Opinions

Mijn god, met een cast als Anthony Hopkins en Ray Liotta, moet men toch in staat zijn om iets beters te maken dan deze nietszeggende en slaapverwekkende Thriller film, waarvan de omgevingsbeelden nog het meest interessante zijn.

Het eenvoudige en sobere verhaal (draait puur en alleen om het afrekenen met slechterik Blackway) weet totaal niet te boeien (laat staan dat het ergens spannend wordt) of te vermaken en met uitzondering van het einde, waarin tenminste nog een beetje actie zit, gebeurt er eigenlijk niets. Omdat men vooral bezig is met de zoektocht naar Blackway (gespeeld door Ray Liotta) en dit vooral gebeurt vanuit een truck (hier en daar stopt men en gaat men aan personen vragen waar Blackway is), is het verhaal ook gewoon saai. Waarom men overigens wilt afrekenen met Blackway, verneem je overigens via flashbacks van Lillian (gespeeld door Julia Stiles) en Lester (gespeeld door Anthony Hopkins) en de redenen daarvoor zijn gewoon zeer clichématig (Blackway valt Lillian ongewenst lastig en is daarbij ook handtastelijk en Blackway heeft Lester vernedert, nadat deze net zijn dochter heeft begraven) en eigenlijk ook niet de moeite waard om met iemand af te rekenen. Op een verrassing of leuke wending hoef je ook niet te rekenen, want het verloop is standaard en clichématig en dat geld natuurlijk ook voor het einde, waarbij men afrekent met Blackway (die na een gevecht uiteindelijk wordt doodgeschoten door Lester).

De cast speelt op de automatisch piloot en weet daarbij totaal niet te overtuigen (spelen ook allemaal een stereotype rol) en dat geldt voor alle drie de hoofdrolspelers in het verhaal, namelijk Anthony Hopkins (die op het einde als een debiel zit te staren, met een blik op oneindig, door een raam), Julia Stiles en Ray Liotta. Eigenlijk zijn het vier hoofdrolspelers, want ook Alexander Ludwig (in de rol van Nate, die het jonge en laconieke hulpje is van Lester) heeft een groot aandeel in het verhaal. Hoewel Tara Arroyave (in de rol van Trudy, die misbruikt wordt als een hoer voor Blackway) geen noemenswaardige rol heeft in het verhaal, zorgt ze wel min of meer voor één hoogtepunt, want van haar is tenminste nog één borst te zien

Nee, dit is gewoon een nietszeggende en slaapverwekkende draak van Thriller film (die circa 85 minuten duurt), gezien overigens via "Film 1 On Demand", waarvan alleen de winterse omgevingsbeelden het nog enigszins waard zijn om deze film te bekijken.

Toch weer een mooi en soms ook wel een indrukwekkend/aangrijpend Aziatisch oorlogsdrama. Het verhaal zit goed in elkaar en weet ook te boeien. Visueel was het ook regelmatig prachtig en vooral de gevechten zagen er fraai uit. Het laatste gedeelte (en vooral de nutteloosheid ervan) was best aangrijpend. Hoewel ik vaak moeite heb om Aziaten uit elkaar te halen deed de cast het best goed. Al met al weer een fraai oorlogsdrama waar de Aziaten de laatste tijd het één na het ander pareltje afleveren.

P.S. de film had wel wat weg van het Amerikaanse oorlogsdrama "Hamburger Hill"

Voor een komedie is deze film eigenlijk te flauw en voor een drama is het eigenlijk te saai. Wat deze film dan mag wezen mag "Joost weten" en die heb ik al gevraagd en hij weet het ook niet,

Het verhaal is vooral langdradig en saai (inclusief de muziek) en veel gebeurt er eigenlijk niet. Gezien de cast met o.a. David Duchovny en Vera Farmiga had ik er persoonlijk meer van verwacht. Het verhaal had men beter puur en alleen om die twee kunnen laten draaien want zij zijn de enige twee leuke figuren in deze film en maken er tenminste nog wat van. Het hele verhaal omtrent "Ellis Whitman" was juist zo saai als maar wat, inclusief hoofdrolspeler Graham Phillips zelf die hem vertolkte.

De exotische locatie in de woestijn zijn inderdaad nog een plus punt van deze verder povere film. De film duurt gelukkig ook niet lang waardoor hij zich nog wel redelijk wegkijkt.

P.S. wel geinig om Ty Burrell weer eens terug te zien, die ik vooral kan van de film "Dawn of the Dead (2004)".

Wat een leuke harde zwarte komedie was dit. Man verliest zijn baan, heeft een ongeneeslijke tumor (dat krijgt overigens later in het verhaal nog een staartje) in zijn hoofd, is gescheiden en heeft buiten zijn dochtertje verder niemand. En de dochter heeft ook nog liever een iPhone dan haar vader

Tja, wat ga je dan doen ? Of je probeert er nog het beste van te maken of je plecht zelfmoord of je gaat de domste, wreedste en vervelendste mensen vermoorden. Het eerste was voor Frank geen optie, het tweede heeft Frank overwogen met het geweer al in zijn mond, maar vanwege bepaalde vervelende personen op televisie besluit hij te gaan voor het laatste (mede ook op aandringen van Roxy). Dat levert sowieso al een aantal geweld(dad)ige scenes op, met name de eersten.

Het verhaal vond ik best leuk verzonnen en hetzelfde geldt voor de uitvoering (inclusief de muziek), hoewel het soms wel wat langdradig was. Met name het vermoorden van de domste, wreedste en vervelendste mensen is heerlijk om te zien en bij die scenes heb ik ook regelmatig hard gelachen. De rest van het verhaal stelt eerlijk gezegd niet zoveel voor maar de vele dialogen tussen Frank en Roxy waren wel aardig. De rollen van Frank en Roxy werden ook goed en leuk ingevuld met Joel Murray en Tara Lynne Barr.

Het einde was overigens sterk en dan doel ik niet op de flut moraal speech, maar wat daarna gebeurt. Daarmee wordt tevens het hoofdstuk van Frank en Roxy mooi afgesloten. De film duurt overigens met circa 95 minuten niet lang, waardoor hij goed te doen is en ook lekker wegkijkt.

Films waarin veel gezongen wordt is niet bepaald mijn ding en dat geldt dan ook voor deze zoetsappige Drama / Muziek film. Net zoals "Noodless" hierboven heb ik deze film eigenlijk alleen maar gekeken (men zendt deze uit op Film 1) vanwege het meespelen van Emily Browning die ik een leuke en mooie vrouw vindt en die ook best aardig kan acteren.

Emily Browning is overigens het enige pluspunt in deze film en ze kan zelfs nog aardig zingen ook. Niet dat ik de zoetsappige liedjes mooi of leuk vond (echt slecht zijn ze ook weer niet). Net zoals de vele liedjes is het verhaal ook zoetsappig en stelt het eerlijk gezegd ook weinig voor. Hetzelfde geldt min of meer voor de uitvoering ervan hoewel deze nog best kleurrijk is. Het verhaal is ook geregeld saai, flauw en eigenlijk ook langdradig. Buiten Emily Browning zei me de overige cast niets en ik vond ze ook niet geweldig acteren.

Ondanks het meespelen van Emily Browning (wordt inderdaad tijd tijd ze weer eens te zien is in een goede film, dat was in mijn ogen "Sleeping Beauty" uit 2011, waarin ze ook nog eens regelmatig bloot is te bewonderen), had ik deze film beter niet kunnen kijken want het is bepaald niet mijn ding zingen in films.

Klassieker onder de Misdaad films. Alles is werkelijk schitterend in deze film. Het verhaal, de acteurs, de muziek, de spanning, de beelden en het einde.

Echt genieten.

Mooi vervolg op het geweldige eerste deel. Omdat "James Caan" alias "Santino 'Sonny' Corleone" er helaas niet in meespeelt vind ik deze net iets minder dan het eerste deel.

Mooi drama met regelmatig prachtige beelden. De film duurt zolang dat het wel niet allemaal even boeiend (sommige dialogen worden enorm gerekt) is. Maar het verhaal is best goed en er wordt ook goed ingespeeld door o.a. Jeff Daniels en Robert Duvall.

Als je trouwens iets tegen baarden en snorren hebt, dan moet je deze film niet kijken want bijna iedereen loopt er mee rond

Hoewel Avontuur / Fantasy film niet echt mijn genre is, heb ik deze film in de afgelopen week (verspreidt over drie dagen) bekeken, via "Film1 On Demand" en eerlijk gezegd vond ik dit best nog een vermakelijke film om naar te kijken en visueel gezien mocht deze film er ook wel wezen qua special effecten.

Het eenvoudige dertien in een dozijn verhaal (met als thema's wraak, goed en slecht en liefde) stelt opzicht weinig voor en zit ook behoorlijk clichématig in elkaar, waardoor de afloop van het verhaal zich natuurlijk makkelijk laat raden. Maar omdat het tempo best hoog is en er ook voldoende in gebeurt (o.a. natuurlijk ook actie), is deze film nog wel vermakelijk om naar te kijken en de fraaie beelden (bestaat hoofdzakelijk uit CGI) van Egypte en de omgeving, helpen daar natuurlijk ook bij. Het verhaal zit opzicht ook best luchtig in elkaar en daarom valt er hier en daar ook wat te glimlachten.

De cast die toch vooral bestaat uit onbekende acteurs deed het opzicht nog best verdienstelijk, hoewel hun rollen wel behoorlijk clichématig waren zoals die van de bekende Gerard Butler (in de rol van slechterik Set, die de genadeloze God is van de duisternis en de troon van Egypte op brute wijze heeft overgenomen), Nikolaj Coster-Waldau (in de rol van Horus, die een machtige god is en die eigenlijk de troon had moeten krijgen en die daarbij tussen een gevecht met Set, beide ogen verliest) en Brenton Thwaites (in de rol van de jonge dief Bek, die samen met Horus probeert om Set te onttronen en te verslaan en vooral vanwege het verlies van zijn geliefde Zaya. Die laatste wordt overigens gespeeld door de rondborstige en mooie Courtney Eaton).

Al met al leuk om eens gezien te hebben (vooral vanwege de mooie beelden) deze eenvoudige Avontuur / Fantasy film, maar meer ook niet. De film had van mij ook wel wat korter mogen duren, want circa twee uren, vond ik toch wat te langdradig voor een eenvoudig verhaal als deze.

Leuke film die lekker wegkijkt. De special effects waren ook best aardig. Inderdaad zoals hierboven ook wordt gezegd beter dan Cloverfield.

Toch wel een matige bedoeling deze Actie / Sciencefiction film en ik ben blij dat ik hem destijds niet in de bioscoop heb gezien, want dat zou namelijk zonde van het geld zijn.

Het hele verhaal zit matig in elkaar en weet ook nauwelijks te boeien, laat staan dat het ergens spannend wordt. Ook de zeer povere cast (het waren ook eigenlijk maar allemaal matige en goedkope acteurs en actrices die ze gecast hebben) weet nergens te overtuigen en ze voegen ook eigenlijk niets toe aan het verhaal want deze film draait gewoon om Godzilla tegen de twee Muto's (mannetje en vrouwtje). De laatste twee zijn regelmatig in beeld terwijl Godzilla voornamelijk in het laatste gedeelte van de film aanbod komt bij het gevecht met de twee Muto's. Dat was tevens ook het beste gedeelte van de film, want daar zat tenminste nog wat aardige actie in.

Visueel ziet het er overigens wel allemaal fraai uit en zeker ook de beelden van de vernietiging die de Muto's hebben aangebracht bij hun zoektocht naar radioactief spul. Het is alleen zo jammer dat er van de vernietiging zelf nauwelijks iets te zien is. Dan had je tenminste veel actie en spektakel gehad en misschien ook nog wat spanning. De film kijkt zich wel nog redelijk weg, maar dat is het dan ook.

Nee, geef mij maar de Godzilla film uit 1998, want die vond ik beter en ook leuker. Daar zat tenminste ook nog wat humor in, terwijl dat juist in deze film totaal ontbreekt. In deze film is er niet eens een glimlach te zien op de gezichten van de mensen.

Zowel Godzilla als King Kong zijn al tientallen jaren te zien op het witte doek in verschillende verfilmingen. De twee Titanen hebben het al eerder tegen elkaar opgenomen in de jaren 60 via "King Kong vs. Godzilla (1962)", maar toen waren de technieken echter beperkt en werden de monsters tot leven gebracht met rubberen pakken. Een moderne update was daarom noodzakelijk. Het zogenaamde "Monsterverse" werd zorgvuldig opgebouwd met de ietwat tegenvallende eerste "Godzilla (2014)", waarnaar de vermakelijke films "Kong: Skull Island (2017)" en "Godzilla: King of the Monsters (2019)" volgden. Het zijn misschien wel de twee meest bekende monsters uit de filmgeschiedenis en ze gaan in "Godzilla vs Kong" met elkaar op de vuist om ons te entertainen.

In Godzilla vs. Kong nemen de twee mythische tegenstanders het tegen elkaar op in een strijd, waarbij het lot van de wereld op het spel staat. Kong en zijn helpers ondernemen een gevaarlijke reis om zijn echte thuis te vinden, samen met Jia (Kaylee Hottle), een jong doof weesmeisje met wie hij een innige band heeft opgebouwd en zij communiceert met Kong middels gebarentaal. Ze belanden echter onverwachts op het pad van een woedende Godzilla, die over de hele wereld een spoor van vernieling aanricht. De confrontatie tussen deze twee titanen, die wordt beïnvloed door onzichtbare krachten, is slechts het begin van het mysterie dat zich diep in de aardkern bevindt.

Voor "Godzilla vs. Kong" is een klein leger aan computerkunstenaars opgetrommeld om de titanen tot leven te wekken. De film pakt uit met misschien wel 85 procent special effects en dat is één groot destructief knalfeest, waarbij boten van een marinevloot (op een enorm vliegdekschip gaan de monsters de confrontatie met elkaar aan) zinken en wolkenkrabbers gesloopt worden in reusachtige gevechten. Het resultaat is in ieder geval adembenemend. De Robogodzilla / Mechagodzilla (een robot van menselijke makelij) steelt hierbij de show. Net als in de voorgaande MonsterVerse-films hebben de filmmakers een goed oog voor schaal en actie, waardoor de manier waarop deze gigantische wezens zich voortbewegen niet alleen geloofwaardig, maar ook spectaculair blijft.

Net zoals zijn voorgangers heeft deze film weinig tijd voor de menselijke personages, die er in deze film zijn in de vorm van Dr. Ilene Andrews (Rebecca Hall), een professor die voor Monarch werkt en die de voogd is van Jia, Dr. Nathan Lind (Alexander Skarsgård), een geoloog en cartograaf die door Apex Cybernetics wordt ingehuurd, de al eerder genoemde Jia, Bernie Hayes (Brian Tyree Henry), een voormalig Apex Cybernetics technicus die samenwerkt met Madison en Josh, Madison Russell (Millie Bobby Brown), de dochter van de Monarch wetenschappers Mark (Kyle Chandler) en Emma Russell en haar kennen we nog uit "Godzilla: King of the Monsters", Josh Valentine (Julian Dennison), een vriend van Madison die haar en Bernie helpt naar de duistere intenties van Apex Cybernetics, Walter Simmons (Demián Bichir), Miljardair CEO en oprichter van Apex Cybernetics en hij wil Godzilla stoppen en zich opwerpen als beschermer van de mensheid, Maia Simmons (Eiza González), Apex Cybernetics directrice/zakenvrouw en tevens dochter van Walter Simmons en Ren Serizawa (Shun Oguri), Apex Cybernetics wetenschapper en technicus.

De genoemde personages zijn vooral van karton en worden nauwelijks van diepte voorzien en je zal niemands naam kunnen onthouden, zo weinig krijgen ze te doen. De verhaallijn waarin Madison Russell, vriend Josh en complotdenker Bernie Haye op zoek gaan naar de duistere intenties van Apex Cybernetics voegt bijvoorbeeld weinig toe aan de film. Ze functioneren vooral om Kong te vervoeren (via het principe van het TROS programma "Te land, ter zee en in de lucht") en om de twee monsters naar elkaar toe te brengen voor de strijd. De confrontatie tussen Kong en Godzilla op zee met de Amerikaanse marine is wat dat betreft nog niet zo heel extreem, maar het werd wel schitterend en spectaculair in beeld gebracht. De echte confrontatie volgt pas later, als ze elkaar weer tegenkomen in Hong Kong, dat er schitterend bij ligt in neonkleuren. Die stilering geeft het lompe gebeuk een bijna poëtisch tintje.

Wat ook opvalt is dat de titelwezens wat meer expressie hebben dan in de voorgaande Monsterverse-films. Vooral Kong, die van de twee de meeste aandacht en schermtijd krijgt, is in deze film een wezen dat duidelijke gevoelens toont, een emotioneel anker in een soms knotsgek spektakelstuk. Genegenheid, verdriet en woede zijn de reusachtige primaat niet vreemd. Het expressieve repertoire van ons geschubde en stekelige oppermonster is wat beperkter, maar de triomfantelijke grijns die Godzilla toont als hij zijn tegenstander een flink pak rammel geeft, was wel geinig om te zien.

Hoewel Godzilla het gevecht tegen Kong lijkt te winnen, komt er toch geen echte winnaar uit het gevecht, want uiteindelijk nemen ze het samen op tegen de door Apex Cybernetics gemaakte Robogodzilla / Mechagodzilla. Het plot is een geval apart. De filmmakers hebben hun best gedaan om de gebeurtenissen te voorzien van enige logische samenhang, maar het gaat natuurlijk om de knokpartijen. Daarom verzinnen de filmmaker allerlei plotlijntjes om de twee monsters met elkaar in conflict te krijgen en dat van een holle aarde tot een eeuwenoude vedette tussen de voorvaderen van Kong en Godzilla.

De plotlijntjes die om de monsters heen zijn bedacht, verstoren echter niet waar het in deze film om gaat. In plaats daarvan duikt het verhaal zelfs naar het middelpunt van de aarde (daarbij moest ik even denken aan de Actie / Sciencefiction film "The Core (2003)"). Dat is natuurlijk complete onzin, maar levert wel schitterende scènes op van Kong in zijn natuurlijke habitat. Intussen, aan de oppervlakte, ruien de echte bad guys van dit verhaal Godzilla op, die daarna met zijn slechte adem de hele planeet doorboort.

Al met al is "Godzilla vs. Kong" goed voor circa 105 minuten schaamteloos popcornvermaak. De twee titelmonsters worden prachtig tot leven gebracht met indrukwekkende CGI en het is voornamelijk Kong die hier straalt als het sympathieke aanknopingspunt van de film. Oké, het verhaal staat volledig in dienst van het spektakel, maar dat is beter dan dat het alleen maar in de weg zit. Zet gewoon je verstand op nul en dan geniet je het meest.

De Godzilla film uit 2014 vond ik tegenvallen, maar met dit vervolg heb ik me eigenlijk verrassenderwijs best goed mee vermaakt (ondanks het matige script wat hier en daar verwarrend is) en dit vervolg kan je in principe ook zonder voorkennis bekijken.

Dit verhaal speelt zich af na de ramp in 2014, waarin de geheime organisatie Monarch de zaken onder controle heeft. De reusachtige monsters worden bewust in slaap gehouden, terwijl Godzilla onvindbaar is. Dan krijgt wetenschapper Dr. Emma Russell (Vera Farmiga) een verontrustende oproep als één van de monsters op het punt staat om te ontwaken. Met een door haar ontwikkelde machine genaamd ORCA (die met verschillende "bio-acoustics" contact legt met de monsters), probeert ze het wezen onder controle te houden. Maar een team van huurlingen onder leiding van extremist Alan Jonah (Charles Dance) hebben andere plannen. Het duurt dan ook niet lang totdat de monsters overal ter wereld ontwaken en Godzilla weer ten tonele verschijnt om af te rekenen met de reusachtige monsters. Waaronder hun leider, de kwaadaardige driekoppige draak King Ghidorah.

Bombastisch. Veel beter kun je "Godzilla II: King of the Monsters" niet omschrijven en het is vrijwel één en al monsteractie met weinig verhaal (helaas zit er wel weer een kind in die min of meer de hoofdrol opeist en dat is helaas vaak het geval bij rampenfilms) en dat in een hoog tempo, waardoor er geen tijd wordt genomen om de "waarom" vragen te beantwoorden. Zo had ik meer willen weten en zien over de hiërogliefen die de geheime organisatie Monarch en Dr. Mark Russell (Kyle Chandler) ontdekken met een duikboot in een ondergrondse rijk waar Godzilla zich als het ware aan het opladen is. Maar meer kom je er helaas niet over te weten.

Daar waar Godzilla (2014) eigenlijk geen humor bevatte, zit er in dit vervolg gelukkig wel wat humor (worden wel soms op ongepaste momenten gemaakt) en ik moest vooral lachen toen Emma Russell en Mark Russell ruzie waren aan het maken over hun weggelopen dochter Madison Russell (Madison Russell) en waarop dan iemand zegt:

"Als ik twee zo'n ouders had, zou ik ook van huis weglopen"

Visueel gezien mocht deze film er zeker wezen (en ik heb hem slechts gezien op een 40 inch LED televisie uit 2010, die eigenlijk toe is aan vervanging ) en de CGI-animaties zien er zeer overtuigend uit (wat een vooruitgang vergeleken met de klassieke Godzilla sequels uit Japan van de jaren 50 en 60, waarbij de monsters gespeeld werden door mannen in rubberen pakken) en alle visuele effecten worden goed ondersteund met passende monster geluiden.

En monsters zijn er volop te zien in de vorm van Godzilla (In tegenstelling tot de film uit 2014 heeft Godzilla nu meer schermtijd), King Ghidorah, Titanus Mosura oftewel Mothra (die zie je zelfs geboren worden tijdens de opening van het verhaal) en Rodan de vuurdemon (komt ook fraai uit een vulkaan bij de plaats "Isla de Mara" in Mexico en verwoest deze plaats ook grotendeels). De film eindigt ook met een spectaculair gevecht tussen deze monsters, waarbij natuurlijk Godzilla wint (hij krijgt daarbij hulp van Mothra) en hij dan "King of the Monsters" (oftewel de filmtitel) wordt.

Omdat het in deze film vooral draait om de monsters, spelen de personages eigenlijk geen grote rol in deze film, maar desondanks vond ik het Kyle Chandler (die in eerste instantie Godzilla dood wilt hebben, omdat tijdens de gebeurtenissen in San Francisco in 2014 hun zoontje Andrew is omgekomen), Vera Farmiga (als Dr. Emma Russell die onverwachts samenwerkt met extremist Alan Jonah om hun visie op de wereld in werking te stellen), Ken Watanabe, Bradley Whitford, Thomas Middleditch en O'Shea Jackson Jr. het best verdienstelijk doen en de laatste drie personen zorgen vooral voor de humor.

Regisseur Michael Dougherty (maker van de horrorfilms "Trick 'r Treat (2007)"en "Krampus (2015)") maakt dit vervolg tot een spectaculair schouwspel in een hoog tempo. Ga je voor een sterk verhaal, een gestructureerd plot en boeiende menselijke personages ? Dan kun je dit vervolg maar beter overslaan.

P.S. na het einde wordt nog aangekondigd "Blijf kijken, er volgt nog meer...", waarna er nog een extra scène (met o.a. Alan Jonah en een hoofd van de driekoppige draak King Ghidorah) te zien is. Kortom er zal nog een vervolg komen en dat zou dan moeten zijn "Godzilla vs King Kong" en die zal ongetwijfeld nog spectaculairder en krankzinniger worden.

Het was gisteren mijn eerste keer dat ik een Aziatische film in de bioscoop heb gezien en ik moet zeggen dat ik me prima vermaakt heb met deze "Godzilla Minus One" film, welke een eerbetoon is aan de originele "Godzilla" film. Want is het inmiddels bijna zeventig jaar geleden dat het legendarische monster "Godzilla" in 1954 voor het eerst te zien was op het witte doek in "Gojira (1954)". Om dit te vieren brengen de makers een ode aan dit door radioactieve straling uit de kluiten gewassen dinosaurus-achtig monter in de vorm van deze spectaculaire rampenfilm, welke tevens één van de betere monsterfilms is in tijden. En omdat er parallellen worden getrokken tussen de rol van Japan in de oorlog en het gevecht tegen "Godzilla", is het ook nog eens een film met de nodige diepte en voelt het als veel meer dan een zoveelste monstergevecht.

Deze inmiddels 37e film in de "Godzilla" franchise keert terug naar de dagen waarin het fameuze radioactieve monster voor het eerst opduikt in de Japanse wateren. Het land is net weer een beetje aan het opkrabbelen na de Tweede Wereldoorlog, maar met de komst van "Godzilla" dreigt opnieuw de massavernietiging. Het is aan de voormalige jonge kamikazepiloot Koichi Shikishima (Ryunosuke Kamiki), die eerder wegdook voor zijn oorlogsplicht zodat hij zijn zelfmoordmissie niet hoeft af te maken, en aan wat gewiekste oorlogsveteranen de taak om het monster te stoppen.

Dat deze film met het nodige visuele spektakel is gemaakt, is gelijk al bij de opening te zien als we kamikazepiloot Koichi Shikishima op het einde van de Tweede Wereldoorlog met zijn vliegtuig (waaronder een bom hangt) zien landen op het Japanse eiland Odo, waar hij zogenaamd technische problemen heeft met zijn vliegtuig. Die nacht valt de dan nog bescheiden (qua formaat) "Godzilla" de basis aan, waarbij Koichi de opdracht krijgt om het monster te beschieten met de machinegeweren vanuit het vliegtuig. Als Koichi in het vliegtuig stapt verstijft hij en durft hij niet te schieten, met alle gevolgen van dien. Vrijwel iedereen op de basis sterft en Koichi raakt bewusteloos. Als hij daarna bij daglicht weer ontwaakt, ontdekt hij dat monteur Sosaku Tachibana (Munetaka Aoki) de enige andere overlevende is. Sosaku geeft Koichi de schuld van zijn nalatigheid en die wordt dus opgezadeld met een joekel van een schuldgevoel en dat inclusief de haat van Sosaku.

Dus bij de opening valt er gelijk spektakel te zien, maar de film overtuigt juist ook op de kleinere, meer melodramatische momenten. Die zijn o.a. te zien na de opening, als Koichi min of meer als een lafaard terugkeert naar Tokio (welke zich bevindt zich op het absolute nulpunt door de verwoestende bombardementen van de geallieerden) naar zijn ouderlijke huis (daar ontdekt hij ook dat zijn ouders zijn omgekomen bij de bombardementen op Tokio), waar hij van zijn buurvrouw Sumiko Ota (Sakura Ando) de schuld krijgt van het verliezen van de oorlog.

Geplaagd door de schuld van Sosaku Tachibana, werkt hij als mijnenveger op een krakkemikkige houten boot (die handig is tegen de gemagnetiseerde Amerikaanse mijnen) boot, waar wat nieuwe nieuwe personages worden geïntroduceerd, zoals voormalig marine-ingenieur Kenji Noda (Hidetaka Yoshioka). En ook begint hij een jonge vrouw te ondersteunen, te weten Noriko Oishi (Minami Hamabe), die hij ontmoet op een stadsmarkt (waar mensen wanhopig op zoek zijn naar eten en werk) en wiens ouders ook omkwamen bij het bombardement, en een weeskind, te weten Akiko (Sae Nagatan), die Noriko redde.

Dit levert in de film veel melodramatische momenten op, waar de tranen en snikken geregeld harder zijn dan het gebrul van "Godzilla", maar de verhouding tussen die momenten en de "Godzilla" actie (zowel op het land als op het water) is goed gedoseerd en de actie (het spektakel) mocht er zeker wezen en is visueel gezien een genot om naar te kijken (daarom moet je deze film eigenlijk ook in de bioscoop zien). Zeker als de inmiddels uit de kluiten gewassen (door de kernproeven van de Verenigde Staten in 1946 op het Bikini Atoll) "Godzilla" aan land komt en we auto's, schepen en treinen door het beeld zien vliegen, terwijl "Godzilla" door de straten stampt, waar hij beschoten wordt door tanks, en weer een gebouw met de grond gelijk maakt.

Die scène (vlak voor de pauze) was visueel fraai en indrukwekkend om te zien en natuurlijk vooral vanwege de "Godzilla" actie, want als "Godzilla" op een gegeven moment heel kwaad wordt en zich gaat opladen, schiet hij vanuit zijn mond een blauwe hittestraal (bedankt Verenigde Staten!) af welke een enorme explosie (vergelijkbaar met een kleine atoombom) veroorzaakt en dat levert dan ook weer een melodramatische moment op als Koichi daarbij Noriko (die Koichi redt door hem in een steegje te duwen) verliest.

Dat het daarna pauze was in de bioscoop kwam goed uit, want dan kan je weer even op adem komen (ik moest ook naar het toilet) en ook weer wat versnaperingen (in mijn geval alleen een latte macchiato) halen voor het laatste uur van de film. Dat laatste uur van de film is misschien ook wel het beste van de film, want daarbij krijg je ook echt een band met de personages en ook vanwege het fraaie einde, waarbij men "Godzilla" op geniale wijze, bedacht door Kenji Noda, uitschakelt op zee.

Dit doet men door "Godzilla" via schepen voorzien van Freon-tanks (waarmee men "Godzilla" omsingelt) eerst diep (circa 1.500 meter) onder water te laten zinken (door het Freon wordt namelijk het drijfvermogen van het water verlaagd), met de hoop dat "Godzilla dan verpletterd wordt door de druk (wat echter niet gebeurt), en daarna weer snel naar boven te brengen (waardoor er dus decompressie ontstaat). Zwaar gewond maar wel nog in leven is "Godzilla" dan woedend en bereidt hij zich voor om alle schepen met zijn hittestraal te vernietigen. Maar Koichi is er dan ook nog en hij vliegt dan met een speciaal militair vliegtuig met bommen, te weten een Kyushu J7W Shinden-jager, in Godzilla's mond (waarbij hij dan wel de schietstoel met paarschut gebruikt). Het vliegtuig explodeert dan, waardoor het hoofd van "Godzilla" vernietigd wordt en de energie van de hittestraal scheurt dan zijn lichaam uit elkaar, waardoor "Godzilla" in stukken in de zee zinkt. Hij krijgt daarbij wel nog een saluut van de bemanning op de schepen.

De film is daarna nog niet afgelopen en heeft nog twee verrassingen in petto, waarvan één mooie en één flauwe. De mooie is namelijk dat Noriko nog in leven blijkt te zijn en in een ziekenhuis ligt, dat levert natuurlijk een zeer melodramatisch moment op als Koichi en Akiko haar daar weer zien, en de flauwe is dat "Godzilla" de vernietiging heeft overleefd (een zinkend stuk van "Godzilla" begint namelijk te regenereren in de zee). Dat laatste vond ik eigenlijk wel jammer (een smetje op de film) en was ook niet nodig geweest. Nu kan er dus alsnog een eventueel vervolg worden gemaakt.

De cast deed het ook goed en met name hoofdrolspeler Ryunosuke Kamiki als kamikazepiloot Koichi Shikishima, die van lafaard naar held verandert. En natuurlijk mocht de CGI "Godzilla" er wezen met zijn peerfiguur en ietwat harkerige loopje. De scènes met "Godzilla" zijn heel effectief in elkaar gezet (o.a. te zien tijdens het gevecht op zee met de zware kruiser Takao), met daarbij goede keuzes in camerahoeken en ook juist omdat het monster verder zonder achtergrondverhaal blijft.

Al met al heb ik goed vermaakt met deze "Godzilla Minus One" film, waarbij regisseur Takashi Yamazaki Hollywood met fluitend gemak laat zien hoe je een Kaiju-film maakt. Omdat de film een 12+ rating heeft (de helft van de zaal was ook gevuld met tieners, ondanks dat de film pas om 21:30 uur echt begon) valt er geen bloed en smerigheden te zien als "Godzilla" zich uitleeft op mensen, maar de grootschalige verwoestende scènes zijn wel een lust voor het oog en het oor. Fans van monsters en drama zullen zeker genieten van deze film, waarbij de balans tussen groot en klein drama, het ritme, de opbouw van de scènes, de actie en de decors perfect (het is twee uur en vijf minuten monsterlijke perfectie) zijn.

P.S. de "-1" uit de titel is een verwijzing naar de Japanse hoofdstad Tokio, die op het punt staat om nog verder verwoest te worden na de Tweede Wereldoorlog.

Hoewel ik nog nooit van deze Drama / Avontuur film had gehoord, vond ik dit wel een goede en vermakelijke film om naar te kijken (trok me vooral aan omdat Matthew McConaughey erin de hoofdrol speelt) en dit verhaal is ook nog eens geïnspireerd door ware gebeurtenissen (Bre-X schandaal uit 1993).

In dit verhaal draait het om de onsuccesvolle goudzoeker Kenny Wells (gespeeld door Matthew McConaughey), die op zoek is naar een financiële meevaller en besluit om samen te werken met de evenmin succesvolle geoloog en avonturier Michael Acosta (gespeeld door Édgar Ramírez). Het duo gaat vervolgens op zoek naar goud in een nog niet verkend deel van de Indonesische jungle van Borneo.

Het verhaal (opent in 1981 in Reno, Nevada, waarna het al snel 7 jaar later is) wist mij in ieder geval te boeien en te vermaken van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 110 minuten) en zit ook best leuk in elkaar (ook visueel gezien en zeker de opnames in de jungle) met eveneens veel wendingen, die vooral betrekking hebben op de "opkomst" (o.a. als hij goud vindt) en "ondergang" (als hij te maken krijgt met corruptie en bedrog) van Kenny Wells en dat zelfs verschillende keren. Dat deze film vooral vermakelijk is om naar te kijken, komt met name door Matthew McConaughey, die deze film naar een hoog niveau tilt en er ook best apart uitzag als de vadsige Kenny Wells, die o.a. kalend is (hoefijzer kapsel), een buikje heeft (vooral omdat hij veel drinkt), geen geweldig gebit heeft en op een gegeven heeft hij ook een "Iron Maiden" t-shirt aan. Hier en daar moest ik ook om hem lachen en zeker bij de scene waarbij hij de zekere Rachel Hill (gespeeld door de mooie Rachael Taylor) zit te neuken in een helikopter en ook de scene waarbij hij aan Lloyd Stanton (die Kenny Wells in eerste instantie niet ziet zitten) vraagt om zijn koffie bij te vullen en dan zegt "Giet daar nog eens wat bij, alsjeblief. Zwart met een scheutje hittepetit..."

Hier en daar is het verhaal misschien wat langdradig (zeker in de eerste 30 minuten), maar omdat er voldoende gebeurt, vond ik dat niet echt storend. Het einde van het verhaal vond ik overigens geweldig en zeker als duidelijk wordt dat Michael Acosta niet meer is dan een bedrieger (ruilde waterfilters voor riviergoud) en die ook gefraudeerd heeft met de gevonden goud-monsters (hij strooide gewoon wat goudstof bij de monsters). Dit resulteert dan dat Kenny Wells al zijn geld verliest en ondervraagd wordt door de FBI (omdat 17 miljard aan waarde plotseling is vedwenen) en Michael Acosta moet het zelfs met de dood bekopen als hij op 300 meter hoogte uit een Indonesische (onder het regime van Soeharto) militaire helikopter wordt gegooid. Desondanks loopt het toch nog goed af voor Kenny Wells en blijkt Michael Acosta een echte vriend voor hem te zijn geweest, want via de post (die hij krijgt van Kay) ontvangt hij van hem een briefje (beter gezegd een servet) en een cheque, met op het servet de tekst "We zullen ze een lesje leren. Koste wat kost 50/50" en een cheque van maar liefst 82 miljoen dollar (oftewel de helft van 164 miljoen dollar die Michael Acosta verduisterd had met de verkoop van aandelen).

De cast doet het gewoon goed en leuk en buiten de eerder genoemde Matthew McConaughey (in de rol van goudzoeker Kenny Wells, die op een gegeven moment zelfs onderscheiden wordt met de "Gouden Pikhouweel" voor beste goudzoeker), geldt dat ook voor Édgar Ramírez (in de rol van geoloog en avonturier Michael Acosta, met zijn "Ring van Vuur" theorie), de roodharige Bryce Dallas Howard (in de rol van Kay, die de vriendin/vrouw is van Kenny Wells en op een gegeven moment bij hem weggaat). Verder was het ook leuk dat een aantal bekende acteurs een kleine rol hadden in het verhaal zoals Craig T. Nelson (die de vader is van Kenny Wells en die een bedrijf heeft met de naam "Washoe Mining", waar Kenny ook voor werkt en waar hij Kay op een leuke manier verleidt), Stacy Keach (in de rol van zakenman Clive Coleman, waar Kenny zaken mee gaat doen) en Bruce Greenwood (in de rol van goudhandelaar Mark Hancock, wiens lucratieve deal van 300 miljoen dollar Kenny Wells afwijst vanwege "naamrechten" en dat met alle gevolgen van dien, omdat Mark Hancock connecties heeft met het militaire regime in Indonesië en die dan de goud mijnen van Kenny Wells overnemen).

Al met al vond ik dit gewoon een goede en vermakelijke op ware gebeurtenissen geïnspireerde Drama / Avontuur film, die zich vooral lekker wegkijkt vanwege Matthew McConaughey.

Niet meer dan een matige Drama / Romantiek, welke ik bij toeval heb gezien op de televisiezender AMC. Gezien het aantal stemmen en recensies, is dit ook best een onbekende film en eerlijk gezegd had ik er ook nooit van gehoord.

Een echt gemis is het ook niet, want bijzonder is deze film zeker niet en het politieke getinte verhaal (communisme in de Chinese gemeenschap van San Francisco) is ook niet bepaald boeiend en interessant. Sowieso stelt het behoorlijk saaie verhaal weinig voor (ook best langdradig, terwijl de film niet lang duurt met amper 90 minuten) en dat geldt ook eigenlijk voor de uitvoering (inclusief vreselijke saxofoon muziek) hoewel de beelden van San Francisco en de Golden Gate brug niet onaardig waren en hetzelfde geldt voor het tijdsbeeld van de jaren 50 (inclusief grote telefoons). De cast in de vorm van Matt Dillon (in de rol van FBI agent Kevin Walker) en Joan Chen (in de rol van Marilyn Song, waarop Kevin Walker verliefd wordt) doen het verdienstelijk, maar meer ook niet. De laatste zag er ook niet onaardig uit en hetzelfde geldt voor de destijds jonge Teri Polo.

Niet meer dan leuk om eens gezien te hebben, maar eerlijk gezegd is dit ook een typische soort film die je weer snel vergeten bent. Dat zal ook wel de reden zijn waarom er maar zo weinig stemmers zijn

Na 3 tegenvallende James Bond film eindelijk weer eens een spetterend James Bond film met veel actie. Dat was vooral te danken aan Pierce Brosnan en Famke Janssen die zeer goed spelen. Het verhaal is goed, de vaart zit er goed in, de actie is uitstekend en er zit eindelijk weer eens wat humor in wat ik miste in de vorige 2 delen. Deze behoort zeker tot de betere James Bond films.

Zeer goede Bond film met een sterk spelende Sean Connery. Ook Harold Sakata als hulpje van de badguy was zeer goed en de scene met de bolhoed is onvergetelijk en wordt nog best vaak gebruikt in andere films en reclames. Verhaal was goed en ook zelfs spannend.

Deze miniserie ook destijds in de begin jaren 80 gezien op Veronica en als kind vond ik het best wel een spannende miniserie. Ook al was het niet geloofwaardig het verhaal was gewoon heerlijk spannend en in het begin ook soms eng. De cast deed het ook nog eens goed en was ook best goed bezet met o.a. Mark Harmon en Christopher Lee. Het leuke van de cast was ook dat Emma Samms (die vond ik toen zeer leuk en mooi) erin meespeelde en die speelde ook destijds in de razend populaire serie Dynasty die Veronica ook uitzond.

Deze Roemeense (vermoedelijk mijn eerste Roemeense film ooit) Misdaad / Komedie film waarin zowel Roemeens, Engels als Spaans gesproken wordt, heb ik gezien via "Film1" waarop men hem gisteren voor het eerst uitzond en "The Whistlers" is een stijlvolle, mooie en unieke prent die over de gehele lijn verrast en die je zo af en toe doet denken aan een film van de Coen Brothers.

In de Roemeense hoofdstad Boekarest is rechercheur Cristi (Vlad Ivanov) ijverig aan het werk om een internationale misdaadorganisatie in te rekenen. Zijn collega’s en commissaris Magda (Rodica Lazar) weten echter niet dat hij dubbel spel speelt. Dat is althans wat hij denkt. Wanneer de maffia besluit om de corrupte matrassenhandelaar Zsolt (Sabin Tambrea), hij is namelijk de enige persoon die weet waar zich een grote som geld bevindt, uit de gevangenis te redden, moet Cristi afzakken naar het bergachtige Canarische eiland La Gomera. Op dat eiland krijgt hij onderwezen in de inheemse fluittaal "El Silbo Gomero", een taal die daar sinds oudsher door de lokale bevolking gebruikt wordt om over grote afstanden berichten te kunnen doorgeven. Alleen zo zou het immers mogelijk zijn om, eens terug in Boekarest, eenvoudig en onder de radar te communiceren over de uiterst gevaarlijke ontsnappingspoging. Samen met femme fatale Gilda (Catrinel Marlon), probeert Cristi de politie te ontlopen en alles tot een goed einde te brengen.

Films die op het festival van Cannes genomineerd worden voor de Gouden Palm zijn doorgaans ijzersterke prenten. Dat is vast en zeker ook helemaal het geval met "The Whistlers". De Roemeense misdaadprent, die er nu en dan in slaagt een komische noot te brengen, is over de gehele lijn immers erg interessant en vermakelijk. Regisseur-scenarist Corneliu Porumboiu neemt ook de tijd om zijn verhaal te laten ontplooien en verrast daarmee over de gehele lijn. Het is immers boeiend om te zien hoe Cristi zich in zijn eigen dubbelspel worstelt én hoe de film barst van de verrassingen (o.a. de baliemedewerker van een Hotel in Boekarest, die steeds klassieke en opera achtige muziek heeft opstaan en niet echt een baliemedewerker blijkt te zijn).

Het gaat allemaal misschien wel een tikkeltje te traag, maar wie echter tot op de allerlaatste seconde blijft kijken, kan niet anders dan volledig tevreden terugblikken op zijn of haar filmervaring. Dit is eigenwijze, sterke, unieke en vooral ook heel erg stijlvolle cinema met ook nog eens een zeer verleidelijke femme fatale, te weten Gilda (Catrinel Marlon zie je ook een keer naakt, waarbij je haar mooie borsten en billen ziet en dat is tijdens de eerste ontmoeting met Gilda, waarmee Cristi samen moet werken, waar hij met haar het bed in duikt, omdat er camera's in zijn appartement verstopt zitten en zo willen ze de indruk wekken dat Gilda een escort is), die ook knipoog geeft naar de beroemde film noir "Gilda" met Rita Hayworth uit 1946. En ook wordt daadwerkelijke de bestaande fluittaal gebruikt (Cristi leert deze fluittaal van Kiko, Carlito en Gilda) om een interessante boom op te zetten over het belang van taal en communicatie.

"The Whistlers" (of origineel "La Gomera") is één lang verhaal dat opgedeeld is in verschillende hoofdstukken (worden ook steeds even in beeld weergegeven) die focussen op de meest belangrijke personages, zoals Cristi, Gilda, Zsolt, Magda, Carlito (Cristóbal Pinto), Kiko (Antonio Buíl) en Mama (Julieta Szönyi). Regisseur Corneliu Porumboiu neemt op die manier de tijd om ijzersterke personages naar voor te brengen. Dat is zo volledig het geval met Cristi, een niet-gehuwde eenzame politie-agent die van klassieke muziek houdt en een zeer hechte band heeft met zijn moeder. Ondertussen wordt Cristi in de gaten gehouden en gevolgd moet hij op zijn tellen passen om niet door de mand te vallen. De rol wordt fantastisch en ingetogen gebracht door Vlad Ivanov, die als personage wel niet echt affectie opwekt.

Ook Cristi’s verrassende nieuwe en zeer mooie vriendin Gilda, die in de macht is van de maffia, is een uitstekende persoonlijkheid, die door het verhaal heen een mooie ontwikkeling doormaakt. Dat ook die rol sterk overkomt, heeft natuurlijk ook alles te maken met het prachtige acteerwerk van Catrinel Marlon (ze zou niet misstaan in een James Bond film, net zoals destijds met Oekraïense model Olga Kurylenko in de James Bond film "Quantum of Solace (2008)"). In ieder geval vormen Vlad Ivanov en fotomodel Catrinel Marlon een fijn koppel als de gedoemde Cristi en femme fatale Gilda.

Ook alle andere ondersteunende personages zijn schitterend (zoals Rodica Lazar, die ik ook best een mooie vrouw vond), net zoals het acteerwerk. Ook de fraaie opnames op het eiland La Gomera mochten er wezen en ze deden me soms wat denken aan de landschappen uit diverse films van de Spaanse regisseur Jesús Franco, die ook gefilmd heeft op de Canarische eilanden. Buiten dat de film zich afspeelt op het eiland La Gomera en in de stad Boekarest, speelt het zich verder op het einde ook nog eventjes af in Singapore bij de bekende "Gardens by the Bay", waar Cristi en Gilda elkaar weer treffen en waarna de film is afgelopen.

"The Whistlers" is een fraaie Roemeense film, die je interesse van de eerste tot de laatste minuut weet beet te houden. Het verhaal is boeiend en vermakelijk en ook met de personages zit het over de gehele lijn goed, met natuurlijk als uitschieters Vlad Ivanov en Catrinel Marlon.

Matige thriller die in het eerste uur nog wel weet te boeien, maar Jezus zeg wat was de ontknoping slecht en achterlijk. Ook vond ik de politieagenten zo onnozel als maar wat en wat was in hemelsnaam de functie van politieagent Peter Hood (gespeeld door Wes Bentley) in het verhaal Het verhaal was opzicht best leuk gevonden maar de uitvoering was totaal ongeloofwaardig (zeker het laatste gedeelte). Van de cast deed eigenlijk alleen Amanda Seyfried het redelijk en gelukkig zie ik haar graag waardoor deze film nog enigszins te pruimen was. De rest van de cast was op zijn zachtst gezegd waardeloos.

Jezus wat een goede film was dit (zoiets verwacht je niet van regisseur Ben Affleck), echt een genot om te zien. De film was zeer boeiend en zat vol met wendingen (sommige waren te verwachten maar de laatste niet). Het einde was zeer sterk, naar mijn mening maakte hij de juiste beslissing ook al was de prijs erg hoog.

De hoofdrolspelers Casey Affleck en Ed Harris speelden meer dan prima. Vooral de eerste vond ik zeer sterk spelen. Een andere hoofdrolspeler Michelle Monaghan vond ik maar zeer matig spelen. Zoals hierboven al wordt gezegd kijkt ze alleen maar bezorgd en doet ze voor de rest weinig (ze is wel een leuke meid maar dat doet er niet toe). De andere bijrol spelers zoals Morgan Freeman, John Ashton en Amy Ryan (best een leuke vrouw, speelt ook in de serie The Office) deden het best aardig. De laatste vond ik het eigenlijk meer dan aardig doen.

Het zal me niet verbazen als deze film in de TOP 200 zou komen want daar hoort hij zeker in thuis. Dankzij Michelle Monaghan (ik irriteerde me een beetje aan haar) kan ik hem net niet de volle 5 punten geven.

Uitstekende Drama / Thriller (met vooral de nadruk op het laatste) met een verhaal welke goed in elkaar zit en zeker ook boeiend en spannend is.

Het verhaal mag dan wel soms wat traag of langdradig zijn, maar dat hoorde juist perfect bij de uitvoering van verhaal want op het moment dat je dacht hoe de vork in de steel zat kwam er weer een geweldige wending waarvan er een aantal inzitten. Sowieso zat de uitvoering van het hele verhaal goed en ook begrijpelijk in elkaar (ik vond het in ieder geval niet bepaalde clichématig). In heb dan ook in principe vanaf de eerste tot de laatste minuut geboeid (niet letterlijk dan ) zitten te kijken en stoorde me ook totaal niet aan de lange duur van de film waar ik normaal gesproken de laatste tijd niet meer zo goed tegen kan. Ik had eerlijk gezegd gehoopt dat de film nog iets langer zou duren, want het einde (wel ijzersterk) vond ik bepaald niet bevredigend. De cast in de vorm van Ben Affleck (in de rol van Nick) en de altijd fraaie Rosamund Pike (in de rol van Amy) doen het uitstekend en vooral de laatste zet een ijzersterke rol neer van een bitch die haar man letterlijk en figuurlijk naait. De overige cast doet het trouwens ook goed en verdienstelijk.

Jammer van het onbevredigend einde (wel weer origineel), want anders had ik de film misschien zelfs nog een halfje meer gegeven. Maar dit was in ieder geval wel weer een lekkere boeiende en spannende thriller om naar te kijken. Voor mij zeker ook één van de beste films van 2014.

Leuke en vooral een vermakelijke Actie / Misdaad, waarvan het verhaal draait om het stelen van 50 dure en zeldzame auto's binnen 1 nacht. Lukt dat niet dan wordt broertje Kip (verdienstelijk gespeeld door Giovanni Ribisi), die in de problemen is gekomen bij de crimineel Calitri (zijn passie met hout was wel geinig), van de gestopte autodief Memphis (leuk en goed gespeeld door Nicolas Cage) vermoordt. Wat dat betreft is het verhaal dus eenvoudig.

Het eenvoudige verhaal mag dan wel niet veel voorstellen, maar de uitvoering (inclusief de sfeer) ervan was leuk. In het eerste luchtige uur van het verhaal gebeurt er eigenlijk weinig, maar vanaf het moment (dus na een uur) dat men met een team begint met het stelen van de 50 dure en zeldzame auto's, kijkt het verhaal zich lekker weg t/m het einde en gebeurt er ook meer dan genoeg. De vele fraaie auto's waren mooi om te zien en hetzelfde geldt voor de indrukwekkende cast met o.a. Nicolas Cage (in de rol van Memphis Raines, die er met zijn team voor moet zorgen dat er 50 dure en zeldzame auto's binnen in nacht worden gestolen), Angelina Jolie (met een soort van dreadlocks kapel, in de rol van Sara 'Sway' Wayland, die ook min of meer de vriendin is van Memphis Raines), Robert Duvall (in de rol van Otto Halliwell, waar Memphis Raines vroeger mee/voor heeft gewerkt) en Delroy Lindo (in de rol van politierechercheur Roland Castlebeck, die graag Memphis Raines wilt oppakken). De cast deed het goed en leuk en m.b.t. dat laatste was Vinnie Jones (in de rol van de harde "The Sphinx", typische rol voor Vinnie Jones, die niet praat, m.u.v. op het einde) een leuke toevoeging.

Het verhaal kijkt zich ook lekker weg (duurt 110 minuten) en er gebeurt, zoals al eerder gezegd, meer dan genoeg en zeker in het laatste uur. De meeste actie ziet overigens in de laatste 20 minuten van het verhaal als Memphis Raines de laatste auto steelt (een fraaie "Shelby GT500" die hij Eleanor noemt, alle gestolen auto's worden overigens voorzien van een vrouwen naam) en daarbij op de hielen wordt gezeten door de politie, wat dan een fraaie en spannende achtervolgingsscène oplevert van 10 minuten. Het einde van het verhaal is misschien flauw en zeker ook voorspelbaar, maar was toch wel aardig.

Al met al gewoon een leuke en vermakelijke eenvoudige Actie / Misdaad film om eens gezien te hebben en dan vooral vanwege de indrukwekkende cast en natuurlijk ook de vele mooie auto's.

Toch wel een dertien in een dozijn B-film met een eveneens een dertien in een dozijn cast. Qua verhaal stelt het allemaal weinig voor en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Zeker het eerste gedeelte van het verhaal is best tenenkromend slecht. Na de verdwijning van de vervelende pubers Kaitlin en vooral haar beste vriendin Matty (gespeeld door de fraaie Gage Golightly) en de zoektocht die daarna volgt, wordt het gelukkig wat beter en weet de film ook nog een heel klein beetje te boeien. Maar eerlijk gezegd stelt het allemaal weinig voor en het einde is ook best flauw (wel niet onaardig).

P.S. wel leuk om Daphne Zuniga weer eens terug te zien.

Aardig Duits drama (nu natuurlijk weer actueel omdat het precies 20 jaar geleden was dat de DDR viel) met hier en daar wat komische noten en een goede rol van Daniel Brühl. De film duurt echter wat te lang waardoor er ook redelijk wat saaie stukken in zaten. Het einde was best mooi en ook goed.

Zeker het minste deel van de "Die Hard" reeks met eigenlijk ook een behoorlijk zoutloos en inspiratieloos verhaal. Verder is de film niet echt boeiend, spannend of verrassend. Qua vermaak is de film nog wel te doen en de actie scenes zagen er ook nog wel aardig uit. De cast stelt overigens zwaar teleur (zeker Jai Courtney als Jack McClane, oftewel de zoon) en enkel Bruce Willis is nog enigszins genietbaar (zijn opmerking "vader Gepetto" waarmee hij "Komarov" bedoelde was wel hilarisch ). De bad guy "Komarov" gespeeld door Sebastian Koch was sowieso een aanfluiting waarbij ik wel moet zeggen dat ik Sebastian Koch totaal niet herkende (ik zie het eigenlijk nu pas). Dat laatste geldt eigenlijk ook voor Mary Elizabeth Winstead als "Lucy". Al mat al was deze film als vermaak nog wel te doen maar van een "Die Hard" film verwacht je veel meer als eenvoudig vermaak !

Van deze vrij onbekende Drama film had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord en toevallig zag ik hem gisteren op de televisie op Film 1. Ondanks dat het verloop van het verhaal zeer voorspelbaar was, wist deze film me wel te vermaken en zeker ook te interesseren en dat laatste vooral m.b.t. de moderne oorlogsvoering via onbemande drone-aanvallen vanuit Amerika zelf. Ik vond dat in deze film ook best beangstigend realistisch weergegeven, waarbij piloten eigenlijk niet meer nodig zijn en drones bestuurd worden door personen die goed kunnen gamen. Deze moderne oorlogsvoering is natuurlijk goedkoop en kost jezelf geen slachtoffers, maar is natuurlijk wel laf.

In deze film draait het om majoor Thomas Egan (goed gespeeld door Ethan Hawke) die een voormalig straaljagerpiloot is uit Las Vegas (levert een aantal fraaie beelden op) en die niets liever wil doen dan blijven vliegen met straaljagers, maar nu de piloot is van een drone welke rondvliegt in Afghanistan en welke via een afstandsbediening vanuit Las Vegas in een container bestuurd wordt door hem. Twaalf uur per dag is het zijn werk en daarbij voert hij de opdrachten die hem opgedragen worden gewoon uit, maar veel plezier beleeft hij er niet aan (want hij wil liever vliegen in een straaljager) en de opdrachten die steeds meer extremer (veel onschuldige slachtoffers zoals vrouwen en kinderen) worden beginnen ook aan zijn geweten te knagen. Dat mede omdat hij het uiteindelijk is die de trekker overhaalt en ook omdat hij alles via de live beelden zeer gedetailleerd kan zien en volgen. Hij wordt daarbij bijgestaan door zijn vrouwelijke co-piloot Vera Suarez (goed gespeeld door de fraaie Zoë Kravitz), die sowieso emotioneel gezien nauwelijks kan omgaan met de opgedragen opdrachten en die ook gevoelens heeft voor hem. Dit zorgt ervoor dat de andere twaalf uur per dag bij zijn vrouw Molly (goed gespeeld door de fraaie January Jones) en zijn kinderen ook niet zonder slag en stoot verlopen en dat brengt hem ook in een lastig parket. Thomas Egan moet daarbij keuzes en beslissingen gaan maken en daar draait het dan om in dit verhaal.

Het verhaal zit best aardig in elkaar en weet ook zeker te boeien en levert regelmatig ook heftige en schokkende beelden (o.a. op de begrafenis) op van de drone aanvallen. Omdat het wel allemaal zeer voorspelbaar is en misschien ook wel zeer clichématig, weet je wel al snel hoe de film gaat eindigen. Maar al met al vond ik dit gewoon een vermakelijke Drama film om naar te kijken en is het zeker ook een interessante film m.b.t. de moderne oorlogsvoering. Het werd in deze film ook aangegeven, maar het is te hopen dat een aanval-drone nooit in handen komt van terroristen.

Het eerste gedeelte van de film was best goed en ook wel grappig. Maar in het 2e gedeelte wordt het allemaal te serieus en te sentimenteel waardoor de film wegzakt.

De opening was weer best komisch met de introductie stem en de daarbij behorende beelden van een huppelende half naakte vrouw door het landschap. De hele introductie was sowieso fraai en de weergave van de namen van o.a. de actrices/acteurs en crew op de kleurrijke brievenbussen was mooi en leuk gedaan.

Het verhaal heeft vooral als thema's hebzucht, jaloezie, bedrog en tovenarij (maffe rol van Haji). Het verhaal ontstaat uit de combinatie van een jonge zeer levendige ontevreden vrouw (Alaina Capri) die een relatie heeft met een veel oudere min of meer uitgebluste man (goede rol van Tom Howland). Het verhaal (wel cliché) keek zich best lekker weg (zitten overigens wel een paar saaie momenten in) en de uitvoering ervan was ook leuk gedaan. Uiteindelijk komt op het einde allemaal goed. Het laatste shot van de film met de huppelende Haji was overigens zeer fraai. De cast deed het overigens best wel leuk en de schoonheden Alaina Capri (zag er wederom zeer fraai uit) en Haji hebben al eens in een eerdere film van Russ Meyer meegespeeld. En het was zeker geen minpunt of ze wederom eens te zien.

P.S. Deze film deed me overigens een beetje denken aan de film "Texasville" uit 1990.