Log

"War Machine" is een degelijke en vermakelijke actiefilm, die vooral sterk is in zijn spectaculaire actie en moderne oorlogssetting. Vanaf het begin weet de film een serieuze en dreigende sfeer neer te zetten, waardoor je direct in het verhaal wordt getrokken. Het plot draait om militaire macht, buitenaardse technologie en de gevolgen van moderne oorlogsvoering.

De hoofdpersoon, te weten Alan Ritchson als nummer 81, is interessant genoeg om het verhaal te dragen, al blijft zijn karakter soms wat aan de oppervlakkige kant. Toch zorgt zijn aanwezigheid ervoor dat de film blijft boeien. De bijrollen (o.a. Dennis Quaid) zijn prima, maar sommige personages hadden iets meer verdieping mogen krijgen.

Visueel zit de film goed in elkaar. De actie-scènes zijn strak geregisseerd en voelen intens aan zonder onoverzichtelijk te worden. Vooral de scènes met geavanceerde buitenaardse militaire technologie (deed me denken aan de ED-209 robot in de "RoboCop" films) zien er indrukwekkend uit. De combinatie van praktische effecten en CGI werkt over het algemeen overtuigend.

Het tempo van de film is meestal goed, al zakt het middenstuk af en toe een beetje in. Daar had het verhaal iets strakker gemonteerd mogen worden. Gelukkig trekt de spanning richting het einde weer duidelijk aan. De soundtrack ondersteunt de actie en spanning prima, maar blijft vrij veilig en weinig opvallend. Het verhaal zelf is interessant, maar niet heel origineel binnen het genre.

De film probeert ook morele vragen te stellen over oorlog en technologie, wat een interessante laag toevoegt. Helaas worden die thema’s niet altijd even diep uitgewerkt. De climax is spannend en spectaculair, al voelt deze wel enigszins voorspelbaar. Toch zorgt het einde voor een bevredigende afronding van het verhaal.

Al met al is "War Machine (2026)" een vermakelijke en goed gemaakte actiefilm. Hij vernieuwt het genre niet, maar levert wel degelijk entertainment.

Hoewel ik het spel nooit gespeeld heb, vond ik de verfilming van "Silent Hill" uit 2006 best vermakelijk en die heb ik destijds ook in de bioscoop gezien. Dat laatste is gelukkig niet het geval bij deze "Return To Silent", welke gewoon een draak van een film is.

"Return To Silent Hill" probeert de beklemmende sfeer van de games nieuw leven in te blazen, maar slaagt daar op geen enkel vlak in. Waar het origineel psychologische horror tenminste nog subtiel en verontrustend neerzette, kiest deze film voor goedkope schrikmomenten en voorspelbare clichés. Het verhaal voelt rommelig en ongeïnspireerd aan, alsof losse scènes zonder samenhang aan elkaar zijn geplakt.

Verder zijn de dialogen houterig en missen ze elke vorm van emotionele diepgang, waardoor zelfs dramatische momenten totaal niet binnenkomen. Visueel oogt de film verrassend goedkoop, met matige special effects die eerder lachwekkend dan angstaanjagend zijn. De regie van Christophe Gans mist spanning en subtiliteit en sfeer wordt ingeruild voor schreeuwerige beelden en overdreven bombast. De iconische monsters, waaronder "Pyramid Head", worden gereduceerd tot oppervlakkige fanservice zonder betekenis.

Ook het tempo is problematisch, want het is traag wanneer het niet moet en gehaast wanneer het verhaal juist ruimte nodig heeft. De soundtrack probeert dreiging op te roepen, maar voelt manipulatief en mist memorabele thema’s. En als laatste weet de cast totaal niet te overtuigen en vooral de saaie hoofdrolspeler Jeremy Irvine. Hannah Emily Anderson had tenminste nog de looks, maar meer dan dat ook niet.

Alles bij elkaar is dit gewoon een teleurstellende verfilming, die ik met 1,5* nog mild beoordeel.