een mollige vrouw, namelijk Fabiula Nascimento.

Behoort zeker tot de beste films van Louis de Funès. Verhaal zit gewoon leuk in elkaar en dankzij Bourvil en Louis de Funès levert het regelmatig komische situaties op. De film duurt ruim 2 uur maar verveelt eigenlijk nergens.

Deze horrorfilm biedt helaas niets nieuws onder de zon (ook best cliché) en weet eigenlijk ook nergens echt te verassen en dat is best jammer want daardoor werd deze film nergens spannend.

Ondanks dat het verhaal best flauw was, wist de film me wel nog te boeien en zat het met de uitvoering ook wel goed. Dat het met de uitvoering goed zat, komt vooral door de lekkere sfeer en dat heeft natuurlijk weer te maken met de kille en lugubere psychiatrische instelling (veel ruimtes, kamers en lange gangen) waar het verhaal zich afspeelt. Dat werd regelmatig ook aardig in beeld gebracht en leverde ook een aantal aardige scenes. Ook was het leuk dat er geen daglicht was te zien omdat het maar steeds nacht bleef. Doordat je eigenlijk alles al van mijlenver zit aankomen (o.a. de badkuip scene) en de hoofdrolspelers regelmatig domme fouten maken, wordt het wel nergens spannend of eng en ben ik ook nergens van gesproken (ook niet van de geesten). Ook het einde van het verhaal was zeer voorspelbaar en dus ook niet verrassend, maar desondanks was het wel nog aardig.

De opbouw van het verhaal vond ik overigens wel goed (inclusief de introductie) en omdat de film nog geen 90 minuten duurt, kijkt hij opzicht ook wel lekker weg. Van de cast (beter gezegd 5 personages die bekend staan als de crew van de 'Grave Encounters', die een reality show runnen en waarin ze op zoek gaan naar geesten en die eigenlijk nog nergens zijn tegengekomen. Ze manipuleren hoofdzakelijk ook hun reality show) had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar ze deden het wel verdienstelijk en ze speelden ook vrij overtuigend. Met name als de wanhoop toeslaat en ze te maken krijgen met de één na andere tegenslag.

Niet meer dan een dertien in dozijn horrorfilm, waarvan het concept inmiddels al behoorlijk is uitgemolken en waarvan ook weinig verrassende films meer uitkomen (de film "As Above, So Below (2014)" is daarop misschien nog wel een uitzondering).

Na alle mislukte pindakaas perikelen, is het me dan eindelijk gelukt om een Blu-ray versie te pindakazen. Het was wel weliswaar maar een 2D versie maar de TV kon deze omzetten naar een 3D versie waardoor ik hem toch nog gelukkig met redelijke 3D kwaliteiten heb kunnen bekijken.

Het verhaal mag dan wel misschien simpel zijn, maar de uitvoering is grootst. Sowieso vond ik het verhaal wel goed gevonden (ook origineel) en zat de uitvoering ook goed en vooral fraai in elkaar. Visueel spat het allemaal van het scherm af en ook wist het verhaal me van de eerste tot de laatste minuut te boeien en was het eigenlijk ook wel geregeld wat spannend. Omdat de film ook maar iets van 90 minuten duurt, kijkt hij ook nog eens heerlijk weg en wordt het nergens saai of langdradig.

Ondanks dat de cast maar bestond uit twee personen (niet de goedkoopste overigens) te weten Sandra Bullock en George Clooney deden ze het uitstekend en ook wel leuk. Zeker de laatste vond ik wel leuk maar zijn aandeel is helaas niet heel groot. Het was ook jammer dat zijn terugkeer maar een hersenspinsel was van Sandra Bullock, want ik vond dat juist een hele leuke wending. Maar ondanks deze anticlimax is dit gewoon een hele fraaie film die het kijken in 3D zeer aan te raden is. Dat is in deze film echt van toegevoegde waarde.

Deze Netflix Actie / Thriller film is het soort geweld verheerlijkende machofilm dat floreerde in de jaren 80 en 90, met sterren als Bruce Willes, Arnold Schwarzenegger, Sylvester Stallone en Jean-Claude Van Damme. De clichés volgen elkaar rap op, maar de actiescènes ook, en die zijn behoorlijk enerverend. Met een budget van 200 miljoen dollar is "The Gray Man" tevens de duurste film die ooit door Netflix is geproduceerd en dat is in deze film ook goed te zien (het had zomaar een bioscoopfilm kunnen zijn).

In "The Gray Man" maken we kennis met voormalig CIA-agent en doorgewinterde huurmoordenaar Court Gentry (Ryan Gosling), ook wel bekend als Sierra Six. Na een flinke tijd in de federale gevangenis wordt Gentry gerekruteerd door zijn contactpersoon Donald Fitzroy (Billy Bob Thornton). Maar dit keer zijn de rollen omgedraaid en blijkt Six zelf een doelwit te zijn. Zijn ex-collega Lloyd Hansen (Chris Evans) heeft een wereldwijde klopjacht op hem ingezet en doet er alles aan om Six uit te schakelen. Agent Dani Miranda (Ana de Armas) schiet Six te hulp en dat blijkt hij hard nodig te hebben.

"The Gray Man" is een vermakelijke film die genoeg actie en af en toe wat humor in petto heeft. Je zou het kunnen zien als een mix van stijlen uit de filmreeksen van "The Bourne Identity", "Mission: Impossible" en "James Bond" maar dan wat minder spannend, minder grappig en minder goed geschreven. "The Gray Man" is ook niet niet echt vernieuwend en het is ook een zeer voorspelbare film. Als je enkele van de films in het genre hebt gezien, dan weet je ongeveer wat er gaat gebeuren.

Ondanks deze voorspelbaarheid is "The Gray Man" wel een film die lekker wegkijkt. Hij zit qua verhaal en actie goed in elkaar en je gaat mee in het avontuur van Sierra Six, waarbij je ook meer te weten komt over zijn verleden via terugblikken. Dat maakt het verhaal leuker omdat je op deze manier ook wat meer betrokken raakt met het personage. Daardoor hoop je dat hij het hele avontuur zal overleven, wat natuurlijk ook het geval is. En het zou me ook niet verbazen als er nog meerdere vervolgdelen zullen komen.

Met de actie (dat wil zeggen heel veel gevechten, kogels, messen en achtervolgingen) zit het dus wel snor in deze film en de enige vraag waar ik na afloop nog mee bleef zitten, is hoeveel steek- en schotwonden kan een mens aan? En qua snorren zit het ook wel snor in deze film, dus wat dat betreft had men deze film ook wel "The Gay Man" kunnen noemen

De film beschikt over een sterrencast, waarbij Chris Evans (met snor) als de psychopathische Lloyd Hansen de show steelt en een mooie over the top prestatie neerzet. Ryan Gosling (ook met snor) staat niet echt bekend als een actie-acteur. Hoewel hij in films als "Drive (2011)" en "Blade Runner 2049 (2017)" wel wat actiescènes heeft gefilmd, was deze film zijn echte actiefilm debuut. Hij deed het goed en hij zet ook een geloofwaardig personage neer. Het blijft wel jammer dat de mooie Ana de Armas ook in deze film niet zo heel veel te zien is. Ze speelde goed en laat wederom zien waarom ze een rijzende ster is in de filmindustrie. Helaas was ze net zoals in "No Time to Die (2021)" weinig te zien, hoeveel ze in deze film wel wat meer speeltijd krijgt en zeker qua vecht- en schietscènes

En verder zien we nog de bekende acteur Billy Bob Thornton (ook met snor) als Fitzroy die de leermeester is van Six en die hem alle kneepjes van het vak heeft geleerd. Hij is ook de enige die hij volledig kan vertrouwen. De twee hebben ook een goede band en die gaat zelfs zo ver dat Six de oppas wordt van Claire (Julia Butters), het opstandige nichtje van Fitzroy die een hartafwijking heeft.

Al met al is "The Gray Man" gewoon een lekkere "no brainer" Actie / Thriller film met heel veel actie. Na een uur meppen zonder inhoud gaat het wat vervelen en daarom is de speelduur van bijna twee uur wel iets aan de lange kant.

Deze film was destijds een groot succes en tegenwoordig vinden velen deze film (wordt helaas ook nog steeds vrijwel ieder jaar uitgezonden op TV) en de liedjes (wordt helaas steevast gedraaid op feesten) ervan nog steeds leuk. Ik vind er eerlijk gezegd totaal niets aan en vind zowel de belachelijk liedjes als de uitvoering ervan in deze film vreselijk. Inclusief de verschrikkelijk slechte liedjes blijft er ook niet veel over van deze film en zijn flut romantisch verhaal, want als er niet gezongen (hoogst zelden overigens) wordt is de film het aankijken ook nauwelijks waard.

Een musical is eerlijk gezegd ook niet echt mijn ding en als er ook nog eens vrijwel continue (zoals in deze film) in gezongen wordt, dan draait mijn maag om. John Travolta en Olivia Newton-John doen het overigens goed en leuk (de overige cast is vreselijk slecht en irritant) in deze film en daarom geef ik deze film toch nog een 1,0. Wat eigenlijk ook belachelijk is, is dat deze film draait om een highschool en dat Olivia Newton-John bij het maken van deze film al 30 jaar was

P.S. de film en de muziek is wel geschikt om politieke gevangenen op Guantanamo Bay aan het praten te krijgen. En misschien zelfs ook om ISIS te bestrijden in Irak.

Het eerste deel van Grease vond ik al vreselijk om naar te kijken en te luisteren, maar dit vervolg doet er nog een schepje bovenop. Sowieso had men nooit een tweede deel moeten maken want zowel John Travolta en Olivia Newton-John doen niet meer mee. Opzicht wel begrijpelijk want ze schaamden zich natuurlijk kapot dat ze zich ooit hebben laten misbruiken voor het eerste deel van Grease. De vervangster van Olivia Newton-John is wel niet slecht gekozen, want Michelle Pfeiffer is eigenlijk in alle opzichten aantrekkelijker dan Olivia Newton-John. Michelle Pfeiffer is dan ook het enige kleine pluspunt in deze verder vreselijke en achterlijke Muziek / Romantiek film.