Log

"It's clobberin' time!"

Na jaren van mislukte pogingen met "Fantastic Four (2005)", "Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer (2007)" en "Fantastic Four ( 2015)", moest "The Fantastic Four: First Steps" eindelijk de film worden die Marvel’s 'eerste familie' waardig naar het witte doek bracht. Met Pedro Pascal, Vanessa Kirby, Ebon Moss-Bachrach en Joseph Quinn in de hoofdrollen leek er een droomcast klaar te staan. De verwachtingen waren torenhoog. Maar helaas, de film bezwijkt onder diezelfde verwachtingen en blijkt uiteindelijk vooral een vermoeiende herhaling van bekende Marvel-trucs.

Reed Richards (Pedro Pascal) en zijn vrouw Sue Storm (Vanessa Kirby) vormen samen met haar broer Johnny (Joseph Quinn) en zijn beste vriend Ben Grimm (Ebon Moss-Bachrach) de "Fantastic Four". Ze worden gedwongen om hun familieband sterker dan ooit te maken wanneer ruimtegod Galactus (Ralph Ineson) via zijn trouwe, mysterieuze boodschapper Silver Surfer (Julia Garner) bekendmaakt dat deze Aarde het volgende slachtoffer van zijn enorme honger naar werelden wordt. En dat terwijl Sue inmiddels met een fikse buik rondloopt…

De opening met de zwangerschapstest van Sue Storm (Vanessa Kirby) beloofde al niet veel goeds en de eerste circa 30 minuten van de film zijn tenenkrommend slecht, maar het grootste struikelblok is het script. In plaats van een heldere opbouw krijgen we een opeenstapeling van subplotjes die nergens echt uitmonden. De film probeert tegelijk een oorsprongsverhaal te zijn, een familiedrama, een kosmische rampenfilm en een epische introductie tot Galactus. Het resultaat is versnipperd en onevenwichtig.

Het eerste uur slingert heen en weer tussen familie kibbelpartijen en pseudo-wetenschappelijke mumbo jumbo. Het middenstuk zakt compleet in, waarbij scènes worden gerekt zonder dat er spanning of emotionele diepte bijkomt. En de climax voelt anticlimactisch, want Galactus verschijnt weliswaar groot en dreigend, maar zijn rol blijft zo oppervlakkig dat hij nooit meer is dan een generieke eindbaas.

De cast doet wat ze kan, maar krijgt nauwelijks de kans te schitteren. Pedro Pascal als Reed Richards als de wetenschapper, leider van de "Fantastic Four", bekend om zijn intelligentie en door kosmische straling kan hij zijn lichaam enorm rekken, uitrekken en vervormen, is een wandelende expositie-machine. Hij legt alles uit, maar voelt zelden als een mens van vlees en bloed. Vanessa Kirby als Sue Storm als de echtgenote van Reed en oudere zus van Johnny, heeft als lid van de "Fantastic Four" krachten als onzichtbaarheid en krachtvelden en ze is de enige met een zekere emotionele kern door haar zwangerschap, maar dat motief wordt zo zwaar aangezet dat het eerder manipulatief dan ontroerend is.

Joseph Quinn als Johnny Storm als de jonge broer van Sue die vuur kan beheersen, kan vliegen en meestal een wat impulsiever / luchtiger karakter heeft, wordt gereduceerd tot clown, altijd klaar met een oneliner maar zonder echte ontwikkeling. En Ebon Moss-Bachrach (stem) als Ben Grimm / The Thing als vriend van Reed, astronaut en verandert door kosmische straling in een rotsachtig wezen met buitengewone kracht en duurzaamheid, verdient meer diepgang, maar blijft steken in obligate zinnen over zijn uiterlijk en kracht, zoals mijn openingszin. Het ensemble waar de "Fantastic Four" om bekend staat, komt hierdoor nooit echt tot leven. Ze functioneren meer als losse pionnen in het plot dan als familie of team.

En verder zijn er rollen / stemmen weggelegd voor Ralph Ineson (stem) als Glactus, de ruimte-god / vijand die de aarde bedreigt, Julia Garner (vooral stem) als Shalla-Bal / Silver Surfer, de boodschapper van Galactus die in deze film van gender (vrouw i.p.v. man) gewijzigd is, Paul Walter Hauser als Harvey Elder / Mole Man, een ondergrondse schurk die verandert in held (of beter gezegd helper voor de mensheid), Natasha Lyonne als Rachel Rozman, een schoollerares waar Ben Grimm / The Thing een oogje op heeft en Matthew Wood (stem) als H.E.R.B.I.E., een robot met kunstmatige intelligentie in dienst van de "The Fantastic Four".

Ook probeert de film zwaar in te zetten op drama, namelijk het ongeboren kind (die uiteindelijk geboren wordt in een razend ruimteschip en waar Galactus zijn zinnen op heeft gezet) van Reed en Sue, de angst voor verlies en de opofferingen die gemaakt moeten worden. Maar de uitwerking voelt vaak geforceerd. In plaats van echte emotionele spanning, zien we scènes die doelbewust zijn geconstrueerd om het publiek een traantje te laten wegpinken. Het effect is eerder irritatie dan ontroering.

De op een jaren zestig geïnspireerde retrofuturistische stijl wordt vaak geprezen, maar ook hier schuilt een probleem, namelijk de vorm overheerst de inhoud. Ja, de sets en kostuums zijn fraai, maar ze voelen kunstmatig en steriel. De wereld lijkt ontworpen voor een artbook, niet voor een meeslepend verhaal. De actiescènes kampen met hetzelfde probleem, namelijk visueel druk, vol CGI, maar emotioneel leeg. Je kijkt naar een kleurenexplosie waar geen echte spanning vanaf straalt. Vooral het gevecht met de Silver Surfer had iconisch kunnen zijn, maar het blijft hangen in generieke vliegstunts en knalblauwe energieflitsen.

Het grootste kritiekpunt is misschien wel de behandeling van Galactus, een oude kosmische entiteit die planeetlevensenergie moet consumeren om te overleven. Waar fans hoopten op een dreigende, complexe antagonist, krijgen we een reusachtig goddelijk wezen (hij draagt een iconische helm en heeft paarse/blauwe bepantsering) van kracht, die nauwelijks spreekt of handelt. Hij is de belichaming van gemakzuchtig schrijven, namelijk een 'kosmische dreiging' zonder gelaagdheid en zonder persoonlijkheid. Daarmee wordt de climax, die juist op hem moest leunen, een teleurstelling.

Wat de film misschien het meest nekt, is dat we dit allemaal al gezien hebben, zoals de spanningen binnen een superheldenteam, de kosmische dreiging die de aarde (en het heelal) wil verzwelgen en de onvermijdelijke offers en gezinswaarden die centraal staan. De film herhaalt simpelweg patronen uit eerdere Marvel-films, zonder iets verrassends of verfrissends toe te voegen. De retrostijl is een dun laagje vernis over een door-en-door voorspelbare structuur. Wel is het positief dat de film niet al te lang duurde met circa 104 minuten (na het einde volgt wel nog een extra scène, oftewel een aankondiging van een nieuwe Marvel-film).

"The Fantastic Four: First Steps" had een frisse herstart moeten zijn voor Marvel’s oudste superheldenteam, maar komt niet verder dan middelmaat. Het verhaal is warrig, de personages onderontwikkeld, de emoties geforceerd en de actiescènes oppervlakkig. De retrofuturistische stijl geeft de film een unieke look, maar kan niet verhullen dat er inhoudelijk weinig te beleven valt. Het eindresultaat is een film die zichzelf te serieus neemt, maar te weinig lef heeft om echt iets nieuws te proberen. Voor hardcore Marvel-fans misschien nog onderhoudend, maar voor de rest voelt dit als alweer een tandeloos hoofdstuk in een universum dat zijn creativiteit steeds verder kwijt lijkt te raken.

"Stick it in me! Push him hard into me!"

Deze Italiaanse Erotiek / Drama film heb ik puur en alleen gekeken vanwege het meespelen van de mooie rondborstige hoofdrolspeelster Serena Grandi, die ik afgelopen zondag nog zag in de Italiaanse Horror / Thriller film "Le Foto di Gioia (1987)", waarin ze ook een aantal keren topless te zien is. En in deze "La Signora della Notte" (oftewel "Lady of the Night") zie je haar nog vaker naakt en dan ook regelmatig van top tot teen. Serena Grandi is ook duidelijk het grote pluspunt (twee eigenlijk ) in deze film.

De film volgt het verhaal van Simona (Serena Grandi), een aerobics instructrice die zich gevangen voelt in haar huwelijk met Marco (Fabio Sartor), een luchtvaartingenieur die zijn werk boven zijn huwelijk stelt. Op zoek naar opwinding en passie raakt ze verstrikt in een reeks seksuele avonturen die haar leven drastisch veranderen.

Het verhaal onderzoekt thema's zoals seksuele bevrijding, verlangen en de gevolgen van impulsieve keuzes. Simona's zoektocht naar avontuur leidt tot een reeks gebeurtenissen die haar relaties en persoonlijke identiteit onder druk zetten. Een cruciaal moment in de film is wanneer Simona wordt verkracht door een onbekende man, wat haar gedrag en keuzes verder beïnvloedt.

Serena Grandi levert een sterke vertolking van Simona, waarbij ze de complexiteit van haar personage overtuigend neerzet en natuurlijk is ze ook regelmatig naakt te zien en dat al binnen twee minuten als ze naakt in de nacht uit bed stapt, iets aantrekt en daarna buiten op het balkon gaat staan (dan stopt ook het beeld, hoor je filmmuziek en zie je de namen van de cast en filmmedewerkers voorbijkomen) en dat is de verwijzing naar de filmtitel, die je dan ook in beeld te zien krijgt. De film speelt zich ook grotendeels af in de avond / nacht.

In "Le Foto di Gioia" werd Serena Grandi nat door regen en zag je goed haar grote borsten in haar door regen doorweekte kleding en ook in deze film wordt ze weer nat door regen (als ze buiten op het balkon spullen wilt redden voor de regen) en zie je haar daarna naakt als ze de natte kleding uittrekt en gaat vrijen met Marco in een stoel.

Na circa 19 minuten wordt ze dan voor het eerst verkracht (ze laat het overigens gewillig toe) door een onbekende jonge man (Sergio Guidi). Als Simona namelijk avonds haar hondje Cockie uitlaat, ziet ze in een auto een man neuken met een vrouw. Als de vrouw dan Simona ziet en kent, schrikt ze en stapt ze uit de auto en loopt ze weg en is de man boos op Simona. De man zegt dan ook tegen haar:

"It's only your fault bastard! Why was she scared? And I ask a simple question! You are gorgeous!"

Als Simona dan weg rent naar huis, volgt de man haar tot in de lobby van het appartementencomplex. Hij trekt daar dan haar kleren uit en verkracht haar dan op een tafeltje, waar ze dan met een hand een raampje kapot slaat. Terwijl ze verkracht wordt zit Marco in het appartement naar een oude zwart / wit bokswedstrijd te kijken. Na de verkrachting gaat Simona dan haar verwonde hand verzorgen en stapt ze daarna naakt in bed (waarin Marco al ligt te slapen).

Na circa 30 minuten wordt ze min of meer weer verkracht (ook weer gewillig) en nu door een man (Maurizio Rocchi) op een toilet met een kleiduifgeweer, waarbij Simona de man al eerder was opgevallen tijdens een etentje met Marco in een restaurant en ook heeft zij hem gezien bij het schieten op kleiduiven. De man verkracht haar dan met het kleiduifgeweer (wrijft ermee over haar borsten via haar T-shirt met daarop de tekst "Get Physical", stopt het tussen haar benen en houdt het voor haar mond, waarna Simona het geweer begint te pijpen), waarna de man gepijpt wordt door Simona (die dan op haar knieën zit) en hij het kleiduifgeweer achter haar nek houdt.

En na circa 51 minuten wordt ze buiten bij een bar verkracht (wederom gewillig) door een man, te weten Ettore (Alberto Di Stasio) die een oogje op haar heeft, met wie ze samen op stap is met Marco en Ettore's vriendin Valeria (Emma Gugliotta). Als Marco dat dan ziet, slaat hij Ettore in elkaar en daarna slaat hij Simona herhaaldelijk hard in het gezicht en dumpt hij haar. Naderhand komen ze natuurlijk weer bij elkaar.

Terwijl ze uit elkaar zijn snoept Marco ondertussen van de jonge vrouw Marisa (Emanuela Taschini) die hij neukt op een stoel aan een tafel en daarbij zien we dan ook Emanuela Taschini naakt. Marco heeft daarna als Marisa vertrekt een flashback over Simona, waarbij we hen zien vrijen in een auto (daar heeft mijn openingszin betrekking op) en waar Simona dan een bierfles in zijn kont stopt. Dat krijg je natuurlijk wel niet te zien, maar je hoort Marco wel even schreeuwen

En Simona gaat ondertussen uit met een dokter, te weten Giulio (Stanko Molnar), die nog bij zijn moeder woont en daarom gaat hij samen met Simona naar zijn praktijk, waarin o.a. een gynaecologenstoel staat en waarin Simona gaat liggen na circa 75 minuten. Ze doet dan van te voren haar haar slipje uit (houdt wel haar rode jurk aan), gaat dan even op de stoel zitten en daarna liggen, stopt daarna één voor één haar benen in de beenspreiders en daarna zien we goed haar zwart behaarde vagina onder haar rode jurk.

Na circa 79 minuten gaat ze weer naar Giulio, maar dit keer voor een onderzoek of ze nog kinderen kan krijgen en gaat ze weer in de gynaecologenstoel liggen met haar benen in de beenspreiders en gaat Giulio haar vagina onderzoeken (hij doet dan ook latexhandschoenen aan) welke je helaas wel niet te zien krijgt Na circa 81 minuten wordt ze dan nog voor de laatste keer verkracht door een man (wiens hoofd je niet te zien krijgt), die zich verstopt heeft in het appartementencomplex, in haar woning op de vloer, die daarna weer vertrekt en haar naakt achterlaat en die man blijkt uiteindelijk Marco te zijn geweest.

Als Simona dat te weten komt via zijn achtergelaten identiteitsplaatje komen ze weer samen en hebben ze een gezellig etentje tijdens kerstavond, waar we dan Serena Grandi ook voor het laatst naakt zien als ze op de badkamer is en Marco binnenkomt en haar nachtkleding (waaronder ze niets meer draagt) optilt en ze daarna in de woonkamer op de grond gaan neuken en daarbij zie je dan na circa 88 minuten voor het laatste de borsten, billen en vagina van de fraaie Serena Grandi, waarna de film na 90 minuten is afgelopen. Ze zeggen dan nog beiden tegen elkaar "Merry Christmas" en buiten hoor je dan de kerkklokken luiden.

Tussendoor zien we Serena Grandi overigens nog een aantal keren naakt en dat o.a. na circa 15 minuten als ze uit de douche komt na een gegeven fitnesstraining en waar we dan ook nog wat andere vrouwen naakt zien. En ook zien we haar na circa 37 minuten masturberen op bed, nadat Marco haar genegeerd heeft met het bekijken van een technisch tijdschrift. Als Marco haar dan ziet masturberen, begint hij haar te beffen en te te neuken.

De cinematografie van Giuseppe Ruzzolini draagt bij aan de sensuele sfeer van de film, met zorgvuldig samengestelde beelden die de emotionele toestand van de personages weerspiegelen en de regie van Piero Schivazappa zorgt voor een visueel aantrekkelijke film en dat van de eerste tot de laatste minuut.

"La Signora della Notte" is een Erotiek / Drama film die de grenzen van erotische cinema verkent, met een focus op de innerlijke conflicten van een vrouw die op zoek is naar bevrediging buiten haar huwelijk. Visueel mocht de film er ook wezen en bevat ook sterke acteerprestaties van de mooie rondborstige hoofdrolspeelster Serena Grandi. En vanwege haar krijgt de film van mij ook een ruime voldoende.

"God only knows what you're doing in there!"

De film "Gacy", welke ik gezien heb op "Prime Video", is een poging om het beruchte leven van de Amerikaanse seriemoordenaar John Wayne Gacy naar het scherm te brengen. Helaas resulteert dat in een halfbakken, ongeïnspireerde productie die zowel qua spanning, dramatische diepgang als historische accuratesse tekortschiet.

Het verhaal volgt John Wayne Gacy’s (Mark Holton) jeugdherinneringen, zijn opkomst als gerespecteerd zakenman en buurtclown (als "Pogo the Clown" en soms ook als “Patches the Clown”) op kinderfeestjes, liefdadigheidsevenementen en buurtfeesten, en uiteindelijk zijn dubbelleven als seriemoordenaar die tientallen jonge mannen en jongens verkrachtte en vermoordde. Veel scènes spelen zich af in zijn huis, vooral in de beruchte kruipruimte onder de vloer, waar de lichamen van veel slachtoffers begraven lagen.

Het grootste probleem van "Gacy" is dat de film niet weet wat hij wil zijn. Is het een psychologisch portret van een gestoorde man, een grimmig true-crime drama, of een exploitatiefilm die de gruwel centraal zet? Het eindresultaat is een kleurloze mengeling die geen van deze invalshoeken overtuigend uitwerkt. De film springt van scènes uit Gacy’s jeugd naar moorden, naar alledaagse interacties met buren, zonder echte narratieve lijn. Daardoor voelt het eerder als een reeks losse fragmenten dan een coherent verhaal.

Een belangrijk terugkerend detail in de film is 'geur'. In Gacy’s huis begint er steeds een doordringende, rottende geur te hangen. Hij wijt dit telkens aan een zogenaamd rioolprobleem of een dode rat in de kruipruimte. In werkelijkheid komt de stank natuurlijk van de lichamen van zijn slachtoffers, die onder het huis in de kruipruimte begraven liggen. Dit detail is overigens gebaseerd op de echte zaak, waar buren en bezoekers van John Wayne Gacy klaagden vaak over de stank in zijn woning. Hij verzon smoesjes (lekke riolen, vochtproblemen) om dit weg te praten. Uiteindelijk werd de geur één van de redenen dat de politie zijn huis ging onderzoeken.

De casting van Mark Holton in de hoofdrol is op zijn minst discutabel. Mark Holton, die qua fysiek goed op de echte Gacy lijkt, speelt Gacy eerder als een sullige, ongemakkelijke man dan als de charismatische en manipulatieve figuur die de echte Gacy was. Zijn vertolking mist dreiging en psychologische complexiteit. Het resultaat: een hoofdpersoon die nooit angst inboezemt en daardoor de film berooft van de spanning die essentieel is bij een verhaal over een seriemoordenaar.

Joleen Lutz in de rol van Karen Gacy, de vrouw van John Wayne Gacy, vond ik persoonlijk het leukste personage en dat omdat ze er niet onaardig uitzag. Haar personage wordt getoond als loyaal, maar ook langzaam steeds ongemakkelijker met Johns vreemde gedrag en duistere geheimen. In de film zie je hoe zij probeert een normaal gezinsleven te leiden, terwijl Johns dubbele leven steeds duidelijker wordt. Uiteindelijk laat haar rol zien hoe Gacy’s misdaden ook zijn directe omgeving ontwrichten. Zij zegt ook mijn openingszin tegen haar man, waarop hij antwoordt

"What I am doing in that garage is all business related!"

En ook Allison Lange is nog een leuke verschijning in de rol van van Gretchen, een jonge vrouw die in aanraking komt met John Wayne Gacy. Haar personage staat symbool voor de kwetsbare mensen die in Gacy’s omgeving terechtkwamen. Ze wordt vooral gebruikt om de manipulatieve charme en het dreigende karakter van Gacy te tonen: hoe hij mensen aantrok, maar tegelijk gevaarlijk dichtbij liet komen.

Verder is de regie van Clive Saunders futloos. De film heeft het uiterlijk van een goedkope televisiefilm, met vlakke belichting, zwakke montage en weinig creatief camerawerk. Scènes die bedoeld zijn om beklemmend of verontrustend te zijn, blijven opvallend saai en oppervlakkig. De gruwel wordt bovendien amper getoond, vermoedelijk uit budgettaire of censuurredenen, waardoor de film zijn schokwaarde verliest. Het eindigt in een niemandsland, namelijk te tam voor exploitatiehorror en te ondoordacht voor serieuze true crime.

Wat "Gacy" misschien nog had kunnen redden, was een dieper inzicht in de psyche van de moordenaar of een indringende reconstructie van de tijdsperiode. Maar de film biedt geen van beide. Er wordt nauwelijks iets gezegd over hoe Gacy zijn slachtoffers manipuleerde, hoe hij jarenlang uit handen van de politie wist te blijven, of wat hem dreef tot zijn daden. De film blijft hangen bij clichés en oppervlakkige scènes, zonder enige analyse of emotionele kracht.

Al met al is "Gacy" is een gemiste kans. Het verhaal van John Wayne Gacy is macaber, fascinerend en huiveringwekkend genoeg om een sterke film op te leveren, maar deze productie doet er vrijwel niets mee. De film is traag, goedkoop en inhoudsloos. Het blijft steken in een rommelig script, zwak acteerwerk en een stijl die eerder slaapverwekkend dan angstaanjagend is.

"Son of a cyborg!"

Na afgelopen maandag de leuke en vermakelijke Sciencefiction / Horror film "Forbidden World (1982)" te hebben gezien, dacht ik dat deze "Galaxy of Terror" ook leuk en vermakelijk zou zijn, maar dat viel toch vies tegen.

Galaxy of Terror, geregisseerd door Bruce D. Clark en geproduceerd door Roger Corman, is een typisch voorbeeld van de vroege jaren 80 sciencefiction-horrorfilms die schaamteloos meeliftten op het succes van "Alien (1979)". Hoewel de film inmiddels een cultstatus heeft verworven, zijn de tekortkomingen duidelijk zichtbaar, vooral wanneer men hem bekijkt met een kritische blik.

Op de planeet Morganthus wordt de laatste overlevende van een neergestort ruimteschip gedood door een onbekend wezen. Op de planeet Xerxes instrueert de mysterieuze Planet Master (iemand wiens gezicht verduisterd wordt door een aura) een militaire commandant om het ruimteschip "Quest" naar Morganthus te sturen voor een reddingsmissie. De bemanning van de Quest bestaat buiten kapitein Trantor (Grace Zabriskie) en missie commandant Ilvar (Bernard Behrens) verder uit een groep van acht specialisten, te weten Cabren (Edward Albert), Alluma (Erin Moran), Kore (Ray Walston), Dameia (Taaffe O'Connell), Quuhod (Sid Haig), Ranger (Robert Englund), Baelon (Zalman King) en Cos (Jack Blessing), elk met hun eigen vaardigheden en geheimen.

Bij aankomst op Morganthus ontdekt de bemanning het wrak van het eerdere schip en de overblijfselen van de bemanning. Ze stuiten op een mysterieuze piramide en besluiten deze te verkennen. Binnen de piramide worden de bemanningsleden geconfronteerd met fysieke manifestaties van hun diepste angsten, wat leidt tot een reeks gruwelijke sterfgevallen. Uiteindelijk ontdekt het overgebleven bemanningslid Cabren dat de Planet Master (Ray Walston) achter de gebeurtenissen zit en wordt hij gedwongen zijn eigen angsten onder ogen te zien om te overleven.

Het klinkt intrigerend en boeiend, maar de uitwerking blijft oppervlakkig. De film kiest herhaaldelijk voor schokmomenten en gore in plaats van psychologische spanning. Daardoor voelt het meer als een reeks losse gruwelscènes dan als een coherent verhaal en de film heeft ook een klassieke "crew-valt-één-voor-één" opzet.

De cast bevat namen die in andere films bewezen hebben talent te hebben, zoals Edward Albert (als Cabren, een koelbloedige en ervaren ruimte-veteraan die de leiding neemt wanneer de bemanning steeds verder uiteenvalt door paniek en dood), Bernard Behrens (als Ilvar, de oudere commandant van de missie, die al snel omkomt, waardoor Cabren het leiderschap moet overnemen), Grace Zabriskie (als Trantor, een getraumatiseerde ruimteschip kapitein, ze overleefde eerder een catastrofale missie en is obsessief op wraak belust), Sid Haig (als Quuhod is één van de meest memorabele personages, een stille krijger die enkel vertrouwt op zijn dodelijke messen en zijn dood, veroorzaakt door zijn eigen wapens, is zowel ironisch als gruwelijk), Erin Moran (bekend van de populaire jaren 70 televisieserie "Happy Days", is telepaat Alluma, haar rol is sympathiek, maar ze wordt meer een slachtoffer dan een actief personage) en Ray Walston (als de mysterieuze kok Kore die zich aan boord bevindt en zijn ware rol en connectie met de missie worden pas aan het einde onthuld.).

Toch is het acteerwerk hier vaak houterig en emotieloos. De personages zijn nauwelijks uitgewerkt, gereduceerd tot archetypen (de stoere leider, de angstige vrouw, de rationele wetenschapper) waardoor je als kijker je nauwelijks in hen kan inleven. Zelfs Robert Englund (als de jonge technicus Ranger, hij probeert rationeel te blijven terwijl de rest van de crew uiteenvalt), die enkele jaren later wereldberoemd zou worden als Freddy Krueger in de Horror / Thriller reeks "A Nightmare on Elm Street (1984)", blijft hier onderbenut. Hij verdwijnt ook gewoon na circa 70 minuten uit het verhaal?

Het is onmiskenbaar dat "Galaxy of Terror" in een haastige Corman-productieomgeving is gemaakt. Het budget was laag, en dat zie je terug in de sets, die vaak bestaan uit karton en piepschuim, en in special effects die vandaag de dag eerder lachwekkend dan angstaanjagend zijn. Wel verdient de jonge James Cameron (destijds nog werkzaam als production designer en tweede unit director) krediet voor enkele creatieve oplossingen met licht, miniaturen en praktische effecten. Zonder Camerons vindingrijkheid zou de film er nóg goedkoper uitzien.

De film is het meest bekend om een expliciete en controversiële scène waarin een vrouwelijk bemanningslid, te weten Dameia (Taaffe O'Connell), wordt aangevallen door een gigantisch buitenaards wormwezen, die haar daarna ontdoet van haar kleding (dan krijgen we ook de borsten van Taaffe O'Connell te zien) en haar daarna verkracht. Eerlijk gezegd vond ik het lachwekkend uitzien, maar het leverde de film wel zowel afkeer als cultstatus op. Het illustreert in ieder geval Cormans aanpak, namelijk provoceren om publiek te trekken.

De film probeert een claustrofobische, macabere sfeer neer te zetten, maar de pacing is onevenwichtig. Lange, saaie dialogen wisselen af met abrupte gore-sequenties, waardoor de spanning nooit goed wordt opgebouwd. In tegenstelling tot "Alien", waar suspense en suggestie de boventoon voeren, kiest "Galaxy of Terror" voor direct in beeld gebrachte gruwel, wat op den duur eerder vermoeiend dan eng werkt.

"Galaxy of Terror" is een typisch B-film product, namelijk goedkoop, exploitatief en vooral bedoeld om snel winst te maken op de "Alien"-hype. Hoewel er cultwaarde en campy charme in schuilt, is de film als serieuze Sciencefiction / Horror een mislukking. De vlakke personages, het rommelige verhaal en de nadruk op schokkende effecten in plaats van spanning zorgen ervoor dat de film eerder als curiositeit dan als kwaliteitscinema overeind blijft. Alleen voor liefhebbers van obscuur jaren 80 pulpvermaak kan dit nog interessant zijn, en zelfs dan vooral om te zien hoe een jonge James Cameron zijn eerste stappen zette in Hollywood.

Barbara: I hear you're the best troubleshooter in the Federation.
Mike: Yeah, I heard that too.
Barbara: Want to see some trouble? (Barbara opent dan haar shirt waaronder ze niets draagt)

"Forbidden World" van regisseur Allan Holzman is een schoolvoorbeeld van hoe de jaren 80 low-budget sciencefiction en exploitation bij elkaar wist te brengen. De film werd geproduceerd door Roger Corman, berucht én geliefd om zijn efficiënte B-films.

Het verhaal is in wezen een rip-off van de Sciencefiction / Horror film "Alien (1979)", waarbij op een genetisch onderzoeksstation op de afgelegen woestijnplaneet Xarbia een groep wetenschappers experimenteert met genetische manipulatie. Het resultaat is natuurlijk voorspelbaar, namelijk een uit de hand gelopen schepsel, te weten "Subject 20", dat zich voedt met de bemanning. De militaire officier Mike Colby (Jesse Vint) en zijn androïde/robot-assistent Sam-104 (Don Olivera) worden opgeroepen om orde op zaken te stellen, maar raken al snel verwikkeld in een strijd om te overleven.

De film is zeker niet hoogstand, maar is wel zeer vermakelijk om naar te kijken en mede door de sfeer, de effecten, de gore en de op fraaie wijze getoonde naaktheid van de mooie vrouwen June Chadwick (als Dr. Barbara Glaser), die o.a. bekend is van de populaire jaren 80 Sciencefiction serie "V (1984–1985)", en vooral Dawn Dunlap (als Tracy Baxter), die ik vorig jaar nog zag in de vermakelijke Actie / Fantasy film "Barbarian Queen (1985)", en waarin ze ook naakt te zien is. Vooral de scène met haar in de sauna / stoombad is puur genieten en ook de manier (waarbij ze o.a. een zonnebril draagt) hoe ze ernaartoe loopt.

De film weet, ondanks het uiterst beperkte budget, een verrassend claustrofobische en dreigende sfeer neer te zetten. De creature effects, hoe rubberachtig ook, hebben een rauwe charme en passen bij de grindhouse-stijl en de synthesizer-soundtrack van Susan Justin is bijzonder effectief en geeft de film een unieke, bijna hypnotiserende toon. Voor fans van pulp en exploitation valt er in ieder geval genoeg te genieten m.b.t. gore, seks, naaktscènes en een tempo dat nauwelijks inzakt.

Ook is het positief dat de film maar circa 81 minuten duurt, waarbij je vlak voor de aftiteling via flashback beelden nog een korte samenvatting van de film te zien krijgt en dat geldt ook eigenlijk tijdens het begin van de film als Mike Colby uit zijn slaap wordt gewekt door SAM-104 als hun ruimtevliegtuig wordt aangevallen, waarna ze naar het genetisch onderzoeksstation op de afgelegen woestijnplaneet Xarbia vliegen.

En omdat het een low-budget film is, is natuurlijk niet alles goed. Zo is de originaliteit ver te zoeken, waarbij "Forbidden World" vooral aanvoelt als een schaamteloze herinterpretatie van Ridley Scotts "Alien", maar dan met meer seks en gore. En verder wordt het plot wordt nauwelijks uitgewerkt, want wetenschappelijke ethiek en de consequenties van genetische experimenten blijven oppervlakkig.

Ook de acteerprestaties zijn wisselend. Jesse Vint doet zijn best als de stoere held Mike Colby die naar het onderzoeksstation wordt gestuurd om de situatie met “Subject 20” onder controle te krijgen, maar de meeste andere bijrollen zijn houterig en karikaturaal, zoals o.a. die van Linden Chiles (als Dr. Gordon Hauser, een senior wetenschapper die vasthoudt aan de waarde van de genetische experimenten, ondanks de fatale gevolgen) en Fox Harris (als Dr. Cal Timbergen, een typisch “mad scientist”-type, bekend om zijn droge en vaak bizarre opmerkingen).

En uiteraard vallen velen ten prooi aan de bloedige aanvallen van "Subject 20" en weten uiteindelijk alleen Mike Colby en Tracy Baxter het te overleven, waarbij "Subject 20" gedood wordt met tumorcellen van Dr. Cal Timbergen. Het sterft dan in een smerige, slijmerige smurrie, een explosieve ontbinding vol gore, zoals alleen een Corman-productie dat kan brengen

Wel maken natuurlijk de eerder genoemde vrouwen June Chadwick en Dawn Dunlap indruk vanwege hun schoonheid en naaktheid (borsten, billen en schaamstreek). Beiden hebben naaktscènes met Jesse Vint, zo vrijt / neukt June Chadwick met hem en heeft Dawn Dunlap een gezellig onderonsje met hem in de sauna / stoombad. En ook zijn beide dames een keer samen naakt te zien onder een soort van douche. Het vele geschreeuw van Dawn Dunlap was overigens wel irritant. Ook het toevoegen van de androïde/robot-assistent Sam-104 wal leuk gedaan. Hij fungeert als copiloot en hulp tijdens missies, en zorgt af en toe voor wat droge humor en licht absurdistische momenten

"Forbidden World" is zowel een guilty pleasure als een uniek artefact van de exploitation-traditie. Wie de film bekijkt als serieuze sciencefiction zal teleurgesteld zijn, maar wie zich overgeeft aan de camp, de gore, de seks en de schaamteloze pulp zal zien waarom dit kleine, bizarre project tot de cultcanon behoort. Het is ruw, smakeloos en soms lachwekkend, maar het is ook origineel in zijn onbeschaamde oneerbiedigheid.

P.S. de film verdient eigenlijk 3,0*, maar vanwege Dawn Dunlap doe ik er nog een halfje bij.

"But first, I want to see you naked one more time. I've always loved you, Gioia. Every part of you. Your lips. And your tongue. And the curve of your white throat. That leads to the valley between those rose-capped hills. Now I want to see them."

De filmtitel had net zo goed "Le Seni di Gioia" kunnen zijn, oftewel "De borsten van Gioia", want hoofdrolspeelster Serena Grandi (die ik ken van de Komedie film "L'Iniziazione (1986)") heeft grote borsten en die krijg je ook regelmatig te zien en dat is eigenlijk ook het beste wat deze Giallo-film te bieden heeft, en dat samen met Sabrina Salerno (die beter bekend staat als zangeres Sabrina en iedere man of tiener uit de jaren 80 kent haar wel ) waarvan ook de borsten te zien zijn. Hoewel regisseur Lamberto Bava met "Le Foto di Gioia" een visueel opvallende Giallo neerzet, kan de film inhoudelijk moeilijk overtuigen en boeiend of spannend wordt het eigenlijk nooit.

Het verhaal draait rond Gioia (Serena Grandi), ondanks dat ik steeds Gloria hoorde en zag staan bij de ondertiteling, een voormalige Playboy-achtige covergirl die nu de uitgeefster is van het glamour- en erotiektijdschrift "Pussycat", welke ze heeft overgenomen van haar overleden man Carlo en waar haar impotente broer Tony (Vanni Corbellini) een fotograaf en medewerker voor is. Wanneer modellen en vrienden om haar heen één voor één op gruwelijke wijze vermoord worden door een moordenaar met handschoenen en blond haar, raakt ze verstrikt in een nachtmerrieachtig kat-en-muisspel met de dader.

Het moordmysterie wordt extra verontrustend door de bizarre subjectieve camerashots van de hoofden waarin de modelslachtoffers te zien zijn. De ene keer is het hoofd voorzien van een oog-hoofd en de andere keer van een insectenhoofd, een visueel effect dat de film een bijna hallucinante lading geeft. Dit wordt ook begeleidt met Rock / Metal gitaarmuziek, waarna de modellen vermoord worden (met een hooivork en met bijen). Dat was opzicht ook leuk gedaan en is in de eerste helft van de film te zien.

"Le Foto di Gioia" heeft best potentie, maar de uitwerking van het verhaal is rommelig en vaak onzinnig. De film leunt zwaar op de erotische uitstraling van hoofdrolspeelster Serena Grandi, die weliswaar charismatisch is en grote fraaie borsten heeft, maar weinig tegenspel krijgt van de rest van de cast. Bijrollen van George Eastman (als Alex die een aantal keren met Gioia vrijt, o.a. in een bad, maar voor de rest eigenlijk nutteloos is voor het verhaal), Daria Nicolodi (als Evelyn de assistent van Gioia die zich regelmatig verdacht gedraagt, maar die op het einde opeens gewoon weggaat met enkel een briefje achterlatend voor Gioia) en David Brandon (als fotograaf Roberto die op een gegeven moment voor de dader wordt aangezien) voelen onderbenut en clichématig aan. Personages zijn nauwelijks uitgewerkt en fungeren vooral als schaakstukken die één voor één verdwijnen om de bodycount op te voeren.

Hoewel ze niet tot de bodycount horen, waren Karl Zinny, Capucine en Lino Salemme eigenlijk ook overbodige personages. Karl Zinny speelt de rol van verlamde buurman Mark die in een rolstoel zit en die geilt op Gioia en die haar ook steeds bekijkt via een telescoop. Gioia heeft ook een keer een nachtmerrie over hem, waarbij hij haar bijna penetreert met een lamp. Dat Mark op Gioia geilt kom je tijdens het begin van de film te weten als hij haar met zijn telescoop aan het bekijken is (Gioia zit dan in een stoel bij het zwembad waarin een naaktfotosessie plaatsvindt van model Kim samen met twee donkere vrouwen) en haar dan belt en er gezegd wordt:

Mark: Gioia.
Gioia: Hello Mark.
Mark: I'm watching you.
Gioia: You are?
Mark: Yes, I'm going crazy.
Mark: If I told you I was playing with it, would you come over to help me?
Mark: Now don't be angry, it's not true.
Mark: Don't hang up.
Mark: Are you wearing your panties now?
Mark: No, don't pull down your skirt.
Mark: You don't know how much pleasure I get just watching you.
Mark: Do you want to let me see you in the nude? I'd be forever grateful.
Gioia: Listen, Mark.
Gioia: You've been watching a show right under your window that isn't so bad.
Gioia: Be happy with that, huh?
Mark: You're not like those others, Gloria.
Mark: You could put out my fire, all right.
Mark: You're a sex goddess.
Mark: You make my member throb with desire.
Mark: It wants to penetrate your flower and explode.
Gioia: This is getting boring, Mark.
Gioia: And you're not very funny.

Gioia hangt daarna ook boos op.

Capucine (klinkt bijna als een Italiaanse Cappuccino ) speelt de rol van Flora, welke een oude bekende is van Gioia en die elkaar niet moeten en die het glamour- en erotiektijdschrift "Pussycat" probeert te kopen en waar Gioia uiteindelijk mee instemt in de hoop dat dit een einde zal maken aan de moorden. En Lino Salemme speelt de rol van politie-inspecteur Corsi die het onderzoek leidt naar de reeks bizarre moorden en die uiteindelijk niet de moordenaar weet te ontmaskeren en juist iemand anders verdenkt.

Qua regie blijft Lamberto Bava hangen tussen stijl en slordigheid. Waar zijn vader Mario Bava nog een feilloos gevoel voor sfeer had, mist "Le Foto di Gioia vaak de finesse". Het tempo is onevenwichtig, waarbij lange, trage scènes opeens abrupt worden afgewisseld met hysterische moordpartijen, waardoor de film nooit echt consistent aanvoelt. Wel zijn er gelukkig regelmatig borsten te zien en dat o.a. van de mooie vrouwen Serena Grandi, Trine Michelsen (als model Kim) en Sabrina Salerno (als model Sabrina) en de laatste is natuurlijk vooral bekend van haar hit / nummer "Boys boys boys (summertime love)" uit 1987 en waarvan de videoclip was opgenomen in een rond een zwembad en waarin ze dan te zien is in een witte bikini, waarbij haar borsten er soms uitvallen.

Op het einde wordt natuurlijk ook de moordenaar ontmaskerd (die zichzelf gewoon ontmaskerd), te weten Tony die zogenaamd vermoordt is geworden in een grote kledingwinkel en die dat in scène heeft gezet en de moorden heeft hij allemaal gepleegd om zijn zus te beschermen en dichter bij haar te komen, en die wil dan nog één keer het naakte lichaam van Gioia zien (en welke we helaas niet een laatste keer te zien krijgen) en zegt dan ook mijn openingszin tegen haar. Uiteindelijk schiet Mark met een geweer Tony in zijn kruis (en hij was al impotent ), waardoor hij ernstig gewond raakt. Gloria wordt dan naar het ziekenhuis gebracht om te herstellen en Mark brengt haar dan bloemen, waarna de film na 93 minuten is afgelopen.

"Le Foto di Gioia" is een late Giallo, die niet kan tippen aan de hoogtijdagen van het genre. Het blijft hangen in goedkope erotiek, oppervlakkige personages en een halfslachtig mysterie. Voor verzamelaars van Italiaanse cultcinema kan het nog een curiosum zijn, maar wie een sterke thriller of stijlvolle horror verwacht, zal vooral teleurgesteld achterblijven.

Frank: Harry, you get into that sweet little thing yet?
Hank: I'll bet he'd settle for a hand job, right Harry?

"The Children", uit de koker van Lloyd Kaufman en Michael Herz (oftewel een "A Troma Team Release"), is een obscure horrorfilm die vooral een cultstatus heeft verworven door zijn vreemde premisse en goedkope uitvoering. Regisseur Max Kalmanowicz levert een low-budget productie af die ergens balanceert tussen creepy idee en amateuristisch B-filmvermaak. De film heeft een beklemmende soundtrack en levert een verrassend sfeervolle en originele kijkervaring.

Het verhaal gaat over een klein dorpje Ravensbeck, waar vijf schoolkinderen in een schoolbus door een vreemd ongeluk in aanraking komen met een mysterieuze giftige gaswolk afkomstig van een chemische lekkage in een fabriek. Ze stappen daarna uit hun schoolbus, ogenschijnlijk ongedeerd, maar blijken veranderd te zijn in onnatuurlijke, zombieachtige wezens.

De kinderen hebben een griezelige eigenschap, namelijk iedereen die ze omhelzen of aanraken, wordt onmiddellijk dodelijk verschroeid. Hun zwarte nagels verraden hun vervormde aard. Terwijl ze op het eerste gezicht nog steeds onschuldige kinderen lijken, vormen ze een dodelijke bedreiging voor hun families en de hele gemeenschap.

De film volgt de paniek in het dorp wanneer ouders, zoals John Freemont (Martin Shakar) en zijn hoogzwangere vrouw Cathy (Gale Garnett), die overigens net zoals de schoolbus in haar Volkswagen Kever door de mysterieuze giftige gaswolk reed, en autoriteiten, waaronder sheriff Billy Hart (Gil Rogers), proberen te begrijpen wat er is gebeurd en hoe ze de kinderen kunnen stoppen, terwijl niemand het over zijn of haar hart kan verkrijgen om daadwerkelijk geweld tegen hen te gebruiken.

Het beeld van kinderen die met uitgestrekte armen langzaam op volwassenen aflopen, werkt zowel komisch als verontrustend en geeft de film een unieke spanning. En het contrast tussen kinderlijke onschuld en meedogenloze dreiging werkt bijzonder goed. Ondanks zijn beperkte budget, weet de film slim gebruik te maken van sfeer en suggestie. Het tempo is beheerst, de setting van het kleine dorpe draagt bij aan een gevoel van isolatie, en de film ademt die typische, grimmige jaren 80 horrorvibe en ook is er wat bloot te zien. Namelijk van een topless vrouw (Rita Montone als Dee Dee Shore) die buiten ligt te relaxen / slapen bij het zwembad, terwijl haar gespierde man naast haar met gewichten bezig is.

De acteerprestaties zijn misschien niet groots, maar wel functioneel genoeg om het verhaal geloofwaardig te houden. Gil Rogers zet als sheriff Hart een sympathiek personage neer, en Martin Shakar en Gale Garnett brengen als de bezorgde ouders een herkenbare emotionele laag in het verhaal. Ook de overige deed het verdienstelijk, zoals Tracy Griswold als de jonge hulpsheriff Harry Timmons en Joy Glaccum als Suzie MacKenzie die de vriendin is van de hulpsheriff en waar mijn openingszin betrekking op heeft als twee mannen, te weten Hank (Edward Terry) en Frank (Peter Maloney), de hulpsheriff wat aan het plagen zijn en vragen of hij al seks heeft gehad met haar. Suzie MacKenzie loopt er ook de hele tijd sexy bij in een heel kort spijkerbroekje en sandalen op sleehak. En hoewel June Berry maar heel eventjes te zien is als serveerster Sally in een wegrestaurant (waar ze aan het flirten is met de sheriff) in het begin van de film, vond ik haar wel een mooie en sexy roodharige verschijning.

En de vijf kinderen Nathanael Albright (als Tommy Button), Julie Carrier (als Janet Shore), Jeptha Evans (als Paul MacKenzie), Sarah Albright (als Ellen Chandler) en Clara Evans (als Jenny Freemont, oftewel de dochter van John en Cathy die ook nog een zoontje hebben) deden het opzicht ook verdienstelijk als zombieachtige wezens en ze hadden ook duidelijk plezier in hun rol. Hoe de kinderen uiteindelijk worden uitgeschakeld (door het afhakken van de handen) was best leuk en ook grof. Zeker het laatste kind, die de sheriff heeft verschroeid, welke helemaal in stukken wordt gehakt door John Freemont. Voordat dat ze het afhakken van de handen doorhebben, schiet de sheriff ook op de kinderen, maar dat helpt niets. En het einde met de zwangere Cathy die een besmette baby baart met zwarte nageltjes, was ook leuk gevonden, hoewel je dat natuurlijk al zag aankomen.

Wat de film echt optilt, is de muziek van Harry Manfredini, die o.a. bekend is van de muziek in de "Friday the 13th" films. Zijn onheilspellende score versterkt de spanning enorm en zorgt ervoor dat "The Children" veel dreigender aanvoelt dan de beelden op zichzelf zouden doen.

Al met al is "The Children" een horrorfilm die, ondanks zijn lage budget en eenvoudige middelen, iets bijzonders weet neer te zetten. De premisse is uniek, de sfeer is beklemmend en de combinatie van kinderlijkheid en horror werkt goed. Voor wie houdt van vergeten jaren 80 horrorfilms met een creepy randje, is dit een echte cultparel.

"Lilith, I'd rather Crazy Glue my dick to the bullet train than fuck you. How's that?"

Soms heb je films die je niet al te serieus moet nemen om er plezier aan te beleven en deze "Bordello of Blood", het tweede speelfilmproject uit de Tales from the Crypt-stal, is er zo eentje. Waar veel horrorfilms uit de jaren 90 balanceerden tussen serieus en camp, kiest deze titel vol overtuiging voor over-the-top pulp, zwarte humor en schaamteloze entertainmentwaarde. Het resultaat is een vermakelijke, foute vampierfilm die precies weet wat hij wil zijn, namelijk een uitzinnige mix van horror en komedie, waarin ook regelmatig wat naaktheid (borsten en billen) in te zien is.

Het verhaal is op zichzelf al heerlijk absurd. Privédetective Rafe Guttman (Dennis Miller) wordt ingehuurd door Katherine Verdoux (Erika Eleniak) om haar vermiste broer Caleb (Corey Feldman) terug te vinden, en zijn zoektocht leidt naar een bordeel dat in een mortuarium is verstopt. Daar blijkt de verleidelijke vampierkoningin Lilith (Angie Everhart) haar hongerige onderwereld te regeren.

De plot is eigenlijk niet meer dan een aanknopingspunt, maar dat geeft niet, want de film draait om de stijl, de effecten, de sfeer en de humor die onmiskenbaar "Tales from the Crypt" ademt.

Hoofdrolspeler Dennis Miller brengt met zijn sarcastische humor een aparte energie in de film. Zijn cynische oneliners zorgen voor een constante stroom aan grappen die, afhankelijk van je smaak, ofwel scherp of heerlijk flauw zijn. Zo zegt hij o.a. mijn openingszin op het einde tegen Lilith en ook zegt hij op een gegeven moment tegen haar als zij hem haar borsten (welke je als kijker helaas niet te zien krijgt) laat zien:

"I'm not going to tell you those aren't the breasts of the century, but I'm just not digging the owner. So why don't you put those away? You're not my type.."

En tegen Katherine zegt hij op een gegeven moment als zij aan hem vraagt waar hij het gevonden voorwerp (een piercing van haar broer Caleb):

"I found that at the McCutcheon Mortuary, which also happens to be the McCutcheon Brothel, where young men gather to get stiff amongst the stiffs."

Angie Everhart schittert als vampierkoningin Lilith, een rol waarin ze met zichtbaar plezier helemaal losgaat en ze is daarbij verleidelijk, dreigend en tegelijk campy. Ook Erika Eleniak, vooral bekend van de populaire jaren 90 serie "Baywatch", geeft de film een sympathiek tegenwicht als de meer serieuze Katherine. Corey Feldman mag lekker losgaan als rebelse broertje, Chris Sarandon steelt de show als predikant met een iets te stralende glimlach en de Chuck Norris-achtige (qua beharing in het gezicht) dwerg Phil Fondacaro speelt op leuke wijze een kleine en sinistere handlanger, die helpt bij het heropwekken van Lilith.

En verder hebben bekende personen als Whoopi Goldberg (te zien tijdens een scène in een ziekenhuis) en William Sadler (als een mummie die een spel spelt met de Crypt Keeper) een klein rolletje in de film en ook zie je een aantal vrouwen (vampieren) naakt, zoals de fraaie donkere Juliet Reagh (als vampier Tallulah) en Kiara Hunter (als vampier Tamara) en dat geld in iets mindere mate ook voor Leslie Ann Phillips (als vampier Patrice die drie tepels heeft).

De effecten zijn typisch jaren 90, namelijk praktische make-up, gore die met bakken tegelijk over het scherm vloeit en vampiertransformaties die meer charme dan perfectie hebben. Juist dat maakt de film leuk voor liefhebbers van nostalgische horror. De Crypt Keeper-intro en de cartooneske toon tillen het geheel bovendien naar een niveau waar je als kijker weet dat je vooral moet genieten van de rit.

Wat "Bordello of Blood" aantrekkelijk maakt, is dat het zichzelf nooit te serieus neemt. Het is een film die volledig omarmt wat het is, namelijk een campy, sexy, bloederige vampierkomedie. Geen psychologische diepgang, geen subtiele scares, maar gewoon pure fun, precies zoals de makers het bedoeld hebben.

"Bordello of Blood" is een leuke foute 'guilty pleasure', die horror en humor op een schaamteloze campy manier combineert. Met Dennis Millers sarcasme, Angie Everharts vampier-allure en liters nepbloed, is dit een film die fans van pulp en "Tales from the Crypt niet willen missen". Het is geen meesterwerk, maar wel een een zeer vermakelijke over-the-top Horror / Komedie film, die ook nog maar eens 82 minuten duurt.

"You know what's the last thing to go through your head before crash landing? Your ass."

Met "Flight Risk", die ik voorbij zag komen op "Prime Video", keert acteur Mel Gibson terug als regisseur, dit keer met een compacte thriller die zich grotendeels afspeelt in een klein vliegtuig boven Alaska. Het verhaal draait om een U.S. Marshal (Michelle Dockery) die een getuige (Topher Grace) moet overbrengen, met Mark Wahlberg als piloot. Wat begint als een routinevlucht, verandert al snel in een kat-en-muisspel.

De setting is meteen de grootste troef van de film: een vliegtuigcabine waar niemand kan ontsnappen. Mel Gibson benut die claustrofobische sfeer gedeeltelijk, en af en toe voel je de spanning letterlijk knagen. En het Alaska landschap geeft een mooie visuele achtergrond, al is het duidelijk dat sommige shots zwaar leunen op digitale effecten.

Qua acteerwerk levert vooral Mark Wahlberg een opvallende prestatie, hij speelt namelijk zijn rol met een mix van dreiging en zelfbewust plezier. Wel is het zo dat zijn slecht zittende pruik meer afleidt dan overtuigt. En de beste leuke Michelle Dockery houdt de film geloofwaardig en biedt een solide tegengewicht, terwijl Topher Grace zorgt voor luchtigheid. De dynamiek tussen de drie werkt goed genoeg om de film gedurende 85 minuten te dragen.

Toch voelt "Flight Risk" niet altijd even strak aan. Het scenario biedt weinig verrassingen en de plotwendingen zie je vaak van ver aankomen. Ook de geloofwaardigheid van sommige beslissingen van de personages staat ter discussie. Zo handelen ze niet altijd logisch, wat de spanning ondermijnt. Daarnaast kent de film wat onevenwichtigheden in toon, namelijk soms bloedserieus en dan weer bijna campy.

Met een speelduur van bijna anderhalf uur, is "Flight Risk" wel onderhoudend genoeg. Het is geen meesterwerk, maar ook geen totale misser. Als je zin hebt in een luchtige, pulpy thriller met een vleugje spanning, dan doet de film wat hij moet doen. Wie meer verwacht, diepere personages of een echt ingenieuze plot, zal sneller afhaken.

“I don’t fight for money. I fight when I have to."

“A Force of One” is een vroege Chuck Norris-film, die inspeelt op de populariteit van martial arts eind jaren 70. De film probeert een mix te brengen van politiedrama, misdaadthriller en vechtfilm, maar slaagt er zelden in deze elementen tot een geheel te smeden.

Wanneer een team narcotica –agenten het doelwit wordt van een mysterieuze moordenaar roept de politie de hulp in van martial arts expert Matt Logan (Chuck Norris). Logan traint de agenten in vechtsport, maar de lijken blijven zich opstapelen. Er zit niets anders op voor Logan om zelf op zoek te gaan naar de killer….

Het complot draait uiteindelijk om drugs, infiltratie en corruptie, maar de uitwerking voelt voorspelbaar en weinig origineel. De opbouw richting de climax wordt vaak ondermijnd door trage dialogen en een zwak script. Chuck Norris doet wat men van hem verwacht, namelijk stoïcijns acteren met weinig emotionele variatie, maar overtuigend in de fysieke confrontaties. Zijn charisma is vooral lichamelijk, want zodra hij begint te vechten, komt de film tot leven. Helaas zijn die actiescènes, zeker naar moderne maatstaven, nogal stroef gemonteerd. Ze missen de energie en vloeiende choreografie van latere martial arts-films, waardoor de belofte van 'spectaculair vechtgeweld' maar half wordt ingelost.

De bijrollen, waaronder de mooie Jennifer O’Neill (als rechercheur Mandy Rust die betrokken is bij het onderzoek naar de doden onder de undercoveragenten en ze werkt nauw samen met Matt Logan en vormt de verbindende schakel tussen politie en vechtsport), Clu Gulager (als de politiechef die met lede ogen toeziet hoe zijn team wordt gedecimeerd en die ik vooral ken van de zeer leuke Horror / Komedie film "The Return of the Living Dead (1985)"), Clint Ritchie (als Charlie Logan die de geadopteerde donkere zoon van Matt Logan is en die na circa 56 minuten vermoord wordt als hij alleen op onderzoek gaat) en Bill “Superfoot” Wallace (als Jerry Sparks die een belangrijke tegenstander is in de film en die tevens een vechtkunstenaar is en hij was tevens Chuck Norris echte tegenstander in de karatewereld), krijgen amper ruimte om hun personages geloofwaardig te maken.

Wel is het zo dat de romance tussen Chuck Norris en Jennifer O'Neill realistisch oogt en ze lijken elkaar ook echt aardig te vinden. Zo ogen ze ontspannen en op hun gemak voor de camera, en hun scènes samen zijn een leuk om naar te kijken. En verder voelt het politieplot vaak als een excuus om Chuck Norris de ring in te sturen (vooral m.b.t. trainingen, waarbij je ook regelmatig Chuck's harige borst te zien krijgt), in plaats van een spannend verhaal dat op zichzelf kan staan. En not zoals in veel Chuck Norris films, eindigt de film direct als hij de slechterik heeft gedood (dit keer breekt hij de nek van Jerry Sparks na circa 89 minuten).

Wat "A Force of One" wel heeft, is een soort ruwe eenvoud, namelijk een held die het opneemt tegen criminelen, zonder franjes of psychologische diepgang. Voor wie puur voor Chuck Norris komt, is dat voldoende. Maar wie zoekt naar spanning, originaliteit of meeslepende actie, zal vooral de beperkingen van het script en de regie opmerken.

Al met al is "A Force of One" geen grootse en ook geen goede film, maar het is wel een degelijke Actie / Misdaad / Thriller film, die vooral de fans van Chuck Norris en martial arts weet te bedienen. De mix van politie-intrige en vechtkunst werkt niet altijd even vloeiend, maar de film levert precies wat hij belooft, namelijk een eenvoudige, voorspelbare maar vermakelijke showcase voor Chuck Norris zijn talenten.

"This is an insult to both of them. That makes me stupid and you a prostitute."

In de jaren 80 (het videotheek tijdperk) huurde ik veel films en qua actiefilms kwam je dan al snel uit bij een film met Chuck Norris, die destijds gold als de actieheld op videoband. Deze "The Octagon" heb ik volgens mij destijds niet gezien en dat is best jammer, want deze film was destijds één van de eerste actiefilms met ninja's.

Chuck Norris speelt in deze film de rol van Scott James, een martial-arts meester die ongewild betrokken raakt bij een terroristisch complot. Een geheimzinnige organisatie traint namelijk huurlingen en terroristen in oosterse vechttechnieken, waaronder ninja’s. Scott ontdekt dat zijn vervreemde halfbroer Seikura (Tadashi Yamashita) de leider is van dit trainingskamp. Uiteindelijk moet hij in de beruchte “Octagon” (een achthoekige arena) tegen zijn broer en diens leger van ninja’s vechten.

Op papier klinkt het verhaal spannend, namelijk Chuck Norris die het opneemt tegen een leger van zwartgeklede sluipmoordenaars, vermengd met politieke intriges en wat exotische actie. In de praktijk blijkt de film echter een rommelig en stroef product dat vandaag de dag vooral gedateerd en weinig meeslepend aandoet.

Het grootste probleem zit in de structuur. Het verhaal rondom Scott James is warrig verteld en mist spanning. De film neemt veel te lang de tijd om op gang te komen, met eindeloze scènes waarin Chuck Norris zwijgend rondkijkt of in zichzelf mompelt via een monotone voice-over. Dat innerlijke gefluister moest waarschijnlijk psychologische diepgang suggereren, maar werkt eerder irritant en zorgt ervoor dat het tempo compleet inzakt.

Ook qua actie stelt "The Octagon teleur". Voor een martial arts-film uit de hoogtijdagen van Chuck Norris verwacht je strakke gevechten, maar de choreografie is houterig en vaak slecht gemonteerd. De finale in de achthoekige arena (waarin de meeste actie te zien is), die de titel van de film verklaart, belooft een epische climax maar eindigt verrassend tam en chaotisch gefilmd. Er is nauwelijks sprake van spanning of inventiviteit en de talloze ninja's die in rijen tegelijk worden neergemaaid, ogen eerder lachwekkend dan dreigend. En als de zon opkomt na 101 minuten, doodt Scott James Seikura met een ninja zwaard en is de film ook gelijk afgelopen.

Wat de film daarnaast parten speelt, is het acteerwerk. Chuck Norris staat bekend om zijn stoïcijnse uitstraling, maar hier is hij zo emotieloos dat het bijna parodie wordt. En ik moest ook lachen bij de zoen / vrij scène tussen Chuck Norris en Carol Bagdasarian (als Aura, een mysterieuze vrouw die verbonden is met het netwerk rond de ninja’s en het trainingskamp van Seikura), waarbij de laatste ook haar grote borsten laat zien (althans je krijgt alleen haar rechterborst vanaf de zijkant te zien) en Chuck Norris dan zegt:

"Yummy Yummy"

Dat laatste is natuurlijk een grapje van mij en moest ik juist zelf aandenken toen Carol Bagdasarian na circa 79 minuten haar zwarte trui uittrok en je haar flinke borsten (eentje dus) heel eventjes ziet.

De bijrollen, waaronder Art Hindle (als A. J. die de beste vriend is van Scott James en die tijdens de finale na circa 95 minuten gedood wordt door Seikura), Karen Carlson (als Justine, een rijke vrouw die in de wereld van internationale intriges terechtkomt, die na circa 68 minuten op straat gedood wordt met een pijltje uit een blaaspijp), Tadashi Yamashita (als Seikura die de halfbroer van Scott James is, waar Scott de weg van discipline en rechtvaardigheid koos, liep Seikura een ander pad, namelijk dat van macht, duistere krijgskunst en terreur) en de bekende acteur Lee Van Cleef (als McCarn, welke een oudere, ervaren huurling is, die de wereld van terrorisme en geheime training uit de eerste hand kent en hij fungeert als een soort mentor en informant voor Scott James), krijgen te weinig te doen en blijven steken in stereotype karakters. En de ninja-schurken en andere schurken zijn niet meer dan kartonnen figuranten die dienen als kanonnenvoer.

Al met al is "The Octagon" een typische actiefilm uit de jaren 80, namelijk eenvoudig van opzet, soms wat houterig, maar wel vermakelijk genoeg voor liefhebbers van martial arts en Chuck Norris. Het is geen hoogtepunt in zijn carrière, maar wel een film die een belangrijke bijdrage leverde aan de populariteit van ninja’s in de Amerikaanse cinema.

Doctor: I'm gonna write you two prescriptions, one for anxiety and something to help you sleep if needed.
Mike: Yes to the literature, no to the drugs.

Bij terugkomst van vakantie in Elzas, wilde ik een no-brainer film zien en toen ik op "Prime Video" keek, zag ik deze Actie / Thriller film voorbijkomen, welke de opvolger is van "The Ice Road (2021)" en welke ik een tijdje geleden gedeeltelijk gezien heb op "Film1", en waarbij ik halverwege de film ben afgehaakt. Bij dit vervolg had ik dit eigenlijk ook, maar in plaats van afgehaakt heb ik de film halverwege gedeeltelijk vooruit zitten te spoelen.

Waar de eerste film draaide om vrachtwagens die over bevroren meren moesten rijden om levensreddende apparatuur te vervoeren, kiest deze sequel voor een totaal ander decor en setting, namelijk de Himalaya’s en een bus. Liam Neeson keert terug als Mike McCann, een man die getekend is door verlies. Na de dood van zijn broer Gurty (Marcus Thomas) reist hij naar Nepal om diens as uit te strooien op de Mount Everest en zo eindelijk afscheid te nemen. Maar eenmaal aangekomen en op weg in een bus met zijn berggids Dhani Yangchen (Bingbing Fan), pelgrims en reizigers, raakt hij verzeild in een gijzeling van Vijay Rai (Saksham Sharma) en in een strijd met huurlingen, onder leiding van Rudra Yash (Mahesh Jadu), en staat alles in het teken van overleven.

"Ice Road: Vengeance (2025)" is niet meer dan een dertien in dozijn, clichématige en voorspelbare Actie / Thriller film, die wel nog redelijk weet te vermaken en vooral in de eerste helft. De film heeft mooie berglandschappen en een emotionele ondertoon rond verlies, maar valt flink tegen door matige CGI, een clichématig plot en het bijna ontbreken van de “ice road”-elementen die in de eerste film te zien waren.

Op het gebied van actie is "Ice Road: Vengeance" een gemengd succes. Er zijn enkele vermakelijke achtervolgingen en steile afdalingen met de bus door smalle bergwegen en ook een aantal schiet- en vechtpartijen. Toch kampen de scènes vaak met zwakke CGI en houterige montage. Vooral de grotere setpieces, zoals een vallende bus en een lawine, ogen eerder goedkoop dan spectaculair. Dat is jammer, want juist de setting had zich uitstekend geleend voor spannende, fysieke actie.

Ook de cast is een gemengd succes. Liam Neeson doet wat hij de laatste vijftien jaar al vaak gedaan heeft, namelijk met norse blik en trage tred een groep slechteriken te slim af zijn. Zijn acteerwerk is degelijk, maar voorspelbaar. Toch geeft hij zijn personage hier iets meer emotionele lading door het constante verdriet om zijn broer, welke te zien zijn via flashbacks.

Een positief element is de aanwezigheid van Fan Bingbing, die de rol van de Nepalese gids Dhani Yangchen vertolkt. Zij brengt wat broodnodige energie en variatie in de dialogen. Haar samenspel met Neeson is niet sprankelend, maar biedt af en toe een welkome afwisseling op de stoere-mannenactie. Helaas krijgen andere bijfiguren, zoals Starr Myers gespeeld door Grace O'Sullivan, nauwelijks kans zich te ontwikkelen, ze zijn er vooral om gegijzeld, gedood (zoals de vader van Starr Myers) of gered te worden.

"Ice Road: Vengeance" is gewoon een matige Actie / Thriller film, die wel nog redelijk weet te vermaken door het landschap waarin de film zich afspeelt en natuurlijk Liam Neeson. De film biedt namelijk enkele mooie plaatjes van de Himalaya en een handvol momenten waarin Liam Neeson zijn gekende gravitas toont. Maar de actie is middelmatig, de CGI pover en de titel misleidend. Voor trouwe Neeson-fans en wie simpele actie zoekt kan "Ice Road: Vengeance" nog wat vermaak bieden, maar wie spanning, originaliteit of sterke actie verwacht zal teleurgesteld worden.

“Nikko was easy. Now it's your turn. One night you're gonna close your eyes and when they open, I'll be there. It'll be time to die.”

Het is 40 jaar geleden dat deze actiefilm uitkwam in de videotheek en het is ook 40 jaar geleden dat ik hem huurde en voor het laatst gezien heb en vandaar dat ik hem gisteravond nog eens herzien heb tijdens mijn vakantie en mede omdat ik de film gistermiddag op plaats 631 gezet heb in "1001 films en series die je moet gezien hebben als je sterft"

RTL 7 zendt meestal ieder jaar in de zomer een week lang Bud Spencer en Terence Hill films uit en misschien moeten ze dat ook eens gaan doen voor Chuck Norris films uit de jaren 70 (eindjaren), 80 en 90 (beginjaren). Dan zou je makkelijk twee films op één avond per dag kunnen uitzenden.

"Invasion U.S.A" (geproduceerd door "Cannon Films") is misschien wel één van de meest over-the-top actiefilms uit de jaren tachtig, met Chuck Norris in de hoofdrol als de stoïcijnse held Matt Hunter. De film kreeg ook een cultstatus en dat is vooral te danken aan het absurde plot, de cartooneske actie en de schaamteloze patriottische inslag. Hierdoor is de film ook eerder lachwekkend dan indrukwekkend. Maar slecht is de film zeker niet, want het is best allemaal vermakelijk door de over-the-top actie en de vele oneliners van Chuck Norris.

Het plot is kinderlijk eenvoudig en nauwelijks geloofwaardig, namelijk een groep communistische terroristen onder leiding van de kwaadaardige Rostov (Richard Lynch) infiltreert de Verenigde Staten om een grootschalige guerrillaoorlog te ontketenen. Hun doel is niet zozeer om te winnen, maar om paniek, chaos en instorting van het Amerikaanse systeem te veroorzaken (Rostov zegt daarvoor ook "America has not been invaded by a foreign enemy in nearly 200 years."). Huizen, kerken en winkelcentra worden opgeblazen (kerken overigens net niet) en gewone burgers (inclusief kinderen) worden zonder genade neergemaaid.

Alle hoop rust natuurlijk op één man, namelijk Matt Hunter (Chuck Norris) welke een ex-CIA-agent is die zich teruggetrokken heeft in de moerassen van Florida. Hunter wil aanvankelijk niet betrokken raken, maar nadat hij persoonlijk door Rostov wordt uitgedaagd, grijpt hij zijn vertrouwde dubbele Uzi-pistoolmitrailleurs en neemt hij het in zijn eentje op tegen een heel leger van terroristen en Rostov .

Het hart van deze film is natuurlijk de behaarde (gezicht en borst), en inmiddels bejaarde (85 jaar), Chuck Norris (pas als hij overlijdt, geloof ik dat het leven eindig is ), als de ultieme “one-man army” en hij speelt eigenlijk vooral… Chuck Norris. Zijn personage heeft geen echte diepgang, hij toont nauwelijks emotie (alleen na de dood, door terroristen, van John Eagle gespeeld door Dehl Berti) en hij spreekt in de hele film amper meer dan een paar zinnen en het zijn vooral ook nog eens oneliners, zoals mijn openingszin waarin hij in een camera kijkt en Rostov toespreekt, die het in een ruimte op een televisie ziet en daarna kwaad de televisie op de grond gooit en zegt:

"Now we can destroy the Americans, Crush their struggling leadership... and finish Hunter, as well."

Ook zegt Chuck Norris nog vele andere leuke oneliners zoals:

"If you come back in, I'll hit you with so many rights you'll be begging for a left."

Dat zegt hij tegen een man (Mario Ernesto Sánchez), die verstoord en geïrriteerd is geworden tijdens het wassen van zijn auto, die hem stoort tijdens het ondervragen van een terrorist (Alex Colon).

"You're beginning to irritate me."

Dat zegt hij tegen dezelfde man als hij weer terugkomt

"If you live through this, tell Rostov… it’s time to die."

Dat zegt hij tegen de terrorist die hij aan het ondervragen is, waarna hij een handgranaat in zijn hand stopt.

"Did you lose this?"

Dat zegt hij tegen terroristen in auto als hij een bom op hun auto plaatst die de terroristen eerder hebben geplaatst op een schoolbus vol met kinderen, die in de bus aan het zingen zijn "Row, row, row your boat Gently Down the stream. Merrily, merrily, merrily, merrily, Life is but a dream."

"Didn't work, huh? Now it will."

Dat zegt hij tegen terroristen die een kerk willen opblazen met een bom in een koffer en wat hij verhindert heeft en waarna hij de bom bij de terroristen laat ontploffen.

"It's time..."

Dat zegt hij op het einde tegen Rostov, vlak voordat hij met een raketwerper / bazooka op hem schiet.

Toch is dat precies wat zijn fans verwachten van hem, namelijk een zwijgzame held die met een ijskoude blik kogels ontwijkt en zijn tegenstanders met één kogelregen uitschakelt. Zijn charisma is echter beperkt, en de film leunt volledig op zijn fysieke aanwezigheid en de aura van “onverslaanbare vechtmachine” die "Cannon Films" zorgvuldig rond hem had opgebouwd in de jaren 80. Vergeleken met tijdgenoten als Sylvester Stallone (in de "Rambo" films) of Arnold Schwarzenegger (in "Commando" en "Predator"), oogt Norris hier eerder houterig en vlak.

Het is eigenlijk vooral Richard Lynch die de show steel als de sadistische Rostov. Zijn intensiteit, zijn gezicht (hij had best een aparte mond), zijn dreigende blik en zijn hysterische uitbarstingen zorgen ervoor dat hij de film een zekere energie geeft, die Chuck Norris mist. De scène waarin Rostov een nachtmerrie heeft over Hunter en letterlijk gillend wakker wordt, is tegelijkertijd belachelijk en memorabel. Het zegt veel dat de slechterik meer angst heeft voor de held, dan dat de kijker dat ooit voelt.

Veder is er nog een verdienstelijk bijrol voor Alexander Zale als Nikko, die Rostovs rechterhand is. Hij is loyaal en net zo genadeloos als Rostov en hij voert veel vuile klusjes uit. Ook is er nog een kleine maar opvallende rol weggelegd voor de bekende acteur Billy Drago in het begin van de film. Hij speelt een louche informant / dealer en zijn sinistere uitstraling maakt hem een typische "Cannon Film" acteur. Zo was hij ook te zien in een andere actiefilm van Chuck Norris, namelijk het matige "Delta Force 2: The Colombian Connection (1990)" waarin hij een drugsbaas speelt.

En verder is Melissa Prophet als Dahlia McGuire misschien nog het noemen waard. Zij speelt namelijk een journalist, die niet op haar mondje is gevallen, die midden in de chaos terechtkomt. Ze fungeert deels als een soort van ooggetuige voor de kijker en belichaamt de onschuldige burger die tussen de fronten verzeild raakt. Melissa Prophet is overigens niet naakt te zien, maar dat zit wel in de film, namelijk als Chuck Norris na circa 46 minuten een bar / stripclub binnengaat en je daar een aantal topless vrouwen ziet. Van te voren komt hij in de bar ook nog de uitsmijter (Gerard Murphy) tegen en wordt er o.a. gezegd:

Uitsmijter: Hold it! Where are you going? I don't think I know you, pal..
Chuck Norris: Makes us even. I don't know you either.
Uitsmijter: You don't have to know me, asshole?
Chuck Norris: Just looking.
Uitsmijter: No, no, you don't look here. This ain't no peepshow. You got business, do it. You got that, hunk?
Chuck Norris: I'm not sure. You want to run that by me again?

Chuck Norris pakt dan stevig de hand vast van de uitsmijter waarin hij een fles bier vasthoudt, waarna de fles breekt En daarna wordt er nog gezegd:

Uitsmijter: Ah! Ahh!
Chuck Norris: That's okay. I think I get it.
Uitsmijter: Son of a bitch.

Met de actie en special effects zit het meer dan goed in "Invasion U.S.A.". Explosies zijn massaal, gebouwen vliegen constant de lucht in, kogels vliegen je om de oren en machinegeweren ratelen alsof kogels gratis zijn. Subtiliteit ontbreekt echter volledig, want de film is een aaneenschakeling van momenten waarin Chuck Norris hele groepen terroristen neermaait, zonder een schrammetje op te lopen.

Toch zijn deze scènes zeer vermakelijk in hun onbeschaamde overdrijving. Het hoogtepunt is misschien wel de finale in een kantoorgebouw, waarin Hunter en Rostov elkaar te lijf gaan in een allesvernietigende confrontatie en waarin Hunter Rostov doodschiet (of beter gezegd laat ontploffen) met een raketwerper / bazooka, waarna de film ook gelijk is afgelopen na circa 105 minuten. De cameravoering en montage zijn simplistisch, maar effectief genoeg om de chaos tastbaar te maken.

En zoals veel "Cannon" producties is "Invasion U.S.A." doordrenkt van plat patriottisme, waarbij het beeld zwart-wit is, namelijk Amerika is goed en de vijand (in dit geval een mix van Russen, Cubanen en andere karikaturale “rode” types) is slecht. Er is geen enkele poging tot nuance of politieke diepgang. De film komt ook uit het Ronald Reagan-tijdperk en het tijdperk dat de Russen nog de vijand waren (nu overigens weer) en toen had je veel propagandistische films waarin de sterke Amerikaanse held de wereld redt.

Al met al is "Invasion U.S.A." is geen goede film. Het acteerwerk is pover, het script lachwekkend en de boodschap simplistisch. Maar juist daardoor is het een fascinerend stukje pulp dat zijn eigen charme heeft. Voor wie houdt van fout jaren 80 vermaak, eindeloze explosies en Chuck Norris op zijn meest onverwoestbaarheid, is dit een "guilty pleasure". Voor iedereen die iets meer subtiliteit of intelligentie verwacht, is het echter een film die beter in de archieven van de videotheek had kunnen blijven liggen. En omdat ik me na het herzien geen seconde verveeld heb, verhoog ik ook mijn stem van 2,5* naar 3,5*.

P.S. weet iemand hoe het is afgelopen met het gordeldier in Miami

"After this vacation we need a vacation."

Sommige films schreeuwen om een vervolg en "Nobody" uit 2021 deed dat eigenlijk ook, maar dat had men beter niet kunnen doen. De eerste "Nobody" was tenminste nog een aardige, kleine verrassing met Bob Odenkirk in een onverwachte actieheldenrol. En nu krijgen we dus dit gedrocht van een "Nobody 2", oftewel een uitgekauwd, inspiratieloos en volstrekt onnodig vervolg dat alle charme van het origineel vakkundig de nek omdraait.

Vier jaar nadat hij het onbedoeld opnam tegen de Russische maffia, probeert Hutch Mansell (Bob Odenkirk) zijn schuld van 30 miljoen dollar bij de misdaadorganisatie af te betalen door schurken van over de hele wereld te liquideren. Hutch en zijn vrouw Becca (Connie Nielsen) besluiten om met hun kinderen een tripje te maken naar "Wild Bill’s Majestic Midway & Waterpark" in Plummerville. Nadat ook de vader (Christopher Lloyd) van Hutch is aangehaakt, komt de familie aan in het kleine toeristische plaatsje Plummerville, klaar om van de zon te genieten. Maar na een incident met wat pestkoppen wordt de familie het doelwit van een corrupte pretparkeigenaar (John Ortiz) en zijn louche sheriff (Colin Hanks) en trekt Hutch de aandacht van de meest verknipte en bloeddorstige bendeleider, te weten Lendina (Sharon Stone), waar hij ooit mee te maken heeft gehad.

Wat meteen opvalt is hoe futloos en voorspelbaar het verhaal is. Hutch Mansell (Bob Odenkirk) wordt wéér tegen zijn zin meegesleurd in een gewelddadig complot, wéér bedreigt een karikaturale crimineel zijn gezin, en wéér ontploft alles in een eindeloze reeks explosies. Het voelt alsof de scenarioschrijvers de eerste film hebben gekopieerd, een paar nieuwe namen hebben ingevuld, en dat als “script” hebben verkocht.

Bob Odenkirk doet zichtbaar zijn best, maar zelfs hij kan dit zinkende schip niet redden. Waar zijn acteerprestatie in de eerste film nog fris en verrassend was, oogt hij hier vermoeid, routineus en vooral ongeloofwaardig. Zijn “gewone man”-uitstraling is ingeruild voor een quasi stoere pose, en dat maakt Hutch een leeg, vlak personage.

De rest van de cast wordt amper benut. Connie Nielsen krijgt nauwelijks dialoog en haar rol is teruggebracht tot een decorstuk. Zo mag ze bezorgd kijken, mag ze één of twee keer ruzie maken met Hutch, mag ze de slechterik doodschieten (waarna ze zegt "Don't fuck with a mama bear") op het einde en verder mag ze niets. Het is schrijnend dat een actrice van haar kaliber zo weinig te doen krijgt. RZA is terug als broer Harry maar voegt niks toe en zijn personage is slecht uitgewerkt. Harry is vooral een excuus om als ninja extra vuurkracht aan Hutch’s zijde te zetten, zonder echt memorabele momenten. En Christopher Lloyd (een publiekslieveling in het eerste deel) wordt schaamteloos misbruikt voor goedkope nostalgie. Zijn scènes zijn kort, voorspelbaar en missen de humor en energie die zijn rol ooit zo leuk maakten.

En de inmiddels 67-jarige Sharon Stone als slechterik klinkt op papier leuk, maar haar rol is een verzameling clichés. Zo praat ze dreigend, zwaait ze met een pistool en verdwijnt ze weer zonder ook maar een sprankje indruk te maken. De film benut haar charisma nauwelijks (ze is overigens ook nauwelijks herkenbaar), waardoor de slechterik nergens echt gevaarlijk of interessant wordt.

En dan de actie. Waar het origineel nog één iconische scène had (de beruchte bus), ontbreekt in "Nobody 2" elk greintje creativiteit. Alles is gestileerd geweld om het geweld, zonder spanning of verrassing. Je ziet de knokpartijen en explosies aankomen van mijlenver, en na tien minuten voelt het alsof je naar een goedkope imitatie van "John Wick" zit te kijken, maar dan zonder stijl, zonder klasse en zonder hart. Ook bevat de film "The A-Team"-vibes, zo wordt "Wild Bill’s Majestic Midway & Waterpark" tot de tanden bewapend om een aanval te pareren, met boobytraps die duidelijk worden uitgelegd zodra de actie losbarst.

Visueel is de film ook teleurstellend. De cameravoering is druk, de montage hyperactief, en de soundtrack probeert met luide rocknummers spanning te forceren waar die niet is. Het geheel voelt meer als een lange trailer dan een echte film.

"Nobody 2" is het schoolvoorbeeld van waarom sommige films geen vervolg nodig hebben. Alles wat het origineel uniek maakte, verrassing, humor en menselijkheid, is ingeruild voor zielloze actie en platgetreden clichés. Het resultaat is een film die doelloos knalt, maar geen seconde beklijft. Dit is geen vervolg, dit is een uitmelking.

"When she was watching a porn movie, she could practically see the soul being sucked out of an actress in a sex scene."

Deze Horror / Thriller film leek me wel een spanend, intelligent en psychologisch kat-en-muisspel, maar helaas weet "Heretic" dat niet helemaal waar te maken en vond ik het vooral langdradig en saai, ondanks de sterke cast.

Tijdens het verplichte rondje langs de mensen thuis, komen Sister Barnes (Sophie Thatcher) en Sister Paxton (Chloe East) terecht bij Mr. Reed (Hugh Grant). In de stromende regen staan de twee jonge missionarissen voor de deur om hun geloof aan de man te brengen. Hij is geïnteresseerd, maar staat erop dat ze even naar binnen komen om onder het genot van een stukje taart gemaakt door zijn vrouw verder te babbelen.

Het uitgangspunt is op papier veelbelovend, namelijk twee jonge vrouwen, leden van een religieuze organisatie, belanden in een afgelegen huis waar niets is wat het lijkt. Wat volgt, moet een beklemmende mix zijn van geloof, twijfel en horror, maar het resultaat blijft helaas oppervlakkig.

De film doet zijn best om morele dilemma’s en religieuze thema’s in het verhaal te verweven, maar het blijft vaak bij losse ideeën in plaats van een overtuigend geheel. De dialogen klinken geregeld geforceerd en de symboliek wordt zo zwaar aangezet dat het eerder vermoeiend dan meeslepend is. Het gevoel van dreiging is aanwezig, maar zakt steeds weg door een traag tempo en herhaling van scènes die meer suggereren dan daadwerkelijk opleveren.

Visueel ziet "Heretic" er verzorgd uit, met een aantal sfeervolle shots en slim gebruik van schaduw en geluid. Toch redt dit de film niet van zijn grootste probleem, namelijk het gebrek aan echte spanning. Waar je hoopt op onvoorspelbare wendingen en nagelbijtende scènes, krijg je vooral langgerekte dialogen en een paar schrikmomenten die je van tevoren ziet aankomen.

De cast doet wat ze kan, maar zelfs hun inzet kan niet verhullen dat het script soms meer weg heeft van een toneelstuk dan van een filmische thriller. De confrontaties voelen vaak bedacht in plaats van natuurlijk, waardoor je als kijker op afstand blijft.

Hugh Grant, in een verrassende rol, doet het opzicht prima als de excentrieke en dreigende gastheer die twee missionarissen ontvangt en de twee meisjes / missionarissen worden eveneens prima gespeeld door de talentvolle en mooie actrices Sophie Thatcher en Chloe East. Zo bieden ze goed tegenspel en tijdens de opening van de film als ze samen op een bankje zitten en over pornografie praten, zegt Sister Paxton op een gegeven moment mijn openingszin. Maar helaas kan de sterke cast de film niet redden.

Al met al is "Heretic" een stijlvolle maar weinig meeslepende thriller die te veel wil en te weinig levert.

Zoe: You fell from the sky? Like an angel?
Mirko: I'm no angel.
Zoe: You're my angel.

Deze Actie / Drama film zag ik voorbijkomen op "Film 1" en ook is hij te zien op "Prime Video" en via de laatste streamingdienst heb ik de film gisteravond bekeken. "Warhorse One", mede geregisseerd door Johnny Strong die tevens de hoofdrolspeler is, is een oorlogsdrama dat zich richt op overleven, menselijkheid en de dunne scheidslijn tussen plicht en emotie in een vijandige omgeving, namelijk in Afghanistan in 2021 tijdens de Amerikaanse militaire terugtrekking.

Het verhaal volgt Navy SEAL Master Chief Richard Mirko (Johnny Strong), wiens helikopter tijdens een reddingsmissie wordt neergeschoten boven Afghanistan door Taliban troepen. Als enige overlevende moet hij door de wildernis in veiligheid zien te komen, met de vijand op de hielen. Zijn levensgevaarlijke toch krijgt een onverwachte wending, wanneer hij in een kapotgeschoten auto, tussen de lichamen van haar ouders, de 5-jarige Zoe (Athena Durner) vindt. Nu moet Richard niet alleen voor zijn eigen leven vechten, maar ook dat van het meisje.

Hoewel er betere oorlogsdrama's zijn die zich afspelen in Afghanistan, mocht deze film er ook best wezen. De film zet sterk in op de relatie tussen Mirko en Zoe en dat is ook het sterke punt. Het zwijgzame, bijna vaderlijke bondgenootschap dat ontstaat, geeft het verhaal een emotionele lading die verder gaat dan het standaard actie- of oorlogsgenre. Johnny Strong speelt zijn rol ingetogen en stoïcijns, waarbij zijn fysieke présence contrasteert met de kwetsbaarheid van het 5-jarige kind Zoe.

Visueel levert de film intense en soms rauwe beelden. De cinematografie benadrukt de eenzaamheid van het Afghaanse landschap met uitgestrekte vlaktes, dorre heuvels en schaduwen van dreiging in de verte. Ook wordt er regelmatig geschoten en deze actiescènes worden kort en explosief getoond, zonder daarbij te verzanden in spektakel om het spektakel. Dit houdt de spanning ook authentiek.

Toch kent "Warhorse One" ook zwakkere kanten. Zo duurt de film met circa 120 minuten eigenlijk iets te lang, kan de Taliban niet schieten, is het tempo bij vlagen traag en herhaalt de film bepaalde patronen (zoals het ontwijken van vijanden en het zoeken naar schuilplaatsen), waardoor de spanningsboog soms inzakt. Ook blijft de achtergrond van Zoe vrij summier uitgewerkt, waardoor zij voornamelijk symbool staat voor onschuld in oorlog, in plaats van een volledig uitgewerkt personage.

Wat de film echter overeind houdt, is zijn hart. Dit is geen standaard patriottische oorlogsfilm, maar eerder een vertelling over menselijkheid in een onmenselijke situatie. Het is de band tussen Mirko en Zoe die het verhaal draagt. Opvallend is dat de film een kleine cast heeft, juist om de focus te houden op de band tussen Mirko en Zoe. Veel bijrollen zijn functioneel en kort, vooral om de constante dreiging te tonen, terwijl het zwaartepunt bij Johnny Strong en Athena Durner ligt.

Johnny Strong als Master Chief Richard Mirko is zowel de stoere krijger als de onverwachte vaderfiguur en Athena Durner als Zoe vormt het hart van de film en is de reden dat Mirko zijn missie verandert in een persoonlijke overlevingstocht. Verder is Raj Kala als Ahmad Radam nog het benoemen waard, als de lokale tegenstander en vertegenwoordiger van het vijandige gevaar dat Mirko en Zoe bedreigt.

Al met als is "Warhorse One" een ingetogen en emotioneel oorlogsdrama dat meer draait om bescherming en menselijkheid dan om heroïsche militaire daden. De film is soms traag, maar wie zich laat meenemen in de sobere vertelstijl en de band tussen de hoofdpersonages, zal een film vinden die oprecht en authentiek aanvoelt.