Log

"Your touch makes this pussy drier than sandpaper, you fucking monkey."

Deze Komedie / Horror film zag ik gisteren voorbijkomen op SkyShowtime en toen ik zag dat Vince Vaughn erin meespeelde, had de film gelijk mijn aandacht omdat ik Vince Vaughn altijd wel leuk vindt om te zien. "Freaky" is een slimme en leuke mix van horror en komedie, welke geregisseerd is door Christopher Landon, die o.a. bekend is van beide "Happy Death Day" films.

Het verhaal draait om Millie Kessler (Kathryn Newton), een verlegen tiener die worstelt met onzekerheden, het verlies van haar vader en ook wordt ze op school gepest. Ze wordt op een dag het doelwit van de "Blissfield Butcher" (Vince Vaughn), een brute seriemoordenaar die met een magisch mes een poging doet haar te doden. Door een bovennatuurlijke samenloop van omstandigheden wisselen hun lichamen echter van plaats. Vanaf dat moment zit Millie gevangen in het lichaam van een volwassen man van twee meter, terwijl de moordenaar zijn weg vervolgt in het jonge, onschuldige tienermeisje. Ze ontdekt daarbij dat ze slechts 24 uur de tijd heeft om te voorkomen dat ze permanent gevangen blijft in zijn lichaam.

De openingsscène zet meteen de toon, waarbij vier tieners op brute wijze worden afgeslacht door de "Blissfield Butcher" en dat met een wijnfles in de mond, een wc-bril op een hoofd, een tennisracket door een hoofd en een lichaam op een haak. Ook wordt dan het magische dolkmes "La Dola" geïntroduceerd. Wanneer Millie later die avond door de "Butcher" wordt aangevallen, gaat het mes in werking en wisselen hun zielen van lichaam. De volgende ochtend wordt Millie wakker in het lijf van een volwassen seriemoordenaar, terwijl de "Butcher" zich comfortabel in haar jonge, onschuldige lichaam bevindt.

Vanaf dan wordt de film ook echt leuk en dat komt vooral door Vince Vaughn die zich dan gedraagt als een nerveuze tiener en dat speelde hij heel leuk en grappig. Zijn pogingen om aan haar twee beste vrienden, te weten Nyla Chones (Celeste O'Connor) en de gay-achtige Josh Detmer (Misha Osherovich), uit te leggen dat hij Millie is, behoren tot de leukste momenten. Vooral de scène waarin hij door school rent en hysterisch gilt, is hilarisch.

Tegelijkertijd is Kathryn Newton heerlijk kil als de "Butcher" in meisjesvorm. Ze geniet van de nieuwe camouflage die haar uiterlijk haar biedt en ze maakt o.a. slachtoffers op de school van Millie. De scène met werkplaatsleraar Mr. Bernardi (Alan Ruck) die ze met een zaagmachine doormidden splijt, is één van de meest memorabele kills en ook het laten bevriezen van de irritante Ryler (Melissa Collazo), die Millie op school pest, was een leuke kill van haar. En ze zegt ook mijn openingszin tegen een macho jongen (Magnus Diehl) op school die nu opeens geilt op Millie, terwijl hij haar voorheen op school niet zag staan en pestte / vernederde.

Het middenstuk van de film draait om de race tegen de klok, waarbij Millie en haar vrienden het mes moeten terugvinden en het ritueel moeten zien om te keren, voordat de 24 uur verstreken zijn en de wissel permanent wordt. Dit levert een mix op van absurde komedie en slasherhorror. De kleedkamer- en kleedhokjescènes, waarin Vince Vaughn zich onhandig bewust is van zijn nieuwe lichaam, zorgen voor speelse humor. En ook moest lachen als hij op het mannentoilet zit en hij dan geschreven (met daarbij een tekening van haar hoofd en een penis) op de deur van het toilet ziet staan "Millie Kessler is a cock gobbler" en hij dan verbaasd zegt:

"Oh, my God. Are you serious? I'm not a cock gobbler."

Tegelijk laat de film Millie groeien in zelfvertrouwen, doordat ze als "grote man" eindelijk haar pestkoppen en onderdrukkers kan confronteren.

De climax vindt plaats tijdens het schoolfeest, waar de Butcher in Millie’s lichaam zijn bloederige slag wil slaan. Daarbij krijgen we ook nog wat kills te zien, waaronder een brutale steekpartij in de danszaal. Uiteindelijk slagen Millie en haar vrienden erin om de Butcher te overmeesteren en het mes te gebruiken voor de terugwissel. In een knap opgebouwde sequentie keert Millie terug naar haar eigen lichaam en net op tijd. Maar daar eindigt het niet bij, want In een extra epiloog probeert de "Butcher" (terug in zijn eigen lichaam) Millie en haar moeder Coral (Katie Finneran) alsnog te vermoorden. Millie, die nu haar eigen kracht en zelfvertrouwen heeft omarmd, neemt het heft in handen en doodt hem definitief met een houten stok.

Deze slotscène bevestigt dat de film niet alleen een horrorkomedie is, maar ook een verhaal over empowerment (oftewel het proces waarbij iemand gestimuleerd wordt zelfstandig te beslissen en te handelen en voor zichzelf op te komen). Millie heeft zichzelf namelijk gevonden en heeft geleerd dat ze sterker is dan ze ooit dacht.

Buiten dat de film zich lekker wegkijkt, zit de kracht van "Freaky" vooral in de combinatie van humor en acteerprestaties. Zo schittert Vince Vaughn in de rol van een giechelende, onhandige tiener die plotseling opgesloten zit in een kolossaal lijf. Zijn vertolking van Millie is verrassend komisch en ontwapenend, zonder in goedkope parodie te vervallen. En de mooie Kathryn Newton laat op haar beurt een ijzingwekkende andere kant zien als de "Butcher", namelijk die van kil, berekenend en met een sinistere blik die haaks staat op haar ogenschijnlijk onschuldige uiterlijk.

Ook de bijrollen zijn goed en leuk ingevuld met o.a. Katie Finneran als Coral Kessler die Millie’s zorgzame maar overbezorgde moeder is, Dana Drori als Char Kessler die Millie’s oudere en strenge zus is en die als politieagente werkt, Celeste O’Connor als de donkere Nyla Chones die Millie’s beste vriendin is en Misha Osherovich als Josh Detmer die Millie’s flamboyante en loyale vriend is. Als de laatste samen met Nyla op de vlucht zijn voor de "Butcher", zegt hij:

"You're Black! I'm gay! We are so dead!"

Visueel is de film strak gefilmd en dat met een vlot tempo, waarbij geen moment overbodig voelt. De soundtrack en montagestijl versterken het speelse karakter, zonder af te doen aan de spanning.

"Freaky" is een frisse, leuke en vermakelijke Komedie / Horror fim, die de clichés van het slashergenre slim combineert met het "body-swap" concept. Dankzij de uitstekende chemie tussen Vince Vaughn en Kathryn Newton, de inventieve kills en de mix van humor en spanning, is het gewoon allemaal genietbaar.

"That stuff'll kill ya too, but it's a lot more fun."

Deze draak van een Misdaad / Thriller film, die losjes gebaseerd is op de beruchte "West Mesa"-moorden tussen 2003 en 2005, welke ik gezien heb via "Prime Video", heb ik puur en alleen gekeken vanwege het meespelen van Mel Gibson, van wie ik vorige week nog genoten had in de Actie / Misdaad film "Dragged across Concrete (2018)".

Maar alles is op Mel Gibson na, die eigenlijk ook maar een kleine rol heeft, gewoon erg slecht. Zo zit de film vol met clichés, het verhaal is rommelig, de overige cast is slecht en het einde is gewoon heel erg zwak. In plaats van een onthulling, eindigt de film chaotisch en onbevredigend.

Wanneer in de woestijn van New Mexico de skeletten van elf vrouwen en meisjes worden ontdekt, wordt er een uitgebreid onderzoek gestart. Deze thriller volgt politiechef Carter (Curtis "50 Cent" Jackson), rechercheur Ortega (Brian Van Holt) en FBI-agent Petrovick (Mel Gibson) in hun gezamenlijke inspanning om de seriemoordenaar op te sporen.

De film had alle ingrediënten om een rauwe, meeslepende misdaadthriller te zijn, namelijk een huiveringwekkend uitgangspunt, een sterke locatie en ervaren acteurs. Toch blijft er een leeg huls over. De film lijdt onder slechte castingkeuzes, een onevenwichtig script en een regie die niet weet welke kant hij op wil. Alleen Mel Gibson (die veel te goed is voor deze B-film) slaagt erin af en toe een vonk van charisma te brengen, maar dat is niet genoeg en zijn voice-over klinkt geforceerd en voegt nauwelijks betekenis toe. In het begin van de film heeft hij leuke discussie in een auto met de rechercheurs Ortega en Young (Nora Zehetner) over koffie (die ze hem aanbieden) en wiet en zegt hij over het laatste mijn openingszin.

De casting van Curtis "50 Cent" Jackson als politiechef zorgt al direct voor gefronste wenkbrauwen. Hij oogt totaal niet geloofwaardig in de rol van een autoriteit en straalt te weinig natuurlijk gezag of emotie uit. Zijn casting voelt als een marketingkeuze en niet als een artistieke. Brian Van Holt draagt de film, maar doet dat zonder overtuiging. Hij heeft ook een persoonlijke connectie met de zaak, omdat één van de slachtoffers familie van hem blijkt te zijn. En verder is er nog een rolletje weggelegd voor Nora Zehetner als een toegewijde en scherpe rechercheur die haar plek moet bevechten binnen een overwegend mannelijke politieomgeving.

Het is opvallend hoe weinig impact de slachtoffers zelf krijgen. Ze zijn in beeld, maar worden neergezet als een verzameling onsympathieke karikaturen, vaak als sekswerkers, geldbeluste of verslaafde types zonder diepte of empathie.

Wie op zoek is naar spanning, karakterdiepte of maatschappelijk relevante reflectie komt bedrogen uit. Het resultaat is een film die niet meesleept, niet choqueert en uiteindelijk vooral heel snel vergeten moet worden zodra de aftiteling begint.

"You’re a grown-up, man. You got a house. You got a job. I don’t want that. I don’t care about none of that."

Regisseur Jeff Nichols, bekend van o.a. de films "Take Shelter (2011)" en "Mud (2012)", duikt met "The Bikeriders" opnieuw in een subcultuur die balanceert tussen vrijheid en destructie. Dit keer draait het om motorbendes in het Amerika van de jaren zestig, geïnspireerd door het fotoboek van Danny Lyon. Het resultaat is een ruige, melancholische en soms verrassend intieme film die meer zegt over identiteit en vervlogen dromen dan over motoren alleen.

Het verhaal volgt de opkomst en transformatie van de motorclub "The Vandals" onder leiding van Johnny (Tom Hardy). De film wordt verteld door de ogen van Kathy (Jodie Comer), die terugblikt op haar relatie met Benny (Austin Butler), een zwijgzame, charismatische jonge man die zich volledig onderdompelt in het leven van de motorclub. Via haar gesprekken met journalist en fotograaf Danny Lyon (Mike Faist) ontvouwt zich niet alleen een liefdesgeschiedenis, maar ook een kroniek van een subcultuur die steeds gewelddadiger en wettelozer wordt.

De kracht van "The Bikeriders" zit hem in de drie hoofdrolspelers, ondanks dat het enigszins voorspelbaar is wat er met de drie hoofdrolspelers gaat gebeuren. Tom Hardy schittert als Johnny, de oprichter en leider van "The Vandals". Hij is geïnspireerd door Marlon Brando in de film "The Wild One (1953)", maar Hardy geeft er zijn eigen draai aan. Zijn hese, bijna mompelende stem en gespannen lichaamstaal maken hem tegelijk dreigend en kwetsbaar. Hij is een man die droomt van kameraadschap en vrijheid, maar gaandeweg ziet hoe zijn eigen creatie ontspoort.

Hij wordt uiteindelijk neergeschoten door een jonger lid, bekend als "The Kid" (Toby Wallace), tijdens een afgesproken confrontatie met messen (maar The Kid brengt een pistool mee en schiet Johnny neer). Dat moment markeert het symbolische einde van het idealistische begin van "The Vandals" en luidt een verschuiving in van broederschap naar georganiseerde misdaad binnen de motorclub.

Austin Butler schittert eveneens als Benny, een jonge, zwijgzame man die aangetrokken wordt door de vrijheid van de motorclub. Zijn personage is charismatisch, maar ook moeilijk te doorgronden. Met zijn koele uitstraling (die wel wat weg had van Johnny Depp in zijn jonge jaren) en onverzettelijke houding belichaamt hij de romantiek van de outlaw, maar ook de leegte die daarachter schuilt. Hij zegt weinig, maar elke blik en elke beweging suggereren een innerlijke strijd tussen trouw aan Kathy en trouw aan de club.

En Jodie Comer als Kathy vormt het emotionele hart van de film. Met haar karakteristieke accent en krachtige vertelling maakt ze Kathy niet enkel een "biker girl", maar ook een vrouw die balanceert tussen fascinatie en frustratie. Ze is de toeschouwer die midden in deze wereld wordt gezogen, en tegelijk de stem van gezond verstand die beseft dat liefde alleen niet genoeg is om Benny los te weken van zijn motorfamilie.

Regisseur Jeff Nichols Nichols kiest voor een realistische aanpak, zonder de motorbendes te romantiseren. De film ademt sfeer met de leren motorjacks, de rokerige bars, het gegrom van motoren die als een soundtrack van vrijheid en dreiging door de scènes scheuren. Ook is de film een lust voor het oog, met sterk camerawerk van Adam Steen. En de sfeer is intens en bijna tastbaar. Je voelt bijna de geur van olie en zweet door het scherm sijpelen.

Hoewel de film betiteld staat als een Drama / Misdaad film, is de film niet echt actiegericht. Het tempo is bedachtzaam, soms zelfs dromerig. Lange stiltes en intieme gesprekken krijgen evenveel ruimte als de rituele bijeenkomsten en gevechten. Die keuze maakt de film menselijker en dieper, maar zal voor sommige kijkers traag aanvoelen. Nichols is meer geïnteresseerd in het portretteren van een tijdperk en een subcultuur dan in het serveren van spektakel.

Een belangrijk thema in de film is de vergankelijkheid van idealen. Wat begint als een broederschap rond motoren, bier en vrijheid, verandert langzaam in een gewelddadige bende waarin nieuwe generaties de toon zetten en vooral als Toby Wallace als "The Kid" in beeld verschijnt. Hij is een jonge nieuwkomer die zich aansluit bij de motorclub "The Vandals", wat Johnny niet wilt. Het is een verhaal dat parallellen oproept met de teloorgang van de Amerikaanse droom, namelijk rebellie die omslaat in chaos, en vrijheid die verwordt tot zelfdestructie.

Muzikaal leunt de film sterk op de klanken van de jaren zestig, wat bijdraagt aan de authenticiteit en de melancholie. De soundtrack versterkt het gevoel dat je naar een verloren wereld kijkt, waarin kameraadschap en ruigheid onafscheidelijk waren.

Buiten de drie hoofdrolspelers is de overige cast ook goed, met kleurrijke bijrollen die ieder hun eigen kleur toevoegen aan de bonte motorfamilie, zoals o.a. Boyd Holbrook, als Cal een trouw lid van de club, Damon Herriman, als Brucie een kleurrijk en soms komisch figuur binnen "The Vandals", Emory Cohen, als Cockroach één van de meer onstuimige bikers, Norman Reedus, als Funny Sonny een wat oudere en excentrieke motorrijder die zich bij de club aansluit, Karl Glusman, als Corky een jonger lid, loyaal maar kwetsbaar en beïnvloedbaar, Beau Knapp, als Wahoo een lid met een harde reputatie welke de ruige kant van "The Vandals" representeert en Michael Shannon, als Zipco een oudere biker die vaak voor scherpe observaties zorgt.

Al met al is "The Bikeriders" een sfeervolle, soms rauwe maar ook poëtische film die niet iedereen zal bekoren. Wie een keiharde motorfilm verwacht vol actie, krijgt eerder een reflectie op identiteit, mannelijkheid en vergankelijkheid. Maar wie zich laat meevoeren door de traagheid en de intensiteit, ontdekt een gelaagd portret van mensen die houvast zoeken in snelheid en kameraadschap, maar vaak verdwalen in hun eigen rebellie. Het is een ode aan een verdwenen subcultuur en tegelijk een waarschuwing. Vrijheid heeft een prijs, en die wordt in deze film ongenadig zichtbaar.

"I can make your parents hurt themselves. I can make them hurt each other. I can make them eat each other if I want to. Do I want to, Alex?"

Toen ik op 20 juni de Horror film "28 Years Later (2025)" in de bioscoop zag, liet men als voorfilm o.a. deze "Weapons" zien, welke me wel zeer interessant leek en daarom heb ik hem gisteravond in de bioscoop gezien met een gemengde popcorn en een flesje Spa Rood (en in de pauze nog een ijskoffie) erbij. Na het succes van de Horror / Thriller film "Barbarian (2022)" stond regisseur Zach Cregger voor de lastige taak om zijn reputatie waar te maken. Met deze film bewijst hij niet alleen dat hij geen toevalstreffer was, maar ook dat hij zich ontpopt tot een van de meest originele stemmen in het moderne horrorgenre. Want hij levert een film die niet alleen angst inboezemt, maar ook diep graaft in thema’s als verlies, schuld, gemeenschap en collectieve waanzin.

Het uitgangspunt is al even onheilspellend als intrigerend, namelijk zeventien kinderen verdwijnen spoorloos uit een klaslokaal, allemaal exact om 2:17 ’s nachts en slechts één kind, te weten Alex Lilly (Cary Christopher), blijft achter. Hij kijkt wezenloos toe, niet in staat uit te leggen wat hij heeft gezien. Deze bizarre verdwijning vormt de katalysator voor een reeks gebeurtenissen die zich in zes losse, maar subtiel verbonden hoofdstukken ontvouwen. Elk deel laat een ander perspectief zien: dat van een lerares, een wanhopige vader, een politieagent, een drugsverslaafde, een kind, een mysterieuze tante en uiteindelijk de gemeenschap zelf.

Wat direct opvalt aan "Weapons" is dat dit geen traditionele horrorfilm is. Er zijn wel momenten van spanning, dreiging, gore (o.a. het inslaan van een hoofd door een ander hoofd, het verwijderen van huid met een dunschiller het herhaaldelijk snel prikken met een vork in het gezicht en het verscheuren van iemand) en ook pure schrik, maar de film is veel meer dan dat. Regisseur Zach Cregger bouwt namelijk een gelaagd verhaal dat je als kijker langzaam in zijn greep neemt. Hij kiest voor een episodische structuur waarin meerdere personages en invalshoeken aan bod komen. Hierdoor ontstaat niet alleen variatie, maar ook een rijkdom aan perspectieven die samen een groter verhaal vertellen.

Die structuur vraagt wel geduld, maar het betaalt zich uit. Waar veel horrorfilms kiezen voor een snelle opbouw en voorspelbare angstmomenten, kiest "Weapons" voor een trager tempo, welke geeft ruimte aan sfeer, karakterontwikkeling en thematische diepgang. Het is een film die zich niet makkelijk laat wegkijken, maar juist steeds meer onder je huid kruipt.

Eén van de sterkste punten van de film is de cast. Zo speelt de leuke Julia Garner de lerares Justine van de verdwenen klas, die zelf verdacht wordt en die verscheurd wordt door schuldgevoel en angst. Haar spel is intens en gelaagd en ze weet de fragiele balans tussen warmte en paranoïde achterdocht prachtig neer te zetten. Josh Brolin kruipt in de huid van vader Archer Graff, die zijn zoon Matthew (Luke Speakman), één van de verdwenen kinderen, kwijt is. Hij toont op hartverscheurende wijze hoe rouw en woede elkaar afwisselen.

Maar Amy Madigan maakt waarschijnlijk de meeste indruk (ook qua uiterlijk) als tante Gladys van Alex Lilly. Ze speelt namelijk op geweldige wijze een duister personage dat met rituelen, fluisteringen en raadselachtig gedrag de film zijn meest sinistere momenten geeft. Ze geeft haar personage een intensiteit die soms nauwelijks te verdragen is, zonder dat ze ooit over de top gaat. Het is precies die beheersing die haar rol zo eng en memorabel maakt.

En verder zijn ook de overige rollen goed ingevuld met o.a. Alden Ehrenreich als Paul Morgan, een politieagent met corrupte trekjes en een gecompliceerde relatie met Justine. Austin Abrams als James, een dakloze en drugsverslaafde in de buurt, Cary Christopher als Alex Lilly, het enige kind uit de klas dat niet is verdwenen, Benedict Wong als Marcus Miller de directeur van de school, die begrip toont voor Justine, Whitmer Thomas als de vader van Alex, Callie Schuttera als de moeder van Alex en Toby Huss (die ik vooral kan vanwege zijn geweldige rol in de Actie / Thriller film "Copshop (2021)") als Ed Locke, de politiechef en schoonvader van Paul.

En de finale is typisch Cregger, namelijk open, symbolisch en ambigu. Je krijgt geen kant-en-klare antwoorden, maar eerder een spiegel voorgehouden. Het slot roept vragen op over de aard van kwaad, de rol van gemeenschap en de dunne lijn tussen werkelijkheid en waan. Het is het soort einde dat discussies losmaakt, precies wat een goede film moet doen.

Visueel is de film indrukwekkend in zijn eenvoud. De locaties, ogenschijnlijk gewone buitenwijken, worden door Cregger omgetoverd tot broeierige plekken waar achter elke hoek gevaar lijkt te schuilen. De cinematografie maakt slim gebruik van licht, schaduw en kadrering om de kijker voortdurend op scherp te houden. Je krijgt het gevoel dat er iets niet klopt, ook al zie je het niet direct.

Thematisch is "Weapons" minstens zo intrigerend. Zo onderzoekt regisseur Zach Cregger hoe gemeenschappen reageren op rampspoed, hoe angst kan leiden tot verdachtmakingen, en hoe dun de lijn is tussen realiteit en collectieve verbeelding. Het is geen film die simpele antwoorden geeft, maar eerder vragen oproept. Precies daardoor blijft de film ook na de aftiteling doorwerken.

Hoewel de film veel lof verdient, is hij niet voor iedereen weggelegd. Het trage tempo en de complexe structuur kunnen sommige kijkers afschrikken. Wie vooral uit is op snelle jumpscares, zal misschien ongeduldig worden. Maar wie bereid is zich te laten meeslepen door sfeer, detail en spanning op de lange termijn, wordt rijkelijk beloond.

"Weapons" is daarmee eerder een psychologische ervaring dan een standaard horrorfilm. Het is een film dat je op verschillende niveaus kunt beleven, als spannende thriller, als maatschappelijk commentaar, of als visueel kunstwerk. En juist die veelzijdigheid maakt de film zo indrukwekkend. En de kracht van "Weapons" zit niet in luidruchtige schrikmomenten, maar in het besef dat het kwaad zich kan verschuilen in het gewone, het herkenbare, het alledaagse. Het is een film die je niet alleen kijkt, maar ook voelt.

"Weapons" is een slimme, beklemmende en verontrustende film die horror op een hoger niveau tilt. Met sterke acteerprestaties, beklemmende sfeer en thematische diepgang, bewijst Zach Cregger dat hij een blijvende naam is binnen het genre. Wie bereid is zich onder te dompelen in een psychologische nachtmerrie, is dit een onvergetelijke ervaring.

"People always stay in the house, some don’t leave. The right ones usually find the place. Or maybe it’s the other way around. The place finds them.”

Deze matige Horror / Mystery film zag ik voorbijkomen op streamingdienst "SkyShowtime" en toen ik zag dat daarin Kevin Bacon en Amanda Seyfried de hoofdrol speelde, was ik gelijk geïnteresseerd ondanks dat ik geen hoge verwachtingen had van de film. Kevin Bacon vind ik gewoon een leuke acteur en Amanda Seyfried vind ik een mooie vrouw, met aparte ogen, om te zien.

Het verhaal volgt Theo Conroy (Kevin Bacon), een oudere succesvolle bankier, die samenwoont met zijn veel jongere vrouw Susanna (Amanda Seyfried), een succesvolle actrice die de ene interessante rol na de andere beetheeft. Hun relatie staat al onder druk door het leeftijdsverschil, de jaloezie van Theo en zijn duistere verleden. Om aan de stress van hun dagelijkse leven te ontsnappen, besluit het gezin samen met hun dochtertje Ella (Avery Tiiu Essex) een modern vakantiehuis in Wales te huren.

Op het eerste gezicht lijkt het huis ruim en luxe, maar al snel blijkt dat er iets vreemds aan de hand is. De kamers lijken groter van binnen dan van buiten, deuren verschijnen en verdwijnen en gangen veranderen van vorm. Theo merkt dat de wetten van tijd en ruimte er niet meer gelden. Wat aanvankelijk subtiel begint, groeit uit tot een sinistere confrontatie met zijn eigen demonen.

De film werkt in de eerste helft best aardig met sfeer en suggestie. Het moderne, steriele huis blijkt een beklemmende gevangenis waar de grenzen tussen realiteit en hallucinatie vervagen. Vooral de scènes waarin Theo midden in de nacht ronddwaalt door eindeloze gangen of vreemde schaduwen volgt, zorgen voor spanning en ongemak.

Toch kent de film ook duidelijke tekortkomingen. Want waar de eerste helft nog spanning en mysterie oproept, verzandt de tweede helft in herhaling en voorspelbare clichés. Het verhaal dat zich ontvouwt rond Theo’s verleden en zijn schuld is op zich interessant, maar de uitwerking blijft oppervlakkig. In plaats van een shockerende twist of diepe psychologische laag, kiest de film juist voor een einde dat meer teleurstelt dan verrast.

Visueel oogt de film verzorgd en het camerawerk benut de strakke lijnen van het huis goed om vervreemding te creëren, terwijl het kleurgebruik kil en afstandelijk blijft. Dit draagt bij aan de sfeer van isolement. De soundtrack is minimaal, maar effectief ingezet.

Net zoals de soundtrack is ook de cast minimaal en eigenlijk bestaat die alleen maar uit drie personen, namelijk het gezin Theo, Susanna en Ella, met het huis zelf als een soort vierde, symbolisch personage. Kevin Bacon (destijds 62 jaar) als oudere vader is overtuigend als een man die verteerd wordt door schuldgevoelens (over de dood van zijn eerste vrouw) en paranoia. Zijn spel maakt duidelijk dat de grootste horror niet zozeer in het huis zelf ligt, maar in zijn eigen geest.

Amanda Seyfried (destijds 34 jaar) als Theo’s veel jongere echtgenote doet wat ze kan met haar rol, maar krijgt weinig diepgang toebedeeld. Ze is ambitieus en lijkt afstandelijk, wat spanningen in hun huwelijk veroorzaakt. Ze fungeert vooral als tegengewicht voor Theo, zonder dat haar personage echt tot leven komt. En dochtertje Ella, gespeeld door Avery Essex, voegt juist een menselijk en kwetsbaar element toe. Haar onschuldige aanwezigheid benadrukt de dreiging van het huis en maakt Theo’s angst tastbaarder.

Buiten deze drie hoofdrolspelers, is er ook nog een klein, maar belangrijk rolletje weggelegd voor Colin Blumenau als de lokale Welshe winkelier waar Theo boodschappen haalt. Hij blijkt bekend te zijn met het huis waarin Theo en zijn gezin verblijven en hij waarschuwt dat het huis 'vreemd' is en niet zomaar door iedereen gevonden wordt. Vaak is het namelijk andersom, het huis vindt jou. Daarmee fungeert hij als een soort waarschuwende figuur.

"You Should Have Left" probeert thema’s als vergeving, schuld en morele verantwoordelijkheid te verkennen, maar weet dit niet volledig te integreren in het horrorgegeven. Daardoor blijft de film hangen tussen een psychologisch drama en bovennatuurlijke horror, zonder in één van beide echt uit te blinken. De film is een sfeervolle, maar onevenwichtige horrorervaring. Kevin Bacon tilt het geheel naar een hoger niveau met zijn spel, maar het scenario laat te veel kansen liggen. Wie zin heeft in een beklemmende setting en subtiele spanning zal zich niet vervelen. Maar wie hoopt op een grensverleggende of werkelijk angstaanjagende horrorfilm, zal waarschijnlijk teleurgesteld zijn.

"I'm not racist. Every Martin Luther King Day, I order a cup of dark roast."

Deze uitstekende Actie / Misdaad film werd me getipt door mijn broer die hem gezien had op Prime Video en eigenlijk is het vreemd dat ik hem nog niet gezien heb, want de film is nota bene van regisseur S. Craig Zahler van de uitstekende films "Bone Tomahawk (2015)" en "Brawl in Cell Block 99 (2017)". En in die laatste film had Vince Vaughn de hoofdrol en Don Johnson een bijrol en beiden zijn nu weer te zien in "Dragged across Concrete".

In dit verhaal draait het om de oude / racistische rot Brett Ridgeman (Mel Gibson) en de jongere Anthony Lurasetti (Vince Vaughn), die al jaren werken als trouwe rechercheurs in het kleine stadje Bulwark. Ze dragen hun badge met trots en proberen steeds het goede te doen, al loopt dat niet steeds van een leien dakje. Wanneer de arrestatie van Vasquez (Noel Gugliemi) net iets te gewelddadig verloopt en er videomateriaal opduikt, worden de twee tijdelijk op non-actief gezet door hun baas Lt. G. Calvert (Don Johnson).

Op dat moment breekt er iets bij Ridgeman, hij voelt dat het tijd is om zijn rechtvaardigheidsgevoel voor even aan de kant te zetten en even aan zichzelf te denken en dat mede door zijn thuissituatie, waarbij zijn vrouw Melanie (Laurie Holden) ziek en werkeloos is en zijn jonge dochter Sara (Jordyn Ashley Olson) geplaagd wordt op straat. Nadat hij op de hoogte wordt gesteld van een mogelijke bankoverval door een bekende crimineel, te weten Friedrich (Udo Kier), schakelt hij Anthony in om samen met hem een deel van de buit te kapen. De twee politiemannen moeten daarom hun plicht voor één keer verzuimen en echt alleen aan zichzelf denken. Het idee is er, maar zal de uitvoering ook zonder problemen verlopen?

Parallel aan hun verhaal leren we Henry Johns (Tory Kittles) kennen, een net vrijgelaten ex-gedetineerde die terugkeert naar zijn armoedige buurt. Hij wil zijn moeder Jennifer (Vanessa Bell Calloway) en invalide broertje Ethan (Myles Truitt) helpen, maar ziet weinig legale mogelijkheden om dat te doen. Henry raakt betrokken bij een groep gewelddadige overvallers onder leiding van Lorentz Vogelmann (Thomas Kretschmann) die een bankoverval plannen.

Verhaaltechnisch is de film van de eerste minuut tot de laatste minuut interessant en het geweld spat er met momenten vanaf. De film mag met momenten misschien ook wel traag zijn, saai wordt het hele gebeuren op geen enkel moment. Daarbij neemt regisseur S. Craig Zahler ook ruim de tijd om zijn personages te introduceren (de film begint met Henry Johns, zijn eerste vrijpartij als hij uit de bak is, en daarna hoe hij weer intrekt bij zijn moeder en invalide broertje) en de spanning op te bouwen tot een typische Zahler climax. De film bevat veel dialogen, waarin kleine details veelzeggend blijken te zijn. En het contrast tussen aandacht voor detail en de brute geweldsscènes is fascinerend. Hypnotiserend bijna, omdat die twee nauwelijks met elkaar te rijmen zijn.

De paden van Brett, Anthony en Henry kruisen elkaar wanneer de keiharde bankoverval plaatsvindt na circa 87 minuten. Wat begint als een simpele observatie van Brett, Anthony, escaleert in een gewelddadige confrontatie waarbij loyaliteit, overlevingsdrang en morele keuzes op de proef worden gesteld. De climax is bloederig en genadeloos, zoals kenmerkend is voor een Zahler film. Geweld wordt niet gestileerd, maar juist rauw en schokkend in beeld gebracht, zoals het op extreme wijze doodschieten van een vrouwelijke bankmedewerkster en het halen van een ingeslikte sleutel uit iemands maag, waarbij o.a. gezegd wordt door de overvallers:

"Remove the stomach, so that the key doesn't fall into his entrails. It's the pale sac in there, the one that looks like... I know which one it is. Careful not to pop his liver. That is the worst smell in the world, black guys especially."

En de film heeft ook een typisch Zahler einde. Aan het eind van "Bone Tomahawk" is namelijk bijna iedereen dood. Aan het eind van "Brawl in Cell Block 99" is ook bijna iedereen dood. En aan het eind van "Dragged Across Concrete" is wederom bijna iedereen dood

Visueel is de film sober maar effectief. Er is weinig gebruik van muziek (die enkel te horen is via radio's) , waardoor elke voetstap, dialoogpauze en kogelinslag harder aankomt. De cinematografie benadrukt grijstinten en een grauwe sfeer, passend bij de moreel vervaagde wereld van de personages.

Wat deze film ook sterk maakt, is de uitstekende cast. Hoofdrolspeler Mel Gibson als Brett Ridgeman speelt een doorgewinterde maar cynische politieagent, die worstelt met geldproblemen en een moeilijke thuissituatie. Hij besluit zijn morele grenzen te verleggen om financieel beter te worden. Mel Gibson zet een ingetogen maar dreigende rol neer, waarbij zijn personage meer denkt dan spreekt. En ook vertoont hij racistische trekjes, waarbij hij regelmatig neerbuigende en stereotyperende opmerkingen maakt over minderheden.

Vince Vaughn als Anthony Lurasetti speelt Ridgemans jongere partner. Hij is Loyaal, maar met zijn eigen ambities, waaronder trouwen met zijn vriendin Denise (Tattiawna Jones). Hij gaat mee in Ridgemans plan, maar betaalt daar uiteindelijk de hoogste prijs voor. Vince Vaughn zijn krakende eetscène in de auto tot irritatie van Mel Gibson was geweldig. Mel Gibson zegt dan ook tegen Vince Vaughn als hij klaar is met eten:

"Amen. I've been listening to and smelling that for the last 98 minutes."

Er is ook een sterke chemie tussen Mel Gibson en Vince Vaughn en dat is mede te danken aan de scherp geschreven droogkomische dialoogvoering tussen beiden.

En Tory Kittles als Henry Johns speelt een net vrijgelaten ex-gevangene die terugkeert naar zijn verslaafde en prostituerende moeder en gehandicapte broer. Hij wil hen helpen, maar belandt in het criminele circuit. Uiteindelijk wordt hij een onverwachte bondgenoot van Brett Ridgeman tijdens de climax van de film. Tory Kittles geeft zijn personage ook warmte en menselijkheid, waardoor je als kijker sympathie voelt voor iemand die moreel ook geen heilige is.

Ook de overige cast deed het uitstekend, zoals Michael Jai White als Biscuit, Hij is Henry’s jeugdvriend en partner bij de geplande overval en hij is slim, ervaren, maar ook bereid tot geweld. Zijn loyaliteit heeft grenzen, vooral als het gevaar toeneemt. Jennifer Carpenter als Kelly Summer, die voor het eerst te zien is na circa 80 minuten, speelt een bankmedewerkster die net terug is van zwangerschapsverlof. Haar dood tijdens de bankoverval is één van de meest schokkende momenten in de film. Justine Warrington als Cheryl speelt een korte maar belangrijke rol als één van de bankmedewerkers tijdens de overval die wordt meegenomen door de overvallers. Haar plasscène in het busje van de overvallers, waarbij ze vastgebonden op de buik ligt, was best apart.

De overvallers werden sterk neergezet, waarbij Thomas Kretschmann als Lorentz Vogelmann de Leider IS van de overvallers. Koud, berekenend en uiterst gewelddadig. Hij is verantwoordelijk voor meerdere brute moorden. Primo Allon als Grey Gloves is Vogelmanns zwijgzame / keiharde altijd gemaskerde handlanger met grijze handschoenen. Zijn stille, dreigende aanwezigheid maakt hem nog enger.

En verder wast het leuk dat Don Johnson een klein rolletje heeft als Chief Lt. G. Calvert. Hij is de politiechef die Brett en Anthony schorst na hun gewelddadige arrestatie. Hij vertegenwoordigt het gezag, maar laat ook zien dat corruptie in de politietop niet vreemd is. En ook de bekende Duitse filmacteur Udo Kier is te zien als Friedrich, een louche, rijke zakenman met banden in het criminele milieu. Zijn rol is klein, maar hij geeft de film een extra laag mysterie.

"Dragged Across Concrete" is geen standaard Actie / Misdaad film. Het is eerder een morele karakterstudie met gewelduitbarstingen. Het onderzoekt hoe mensen, onder druk van economische problemen en persoonlijke frustraties, steeds verder over de grens gaan. De film stelt vragen over rechtvaardigheid, plicht en opportunisme, zonder duidelijke antwoorden te geven. Het resultaat is een lange (ruim 2 uur en 30 minuten) maar intrigerende film, die gezien kan worden als een meesterwerk van spanning en karakterontwikkeling, maar door anderen ook gezien kan worden als traag en onnodig langdradig.

Al met al is "Dragged Across Concrete" misdaadcinema zoals het moet, namelijk traag, spannend, diepgaand, sterke acteerprestaties, gelaagde personages, een keiharde finale en vooral niet té actievol. De film is misschien niet voor iedereen geschikt, maar voor liefhebbers van donkere, langzame en moreel complexe verhalen is dit een indrukwekkende ervaring.

"You don't crucify people! Not on Good Friday!"

Ik heb een zwak voor Helen Mirren en sinds ik vorige week de matige drama film "Hussy (1980)" met haar zag, wilde ik toch nog een vroege jaren 80 film met haar zien en toen kwam ik uit op deze "The Long Good Friday", waarin ze helaas wel niet naakt te zien is, maar daarentegen krijg je wel een jonge Pierce Brosnan in een zwembroek te zien in een bijrol als een meedogenloze moordenaar "The Long Good Friday" wordt in het algemeen gezien als een mijlpaal in de Britse misdaadcinema. Het is namelijk een film die niet alleen draait om gangsters en geweld, maar ook om macht, ambitie en de veranderende tijdgeest in Londen aan het begin van de jaren tachtig.

Harold Shand (Bob Hoskins) is een ouderwetse gangster uit Londen. Op een dag organiseert hij op zijn boot een bijeenkomst voor zijn bevriende gangsters en politici. Ook Charlie (Eddie Constantine), een Amerikaanse maffioso, en diens advocaat Tony (Stephen Davies) zijn naar Londen gereisd. Met de financiële hulp van de maffia wil Harold de verlaten Docklands ombouwen tot een mogelijke locatie voor de Olympische Spelen. Maar Harolds poging om de Amerikaanse gangsters te overtuigen om mee in zijn lucratief project te investeren, dreigt te mislukken wanneer zijn trouwe vriend Colin (Paul Freeman) vermoord wordt in een zwembad, zijn moeder aan een moordaanslag ontsnapt en zijn casino en restaurant het doelwit zijn van aanslagen. Terwijl zijn partner Victoria (Helen Mirren) er alles aan doet om de ongeduldige Amerikanen gerust te stellen, proberen Harold en zijn handlangers te achterhalen wie er verantwoordelijk is voor de aanslagen. Gaat hij zijn noodlot tegemoet?

De film onderscheidt zich door het messcherpe script van Barrie Keeffe, dat geen moment verspilt aan overbodige dialogen. Elk woord, elke blik heeft betekenis. Bob Hoskins zet een fenomenale prestatie neer als Shand, namelijk van charmante gastheer tot razende, gewelddadige tiran. Zijn transformaties zijn zowel angstaanjagend als intrigerend. Helen Mirren als zijn partner Victoria is minstens zo indrukwekkend, ze speelt namelijk een slimme en zelfverzekerde vrouw die strategisch denkt.

De kracht van de film zit in de manier waarop regisseur John Mackenzie de spanning opbouwt. Vanaf het begin voel je dat er dreiging in de lucht hangt en wat begint als een feestelijke periode vol zakelijke kansen, verandert langzaam in een periode vol chaos en gevaar. De stad Londen speelt hierin min of meer een hoofdrol met grauwe dokken, chique restaurants, donkere steegjes, slachthuizen en luxe jachten . Deze schetsen een contrastrijk beeld van Londen. De cinematografie is rauw en eerlijk en dat zonder opsmuk, wat de geloofwaardigheid alleen maar versterkt.

Hoewel er hier en daar ook wat grove actie te zien is, draait het in "The Long Good Friday" niet zozeer om lange vuurgevechten of spectaculaire achtervolgingen zoals in veel Amerikaanse actiefilms, maar eerder om spannende, gewelddadige en soms explosieve momenten die passen bij een Britse gangsterthriller. In de finale zit ook geen actie, maar die is wel sterk gefilmd door pure stiltes en een reeks van emoties van Harold Shand en dat van ongeloof, woede en arrogantie, tot het bittere besef dat zijn lot bezegeld is! Die laatste minuten, zonder dialoog, zijn ijzersterk en laat een blijvende indruk achter.

De cast is overigens ook ijzersterk. Bob Hoskins zet een meesterlijke rol neer als Harold Shand, waarbij zijn gezichtsuitdrukkingen vaak meer vertellen dan zijn woorden. Het ene moment is Harold een innemende zakenman, het andere moment een meedogenloze moordenaar. Harold Shand heeft diepgang en is realistisch en dat is volledig de verdienste van Bob Hoskins. En Helen Mirren is een perfecte tegenhanger en geeft haar personage intelligentie en diepgang mee. Haar aanwezigheid brengt ook balans in het verhaal en ze geeft de film ook extra emotionele diepgang. Samen dragen zij het verhaal, dat zich in rap tempo naar een onontkoombaar einde beweegt. Ook PH Moriarty (als Razors), Derek Thompson (als Jeff, die o.a. in een lift tegen Helen Mirren zegt "I wanna lick every inch of you") en Dave King (als Parky) zijn prima als Harolds handlangers.

"The Long Good Friday'" blijft, meer dan veertig jaar na verschijnen, krachtig en relevant. Het is een combinatie van gangsterdrama, politiek commentaar en karakterstudie, gedragen door acteerprestaties van wereldklasse. Dit is geen film die op sensatie mikt, maar een film die langzaam onder je huid kruipt en daar nog lang blijft zitten.

Bij gebrek aan beter zocht ik gisteravond mijn toevlucht tot "Prime Video" en stuitte ik al snel op deze Horror / Thriller film, welke me wel interessant leek vanwege kannibalen. Maar dat had ik dus mis!

In "River of Blood" draait het om twee bevriende jonge koppels. Het ene koppel, bestaande uit Ritchie (David Wayman) en Jasmin (Sarah Alexandra Marks), heeft alles goed voor elkaar en bulkt van het geld. Deze rijke stinkerds trakteren hun bevriend koppel op een tripje naar Zuid-Amerika. Die gulle gift valt niet goed bij Ajay (Louis James), een onzekere macho die zijn baantje dankt aan de relatie met zijn vriendin Maya (Ella Starbuck). Schoonvader regelde werk voor hem. De verhoudingen staan op scherp nog voordat er aan een kajakavontuur begonnen wordt, onder begeleiding van de mysterieuze gids Nick (Joseph Millson), door het territorium van een vermoedelijk kannibalistische stam, waarbij op een gegeven moment Ritchie plotseling verdwijnt.

"River of Blood" is een film die oog heeft voor visuele sfeer. De tropenlocaties in Thailand zorgen voor visueel indrukwekkende beelden, zoals de weelderige natuur en zinderende rivierlandschappen. Maar daar blijft het ook bij, want wie op zoek is naar pure horror met emotionele diepgang of spannende opbouw, zal teleurgesteld zijn. De personages zijn onsympathiek, de spanning ontbreekt en de horror is nauwelijks aanwezig.

Eigenlijk is "River of Blood’" ook geen kannibalenfilm. Want ook al zijn er meerdere inheemse bewoners te zien (waaronder een kind), er is eigenlijk maar één geschminkte menseneter (Suwajchai Anubhat) te zien die rondloopt in een hippe zwemshort en die een blinkende gouden ring in zijn neus heeft. Er wordt overigens in deze film meer geplast, dan dat er mensenvlees gegeten wordt.

Er is dus weinig echte spanning of horror, het geweld blijft veelal buiten beeld (er zijn wel een paar korte momenten met bloed of wonden), jumpscares zijn voorspelbaar en de kannibalen zijn karikaturaal en niet bedreigend. In plaats van angst op te wekken, voelen veel scènes eerder verveeld of verward aan. Alsof dat nog niet suf genoeg is, moet je ook nog eens door het vermoeiende acteerwerk van de cast heen ploeteren, waarbij uiteraard sprake is van jaloezie en ontrouw (zo heeft Ajay een relatie met Ritchies vrouw Jasmine die hij ook zwanger heeft gemaakt).

De cast is niet al te best en alleen Joseph Millson als gids Nick levert nog enigszins charismatisch acteerwerk af. De cast heeft het ook niet gemakkelijk met de tenenkrommende teksten die het script ze voorschotelt en de mannen van de twee koppels zijn vooral irritant en je bent uiteindelijk dan ook blij als ze gepakt / gedood worden. Daarbij ontpopt Ajay zich wel nog als een soort van held, zijn camouflage scène in de modder en het doden (onthoofden) van de menseneter was best aardig, die zichzelf uiteindelijk ook opoffert voor de veiligheid van de vrouwen. Hoewel de vrouwen ook niet al te best acteren, zagen ze er wel niet onaardig uit en liepen ze er opzicht ook best sexy bij (zie ook de filmposter).

Al met al is "River of Blood" gewoon een matige tot slechte Horror / Thriller film, die het genre kannibalenfilms onwaardig is.

Dikke man: You know something, honey? You've got an awfully big mouth for an over-the-hill hooker.
Beaty: You keep a civil tongue in your head, fat man, or I'll charge you by the pound.

Deze onbekende Drama film zag ik afgelopen week voorbijkomen in een pindakaaswinkel en toen ik de film ging opzoeken op het Internet en ik zag dat Helen Mirren erin meespeelde, was mijn interesse gelijk gewekt. En dat mede omdat ze het jaar ervoor meespeelde in de Historisch / Erotiek (Porno) film "Caligola (1979)", waarin ze naakt te zien was. Gezien dit verhaal was de kans natuurlijk ook groot dat ze wederom naakt te zien was (dat heb ik uiteraard ook even gecheckt op het Internet) en daarom heb ik de film gepindakaasd en gisteravond bekeken.

Maar dat had ik eerlijk gezegd beter niet kunnen doen, want ondanks dat Helen Mirren een paar keren naakt (borsten, behaarde vagina en billen) te zien is in de eerste circa 30 minuten (tevens de beste minuten van de film), is de rest van de film warrig en slecht en probeert Helen Mirren er boven uit te steken, maar slaagt er echt niet in. Maar ze is zeker wel het beste wat deze film te bieden heeft.

De film "Hussy" speelt zich af in het nachtleven van Londen en volgt het verhaal van Beaty (Helen Mirren), een sekswerker met een 10-jarige zoon genaamd Billy (Daniel Chasin). Ze leidt een getroebleerd leven vol onzekerheid, klanten en een verleden dat ze het liefst zou vergeten. Haar leven verandert wanneer ze in de high-class Londense cabaret nachtclub "The Baron Club", waarin ze gaat werken, de zekere Emory (John Shea) ontmoet, een Amerikaanse lichttechnicus met zijn eigen duistere verleden.

Emory wordt al snel verliefd op Beaty en wil haar helpen ontsnappen uit de wereld waarin ze gevangen zit. Hun relatie wordt echter op de proef gesteld wanneer Beaty's verleden hen blijft achtervolgen, en wanneer Emory’s oude connecties met de onderwereld opnieuw opduiken. Er ontstaat een panningsveld tussen liefde, verlossing en geweld, waarin beide hoofdpersonages keuzes moeten maken die hun leven zullen bepalen.

De film opent in de eerste circa 10 minuten opzicht best aardig en zeer muzikaal in de cabaret nachtclub "The Baron Club" (die ook regelmatig te zien is), waarin we dan kennis maken met Emory en Beaty, en ook is Helen Mirren daarna een paar keren naakt te zien (voor het eerst na circa 23 minuten), met als hoogtepunt de circa twee minuten durende scène rond de 30e minuut als ze volledig naakt op bed boven op de lakens ligt te vrijen / neuken met Emory en waarbij we dan haar flinke borsten, behaarde vagina (dezelfde kleur als haar flinke bos haren) en billen te zien krijgen Maar daarna is de film eigenlijk niet meer om aan te kijken (dan is Helen Mirren ook niet meer naakt te zien), zo warrig en slecht wordt het dan allemaal. Ik ben zelfs 10 minuten voor het einde even in slaap gevallen (circa 25 minuten lang).

De film snijdt thema’s aan als liefde versus afhankelijkheid, verlossing, schuld en het verlangen naar een nieuw begin (wat we in de laatste seconden van de film te zien krijgen). Beaty en Emory zijn allebei beschadigde mensen die proberen aan hun verleden te ontsnappen en hun relatie vormt zowel een reddingsboei als een gevaarlijke confrontatie met hun eigen trauma’s. Maar helaas weet het allemaal niet te boeien, vermaken en te interesseren, waarbij de toon van de film vooral somber, rauw en intiem is. Daarbij gebruikt regisseur Matthew Chapman veel donkere tinten en realistische omgevingen (alle scènes in "The Baron Club" waren best aardig en mede door de donkere cabaretzangeres gespeeld door Patti Boulaye, de blanke oudere cabaretzanger gespeeld door ik meen Charles Yates en de sexy cabaretdanseressen) om een broeierige, beklemmende sfeer te creëren.

Naarmate het verhaal vordert (en dan ook steeds slechter wordt) en de irritante, intimiderende, agressieve en ex‑gevangene Alex (Paul Angelis) na circa 50 minuten verschijnt, die een verleden heeft met Beaty als de schurkachtige ex‑vriend (die tevens de vader is van haar zoon) en tevens haar pooier was, ontstaat er zelfs wat spanning omdat Alex hun toekomst dreigt te verwoesten. De spanning is weliswaar meer psychologisch dan fysiek (Max slaat wel een keer Emory en schiet ook iemand, te weten Alex, dood in een auto op het einde) en ook met een climax die eerder tragisch dan heroïsch aanvoelt.

De enige reden om deze film te bekijken (zoals ik heb gedaan) is vanwege Helen Mirren, die toen ook nog niet een echt bekende actrice was. Helen Mirren levert namelijk een aardige en gelaagde prestatie als sekswerker Beaty. Ze toont zowel de kwetsbaarheid als de overlevingskracht van haar personage en ze weet Beaty’s innerlijke strijd geloofwaardig over te brengen zonder te vervallen in clichés. Als sekswerker zien we het haar o.a. doen met een dikke man (William Hootkins) en daarbij wordt ook mijn openingstekst gezegd. Ze doet het overigens niet alleen met mannen, maar ook met vrouwen, zoals met de welgestelde vrouw Vere (Jenny Runacre).

Verder is Helen Mirren ook niet de enige vrouw die naakt te zien is in deze film, want als ze op een gegeven moment na circa 36 minuten samen met John Shea in een andere nachtclub (waarin we een cabaretzangeres te horen krijgen gespeeld door Marika Rivera) aan het dansen is, zien we daar de vrouwelijke serveersters topless lopen met dienbladen met drank. Daar neemt een andere vrouw (April Olrich) op een gegeven moment het dansen over van John Shea, die dan tegen Helen Mirren zegt:

"See that woman over there, by the bar? Two hundred. Yeah? I'd want my introduction fee, of course."

Oftewel ze krijgt een nieuwe vrouwelijke klant (Jill Melford) aangeboden voor 200 pond Als Emory dan ergens gaat zitten, maakt hij kennis met de stijlvolle, uitgesproken, arrogante en drugs snuivende Max (Murray Salem), die met veel heisa de nachtclub is binnengekomen, die hij uit zijn duistere verleden kent en die net zoals Alex een irritant personage is. Hij stelt op een gegeven moment Emory voor om samen een drugsdeal op te zetten, waarmee hij Emory weer in zijn gevaarlijke wereld tracht te betrekken. John Shea deed het overigens ook niet onaardig als de mysterieuze en rusteloze Emory, al blijft zijn karakter iets vlakker geschreven dan dat van Helen Mirren.

"Hussy" is een slechte en geen gemakkelijke film, die zeker niet iedereen zal aanspreken (de film heeft ook pas vijf stemmen en dat inclusief die van mij) en ik heb deze film ook alleen maar gekeken vanwege Helen Mirren. Het tempo is traag, de sfeer zwaar, en het verhaal voelt soms fragmentarisch.

P.S. de filmposter mag er wel wezen.

"He’s just too good."

Deze "F1: The Movie" was ik eigenlijk niet van plan om te gaan bekijken in de bioscoop, maar toen ik werd gevraagd werd door mijn broer om deze film te gaan bekijken samen met zijn kinderen, ben ik er dus gisteravond naar toe gegaan en ik vond de film veel beter dan de vreselijke saaie F1 race van afgelopen zondag in Spa-Francorchamps in België.

Geboren racer Sonny Hayes (Brad Pitt) racete ooit tegen Ayrton Senna en Alain Prost, maar moest na verschrikkelijk ongeluk zijn F1-carrière afbreken. Ruim dertig jaar later wordt ie door ploeggenoot Ruben Cervantes (Javier Bardem) van toen en inmiddels ploegbaas gevraagd diens puntloze team "APXGP" uit het slop te halen, waar hij direct botst met zijn jonge teamgenoot Joshua Pierce (Damson Idris). Het verhaal volgt een vrij voorspelbaar pad, waarin de oude en nieuwe generatie elkaar moeten leren vertrouwen en samenwerken om kans te maken op de overwinning.

Na de sensationele vliegscènes in "Top Gun: Maverick (2022)", probeert regisseur Joseph Kosinski nu dezelfde intensiteit op de grond over te brengen met Formule 1-auto's. De film beschikt over een gigantisch budget van 300 miljoen dollar, is gemaakt met de volledige samenwerking van F1 (zodat de racebeelden er zonder meer spectaculair uitzien) en is deels tijdens echte wedstrijden in het seizoen 2023 opgenomen (zoals de F1 race in Mexico met de crash van Sergio Pérez vlak na de start).

Daardoor verschijnen ook bekende F1 gezichten in beeld, zoals o.a. Max Verstappen, Lewis Hamilton (die de film mede heeft geproduceerd), Charles Leclerc, George Russell, Fernando Alonso, Toto Wolff, Fred Vasseur, Zak Brown en Günther Steiner. Dit draagt bij aan de geloofwaardigheid en versterkt het realisme. Max Verstappen kreeg ook wat regels dialoog aangeboden, maar weigerde die. Wel hoor je één keer Max over de boordradio zeggen "Thats cheeky". En verder krijgt Max Verstappen nog een opvallende veer in de reet, namelijk als Brad Pitts personage Sonny (die er principieel op tegen is om zich te laten inhalen) ingehaald wordt door Max en hij dan mijn openingszin zegt.

Ook zijn er wat medium interessante zijlijntjes m.b.t. Sonny, zoals een romance met de eerste vrouwelijke race-ingenieur, te weten Kate McKenna, gespeeld door de mooie Kerry Condon en natuurlijk de moeizame samenwerking met zijn getalenteerde maar zelfingenomen ploeggenoot Joshua Pierce. Maar onder de streep is F1 een traditionele sportfilm en dus vanaf begin tot eind voorspelbaar. En de film bevat ook de nodige clichés, maar de raceactie en het spektakel maken dit grotendeels goed.

Je leeft mee met Sonny Hayes (die goed gespeeld werd door Brad Pitt) en in mindere mate met Joshua Pearce, omdat hun team "APXGP" als underdog wordt gepresenteerd. Alles is voldoende uitgewerkt om je net genoeg mee te trekken in het verhaal, maar de film gaat niet de diepte in met de hoofdrolspelers, waardoor de emotionele betrokkenheid beperkt blijft.

Ondanks dat het verhaal ondergeschikt is aan het spektakel, zijn de race-scènes op de verschillende circuits opnieuw adembenemend in beeld gebracht. Zo waren de creatieve camerastandpunten aan boord van de APXGP-bolides zeer fraai en ze geven je ook het gevoel alsof je zelf in de cockpit zit en dankzij het krachtige geluidssysteem in de bioscoop voel je letterlijk de snelheid van de wagens.

Ik heb het een echte F1 coureur eigenlijk niet bewust zien doen, maar in "F1: The Movie" doet Sonny Hayes bewust regelmatig botsen, zodat er een safety car verschijnt of de race zelf even helemaal wordt stilgelegd. Hierdoor heeft de film zelfs een komisch tintje en Sonny's herhaalde sabotageacties worden met veel charme gebracht door Brad Pitt, en er zit zelfs een verrassend slimme strategie achter

En verder doet de cast het gewoon goed. Zo brengt Brad Pitt charisma en geloofwaardigheid in zijn rol, terwijl Damson Idris overtuigt als de ambitieuze rookie. Javier Bardem doet het goed als de eigenzinnige teambaas Ruben Cervantes en hetzelfde geldt voor Kerry Condon als technische directeur van "APXGP", die verantwoordelijk is voor het ontwerp en de ontwikkeling van de raceauto. En Tobias Menzies speelt de sluwe raadgever Peter Banning met sinistere finesse.

Uiteindelijk doet "F1: The Movie" precies wat je ervan mag verwachten. De film presenteert "Formule 1" als toegankelijk popcorn-entertainment (had ik er ook bij, namelijk een grote gemengde popcorn) dat vooral vermaakt tijdens de dynamische race-scènes. Kijk je met een technisch oog, dan wringt het hier en daar qua geloofwaardigheid. Maar binnen het filmlandschap draait het om de visuele ervaring en die is gewoon indrukwekkend.

P.S. ik ben geen fan van Lewis Hamilton, maar hier verdient hij toch als één van de producenten een van mij.