Giallo a Venezia (1979)

Lijkt als onze alledaagse giallo te beginnen, tot we ons bij een kwartier beginnen te realiseren dat we vanaf de vijfde minuut in een soft-porno te zijn terechtgekomen inclusief uitermate coole soundtrack. Aaah na vijftien minuten gaat de inspecteur weer op onderzoek uit en slaat de killer (ditmaal gemaskeerd door weerspiegelende zonnebril) weer toe. Tsja de verhouding kinky soft-porno/giallo thriller is hier zo'n 50/50. Nu vind ik de dames in kwestie bepaald niet lelijk en mede door de soundtrack mogen we het toch wel bovengemiddeld noemen in het genre. Het moordonderzoek dient vernamelijk om wat scenes aan elkaar te breien. En dan onze killer!!! Die gaat zo grof te werk dat zelfs ik (en ben wel wat gewend) af en toe even moet slikken. Sleazy, ranzig, kinky, cool..hoog tijd voor een mooie re-release want voor zover ik weet gaan er alleen nog wat oude VHS-tapes van rond.

Een giallo en afgaande op de vele expliciete erotische scènes en de verregaande gore is het wellicht één van de meest pornografisch getinte en shockerende films uit dat subgenre. Het bekijken van de film is een bevreemdende ervaring. Typisch voor het subgenre is het ontbreken van een uitgebreide en ingewikkelde verhaallijn. In deze film is die lijn ook erg dun. Met de zin 'een mysterieuze seriemoordenaar gaat stevig tekeer' is het verhaal al heel behoorlijk samengevat. De scènes om de verhaallijn heen zijn gevuld met minutenlange erotiek, met lachwekkend politie speurwerk en met fantasieloze dialogen. En hoewel het vele naakt goed te versmaden is, zijn de kills de echte hoogtepunten in de film. Tijdens de afleidende praat- en seksscènes keren de gedachten na een minuutje of wat al weer onbedwingbaar terug naar het leitmotiv. Kills willen we zien! Grandioze kills willen we zien! En die kills zijn het aanzien meer dan waard. Zelden heb ik ze zo pervers ingewreven gekregen. Heftig. In een gemiddelde giallo valt bij gebrek aan een degelijk verhaal altijd genoeg te genieten. Zo is er dan altijd nog het schone camerawerk en de kunstzinnige cinematografie om je hart aan op te halen. In deze film is die vorm van genieten niet aanwezig. We moeten het doen met expliciete seks en brute gore. Ook leuk, maar de typische giallosfeer ontbreekt hierdoor wel. En dat is een groot gemis. En zo hobbelt de film op sfeerloze wijze via seksscène, brute gore en onderzoekende dialoog naar het einde, dat zowaar nog een verrassinkje inhoudt met betrekking tot de moordenaar en de moorden. Toch nog even een leuke intellectuele afleiding in een film vol geestdodende erotiek en shockerende gore. De geest wil af en toe ook bediend worden. Naast knap camerawerk en mooie cinematografie, miste ik dat afleidende elementje nog het meest.

Leuke film hoor. Lang geleden al eens gezien. Toen nog met een lelijke VHS-kopie. Nu is er zelfs een mooie blue ray voorhanden en je kijkt je ogen uit. Want iedere film die in Venetië speelt krijgt van mij een extra punt. Was destijds zelf in Venetië. Toen was het nog een normale stad. Hoewel druk en duur. Heb er m'n duurste pizza ooit gegeten. Dat hoertje rekende 10.000 Lire, omgerekend was dat 25 gulden, voor toen nog best een behoorlijk bedrag. En dat fraaie terras langs het water, daar heb ik zelf gezeten. Ach ja, dat waren mooie tijden. Maar terug naar de film. Wilde die na de recensie van Theunissen wel weer eens zien en dat viel me niet tegen. Er zit flink wat vaart in en er gebeurt een hoop, al moeten we het verhaaltje niet al te serieus nemen. Het is wat mij betreft wel degelijk een echte giallo. In een giallo horen drie elementen te zitten: misdaad (van een seriemoordenaar met zwarte handschoenen), seks en gore. Nou, dat vind je hier wel terug hoor. De seks en de gore zijn behoorlijk expliciet, zelfs voor die tijd. Ik mag dat wel, niet dat voorzichtige. En dan, een rechercheur die verslaafd is aan hardgekookte eieren, dat is nog eens wat anders dan al die drugsverslaafden die we tegenwoordig te zien krijgen.