Log

vote changed, original voice was 3,0 stars

Gisteravond in de bioscoop gezien in een vrijwel lege zaal (wel geteld dertien personen) en "Sisu 2" zet de brute, explosieve toon van het eerste deel moeiteloos voort en nu met Russen i.p.v. nazi's.

"Sisu 2" bouwt voort op de brute eenvoud die het eerste deel zo’n cultstatus gaf. Regisseur Jalmari Helander kiest opnieuw voor een mix van actie, zwarte humor en over-the-top spektakel, en dat werkt wederom verrassend goed. Aatami Korpi is ouder, stiller (hij zegt namelijk in de hele film geen woord), maar minstens zo meedogenloos als voorheen en in dit vervolg krijgt hij ook iets meer menselijkheid mee en vooral in de momenten waarin zijn verleden en gezin wordt aangestipt.

Buiten Jorma Tommila als Aatami Korpi, is de cast ook versterkt met een paar bekende acteurs, namelijk Stephen Lang (als Igor Draganov, een officier van het Sovjet-Rode Leger die die Korpi’s gezin heeft vermoord) en Richard Brake (als een KGB-officier die Igor Draganov de opdracht geeft om met Korpi af te rekenen).

De film blinkt uit in zijn fysieke stijl, praktische effecten, stoffige landschappen en rauwe close-ups geven Sisu 2 een tastbare intensiteit. De film opent met een ijzersterke sequentie die meteen de intensiteit bepaalt en het tempo ligt hoog, maar voelt nergens gehaast en de tweede helft bouwt knap op naar een explosieve finale. De vijanden zijn karikaturaal slecht, maar dat past precies bij de pulpachtige stijl. De humor werkt verrassend goed en vooral door het droogkomische acteerwerk en het over-the-top spektakel.

"Sisu" kijk je natuurlijk vooral voor de actie, en de actie is wederom volop aanwezig en ook creatief, bloederig en vaak komisch absurd (in de beste zin van het woord), maar wel steeds strak in beeld gebracht en dat o.a. met motoren, gevechtsvliegtuigen, een tank en een trein. Sommige actiescènes zijn zo over the top dat ze bijna cartoonesk worden. Maar toch weet de film overtuigend serieus te blijven wanneer het nodig is. En Korpi’s vindingrijkheid (zo verstopt hij een lemmet onder zijn huid) levert opnieuw vele memorabele scènes op.

Het verhaal zelf blijft dun, maar functioneert prima als kapstok voor de reeks explosieve confrontaties die fans verwachten. Wat "Sisu 2" vooral doet, is leveren wat het publiek wil, namelijk lompe actie, stoere beelden en een hoofdpersonage dat legendarisch onverwoestbaar blijft. Het is geen film die diepgang nastreeft, maar wel eentje die met flair en energie precies doet waar hij voor bedoeld is, namelijk een compromisloze, heerlijk overdreven actie-ervaring.

Al met al is "Sisu 2" wederom een enorm vermakelijke actie-rit en fans van deel één zullen dat heerlijk vinden.

Na zijn dood op 22 juli 2025, ben ik Ozzy Osbourne wat meer aan het volgen (overigens net zoals Ace Frehley, de sologitarist van de van de rockband "KISS", die op 16 oktober 2025 is overleden) en dan zowel op YouTube (o.a. via het geweldige nummer "Mr. Crowley", met de zeer fraaie intro en outro) als ook deze documentaire, die o.a. te zien is op "SkyShowtime".

"Ozzy Osbourne: No Escape from Now" is een indringende documentaire over de laatste jaren van de ‘Prince of Darkness’. Regisseur Tania Alexander volgt Ozzy Osbourne terwijl hij worstelt met mentale en fysieke aftakeling en dat laatste via een nekblessure (opgelopen tijdens een val) en Parkinson. De film toont hem niet als rockicoon, maar als mens die vecht om waardigheid te behouden. Zijn huwelijk met Sharon en steun van familie (o.a. van zijn kinderen Jack, Kelly en Aimee Osbourne die aan het woord komen) vormen de emotionele kern.

Muziek blijkt voor Ozzy niet enkel een beroep, maar levensreddende therapie. Wanneer hij in de studio werkt met producer Andrew Watt, lijkt de pijn even te verdwijnen. De documentaire wisselt tederheid af met rauwe eerlijkheid. Oude concertbeelden contrasteren scherp met zijn broze huidige verschijning. Toch blijft zijn gevoel voor humor en zelfspot overeind.

De scènes waarin hij terugblikt op "Black Sabbath" en zijn solocarrière zijn vol weemoed. Visueel is de film soms wat rommelig, met wisselende montage en toon. Toch weet Alexander de intieme momenten krachtig vast te leggen. De soundtrack, gevuld met klassiekers en nieuw werk, versterkt de melancholie. En ook komen een een rits legendarische muzikanten aan het woord.

Zijn laatste optreden in Birmingham met "Black Sabbath" vormt een waardig afscheid van het podium. "No Escape from Now" is geen nostalgisch eerbetoon, maar een eerlijke confrontatie met vergankelijkheid. Sommige kijkers zullen het zwaar vinden om hun held zo kwetsbaar te zien. Toch straalt de film respect en liefde uit voor de man achter de mythe. Ozzy Osbourne toont dat rock-energie niet verdwijnt met ouderdom, maar verandert in doorzettingsvermogen.

Deze documentaire is een ontroerend testament van een icoon die weigert stil te vallen. Een aanrader voor wie de ware Ozzy wil leren kennen.

In "The Conjuring: Last Rites" (de negende Conjuring-film), gebaseerd op een waargebeurd verhaal, komen Vera Farmiga en Patrick Wilson nog één keer samen als de paranormale onderzoekers Ed en Lorraine Warren voor een laatste zaak, waarbij ze opnieuw geconfronteerd worden met demonische verschijnselen

Vera Farmiga en Patrick Wilson keren overtuigend terug en de film biedt een sfeervolle, klassieke horrorstijl met donkere huizen (met veel donkere gangen en ruimtes), spiegels en dreigende geluiden. Regisseur Michael Chaves weet enkele sterke schrikmomenten te creëren (o.a. met de Annabelle-pop), de sfeer is dik in orde en er zijn momenten waarop de spanning echt voelbaar is. Toch mist de film de frisheid en intensiteit van James Wans oorspronkelijke regie uit de eerste film. De eerste film uit 2013 leek nog zo origineel met een familie om wie je gaf, een sympathiek stel waar je in geloofde, een griezelig en sterk verhaal én perfect getimede jumpscares.

Het verhaal volgt grotendeels bekende paden en mist verrassingen. De opbouw is traag (pas halverwege komt het verhaal goed op gang) en de nadruk ligt iets te veel op nevenpersonages en sommige nevenpersonages krijgen te veel schermtijd, wat de focus op de Warren’s verzwakt. Toch werkt de emotionele band tussen de Warren’s goed en geeft die het verhaal een menselijk hart. Visueel is de film degelijk, maar de vele CGI-effecten doen soms afbreuk aan de authenticiteit. De finale is groots, maar niet bijzonder vernieuwend.

"The Conjuring: Last Rites" voelt als een respectvol, maar veilig afscheid van de franchise. Een solide, maar niet uitzonderlijke afsluiter.

De film roept onvermijdelijk herinneringen op aan films zoals "Fargo (1996)" en "Wind River (2017)", oftewel thrillers waarin het landschap en de kou net zo dodelijk zijn als de mensen.

Wanneer de rouwende Barb (Emma Thompson) naar Lake Hilda reist om de as van haar man Karl uit te strooien, raakt ze door een sneeuwstorm verdwaald in de bossen van Minnesota. In een afgelegen blokhut doet ze een gruwelijke ontdekking: de jonge Leah (Laurel Marsden) wordt vastgehouden door een gewapend en moordzuchtig echtpaar (Judy Greer en Marc Menchaca). Alleen, ongewapend en zonder telefoonbereik moet Barb de confrontatie aangaan. Afgesneden van de wereld en zonder hulp, is zij de enige hoop voor het meisje.

"The Dead of Winter" is een ijzige thriller over verlies, overleven en morele grenzen en is een aanrader voor wie houdt van thrillers met een sterke vrouwelijke hoofdrol, een zinderende koude-setting (ijs, sneeuw, wilderness) waarbij de omgeving echt meespeelt en een mix van psychologisch en fysiek gevaar. Regisseur Brian Kirk weet spanning te wekken door stilte, blikrichtingen en claustrofobische composities. Er is weinig muziek, maar wel veel omgevingsgeluid en het gekraak van sneeuw onder laarzen zegt meer dan woorden. De film ademt traag, dreigend en beheerst.

De film werkt het best in zijn eerste twee akten, waarbij de spanning constant is, de dreiging voelbaar is, en het morele conflict tussen slachtoffer en dader subtiel wordt opgebouwd. Het laatste deel verliest echter iets van die kracht. De ontknoping voelt wat te conventioneel, met een aantal voorspelbare keuzes en een iets te “nette” afronding. Toch blijft de emotionele inzet overeind.

Hoewel de film niet zonder gebreken is, is het de prestatie van Emma Thompson (ze zet een krachtige, ingetogen vertolking neer), Judy Greer (verrast als tegenstander), het sfeervolle winterse decor (het bevroren landschap met een bijna hypnotische rust, eindeloze sneeuwvlaktes, krakend ijs en ademwolkjes in de kou) en de geslaagde spanning die hem de moeite waard maken.