Log

"Here at the Titty Twister, we're slashin' pussy in half. Give us an offer on our best selection of pussy. This is a pussy blowout! All right, we got white pussy, black pussy, Spanish pussy, yellow pussy. We got hot pussy, cold pussy. We got wet pussy. We got smelly pussy. We got hairy pussy, bloody pussy. We got snappin' pussy. We got silk pussy, velvet pussy, naugahyde pussy. We even got horse pussy, dog pussy, chicken pussy. Come on, you want pussy. Come on in, pussy lovers. If we don't got it, you don't want it. Come on in, pussy lovers."

Het is een behoorlijke tijd geleden dat ik deze klassieker voor het laatst heb gezien, maar toen ik hem voorbij zag komen op "Ziggo Go TV", heb ik hem nog eens gekeken en het blijft gewoon genieten (wat een stelletje zuurpruimen, degene die een zeer laag punt geven, hierboven mij) van de eerste tot de laatste minuut. "From Dusk Till Dawn" was ook de doorbraak voor een aantal acteurs zoals George Clooney en Salma Hayek. En ook Juliette Lewis en Danny Trejo kregen meer bekendheid.

"From Dusk Till Dawn" is een gedurfde en onvergetelijke film van Robert Rodriguez, gebaseerd op een scenario van Quentin Tarantino. De film opent als een harde misdaadthriller waarin de beruchte Gecko-broers op de vlucht zijn na een reeks gewelddadige overvallen. George Clooney zet een verrassend overtuigende en charismatische Seth Gecko neer. Zijn rol betekende een belangrijke stap in zijn filmcarrière en Quentin Tarantino speelt zelf Richie Gecko, een gestoorde en onvoorspelbare psychopaat. Hun onderlinge dynamiek zorgt voor constante spanning. De dialogen zijn scherp, grof en typisch Tarantino.

De eerste helft van de film voelt rauw en realistisch aan. Halverwege slaat het verhaal echter volledig om van toon. In de beruchte nachtclub de "Titty Twister" (waarin ook bloot te zien is van danseressen) verandert de film abrupt in een bloederige horrorfilm. Deze onverwachte genrebreuk is gewaagd maar uiterst effectief. Vampiers, explosief geweld en zwarte humor nemen het scherm over. De praktische special effects en make-up zijn creatief en opvallend goed verouderd.

De bijrollen van Harvey Keitel (als Jacob Fuller, een voormalige predikant die zijn geloof heeft verloren na de dood van zijn vrouw), Juliette Lewis (als Kate Fuller, de tienerdochter van Jacob Fulle) en Ernest Liu (als Scott Fuller, de Chinese zoon van Jacob Fuller en de oudere broer van Kate) geven het verhaal extra diepgang. Salma Hayek (als Santanico Pandemonium, de mysterieuze en verleidelijke koningin van de vampiers) levert met haar sensuele dansscène in de "Titty Twister" een iconisch moment af dat filmgeschiedenis schreef.

Verder zijn er verdienstelijke bijrollen van Cheech Marin (speelt een opvallende en komische dubbel- tot zelfs drieluikrol), hij zegt ook mijn grofgebekte openingstekst bij aankomt bij de "Titty Twister", Tom Savini (speelt de rol van Sex Machine, een grofgebekte, stoere motorrijder), Fred Williamson (speelt de rol van Frost, een stoere en sterke Vietnam veteraan) en Danny Trejo (als de barman in de "Titty Twister").

De soundtrack en muziek (o.a. van "Tito & Tarantula") in de film, met een mix van rock en Tex-Mex invloeden, versterkt perfect de broeierige sfeer. Rodriguez regie is energiek, stijlvol en speels. De film weet precies wanneer hij serieus moet zijn en wanneer niet. "From Dusk Till Dawn" is schaamteloos over the top, maar altijd met een duidelijke visie. De combinatie van misdaad, horror en actie voelt verrassend samenhangend. Juist het lef om conventies te doorbreken maakt de film zo memorabel.

Met zijn cultstatus, creativiteit en pure entertainmentwaarde verdient deze film na 30 jaar nog steeds bijna de perfecte score.

"The Last Showgirl" (gisteravond gezien op "Film 1" waar het in première ging) is een innemende en ingetogen Drama film die zijn charme vooral haalt uit sterke performances, maar op sommige momenten net wat te weinig scherpte heeft om echt te blijven hangen.

De destijds 57 jarige Pamela Anderson schittert in de hoofdrol als Shelly, een doorleefde Las Vegas-showgirl die na dertig jaar moet omgaan met het abrupt stoppen van haar carrière, een rol die haar de nodige emotionele diepgang geeft en een frisse kijk biedt op haar imago als actrice. Haar vertolking is overtuigend en warm, en hoewel het scenario af en toe wat vlak blijft, draagt Anderson de film met veel gevoel.

De cast wordt verder versterkt door fijne bijrollen van de destijds 66-jarige Jamie Lee Curtis als Shelly’s trouwe vriendin en ex-showgirl Annette, Billie Lourd als haar dochter Hannah, Dave Bautista (met behaard hoofd) als stage manager/producer Ediie van de Vegas-revue "Le Razzle Dazzle" waarin het verhaal zich afspeelt en Kiernan Shipka en Brenda Song als jongere collega-danseressen Jodie en Mary-Anne, wat het ensemble levendig en geloofwaardig maakt.

Vooral de scènes samen met Pamela Anderson en Jamie Lee Curtis zijn om door een ringetje te halen. Samen halen ze het beste in elkaars acteerwerk naar boven en zijn ze bijna eng geloofwaardig als twee middelbare vrouwen die ooit het ultieme doelwit van de 'male-gaze' waren.

Visueel voelt de film soms wat zachter en dromerig aan doordat er gekozen is voor een subtiele cinematografie, wat past bij de melancholische toon maar af en toe het tempo vertraagt. Ook is er heel af en toe wat bloot (borsten) te zien, maar niet van Pamela Anderson en Jamie Lee Curtis (die wel hele grote rondingen had). Het verhaal, over identiteit, ouder worden en afscheid nemen van een leven dat je definieerde, is aangrijpend, maar laat je soms hongerig naar meer diepgang achter. The Last Showgirl heeft geluk dat de cast de emotionele kern weet vast te houden, ook als het plot af en toe wat voorspelbaar blijft.

Met een goede balans tussen liefdevolle nostalgie en realisme is "The Last Showgirl" wel een film die je bezighoudt, maar niet volledig weet te verrassen. En de film duurt met circa 80 minuten ook niet lang.

"Moet ik ook in mijn blootje?"

"Naakt" is een ingetogen en confronterende korte film die met minimale middelen veel zegt over kwetsbaarheid en schaamte. Door het sobere camerawerk en het goede acteerwerk voelt de film intiem en ongemakkelijk tegelijk. De kracht zit vooral in wat niet wordt uitgesproken, waardoor de kijker zelf moet interpreteren.

Als het circa 8-jarige jongetje Erik (Sem Roeters) voor het eerst samen met zijn moeder (Marike van Weelden) naar de sauna gaat en daar na circa 45 seconden in de kleedruimte in zijn ondergoed (onderhemdje en onderbroek) op een bank zit, zien we na circa 54 seconden de moeder voor het eerst volledig bloot (van voren te zien) komen aanlopen (ze trekt dan een badjas aan) en zegt Erik na 58 seconden mijn openingszin tegen haar, waarop ze antwoord:

"Iedereen is hier in zijn blootje. Dat is hier normaal."

Een oudere vrouw die op dat moment langsloopt zegt daarop "Ja" en gezien de filmposter kan je het antwoord van de moeder ook zien als ze daarna beiden bloot hand in hand uit de kleedruimte lopen.

Buiten dat naakt de titel van deze korte film is, krijg je ook veel naakt te zien (inclusief close-ups van piemels en borsten) van mannen (vooral van oudere mannen), vrouwen en Erik en dat o.a. bij de douches, in het bubbelbad, in de sauna (daar krijg je de meeste close-ups te zien), buiten in de ligstoelen en op het einde op de wip, waar de film ook mee begint en waarop Erik dan zit met zijn leeftijdgenote en vriendinnetje Sofie (Frederieke Pijl) en waar dan gezegd wordt (als Erik's moeder roept "Lieverd ga je mee" en Erik antwoord "Ik kom zo"):

Sofie: Wat ga je doen?
Erik: Ik ga naar de sauna.
Sofie: Wat is dat?
Erik: Daarin moet iedereen in zijn blootje.
Sofie: Moet jij ook bloot?
Erik: Ehhhm... dat weet ik eigenlijk niet.

Sofie Giechelt dan op de wip.

Want als Erik en zijn moeder uiteindelijk de sauna na circa 4 minuten en 38 seconden verlaten en bij de balie staan om af te rekenen, komt er een vriendelijke jonge vrouw (Roosmarijn Luyten) aangelopen, die vriendelijk glimlachend kijkt naar Erik en ook naar hem zwaait en "hoi" tegen hem zegt ("hoi" zegt Erik overigens ook terug en ook kijkt hij haar glimlachend en genietend aan). Als Erik dan thuis in bed wordt gedaan door zijn moeder, wordt er gezegd:

Moeder: Vond je het leuk?
Erik: Ja
Moeder: En.... vond je het gek al die mensen in hun blootje?
Erik: Ja
Moeder: En denk je, dat je nog een keertje met me mee wil?
Erik: Ja (of beter gezegd, Erik knikt "ja" met zijn hoofd)
Moeder: Slaap lekker lieverd.
Erik: Welterusten.

Daarna zien we Erik fantaseren / dromen) dat hij samen met de vriendelijke jonge vrouw bloot (dan zien we ook de borsten van Roosmarijn Luyten, oftewel de vrouw van acteur, komiek, presentator en filmregisseur Diederik Ebbinge) op de wip zitten en glimlachend naar elkaar kijken, waarna de korte film is afgelopen na 6 minuten en 36 seconden.

Hoewel het maar een korte film is, heb ik me er wel mee vermaakt door het vele bloot (o.a. van Marike van Weelden die er best mocht wezen). Zelf ben ik nog nooit in een sauna geweest, want dat is een brug te ver voor mij (daarvoor ben ik te introvert en te verlegen).

Al met al is "Naakt" kort (het typen van deze eerste recensie hier duurde veel langer ), maar wel inhoudelijk treffend en nog lang nawerkend.

"Trap House" (gezien op "Amazon Prime") probeert met een avontuurlijk actieconcept indruk te maken met een groep tieners, kinderen van DEA-agenten, die een kartel beroven en hun ouders moeten hen achtervolgen in een mix van explosies en twistmomenten.

De uitvoering voelt echter rommelig en het verhaal slaat vaak de verkeerde toon aan, waardoor de serieuze en avontuurlijke elementen elkaar in de weg zitten. Het acteerwerk van Dave Bautista en de jonge cast is prima, maar kan niet verhullen dat het script vol gemakzuchtige keuzes en onlogische plotpunten zit. Het tempo blijft wel hoog, maar dat compenseert niet voor het gebrek aan diepgang en samenhang. De dialogen klinken vaak cliché en de film voelt als een gemiste kans, namelijk een spannend uitgangspunt, maar een middelmatige uitwerking.

Voor wie van simpel vermaak houdt kan er misschien wat plezier aan beleven, maar wie een scherp, coherent verhaal wil ziet weinig meer dan standaard actie.

"You know this is the firt time in my life to eat frozen strawberries and cream."

Na afgelopen vrijdag de sterke Duitse oorlogsfilm "Der Tiger (2025)" te hebben gezien, wilde ik ook deze Russische oorlogsfilm zien, gekeken met Russische audio en Engelse ondertiteling, die uitblinkt in sfeer en mysterie, maar inhoudelijk teleurstelt.

De film bouwt een intrigerend concept op rond een bijna mythische Duitse witte Tiger-tank in de zomer van 1943 die op Russen jaagt en die als een spook door het landschap lijkt te bewegen. Visueel zijn de tankgevechten (in totaal in drie scènes te zien en de eerste keer pas na 38 minuten) degelijk en soms zelfs indrukwekkend (o.a. als de Tiger-tank een hele Russische eenheid met veel T-34 tanks uitschakelt), met oog voor detail en realisme. Buiten de Tiger-tank is er overigens nog een onder Duitse tank te zien, namelijk een T-4 (oftewel een "Panzerkampfwagen IV") die zich verstopt heeft in een schuur en die vrij gemakkelijk wordt uitgeschakeld.

Toch ontbreekt het aan echte spanning, omdat de personages nauwelijks worden uitgediept. De hoofdpersoon in het verhaal, te weten sergeant Ivan Naydenov (Aleksey Vertkov) als T-34 tankbestuurder die gaat jagen op de Duitse witte Tiger-tank en die in het begin van de film zwaargewond teruggevonden wordt in een uitgebrande T-34-tank door een confrontatie met de Tiger-tank, blijft vooral een symbool, waardoor emotionele betrokkenheid uitblijft. Ook de overige cast zoals de T-34 kanonnier Kriuk (Aleksandr Vakhov), de Mongoolse T-34 lader Berdyev (Vitaliy Dordzhiev) en majoor Fedotov (Vitaliy Kishchenko), die niet in de T-34 zit, weten niet te overtuigen.

Het tempo is traag (vooral in de eerste circa 36 minuten) en de filosofische ondertoon wordt zwaar aangezet, zonder dat dit tot nieuwe inzichten leidt. Opvallend is de vreemde overgang richting het einde, waarin de film plotseling verschuift van oorlogsdrama naar bijna metafysische reflectie. Na circa 83 minuten zien we namelijk opeens de Duitse veldmaarschalk Wilhelm Keitel (Christian Redl), in het bijzijn van andere Duitse officieren zoals Hans-Jürgen Stumpff (Klaus Grünberg) en Hans-Georg von Friedeburg (Vilmar Bieri), de onvoorwaardelijke capitulatie van Duitsland ondertekenen, waarna ze een maaltijd krijgen en daarbij zegt Keitel mijn openingszin als ze als dessert bevroren aardbeien met slagroom krijgen.

Na de capitulatie van Duitsland krijgen we nog even Naydenov en majoor Fedotov te zien, die onder het genot van een Franse sigaret tegen elkaar zeggen:

Fedotov: The war has ended. Naydeno. Did you hear, Ivan? The end of the war. It's all over.
Naydenov: Until I finish him off, the war isn't finished, Comrade Colonel.
Fedotov: He's not there. Since the batlle at the Vistula, he's gone.
Naydenov: He's waiting. He is. He'll wait twenty years, fifty, maybe a hundred.
Naydenov: And then he'll crawl out. He must be destroyed. You know that has to be done.

Daarna rijdt Naydenov in zijn T-34 tank weg en daarna krijgen we nog in de laatste vier minuten van de film een filosofische monoloog van Hitler te horen, die in een stoel zit bij een open haard en tegen iemand praat, moest dat misschien de duivel voorstellen?, wiens gezicht we nooit te zien krijgen. In deze speech verdedigt hij zijn daden tijdens de oorlog en reflecteert hij op Europa, de Holocaust en de invasie van Rusland, en zegt hij onder meer dat oorlog geen begin of einde kent maar de oorspronkelijke menselijke toestand is. Deze scène fungeert als symbolische reflectie op de thematiek van de film, de cyclus van oorlog en vernietiging, in plaats van een actie-rol in de voornaamste verhaallijn.

Deze overgang na circa 83 minuten voelt abrupt en slecht voorbereid, waardoor het slot verwarrend overkomt. In plaats van een krachtige afronding (de Duitse Tiger-tank wordt uiteindelijk ook niet uitgeschakeld door Naydenov's T-34 tank, maar raakt wel beschadigd, net zoals de Russische T-34 wiens kanonloop ontploft door modder in de loop, waarna Naydenov nog met een pistool op de Tiger-tank schiet) laat de film veel vragen onbeantwoord.

Als geheel blijft "White Tiger" daardoor steken op een middelmatige indruk.

"Die zeit der arbeitslager ist längst vorbei. Wir verriegeln die tür. Und wenn wir dann feuer legen, werden sie von ihren tieren totgetrampelt. Das spart munition."

Naar deze Duitse film (ik moest wel op "Prime Video" de audiotaal veranderen van Engels naar Duits) heb ik naar uitgekeken (jammer dat hij niet in de bioscoop heeft gedraaid) en "Der Tiger" is een indrukwekkende en aangrijpende Actie / Oorlog / Drama film, die je als kijker meeneemt naar de grimmige realiteit van de Tweede Wereldoorlog aan het Oostfront, waarbij de actievolle en spannende negen minuten durende opening de clou voor de rest van het verhaal is. In tegenstelling tot veel traditionele oorlogsfilms ligt hier de focus niet alleen op actie, maar vooral op de psyche van de personages en de morele dilemma’s van oorlogvoering.

De film volgt een vijfkoppige bemanning van een Duitse Tiger-tank, onder bevel van luitenant Philip Gerkens (David Schütter), die in de herfst van 1943 (acht maanden na Stalingrad als de Wehrmacht zich overal terug trekt) een geheime missie diep achter vijandelijke linies moet uitvoeren. Terwijl ze steeds verder oprukken, worden ze niet alleen geconfronteerd met vijandelijke strijd, maar ook met hun eigen angsten, trauma’s en morele verwarring en dat mede versterkt door methamfetamine (wordt in de film ook genoemd als "Panzerschokolade") die door de Wehrmacht verstrekt wordt.

In plaats van een standaard oorlogsfilm, kiest "Der Tiger" voor een introspectieve benadering. De innerlijke strijd van de soldaten krijgt net zoveel gewicht als de fysieke confrontaties. De intensiteit aan het Oostfront wordt uitstekend voelbaar gemaakt en claustrofobie in de tank, grauwe frontlijnbeelden en beklemmende stilte versterken de impact van de beelden. De Tiger-tank werd ook fraai in beeld gebracht en ook zijn functionaliteit met o.a. het kanon, MG (oftewel "Maschinengewehr") en rookgranaten.

Een aantal scènes in de film deed me ook denken aan andere oorlogfilms, zoals "Das Boot (1981)" (het gebruik van de Tiger-tank als een duikboot in een rivier was geweldig om te zien), "Idi i Smotri (1985)" (o.a. als men aankomt bij SS-Obersturmbannführer Krebs, die bezig is met een zuivering in een dorp en dan ook mijn openingszin zegt tegen Philip), "Fury (2014)" en ook het hierboven genoemde "Apocalypse Now (1979)". En de laatste m.b.t. missie "Operatie Labyrint" (de zoektocht naar Kolonel von Hardenburg i.p.v. Kolonel Kurtz) en het einde in de bunker i.p.v. in het afgelegen kamp.

De ensemblecast rond David Schütter, Laurence Rupp (als kanonnier Christian Weller), Leonard Kunz (als bestuurder Helmut), Sebastian Urzendowsky (als MG schutter, radio-operator en Latijn leraar Keilig) en Yoran Leicher (als kanon lader Michel) levert geloofwaardige en gelaagde prestaties die je als kijker emotioneel bij de personages betrekken. Je leeft ook mee met de vijfkoppige bemanning en soms waan je je ook als in de Tiger-tank.

Sommige scènes voelen misschien wat langdradig, waardoor het verhaal soms trager voortkabbelt dan nodig is. Kijkers die "Der Tiger" verwachten als een pure actiefilm vol tankslagen (het tankgevecht bij de molen met de Russische tankjager SU-100 mocht er wezen) zullen wellicht teleurgesteld zijn, de film kiest namelijk meer voor psychologisch drama dan spektakel. Het einde is verrassend (hoewel de hints er de hele tijd waren), apart en maf, maar wel sterk en bijzonder en het was ook best origineel.

Al met al is "Der Tiger" een diepgravende, sfeervolle Duitse oorlogsfilm die erin slaagt de innerlijke conflicten van jonge soldaten realistisch en ontroerend neer te zetten. Het is geen traditionele actie-oorlogsthriller, maar juist daardoor blijft hij langer hangen. Het is een gedurfde filmervaring die Duits filmmaken op dit genregebied laat zien op zijn sterkst. En omdat ik een zwak heb voor Duitse Tweede Wereldoorlog films, krijgt "Der Tiger" maar liefst 4 sterren van mij.

De eerste circa 20 minuten zijn zeer irritant (vooral op conto van Teyana Taylor), maar daarna wordt het verhaal stukken beter en boeiender, waardoor "One Battle After Another" een solide en onderhoudende film is, die niet alles perfect doet, maar wel genoeg indruk maakt om bij te blijven.

Het verhaal volgt personages die gevangen zitten in een opeenstapeling van conflicten, zowel fysiek als emotioneel, en weet daarbij een serieuze toon te combineren met toegankelijke dramatiek. De regie is strak en houdt het tempo hoog, al voelt het middenstuk soms wat voorspelbaar aan.

De acteerprestaties zijn overtuigend, o.a. van Leonardo DiCaprio, Sean Penn, Benicio Del Toro en de voor mij onbekende jonge Chase Infiniti, met name in de intiemere scènes waarin de onderlinge spanningen goed tot hun recht komen. Visueel ziet de film er verzorgd uit, met een paar sterk gefilmde actiescènes die echt impact hebben. Tegelijkertijd blijft de film thematisch wat aan de oppervlakte en durft hij niet altijd de diepte in te gaan die het onderwerp verdient.

Als geheel is "One Battle After Another" een prima filmervaring, want de film is boeiend, goed gemaakt en dat met voldoende emotionele lading, maar net niet vernieuwend of scherp genoeg om eruit te springen.

Na het afgelopen vrijdag zien van de Drama / Historisch film "Nuremberg (2025)", wilde ik deze miniserie ook nog eens zien. Omdat ik er schijnbaar nog niet op gestemd had, kwam het herzien eigenlijk ook wel goed uit.

Deze miniserie is een indringend en sober historisch drama over de beroemde Neurenbergse processen na de Tweede Wereldoorlog, welke plaatsvonden van 20 november 1945 t/m 1 oktober 1946. De serie richt zich niet alleen op de juridische afhandeling van nazimisdaden, maar vooral op de morele dilemma’s en politieke spanningen achter de schermen.

Alec Baldwin overtuigt als hoofdaanklager Robert H. Jackson en geeft het verhaal emotionele diepgang. Ook valt er een vleugje romantiek te zien tussen hem en de mooie Jill Hennessy in de rol van secretaresse (fictief overigens) Elsie Douglas. En ook Michael Ironside de rol van kolonel Burton C. Andrus deed het goed als de Amerikaanse commandant van de gevangenis van Neurenberg, waar de belangrijkste nazi-kopstukken vastzitten tijdens het proces. Hij is verantwoordelijk voor orde, veiligheid en discipline onder de gevangenen.

En Brian Cox schittert als Reichsmarschall Hermann Göring en buiten hem komen ook de andere beklaagden aan bod en dat inclusief nazizwijn Rudolf Höss (de commandant van concentratiekamp Auschwitz), ondanks dat hij geen beklaagde is, als getuige tijdens het proces van Neurenberg en over hem is er in 2023 ook een film gemaakt, namelijk "The Zone of Interest (2023)", die zeker ook het kijken waard is.

Zijn rol in de serie is cruciaal omdat hij kalm en gedetailleerd bekent hoe het industriële moordproces in Auschwitz functioneerde, inclusief gaskamers en massavernietiging. En juist zijn zakelijke, emotieloze toon maakt zijn getuigenis bijzonder schokkend en ontneemt de verdediging elke ruimte voor ontkenning. Dramatisch gezien fungeert Höss als levend bewijs dat de Holocaust geen propaganda was, maar systematisch georganiseerd beleid. Hoewel hij geen beklaagde is in de serie, vormt zijn optreden één van de meest confronterende momenten in de serie.

De beklaagden worden niet karikaturaal neergezet, maar als complexe, soms verontrustend menselijke figuren. Na het hoofdproces in 1946 werden tien beklaagden (of beter gezegd nazi-kopstukken) op 1 oktober 1946 ter dood veroordeeld en op 16 oktober 1946 opgehangen (wat je ook te zien krijgt) in de gevangenis van Neurenberg, namelijk:

01. Joachim von Ribbentrop (Benoît Girard), Minister van Buitenlandse Zaken, speelde een sleutelrol in agressieve diplomatie en het Molotov-Ribbentrop-pact;
02. Wilhelm Keitel (Frank Fontaine), Chef van het Opperbevel van de Wehrmacht, tekende en legitimeerde oorlogsmisdadige bevelen;
03. Ernst Kaltenbrunner (Christopher Heyerdahl), Hoofd van het RSHA (Gestapo, SD), direct verantwoordelijk voor massamoord en terreur;
04. Alfred Rosenberg (Alain Fournier), Ideoloog van het nazisme, ontwikkelde de racistische leer en was minister voor de bezette oostgebieden;
05. Hans Frank (Frank Moore), Gouverneur-generaal van bezet Polen; verantwoordelijk voor onderdrukking, deportaties en massamoord;
06. Wilhelm Frick (Frank Burns), Minister van Binnenlandse Zaken, hielp bij de invoering van racistische wetten (Neurenberger rassenwetten);
07. Julius Streicher (Sam Stone), Propagandist en uitgever van "Der Stürmer", extreem antisemitische ophitsing;
08. Fritz Sauckel (Ken Kramer), Organisator van dwangarbeid, verantwoordelijk voor de deportatie van miljoenen arbeiders;
09. Alfred Jodl (Bill Corday), Duitse generaal en chef van het Operatiebureau van het Oberkommando der Wehrmacht (OKW) tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij was één van Hitlers belangrijkste militaire adviseurs;
10. Arthur Seyss-Inquart (René Gagnon), Rijkscommissaris in Nederland, medeverantwoordelijk voor vervolging en deportatie van Joden.

En Hermann Göring, Rijksmaarschalk en hoofd van de Luftwaffe en mede-architect van het regime en betrokken bij de Holocaust, pleegde op 15 oktober 1946 (dus vóór de ophanging) in de nacht in zijn cel zelfmoord met gif (Cyanide).

Verder is het tempo rustig, maar passend bij het zware onderwerp. De dialogen zijn sterk en vaak confronterend. Visueel is de serie sober en functioneel, zonder sensatiezucht. Nuremberg vraagt aandacht en concentratie van de kijker. Wie dat kan opbrengen, krijgt een intelligente en respectvolle verfilming van een cruciaal moment in de geschiedenis.

Al met al is deze miniserie over Nuremberg net zo goed als de films "Nuremberg (2025)" en "Judgment at Nuremberg (1961)".

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote changed, original voice was 2,5 stars

Net zoals het eerste deel uit 2023, vond ik dit vervolg best vermakelijk, ondanks dat het verhaal (voelt vaak rommelig) niet echt geweldig was. De animatronische poppen zagen er wederom fraai uit en door de marionet (is met afstand het engste wezen) is de film ook regelmatig spannend (en zeker als het jonge onderzoeksteam naar "Freddy Fazbear's Pizza" gaat).

Verder zien we dezelfde hoofdrolspelers als uit het eerste deel en ook vond ik het leuk dat Newman (Wayne Knight) uit "Seinfeld (1989–1998)" een rol heeft als Natuurkunde leraar en hetzelfde geldt voor Mckenna Grace uit "Young Sheldon (2017–2024)".

En gezien het einde zal er zeker nog een derde deel komen en die zal ik zeker ook kijken.

"Would you still follow the Führer, Adolf Hitler?"
"Yeah... I would."
"Heil Hitler"

Net zoals "Judgment at Nuremberg" uit 1961, mocht deze Nuremberg verfilming, gebaseerd op het boek "The Nazi and the Psychiatrist", er ook wezen, hoewel ik het niet verwacht had. Russell Crowe als Hermann Göring leek me namelijk niet bepaald geloofwaardig. Maar ondanks dat Russell Crowe vooral Engels praat, deed hij het gewoon goed.

"Nuremberg" is een sobere en indringende historische dramafilm die de morele zwaarte van de Neurenbergse processen (de rechtszaak is overigens maar circa 20 minuten te zien) overtuigend voelbaar maakt. De film kiest niet voor spektakel, maar voor gespannen dialogen en psychologische confrontaties, wat goed past bij het onderwerp.

De acteerprestaties van de gehele cast is sterk en ingetogen, met personages die meer suggereren dan expliciet uitleggen. Visueel is de film sober gefilmd, met een koele kleurtoon die de kille sfeer van schuld en rechtvaardigheid benadrukt. Het tempo ligt bewust laag, wat de ernst onderstreept maar voor sommige kijkers wat traag kan aanvoelen.

De kracht van "Nuremberg" zit vooral in de morele vragen die worden opgeroepen over verantwoordelijkheid, recht en menselijkheid. Niet alle personages worden even diep uitgewerkt, maar dat schaadt het geheel nauwelijks. De film vraagt aandacht en concentratie, en beloont die met inhoudelijke diepgang. "Nuremberg" is daarmee geen lichte kost, maar wel een respectvolle en serieuze bijdrage aan het historische filmgenre.

P.S. Nederland is ook vertegenwoordigd in deze film in de vorm van de mooie Limburgse Lotte Verbeek als Emmy Göring en Nederland wordt ook één keer genoemd en Amerika krijgt op het einde ook nog een uitbrander en dat was natuurlijk een verwijzing naar het heden.

"Piet, Piet, gekke Piet! Zie mijn kut, zie mijn tiet!"

“Mijn Nachten met Susan, Olga, Albert, Julie, Piet & Sandra” is een typische Nederlandse jaren zeventig erotische Thriller / Mystery film van regisseur Pim de la Parra. De film is namelijk een curieuze mix van erotiek (ook qua taalgebruik), spanning en licht surrealisme die typisch is voor de Nederlandse film uit de jaren zeventig.

De film speelt zich af in een afgelegen boerderij, waarin Susan (Willeke van Ammelrooy) woont met een mysterieuze gemeenschap van jonge vrouwen, te weten Olga (Marja de Heer), Sandra (Franulka Heyermans) en Julie (Marieke van Leeuwen), en een paar zonderlingen, te weten de achtergestelde vrouw Piet (Nelly Frijda) en de mensenschuwe Albert (Serge-Henri Valcke). Wanneer de naïeve Anton (Hans van der Gragt) op zijn motor langskomt voor Susan, wordt hij verleid, misleid en langzaam meegesleurd in een web van seksuele intriges en onderhuidse dreiging.

Persoonlijk vond ik deze film al zeer genietbaar vanwege de ondeugende jonge vrouwen Olga en Sandra, die continue geil zijn, regelmatig naakt te bewonderen zijn, regelmatig seks hebben (met Anton, Albert en met elkaar), regelmatig met elkaar in bad gaan, regelmatig pest gedrag vertonen tegen anderen (vooral tegen Piet maar ook tegen Albert die in een hok zit en via een gaatje in de muur gluurt naar Olga en Sandra) en regelmatig seksistische teksten uitkramen.

Dat laatste zeggen ze o.a. via mijn openingszin herhaaldelijk tegen de vreemde en onderontwikkelde buurvrouw Piet (die ziet dat de twee dames een lijk dumpen in een rivier) en op het einde zeggen ze ook een keer:

"Piet, Piet, stomme Piet! Zie mijn kut, zie mijn tiet!"

En als ze Anton voor het eerst na circa 15 minuten verleiden om met Sandra te neuken, zegt Olga tegen hem:

"Sandra is de hele dag al erg heet. Haar tepels zijn helemaal hard. En haar kut is helemaal nat. Toch heeft ze nog nooit een man gehad. Ze heeft op jou gewacht Anton. Jij bent een echte man. Ik voel het."

Uiteraard neukt Anton dan Sandra en kijkt Olga toe. En als Olga Anton naderhand probeert af te leiden m.b.t. de zonnebril van een door haar vermoorde (door Olga en Sandra) Amerikaan (Jerry Brouer), zegt ze tegen hem:

"Anton, ik wil met je naar bed. Ik hou het niet langer uit. Ik ben zo jaloers op Sandra. Laten we naar de schuur gaan. Ik ben zo geil. Ik heb nog nooit een orgasme gehad."

Maar op dat verzoek gaat Anton echter niet in en zegt hij tegen haar:

"Wat heb je liever, een orgasme of deze zonnebril?"

En als ze later Albert pesten waarbij Olga topless op een klein schommelpaard zit, wordt er gezegd:

Olga: Albert, Albert, die mooie vriendin (Susan) van je is Anton aan het versieren.
Albert: Wat doen ze?
Olga: Ja, wat doen mensen als ze elkaar hebben gevonden Albert?
Olga: Misschien zijn ze wel aan het neuken.
Sandra: Wat ga je eraan doen Albert?
Olga: Ja Albert, je had die trut allang een keertje moeten pakken. Je hebt te lang gewacht!
Sandra: Misschien kan hij het wel helemaal niet.
Sandra: Misschien heeft hij wel zo'n klein pikkie
Olga: Is dat waar Albert?
Olga: Kom je daarom je nooit je hok uit omdat je zo'n klein pikkie hebt.

Naderhand neuken ze het ook met Albert, waarbij Julie hen betrapt (Albert was een jaar lang de minnaar van Susan, maar tegenwoordig spreekt hij regelmatig stiekem af met Julie) en een woedeaanval krijgt waarna ze de boerderij verlaat, maar uiteindelijk loopt het wel slecht af voor Olga en Sandra wanneer ze in een schuurtje in de fik worden gestoken door Piet. Daarna is de film ook na circa 83 minuten afgelopen.

Maar de echte kracht van de film zit vooral in de sfeer. Want de film is een combinatie van landelijke rust en onheilspellende erotiek. Regisseur De Parra gebruikt daarbij lange takes, spaarzame dialogen en subtiele muziek om een gevoel van vervreemding te creëren. De personages zijn minder psychologisch gelaagd en meer symbolische figuren, wat het geheel een bijna droomachtige kwaliteit geeft.

Het verhaal is eenvoudig en soms wat traag, maar de dromerige stijl, de mooie fotografie van cameraman Marc Felperlaan, de excentrieke personages en de gedurfde sfeer maken het tot een kleine cultklassieker. Van de cast is Willeke Van Ammelrooy verreweg de beste actrice en ze mocht er destijds ook wezen, maar zowel Marja de Heer als Franulka Heyermans stelen de show in deze film en vooral de eerst genoemde. Verder zien we naaktheid van alle vrouwen, behalve van Nelly Frijda die in deze film al "Ma Flodder" achtige trekjes had en dan m.b.t. haar kleding, uiterlijk en het roken van een sigaar.

"Mijn Nachten met Susan, Olga, Albert, Julie, Piet & Sandra" is niet voor iedereen weggelegd, maar is wel boeiend voor liefhebbers van experimentele jaren 70 erotiek met een vleugje mystiek.

De muziek van de Britse danceact "The Prodigy" was destijds in de jaren 90 boeiender, spannender en schokkender dan deze dertien in een dozijn Horror / Thriller film, die vooral voorspelbaar en clichématig is en ook niets nieuws onder de zon heeft.

De film leunt sterk op jump scares in plaats van echte spanning en psychologische diepgang en het jongetje (Jackson Robert Scott), dat zich vreemd begint te gedragen door een mogelijke reïncarnatie, was totaal niet eng of creepy. Het einde probeert schokkend te zijn, maar voelt geforceerd en te snel afgeraffeld.

Het enige pluspuntje in deze film vond ik Taylor Schilling als de moeder van het jongetje. Niet dat ze goed acteerde, maar ik vond haar opzicht leuk uitzien. Al met al is "The Prodigy" gewoon een matige Horror / Thriller film.