Log

"That dog must still be horny. Perhaps he'd like to finish with you what he started with the girl."

Nadat "John Milton" zich in de afgelopen dagen gewaagd heeft aan de vermakelijke Erotiek / Horror film "Emanuelle and the Last Cannibals (1977)" (welke ik vorige week ook geplaatst had op het forum bij"1001 films en series die je moet gezien hebben als je sterft") met onze van Indisch-Nederlandse afkomstige Laura Gemser in de hoofdrol, wilde ik ook nog eens een film met haar bekijken en toen kwam ik uit bij deze "Emanuelle around the World", welke ik lang geleden in de beginjaren 90 (toen het Duitse RTL+ dit soort films op de vrijdag- en zaterdagavond uitzond) al eens gezien heb en welke ik me totaal niet meer kan herinneren. Omdat deze film uit de koker komt van de door mij gewaardeerde Italiaanse regisseur Joe D'Amato (van o.a. "Emanuelle and the Last Cannibals" en "Porno Holocaust (1981)") en er ook een ongecensureerde hardcore versie van bestaat (welke 102 minuten duurt), heb ik die gepindakaasd en gisteravond bekeken.

In deze film draait het om de beroemde undercover journaliste Emanuelle (Laura Gemser), die samen werkt met haar vriendin Cora Norman (Karin Schubert), die eveneens een journaliste is, om een blank slavennetwerk te onthullen die vrouwen uit verschillende landen over de hele wereld heeft ontvoerd. Omdat elke aanleiding slecht afloopt, begint Emanuelle zich af te vragen of ze ooit een eind kan maken aan deze vreselijke slavernijring.

Het is algemeen bekend dat een groot gedeelte van de erotisch bedoelde films geen kwalitatief hoogstaande films zijn. Deze "Emanuelle around the World" is daarop geen uitzondering, hoewel het verhaal en thema opzicht leuk gevonden is. Natuurlijk is Laura Gemser een aantrekkelijke vrouw, die in deze film ook zeer regelmatig naakt (borsten, behaarde vagina en billen) te zien is, en zijn sommige scènes opwindend, maar helaas is de uitvoering niet al te best en dat ligt vooral aan het zeer slecht acteren van de cast. Dat is meestal bij dit soort films niet al te best, maar hier is het wel heel erg slecht.

Waar deze film het vooral van moet hebben zijn de vele plaatsten en landen die bezocht worden en vooral natuurlijk de vele naaktheid en seks en met dat laatste gaat men in de ongecensureerde hardcore versie best ver met o.a. veel verkrachtingen en seks met dieren (oftewel bestialiteit) En dat laatste wordt ook gewoon expliciet getoond.

De film opent met Emanuelle die in bed ligt te vrijen met een vrachtwagen chauffeur, en die haar daarna in zijn vrachtwagen afzet bij een hotel in San Francisco (waarvan we o.a. de Golden Gate Bridge te zien krijgen waarover ze rijden en vlak bij aankomst zien we op de achtergrond ook de bekende gevangenis Alcatraz). Bij aankomt in het hotel maken we kennis met Cora Norman en komt Emanuelle in een hotelkamer terecht waar al in een oudere man in zit en die trekt Emanuelle's kleding uit, waardoor ze helemaal naakt is en zo rent ze ook de hotelkamer uit, waar ze dan op de gang botst tegen VN-gezant Dr. Malcolm Robertson (Ivan Rassimov), met wie ze bevriend raakt.

Samen gaan ze dan naar New York, waar we ook het hoofdkwartier van de Verenigde Naties te zien krijgen en niet veel later vertrekt Emanuelle dan naar India voor Guru Shanti (George Eastman) die les in seks geeft zonder klaar te komen Maar eerst maken we nog kennis met seksslavin Mary (Brigitte Petronio), met wie Emanuelle lesbische seks heeft en van wie ze de sleutels krijgt van haar woning in Rome. Daarna belanden we in de tempel van Guru Shanti (die nog het meest weg heeft van een slecht opgemaakte Sandokan) en zien we diverse koppels die met elkaar aan het vrijen zijn en daarbij krijgen we dan o.a. expliciete beelden te zien van neuken en pijpen. Bij één koppel komt de man (Rick 'Ercolino' Martino) dan niet meer aan zijn trekken, omdat de vrouw (Dirce Funari) met wie hij aan het vrijen geen zin meer heeft (ze zegt ook tegen hem "Stop. That's enough."), en daarbij helpt Emanuelle de man een handje door met hem te neuken. Daarvan krijg je ook wat expliciete beelden te zien, maar omdat je nooit het gezicht van Laura Gemser te zien krijgt, is er dus een "body double" gebruikt.

Als de man op het punt staat om klaar te komen, duwt de vrouw Emanuelle van hem af en neemt zij het over en stopt Guru Shanti de sessie (omdat men niet mag klaarkomen), waarop de vrouw en Emanuelle tegen elkaar zeggen:

Vrouw: You're a real shit, you know that?
Emanuelle: Why? I just saved him from impotency.

Daarna zien we nog een sessie met alleen maar vrouwen die zich bevredigen met dildo's in allerlei maten en daarna heeft Emanuelle nog seks met Guru Shanti, die het op seksueel gebied laat afweten en waar Emanuelle dan tegen zegt:

"Ah, don't worry about it. You just have to let yourself go a bit more. After years of holding back for the ultimate orgasm, no wonder you come too quickly."

Daarna eet Emanuelle nog even met Dr. Malcolm Robertson die ook India is en daarna gaat Emanuelle naar Rome in Italië waar Cora Norman is en ook gaat ze naar de woning van Mary van wie ze de sleutel had gekregen en daar treft Emanuelle diverse naakte seksslavinnen aan, waaronder de zekere Annie (Anja Engstrom), waarna ze op onderzoek gaat in Rome. Ondertussen komen er gemeneriken van het slavennetwerk de woning van Cora binnen en wordt ze bedreigt, geslagen en verkracht (waarbij o.a. haar beide lichaamsopeningen gelijktijdig genomen worden) en daarbij krijgen we dan Karin Schubert voor het eerst naakt te zien na circa 49 minuten.

Als Emanuelle op onderzoek gaat krijgt ze hulp van een Italiaans macho ventje (Claudio Aliotti) op een motor, die haar redt (door de politie te bellen) als ze naakt en geblinddoekt terecht komt in een groot huis samen met andere naakte geblinddoekte vrouwen (waaronder Annie) en waarbij een man (Craig Hill) met een half verminkt gezicht, een nekbrace en een hoed de vrouwen verkracht. Omdat het ventje Emanuelle heeft gered, wilt ze hem bedanken door met hem seks te hebben op de boot van zijn vader, maar dat wordt verstoord door de stiefmoeder (Stefania Pecce) die samen met de dienstmeid (Paola Maiolini) ook naar de boot gaat en waarbij Emanuelle en het ventje zich dan verstoppen in een kast op de slaapkamer. Vanuit die kast zien ze dan dat de stiefmoeder lesbische seks heeft met de dienstmeid en Emanuelle doet het dan met het ventje in de kast.

Als Emanuelle daarna Cora weer spreekt, zegt zij tegen haar wat er met haar gebeurt is en wordt er gezegd:

Cora: Those sons of bitches. They came here last night.
Cora: Now I know what it's like to be raped.
Emanuelle: Bastards. So where are we going?
Cora: The Far East. I found out where Greta Mueller is.
Cora: She's changed her name to Elsa Brown, and lives in Hong Kong.

En in Hong Kong bevinden we ons dan na circa 63 minuten, waar Emanuelle dan ontvoerd wordt na de zekere Chang en daar krijgen we de meest bizarre seksscène van de film te zien. Want terwijl Emanuelle vastgebonden op een stoel zit, moet ze kijken hoe Chang zich gaat bezighouden met twee blanke naakte vrouwen die op een soort van bankje liggen. Bij de eerste vrouw giet Chang eerst na circa 68 minuten melk over haar vagina, waarna hij een slang pakt die hij in de vagina stopt. Na circa 70 minuten zien we Chang dan lachend met een Duitse herdershond, die de vrouw dan tussen de benen (oftewel haar vagina) begint te likken en dat werd gewoon expliciet getoond. Daarna zien we de penis van de Duitse herdershond en wordt de vrouw geneukt door de Duitse herdershond en daarbij lacht Chang de hele tijd.

Uiteindelijk komt Cora met een pistool Emanuelle redden en zegt Cora mijn openingszin tegen Chang, die daarop zegt:

"No, please, you can't. That's madness. No!"

Daarna maken we nog even kennis met Elsa Brown (Florence Barnes), die Emanuelle en Cora voorziet van informatie m.b.t. het slavennetwerk en waarvoor ze naar de emir (Gianni Macchia) in Teheran in Iran moeten gaan en waar we ons dan na circa 75 minuten bevinden. Daar ontmoeten ze dan seksslavin Fiona (Paola D'Egidio) en gaat Emanuelle op onderzoek in het paleis van de emir. Als ze dan op een gegeven moment na circa 80 minuten een deur opent, ziet ze diverse invloedrijke mannen seks hebben met blanke vrouwen en daarbij stopt ook een man (Giuseppe Marrocco) een banaan in de vagina van een vrouw (Ulla Johannsen) en dat werd expliciet getoond. Daarna gaat de man de banaan ook opeten. Verder zien we nog expliciete beelden van beffen, pijpen en neuken. Terwijl Emanuelle toekijkt, maakt ze er ook foto's van via een camera in haar armband.

Daarna worden er verschillende mannen die handelen in het slavennetwerk opgepakt door de politie en gaan Emanuelle en Cora naar de emir toe, waar ze dan met zijn drieën seks hebben en waarbij we Karin Schubert (die best mooie borsten had) dan voor de tweede keer (en ook de laatste keer) naakt zien. Via de emir krijgen we dan ook te horen dat hij vanwege Dr. Malcolm Robertson moest stoppen met het slavennetwerk. Je zou dan denken dat de film dan is afgelopen, maar de film gaat dan nog eventjes door en dan bevinden we ons ook weer in New York in Brooklyn. Daar gaan Emanuelle en Cora in de avond samen met senator Paul Lexan (Lanfranco Spinola), Miss Ohio (Juliet Graham) en anderen naar de haven, waar een viertal criminelen zijn en waar Miss Ohio iets moet doen voor senator Paul Lexan m.b.t. de verkiezingen en waarbij er gezegd wordt:

Miss Ohio: What's my penance? I don't understand.
Medewerker Senator: You don't have to understand, you just have to do a little election propaganda for the senator.

Oftewel ze moet zich uitkleden (dat wordt voor haar gedaan en dat o.a. door de senator) en dan naakt dansen (dan zien we dus Juliet Graham volledig naakt) voor de criminelen, waarbij er nog tegen haar gezegd wordt door de senator:

"They won't touch you, honey."

De criminelen worden natuurlijk geil en beginnen dan Miss Ohio te betasten, die dat niet leuk vindt. Het loopt daarna ook snel uit de hand als de criminelen Miss Ohio gaan verkrachten en ze de andere aanwezige beginnen te bedreigen met een pistool, die dan vluchten. Emanuelle en Cora vluchten als laatste, maar Emanuelle wordt gepakt door een crimineel, waarna ze onder schot de crimineel na circa 99 minuten moet pijpen (wat je wel helaas niet expliciet te zien krijgt).

Daarna als het ochtend is, zien we politie, ambulance personeel (die Miss Ohio afvoeren via een brancard) en Cora en zij brengt Emanuelle dan koffie (de room voor in de koffie heeft ze al van te voren gehad ), waarbij er gezegd wordt:

Emanuelle: How's the girl?
Cora: I don't know if she'll make it.
Emanuelle: Did they get all of them?
Cora: Yes. It's all over, Emanuelle.
Emanuelle: No, it isn't. This is just te beginning, Cora.
Emanuelle: We've got to find the courage to tell everyone what's been going on.

Daarna zien we Emanuelle samen met Dr. Malcolm Robertson op een zeilboot (daarbij zien we op de achtergrond ook de "Twin Towers") waarbij Emanuelle een televisie waarop het nieuws te zien is uitzet. Daarna wordt er nog even gepraat tussen hen en is de film afgelopen na precies 102 minuten.

De cast acteert zoals gezegd slecht (vooral Chang’s, van wie ik niet weet door wie hij gespeeld werd, acteren is om te huilen) en de betrokken mannen zijn stuk voor stuk slechte acteurs en de vrouwen zo naïef en dom dat ze na allerlei hints nog niet door hebben dat ze gebruikt worden voor slechte doeleinden. Maar het blijft natuurlijk geen straf om 102 minuten te kijken naar Laura Gemser als Emanuelle. Oftewel de zwarte Emanuelle, want er was natuurlijk ook een blanke Emanuelle, die ook gespeeld werd door een Nederlandse, namelijk door Sylvia Kristel. Maar Laura Gemser kon me meer bekoren dan de wat preutse Sylvia Kristel. En verder spelen er natuurlijk nog voldoende andere mooie vrouwen in mee, zoals pornoactrice Karin Schubert (als Cora Norman), Stefania Pecce (als de stiefmoeder) en Juliet Graham (als Miss Ohio).

Eigenlijk zijn ook alle vrouwen naakt te zien en ze hebben bijna ook allemaal seks in diverse vormen (wel niet altijd vrijwillig), namelijk hetero seks, lesbische seks, seks met dildo's, seks met voedsel en zelfs seks met dieren. En in de ongecensureerde hardcore versie welke ik heb gezien, wordt dat ook een aantal keren expliciet getoond (zowel in India, Hong Kong als in Teheran). Dat men in deze "Emanuelle around the World" vele plaatsten en landen bezoekt is een pluspunt en zorgde er ook voor dat het één van de duurste films ooit gemaakt in Italië was op dat moment.

Als je "Emanuelle around the World" zou willen gaan bekijken, dan moet je ook de de ongecensureerde hardcore zien, want anders is dit gewoon een saaie bedoeling. De expliciete beelden geven deze film juist iets extra's en daarom verhoog ik ook mijn stem van 2,0* naar 2,5*. Een voldoende kan ik er echter niet van maken, want het blijft in het algemeen gewoon een slechte film, ook al probeert Joe D'Amato de handel in vrouwen aan de kaak te stellen (wat op zich een nobel streven is).

"Boots—boots—boots—boots—movin' up an' down again!"

Gisteravond heb ik "28 Years Later" gezien in een leren relaxstoel (dus lekker met de beentjes omhoog en de rugleuning iets naar achteren) in een goed gevulde bioscoopzaal en dat met een grote gemengde popcorn en een 0,5 liter flesje 7Up en in de pauze heb ik nog een ijskoffie genomen. Dus het avondje bioscoop koste me circa 25 euro. Jammer genoeg vond ik "28 Years Later" wel iets tegenvallen en dat heeft misschien te maken dat dit dit het eerste deel is van een tweeluik (wat ik hier lees is het misschien zelfs een drieluik) en "28 Years Later" heeft dus inderdaad een open einde en dat ook nog eens een apart.

Na het succes van de Britse cult-zombiehit "28 Days Later... (2002)" van regisseur Danny Boyle en het in mijn ogen nog iets betere "28 Weeks Later (2007)" van regisseur Juan Carlos Fresnadillo, komt Danny Boyle nu samen met scenarist Alex Garland en cameraman Anthony Dod Mantle 23 jaar later terug met deze "28 Years Later". Opnieuw doen ze een poging het genre te vernieuwen en nu met een coming of age over de twaalfjarige antiheld Spike (Alfie Williams) die liever zijn zieke moeder Isla (Jodie Comer) redt dan geïnfecteerden (een soort van zombies) te killen.

Het gegeven is opzicht best origineel, maar wordt wel wat minder overtuigend opgediend. De film opent met een flashback naar de eerste dagen van de virusuitbraak, waarbij we een groep kinderen in een beduimeld kamertje zien die angstig zitten te kijken naar een televisie waarop de kinderserie "Teletubbies" te zien is. Af en toe wordt daar door een panikerende ouder een kind bijgezet en in de verte loeit een alarm.

Eén van die kinderen is Jimmy (Rocco Haynes) en waarom de kinderen angstig kijken is niet veel later te zien als ze worden aangevallen door geïnfecteerden (dikke klodders bloed druipen dan over het groene Teletubbies landschap op de televisie), waarbij Jimmy weet te ontkomen en naar zijn vader (Sandy Batchelor) vlucht die een priester / pastor is in een kerk en van wie hij een kruisketting krijgt om altijd te dragen. Uiteraard wordt de vader ook aangevallen door geïnfecteerden (wat hij overigens niet erg vindt) en Jimmy weet wederom te ontkomen door zich te verstoppen en daarna zien we Jimmy eigenlijk niet meer terug in de film, tot het maffe open einde.

Daarna bevinden we ons 28 jaar later op een klein eilandje voor de kust van een verder volledig in quarantaine geplaatst Engeland, waar een groep overlevenden een vriendelijke agrarische gemeenschap heeft gebouwd. Het enige pad naar het vasteland wordt goed bewaakt en is alleen begaanbaar tijdens eb (dus bij laag water). Daar maken we dan kennis met de twaalfjarige Spike, zijn vader Jamie (Aaron Taylor-Johnson) en de zieke bedlegerige moeder Isla, waarbij Jamie Spike voor het eerst meeneemt, als onderdeel van zijn volwassenwording, naar het vaste land om met pijl en boog te jagen op geïnfecteerden.

Dat is het eerste gedeelte van de film en is op bepaalde momenten best spannend en zeker als men een zogenaamde "alfaman" (een gemuteerde geïnfecteerde die sterker en intelligenter is) tegenkomt. Vooral de terugkeer naar hun eilandje ,waarbij het pad naar het eilandje onder water staat en waarbij ze dan achtervolgt worden door de "alfaman", was spannend. Bij terugkeer op het eilandje waar de jacht op geïnfecteerde groots gevierd wordt met een lokaal feest, ontdekt Spike dat zijn vader vreemd gaat met een andere vrouw en dat vindt Spike natuurlijk niet leuk.

Daarom besluit Spike om samen met zijn zieke moeder Isla stiekem naar het vaste land te gaan, opzoek naar de zekere dokter Kelson (Ralph Fiennes), waarover zijn vader Jamie een vreemd verhaal verteld heeft en wiens vuur ze op afstand gezien hebben toen hij samen met zijn vader zich op het vaste land schuil hielden in een verlaten huis voor geïnfecteerden en een "alfaman". Terwijl ze opzoek gaan naar Dr. Kelson, komen ze ook geïnfecteerden tegen en moeten ze zich verstoppen in Shell tankstation, waar de letter "S" van is weggevallen en er dus staat "hell"

Daar worden ze dan gered door de Zweedse soldaat Erik (Edvin Ryding), die gestrand is in Engeland met nog andere soldaten en waarvan hij nog de enige overlevende is (de rest is gepakt door geïnfecteerden en een "alfaman"). Erik is opzicht een leuke toevoeging in de film en hij zorgt ook voor wat humor. Als men dan met zijn drieën op weg gaat, stuit men op een stilstaande trein, waarin een geïnfecteerde zwangere vrouw (Celi Crossland) aan het bevallen is van een baby en waarbij Isla haar helpt, Als de vrouw na het bevallen hen probeert aan te vallen, wordt ze doodgeschoten door Erik, die op zijn beurt gepakt wordt door een "alfaman" met een grote penis en die Erik onthoofd, door zijn hoofd eraf te trekken. Als de "alfaman" dan achter Spike en Isla aangaat, worden ze gered door Dr. Kelson, die eruit ziet als een soort van kolonel Kurtz uit "Apocalypse Now (1979)" met kaalgeschoren hoofd en jodium-besmeurde huid, die de "alfaman" verdoofd.

Het gedeelte met Dr. Kelson en de niet geïnfecteerde baby zorgt voor de nodige drama in de film en dat was best aardig en komt mede door de goed spelende Ralph Fiennes. Zo stelt Dr. Kelson de diagnose dat Isla terminale kanker heeft en dat ze niet meer lang te leven heeft, waarna hij haar op haar verzoek doet euthanaseren met een morfinepijltje. Daarna overhandigd hij haar schoongemaakte schedel aan Spike, die dan naar de top van de schedel tempel (zie filmposter) klimt en hem daar neerlegt als gedenkteken.

Na een nieuwe confrontatie met de "alfaman" weten Spike en Dr. Kelson te ontsnappen en gaat Spike alleen verder op het vasteland. Hij levert wel eerst nog de baby (die hij Isla noemt) af met een briefje voor zijn vader op het eilandje, waarna zijn vader opzoek wilt gaan naar Spike, maar tegengehouden wordt door het opkomende tij. Terwijl Spike alleen verder gaat op het vasteland, stuit hij weer op geïnfecteerden en komt het tot het maffe actievolle einde, waarbij Spike dan geholpen wordt door de volwassen Jimmy (te herkennen aan zijn kruisketting) uit de opening en zijn handlangers en dat had inderdaad veel weg van "Joost Klein meets the Power Rangers" zoals "rickromero" dat leuk aangeeft een paar berichten boven mij

Hoewel het open einde best maf is en totaal niet past met alles wat we tot nu toe gezien hebben in alle drie de "28" films, moest ik er wel om glimlachen. Daarna is de film ook afgelopen en moeten we dus wachten tot januari 2026 op het vervolg hoe het verhaal verder gaat verlopen.

De cast deed het opzicht goed en vooral dan de talentvolle jonge Alfie Williams (als Spike), Jodie Comer (als Isla) en met name Ralph Fiennes (als Dr. Kelson), die op het eerste gezicht een gestoorde dokter lijkt te zijn, maar het blijkt dat hij al 28 jaar bezig is met aan een nobele zaak, namelijk het eren van álle doden en "Memento Mori” (gedenk te sterven of denk eraan te moeten sterven). Aaron Taylor-Johnson doet wat hij kan als macho vader Jamie, maar zijn personage is zo cliché dat je hem binnen vijf minuten door hebt.

Visueel gezien zagen vooral de omgevingen er best aardig uit, dit in tegenstelling dat de geïnfecteerden die ik niet echt dreigend vond m.u.v. de "alfamannen". En van de horror in de film moet je ook niet al te hoge verwachtingen hebben (het meest gore wat je ziet is een over de grond kruipende geïnfecteerde die een aardworm eet als spaghetti), want het draait vooral om spanning en dat lukt op bepaalde momenten best goed. Heet meest doodenge in deze film is misschien nog wel het anti-oorlogsgedicht "Boots" van de Britse schrijver en dichter Rudyard Kipling, waarvan de gesproken tekst onder je huid kruipt en waarvan het herhalende gedeelte van het gedicht mijn openingszin is.

Al met al heb ik me redelijk vermaakt met "28 Years Later", maar echt geweldig vond ik het nu ook weer niet allemaal. Maar aangezien dit pas de eerste film is, moet ik mijn hoop misschien zetten op de tweede en misschien zelfs de derde film.

"Fuck yourself there darling. You could do with a little practice."

Vorige week heb ik eerst "The Bitch (1979)" gekeken waarin het draait om Joan Collins en gisteravond dus deze "The Stud" waarin het draait om Oliver Tobias. De film is geschreven door Jackie Collins, oftewel de zus van Joan. Het verhaal speelt zich af rond Kerstmis en Nieuwsjaarsdag, maar van die sfeer is totaal niets te zien. Persoonlijk vond ik "The Bitch" ook beter dan "The Stud", omdat die iets vermakelijker is en er ook meer naaktheid in te zien is.

Ook maakt het niets uit welke film je eerste kijk. Kijk je "The Stud" als eerste, dan maak je alvast kennis met Fontaine Khaled (Joan Collins), die in deze ook een echte "Bitch" is, en het rijke stel Vanessa (Sue Lloyd) en Leonard Grant (Mark Burns), waarbij Vanessa de nymfomane vriendin is van Fontaine. En in deze film zijn beide natuurlijk ook weer naakt te zien.

In "The Stud" is Fontaine Khaled de Londense vrouw van de rijke Arabische zakenman Ben Khaled (Walter Gotell) met dochter Alexandra Khaled (Emma Jacobs). Ze geeft zijn geld uit aan haar nachtclub "Hobo" en haar nogal extravagante feest- en seksleven. Ze huurt een knappe manager, te weten Tony Blake (Oliver Tobias), in om haar club te runnen en haar te bevredigen, maar het is duidelijk dat zijn baanzekerheid afhankelijk is van haar nymfomane eisen. Tony wilt zijn eigen nachtclub beginnen, waarvoor hij geld nodig heeft, en verliest zijn interesse in Fontaine, omdat ze hem maar als een speeltje behandelt, en richt daarom zijn aandacht op Fontaines jonge stiefdochter Alexandra.

Alexandra gebruikt Tony echter om Fontaine terug te pakken, nadat ze een videoband ziet waarop te zien is hoe Fontaine en Tony seks hebben in de privélift van de Khaleds en waarbij Fontaine haar vader dus bedriegt. Fontaine dumpt uiteindelijk Tony twee keren (één keer omdat Tony seksueel faalt, daarbij zegt Fontaine ook mijn openingszin tegen Tony, en één keer omdat Tony achter haar rug om een eigen nachtclub wilt beginnen) en haar man Ben scheidt van haar wegens overspel, nadat hij de videoband heeft gezien.

Ook draait het nog om een kerstuitstapje (of beter gezegd seksuitstapje) van Fontaine in Parijs (waar helemaal niet is gefilmd, want de hele film is opgenomen in Londen), de familie Khaled waaronder Ben, Alexandra en Mrs Khaled (Sarah Lawson), oftewel de moeder van Ben, zakenpartner Ian Thane (Peter Lukas) waarmee Tony een deal wilt sluiten voor zijn nieuwe nachtclub en waarbij Ian voor het geld moet zorgen, en nieuwjaarsavond in nachtclub "Hobo" en dat laatste krijgen we te zien in de laatste circa acht minuten van de film.

"The Stud" is in het eerste uur vrij saai en weet ook nauwelijks te vermaken op wat naaktheid na. De eerste naaktheid (borsten) krijgen we overigens al na circa drie minuten te zien van de destijds 18 jarige Felicity Buirski (als Deborah), als deze met Tony heeft gevreeën en de ochtend erna uit bed stapt en ze zich begint aan te kleden om te vertrekken. Daarna krijgen we het één en ander over Tony te weten en na circa 10 minuten verschijnt dan Joan Collins voor het eerst in beeld, met wie Tony dan nog geen minuut later gaat vrijen in de privélift van de Khaleds en waarin zich ook een camera bevindt, die er opnames van maakt gedaan door Fontaine (ze kijkt ook regelmatig tijdens het vrijen bewust in de camera). En tijdens dit vrijen krijgen we natuurlijk ook de borsten van Joan Collins voor het eerst te zien na circa 11 minuten.

Daarna bevinden we ons in de nachtclub "Hobo" en krijgen we minuten lang een liveoptreden te zien van de Britse soulband "The Real Thing" met het disconummer "Let's go disco" en in de disco maken we dan ook kennis met Ian, Vanessa en de donkere vrouw Molly (Minah Bird), waarna Fontaine met Tony gaat dansen en we dan het disconummer "Every 1’s a Winner" van de Britse discoband "Hot Chocolate" te horen krijgen en ook het nummer "I'm Not In Love" van de Britse rockgroep "10cc".

Het hele gebeuren in de disco duurde best lang (te lang), waarna we na circa 26 minuten Fontaine en Vanessa in beeld te zien krijgen, die een massage krijgen in massagesalon en waarbij ze het hebben over het kerstuitstapje naar Parijs, waarbij Vanessa dan Tony als kerstcadeau krijgt van Fontaine. Op een gegeven moment zegt masseur Sandro (Howard Nelson) dan tegen Fontaine:

"Do I hurt you madam'?"

Waarop Fontaine dan zegt:

"I realized Sandro that this is not your intention, but you're getting me excited. It's all right Sandro,
just bring me the phone."

Tijdens de massage krijgen we ook af en toe een glimp van Joan Collins borsten en billen te zien (ze ligt wel de hele tijd op haar buik). Als Sandro haar dan de telefoon brengt, belt ze met Tony en hem zien we dan na circa 28 minuten in bed liggen samen met Molly (met wie hij gevreeën heeft) en daarbij zien we dan ook de borstjes van Minah Bird. Molly lacht na het telefoongesprek Tony uit (omdat ze dan weet dat Tony Fontaines speeltje is) en begint zich aan te kleden om te vertrekken (omdat Fontaine namelijk over tien minuten komt voor seks) en zegt ook lachend tegen Tony:

"Hey, you do this for a living huh? Oh, well, I got one for free from a real professional. Do I have to fill in
a form or something, for your income tax?"

Daarna kijkt Vanessa samen met Fontaine naar de opnames in de lift en zegt Vanessa op een gegeven moment ook:

"When are you going to arrange him for me?"

Waarop Fontaine zegt:

"Maybe I'll give him to you for Christmas."

Na circa 37 minuten belanden we weer in nachtclub "Hobo", waarbij we dan het nummer "Love Is Like Oxygen" van de Britse glamrockband "The Sweet" te horen krijgen en dan maken we ook kennis met Alexandra en Ben en de laatste zien we van te voren ook al samen in een auto met Fontaine. Als Tony dan Alexandra ziet, heeft hij gelijk belangstelling voor haar en andersom is dat ook. Alexandra heeft ook een vriendin bij zich, te weten Maddy (Natalie Ogle), en zij hoort op het toilet Fontaine samen met Vanessa praten over Tony en Ben (hoe Fontaine hem misbruikt) en het uitstapje naar Parijs.

Thuis ziet Alexandra de video-opnames van Fontaine en Tony in de lift en vertelt Maddy tegen haar wat ze gehoord heeft op het toilet. En terwijl Alexandra het aanhoort, kleedt ze zich om en daarbij krijgen we dan na circa 48 minuten de borstjes van Emma Jacobs te zien. Als Alexandra dan Tony gaat opzoeken in nachtclub "Hobo", vertrekken ze niet veel later naar de woning van Tony, waar ze dan met elkaar gaan vrijen en we wederom na circa 51 minuten de borstjes en een tepel (waaraan Tony zuigt) van Emma Jacobs te zien krijgen.

Na circa 60 minuten wordt het allemaal wat vermakelijker in de film, als Tony naar het vliegveld wordt gebracht (en hij peppillen meekrijgt) om te vliegen naar Parijs. Daar komt hij aan na circa 61 minuten en wordt hij opgepikt door Fontaine in een auto, waarbij ze een bontjas draagt. Als ze die dan opent, heeft ze daaronder alleen zwarte lingerie aan en maakt ze een vluggertje met hem op de achterbank. Daarna komen ze aan in het luxehuis van Vanessa en Leonard, welke o.a. voorzien is van een binnenhuis vijver en zwembad en ook zijn er nog twee andere mannen aanwezig, te weten Kamara (Milo Sperber) en Pierre (David Stone), waarover Fontaine zegt:

"Kamara makes a fortune painting by numbers and Pierre helps them spend it."

Na een etentje gaan ze daarna zwemmen in het zwembad en daar komen we in eerste instantie na circa 65 minuten twee naakte vrouwen tegen, te weten Susie Silvey en Pat Astley, die samen met elkaar plezier hebben en daarna vertrekken (althans dat wordt gezegd). Daarna zien we Vanessa, Leonard en Fontaine in het zwembad, waarbij Fontaine topless op een schommel boven het zwembad staat met alleen nog een zwart slipje en panty's aan. Ze roepen dan op Tony, die dan de peppillen inneemt, waarna Fontaine en Vanessa hem in het zwembad gooien en ze dan met zijn alleen een soort van orgie hebben en waarbij iedereen het met elkaar doet en Leonard ook met Tony die helemaal van de wereld is vanwege de peppillen en die ook het zwembad snel verlaat als hij ontdekt dat Leonard met hem bezig is.

Daarna ziet na circa 71 minuten Ben ook de gemaakte video-opnames in de lift en belt hij met zijn advocaat om van Fontaine te scheiden en Fontaine dumpt op zijn buurt in Parijs Tony en zegt o.a. tegen hem:

"Vanessa was disappointed in your performance too or rather than the lack of it, especially after the rave reviews I gave you."

Na circa 74 minuten bevinden we ons weer in Londen en gaat het van kwaad naar erger voor Tony. Want hij wordt ook gedumpt en vernedert door Alexandra en op nieuwsjaaravond in nachtclub "Hobo" wordt hij ook nog door Fontaine ontslagen uit de nachtclub en dit mede dankzij zakenpartner Ian, die samenspant met Fontaine. Hierdoor wordt Tony boos op Ian en slaat hij hem op het toilet, waarna Tony uit de nachtclub wordt gezet. Ook Fontaine komt er niet goed vanaf, want als ze thuis na het uitstapje in Parijs met cadeaus aankomt, wacht de advocaat (Jeremy Child) van Ben haar op, die tegen haar zegt als Fontaine zegt "Who the hell are you?":

"My name is Rupert Scott, Mrs. Khaled. I work for your husband in a legal capacity. He asked me to give you this. Your husband has instructed me to inform you that he's taking divorce proceedings against
you at the earliest possible opportunity in the New Year. Also that your clothes and effects have been removed from this property and placed for your convenience in a suite at the Connel hotel all reasonable care was taken. Further that as from midnight tonight, this property reverts to the holding company and all the keys and locks will therefore be changed. A notice has also been promulgated to the effect that your husband is no longer responsible for any debts incurred by you in his name.".

Fontaine zegt dan "My God" en begint ook te huilen.

In de laatste minuut zien we Tony de nachtclub uitlopen en horen we op de achtergrond de mensen in de nachtclub de klok aftellen en is het nieuwjaar (en welke geen gelukkig nieuwjaar is voor Tony en Fontaine) en is de film na circa 94 minuten afgelopen.

De cast deed het opzicht verdienstelijk en vooral beide hoofdrolspelers Oliver Tobias (als Tony Blake) en Joan Collins (als Fontaine Khaled), waarbij de laatste de rol van "Bitch" leuk speelde en ze is ook een aantal keren naakt te zien en vooral als ze op de schommel staat boven het zwembad staat. Joan Collins is ook het meest naakt te zien in deze film, maar wel veel minder dan in "The Bitch". Qua naaktheid valt het sowieso wat tegen in "The Stud", want buiten Joan Collins, zien we enkel nog wat beperkte naaktheid van andere vrouwen zoals Felicity Buirski (die alleen tijdens de opening te zien is), Minah Bird, Emma Jacobs en Sue Lloyd.

Qua muziek is "The Stud" wel beter vertegenwoordigd dan "The Bitch", want zo krijgen we een live optreden te zien in nachtclub "Hobo", waar we ook nog een paar keren andere bekendere disconummers langdurig te horen krijgen. En verder krijgen we buiten de al eerder genoemde disconummers, ook nog het disconummer "Car Wash" van de Amerikaanse R&B-groep "Rose Royce" te horen.

Al met al is "The Stud" een matige Drama / Romantiek / Erotiek film en zeker het eerste uur is aan de saaie kant. Het laatste halfuur vergoedt nog het één en ander qua erotiek, naaktheid en drama.

"Do you like to fuck, Ricky?"

Deze Drama / Misdaad / Erotiek film zag ik vorige week voorbijkomen op een pindakaas site / app en sprak me wel aan vanwege de filmposter en het meespelen van Joan Collins en dat omdat ze in deze film naakt te zien is. Vroeger keek ik in de jaren 80 als kind / tiener thuis altijd samen met mijn moeder en broer naar de populaire Amerikaanse soapserie "Dynasty (1981 - 1989)", die destijds de grote concurrent was van "Dallas (1978 - 1991)". En in "Dynasty" speelde Joan Collins eveneens de rol van bitch (net zoals in deze film met eveneens de gelijknamige titelnaam) en dat deed ze leuk. Ze was wel niet mijn favoriete vrouw in "Dynasty", want dat waren Catherine Oxenberg en Heather Locklear die veel jonger en mooier waren.

Ik ben "The Bitch" open ingegaan en wist niet (het staat overigens wel op de filmposter ) dat dit een vervolg is op het jaar eerder uitgekomen "The Stud (1978)". Of dat een gemis is weet ik dus niet en misschien dat ik de "The Stud" komend weekend nog ga bekijken (ik heb die film in ieder geval al gepindakaasd). "The Bitch" heeft hier op MovieMeter een enorm laag gemiddelde en dat kan voor deze film twee dingen betekenen, namelijk de film is erg slecht of er valt veel naaktheid in te zien. Dat eerste vond ik nog wel meevallen en dat laatste is inderdaad volop te zien via borsten (vooral die), behaarde vagina's (het is immers een jaren 70 film) en billen.

Kort door de bocht draait het in deze film om eigenares Fontaine Khaled (Joan Collins) van nachtclub "Hobo" die in financiële problemen komt vanwege andere meer populaire nachtclubs. Fontaine stort zich daarom op alles om aan geld te komen, van smokkel tot paardenraces en het laatste blijkt doorgestoken kaart te zijn door de Maffia, die haar nachtclub proberen over te nemen.

Veel stelt het verhaal niet voor, maar ik heb me er opzicht nog wel redelijk mee vermaakt (vooral vanwege de vele naaktheid) en de film duurt ook maar 90 minuten en eindigt min of meer met een open einde. De film begint met beelden van New York (dan zien we ook even de "Twin Towers") in de ochtend, waarna we in bed belanden bij Fontaine die in bed ligt met een man genaamd Paul (Maurice Thorogood) en die haar bloemen (rozen) laat bezorgen. Als Fontaine dan naar de badkamer gaat om te douchen, stapt Paul ook de douche in en gaan ze met elkaar vrijen en zien we na circa vier minuten voor het eerst de borsten van Joan Collins.

Daarna krijgen we de opening credits waarna we ons na circa 6 minuten begeven op een vliegveld van New York en komt Fontaine binnengelopen om in te checken naar Londen waar ze woont. Haar oog valt dan op de charmante Italiaanse man Nico Cantafora (Michael Coby), die ook een oogje heeft op Fontaine, die naast haar komt zitten in het vliegtuig en met wie ze veel plezier heeft (ze gaan o.a. samen naar de bar boven in het vliegtuig waar ze iets drinken en een spelletje Backgammon spelen voor geld). Als Fontaine dan op een gegeven moment ligt te slapen, legt Nico haar bontjas over haar heen en stopt hij een gestolen diamantenring in een jaszak. Nico blijkt namelijk een oplichter te zijn (dat kom je eigenlijk al te weten op het vliegveld) en op deze manier kan hij de diamantenring binnensmokkelen in Londen (want Fontaine wordt namelijk niet gecontroleerd bij de douane en hij wel) voor de maffia.

Eenmaal aangekomen op het vliegveld in London na circa 12 minuten, maken we kennis met Polly Logan (Carolyn Seymour), die PR doet voor Fontaine's nachtclub, en chauffeur Ricky (Peter Wight). Samen met hen rijden ze dan naar haar nachtclub (waar je o.a. bekende jaren 70 discomuziek te horen krijgt), waarna Ricky haar naar huis rijdt. In haar woning verleidt ze Ricky en zegt ze o.a. mijn openingszin na circa 23 minuten tegen hem, waarna Fontaine zich gaat omkleden en terugkomt in haar bontjas met daaronder alleen lingerie (daarin zag Joan Collins er overigens sexy in uit).

Na circa 26 minuten begint Fontaine zich dan uit te kleden en dan zien we voor de tweede keer (en ook niet de laatste keer) de borsten van Joan Collins, waarna ze in bed duikt met Ricky. Als ze weer uit bed stapt zien we weer haar borsten en ook haar billen als ze naar de badkamer loopt waar ze in bad gaat. Als Ricky dan na circa 27 minuten naar de badkamer gaat, zien we haar op fraaie wijze in bad, waar ze dan met een spons een been aan het wassen is en daarbij zien we dan ook weer de borsten van haar.

Omdat we tot nu toe alleen Joan Collins naakt hebben gezien, dacht ik dat ze waarschijnlijk de enige vrouw zou zijn die naakt te bewonderen is (dat had ik opzicht niet erg gevonden), maar dat had ik dus mis, want in de rest van de film zie je nog veel meer vrouwen naakt, waarvan een aantal ook mooier en jonger zijn dan Joan Collins en van sommige zie je dan ook hun behaarde vagina. Maar het duurt wel nog even voordat je een andere vrouw naakt te zien krijgt, want eerst gaat Fontaine nog dansen met Nico in een nachtclub en daarna thuis met hem vrijen en daarbij krijg je helaas geen naaktheid van Joan Collins te zien

Na het vrijen en als het inmiddels ochtend is, loopt Nico dan naar de kledingkast van Fontaine en pakt hij uit de bontjas de diamantenring die hij eerder in het vliegtuig erin had gestopt en dan komt Fontaine erachter dat Nico gewoon een oplichter is en wordt ze ook boos op hem en zeker als hij haar de diamantenring wil verkopen. Ze zegt dan ook na circa 46 minuten tegen hem:

"You bastard. You're a cheap, hustling conman."

Ze zet hem daarna ook boos haar woning uit, waarbij ze o.a. tegen hem zegt:

"You just take your cheap Italian ass and hustle it somewhere else."

Dat laatste doet hij overigens vrij snel als hij in een casino de mooie vrouw Lynn (Pamela Salem) ontmoet, met wie hij ook na circa 49 minuten in een hotel het bed mee induikt (dan krijg je ook fraaie onder de witte lakens opnames te zien) en dan krijgen we ook de borsten van Pamela Salem te zien. Als daarna Lynn zich gereed maakt om weer te vertrekken (dan zien haar o.a. een nylonkous aantrekken), krijgen we te horen dat de maffia haar gestuurd heeft. Nico staat namelijk bij hen in de schuld. Als ze daarna de hotelkamer verlaat, zegt ze nog tegen hem:

"Alright loser, but don't forget your playing for us and if your luck runs out they'll cut your balls off, and I might even do it myself".

We zien Lynn daarna nog even in de hotelgang lopen in een fraaie doorschijnende jurk zonder BH, waardoor je haar borsten nog enigszins kan zien.

Ondanks dat Fontaine boos was op Nico, heeft ze toch een zwak voor hem en belt ze hem op en nodigt ze hem uit voor een liefdadigheidsmodeshow met jonge en sexy modellen en dat krijgen we dan na circa 54 minuten te zien, waarbij we een aantal vrouwen topless te zien krijgen (ik weet helaas niet hun namen), waaronder een donkere vrouw. Daar maken we ook kennis met het rijke stel Vanessa (Sue Lloyd) en Leonard Grant (Mark Burns) en Vanessa is een goede vriendin van Fontaine, die ook paarden bezit en waarmee ze ook meedoet aan paardenraces via jockey Sandy Roots (George Sweeney).

Ondertussen wordt Nico door Lynn, John-Jo (Maurice O'Connell) en Luke (Anthony Heaton) van de maffia meegenomen en als hij dan probeert te ontsnappen, krijgt hij wat klappen van John-Jo en Luke, waarna hij na circa 58 minuten gebracht wordt naar maffiabaas Thrush Feathers (Ian Hendry), die via een diaprojector (een typisch jaren 70 multimedia apparaat) naar foto's van naakte vrouwen zit te kijken. Nico staat dan voor het diascherm (hierdoor zie je helaas niet altijd even goed de naakte vrouwen op de dia's) en wordt hij ondervraagt door Feathers en hij moet ook een klusje voor hem doen.

Dan gaat opeens na circa 60 minuten een deur open en komt een mooie naakte blonde vrouw (ik weet helaas haar naam niet) op hakken en in een geopende kimono, waardoor we haar borsten en behaarde vagina zien, de kamer binnen, die tegen Feathers zegt:

"Thrush, are you going to be long?"

En waarop Feathers antwoordt:

"Not now dear and put some clothes on."

Daarna zien we Fontaine en Nico weer samen in een nachtclub, waarna ze weer samen gaan vrijen na circa 65 minuten en dan zien we ook Joan Collins voor het laatst naakt (haar borsten). Daarna gaat ze samen met Nico naar het huis van Vanessa en Leonard Grant, waar we Vanessa's paarden te zien krijgen, waar we kennis maken met jockey Sandy en waar ook een extravagant feest wordt gegeven. Dit feest speelt zich o.a. af in een zwembad en in een sauna en daarbij krijgen we ook een aantal mooie vrouwen naakt (borsten, billen en behaarde vagina's) te zien, wiens namen ik helaas niet weet. Eén van die vrouwen is overigens Vanessa, die samen met jockey Sandy het zwembad inspringt en daar met hem gaat vrijen (haar man Leonard vindt het niet erg) en tegen hem zegt:

"Is this how you're going to ride tomorrow?"

En dan zien we na circa 75 minuten ook de borstjes van Sue Lloyd.

Ook Nico gaat naakt het zwembad in en als Fontaine dan ziet dat hij plezier heeft met andere naakte vrouwen, wordt ze boos en rent ze weg. Daarna krijgen we nog wat fraaie onderwater opnames te zien van een naakte Nico die aan het spelen is met twee andere naakte vrouwen. Als jockey Sandy dan in de avond wilt vertrekken, wordt hij aangesproken door Nico, die tegen hem zegt dat hij morgen de paardenrace moet verliezen en daarbij chanteert hij hem met foto's (waarbij hij vreemd is gegaan) en de maffia. En Fontaine hoort dat allemaal op een afstandje zonder dat Nico dat weet. Ze is dan Nico ook helemaal beu en maakt dan een deal met maffiabaas Feathers.

De laatste circa 10 minuten van de film spelen zich dan af rond een paardenrace, waarbij jockey Sandy zich vlak voor de finish bewust van zijn paard Plato laat vallen en dus bewust de race verliest. Fontaine doet dan net alsof ze haar hele fortuin op Plato heeft verwed om te winnen en nu blut is. Maar Nico is dolblij omdat hij op het winnende paard heeft gewed en nu denkt dat hij de maffia voor eens en altijd van zich af kan schudden. Maar de maffia heeft echter andere plannen met hem (ze sturen hem namelijk terug naar Amerika) en nadat hij Fontaine zijn winnende loten heeft gegeven om namens hem te innen, wordt hij afgevoerd door de handlangers (Lynn en John-Jo) van Feathers. Fontaine gaat ondertussen een dubbele uitbetaling innen, namelijk met Nico's winnende loten en haar deal met Feathers omdat ze meedeed aan zijn zwendel.

Met het geld en de deal maakt ze van haar nachtclub weer een succes en is ze van de financiële ondergang gered. Maar wanneer ze op een avond in haar club aankomt, ziet ze daar Feathers, die iedereen vertelt dat hij nu de nieuwe baas van de club is. Daarna is de film ook na 90 minuten afgelopen en heeft de film dus een open einde en weet ik niet of er nog een vervolg is gemaakt?

Hoewel "The Bitch" natuurlijk geen hoogstaande film is, heb ik me er wel redelijk mee vermaakt en vooral natuurlijk vanwege de vele naaktheid van een aantal vrouwen zoals Joan Collins, Pamela Salem en Sue Lloyd en nog andere vrouwen van wie ik helaas de namen niet weet Joan Collins is de hoofdrolspeelster (ze was destijds 46 jaar oud) en ze deed het best leuk en een "Bitch" vond ik haar eigenlijk niet. Eigenlijk was Michael Coby als Nico Cantafora de "Bitch" in deze film en ook hij speelde best leuk.

Muzikaal mocht de film er ook best wezen, want iedere keer als we naar een nachtclub gaan, krijgen we ook typische jaren 80 discomuziek te horen zoals "You Make Me Feel Like Dancing" van Leo Sayer, "Dennis" van Blondie, "Can You Feel the Force?" van The Real Thing en natuurlijk de titelsong (die je op het einde te horen krijgt na circa 89 minuten) "The Bitch" van Olympic Runners. Hoewel ik geen fan ben van discomuziek, was het wel leuk om te horen.

Ik kan me voorstellen dat degene die gestemd hebben deze film een laag punt hebben gegeven, maar ik kijk toch anders naar deze film dan hun, omdat ik een liefhebber ben van Erotiek films uit de jaren 70, 80 en 90. En in "The Bitch" valt er gewoon veel naaktheid en erotiek te zien en het verhaal vond ik eigenlijk ook nog niet eens zo slecht. Kortom, ik heb me er best mee vermaakt en ik zal dan ook de eerste stemmer zijn die "The Bitch" een voldoende geeft.

"Well, is that it, major? Yes, that's it, lieutenant. Do me a favor, will you? Next time you have one of these things, keep it an all-British-operation."

Na het gisteren zien van de Franse Drama / Oorlog "Le Vieux Fusil (1975)", vond ik het wel een goed moment om deze "Where Eagles Dare" eens opnieuw te bekijken en dat omdat die film zich ook grotendeels afspeelt in een hoog gelegen kasteel. Deze film heb ik vroeger als kind / tiener al diverse keren gezien in de jaren 70 / 80 en daarna nauwelijks meer en al zeker niet meer in deze eeuw. Omdat de film komt uit de jaren 60, moet je wel op de kop toenemen dat alle Duitsers Engels praten (alleen teksten op deuren en gebouwen zijn in het Duits) en dat de Duitsers schieten op zijn A-Teams. Oftewel ze schieten veel, maar raken niemand (en de geallieerden doen dat wel en ook vanuit alle onmogelijke standen).

Het verhaal speelt zich af in 1944 tijdens de Tweede Wereldoorlog. de Britse majoor John Smith (Richard Burton) en de Amerikaanse luitenant Morris Schaffer (Clint Eastwood) zijn commando's, die deel uitmaken van een 7-koppig team (6 Britten en 1 Amerikaan), dat samengesteld is om de Amerikaanse generaal George Carnaby (Robert Beatty) uit Duits krijgsgevangenschap te bevrijden. Er is haast bij want Carnaby is op de hoogte van de plannen voor het tweede front dat de geallieerden willen openen. Maar het is een opdracht die het uiterste van de commando's zal vergen. Carnaby wordt namelijk vastgehouden in een kasteel, te weten Schloss Adler, in de Beierse alpen. Het gebouw is alleen te bereiken via een helikopter of via een kabelbaan. Die kabelbaan begint in het dorp Werfen, waar ook nog eens een legerkamp is. Vermomd in Duitse legeruniformen wordt het team in vijandelijk gebied gedropt. Vanaf dat ogenblik kunnen ze enkel nog op zichzelf vertrouwen, maar zelfs in eigen rangen rijst al snel de twijfel over de precieze missiedoelstellingen.

"Where Eagles Dare" is een onderhoudende, boeiende, spannende en ingewikkelde oorlogsthriller, die je misschien nog het beste kunt vergelijken met een James Bond film tijdens de Tweede Wereldoorlog, Het is een film over de wisselende kansen van hoofdrolspeler Richard Burton, als majoor John Smith die de leider is van de groep commando's, en hoe hij zich eruit probeert te redden. En in het kasteel (waar de film zich rond de 66e minuut afspeelt als Smith en Schaffer er via de kabelbaan naartoe gaan) ontstaat een boeiend kat-en-muis-spel tussen de Duitsers en de geallieerden, tussen spionnen en dubbelspionnen.

En dat kat-en-muis-spel is behoorlijk complex. Want als je denkt dat het draait om het bevrijden van de generaal, dan heb je het mis! En zelfs Clint Eastwood snapte het op een gegeven moment niet meer en zegt dan tegen majoor Smith:

"Major, right now you got me about as confused as I ever hope to be."

Het komt er eigenlijk op neer dat de gevangen genomen generaal een acteur (met de naam Cartwright Jones) blijkt te zijn om de Duitsers te foppen, dat Burton zogenaamd majoor Johann Schmidt van de SS uit Stuttgart is (dat wordt ook nog eens telefonisch bevestigd door majoor Wilhelm Wilner als het hoofd van de "Geheime Dienst"), dat drie leden van het 7-koppig team dubbelspionnen voor de Duitsers zijn en dat ze ook twee andere leden van het 7-koppig team hebben vermoord, en dat het gaat om het schrijven van namen op lijstjes van dubbelspionnen van de Duitsers in Engeland.

De eerste helft van de film duurt eigenlijk wat te lang, maar is wel geslaagd. Vlak nadat het 7-koppig team (en ook nog een vrouw, te weten de Britse spion Mary Ellison gespeeld door Mary Ure, die voor Burton werkt en in het kasteel moet infiltreren als kamermeisje) met parachutes in de Beierse alpen landt, verliezen ze al snel twee mensen van het team (eentje al na de parachute landing). Daardoor blijkt dat er een mol in het team zit en draait de film ook over "Wie is de Mol?". De spanning wordt mooi opgebouwd en het oogt ook mooi allemaal in het besneeuwde landschap.

Na circa 24 minuten zien we voor het eerst het kasteel en de bijbehorende kabelbaan en een paar minuten later zien we ook een Duitse helikopter landen in het kasteel, waarbij ik zoiets had van "Een Duitse helikopter tijdens de Tweede Wereldoorlog?". En wat blijkt de Duitsers hadden inderdaad helikopters (slechts 24 en hoewel er meer in productie waren, werd de fabriek vernietigd), namelijk de "Flettner Fl 282 Kolibri", ook bekend als de "Hummingbird". En dat was een eenpersoons helikopter en niet zo'n moderne meerpersoons helikopter zoals in deze film.

Verder mocht de cinematografie er zeker zijn, maar naarmate we verder gaan in het verhaal, verliest de film wel wat aan geloofwaardigheid. Op een bepaald moment (na circa 60 minuten) wordt er van alles opgeblazen in het dorp onder het kasteel door Burton en Eastwood met dynamiet en zijn ze de enige die op een motor met zijspan in een andere richting rijden (de Duitsers maken zelfs een slagboom voor hen open), weg van de ontploffingen. Dat valt toch wel wat op zou ik zeggen. En ook als ze bovenop een cabine van de kabelbaan klimmen, waarmee ze dan naar het kasteel gaan, worden ze niet gezien? Behalve dat de Duitsers dus Engels praten (en dat ook nog in "'Allo 'Allo!"-achtig Engels) en slechte schutters zijn, zijn ze ook nog eens achterlijk en zien ze slecht

En ze kunnen Burton en Eastwood wel in een Duits legeruniform steken, ze blijven er toch erg Amerikaans uitzien. Als ze dan opgepakt worden in het café in het dorp onder het kasteel na circa 48 minuten, wordt de film beter en valt er eindelijk ook actie te zien. De ontsnapping en de beklimming op de kabelbaan naar het kasteel zijn knap gedaan en lijken meestal, als er niet met achtergrondprojectie wordt gewerkt, vrij echt. De eerste scenes, waarbij Eastwood, die meer schiet dan praat in deze film, een paar man moet opruimen in de radiokamer (oftewel op zijn Duits "Funkraum") na circa 78 minuten zijn ook nog oké.

En als ze dan na circa 85 minuten bij de gevangen genomen generaal komen, die met een Mosquito-vliegtuig dicht bij het kasteel is neergestort, die wel op heel zachte wijze ondervraagd wordt door de Duitse kolonel Kramer (Anton Diffring), de Duitse generaal Rosemeyer (Ferdy Mayne) en de Duitse vrouwelijke luitenant Kernitser (Olga Lowe), die de generaal drugs moet toedienen om te praten, bij een gezellig knapperend haardvuur, begint het boeiende maar onnodig ingewikkeld, ongeloofwaardig en omslachtig kat-en-muis-spel om spionnen te identificeren. Ook al omdat men al vrij zeker was van de hoofdspion. Burton kan immers zijn naam tonen (die je op dat moment wel niet te zien krijgt) via een notitieboekje aan de Duitse generaal Rosemeyer en in de laatste scene van de film in het vliegtuig (die Burton, Eeastwood en nog drie anderen komt ophalen) van de Britse kolonel Turner (die tijdens het begin van de film samen met admiraal Rolland een briefing geeft aan het 7-koppig team) die ook in het vliegtuig zit, wordt de naam van de mol (de Duitse topman die in Engeland actief is) in het notitieboekje getoond en blijkt het kolonel Turner te zijn, die gedwongen wordt om een eind aan zijn leven te maken door uit het vliegtuig te springen zonder parachute.

Daarvoor (vanaf de circa 147 minuut) krijg je overigens nog veel geschiet, achtervolgingen en ontploffingen te zien als men het kasteel weer verlaat via de kabelbaan en op de kabelbaan valt ook nog een spannende maar ongeloofwaardige scène te zien tussen Burton en de twee meegenomen dubbelspionnen (het waren er eigenlijk drie, maar eentje is inmiddels gedood door de Duitsers als hij het kasteel wilt verlaten via een touw). Het is vooral ongeloofwaardig omdat Burton op een gegeven moment bovenop de cabine ligt, terwijl er iemand aan zijn voeten hangt en aan de andere kant aan zijn handen is de ander waarmee hij moet vechten. Cinematografisch kwam het niet zo goed over.

Ondanks het onnodig ingewikkeld zijn van de plot en de ongeloofwaardigheid bij momenten, blijft het wel een onderhoudende film die lekker wegkijkt van de eerste tot de laatste minuut (waarin mijn openingszin wordt gezegd). De film duurt vrij lang met circa 2,5 uur, maar dat is opzicht een pluspunt, want zo nemen ze wel de tijd om je de karakters te leren kennen en ook om de nodige uitleg te geven, ook al lukt dat laatste niet altijd even duidelijk.

De verschillende karakters werden goed gespeeld door de betreffende acteurs en actrices (in totaal drie) en vooral natuurlijk hoofdrolspeler Richard Burton in zowat zijn laatste film voor zijn ster stilletjes aan daalde (ook al door zijn drankprobleem). Ook de aanvankelijk houterige Clint Eastwood deed het goed (qua acteren was dit zeker niet de moeilijkste job voor hem) en de rollen tussen hem en Burton zijn ook duidelijk verdeeld. Burton praat namelijk als bevelvoerend officier heel veel en Eastwood schiet als Amerikaanse Ranger heel veel. Op deze manier zet Eastwood wel stilzwijgend zijn Spaghetti western imago voort, ook al draagt hij geen poncho maar een Duits legeruniform Hij doodt in deze film ook meer mensen dan in welke andere Eastwood-film.

Ook de overige cast deed het verdienstelijk, waarbij ik Ingrid Pitt (als Heidi die in het café in het dorp onder het kasteel werkt en die ook voor de geallieerden werkt als agente) wel een opvallende rondborstige verschijning vond. Ze speelde vijf jaar later ook mee in de Mystery / Thriller / Horror / Muziek film "The Wicker Man (1973)" en daarin is ze ook naakt te zien.

Verder heb ik nog niet Derren Nesbitt genoemd als de gluiperige Duitse majoor Von Hapen van de Gestapo die een oogje heeft op Mary Ellison (en die zich min of meer verraadt na circa 87 minuten tijdens een onderonsje met hem) en als hij tijdens het boeiende kat-en-muis-spel in het kasteel opeens binnenkomt na circa 96 minuten, een paar minuten later wordt hij dan doodgeschoten door Eastwood, moest ik denken aan de bar scène in de Oorlog / Komedie film "Inglourious Basterds (2009)". Zou Quentin Tarantino zijn inspiratie voor die scène uit deze film gehaald hebben?

Hoewel "Where Eagles Dare" inmiddels al behoorlijk op leeftijd is, blijft het nog steeds een onderhoudende, boeiende en spannende Oorlog / Actie film, waarmee je je circa twee en een half uur uur prima kan vermaken. Het enige wat deze film miste is een scriptschrijver die de grootste onwaarschijnlijkheden wat waarschijnlijker had kunnen maken of beter had kunnen verdoezelen.

Dokter: Dag, juffrouw Langrenier (die daarna uit de ruimte vertrekt).
Dokter: Ze heeft een mooi kontje. Neukt ze lekker?
Assistent: Ja, meneer.
Dokter: Gelukkig. Bij de intraveneuzen is dat niet altijd schitterend.

Dit monument van Franse cinema en van Frans oorlogstrauma had ik nog nooit gezien en had ik ook nog nooit van gehoord. Maar toen ik deze uitzonderlijk wrede en tedere film in de afgelopen dagen voorbij zag komen op een pindakaas site / app en ik de film ging opzoeken hier, viel me gelijk het hoge gemiddelde op. En toen ik ook nog eens zag dat het om een Tweede Wereldoorlog film ging, waar ik een liefhebber van ben, en ook nog eens met de mooie en goede Oostenrijkse actrice Romy Schneider (met haar fraaie groene ogen), moest ik natuurlijk "Le Vieux Fusil" zien en heb ik de film in 4K resolutie gepindakaasd en gisteravond bekeken.

Het schijnt dat regisseur Robert Enrico zich voor deze film liet inspireren door de wrede gebeurtenissen tijdens de Tweede Wereldoorlog in het Franse dorpje Oradour-sur-Glane. Op 10 juni 1944 ("Le Vieux Fusil" speelt zich ook af rond die datum) passeerde namelijk een SS-Panzerdivisie (wat in "Le Vieux Fusil" ook het geval is) het dorpje, op de weg naar Normandië. In één dag tijd werden bijna alle 650 inwoners van het dorp zonder duidelijke reden vermoord en een deel van de huizen ging in vlammen op. "Le vieux fusil" vertelt eenzelfde soort verhaal en dat op een uiterst persoonlijke en betrokken manier.

Montauban, 1944. De invasie van Amerikaanse en Britse troepen in Normandië heeft plaatsgevonden en de Duitsers in Frankrijk zijn in grote verwarring. Alleen de Franse collaborerende militaire organisatie "Milice" gelooft nog in een goede afloop. Dokter Julien Dandieu (Philippe Noiret) verzorgt af en toe verzetsstrijders in zijn ziekenhuis. Omdat hij daardoor bedreigd wordt door de commandant (Jean-Paul Cisife) van de "Milice", besluit hij zijn vrouw Clara (Romy Schneider) en zijn 13-jarige dochter Florence (Catherine Delaporte) in veiligheid te brengen in het hooggelegen kasteel "La Barberie" dat de familie bezit op het platteland, in de onmiddellijke buurt van het dorpje Le Quercy. Omdat hij niet echt zonder hen kan leven gaat hij hen een kleine week later opzoeken met zijn auto. Bij aankomst in het dorpje treft hij er niemand aan. Alle dorpelingen werden samengedreven en neergeschoten in de parochiekerk. Vervolgens ontdekt hij bij het kasteel de levenloze lichamen van zijn vrouw en zijn dochter. Julien is radeloos van verdriet en woede en beraamt plannen om wraak te nemen op de in zijn kasteel overnachtende Duitse SS eenheid (negen SS'ers) onder leiding van een Hauptsturmführer (Joachim Hansen). Daarvoor gaat hij het jachtgeweer van zijn vader gebruiken dat in het kasteel verstopt ligt.

De film opent met een fietsende Julien, Clara, Florence en hun hond Marcel in betere tijden en dat begeleidt met mooie instrumentale muziek, waarna we "Montauban 1944" in beeld te zien krijgen, gevolgd door het mooie gezicht van Romy Schneider die zich in de avond voor een spiegel zit op te maken op haar slaapkamer. Daarna maken we even kennis met de hond Marcel die op hun bed ligt en ook met dochter Florence die de slaapkamer binnenkomt en bang is voor de ontploffingen buiten, waarna we marcherende Duitse soldaten zien die langs twee opgehangen Franse mannen lopen. En daarna krijgen we een rokende dokter Julien te zien, die vanuit het ziekenhuis (waarin veel oorlogsslachtoffers liggen en waaronder ook mannen uit het verzet) uit een raam kijkt. En als Julien dan op een gegeven moment naar huis rijdt, maken we ook nog kennis met zijn moeder (Madeleine Ozeray) en collega en goede vriend François (Jean Bouise) die samen met Clara een woordspelletje aan het spelen is. En dan hebben we min of meer ook alle hoofdrolspelers gehad en later in het verhaal maken we natuurlijk nog kennis met de SS'ers.

"Le vieux fusil" is een erg aangrijpende film (de twee opgehangen Franse mannen en de gewonden in het ziekenhuis tijdens de opening laten dat al gelijk zien) en op sommige momenten misschien iets te melodramatisch. De spanning wordt langzaam opgebouwd en tussendoor wordt herhaaldelijk met behulp van flashbacks getoond hoe het er in het gezin Dandieu aan toeging in betere tijden. Zo zien we hoe de wat sullige Julien zijn knappe vrouw Clara ontmoet en hoe ze samen met Juliens dochter Florence, uit een eerder huwelijk, gelukkig waren op hun kasteel "La Barberie".

Het kasteel speelt namelijk een belangrijke rol in de film, omdat Julien namelijk besluit, met de steeds dichterbij komende oorlog en de bedreiging van de "Milice" (die o.a. Juliens vrouw en dochter noemen), om zijn vrouw en dochter daar naar toe te brengen door François. Julien belooft zich snel bij hen te voegen, maar zijn roeping is op dit moment nog bij zijn drukke ziekenhuis en zijn oude moeder die liever thuis blijft en van wie hij hoort dat de Duitse "SS-Panzer-Division Das Reich" naar Normandië onderweg is. Maar de dagen zonder zijn geliefden trekken een zware wissel op Julien en François raadt hem aan om ook zijn vrouw en dochter achterna te reizen, al is het maar voor een weekendje. Via het liefelijke Franse landschap zien we hoe Julien in een vrolijke bui over de wegen rijdt in zijn auto.

Als Julien aankomt bij het dorpje Le Quercy in de buurt van het kasteel, valt hem op dat het dorpje stil en verlaten is, op een loslopende koe na. Dan ziet hij een vermoord kind op de grond liggen bij de kerk en als hij de kerk binnengaat, ligt deze vol met vermoordde dorpelingen, Als dokter kan hij geen hulp meer bieden en zijn gedachten vliegen naar het kasteel waar Clara en Florence zijn. Hij rent naar de hoofdpoort van het kasteel, maar daar zijn Duitsers en hij moet dus via de buitenkant het kasteel benaderen. Hier ziet hij door een gat in de muur een Duitse pantserwagen (een "Sd.Kfz. 251") die men aan het repareren is en een Volkswagen Kübelwagen.

Maar dan ziet hij ook de schoenen van zijn vrouw en zijn dochter in het gras liggen onder het bloed,… dood. En dan valt zijn blik op een zwart geblakerd lichaam,… zijn vrouw, zijn Clara,… Julien zijn gedachten worden dan aan ons getoond, waarbij we op heftige wijze zien hoe Clara verkracht wordt (dan krijgen we ook een borst van Romy Schneider heel eventjes te zien), terwijl dochter Florence moet toekijken. Clara ontsnapt aan de graaiende Duitse handen en rent op haar dochter af en probeert samen met haar te vluchten. Maar een Duitse luitenant (Robert Hoffmann) schiet met zijn pistool Florence dood in de rug. Clara wordt dan opgejaagd en kan geen kant meer op en stuit dan op een SS'er met een vlammenwerper. Deze SS'er giert in eerste instantie stralen vuur met zijn vlammenwerper over Clara heen, tot ze vol getroffen wordt. Die hele scène duurt maar een paar minuten, maar was wel heftig en indrukwekkend om te zien en te horen (o.a. vanwege het gierende geluid van de vlammenwerper en het geschreeuw van Clara). Julien denkt dan nog maar aan één ding, namelijk WRAAK.

Wat volgt is een schitterend kat en muis spel tussen Julien en de Duitse SS eenheid (die in het kasteel ook naar een gevonden strandfilm uit 1939 van Julien kijken) met wie hij één voor één afrekent en dat o.a. met sabotage van het kasteel via het drinkwater en de kasteelbrug. Daarbij is het natuurlijk voor Julien handig dat hij alle in's en out's over het kasteel weet (welke o.a. veel gangen en een doorkijkspiegel, welke we regelmatig te zien krijgen, heeft in een kamer), waar ook nog een jachtgeweer verstopt ligt, waar hij vroeger samen met zijn vader mee deed jagen op dieren zoals wilde zwijnen (daar krijgen we ook een flashback van te zien).

Het kat en muis spel begint na circa 62 minuten en van te voren krijgen we nog diverse flashbacks over betere tijden te zien. Snel na die flashbacks schakelt de regisseur dan weer over naar de actuele gebeurtenissen in het kasteel, waar na circa 63 minuten Julien met het jachtgeweer de eerste SS'er doodschiet vanuit de waterput en niet veel later laat hij twee SS'ers in de kübelwagen (die een Duitse divisie die langs het kasteel rijdt moeten gaan waarschuwen) naar beneden storten via de gesaboteerde kasteelbrug. Door het instorten van de kasteelbrug, zitten de overgebleven SS'ers ook opgesloten in het kasteel.

De Duitsers denken dat ze te maken hebben met partizanen en gaan ook achter Julien aan met o.a. de vlammenwerper. Hij wordt ook na circa 69 minuten opgepakt door een SS'er, maar dat is van korte duur omdat hij die SS'er tijdens een schermutseling doodslaat via o.a. een wasbak. Na circa 70 minuten komen er partizanen aangereden via een auto (die niet veel later ook weer vertrekken om versterking te halen) en proberen de SS'ers te ontsnappen door te abseilen uit het kasteel via een lang touw. Maar de eerste SS'er die probeert te ontsnappen via het touw, wordt na circa 74 minuten doodgeschoten door Julien met het jachtgeweer, waarna de overige SS'ers op hem beginnen te schieten en hij o.a. gewond raakt door een granaatontploffing (een scherf slaat in zijn linkerarm).

Er zijn dan nog vier leden van de SS eenheid over, waaronder hun Hauptsturmführer en die zegt na circa 75 minuten:

"We zitten in de val. De Partizanen hebben ons ingesloten. Hier komen we niet meer weg. Onze eenheden zijn al te ver weg. We zullen Duitsland niet meer terugzien. Er zit niets anders op dan onze huid zo duur mogelijk te verkopen. Voor Fuhrer, volk en vaderland. Heil Hitler."

Daarna probeert één van de SS'ers, te weten Walter (Antoine Saint-John), te deserteren door zich als een burger te vermommen, maar dat wordt verhindert door de Hauptsturmführer die Walter doodschiet met zijn pistool en waarbij hijzelf ook gewond raakt door een terugschietende Walter met een machinegeweer. Daarna lopen de SS'ers Klaus (Patrick Caillard) en Gunther (Daniel Celich) in een val (een put) van Julien, waarin hij beiden laat verdrinken door er water in te laten stromen en er een rooster op te gooien (zodat ze er niet uit kunnen komen).

Als Julien daarna wegloopt, vindt hij de vlammenwerper en komen er ook steeds meer partizanen naar het kasteel. De overgebleven Hauptsturmführer is dan ten einde raad en trekt zijn pistool na circa 92 minuten om zich door het hoofd te schieten voor de doorkijkspiegel. Verbaast ziet hij dan de spiegel vervormen en knetterend kapot springen als de vlammenwerper hem vol treft en de complete kamer in de hens zet. Partizanen zien de vlammen uit de ramen vliegen en trachten bluswater uit de waterput te halen.

Niet veel later arriveert François in een Jeep en vangt hij Julien op en samen vertrekken ze dan in Julien zijn wagen waarmee hij naar het kasteel was gereden. Julien is danig in de war en verkeert in een staat van ontkenning, en dan weer realisatie. Je weet dan als kijker dat Julien nooit meer zal terugkeren naar zijn kasteel. De film is dan na circa 95 minuten afgelopen, waarna we weer fietsende Julien, Clara, Florence en hun hond Marcel in betere tijden te zien krijgen en nu ook weer begeleidt met dezelfde mooie instrumentale muziek.

Behalve het verhaal, mocht de cast er ook wezen. Romy Schneider als Juliens lieftallige vrouw Clara, die het verloren geluk van Julian moet vertolken, schittert in haar rol met haar typerende stijl en vrouwelijkheid. Romy Schneider speelt nog levend een liefhebbende huismoeder, maar verandert in Juliens flashbacks in een intrigerende persoon waar zowel Julien als de kijker niet precies zijn vinger op kan leggen. Jammer dat Romy Schneider veel te vroeg (op 43-jarige leeftijd) is gestorven na een gebroken hart na de dood van haar 14-jarige zoon David, die op een hek gespietst werd toen hij viel tijdens een klimpartij.

Ook het spel van hoofdrolspeler Philippe Noiret als dokter / chirurg Julien Dandieu overtuigt. Het is duidelijk te zien wat zijn vrouw en kind voor hem betekenen en met dat als vertrekpunt wordt zijn wraaktocht even begrijpelijk als realistisch. Voor zijn rol won hij in 1976 ook de Franse "César (filmprijs)" als "Beste acteur", die toen voor het eerste werden uitgereikt. Ook de jonge Catherine Delaporte als de 13-jarige speelde goed en haar krijgen we zelfs een keer naakt (haar borstjes) te zien als ze uit bad komt na het uitvallen van de stroom. We zien haar via flashbacks soms ook als 8-jarige, waarbij haar rol dan gespeeld wordt door Caroline Bonhomme. De overige cast deed het ook goed zoals Jean Bouise (hij won de Franse "César (filmprijs)" als "Beste mannelijke bijrol") als François en de Duitsers praten gelukkig ook gewoon Duits.

Hoewel "Le vieux fusil" inmiddels al 50 jaar oud is, maakt de film nog steeds indruk en is het ook geen film voor gevoelige filmkijkers. De film doet een beroep op de primaire wraakgevoelens van de kijker en de emoties lijken daarbij de overhand te hebben op de rationaliteit. Het geweld dat door de Duitsers wordt gebruikt is te gruwelijk voor woorden en de wraak die Julian drijft, is eigenlijk net zo gruwelijk. "Le vieux fusil" laar je herinneren aan de hartverscheurende zinloosheid van de oorlog (zoals nu het geval is in de Oekraïne) en laat zien wat de implicaties zijn van geweld tegen burgers, tegen vrouwen en kinderen. Ondanks de datering is de film daardoor van alle tijden en voor alle tijden, want dat geweld vindt vandaag de dag nog steeds plaats.

"What's finger-bang? Oh, sweetie, um... it's kind of like a high five."

Omdat ik niets meer op de plank had liggen, heb ik gisteravond na de UEFA Champions League mijn heil gezocht op "Amazon Prime" en toen kwam ik deze "Fargo" achtige (met zelfs een autoverkoper erin) Komedie / Misdaad film tegen welke me wel leuk leek.

Sukkels zijn er in alle soorten en maten, maar Ray (John Magaro), een onderbetaalde werknemer van een ijzerhandel waar hij mede-eigenaar van is, is een wel heel treurig exemplaar. Constant wordt hij vernederd door zijn oudere broer Junior (Matthew Del Negro) die de andere mede-eigenaar is, wordt hij bedrogen door zijn vrouw Stacy-Lynn (Megan Stevenson), en wordt hinderlijk gevolgd door de zelfverklaarde privédetective Skip (Steve Zahn). Ray is de wanhoop nabij en net wanneer Ray besluit een einde aan zijn leven te maken in zijn auto met een gekocht pistool, grijpt het noodlot in. Een man (Brannon Cross) stapt bij hem in de auto, in de veronderstelling dat Ray huurmoordenaar Harry (Dylan Baker) is, om hem de eerste betalingstermijn voor een klus (het plegen van een moord) te geven. Ray besluit om de klus uit te voeren en dan beginnen de problemen voor onze antiheld pas echt.

"LaRoy Texas" is een neo-noir thriller, en dat vol met krankzinnige wendingen en tegen de karikatuur aanleunende personages, waar de gebroeders Coen, van o.a. "Fargo (1996)", hun specialisme van hebben gemaakt. En debuterend regisseur Shane Atkinson steekt die invloed niet onder stoelen of banken. Sterker nog, zijn film is een vermakelijke hommage aan zijn grote voorgangers.

De opent met de leuke introductie van huurmoordenaar Harry (Dylan Baker) die een met autopech gestrande reiziger (A.J. Buckley) oppikt, waarna we kennis maken met Ray en Skip in een restaurant langs de weg in LaRoy in Texas (voilà! de filmtitel) en waarbij Skip Ray een envelop geeft vol met foto's van zijn vrouw Stacy-Lynn die vreemd lijkt te gaan in een motel, te weten "The Velvet Saddle", en waarna we de mooie Stacy-Lynn in beeld te zien krijgen die een schoonheidssalon wilt beginnen en daarvoor geld nodig heeft. Ze coacht ook jonge Miss-verkiezingskandidaten en heeft zelf ook ooit gewonnen en heeft daarvan nog de kroon.

Daarna krijgen we nog Junior in beeld te zien, die Ray vernedert met een waargebeurd verhaal over Ray in het verleden met een vrouw tijdens een onderonsje in de avond met andere mensen (waaronder Stacy-Lynn en Junior's vrouw Kayla en hun jonge dochtertje die de vraag van mijn openingszin stelt aan haar vader en die daarop antwoordt geeft) en daarna nog eens in de ijzerhandel. Vrij snel daarna gaat Ray een pistool kopen en rijdt hij met zijn auto in de avond naar het motel "The Velvet Saddle", waar hij zelfmoord wilt plegen en vanaf dan beginnen de vele krankzinnige wendingen in het verhaal, waarin het draait om moord, geld, verraad, bedrog en wraak.

Het verhaal brengt ons daarbij langs prachtige landschappen in New Mexico, waarbij de begeleidende weemoedige country-folk muziek helpt bij het creëren van een vreugdeloze sfeer die perfect past bij onze antiheld Ray en zijn ongelukkige wederwaardigheden. "LaRoy, Texas" is een zwarte komedie zoals een zwarte komedie zijn moet dus. Er valt dan ook veel te lachen, omdat bij elke nieuwe scène wel weer een plotwending op de loer ligt, een ontwikkeling die je als kijker meestal niet ziet aankomen en dat maakt deze film juist leuk om naar te kijken. Ook al is de film misschien hier en daar wat langdradig en duurt de film met circa 110 minuten misschien ook iets te lang.

Maar de film zit goed en leuk in elkaar, waarbij Ray's kern van zijn leven niet de jacht op het geld (men is opzoek naar 250.000 dollar verdwenen geld uit de kluis van Adam Ledoux) is, maar het overeind houden van de relatie met zijn vrouw die vreemd gaat met zijn broer Junior die ook geld van de ijzerhandel steelt en waarvan hij o.a. een boot koopt. Diezelfde moraal wordt ergens anders in de film mooi verwoord door de vriendelijke en behulpzame oudere vrouw Midge LeDoux (Darcy Shean), die de echtgenote is van autoverkoper Adam Ledoux (Brad Leland), die vreemd gaat met stripper Angie (Galadriel Stineman) en die Adam chanteert en wiens vriend Tiller (Brannon Cross) een huurmoordenaar inschakelt, waarvan hij denkt dat Ray de huurmoordenaar is.

Midge LeDoux accepteert namelijk dat haar man gokt en vreemdgaat en als Ray haar vraagt waarom ze bij haar man blijft is haar antwoord:

"‘I'm just trying to get whatever scrap of happiness I can in this life."

En dat is eigenlijk de bottom-line in deze film. Namelijk dat mensen om het geluk te vinden altijd bereid zijn om een stuk ongeluk te accepteren. Een mooie moraal in een vermakelijke film.

De cast maakt deze film het kijken ook waard en dan niet perse vanwege hoofdrolspeler John Magaro (als Ray) die ik een ietwat saaie piet vond, maar vooral vanwege Steve Zahn in de zeer leuke rol van de zogenaamde privédetective Skip, die een Bolo stropdas en een cowboyhoed draagt en die het woord "privédetective" verkeerd heeft gespeld op zijn visitekaartjes, de mooie rondborstige Megan Stevenson (als Stacy-Lynn) die volgens mij de hele film rondliep zonder BH en natuurlijk Dylan Baker als huurmoordenaar Harry wiens baan Ray per ongeluk heeft gestolen.

Hoewel Harry eruitziet als een zacht ei, is zijn uiterlijk slechts een list die de koelbloedige huurmoordenaar verbergt. Zo schiet hij op het einde de al neergeschoten Junior (door Ray als hij hem samen met Stacy-Lynn onder de douche vindt) dood en zelf wordt hij op het einde doodgeschoten door Ray tijdens een shoot-out, waarbij Ray zelf ook dodelijk gewond raakt en waarbij Skip er met het geld en Stacy-Lynn vandoor gaat.

Al met al is "LaRoy, Texas" best een leuke en vermakelijke Komedie / Misdaad film, waarin de ontwikkelingen razendsnel gaan.