Log

"Er zijn beslissingen genomen op dit kleed. Oorlogen verklaart op dit kleed. Oorlogen afgewend op dit kleed. En nu ligt er koffie op dit kleed."

"Bad Slippers", een soort van Nederlandse variant op "The Big Lebowski (1998)" met eveneens een kleed / tapijt dat een rolletje heeft, probeert een droge, absurde misdaadkomedie te zijn, maar blijft uiteindelijk steken in middelmatigheid. Met hoofdrollen voor Ruben van der Meer (als Harold Goudsmit die een dagelijkse strijd met het leven uitvecht) en Timothy Radstaat (als Bennie de puzzel / sudoku fanaat) ligt de nadruk duidelijk op vreemdsoortige humor en bizarre situaties.

Het verhaal, waarin de mislukte verkoper Urwin de Windt (Rogier Komproe) na een cryptozwendel belandt in een chaotische "Picasso" kunstroof, heeft best een leuk uitgangspunt, maar voelt rommelig uitgewerkt. De film stapelt absurde gebeurtenissen op elkaar, maar mist focus en echte opbouw. Daardoor kabbelt het geheel vaak voort zonder dat het echt leuk of komisch wordt.

De chemie tussen Van der Meer en Radstaat is af en toe nog wel aardig en je ziet dat ze plezier hebben in hun rollen. Toch kon dat voor mij niet redden wat de film vooral probeert te zijn, namelijk grappig. De humor is duidelijk bedoeld als droog en absurd, maar sloeg voor mij zelden aan. Ik heb eigenlijk vrijwel nergens echt om moeten lachen, en dat is toch wel een probleem voor een komedie.

Visueel en qua sfeer heeft de film nog wel iets eigens, en er zitten sporadisch aardige vondsten in. Maar het script voelt dun en de dialogen zijn vaker vreemd dan echt scherp of geestig. Wel leuk zijn de diverse cameo’s van bekende Nederlanders zoals Stefano Keizer en Jenny Arean. En ook duurt de film maar circa 83 minuten (zonder de extra scène meegeteld tijdens de aftiteling). En over het kleed wordt op het einde ook nog gezegd:

"En dat Churchill kleed had hij voor 79 euro op een bouwmarkt gekocht."

Uiteindelijk is "Bad Slippers" geen slechte Nederlandse film en met een sterkere uitwerking en betere timing in de humor had dit veel leuker kunnen zijn.

"Apex" is zo’n film die er op papier veel beter uitziet dan hij uiteindelijk blijkt te zijn. Met grote namen als Charlize Theron en Taron Egerton, een ruige setting in de Australische wildernis en een spannend kat-en-muisspel, verwacht je een intense survivalthriller. Maar ondanks die ingrediënten blijft het resultaat hangen in middelmatigheid.

Het verhaal, een vrouw (Charlize Theron) die tijdens een solo-expeditie wordt opgejaagd door een meedogenloze jager (Taron Egerton), is vrij simpel en weinig vernieuwend. Het voelt als een moderne variant op bekende survivalconcepten, maar zonder echt iets nieuws toe te voegen. De film leunt zwaar op het “jacht”-idee, maar weet zelden echte spanning op te bouwen of verrassend uit de hoek te komen.

Wat wel werkt, is de fysieke inzet van Charlize Theron. Ze draagt de film met overtuiging en haar klim- en overlevingsscènes zien er geloofwaardig en soms zelfs indrukwekkend uit. Taron Egerton doet zijn best als antagonist en speelt duidelijk met plezier een duister personage, maar de dreiging die hij moet uitstralen komt niet altijd goed over. Sommige momenten voelen eerder geforceerd dan echt angstaanjagend.

Visueel heeft Apex absoluut sterke kanten. Zou geven natuurbeelden en de ruige landschappen de film een mooie, soms bijna rauwe uitstraling. Maar die visuele kracht kan niet verhullen dat het script dun is en de personages weinig diepgang krijgen.

Uiteindelijk is "Apex" geen slechte film, maar vooral een gemiste kans. Alles is aanwezig voor een sterke thriller, maar het komt nergens echt samen. Je kijkt hem zonder je te vervelen, maar hij blijft ook niet hangen.

Do you wanna play high card? No. I'll arm wrestle you for it. No. How about a beer and hot dog contest? Where?

De luchtige Komedie / Actie film "Watch Out, We're Mad!" is zo’n typisch voorbeeld van luchtige jaren ’70-entertainment dat precies doet wat het belooft, namelijk vermaken. Het is geen meesterwerk, maar wel enorm leuk om naar te kijken en vooral natuurlijk dankzij het iconische duo Bud Spencer en Terence Hill.

Vanaf het begin zet de film een vrolijke en chaotische toon neer, met een simpele maar effectieve verhaallijn die vooral dient als kapstok voor de vele komische momenten. Wat meteen opvalt, zijn de talloze slapstickachtige scènes, zoals het eten en drinken van worsten en bier in een bar, terwijl de bar door anderen compleet vernield wordt, het rijden in een auto die in brand wordt gezet en waarna er naar een wasstraat wordt gereden en er gezegd wordt "Boy she was realy dirty, wasn't she? Yeah, I don't have time to clean it", de scènes op de kermis (o.a. botsauto's, frisdrankautomaat en de "Test uw kracht" attractie), de knokpartij in een sportschool, lansgevecht op motoren, het zingen in een gemengd koor en de knokpartij in de zaal vlak voor het einde.

De humor is soms flauw en over-the-top, maar werkt juist daardoor verrassend goed. Denk aan overdreven achtervolgingen (vooral die op motoren) en absurde situaties en visuele grappen die elkaar in hoog tempo opvolgen. Daarnaast zijn de vechtpartijen een groot pluspunt. In plaats van harde of realistische actie draait alles om speelse, bijna cartooneske knokpartijen met de vuist. Stoelen vliegen door de lucht, tegenstanders worden met één klap uitgeschakeld en alles gebeurt met een knipoog. Het is duidelijk dat de film zichzelf niet al te serieus neemt, en dat maakt het juist zo vermakelijk.

De chemie tussen Bud Spencer en Terence Hill is misschien wel het sterkste punt van de film. Spencer met zijn stoïcijnse uitstraling en brute kracht vormt het perfecte contrast met Hill, die juist charmant, snel en een tikje ondeugend is. Samen zorgen ze voor een dynamisch duo dat moeiteloos de film draagt en de humor naar een hoger niveau tilt.

Ook de rol van de bekende acteur Donald Pleasence, vooral bekend van zijn rol in de "Halloween" films, is verdienstelijk als de Duitse dokter / adviseur van een dikke sigarenrokende baas (gespeeld door John Sharp) en zijn "Nein, nein, nein..!!!" is geinig om te horen. En ook het pootje lappen van een ober met dienblad door hem, en ook de baas, was geinig. Verder was Deogratias Huerta (als een handlanger van de baas) ook een leuke toevoeging in de film en vond ik Patty Shepard (als kermisartieste) een leuke en mooie vrouw om naar te kijken en dat vond Terence Hill ook

Al met al is "Watch Out, We're Mad!" een heerlijke, ongecompliceerde film die je vooral niet te serieus moet nemen. Dankzij de geslaagde mix van slapstick, knokpartijen en de sterke samenwerking tussen Bud Spencer en Terence Hill, verhoog ik mijn stem met een halve ster naar 3,5*

"On October 25th of the same year, while on patrol, his plane was seen to dive into the sea. No trace of Von Werra was found."

"The One That Got Away", die ik zag voorbijkomen op de Nederlandse nostalgische televisiezender "ONS" (waar ik regelmatig op kijk), is een sterke en onderhoudende Drama / Oorlog film die van begin (noodlanding van Messerschmitt in Engeland in 1940) tot eind (ontsnapping in 1941 naar het destijds nog neutrale Amerika) blijft boeien. Het is ook een solide productie, die misschien niet overal uitblinkt, maar wel consistent kwaliteit levert en nergens echt inzakt.

De film vertelt het waargebeurde verhaal van de Duitse krijgsgevangene Franz von Werra (Hardy Krüger) die er alles aan doet om te ontsnappen uit Britse gevangenschap tijdens de Tweede Wereldoorlog. Wat deze film vooral goed doet, is het tempo: vanaf de eerste minuut word je meegenomen in het kat-en-muisspel tussen gevangene en bewakers, en dat blijft vermakelijk en boeiend tot de laatste scène. Daarna had de film van mij zelfs nog even door mogen gaan i.p.v. de eindtekst waarmee de film eindigt en ik mijn recensie begon. Er zijn geen overbodige momenten (wel en enkele abrupte overgang m.b.t een ontsnapping na circa 55 minuten) en alles draagt bij aan de voortgang van het verhaal.

Een grote kracht van de film is de hoofdrol van de charmante Duitse acteur Hardy Krüger, die in de film de hele tijd Engels praat. Hij weet zijn personage overtuigend neer te zetten als zowel vastberaden als menselijk. Zijn spel zorgt ervoor dat je als kijker echt betrokken raakt bij zijn lot, ondanks de historische context waarin hij zich aan de “andere kant” bevindt. Dat maakt het verhaal extra interessant en gelaagd.

Hoewel de film vrij rechtlijnig is in zijn opbouw en weinig verrassende wendingen kent, maakt de constante spanning van de diverse ontsnappingen (hij wordt twee keer opgepakt na een ontsnapping) en het sterke acteerwerk dat ruimschoots goed. Het is geen film die per se vernieuwend is, maar wel eentje die precies doet wat hij moet doen, namelijk vermaken.

Al met al is "The One That Got Away" een boeiende en degelijk gemaakte film die je zonder moeite uitkijkt en die dankzij het sterke spel van Krüger en het strakke tempo zeker de moeite waard is om te kijken.

P.S. de achtergrond van Hardy Krüger (geboren in 1928) tijdens de Tweede Wereldoorlog is overigens ook best interessant.

"Und vergiss die Begrüßung "Heil Hitler" nicht. Wenn Sie es nicht über die lippen bekommen können, macht es auch ein schnelles "Drei Liter". Das merkt keine Sau."

Afgelopen vrijdagavond (1,5 uur) en zaterdagavond (1,5 uur) heb ik de film "Werk ohne Autor" helemaal gekeken en deze sterke Duitse film is een indrukwekkend en gelaagd drama en dat is iets waarin Duitse cinema heel sterk is.

Vanaf het begin (het jaar 1937) weet de film je mee te nemen in een verhaal dat zowel persoonlijk als historisch aanvoelt. Vooral de eerste 45 minuten (tot het jaar 1949) vond ik bijzonder sterk. Die tijdsfase heeft een bijna dromerige, emotionele intensiteit die direct binnenkomt. Vooral de aanwezigheid van de mooie Saskia Rosendahl (als Elisabeth May), die ook al schitterde in de Drama / Oorlog film "Lore (2012)", speelt daarin een grote rol, want zij brengt een warme en oprechte kwetsbaarheid die het verhaal meteen menselijk maakt. Maar ook 9-jarige Cai Cohrs (als de 6 jarige Kurt Barnert) maakt indruk. Vooral de band tussen beiden hoofdrolspelers in die fase is heel mooi en aandoenlijk.

De film blinkt sowieso uit door een ijzersterke cast. Tom Schilling (als de volwassen Kurt Barnert) draagt het verhaal overtuigend als de zoekende kunstenaar (schilder), terwijl Sebastian Koch een beklemmende en complexe rol neerzet als professor Carl Seeband die lang blijft hangen. Ook de mooie Paula Beer levert een sterke en genuanceerde prestatie, en samen met Saskia Rosendahl zorgt zij voor emotionele diepgang. En ook het jonge talent Cai Cohrs maakt indruk in de eerdere scènes zoals eerder aangegeven.

Wat opvalt, is hoe de film schoonheid en kwetsbaarheid visueel durft te tonen. De scènes waarin Saskia Rosendahl en Paula Beer volledig naakt te zien zijn (Saskia speelt dan volledig naakt op een piano en Paula loopt volledig naakt een trap af), voelen niet gratuit maar eerder artistiek en functioneel binnen het verhaal. Ze onderstrepen thema’s als vrijheid, intimiteit en de zoektocht naar identiteit.

De cinematografie is daarnaast prachtig. Beelden zijn zorgvuldig gecomponeerd en versterken het gevoel dat kunst en leven voortdurend met elkaar verweven zijn. De historische context, die verschillende periodes in Duitsland beslaat, geeft het verhaal extra gewicht en relevantie.

Toch is de film niet zonder minpunten. De speelduur is iets aan de lange kant, en dat merk je vooral in het middendeel en richting het einde (jaren 60). Sommige scènes hadden strakker gemonteerd kunnen worden zonder dat dit ten koste ging van de inhoud. Hierdoor zakt het tempo af en toe wat in, wat jammer is gezien de sterke start.

Maar al met al is "Werk ohne Autor" een indrukwekkende film die veel te bieden heeft, zoals sterke acteerprestaties, visuele schoonheid en een diepgaand verhaal. Ondanks dat de film misschien iets te lang duurt, blijft het wel een film die je bijblijft.

De film "Crime 101" probeert een stijlvolle misdaadthriller te zijn, maar slaagt daar maar gedeeltelijk in. Vanaf het begin zet de film een intrigerende toon neer met een reeks inbraken / overvallen langs Highway 101 langs de Californische kust. De cinematografie is verzorgd en weet de sfeer van spanning goed neer te zetten. Toch blijft het verhaal zelf te vaak hangen in clichés en is het verhaal ook wat te langdradig.

De cast bestaat uit grote namen zoals Chris Hemsworth, Mark Ruffalo, Barry Keoghan, Halle Berry (is met bijna 60 jaar nog steeds een mooie vrouw en haar decolleté werd in het begin van de film ook een aantal keren fraai en beeld gebracht), Nick Nolte en Jennifer Jason Leigh. Ondanks hun talent slagen zij er niet altijd in om hun personages echt tot leven te brengen. De hoofdpersonages missen diepgang, waardoor het lastig is om met hen mee te leven.

De dialogen voelen op sommige momenten geforceerd en weinig natuurlijk. Hoewel de opbouw richting de ontknoping duidelijk aanwezig is, ontbreekt echte verrassing. Veel plotwendingen zie je al van ver aankomen. De film probeert inspiratie te halen uit klassieke misdaadfilms, maar weet daar geen eigen draai aan te geven.

Dat maakt het geheel voorspelbaar en soms zelfs wat saai. De muziek ondersteunt de spanning redelijk, maar springt nergens echt uit. Wat wel werkt, is het tempo, want de film blijft redelijk vlot doorgaan zonder echt in te zakken. Toch is dat niet genoeg om het gebrek aan originaliteit te compenseren.

De chemie tussen de acteurs is wisselend en draagt niet altijd bij aan de geloofwaardigheid. Hierdoor blijft de emotionele impact beperkt. De climax, die juist krachtig had moeten zijn, voelt daardoor wat vlak en teleurstellend.

Al met al is "Crime 101" geen slechte film, maar zeker ook geen memorabele. Met 2,5* blijft hij precies in het midden hangen: niet slecht genoeg om af te raden, maar ook niet goed genoeg om echt aan te bevelen.

Waargebeurd verhaal over een inventieve gentleman-boef, Jeffrey Manchester (Channing Tatum), een huisvader met een gezinnetje, die weliswaar gewapende overvallen pleegde, maar dat op uiterst beleefde wijze deed. Zo leende hij een slachtoffer eerst z’n jas voordat ie hem in een koelcel opsloot. Eenmaal gesnapt, kostte z’n dubbelleven hem wel z’n huwelijk. Maar hij wist weer uit het gevang te ontsnappen, waarna hij zich maandenlang in een speelgoedwarenhuis schuilhield. Overdag sliep hij daar achter een decorwand, terwijl hij zich ’s nachts in leven hield op een dieet van M&M’s.

Charmante tragikomedie over wat er in het leven toe doet, met een kleurrijke bad guy en een kritische kijk op de consumptiemaatschappij. Wel duurt de film eigenlijk iets te lang en na de komst van Kirsten Dunst (als Leigh Wainscott), wordt het allemaal wast saaier, voorspelbaar en langdradig.

Al met al is "Roofman" een Misdaad / Komedie film met potentie, maar met een uitvoering die net tekortschiet.