Opinions

Inderdaad een Horror / Drama film (lijkt op het eerste gezicht een film in de stijl van "The Texas Chain Saw Massacre (1974)") met veel gekrijs en gegil en dat komt op conto van de twee puberdochters, te weten Beth (Emilia Jones en Crystal Reed) en Vera (Taylor Hickson en Anastasia Phillips), van Pauline (Mylène Farmer), welke verhuizen naar een geërfde familiewoning. Beth is een gepassioneerd aspirant-horrorschrijfster, terwijl Vera vooral erg aan het puberen is. Op het moment dat ze het huis betreden slaat het onheil vrijwel meteen toe, als twee creeps (rijdend in een snoeptruck) het huis binnendringen en zich trachten te vergrijpen aan de dochters.

De opening (eerste 20 minuten) van het verhaal was best aardig, maar is tevens zeer clichématig met o.a. een opdringerige truck (deed me denken aan "Jeepers Creepers (2001)"), een afgelegen spookhuis (wel lekker sfeervol), een interieur vol enge poppen en openstaande deuren terwijl een seriemoordenaar actief is in de omgeving. Eigenlijk weet je dan al wat er gaat gebeuren (en dat gebeurt inderdaad ook heel snel) en wat dat betreft is dit zeker geen originele Horror / Drama film. Het enige wat nog enigszins verrassend is, is dat film speelt met de scheidslijn tussen fantasie en realiteit (waardoor niet alles is wat het lijkt) en dat werkt in het begin best goed.

De cast, welke eigenlijk beperkt is tot een handvol acteurs en vooral actrices, doet het opzicht best verdienstelijk maar het vele gekrijs en gegil van de dochters is geregeld behoorlijk irritant. Verder vond ik dat de film de nodige diepgang miste (zeker m.b.t. de twee seriemoordenaars). Een echt slechte film (duurt circa 80 minuten) is het zeker ook niet en er zitten in het tweede deel van het verhaal ook een aantal akelige en ongemakkelijke (seksueel misbruik / martelporno) scènes in, welke niet geschikt zijn voor iedereen om naar te kijken.

Al met al een Horror / Drama film, welke grotendeels trouw blijft aan de wetten van het horrorgenre en waardoor de film niet echt bijzonder is.

Leuke tussendoortje met goede rollen van Jennifer Garner en vooral Matthew McConaughey. Zitten overigens veel mooie vrouwen in en hoewel de film zeer voorspelbaar was, was het einde toch best aardig.

Typische John Carpenter film die me veel deed denken aan een aantal van zijn vorige klassiekers zoals "Assault on Precinct 13 (1976)", "Escape from New York (1981)" en "The Thing (1982)". Stop je die drie films in een blender, dan ontstaat deze leuke sfeervolle film.

Het verhaal mag dan misschien niet hoogstaand zijn (ik vond het persoonlijk wel heel leuk) en neigt misschien zelfs naar een B-film (ziet er soms wat goedkoop uit, maar ik vond dat juist wel goed passen bij deze film), maar het verhaal wist mij wel vanaf de eerste tot de laatste minuut te boeien en dat kwam vooral door de heerlijke uitvoering van het verhaal en de heerlijke sfeervolle en broeierige sfeer. Sowieso zit de opbouw van het verhaal goed in elkaar en wordt ook alles heel duidelijk uitgelegd. Dat laatste heeft men in de eerste 45 minuten heel leuk gedaan, want dan kan kun je min of meer per persoon (verhaal wisselt dan steeds naar een bepaalde persoon en vooral naar Natasha Henstridge en Jason Statham) het verhaal volgen. Daardoor kom je niet voor verassingen te staan en wordt juist alles duidelijk verklaard.

Buiten dat het verhaal goed en leuk in elkaar steekt, ziet het er visueel wel allemaal aardig uit (vooral de goedkope decors, aankleding en make-up), bevat de film ook de nodige harde actie (o.a. amputaties en onthoofdingen door een soort van frisbees) en vooral in het laatste gedeelte van het verhaal en zit er soms ook wat leuke humor in (komt vooral op conto van Duane Davis in de rol van de ietwat onnozele "Uno", maar ook door Jason Statham). Ook het regelmatig toepassen van stevige heavy metal muziek (vooral bij de actie) was leuk gedaan en dat hitste ook nog eens de sfeer verder op.

De sfeer is sowieso een sterk punt van deze film en dat komt mede omdat het verhaal maar in een klein gebied afspeelt en men geregeld met elkaar opgepropt zit in een gebouwtje. Ook bestaat de Martiaanse politie-eenheid (welke aankomt met een speciale trein om een gevaarlijke gevangene mee te nemen) uit een leuke groep personen die je niet zo één twee drie samen in een film zou verwachten zoals de fraaie Natasha Henstridge (in de hoofdrol van Luitenant Melanie Ballard die goed van zich afbijt en zeker ook haar mannetje staat), Jason Statham met haren (in de hoofdrol van Sergeant Jericho Butler die enorm geilt op Melanie Ballard, kan ik me ook wel voorstellen , maar ook zijn mannetje staat en dan wel met wapens) en Pam Grier (in de ol van commandant Helena Braddock). De laatste heeft overigens maar een beperkte rol in het verhaal. De gevaarlijke gevangene "Desolation Williams" die de Martiaanse politie-eenheid komt ophalen werd leuk gespeeld door Ice Cube. Ook de overige cast deed het gewoon leuk en verdienstelijk, maar die dienden vooral als voer voor de imponerende en fraai uitziende bezeten (door vrijgekomen geesten in de vorm van een rode gloed/mist) slechteriken.

Het einde vond ik overigens goed en leuk (dat Natasha Henstridge dan ook nog even in ondergoed te zien is, was natuurlijk mooi meegenomen) en al met al heb ik me gewoon goed vermaakt met deze typische John Carpenter film, die ook niet al te lang duurt (precies 90 minuten). Jammer dat deze film zo'n laag gemiddelde heeft (op IMDb overigens ook) en dat verdient hij in mijn ogen eigenlijk niet. Van mij krijgt hij in ieder geval een zeer ruime voldoende.

Best wel een aardige documentaire met veel interessante dingen over de Titanic en ook met veel zeer mooie beelden. Alleen jammer dat het min of meer aaneen gepraat wordt door de saaie Bill Paxton. Wat ik wel mooi vond was dat je beelden zag van de Titanic nu en vlak daarna het hetzelfde shot van hoe het er vroeger uitzag.

"Ghosts Of War" (bij het zien van de titel moest ik in eerste instantie denken aan het fraaie nummer "Ghosts Of War" van mijn favoriete metalband "Slayer") is best een spannende, enge en vermakelijke Horror / Oorlog film, die vol zit met schrikeffecten en die meer is dan alleen griezelig. De film is geregisseerd is door Eric Bress, die de eerste twee "Final Destination (2000)" films schreef en ook "The Butterfly Effect (2004)" schreef en regisseerde en daar heeft deze film gezien het einde wel iets van weg.

Het verhaal speelt zich af in 1944 in Frankrijk en de oorlog nadert zijn einde. Chris (Brenton Thwaites) leidt zijn mannen Butchie (Alan Ritchson), Eugene (Skylar Astin), Tappert (Kyle Gallner) en Kirk (Theo Rossi) naar hun volgende opdracht. Ze lossen een andere eenheid op die een Frans kasteel beschermen tegen nazibezetting. Ondanks dat het een makkelijke klus is, kunnen de mannen daar niet snel genoeg vertrekken, want binnen ontdekken ze een bovennatuurlijke vijand die vele malen angstaanjagender is dan elk gevaar op het slagveld.

"Ghosts of War" heeft me eigenlijk vanaf het begin weten te boeien en te vermaken (dat heb ik al snel als een film zich afspeelt gedurende de Tweede Wereldoorlog) en bij het begin moest ik zelfs qua hardheid even denken aan "Inglourious Basterds (2009)" van Quentin Tarantino. Want nadat ze een nazi-patrouille in een hinderlaag hebben gelokt, schiet één van hun een hulpeloze overlevende dood door het hoofd, snijdt een ander de gouden tanden uit een lijk en slaat iemand anders een andere hulpeloze overlevende dood door met een stuk metaal een aantal keren hard op het hoofd te slaan. Daarbij zien we ook Billy Zane in een cameo als één van de Duitsers, die tijdens een boksgevecht (waarbij Billy Zane aan de winnende hand is) met één van hun wordt doodgeschoten. Naderhand zien we Billy Zane overigens weer terug in het verhaal, maar dan in een andere rol.

Als ze eenmaal op hun bestemming zijn aangekomen, lijkt "Ghosts of War" te veranderen in een conventionele spookhuis-film. Er gebeuren meteen griezelige dingen, zoals het horen van vreemde geluiden en het zien van dingen (er gebeuren ook vreemde dingen, die uiteindelijk aanwijzingen blijken te zien voor de ontknoping) en uiteindelijk gaat het nog een stap verder. Zeker als één van hun een dagboek in het huis vindt en ontdekt dat er een gezin in huis was, te weten het gezin Helwig, die door de nazi's vermoord zijn toen ze het huis voor het eerst innamen. Ze verdronken de zoon in een bad, hingen de dochter op en staken de vader in brand en dat allemaal voordat ze de moeder op brute wijze vermoordden.

Verder zijn er verschillende effectieve schrikmomenten en ook is er een aanval van de Duitsers (die het kasteel weer proberen in te nemen) die uitloopt in een bovennatuurlijke strijd. Daarbij helpen de geesten hun een beetje tegen de Duitsers te vechten, en één van hun raakt daarbij ernstig gewond als hij op een granaat springt. Terwijl hij stervende is, zegt hij dat ze zich moeten herinneren, en dat dit niet echt is. Ik had geen idee wat dat betekende, maar ik wist wel dat het aan het einde van de film iets zou betekenen.

Daarna proberen ze het kasteel te verlaten, maar blijkt het kasteel hun niet te laten gaan (er wordt dan ook gezegd "Het laat ons niet gaan.") en lopen ze eigenlijk alleen maar in rondjes waarbij dingen zich herhalen, waarna ze besluiten terug te keren naar het kasteel. Daar vindt er nog een gevecht plaats met de geesten (wat er vooraf gebeurt was best spannend en creepy), waar na circa 75 minuten het verhaal opeens een zeer verrassende wending neemt. Het lijkt op een enorme slordige fout in het script. maar dat is het dus niet.

Ik zal niet op details ingaan en het bederven, maar de laatste onthulling knoeit echt met "Ghosts of War". Het is opzicht logisch en het past ook bij wat we tot nu toe hebben gezien, maar toch verandert het alles wat je voorheen gezien hebt. Ik had toen ook zoiets van "What the fuck !". Opzicht was het best origineel en zeer verrassend, maar ik vond het ook ietwat teleurstellend (ondanks dat het nog wat heftige beelden oplevert). Dat is jammer, want het grootste deel van de film is gewoon goed, mysterieus, sfeervol en creepy en het geeft een prettig gevoel van spanning en angst, die regelmatig onderbroken wordt door schrikeffecten en af en toe door uitbarstingen van bloed en geesten. De geesten zelf zien er van dichtbij best angstaanjagend uit (zeker de moeder), maar hun met de computer gemaakte speciale effecten oogden wel wat goedkoop.

Als je van Horror films houdt vol schrikeffecten en ook van Tweede Wereldoorlog films, dan is "Ghosts of War" zeker iets voor jou. Het verhaal is in het algemeen best goed en eerlijk gezegd was ik vanaf het begin verslaafd aan deze film en probeerde ik continue te raden wat er aan de hand was. De ontknoping is in ieder geval zeer verrassend en daar zal iedereen wel een eigen mening over hebben.

Typische jaren 80 kinder horror film. Draak van een verhaal, draak van een acteurs, draak van een horror effecten en een draak van een Ghoulies. Maar wel vermakelijk om eens een te zien.

Op deze vermakelijke film ben ik gekomen vanwege de "Top 300 Horrorfilms" georganiseerd door "alexspyforever" en deze film (die overigens niet in de "Top 300" terecht is gekomen) werd ingebracht door "wendyvortex". Toen ik de filmposter zag staan op "Letterboxd", had ik gelijk al zoiets van "Die moet ik zien", want de combinatie van moord, erotiek en de jaren 70 zie ik graag. De film staat betiteld als een Thriller / Horror film, maar persoonlijk vind ik Thriller / Erotiek film meer van toepassing, maar door een drietal brute moorden (op verschillende wijze) kan ik Horror wel begrijpen.

Langs de Venetiaanse haven vindt een dubbele moord plaats op een jong getrouwd stel, architect Fabio (Gianni Dei) wordt neergestoken met een schaar, terwijl zijn vrouw Flavia (Leonora Fani) verdrinkt in de haven. Het feit dat Flavia door de moordenaar uit het water werd getrokken, nadat ze verdronken was, intrigeert inspecteur Maigret De Pol (Jeff Blynn) en zijn assistent Maestrin (Eolo Capritti). Terwijl ze bekenden van het paar, zoals hoer Marzia (Mariangela Giordano), gaan onderzoeken, ontdekken ze al snel dat Fabio in feite een door seks geobsedeerde drugsverslaafde was, die alleen seksuele bevrediging kon bereiken door geweld en ziek voyeurisme. Tijdens het onderzoek begint Marzia dreigende telefoontjes te krijgen van een ex-geliefde en kort daarna wordt een reeks brute moorden in gang gezet.

"Giallo a Venezia" opent onmiddellijk met de aanblik van Fabio die een aantal keren in zijn kruis wordt gestoken en ook zie je Flavia in het water spartelen en een schijnbare dader, te weten Bruno Nielsen (Vassili Karis), die een goede vriend (eigenlijk meer) was van Flavia. Dit allemaal in circa 15 seconden, waarna je ze dood aan de kade ziet liggen en de politie aanwezig is met onderzoek. Vandaar begint Maigret De Pol (die eruit ziet als een combinatie van het muzikale duo "Hall & Oates") samen met Maestrin (een soort van Kojak) het onderzoek, waarbij ze in eerste instantie een oude man met een verrekijker ondervragen die zogenaamd niets heeft gezien (wat naderhand natuurlijk wel het geval blijkt te zien).

Het verhaal weet best te vermaken en te boeien (spannend wordt het wel nergens) en het wordt naarmate de tijd verstrijkt ook steeds beter en eigenlijk ook steeds grover. In de eerste 30 minuten worden vooral de hoofdrolspelers van het verhaal geïntroduceerd, namelijk inspecteur Maigret De Pol die constant hardgekookte eieren eet (hij heeft die meestal ook bij zich) en het vermoordde stel Fabio en Flavia. Ondanks dat het stel dood is, zie je ze regelmatig nog terug via flashbacks tijdens het onderzoek en zodoende kom je uiteindelijk ook te weten wie ze vermoord heeft en dat vond ik best verrassend.

De eerste keer dat je Fabio en Flavia via een flashback ziet is na circa 15 minuten tijdens de eerste ondervraging van Marzia (daarbij komen ook foto's ter sprake van een orgie waaraan Marzia deelnam en waarvan je naderhand nog heel eventjes beelden ziet), die een goede vriendin van Flavia was. Ze zitten dan op een boot, waarbij Fabio het fijn vindt als een man (de leek op de Belgische ex- voetbalkeeper Jean-Marie Pfaff) hun bekijkt als hij met Flavia zit te zoenen. Hij vindt dat zelfs zo fijn dat hij de man meer laat zien, namelijk de borsten, billen en de schaamstreek van Flavia, waarbij ze inmiddels de boot verlaten hebben en lopen door de steegjes van Venetië. Als Falvia doorheeft dat een andere man hun bekijkt, stopt ze ermee en gaan ze naar hun woning (Fabio speelt dan met een mossel alsof het een vagina is ). Daarna gaat Flavia volledig naakt in bed liggen en begint ze te vrijen met Fabio, maar hij stopt er snel mee en gaat dan naar erotische afbeeldingen in een boek kijken en ook neemt hij wat drugs. In de tussentijd masturbeert Flavia zich gedurende vijf minuten zelf en als Fabio daarna terugkomt slaat hij Flavia met een soort van zweep en neukt hij haar.

Na deze kennismaking met Fabio en Flavia komt de film pas echt op gang en zie je nog veel aparte erotiek scènes en vinden er ook een aantal brute moorden plaats, waarbij de moordenaar (die verliefd is op Marzia en jaloers is op degene die seks hebben met haar) steeds een zonnebril opheeft met spiegelglas, De eerste moord vindt plaats na circa 38 minuten en daarbij vermoordt de moordenaar de hoer Monia (Maria Mancini) door haar herhaaldelijk met een schaar in de vagina te steken Kort daarna zie je weer een flashback van Fabio en Flavia, waarbij Flavia de was aan het doen is en Fabio zit naar pornofoto's te kijken in een boekje. Hij raakt daarbij opgewonden (mede door de aanblik van Flavia die op haar hurken zit om de wasmachine te bedienen) en begint dan Flavia op harde wijze te neuken, die dat niet fijn vindt en ook niet wilt.

De zonet genoemde moord was natuurlijk al vrij brut, maar de twee moorden die daarna nog volgen zijn eigenlijk nog bruter. Zo schiet de moordenaar op een gegeven moment op een man, te weten Marco (Maurizio Streccioni), die zonet met Marzia heeft geneukt (werd best expliciet in beeld gebracht en daarbij zie je ook hoe Marco Marzia vingert, likt en neukt), waarna hij hem overgiet met benzine en in brand steekt. De man schreeuwt het uit van de pijn en als iemand het vuur komt doven (degene schiet ook op de moordenaar) blijkt hij nog niet dood te zijn.

Het derde en laatste slachtoffer dat hij maakt (daarna wordt hij namelijk opgepakt door Maigret en Maestrin en blijkt hij niet achter de moorden van Fabio en Flavia te ziiten) is Marzia waarop hij verliefd is. Vlak na de moord op de zonet genoemde man Marco, gaat hij naar haar woning en trekt hij haar badjas uit (ze is dan volledig naakt te zien) en begint hij haar te slaan tot ze bewusteloos is. Als ze weer bijkomt heeft hij haar volledig naakt vastgebonden (alleen haar mond is afgeplakt met witte tape) op de keukentafel en pakt hij een zaag en begint hij in haar rechterbeen te zagen, welke me deed denken aan de Horror film "Ginî Piggu 2: Chiniku no Hana (1985)", welke ik circa twee weken geleden heb gezien. Dat werd best bruut en expliciet in beeld gebracht, maar het meest hilarische volgt eigenlijk nog daarna. Want dan zie je op een gegeven moment de huishoudster haar woning binnenkomen en als ze dan de koelkast openmaakt, ziet ze daarin Marzia in stukken gezaagd (o.a. haar romp met hoofd) Misschien heeft Jeffrey Dahmer deze film ook gezien en heeft hij inspiratie opgedaan

Maar omdat de moordenaar, te weten de 25-jarige Andrea Caron (Michele Renzullo) die filosofie studeert, al na circa 75 minuten wordt opgepakt (hij bekend ook) en de film daarna nog circa 20 minuten duurt, weet je dat er iets niet klopt en dat hij waarschijnlijk niet achter de moorden van Fabio en Flavia zit. Maigret en Maestrin richten dan hun pijlen op Bruno Nielsen (o.a. via een bebloede schaar die in zijn woning ligt), maar die is het ook niet. Pas als Maigret de eerder genoemde man met de verrekijker gaat ondervragen na circa 85 minuten, kom je erachter hoe de vork in de steel zit en dat zie je weer via een flashback van Fabio en Flavia.

Flavia (die dan rondloopt in een geel jurkje met witte schoenen) kan er namelijk niet meer tegen dat Fabio haar misbruikt voor zijn zieke seksuele fantasieën (zo gaat hij samen met haar naar een bioscoop en vrijt hij met haar en vindt hij het leuk dat een man naast hun naar hun kijkt en zelfs Flavia aanraakt, waarna de man zijn penis uit zijn broek haalt en begint te masturberen. Ook komt een keer een 17-jarige boodschappenjongen boodschappen afleveren, Flavia zegt dan "17- Already a man !", waarbij Flavia alleen een roze nachtjapon losjes aanheeft en waarbij Fabio stiekem op afstand toekijkt. Flavia laat de jongen dan haar volledige naakte lichaam zien en haalt daarna zijn penis uit de broek en speelt er eventjes mee. De jongen mag dan ook nog eventjes haar borsten aanraken, waarna ze hem wegstuurt. Fabio is daar niet blij mee en zegt dan tegen haar "You're a bitch") en zegt dan tegen hem als ze bij de haven zijn:

"You're sick. You need help ! You know yourself that something is wrong with you, Fabio."

Waarop Fabio o.a. antwoord:

"Well, I'll seek medical help. But first, you have to do something !"

En dat houdt in dat Flavia eerst nog met twee mannen (die tegen haar zeggen "Well, honey ? How much ?" waarop Flavia zegt "10.000 lire !") moet neuken, terwijl Fabio stiekem op afstand toekijkt. Dat loopt echter een beetje uit de hand, want de twee mannen verkrachten Flavia min of meer op harde wijze en dat vindt ze niet bepaald fijn (er wordt dan ook gezegd "Hold still, bitch !" en "I don't want that. You pigs !" en "That hurts !"). Fabio helpt haar echter niet (hij vindt het juist zeer opwindend om te zien) en als de twee mannen vertrekken grijpt Fabio Flavia en begint hij haar te neuken en dan slaan bij Flavia begrijpelijk de stoppen door, waarna ze een schaar uit haar handtas neemt en Fabio via zijn kruis doodsteekt. Ze verdrinkt zich daarna zelf in de haven waarbij Bruno Nielsen haar nog probeert te reden en uit het water haalt, maar dat is helaas te laat. Bruno Nielsen pakt daarna nog de schaar op, waarna de film is afgelopen.

De cast deed het eigenlijk best leuk en verdienstelijk en vooral Jeff Blynn met zijn eieren, hoewel hij eigenlijk niet meer doet dan personen ondervragen. Verder vond ik Leonora Fani en Mariangela Giordano mooie vrouwen om naar te kijken en dat ze natuurlijk regelmatig volledig naakt zijn te bewonderen (vooral Leonora Fani) is natuurlijk mooi meegenomen. Over "mooi" gesproken, Venetië is normaal gesproken een mooie en sfeervolle stad, maar in deze film vond ik het er allemaal louche en leeg uitzien en zou het ook gewoon een andere havenstad kunnen zijn.

Maar al met al heb ik me gewoon goed vermaakt met deze Thriller / Erotiek film en dat eigenlijk vanaf de eerste tot de laatste minuut (de film wordt ook steeds leuker naarmate het verhaal vordert). Voor zowel de Horror liefhebber als de Erotiek liefhebber (of zelfs beiden zoals in mijn geval) valt er genoeg plezier te beleven aan deze Italiaanse film, die niet voor iedereen is weggelegd zoals "goongumpa" dat hierboven mooi zegt met de woorden "voer voor de psychopaten en geperverteerden onder ons."

Inderdaad een goede en ook wel spannende thriller met een verrassend eind (wat wel meestal is in dit soort films, maar ik zag hem niet aankomen dus hij was geslaagd). Het einde vond ik zelfs onroerend. Cate Blanchett speelde zeer goed en Keanu Reeves als slechterik deed het ook best aardig. Giovanni Ribisi speelde trouwens ook een zeer goede bijrol.

Waarom deze film ook als Horror betiteld is slaat wel nergens op want dit is dus totaal geen horror.

Waar ging deze film in hemelsnaam over ? Het verhaal was zo wazig als maar wat en ging nergens naartoe en de film had niet eens een fatsoenlijk einde. En waar sloeg in godsnaam dat gedoe met die zwerver op

De film staat betiteld als een komedie/romantiek. Maar echt veel te lachen viel er niet en romantisch vond ik het al helemaal niet. Het had meer iets weg van een drama maar eerlijk gezegd had het nergens betrekking op.

De film trok mijn aandacht vanwege Zooey Deschanel welke ik een mooie en leuke actrice vindt (vooral het eerste). Daarom heb ik deze film ook gekeken. Maar eerlijk gezegd had ik deze film beter niet kunnen kijken want het sloeg werkelijk allemaal nergens op.

P.S. het enige goede aan deze film was John Goodman.

In 1973 vielen "The Stooges" na 3 albums letterlijk uit elkaar. Hun muziek werd bestempeld als bizar, krankzinnig, smakeloos, kwetsend, decadent, subliterair, amateuristisch, fantasieloos en kinderachtig. 40 jaar later behoren ze tot de meest invloedrijke bands uit de rock-'n-roll historie. In 1973 werden ze echter verguisd.

De Amerikaanse rockband "The Stooges", opgericht in 1967. kan ik vooral van het nummer "I Wanna Be Your Dog" (krijg je overigens op het einde op een fraaie manier helemaal te horen, begeleidt met verschillende beelden en foto's van "The Stooges") en dat omdat dit nummer gecoverd (met een andere tekst) is geworden door mijn favoriete band "Slayer" en het nummer heet dan ook net iets anders, namelijk "I'm Gonna Be Your God (I Wanna Be Your Dog)". Beide uitvoeringen zijn gewoon gaaf, of zoals Iggy Pop het zou zeggen "Cool".

Persoonlijk kan ik "The Stooges" nauwelijks (bestonden in hun origine bezetting ook maar kort, namelijk van 1967 t/m 1973 en de periode heb ik zelf ook maar 2 jaar meegemaakt) en buiten het eerder genoemde nummer van hun, kan ik verder nog hun nummer "No Fun" en dat is het dan ook. Maar opzicht vond ik "The Stooges" altijd wel interessant en dat kwam vooral door hun charismatische frontman Iggy Pop, die er geweldig doorleefd uitziet (mede te danken aan zijn drugsgebruik) en waarvan ik het knap vindt dat hij nog in leven is, terwijl de overige drie originele bandlanden inmiddels al dood zijn. Deze Documentaire / Muziek film is ook opgedragen aan de overleden bandleden van "The Stooges" namelijk:

Steve Mackay (Saxofonist) 1949 - 2015, gestorven aan bloedvergiftiging;

David Alexander (Bassist) 1947 - 1975, gestorven aan een longoedeem.

Ron Asheton (Gitarist) 1948 - 2009, gestorven aan een hartaanval;

Scott Asheton (Drummer) 1949 - 2014, gestorven aan een hartaanval.

Scott Asheton komt overigens ook aan het woord in deze documentaire en hetzelfde geldt voor Steve Mackay en dat komt omdat deze documentaire gedeeltelijk is gemaakt toen beiden nog leefden. De documentaire is opzicht best aardig (vooral dankzij de geschiedenis en de vele anekdotes, waaronder eentje over John Wayne) om te zien en te horen (o.a. natuurlijk door de muziek) en daarin komen vooral Iggy Pop (Zanger) en James Williamson (Gitarist) aan het woord en dat is natuurlijk logisch, omdat zij wel nog in leven zijn. James Williamson maakte overigens geen deel uit van de originele bezetting (bestond uit vier personen), maar hij speelde in de periode 1967 t/m 1973 (vanaf 1970 als tweede gitarist) wel mee met "The Stooges". Nadat de band ermee stopte (beter gezegd, ze moesten stoppen omdat niemand hun meer wilde), ging hij verder in de elektronica en computertechniek en nadat Ron Asheton overleed in 2009, werd hij gevraagd om gitarist te worden van "The Stooges". Buiten de al eerder genoemde bandleden, komen ook nog andere personen aan het woord zoals Katy Asheton, die het zusje was van de broers Ron (komt via oud beeldmateriaal natuurlijk ook aan bod) en Scott Asheton.

In deze documentaire zien we vooral veel oude beelden en foto's van "The Stooges" en horen we veel anekdotes over "The Stooges", verteld door vooral Iggy Pop (zittend in een stoel met blote voeten), en hier en daar heeft men ook wat animaties toegevoegd, die niet veel toevoegen, maar het animatiefilmpje met de vrachtwagen (waarin Scott Asheton rondrijdt met muziekapparatuur) van 3,50 meter hoog, welke tegen een viaduct aan knalt (doorrijhoogte van 3,20 meter), was wel geinig. Ik vond ik het verder grappig dat tijdens een interview van Iggy Pop aan hem wordt gevraagd "Hebben jullie iemand beïnvloed ?", waarop Iggy dan zegt "Ik denk dat ik heb heb bijgedragen aan het uitroeien van de jaren 60" Uiteraard krijgen we ook muziek te horen van "The Stooges", via stukjes geluid en beeldmateriaal.

Al met al een aardige 105 minuten durende respectvolle Documentaire / Muziek film over "The Stooges" om eens gezien te hebben en meer zeker ook niet, want daarvoor is hij eigenlijk te braafjes, terwijl "The Stooges" vroeger zeker niet braafjes waren.

P.S. wat ook wel geinig was, is dat Iggy Pop vroeger een drummer was, maar dat hij het uiteindelijk zat was om de hele tijd tegens iemands kont aan te kijken en hij noemt dat zelfs "de vloek van de drummer"

Deze korte durende Japanse Horror film (een snuff-film), maakte waarschijnlijk in de jaren 80 indruk, maar nu niet meer. Het blijft natuurlijk wel een brut en goor filmpje, maar het verhaal kon me nauwelijks boeien en vermaken en het is eigenlijk ook een verhaal van niets. De film wordt gepresenteerd als een hervertelling van een vermeende videoband die is verzonden door een geobsedeerde fan die vrouwen op tape / video vastlegt en vermoordt. Oftewel we hebben te maken met een snuff-film.

De film begint met een vreemdeling die op jacht is naar een vrouwelijk slachtoffer, hij achtervolgt het slachtoffer, grijpt haar en verdoofd haar en brengt haar vervolgens naar zijn martelkamer. Namen worden niet genoemd en dat is ook niet nodig, want het gaat puur om een moordenaar (Hiroshi Tamura) en een slachtoffer (Kirara Yûgao) en de martelsessie. Het verhaal speelt zich grotendeels (op de 4-minuten durende inleiding na dan) af in de kamer van de moordenaar waar hij zijn gereedschappen en martelwerktuigen (die je in iedere bouwmarkt kunt kopen) bewaart. Het slachtoffer ligt in de kamer vastgebonden (handen en voeten) op bed en heeft een doek in haar mond zodat ze niet kan praten en schreeuwen.

Nadat het slachtoffer ontwaakt, hoort ze het slijpen van een mes en ziet ze de moordenaar handschoenen aantrekken. De moordenaar pakt dan een kip en zegt tegen haar:

"Look ! This is your fate !".

Waarna hij de kip onthoofd en daarna verdoofd (spuit iets in haar, waardoor ze volledige gevoelloos is en dus geen pijn zal voelen) hij de vrouw, waarna hij haar uitkleedt. Naakt zul je het slachtoffer echter nooit zien, want de minimale kleding die ze nog draagt naar het uitkleden is een rode slip en BH en hij legt daarna ook een wit laken over haar lichaam. Wat volgt is de langzame marteling van deze jonge vrouw, waarbij al haar lichaamsdelen worden geamputeerd en dit tot de uiteindelijk dood van het slachtoffer door onthoofding.

De titelnaam van de film verwijst overigens naar de moordenaar die een bloemist is. De moordenaar is een vreemde bleke man met een wit gezicht, lippenstift op en hij draagt een zwarte samoeraihelm. Zijn tanden ontbreken half en zijn vervallen en dat vond ik eigenlijk nog het smerigste in deze film. Hij spreekt de camera aan op een paar rare poëtische manieren en vertelt dan over bloeiende bloemen en andere onzin (soms ontbreekt de Engelse vertaling).

Nadat hij het slachtoffer gedrogeerd heeft met een spuit (hij likt dan ook nog een druppel bloed van haar op, waar hij de spuit heeft ingebracht, namelijk in haar been), amputeert hij zorgvuldig elke hand met een mes en gaat hij daarna verder met haar armen (tot de schouder) met een mes en hamer en beitel, haar benen (tot de knieen) met een zaag, snijdt hij haar buik open (haalt de darmen eruit en de vrouw kotst dan bloed) met een mes en als laatste onthoofd hij haar met een samoeraizwaard. Het wordt allemaal zeer gedetailleerd in beeld gebracht en in de scènes waarbij hij de handen amputeert, moeten deze daarna losgewrikt worden als spinnen die zich aan een tak vastklampen.

De manier van filmen oogst best realistisch (zeker voor die tijd). Hoewel we uit de opnames kunnen opmaken dat dit "slechts" rekwisieten zijn, is het realisme van de lichaamsdelen en de weefsels voldoende om iedereen te overtuigen en de afkeer ervan te laten voelen. Er zijn camera-close-ups zodat je ziet dat elke zenuw, botfragment en ader op een langzame primitieve barbaarse manier wordt doorgesneden. Bij echte snijwonden als deze zou het bloed overvloedig naar buiten spuiten, maar dat is hier dus niet het geval.

Na de onthoofding (na circa 30 minuten) van het slachtoffer is de film overigens nog niet afgelopen, want hij voelt dan nog de behoefte om haar ogen te verwijderen (met een lepel) en om eraan te likken en te zuigen. Daarna rookt hij rustig een sigaretje en kom je nog te weten dat zij niet zijn eerste slachtoffer is, want daarna krijg je nog een rondleiding te zien door zijn verzameling lichaamsdelen en dat met lijken, maden, wormen en bloemist voorwerpen.

Daarna is de film afgelopen en krijg je nog wat tekst te lezen, waarbij o.a. wordt aangegeven dat het waarschijnlijk om twee daders gaat (de moordenaar en degene die het gefilmd heeft) en dat de politie bezig is met een onderzoek en ook zie je de moordenaar een nieuw vrouwelijk slachtoffer achtervolgen.

Hoewel ik een liefhebber ben van Horror films en het voor mij ook zo grof mogelijk mag zijn, maakte deze korte Horror film geen indruk op mij en dat komt mede omdat het slachtoffer verdoofd werd en dus niets voelde en ook niet schreeuwde van de pijn, waardoor het amputeren meer aanvoelde als een slager die bezig is om zijn dode dieren in stukken te hakken. Wil je een betere en pijnlijkere martelfilm zien, dan adviseer ik je om "Daddy's Little Girl (2012)" te bekijken en ook "Gurotesuku (2009)" is een aanrader en deze is zelfs ook van Japanse makelij.

Beetje flauw maar wel aardig om eens gezien te hebben. Van de cast deed Timothy Olyphant het goed en waren de dames het aankijken meer dan waard.

Het is natuurlijk triest dat zoiets gebeurt is maar zulke trieste dingen gebeuren hedendaags nog en misschien nog erger (zeker in die geflipte moslim landen zoals Iran).

Dan over de film, deze vond ik zeer zwak. De film pakte me totaal niet en echt onroerend vond ik het ook niet. Het meisje werd heel bruut behandeld maar ze hebben het zo slecht verfilmd dat het me weinig deed. De vrouw die de brute handeling verrichte vond ik echt waardeloos presteren. Ze was net een zombie, zo zag ze er ook trouwens uit.

Mijn eerste film in 2017 en ik moet zeggen dat ik dit wel een aardige psychologische Mystery / Thriller vond, die qua opbouw wel wat chaotisch in elkaar steekt en dat komt o.a. door het alcohol gebruik van Rachel en de vele tijdsprongen in het verhaal. Ik ben deze film volledig open ingegaan en in het begin had ik zoiets van "Waar gaat dit nu eigenlijk over", maar na circa 30 minuten wordt het duidelijk dat het in eerste instantie om een vermissing draait, welke daarna verandert naar moord.

In dit verhaal draait het om de aan alcohol gescheiden vrouw Rachel (gespeeld door Emily Blunt), die dagelijks met de trein reist naar Manhattan en die daarbij ook langs haar oude huis (waar ze vroeger dus woonde) komt, waarin haar ex-man Tom (gespeeld door Justin Theroux) woont. Deze Tom is nu inmiddels getrouwd met Anna (gespeeld door Rebecca Ferguson), die ook een kind heeft. Voor deze Anna werkte Rachel (die ook altijd een kinderwens heeft gehad) vroeger als kinderoppas, omdat Anna vrijwilligerswerk deed. Een paar huizen naast het oude huis woont de zekere Megan (gespeeld door Haley Bennett) die ogenschijnlijk een liefdevolle verhouding heeft met haar man Scott Hipwell (gespeeld door Luke Evans) en Rachel kijkt daar graag naar vanuit de trein, omdat ze ook graag zo'n soort relatie had willen hebben. Maar op een dag ziet Rachel iets vreemds vanuit de trein, want ze ziet Megan kussen met een andere man en vlak daarna raakt deze Megan ook nog eens vermist en wordt ze later zelfs vermoord teruggevonden in een bos en raakt Rachel daarbij ook bij betrokken, omdat ze denkt dat de andere man daarachter zit, maar volgens de politie is ze zelf ook een verdachte.

Hoewel het verhaal zeker weet te boeien en eigenlijk ook wel aardig in elkaar steekt (je moet in ieder geval niet te snel afhaken), zit het wel verwarrend in elkaar door o.a. het alcohol gebruik van Rachel, door de vele tijdsprongen, de verschillende verhoudingen tussen vooral Rachel, Tom, Anna en Megan en ook wat deze personen in het verleden allemaal hebben meegemaakt en de waarheid daarbij is soms zelfs anders dan de aan de alcohol verslaafde Megan denkt. Zo heeft Megan altijd gedacht dat zij schuldig was aan de breuk tussen haar en haar ex-man Tom, maar in werkelijkheid was het Tom (die zijn lul niet in zijn broek kan houden en het graag doet met allerlei vrouwen) die Rachel slecht behandelde en hij liet haar ook waardeloos voelen en gaf haar ook overal de schuld van. Daardoor is Megan uiteindelijk ook in verval geraakt en gaan drinken.

Omdat er in het verhaal best veel wendingen zitten, is het in eerste instantie niet echt duidelijk wie de dader is (althans, dat was bij mij het geval) en dat wordt pas in het laatste gedeelte van het verhaal duidelijk. Het was namelijk Tom die een affaire had met Megan en die ruzie krijgt met haar, omdat ze aangeeft dat ze zwanger is en Tom daar niets mee te maken wilt hebben en die aangeeft dat als duidelijk is dat hij de vader is, dat ze dan maar een abortus moet laten uitvoeren. Megan wilt daar echter niets van weten (omdat ze in het verleden al eens een kind heeft verloren door haar schuld), waardoor er ruzie ontstaat, waarbij Tom haar dan duwt en waardoor ze haar hoofd dan tegen een rots stoot. Als ze daarbij op de grond valt, schopt Tom haar een aantal keren in het gezicht, waarna hij haar uiteindelijke doodslaat met een steen. Het einde van het verhaal, vond ik best goed en is ook best grof, want de dader wordt uiteindelijk door Rachel gedood met een kurkentrekker, die Anna (die inmiddels weet dat haar man een affaire heeft met Megan) daarna nog eens wat extra aandraait.

De cast doet het eigenlijk best verdienstelijk en vooral natuurlijk hoofdrolspeelster Emily Blunt in de rol van Rachel, maar ook de voor mij vrij onbekenden vrouwen Haley Bennett (in de rol van Megan) en Rebecca Ferguson (in de rol van Anna) deden het verdienstelijk en zij waren natuurlijk ook nog eens mooie vrouwen om naar te kijken. Van Haley Bennett is zelfs wat bloot te zien De vrouwen deden het eerlijk gezegd ook beter dan de mannen, die vooral ook min of meer op het tweede plan staan in dit verhaal, maar zeker ook voldoende aandacht krijgen zoals natuurlijk Justin Theroux (in de rol van Tom) en Luke Evans (in de rol van Tom), maar ook Edgar Ramírez (in de rol van psychiater Dr. Kamal Abdic, waarbij Megan bij in behandeling is. Hij is ook de man die Megan kuste en wat Rachel zag vanuit de trein).

Al met al een aardige Mystery / Thriller film, die in eerste instantie wel verwarrend in elkaar steekt (komt dus o.a. door het alcohol gebruik van Rachel), maar dat wordt op het einde wel allemaal opgehelderd.

Weliswaar de zoveelste Drama / Horror film welke om zombies draait, maar toch wist deze film me wel te boeien en te vermaken en het is zelfs wat vernieuwend, want het draait in deze film namelijk om een steeds intelligentere wordende generatie aan jonge zombies (zeg maar gerust kinderen) die de wereld langzaam overnemen en aangeven dat er geen toekomst meer is voor de mens op deze wereld.

Het verhaal speelt zich dit keer af in Engeland en dan zowel buiten Londen (eerste 60 minuten van het verhaal), als in Londen (laatste 45 minuten van het verhaal) en het draait in dit verhaal om de tienjarige Melanie, die een tweede generatie (deels "hongerig" en deels menselijk) zombie is en die samen met een 6-tal personen de streng bewaakte basis (waar de tweede generatie jonge zombies wordt bestudeerd) moeten ontvluchten, wanneer deze aangevallen en overlopen wordt door hongerige zombies. Eén van deze 6 personen is juffrouw Helen Justineau (gespeeld door Gemma Arterton), die de favoriete lerares is van Melanie en die veel voor elkaar voelen en een ander is dokter Caroline Caldwell, die Melanie wil gebruiken om er een synthetisch vaccin van te maken, die de mensen moet beschermen tegen de zombie besmetting. Maar Melanie heeft haar eigen wil en is ook behoorlijk intelligent en de vraag is dan ook of zij de sleutel is tot een remedie voor de zombie plaag, die het bestaan van het menselijke ras (bijna uitgestorven) ernstig bedreigt !

Het verhaal zit opzicht best goed in elkaar (zeker qua opbouw) en weet zowel te boeien als te vermaken en is op bepaalde momenten ook wat spannend. Qua Horror valt het misschien wat tegen, want als de zombies aanvallen is er eigenlijk geen goor te zien en de zombie aanvallen moet je dan ook vooral beschouwen als actie. Toch zit er ook wat goor in en dat komt vooral op conto van Melanie als zij hongerig wordt en dan een dier opeet zoals een kat en een duif (smaakvol in beeld gebracht) en in het begin van het verhaal ook een kommetje met wormen, wat zij als voedsel krijgt in de basis. Deze film moet het dan ook niet echt hebben van de Horror, maar meer van het verhaal, de continue dreigende sfeer en de spanning en daarin is deze film zeker wel geslaagd. Want het verhaal is leuk gevonden, het apocalyptisch Londen werd regelmatig fraai (zeker de groot opnames daarvan) en sfeervol in beeld gebracht en de zombies (aardig in de make-up gezet) waren zeker ook dreigend, ook al stond de eerste generatie aan zombies vooral in standby mode (maar dat gaf juist extra dreiging).

Hoewel ik het einde best aardig vond (verspreiding van de zombie besmetting via de lucht, via een gigantische boom welke is ontstaan uit de kadavers van zombies en welke is voorzien van een soort van keiharde dennenappels die opengaan door hitte en die dus door Melanie in vuur wordt gezet), vond ik het aan de andere kant ook best flauw en clichématig, want het is het zoveelste einde van een zombie film, met een slecht einde (althans voor de mensheid). Het was daarbij wel leuk dat de rollen nu omgedraaid zijn, want voorheen gaf juffrouw Helen Justineau les aan gevangen genomen jonge zombies en nu geeft ze les aan jonge zombies, waarbij ze min of meer zelf is gevangen (opgesloten een in mobiele testlaboratorium, die ze niet kan verlaten vanwege de besmette lucht).

Qua cast is deze Drama / Horror film best bijzonder, omdat zowel de bekende vrouwen Gemma Arterton (in de rol van juffrouw Helen Justineau, die zich zeer bekommerd over Melanie en andersom is dat ook het geval) en Glenn Close (in de rol van de kille dokter Dr. Caroline Caldwell, die van Melanie zo snel mogelijk een vaccin wilt laten maken) erin meespelen, waarbij ik de eerste altijd wel een mooie vrouw heb gevonden. De cast is qua hoofdrolspelers wel beperkt, want het draait in dit verhaal vooral om een 5-tal personen (er ontsnappen weliswaar een 6-tal personen uit de basis, maar eentje daarvan gaat al vrij snel dood) en dat zijn buiten de twee eerder genoemde vrouwen natuurlijk nog Sennia Nanua (in de rol van de deels "hongerige" en deels menselijke Melanie) en verder nog Paddy Considine (in de rol van sergeant Eddie Parks, die het in eerste instantie niet zo heeft op Melanie, maar haar later wel kan waarderen) en Fisayo Akinade (in de rol van soldaat Kieran Gallagher, die o.a. op het einde van het verhaal op verkenning wordt gestuurd om voedsel te vinden in Londen en daarbij een supermarkt betreed en dan begint te bladeren in een seksboekje In die supermarkt wordt hij overigens in de val gelokt door een groepje tweede generatie jonge zombies).

De cast doet het overigens goed en vooral Sennia Nanua in de rol van Melanie speelt sterk en overtuigend. Ik vond het overigens ook wel leuk bedacht dat men haar regelmatig op verkenning liet gaan in Londen, omdat de zombies haar toch niets deden. Ze mag ook vrij rondlopen tussen de mensen, maar ter bescherming voor de mensen (zodat ze die niet kan bijten als ze honger krijgt), moet ze dan wel een anti-bijt masker (een soort van "Hannibal Lecter" masker) dragen.

Al met al toch weer een aardige Drama / Horror film welke draait om zombies en ondanks dat dit de zoveelste film is in het zombie genre, wist deze film me toch te boeien en vermaken van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 105 minuten).

"The Girl" is voor de liefhebbers van Alfred Hitchcock zeker de moeite waard (het verhaal geeft wel een te beperkt beeld van de werkelijkheid), al was het alleen al vanwege de vele knipogen naar het werk van de meester.

"The Girl" verhaalt wat actrice Tippi Hedren destijds tijdens het maken van de filmklassieker "The Birds (1963)" naar eigen zeggen heeft moeten doorstaan met Alfred Hitchcock, waarbij ze indringend in beeld wordt gebracht door de mooie Sienna Miller en met Toby Jones als de geobsedeerde cineast.

Toby Jones doet het goed in de huid van de legendarische regisseur Alfred Hitchcock (als seksueel gefrustreerde tiran), maar had de pech dat Anthony Hopkins de filmische grootmeester in hetzelfde jaar gestalte gaf in de bioscoopfilm "Hitchcock (2012)", die zich richt op de totstandkoming van Hitchcocks andere meesterwerk "Psycho (1960)".

Al al met best een vermakelijke Drama televisiefilm, welke zich lekker wegkijkt vanwege het goede spel van de twee hoofdrolspelers, te weten Sienna Miller en Toby Jones (die qua uiterlijk wel niet echt lijkt op Alfred Hitchcock, maar hij overtuigt toch dankzij zijn perfecte stembeheersing), en met circa 90 minuten duurt de film ook niet al te lang.

Opzicht best een interessant drama die ook nog eens zeer realistisch oogt. Het verhaal zit best aardig in elkaar en callgirl Christine Brown (best goed gespeeld door porno-actrice Sasha Grey) had haar leventje (ze had een vaste vriend en ook goede vermogende klanten) best aardig voor elkaar totdat ze een foutieve keuze maakt waardoor haar luxe leventje plotsklaps verandert (o.a. haar vriend die haar dumpt) in negatieve zin. De keuze die ze maakte kon ik persoonlijk ook niet echt begrijpen en haar vriend had haar daar ook nog voor gewaarschuwd. Nu kun ze alleen nog de gevolgen daarvan accepteren, maar haar goede leventje zoals ze die had voor haar keuze was min of meer voorbij. Het was overigens wel geweldig dat die vieze vent met zijn forum (beloofde haar de gouden regenboog) op het einde een vernietigend stuk over haar schreef wat grote gevolgen moet hebben gehad voor haar klandizie. Al met al best een aardige film om eens gezien te hebben.

P.S. Voor de fraaie Sasha Grey moet deze film ook wel een bijzondere ervaring zijn geweest want ze wordt nu betaald voor een film waarin er geen paal in haar kont zit of waarin haar gezicht niet onder de smurrie zit.

Niet meer dan een dertien in een dozijn horrorfilm (een pure slasher), die vanwege de fraaie vrouwen (velen ook bloot te bewonderen) en de laatste 30 minuten nog het kijken waard is.

De film begint nog wel leuk en aardig met de twee meisjes die een ietwat corpulente jongen (waar het verhaal ook om draait) plagen. Daarna wordt het helaas bijna een uur lang een saaie en flauwe bedoeling (alleen de blote vrouwen zijn dan interessant), waarna de film opeens omslaat naar een soort van Michael Myers (Halloween) einde en dat gedurende 30 minuten lang. Dat gedeelte was nog wel aardig en de gestoorde fan "Loverboy" (gespeeld door Slaine) ging soms lekker bruut te keer zoals Michael Myers dat ook altijd deed. Sterker nog, sommige elementen heeft men zelfs letterlijk uit de Halloween films overgenomen zoals het gedeelte in de sauna, het dragen van een masker en het eigenlijk niet praten van de moordenaar. De vrij onbekende cast is net zoals de film dertien in een dozijn, waarbij hoofdrolspeelster Ali Cobrin (in de rol van Kylie Atkins) er wel wezen mocht. Helaas is zij wel niet bloot te bewonderen en wil je haar toch eens bloot zien, dan moet je kijken naar de komische film "American Reunion (2012)".

Al met al niet meer dan leuk om eens gezien te hebben.

Heeft inderdaad wat weg van "Baise-Moi", maar waar die film choquerend, grof en erg seksistisch was en men ook alles eigenlijk expliciet liet zien daarentegen is deze film vrij braafjes (alleen de amputatie scene was wel aardig maar dat had ook explicieter en langer gekund) en is er nauwelijks iets te zien. Het verhaal stelt weinig voor en is ook regelmatig zeer saai. Het duurt ook enorm lang voordat er echt iets gebeurt. Beide hoofdrolspeelsters te weten Nicole LaLiberte en Danielle Panabaker (fraaie benen en mooie schoenen) zien er fraai uit maar goed acteren kunnen ze helaas niet. Al met al was dit best een teleurstellende film die absoluut niet kan tippen aan "Baise-Moi" en dat was ook niet eens een echt geweldige film.

De titel zegt het eigenlijk al en daar draaide deze film ook om. Geen slecht concept natuurlijk Omdat de film natuurlijk zeer gedateerd is, is het natuurlijk wel allemaal preuts. Een hoogvlieger is deze film zeker niet en ook deze film bevatte wederom de typische Elvis Presley elementen namelijk vrolijke cliché film, fraaie decors en omgevingen en leuke liedjes.

Deze inktzwarte Komedie als ook Meeslepende thriller, weet zowel te vermaken, ontroeren en ontregelen en dat van de eerste tot de laatste minuut.

In deze film draait het om de leden van het gezin Kim, die het financieel zwaar hebben (vader werd ontslagen, moeder was atleet tot ze te oud werd en het lukte de kinderen niet om toegelaten te worden tot de universiteit) en ze leven in armoede in een krappe en duistere woning in de hoofdstad Seoel zonder toegang tot Wi-Fi. Totdat hun zoon Ki-woo (Woo-sik Choi) via een vriend de kans krijgt om met een vervalst diploma te solliciteren als Engelse privéleraar voor dochter Da-hye (Ji-so Jung) van het rijke gezin Park. Als Ki-woo wordt aangenomen door moeder Yeon-kyo Park (Yeo-jeong Jo), besluit het gezin Kim om een plan te bedenken zodat ze allemaal voor dit rijke gezin kunnen werken en profiteren.

De eigenzinnige en onvoorspelbare film begint grappig, wordt almaar donkerder, en werkt toe naar een explosief einde. Meer zeggen over het plot zou eigenlijk zonde zijn, het volstaat te zeggen dat het gezin Kim met slim bedrog het leven van de Parks binnendringt. Daarna barst de klassenstrijd los, of misschien is het eerder een strijd om gezien te worden. Oscar winnende regisseur Joon-ho Bong (o.a. "Gwoemul (2006)" en "Snowpiercer (2013)"), mixt mixt een heleboel genres (drama, slapstick, satire, horror, thriller), maar slaagt er moeiteloos in daar een soepel geheel van te maken.

De opbouw en kennismaking met de familie Kim wordt zorgvuldig uitgestippeld zodat je bekend bent met de vier familieleden van het gezin Kim wanneer het hoofdplot van start gaat. De vier familieleden van het gezin Kim zijn overigens vader Ki-taek (Kang-ho Song) die die chauffeur wordt van het gezin Park en vooral van vader Dong-ik (Sun-kyun Lee), moeder Chung-sook (Hye-jin Jang) die de huishoudster wordt van het gezin Park, zoon Ki-woo die de Engelse privéleraar wordt van dochter Da-hye Park en dochter Ki-jung (So-dam Park) die de privélerares wordt van artistiek zoontje Da-song Park (Hyun-jun Jung). Het acteerwerk van de gehele cast is overtuigend en de afstemming tussen humor, drama en spanning is precies juist.

"Parasite" bevat eigenlijk ook geen slechteriken, want de rijke meneer Dong-ik Park en zijn vrouw Yeon-kyo zijn keurige, sympathieke mensen (ze hebben natuurlijk ook weinig reden tot klagen) en ook het gezin Kim bedoeld het niet kwaad, want net als ieder ander willen ze simpelweg opklimmen.

Hiernaast bevat "Parasite" ook genoeg diepgang en metaforen om je na afloop aan het denken te zetten. Dit is een verhaal over het klassenverschil tussen de elite en de armen, iets wat door middel van een creatief script en visuele verhaalvertelling fraai in beeld wordt gebracht. Zo woont het gezin Kim in het afvoerputje van de stad (ze zien dronken uitgaanspubliek tegen hun ramen pissen) en het hoog en droog levende gezin park komt nauwelijks met gewone stervelingen in aanraking, of het moet hun personeel zijn. Personeel dat iedere dag omhoog klimt, om ’s avonds weer af te dalen naar hun kelderwoningen.

"Parasite" wordt met vloeiende camerawerk in beeld gebracht door Hong Kyung-pyo, die de winnaar was van een Gouden Palm op Cannes 2019. Bovendien won "Parasite" tijdens de Oscars van 2020 ook de Oscars voor beste film, beste regie, beste script en beste niet-Engelstalige film. Daar kan je het mee eens zijn of juist niet mee eens (zoals o.a. Donald Trump) zijn.

Al met is dit gewoon een uitstekende Zuid-Koreaanse Drama / Komedie film (misschien wel uniek in zijn soort), die je zonder al teveel voorkennis (dan is hij namelijk onvoorspelbaar) moet consumeren, want dan verrast hij het meest en kijkt hij ook het lekkerste weg.

De inleidende "Revolutie" tekst geeft al min of meer aan waar deze film over gaat en de scene met de mieren direct erna waarop geplast wordt laat het eigenlijk ook al een beetje zien, namelijk "het domineren van een bepaald volk". In deze film geval gaat het dan om de Mexicaanse revolutie, oftewel de Revolutie van 1910.

Ga je deze film open in (zoals ik), dan denk je wederom te maken te hebben met een spaghettiwestern (eigenlijk meer een chiliwestern omdat het verhaal zich afspeelt in Mexico ) want het eerste uur (wel iets te langdradig) leent zich daar uitstekend voor. Maar na ca. een uur verandert de film opeens van leuk (hoewel de verkrachting van de vrouw natuurlijk niet leuk is, je ziet daar overigens wel niets van) naar ijskoud en bitter en zit je midden in de Mexicaanse revolutie welke veel weg heeft van de Nazi praktijken in het voormalig Oostblok. Vanaf dat moment valt er eigenlijk ook niets meer te lachen en is het allemaal dood en verderf (o.a. uitroeien) wat je ziet en het is geregeld best aangrijpend.

Ondanks de brute en onverwachte overgang (want men ging namelijk naar Mesa Verde om de bank te overvallen) in het verhaal is dit zeker weer een goede film van Sergio Leone (wel de minst bekende van hem) maar wel duidelijk een totaal andere (politiek thema) als zijn vorige westernfilms. Het verhaal is overigens wel boeiend en visueel ziet het er ook allemaal fraai uit met de decors en aankleding. De botsing op het einde tussen de treinen zag er wel behoorlijk nep uit en het was hilarisch dat je opeens een pop (dat moest dan Romolo Valli als "Dr. Villega" voorstellen) door de lucht zag vliegen. Ook de cast deed het goed en overtuigend en dan met name natuurlijk beide hoofdrolspelers James Coburn en Rod Steiger.

De film verward je overigens regelmatig qua tijdsbeeld, in het begin denk je te maken te hebben met de 19e eeuw (westerntijdperk), daarna zie je James Coburn geïntroduceerd worden op een motor en denk je nog dat het verhaal zich afspeelt eind 19e eeuw en op een gegeven moment zie je vrachtwagens, pantserwagen, Duitse machinegeweren (soort van MG 45) en zelfs een bepantserde wagon en waan je je ergens rond de 1e wereldoorlog (in dit geval dan het uitbreken van de Mexicaanse revolutie in 1910).

Hele mooie en spannende film die zich afspeelt in de romeinse tijd. De beelden zijn prachtig en er wordt uitstekend in geacteerd. Het van de film vond ik zeer mooi.

De film duurt maar liefst 156 minuten maar weet vanaf de 1e tot de laatste minuut te boeien.

"Like milk from a whore's tit."

Ik had eigenlijk weinig verwachtingen van het vervolg op "Gladiator (2000)" en ik zag ook wel een beetje op tegen de filmduur, maar eigenlijk is dit gewoon een goed vervolg welke ook nog eens goed aansluit op de eerste film en ook qua tijdsspanne (8 jaar eerder zou nog beter zijn geweest) tussen beide films. Ik ben deze film volledig open in gegaan en ik heb ook geen trailer gekeken en dat is misschien ook wel het beste om te doen bij dit vervolg.

Zestien jaar na de dood van Maximus (Russell Crowe, die in dit vervolg ook soms te zien is via flashback beelden) wordt Lucius Verus (Paul Mescal), de zoon van Commodus’ zus Lucilla (Connie Nielsen) aka de troonopvolger, tot slaaf gemaakt na een Romeinse aanval onder leiding van generaal Marcus Acacius (Pedro Pascal) en opgeleid door Macrinus (Denzel Washington) tot gladiator in het Colosseum. Hij vecht voor zijn vrijheid in een wereld vol politieke intriges, wraakzucht en spectaculaire gevechten. Oude en nieuwe vijanden maken zijn reis even bloederig als meeslepend.

De film opent gelijk spectaculair met een Romeinse aanval over zee en ook de gladiator gevechten in de arena van het Colosseum zijn wederom spectaculair en ze zijn dit keer ook anders. Want dit keer zijn er dieren bij betrokken, zoals bavianen, een neushoorn en zelf haaien. Want één keer wordt de arena gevuld met zeewater i.v.m. een nagespeelde zeeslag en dat zag er fraai uit. Dat laatste was gelijk een extravagant hoogtepunt en puur fantasie zou je zeggen, maar dit was wel degelijk historisch verantwoord, maar waarschijnlijk wel zonder de Jaws-achtige haaien. In de arena laat regisseur Ridley Scott ook zijn regiekunst echt spreken en alles is groots in beeld gebracht.

Het verhaal weet ook van de eerste tot de laatste minuut (de film duurt circa 140 minuten) te vermaken en omdat ik de film volledig open ben ingegaan, was het voor mij een leuke verrassing dat Hanno (zo wordt Paul Mescal vooral in de film genoemd) Lucius Verus blijkt te zijn. Omdat Connie Nielsen (inmiddels een stuk ouder, maar wel nog steeds een mooie vrouw) ook weer meespeelt in dit vervolg, de enige van de vorige cast, had ik dat misschien wel moeten zien aankomen.

Het verhaal is wel een beetje van hetzelfde, waarbij weer een nobele held de Romeinse arena’s in moet en wraak zweert op de officier die zijn geliefde, in dit geval Arishat (Yuval Gonen), doodde. De link tussen beide films wordt gaandeweg duidelijk, maar is dramatisch wel niet erg overtuigend uitgewerkt. En zelfs het intense spel van Paul Mescal kan de vlakke hoofdpersoon niet echt tot leven wekken. Paul Mescal speelt zeker niet, want hij draagt de film met verve en zijn krachtige aanwezigheid en genuanceerde spel voegen een frisse dimensie toe aan het gladiatorenepos.

Ook de antieke setting is weer fraai verbeeld (al oogt de CGI hier en daar wat cru) en ook de brute actie (o.a. het afhaken van een hoofd, een lange pin door een oor steken en het afhaken van een hand) mocht er wezen en elke scène met slechterik Denzel Washington is een feest. Hij schittert als Macrinus, een charismatische slechterik die elke scène naar een hoger niveau tilt. Sowieso is de cast best indrukwekkend met verder Paul Mescal, Pedro Pascal (die overtuigt als de vermoeide integere generaal), Connie Nielsen en dat aangevuld met Peter Mensah en Matt Lucas in een bijrol.

Overigens is Denzel Washington niet de enige slechterik, want in deze film is Rome in handen van twee gestoorde keizer broers, namelijk keizer Geta (Joseph Quinn) en keizer Caracalla (Fred Hechinger) die graag oorlogje spelen. En dan met echte doden en dat zowel op het slagveld, in het Colosseum of tijdens verknipte huisfeestjes. Generaal Marcus Acacius is de bloeddorst, machtsgeilheid en corruptie van ze helemaal zat en plot samen met zijn vrouw Lucilla een staatsgreep om Rome in ere te herstellen. Hoewel Joseph Quinn en Fred Hechinger nooit zo creepy en dreigend zijn als Joaquin Phoenix (als Commodus) destijds, zetten ze hun rol van keizertjes wel overtuigend, losgeslagen en verknipt neer.

"Gladiator II" barst van het spektakel en hoewel het vervolg wat voorspelbaar is en nooit de status van het origineel zal evenaren, bewijst regisseur Ridley Scott dat hij op hoge leeftijd nog steeds een scherp oog heeft voor spektakel, dat zonder twijfel het best tot zijn recht komt op het grote witte doek.

In het slot van zijn geslaagde thriller "Split (2016)", onthulde regisseur M. Night Shyamalan een link met zijn eerdere film "Unbreakable (2000)". In "Glass" komen de hoofdrolspelers uit beide verhalen samen en die hoofdrolspelers zijn natuurlijk de schoorvoetende onbreekbare superheld David Dunn (Bruce Willis), diens breekbare tegenstander Elijah Price (Samuel L. Jackson), oftewel Mr. Glass, en gespleten seriemoordenaar Kevin Wendell Crumb (James McAvoy), oftewel "The Horde".

Glass trapt af waar "Split" eindigt. Terwijl de krankzinnige Elijah Price (die een levenslange obsessie voor stripboeken heeft en hij gelooft dat superhelden en superschurken echt bestaan) opgesloten zit in een psychiatrische inrichting heeft David Dunn zijn speciale gaven geaccepteerd. Hij gebruikt ze nu om de misdaad te bestrijden, terwijl hij samen met zijn zoon Joseph Dunn (Spencer Treat Clark, die inmiddels volwassen is geworden) een klein beveiligingsbedrijfje runt in Philadelphia. Wanneer hij tot de ontdekking komt dat er vier onschuldige tieners (cheerleaders) worden vastgehouden in een verlaten fabriek, komt David oog in oog te staan met een geduchte tegenstander, namelijk de aan DIS lijdende Kevin Wendell Crumb, die hem tot het uiterste drijft.

De vermeende superheld moet dan ook alles uit de kast trekken om Kevin tot een halt toe te roepen. Dit heeft tot gevolg dat ze samen ook in de psychiatrische inrichting belanden, waar een psychiater, te weten Dr. Ellie Staple (Sarah Paulson) die mensen behandelt die denken dat ze superhelden zijn, probeert te bewijzen (door intensief in te gaan op de psyche van de personages) dat hun superkrachten zijn ingebeeld. De vraag is dan natuurlijk, bezitten zij superkrachten of is dit slechts een toevallige samenloop van omstandigheden geweest ?

"Glass" bevat interessante ideeën over mythen en het bovennatuurlijke (zeker In een filmlandschap dat wordt overspoeld door superhelden) en het bevat ook uitstekend acteerwerk. Zo keren Bruce Willis en Samuel L. Jackson weer terug voor het slot van de trilogie en zij spelen de rollen van de onbreekbare David Dunn (die kwetsbaar is voor water) en de maniakale Elijah uitstekend en met name Samuel L. Jackson. Maar het is toch weer James McAvoy die opnieuw boven zichzelf uitstijgt met zijn vertolking van de uiteenlopende identiteiten (o.a. Kevin Wendell Crumb, Patricia, Dennis, Hedwig en natuurlijk de ijzersterke "The Beast"), die dit keer ook worden gedwongen via hypnoselampen (het licht dwingt dan om een andere identiteit het te laten over te nemen). Het is best knap hoe hij van het ene in het andere personage stapt (soms wel irritant). De drie hoofdrolspelers krijgen ook genoeg scènes waarin hun mentale en fysieke krachten (werd ook fraai in beeld gebracht) de kans krijgen om te stralen.

Buiten de zonet genoemde hoofdrolspelers, heeft ook Sarah Paulson (Dr. Ellie Staple) een belangrijke rol in het verhaal, want zij probeert (wat overigens niet lukt) je op sommige momenten te laten twijfelen dankzij deconstructie en ze behoort ook tot een bepaalde gemeenschap. Ook is het leuk om te zien dat Spencer Treat Clark, oftewel Joseph Dunn die de zoon van David Dunn is, en Charlayne Woodard, oftewel Mrs. Price die de moeder is van Elijah Price, ook weer meespelen in deze film, want zij vertolkten deze rollen destijds ook al in "Unbreakable". En uit "Split" zien we natuurlijk de overgebleven overlevende Casey Cooke (de best aparte maar ook wel mooie Anya Taylor-Joy) weer terug.

Deze genoemde acteurs zijn eigenlijk ook de hoogtepunten in "Glass", want ondanks dat het een onderhoudende (de eerste 75 minuten van het verhaal zijn wat saai en langdradig)) thriller is maakt deze film veel minder indruk dan zijn voorgangers. Het beheerste drama van "Ubreakable" en de pulpy horror van "Split", vormen eigenlijk ook voor een rare en onbevredigende combinatie. Bovendien zijn er al veel onthullingen gedaan in beide voorgaande films, waardoor er nu nog maar weinig meer overblijft om nog echt te kunnen verrassen. M. Night Shyamalan (die zelf ook even te zien is) doet weliswaar nog een paar kleine onthullingen in de ontknoping van "Glass", maar deze hebben beduidend minder impact dan die in de voorgaande films.

Al met al is "Glass" gewoon een redelijk eind (het is ook echt een eind, want tijdens de ontknoping gaan zowel The Horde, David Dunn en Elijah Price dood en de eerste twee op best een flauwe manier, namelijk door een geweer schot en door verdrinking in een plas met water) voor de trilogie en niet meer dan dat en het weet ook veel minder indruk te maken dan zijn voorgangers. Dus misschien is het wel een overbodige film.

"You got a small pee-pee, men got big pee-pees."

Deze voorspelbare, clichématige en dertien in een dozijn Drama / Thriller film (een remake van "Gloria (1980)" zag ik toevallig (ik was eerste de F1 race aan het bekijken, maar na het snel uitvallen van Max Verstappen had ik het er wel mee gehad) voorbijkomen op "Film1" en toen ik zag dat Sharon Stone de hoofdrol speelde, heb ik hem gelijk maar afgekeken.

In dit verhaal draait het om voormalig bajesklant Gloria (Sharon Stone), die zich prima kan redden op straat, maar het moeilijk krijgt als ze opgezadeld wordt met de zevenjarige Nicky (Jean-Luke Figueroa) die astma heeft. Ze is helemaal niet geschikt als opvoeder en ze laat ook geen gelegenheid voorbij gaan om dat het joch in te wrijven, maar toch beschermt ze Nicky tegen de gangsters die zijn vader, een maffia-accountant, moeder, oma en zus hebben vermoord.

Sharon Stone (met krullig haar) doet vooral haar rol uit "Casino (1995)" dunnetjes over en maakt haar entree in de film als een vrouw die na drie jaar de gevangenis (die ze heeft gezeten voor haar gangstervriendje Kevin, gespeeld Jeremy Northam) verlaat zoals ze die betreden heeft, namelijk in een oogverblindende zwarte glitterjurk (zie filmposter). Ze is niet erg goed in deze film, maar natuurlijk wel erg mooi en met name in de eerste 55 minuten als ze vooral rondloopt en rent (door de straten van New York) in een korte zwarte jurk (niet de jurk op de filmposter) met open schoenen (met luipaard print) met hoge hak.

De interactie tussen Gloria en het kind Nicky is soms leuk en aandoenlijk, maar regelmatig ook vervelend. Verder zien we George C. Scott (in één van zijn laatste rollen) in een kleine bijrol als gangsterbaas Ruby. De opening waarbij de vader, moeder, oma en zus worden vermoord door een gangster (Mike Starr), mocht er best wezen, maar bij die actie blijft het eigenlijk ook (op een auto scène met een gangster hangend aan de deur en een auto achtervolging na dan).

Van Sharon Stone valt er helaas geen naaktheid te zien (wel zie je haar fraaie benen en voeten meer dan genoeg in beeld), maar wel zie je blote billen van gangsters (Gloria houdt ze namelijk onder schot en daarbij moeten ze zich helemaal uitkleden) en dat inclusief het klokkenspel van een oude man. De beelden van New York mochten er best wezen en ook was het leuk om oude techniek uit de vorige eeuw te zien zien in de vorm van een gele floppy-disk (waar het min of meer om draait en het bevat bewijsmateriaal dat de gangsters zou kunnen beschuldigen, maar waarvan je niet te weten komt wat er opstaat, ondanks dat daarvoor de familie van Nicky is vermoord) en een telefooncel (inclusief telefoonboek) langs de weg.

Uiteraard heeft de film een goed einde ondanks dat Nicky op een gegeven moment wordt gepakt door de gangsters, maar als Gloria praat met gangsterbaas Ruby wordt deze weer vrijgelaten en overhandigd Gloria de floppy-disk aan de gangsters. Gloria brengt Nicky dan naar een katholieke school waar ze hem lijkt achter te laten, maar ze bedenkt zich en neemt hem weer mee en gaat voor hem zorgen. Oftewel eind goed al goed.

De meeste dialogen zijn tenenkrommend slecht maar ik moest wel even glimlachen toen Gloria bij de gangsters langskomt nadat ze uit de gevangenis is vrijgelaten (ze wil namelijk het geld dat haar is beloofd omdat ze in de gevangenis niet heeft gepiept) en er dan gezegd wordt:

Terry: Hi, Gloria.
Gloria: Hi.
Terry: Welcome back.
Gloria: Thanks.
Terry: You got any good lesbian prison stories ?

Vanwege de mooie Sharon Stone is deze film nog het aankijken waard, maar veel stelt het allemaal niet voor en het origineel schijnt ook stukken beter te zijn.

Redelijk mysterieus drama welke het vooral moet hebben van het visuele aspect en de cast. Het verhaal weet opzicht best te boeien maar wordt helaas nooit ergens echt spannend en er ontbreekt ook een echte climax op het einde. Die film is met ruim 120 minuten ook wat aan de lange kant. Zoals gezegd waren de beelden regelmatig fraai en hetzelfde geldt ook voor actrice Romola Garai die tevens goed speelde. Dat geldt tevens ook voor de andere cast.

Deze inderdaad ietwat flauwe, clichématige, voorspelbare en zoetsappige Britse Komedie / Drama film, zag ik vanmorgen op "Film1" en trok vooral mijn aandacht vanwege het meespelen van de mooie Denise Van Outen.

Kort door de bocht draait het in dit verhaal om de Engelse bokser Doug (Brad Moore) die zijn sportschool probeert te redden door een vriendelijke reus, te weten Nosher (Greg Orvis), voor te bereiden op een gevecht (met geld als inzet) met blote vuisten.

Gloves Off is zeker geen "Raging Bull (1980)", "Rocky (1976)" of "Snatch (2000)" (er speelt wel een acteur uit die film mee, namelijk Alan Ford) voor de vechtactie, maar het is veel meer een film over terugvechten na een terugslag. Het is opzicht een plezierige film om naar te kijken met een aantal leuke personages (de meesten acteren wel erg overdreven), maar ook met veel stereotypische personages zoals de zigeuners. Een aantal personages zijn overigens bekende gezichten uit beroemde Britse komedies, zoals Ricky Tomlinson ("The Royle Family (TV Series 1998–2012)") en Alexi Sayle ("The Young Ones (TV Series 1982–1984)"), maar die zijn leuker in de series dan in deze film.

De film bevat een aantal komische scènes, maar ook veel flauwe en het is jammer dat Denise Van Outen niets "Off" trok in deze film, want ik vond haar een mooie verschijning. Al met al leuk om eens gezien te hebben, maar meer ook niet.

Het wereldberoemde verhaal "Romeo & Juliet" van de Engels toneelschrijver, dichter en acteur William Shakespeare, maar dan met tuinkabouters

De tuin van de familie Montague ligt pal naast die van de familie Capulet. De tuinkabouters van beide families zijn gezworen vijanden van elkaar, maar dat kan niet verhinderen dat kabouter Gnomeo (stem van James McAvoy) van de Montague-clan, als een blok valt voor het verleidelijke aardewerken Capulet-lid Juliet (stem van Emily Blunt).

Het verhaal mag dan voorspelbaar zijn en soms iets te simpel verbeeld, toch heb ik me redelijk vermaakt met deze computeranimatiefilm, die te behappen is voor jong en oud. Het verhaal bevat iedere paar minuten een grapje, dat varieert van aardig tot zeer vernuftig. De Britse stemmencast mocht er overigens wezen met o.a. James McAvoy, Emily Blunt, Michael Caine en Jason Statham.

Draait William Shakespeare zich om in zijn kerkgraf ? Nee, want zijn "Romeo & Juliet" was zelf een boekbewerking. Al met al leuk om eens gezien te hebben deze Animatie film.

Ondanks dat de film inmiddels behoorlijk gedateerd (zag er ook best allemaal oubollig uit) is en ook aardig langdradig is, was dit best nog een redelijke Vietnam film. Het verhaal zit opzicht best aardig in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering hoewel het hier en daar wel behoorlijk clichématig is. Ook weet het verhaal wel te boeien. Het duurt wel erg lang voordat de actie pas echt losbreekt (laatste 20 minuten) en echt bijzonder, spectaculair of veel is het zeker niet. Wat dat betreft overdrijft de misleidende poster behoorlijk. Het einde was wel aardig. De cast doet het overigens verdienstelijk en dan met name Burt Lancaster (als Majoor Asa Barker), Craig Wasson (als korporaal Stephen Courcey) en Jonathan Goldsmith (als Sergeant Oleonowski). Deze film heb ik bij toeval gezien op de televisie zender "MGM".

P.S. het was wel geinig dat Marc Singer (vooral bekend van de geweldige jaren 80 serie "V") ook een rol heeft in deze film.