Log

"War Machine" is een degelijke en vermakelijke actiefilm, die vooral sterk is in zijn spectaculaire actie en moderne oorlogssetting. Vanaf het begin weet de film een serieuze en dreigende sfeer neer te zetten, waardoor je direct in het verhaal wordt getrokken. Het plot draait om militaire macht, buitenaardse technologie en de gevolgen van moderne oorlogsvoering.

De hoofdpersoon, te weten Alan Ritchson als nummer 81, is interessant genoeg om het verhaal te dragen, al blijft zijn karakter soms wat aan de oppervlakkige kant. Toch zorgt zijn aanwezigheid ervoor dat de film blijft boeien. De bijrollen (o.a. Dennis Quaid) zijn prima, maar sommige personages hadden iets meer verdieping mogen krijgen.

Visueel zit de film goed in elkaar. De actie-scènes zijn strak geregisseerd en voelen intens aan zonder onoverzichtelijk te worden. Vooral de scènes met geavanceerde buitenaardse militaire technologie (deed me denken aan de ED-209 robot in de "RoboCop" films) zien er indrukwekkend uit. De combinatie van praktische effecten en CGI werkt over het algemeen overtuigend.

Het tempo van de film is meestal goed, al zakt het middenstuk af en toe een beetje in. Daar had het verhaal iets strakker gemonteerd mogen worden. Gelukkig trekt de spanning richting het einde weer duidelijk aan. De soundtrack ondersteunt de actie en spanning prima, maar blijft vrij veilig en weinig opvallend. Het verhaal zelf is interessant, maar niet heel origineel binnen het genre.

De film probeert ook morele vragen te stellen over oorlog en technologie, wat een interessante laag toevoegt. Helaas worden die thema’s niet altijd even diep uitgewerkt. De climax is spannend en spectaculair, al voelt deze wel enigszins voorspelbaar. Toch zorgt het einde voor een bevredigende afronding van het verhaal.

Al met al is "War Machine (2026)" een vermakelijke en goed gemaakte actiefilm. Hij vernieuwt het genre niet, maar levert wel degelijk entertainment.

Hoewel ik het spel nooit gespeeld heb, vond ik de verfilming van "Silent Hill" uit 2006 best vermakelijk en die heb ik destijds ook in de bioscoop gezien. Dat laatste is gelukkig niet het geval bij deze "Return To Silent", welke gewoon een draak van een film is.

"Return To Silent Hill" probeert de beklemmende sfeer van de games nieuw leven in te blazen, maar slaagt daar op geen enkel vlak in. Waar het origineel psychologische horror tenminste nog subtiel en verontrustend neerzette, kiest deze film voor goedkope schrikmomenten en voorspelbare clichés. Het verhaal voelt rommelig en ongeïnspireerd aan, alsof losse scènes zonder samenhang aan elkaar zijn geplakt.

Verder zijn de dialogen houterig en missen ze elke vorm van emotionele diepgang, waardoor zelfs dramatische momenten totaal niet binnenkomen. Visueel oogt de film verrassend goedkoop, met matige special effects die eerder lachwekkend dan angstaanjagend zijn. De regie van Christophe Gans mist spanning en subtiliteit en sfeer wordt ingeruild voor schreeuwerige beelden en overdreven bombast. De iconische monsters, waaronder "Pyramid Head", worden gereduceerd tot oppervlakkige fanservice zonder betekenis.

Ook het tempo is problematisch, want het is traag wanneer het niet moet en gehaast wanneer het verhaal juist ruimte nodig heeft. De soundtrack probeert dreiging op te roepen, maar voelt manipulatief en mist memorabele thema’s. En als laatste weet de cast totaal niet te overtuigen en vooral de saaie hoofdrolspeler Jeremy Irvine. Hannah Emily Anderson had tenminste nog de looks, maar meer dan dat ook niet.

Alles bij elkaar is dit gewoon een teleurstellende verfilming, die ik met 1,5* nog mild beoordeel.

"Silent Night, Deadly Night" probeert de beruchte cultstatus van het origineel nieuw leven in te blazen, maar slaagt daar slechts gedeeltelijk in. De film kiest voor een rauwere en serieuzere toon dan eerdere delen, wat in het begin best goed werkt. De cinematografie is donker en kil, passend bij het winterse decor en de gewelddadige sfeer. Het tempo ligt echter ongelijk: sommige scènes slepen, terwijl andere juist te snel worden afgeraffeld. Hoofdrolspeler Rohan Campbell zet een degelijke, maar weinig memorabele prestatie neer.

Het scenario mist vooral subtiliteit en vertrouwt te vaak op shockeffecten in plaats van spanning. Het meest besproken moment is ongetwijfeld de brute afslachting tijdens een geheime nazi-bijeenkomst. Die scène is expliciet, gewelddadig en duidelijk bedoeld om te choqueren, maar voelt narratief gezien wat gratuit. Hoewel het morele standpunt duidelijk anti-nazi is, wordt de scène zo uitgesponnen dat hij eerder exploitatief dan betekenisvol aanvoelt. Voor sommige kijkers zal dit moment juist cathartisch werken, voor anderen is het simpelweg 'too much'.

De horror-elementen wisselen tussen effectief en voorspelbaar. Practical effects zijn een pluspunt, maar de soundtrack voegt weinig toe aan de spanning. Als moderne slasher is de film competent, maar hij mist een echte eigen identiteit. Fans van het genre zullen zich waarschijnlijk prima vermaken, zonder echt verrast te worden.

Al met al is "Silent Night, Deadly Night" een nipte voldoende: niet slecht, niet bijzonder, en vooral interessant vanwege zijn controversiële keuzes.

Deze "Jurassic World: Rebirth" heb ik gisteren gezien op "SkyShowtime" en is een Sciencefiction / Actie film die precies geeft wat je van de titel verwacht, namelijk dinosaurussen, chaos en veel actie, maar weinig echte vernieuwing.

Het verhaal speelt zich af in een wereld waarin mensen en dino’s steeds vaker met elkaar botsen, wat meteen zorgt voor een paar spannende uitgangspunten. Helaas blijft die thematiek vooral oppervlakkig en wordt er nauwelijks echt iets nieuws mee gedaan. De personages zijn functioneel, maar missen diepgang en echte emotionele impact. Je leeft met ze mee zolang er gevaar dreigt, maar daarna verdwijnen ze snel naar de achtergrond.

Wat de film wel goed doet, is actie leveren. Er zijn veel scènes waarin dinosaurussen losgaan (zo zien we o.a. hoe de Mosasaurus en de Spinosaurussen samen de jacht inzetten), mensen achterna zitten en complete omgevingen worden verwoest. Vooral de grotere dino’s (m.u.v. de flut genetisch gemanipuleerde alienachtige D-Rex) in de zee, op het land en in de lucht (leek wel op het TROS televisieprogramma "Te land, ter zee en in de lucht" ) maken indruk en zien er visueel sterk uit.

De CGI is over het algemeen overtuigend, al voelt het soms wat overdadig. De film vertrouwt erg op spektakel en minder op spanning die rustig wordt opgebouwd. Daardoor worden sommige actiescènes na verloop van tijd voorspelbaar.

De cast doet wat hij kan, maar zelfs talenten als Scarlett Johansson (als huurling Zora Bennett), Mahershala Ali (als goeie kerel en bootkapitein Duncan Kincaid), Jonathan Bailey (als wetenschapper Dr. Henry Loomis) en Rupert Friend (als Martin Krebs, een vertegenwoordiger van een grote farmaceutische onderneming) krijgen weinig interessants om mee te werken. Hun personages blijven te oppervlakkig om echt mee te leven en verdwijnen af en toe zelfs uit de plot zonder duidelijke reden. En ook is er nog een familie, die verdwaald is op het eiland en in het script. Ze zijn wel aangenamer gezelschap dan de lopende stereotypes waar Chris Pratt en Bryce Dallas Howard mee werden opgezadeld in de vorige twee delen.

De muziek en het geluid doen hun werk, maar blijven zelden echt hangen. Fans van de franchise zullen genoeg herkenbare elementen terugzien, soms zelfs iets te veel. Originaliteit is duidelijk niet de sterkste kant van deze film. Toch kijkt "Jurassic World: Rebirth" lekker weg als je zin hebt in pure popcorn-entertainment. Verwacht geen diepgaand verhaal of memorabele personages, maar wel veel dino-actie.