Opinions

Vond de "Revenge of the Nerds" films vroeger als tiener nog best vermakelijk. Hoogstaand is het natuurlijk nergens en de humor is ook geregeld flauw net zoals het verhaal overigens. Maar al met al keken deze films zich nog best aardig weg en dat was vooral te danken aan de cast hoe slecht zo eigenlijk ook waren (m.u.v. Robert Carradine die het eigenlijk altijd wel leuk deed). De meeste hoofdpersonages uit het eerste deel deden ook in deze film weer mee waardoor veel bij hetzelfde bleef. Deze film is overigens wel minder dan het eerste deel omdat het leuke er wel een beetje vanaf was en het verhaal ook minder is.

Bij deze film haakten veel hoofdrolspelers van de eerste twee delen van de "Revenge of the Nerds" af. Eigenlijk bleven alleen nog Robert Carradine en Curtis Armstrong als de meest bekenden uit de vorige delen deze film nog trouw. Maar al met al was deze film wel een trieste bedoeling en grappig werd het eigenlijk ook nergens. Het leuke van deze film was nog het meespelen van Ted McGinley o.a. bekend van de serie "Married with Children". Hij redde deze film nog een heel klein beetje maar veel stelt het allemaal niet voor.

Inderdaad een matige thriller die nergens echt spannend of boeiend wordt. Ron Jeremy Irons vond ik overigens wel goed spelen als ijskonijn Claus von Bulow. Het meest interessante van de film was dat het nog echt gebeurt was. Ook leuk om hierboven te lezen dat de vrouw inmiddels is overleden. Dat geeft de film na het zien ervan nog wat extra's.

Niet meer dan een vermakelijke onbekende Sciencefiction / Actie film om eens gezien te hebben, die inderdaad bepaalde overeenkomsten heeft met de matige remake Sciencefiction / Thriller film "War of the Worlds (2005)".

In dit verhaal, welke zich vooral afspeelt op het platteland van Afrika, gaat het om de laatste opstand van de mensheid tegen een allesvernietigende invasie van buitenaardse wezens, waarbij een Amerikaanse soldaat met geheugenverlies en een Franse hulpverleenster moeten samenwerken om de invasie te overleven en waarbij de Amerikaanse soldaat ontdekt dat er iets met hem aan de hand is.

Het verhaal stelt eigenlijk niet zo veel voor en laat je ook met een aantal vragen achter (o.a. hoe zijn beiden in de gevangenis terecht gekomen en hoe is de invasie ontstaan ?), maar weet desondanks nog wel te vermaken en dat omdat de vreemd ogende buitenaardse robots er wel fraai uitzagen (goede speciale effecten) en ook voor de nodige actie zorgen. Schieten ze op een mens en wordt deze geraakt, dan verdampt deze gelijk. Naarmate het verhaal vordert wordt het ook steeds spannender en het einde (door een elektromagnetische puls wordt de buitenaardse invasie uitgeschakeld) was best aardig. Ondanks dat het verhaal draait om een Amerikaanse soldaat en Franse hulpverleenster, speelt het verhaal zich af in Afrika en dan in het land Kenia (omgeving Nairobi). Opzicht was dat wel een verrassende keuze van de Amerikaanse regisseur Joe Miale, dan dat het verhaal zich clichématig afspeelt in Amerika.

De filmposter is best goedkoop en lelijk, maar visueel (inclusief de speciale effecten) gezien mocht deze film er best wezen en de Afrikaanse landschappen werden daarbij fraai in beeld gebracht. De cast speelt zeker niet hoogstaand, maar ze deden het wel verdienstelijk en vooral beide hoofdrolspelers in het verhaal te weten Lee Pace (in de rol van de Amerikaanse soldaat Bo met geheugenverlies en waarmee ook iets gebeurt is) en de mooie Bérénice Marlohe (in de rol van Franse hulpverleenster Nadia, die na circa 50 minuten letterlijk en figuurlijk uit het verhaal gezogen wordt) en de laatste is vooral bekend van haar rol in de James Bond film "Skyfall (2012)". De zeker niet onbekende Jason Flemyng (in de rol van zwaar gewonde fotograaf) speelt ook eventjes (circa 7 minuten) mee in deze film (terwijl het niet vermeld staat op "IMDb") en hij wordt daarbij op een aparte manier gedood, beter gezegd gewurgd en niet door de buitenaardse robots.

Al met al een vermakelijke Sciencefiction / Actie film om eens gezien te hebben en met circa 85 minuten kijkt deze film zich ook wel lekker weg en zeker vanwege de buitenaardse robots. Leuk debuut van regisseur Joe Miale.

Beetje rare en complexe film met wel een prima rol van Ray Liotta.

Opzicht ben ik wel een liefhebber van Zombie films, maar de laatste jaren wordt de markt er eigenlijk wel mee overspoelt, waardoor er nog maar weinig goede films uitspringen (zoals recent "Busanhaeng (2016)" en "The Girl with All the Gifts (2016)") en het eigenlijk ook allemaal wat standaard wordt (vooral gericht op de actie i.p.v. de horror). Deze Horror film springt er zeker ook niet uit, maar is wel nog vermakelijk en dat omdat het min of meer een combinatie is van de films "Westworld (1973)" en "Jurassic Park (1993)" en dan overgoten met een zombie sausje.

Dit verhaal speelt zich af na een rampzalige uitbraak van een zombievirus, waarbij de mensheid weer de controle terug heeft over de aarde. Sterker nog: de laatste hype is een Zombie safari op een afgelegen eiland, waar je ongestraft Zombies kunt afknallen. Voor sommige vakantiegangers is dit bizarre tijdverdrijf een manier om het verlies van dierbaren aan het zombievirus te verwerken. Deze vakantiegangers zijn echter opeens compleet op zichzelf aangewezen, wanneer alle veiligheidsmaatregelen in het park er plotseling mee ophouden en ze moeten zien te overleven en te ontsnappen van het eiland, welke over een aantal uren wordt plat gebombardeerd uit veiligheid.

Hoewel het zeker allemaal niet hoogstaand is (neigt een beetje naar een B-film), wist deze film me eigenlijk wel nog te boeien (is op het einde zelfs spannend) en te vermaken en ook met de uitvoering (inclusief de sfeer) van het verhaal zit het eigenlijk wel goed. Het verhaal begint wat flauw en het duurt ook eventjes voordat het lekker opgang komt, maar nadat alle veiligheidsmaatregelen in het park uitvallen (door een computervirus aangebracht in het computersysteem), wordt het best vermakelijk om naar te kijken en komt er ook veel actie in voor (als de zombies massaal beginnen aan te vallen), die vooral bestaat uit het neerschieten van zombies (die snel zijn en eigenlijk ook een beetje intelligent zijn).

Dat het groepje van zes vakantiegangers en hun begeleider daarbij steeds verder wordt uitgedund is natuurlijk wel clichématig en voorspelbaar en ook min of meer de volgorde daarvan. Uiteindelijk zal het er ook maar eentje overleven (naderhand blijkt dat ook nog een tweede het heeft overleefd) en dat in een spannende finale, waarbij het er zeer fraai uitzag dat deze rennende persoon, te weten Melanie Gibbs (gespeeld door Jessica De Gouw, die overigens geen Nederlandse is) achtervolgt wordt door een enorme hoeveelheid zombies. Na de spannende finale op het einde, gaat het verhaal nog eventjes door, waarna het afsluit met min of meer een open einde (geweldig was daarbij om te zien hoe de zombies massaal aan land kwamen vanuit de zee). Het ontstaan van de zombies voor de safari, was overigens wel leuk (tevens ook crue) en origineel gevonden en is nu ook best actueel (namelijk via vluchtelingen die zogenaamd geholpen worden).

Van de cast had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar ze deden het eerlijk gezegd nog best verdienstelijk en met name Jessica De Gouw (in de rol van Melanie Gibbs die samen met haar vriend Lewis Evans, die vroeger in het leger zat, op vakantie is) en Dougray Scott (in de rol van de mysterieuze vakantieganger Archer, die zeer goed overweg kan met een geweer. Hij is tevens de tweede persoon die het verrassenderwijs overleeft). Het jonge tiener computer duo (die op vakantie zijn vanwege het winnen van een prijs) Jack en Alfie, gespeeld door Jassa Ahluwalia en Lawrence Walker, was opzicht best flauw, maar ze zorgden wel voor een heel klein beetje (glimlach)humor in het verhaal.

Al met al geen geweldige Zombie Horror film, maar wel eentje die nog best vermakelijk is en ook wel lekker wegkijkt (duurt ook maar iets van 90 minuten). Deze film heb ik overigens gezien via "Film1 On demand".

De zoveelste nietszeggende Nederlandse film. Het verhaal bevat eigenlijk alle typische kenmerken van een Nederlandse films. Seks (dit keer wel pas na ongeveer 20 minuten), gevloek, drukke stad (Rotterdam dit keer) hoofdrolspelers op fietsen en een zogenaamd dramatisch verhaal (goh wat had de hoofdrolspeelster het toch zwaar in deze film). Ondanks dat Susan Visser best aardig speelde deed het hele verhaal me niets en was het ook niet boeiend. Het verhaal was eigenlijk erg saai want er gebeurt vrijwel niets. Ik val overigens niet in de doelgroep voor deze film want deze film is vooral geschikt voor vrouwen op middelbare leeftijd en ook het liefst nog alleenstaand met een kind.

Wel de scene met de politiecontrole was goed, originele en leuke manier om van een boete af te komen.

Wel een redelijk drama/fantasy die ik toevallig vandaag op FIlm 1 heb gezien. Aangezien ik niet wist waar deze film overging dacht ik in eerste instantie te maken hebben met een drama (kind wat mishandeld wordt) maar al redelijk snel wordt toch duidelijk dat het niet echt een drama is maar ook fantasy want Ricky is een baby met een bijzondere gave. Ik moet zeggen dat makers bijzonder hun best hadden gedaan met de vleugels want die zagen er vrijwel echt uit en ook het vliegen van Baby Ricky zag er niet super nep uit.

Verhaal is ook best aangrijpend want op het einde denkt de moeder haar baby te hebben verloren en wilt ze zelfmoord plegen in het meer waar Ricky overheen vloog toen hij ervandoor ging.Maar uiteindelijk is het einde best wel mooi.

Er wordt best redelijk in gespeeld door de hoofdrolspelers vooral de moeder Alexandra Lamy (zag er bloot ook best fraai uit) en in iets mindere mate Mélusine Mayance (vond haar in het begin best irritant) deden het best goed. De vader vond ik persoonlijk wat stijfjes overkomen maar ging nog net door de beugel.

Al met al best een redelijke drama/fantasy die goed te bekijken valt.

Prima actie/thriller met goede rollen van Denzel Washington en John Lithgow. Verhaal zit best goed in elkaar en is ook boeiend.

Deze film kan helaas niet tippen aan de ijzersterke vorige delen maar was wel nog vermakelijk. Het begin van de film was best goed want daarin (middels een voiceover van Riddick) wordt alles uitgelegd (beknopt) hoe Riddick op deze planeet is gekomen en wat er gebeurt is na het einde van "The Chronicles of Riddick (2004)". Na deze eerste 30 minuten gaat het verhaal van de premiejagers (leuke rol overigens van Katee Sackhoff als "Dahl") spelen en dat vond ik best wel wat saai en vooral langdradig. Gelukkig herpakt de film zich 30 minuten voor het einde zich en dan begint ook feitelijk de actie en het spektakel wat wel veel overeenkomsten heeft met "Pitch Black (2000)". Het einde is op een gegeven moment best spannend maar dan wordt de spanning opeens heel heel flauw teniet gedaan.

Het visuele gedeelte (inclusief de fraaie blote dames op het bed) zag er best aardig uit maar hier en daar zagen de special effecten (o.a. de vliegende motoren) wel zeer beroerd en nep uit (soms was het best wel lachwekkend). Deze film heeft men ook moeten maken met een beduidend minder budget dan de vorige film. Buiten Vin Diesel en Katee Sackhoff kon de overige cast me niet echt bekoren en vond ik het eigenlijk ook allemaal saaie pieten.

Al met al is dit best wel een vermakelijke film (mocht wel iets korter zijn) om eens gezien te hebben maar meer ook niet. De film kan dan ook zoals eerder aangegeven gewoon niet tippen aan de vorige films die gewoon de volle tijdsduur boeiend en spannend waren (en ook veel interessante figuren).

Het eerste deel van "Ride Along (2014)" heb ik nooit gezien en na het zien van dit tweede deel, zal ik daar waarschijnlijk ook nooit aan beginnen, want deze flauwe dertien in een dozijn cliché Actie / Komedie film is gewoon tenenkromend slecht en niet grappig.

Het achterlijke verhaal over detective James Payton (gespeeld door Ice Cube) en politieagent Ben Barber (gespeeld door Kevin Hart) die vanuit de stad Atalanta vertrekken naar de stad Miami om een voortvluchtige crimineel op te sporen, terwijl Ben op het punt staat om te trouwen, stelt weinig voor en hetzelfde geldt voor de uitvoering van het verhaal met allemaal flauwe, domme, onnozele en kinderachtige niet grappige (vaak zelfs beschamend) humor erin. Ik kan me eigenlijk geen enkele scene herinneren waar ik om heb moeten lachen, laat staan glimlachen. Dat ik niet heb moeten lachen, komt mede door Kevin Hart die vreselijk slecht en overdreven acteert, waardoor hij gewoon nergens grappig is. Datzelfde geldt eigenlijk ook voor de vreselijke Aziatische Ken Jeong (in de rol van hacker A.J.), maar zijn rol blijft gelukkig beperkt.

Omdat alles in dit verhaal behoorlijk flauw is (eigenlijk al gelijk met de opening van het verhaal op de boot), vond ik het verhaal tevens al snel langdradig (al duurt de film maar bijna 100 minuten) worden en hoe het verhaal zal eindigen (ook flauw) interesseerde me dan eigenlijk ook niet. Visueel gezien was deze film behoorlijk kleurrijk (en dan doel ik niet op de donkere acteurs en actrices) en vooral dan de beelden, locaties en de schaars geklede vrouwen van de zonnige stad Miami. De film bevat ook redelijk wat actie, maar bijzonder is die nergens en bestaat vooral uit pief paf poef actie. De toegepaste muziek in de film was wel leuk en ik vond het grappig dat het nummer "P.I.M.P." van rapper 50 Cent steeds werd gecensureerd als hij "Motherfucker" wilde zeggen.

Van de cast deed eigenlijk alleen Ice Cube (in de rol van rechercheur James Payton) het nog wel verdienstelijk en spelen er ook aantal mooie vrouwen in mee (wel allemaal in een behoorlijk cliché rol) zoals Olivia Munn (in de rol van rechercheur Maya, die James en Ben helpt), Tika Sumpter (in de rol van Angela Payton, waarmee Ben op het punt staat om te trouwen en ze is tevens de zus van James. Met name in de scene waarbij ze sexy gekleed is als een politieagente, mocht ze er wel wezen) en Nadine Velazquez (in de rol van Tasha, die wel maar een piepkleine rol heeft). Benjamin Bratt in de rol van stereotype slechterik Antonio Pope deed het overigens ook nog enigszins verdienstelijk.

Nee, met deze flauwe en tenenkrommende slechte Actie / Komedie heb ik me niet vermaakt, maar eerder juist geschaamd en dan vooral vanwege de vreselijk Kevin Hart. Toch krijgt deze film nog één puntje van mij en dat komt vanwege de mooie beelden van de zonnige stad Miami en de vrouwen.

Het eerste uur van de film was best leuk en had het veel weg van een ouderwetse Louis de Funes klucht. Daarna wordt de film helaas minder en soms ook wel flauw. Het verhaal was best leuk gevonden en met de uitvoering was eigenlijk ook niet zoveel mis. Er valt best veel te (glim)lachen en visueel mocht de film er ook best wezen. De cast deed het best leuk en dan vooral Benoît Poelvoorde die speelde zeer goed en was ook het meest grappige.

Deze onbekende maar aardige Drama / Thriller film, waar ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord had, heeft Kondoro0614 mij afgelopen week getipt en gisteravond heb ik hem dan bekeken. Het verhaal omtrent de chemische aanval (middels een aantal bomen die men laat exploreren via voertuigen) in het centrum van Los Angeles sprak me wel aan en weet zeker ook te boeien (is ook best sfeervol) en te vermaken en dat ondanks dat deze film waarschijnlijk gemaakt is met een bescheiden budget. En dat laatste omdat het eigenlijk maar draait om een drietal personen en bovendien speelt het verhaal zich ook grotendeels af in een huis (in een buitenwijk van Los Angeles), welke door twee van de drie personen met plastic en tape wordt afgesloten, voor het naderende gevaar van de giftige stoffen (die zich via de lucht verspreiden) afkomstig van de chemische aanval.

Het best realistisch verhaal (gezien de gebeurtenissen in de wereld, zal het me niet verbazen als het ooit zal gebeuren en misschien zelfs binnenkort, daarop ben ik wel niet voorbereidt ) begint met een korte introductie van de twee hoofdrolspelers in het verhaal, te weten het koppel Brad (gespeeld door Rory Cochrane) en Lexi (gespeeld door Mary McCormack). Deze zijn pas verhuisd en Brad is een muzikant die vanuit thuis werkt en Lexi is een zakenvrouw die in het centrum van Los Angeles werkt. Nadat Lexi in de vroege ochtend vertrekt naar haar werk met de auto, begint de chemische aanval in Los Angeles en probeert Brad zijn vrouw Lexi telefonisch te bereiken wat niet lukt en hetzelfde geldt voor een zoektocht met de auto, waar hij al snel stuit op de politie (met gasmaskers), die de straten naar het centrum van Los Angeles afsluiten.

Hierdoor moet Brad naar huis keren en in zijn huis afwachten (waarbij de berichtgevingen via de radio steeds deprimerender worden) en besluit hij om samen met de inmiddels in zijn huis gekomen Mexicaanse klusjesman Alvaro (gespeeld door Tony Perez) van de buren zijn huis af te sluiten voor de giftige stoffen, die zijn vrijgekomen bij de explosies en die via de lucht o.a. neerkomen in de buitenwijken van Los Angeles. Net als ze samen het huis hebben afgesloten, komt Lexi weer terug, maar wordt ze niet in het huis gelaten, omdat ze besmet is en bovendien vrezen Brad en Alvaro de besmette lucht. Met zijn drieën moeten ze nu de situatie uitzitten in en buiten het huis, waarbij Brad en Alvaro veilig (althans dat denken ze) zitten in het afgesloten gedeelte van het huis en Lexi buiten het afgesloten gedeelte van het huis.

Het verhaal zit best aardig in elkaar en zeker de opening (zodra de chemische aanval begint, waar fraai via de radio verslag over werd gedaan door de verslaggevers Neil en Kathy en die soms vanaf afstand ook in beeld werd gebracht) en het einde van het verhaal mochten er zijn en zeker wat betreft het verrassende einde. Ondanks dat het verhaal zich grotendeels afspeelt in en rond het huis van Brad en Lexi en het daarbij ook vooral om hun tweeën draait, wordt het eigenlijk nergens echt saai en gebeurt er buiten veel gepraat ook wat. Verwacht van dat "wat" wel geen spectaculaire dingen of actie, want het enige wat gebeurt is dat Lexi samen met twee andere personen (iemand die Lexi kan van het werk en en een kind waarvan de ouders werken in het centrum van Los Angeles) naar een ziekenhuis gaan voor hulp, terwijl dat werd afgeraden en terwijl Lexi weg is, komt het leger bij Brad langs (Alvaro is dan inmiddels al vertrokken) om te informeren over zijn situatie en komen ze samples nemen, waarna zijn huis een rood label krijgt.

Als Lexi weer terugkomt volgt de ontknoping van het verhaal, welke best verrassend was, want omdat Brad zijn huis luchtdicht huis heeft afgesloten, is het een broeikas geworden voor het gif van de chemische aanval en is de lucht in het huis dodelijk en valt Brad niet meer te redden. Hierdoor sluit het leger zijn huis helemaal af (wordt dichtgetimmerd met houten schotten en ook wordt er een zeil over zijn huis gespannen) en en wordt er een opening gemaakt in het huis, waarna er gas in het huis wordt gepompt (deed me een beetje denken aan de Holocaust), waardoor het huis ontgift wordt en Brad doodgaat. Dus gedurende het hele verhaal denk je dat Brad veilig in zijn huis zit en Lexi niet en dat is dus niet het geval, want Brad gaat uiteindelijk dood en Lexi overleeft het.

Van de onbekende en beperkte cast in deze film had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar ze deden het wel verdienstelijk en zeker de twee hoofdrolspelers Rory Cochrane (in de rol van Brad) en Mary McCormack (in de rol van Lexi). Al met al best een aardige Drama / Thriller film, die misschien niet hoogstaand is, maar die zich wel lekker wegkijkt (duurt met circa 90 minuten ook niet lang) en zeker een verrassend einde heeft. In eerste instantie wilde ik deze film 3,0* gaan geven, maar vanwege het einde krijgt hij er nog een 0,5* bij, waardoor ik dus uitkom op 3,5*.

Deze Avontuur / Biografie film heb ik vroeger in de jaren 80 al eens gezien, maar is me helaas totaal ontgaan en daarom heb ik hem gisteravond eens herbekeken en mede omdat het dit jaar 50 jaar geleden (om precies te zijn vandaag, oftewel 21 juli 1969) is dat de mens (in dit geval een man, oftewel Neil Armstrong) voor het eerst een voet op de maan zette.

Ondanks dat deze film een lange zit is en hier en daar misschien ook wat langdradig is, is het wel een mooi portret van de eerste generatie Amerikaanse astronauten en het verhaal begint met testpiloot Chuck Yeager (Sam Shepard), die als eerste op 14 oktober 1947 in een vliegtuig (de "Bell X-1") de geluidsbarrière doorbreekt en eindigt op 15 mei 1963 met Gordon Cooper (Dennis Quaid) met zijn eerste ruimtevlucht (gelanceerd aan boord van de Mercury MA-9), wanneer het Mercuryprogramma van NASA met zeven astronauten een aantal succesvolle (ook een paar minder succesvolle) ruimtevluchten heeft gemaakt.

De film die gebaseerd is op een journalistieke reconstructie in romanvorm van Tom Wolfe, zet de astronauten neer als mannetjesputters, maar niet als superhelden. Zoals al eerder gezegd, is het best een lange zit met circa 190 minuten, maar het is wel vermakelijk (inclusief een heel klein beetje bloot in de vorm van danseres Peggy Davis), meeslepend en soms zelfs wat spannend en dat omdat in de beginjaren van de ruimtevaart er nog wel eens wat fout ging en welke o.a. te zien (met een dodelijk slachtoffer die bijna de geluidsbarrière doorbreekt) is tijdens de zwart/wit opening van het verhaal.

De gehele sterrencast, met o.a. Sam Shepard, Ed Harris (John Glenn), Dennis Quaid, Fred Ward (Gus Grissom) en Scott Glenn (Alan Shepard) in hoofdrollen en Barbara Hershey, Veronica Cartwright, Pamela Reed en Jeff Goldblum in bijrollen, levert prima spel (en de echte Chuck Yeager (die nu zelfs nog leeft) heeft een gastrolletje als barman in stamkroeg "Pancho's Mooie Meiden Manege" van de testpiloten in de Californische woestijn.

Ik heb het toch niet kunnen laten (mede als horrorliefhebber) en heb me wederom laten verleiden om een korte Horror film uit de "Masters of Horror" TV-serie te herzien. Gelukkig dat ik het ook gedaan heb, want dit verhaal was best leuk en vermakelijk en er spelen ook een tweetal fraaie vrouwen in mee die ook nog eens topless te bewonderen zijn, met als hoogtepunt de behoorlijk rondborstige Julia Benson (in de rol van Abby die gruwelijk is verbrand en in coma ligt en zint op wraak, daar draait het verhaal ook om) in de bad scene na circa 15 minuten.

Het verhaal (draait dus om wraak) zit leuk in elkaar en weet tevens te boeien en is zelfs op bepaalde momenten spannend. Ook bevat de film de nodige horror momenten die fraai in beeld werden gebracht (o.a. met de nodig goor en geweldige make-up toegepast op de verbrande Abby) en ook een aantal fraaie liefdes/overspel scenes, waarbij het genieten is van het bloot wat dan te zien is (afkomstig van de fraaie vrouwen Julia Benson en Robin Sydney). Hier en daar is het verhaal ook best luchtig en bevat het ook leuke droge en zwarte humor en vooral de scene waarbij Cliff de huid van de verdoofde (maar wel nog bij bewustzijn) Trish eraf snijdt/trekt (fraai in beeld gebracht met zowel bloot als goor) om zodoende Abby in leven te kunnen houden. Ook de manier waarop hij het dan per auto vervoerd naar het ziekenhuis, was wel geinig. Hoewel het einde van de film te raden was, vond ik het toch nog sterk en vooral leuk/grappig.

Dat deze film weet te vermaken en zich lekker wegkijkt is vooral te danken aan de cast die leuk en verdienstelijk speelt en met name hoofdrolspeler Martin Donovan (in de rol van tandarts
Cliff, die getrouwd is met Abby en die overspel heeft gepleegd met zijn tandartsassistente Trish. Ik was gisteren overigens ook bij de tandarts voor de halfjaarlijkse controle, maar die tandartsassistente kon in de verste verte niet tippen aan deze fraaie tandartsassistente ), maar natuurlijk ook de fraaie vrouwen Julia Benson (in de rol van Abbey die getrouwd is met Cliff en die ontdekt dat Cliff vreemd is gegaan en tijdens een autorit met Cliff verongelukt en daarbij gruwelijk, van top tot teen, verbrandt en in coma belandt) en de roodharige Robin Sydney (in de rol van tandartsassistentie waarmee Cliff vreemd gaat). Beiden vrouwen dragen ook bij aan het visuele aspect, waarbij het vooral genieten is van de flinke en mooie DDD borsten van Julia Benson, helaas wel maar te zien in één scene terwijl Robin Sydney meerdere keren topless is te bewonderen.

Het was verder leuk om Corbin Bernsen (vooral bekend van de jaren 80-90 TV serie "L.A. Law" en ook van de vermakelijke en best grove horrorfilm "The Dentist (1996)") weer eens terug te zien in de rol van louche advocaat Ira, die alleen denkt aan geld. Hij werd dan ook op een geweldige en magnetische manier te grazen genomen door Abby, die hij graag dood wilde hebben vanwege haar rijkdom en waarmee hij ook veel geld kon verdienen. Hij zegt dan ook op gegeven moment op een geweldige manier tegen de in coma liggende Abbey:

"Toen ik hoorde dat dit afschuwelijke ongeluk je was overkomen... was het eerste waar ik aan dacht... Nu kan ik eindelijk een boot kopen"

Al met al gewoon een leuke en vermakelijke korte Horror film, die zich lekker wegkijkt (mede door het bloot) en waarvan het verhaal ook nog eens leuk in elkaar zit en dat eigenlijk al vanaf de eerste tot de laatste minuut (de film duurt bijna 55 minuten).

Normaal gesproken vind ik films van de Oostenrijkse regisseur Ulrich Seidl wel leuk om te zien, omdat ze vaak apart, humoristisch, seksistisch en choquerend zijn. Maar deze film over de blijmoedige Richie Bravo, een Oostenrijkse schlagerzanger op z’n retour, die leeft van sneue gigs in de Italiaanse badplaats Rimini (in de winter!) en wat extra gigolowerk voor zijn allergrootste fans, kon me niet echt bekoren en is ook een lange zit.

Ik vond het maar een treurige, saaie en langdradige bedoeling, waar eigenlijk ook weinig in gebeurt. Hoofdrolspeler Michael Thomas (als Richie Bravo) doet het wel geweldig en hij zingt zijn liedjes (zoals o.a. "Amore Mio", "Emilia" en "Ende Der Nacht") tijdens optredens ook met volle overtuiging (zijn zangstem galmt dan ook neerslachtig door de betonnen setting) en dat is eigenlijk ook het enige leuke in deze film. Omdat zijn optredens niet volstaan om zijn talrijke verslavingen (zoals zuipen, roken en gokken) te bekostigen, houdt hij er bovendien een aantal zeer bijzonder aparte bijbaantjes op na. Zo laat hij zich door zijn stevig op leeftijd zijnde vrouwelijke fans betalen om met hem naar bed te gaan.

De film staat betiteld als een Drama / Komedie film, maar dat laatste (Komedie) heb ik eigenlijk niet ervaren omdat ik nergens om heb moeten lachen, zelfs niet om zijn demente vader Ekkehart (Hans-Michael Rehberg) in het bejaardentehuis, die vroeger schijnbaar een nazi was. Als hij een nationalistisch lied begin te zingen in zijn rolstoel op de gang van het bejaardentehuis, overstemt Richie hem met één van zijn eigen composities. Op het einde was hij ook maar een treurig geval die naar zijn moeder riep. Het meest grappige moment in deze film is dat een dronken Richie Bravo op een gegeven moment "Rutschi Bravo" wordt genoemd door een vrouw (een fan van hem).

Ook het plotseling verschijnen van zijn dochter Tessa (Tessa Göttlicher) zorgt niet echt voor een leuke wending. Zijn dochter zeurt ook alleen bij hem om geld wat Richie Bravo niet heeft. Hoe hij uiteindelijk toch aan geld komt (door een man van een vrouw te chanteren waarmee hij het gedaan heeft en waarvan hij opnames gemaakt heeft), was overigens ook nog leuk. Tessa Göttlicher is wel de mooiste vrouw in deze film, want voor de rest zie je alleen maar oude vrouwen (vanaf 60 jaar) waarmee Richie het doet en van sommigen zie je ook wat naaktheid (zoals van de bijna 80 jarige Inge Maux) waar je niet echt op zit te wachten (zelfs ik niet ).

De film is overigens het eerste deel van een trilogie waarin ook broer Ewald (Georg Friedrich), die we ook in deze film zien, en daarna de demente vader Ekkehart mogen aantreden. Ulrich Seidl is daarom nog niet klaar met het vizier te richten op het verval van deze Europese familiestamboom. Hopelijk zijn die films wel leuker.

Helaas valt deze film in het niet met betrekking tot het 1e deel.

Bij dit deel is de chemie weg welke wel nog in het 1e deel zat. Het verhaal is best redelijk maar het wordt eigenlijk nooit echt spannend en het einde vond ik ook wat tegenvallen. In deze film zitten wel meer special effects en ook wat meer actie t.o.v. het eerste deel.

Al met al vond ik deze film ook wat te lang duren en hunkerde je op een gegeven moment naar het einde toe.

Echt modern was deze film eigenlijk ook niet want men werkte nog steeds in de film met videobanden i.p.v. met DVD's.

Ik vond dat destijds een heel goede Horror / Mystery film.

De film is niet bloederig maar wel heel spannend en er zitten ook best wel veel schrik momenten in.

Het verhaal is heel goed en prima opgebouwd en de acteurs presteren goed (ik vond vooral Naomi Watts prima acteren).

Er zitten niet veel special effects in deze film maar de TV scenes waren geweldig en eng.

Het origineel van deze film was een Japanse versie. Ik heb die ook proberen te kijken maar die film is niet om aan te zien. Deze Amerikaanse verfilming is 100% beter.

Ik moet zeggen dat ik er regelmatig om heb moeten lachen. Het verhaal was best leuk en er wordt best leuk in gespeeld, m.u.v. Jerry Springer die ook niet eens grappig was. Vooral Molly Hagan, Jaime Pressly (die er ook nog eens heerlijk uitzag) en William McNamara waren best leuk. Om de laatste 3 draaide ook hoofdzakelijk deze film.

"The Ring (2002)" heb ik destijds in de bioscoop gezien en vond ik toen een ijzersterke en spannende originele Horror / Mystery film en het vervolg erop, te weten "The Ring Two (2005)", heb ik destijds ook in de bioscoop gezien, maar vond ik maar een flauwe bedoeling. Op dit vervolg zat ik dan eigenlijk ook niet te wachten (zeker ook omdat Naomi Watts er niet meer in meespeelt) en ik had er ook geen hoge verwachtingen van. Daarom heb ik dit vervolg ook niet in de bioscoop gezien, maar gewoon gisternacht lekker thuis op de bank met een weizenbier erbij. Ik was eigenlijk wel benieuwd of men verder ging op de videoband tour (die hedendaags ook antiek is), maar deze wordt in dit verhaal gedigitaliseerd tot een *.mov bestand (oftewel reclame voor Apple) en zodoende verspreidt.

Het verhaal is weinig vernieuwend (draait wederom om Samara, oftewel het kind wat na het zien van het filmpje na zeven dagen uit de put klimt en daarna uit de televisie komt en je daarna dodelijk aankijkt, en dit keer m.b.t. haar ouders) en is ook best flauw en weet daarbij nauwelijks te boeien of te vermaken, laat staan dat het ergens spannend werd. Ik ben in ieder geval nergens voor geschrokken en als je net zoals ik de vorige twee delen (of in ieder geval het eerste deel) al hebt gezien, dan is dat ook best logisch, omdat dit vervolg nauwelijks vernieuwend is, buiten dat de videoband vervangen is door een digitaal bestand en dat men nu erachter is gekomen dat als je de film hebt gezien en er daarna een kopie van maakt en je deze aan iemand anders laat zien, je er dan vanaf bent. Dus dan komt Samara niet meer achter je aan, maar heeft ze het voorzien op de persoon die de kopie heeft bekeken.

Ook qua horror stelt het weinig voor, want Samara (gespeeld door Bonnie Morgan) klimt maar twee keren (dan tel ik de opening in het vliegtuig, welke verongelukt doordat een passagier zeven dagen geleden de mysterieuze video heeft bekeken, niet mee) uit de put en televisie (beter gezegd televisie en mobiele telefoon), waarbij het één keer wel nog fraai in beeld werd gebracht. Het einde is best flauw en zeker omdat het weer een mogelijkheid biedt voor een vervolg, die hopelijk niet zal komen.

De cast kon me ook nergens overtuigen en bestaat buiten Vincent D'Onofrio (in de rol van de blinde Burke, die naderhand een priester blijkt te zijn geweest, die vroeger de moeder van Samara, te weten Evelyn, ontvoerde en deze dan ondergronds in de kerk opsloot en vastbond, waarna hij haar misbruikte en waardoor ze zwanger raakte. Dus zodoende werd Samara geboren en is Burke de vader) en Johnny Galecki (in de rol van leraar/professor Gabriel, die de videorecorder koopt van een gezin wiens zoon stierf bij een vliegtuigongeluk en waarin nog de mysterieuze videoband zit, die hij bekijkt) vooral uit dertien in een dozijn acteurs en actrices en zeker de twee hoofdrolspelers in het verhaal, te weten Matilda Anna Ingrid Lutz (in de rol van Julia die de vriendin is van haar vriend Holt en waar ze zich zorgen overmaakt, als deze gaat studeren en daarbij opeens vermist raakt, waarna ze op zoek naar hem gaat) en Alex Roe (in de rol van Holt, die gaat studeren en daarbij in contact komt met leraar/professor Gabriel, die hem de film laat zien en waardoor hij dus zijn "volger" is geworden).

De film duurt met circa 90 minuten gelukkig wel niet lang, waardoor hij wel nog enigszins lekker wegkijkt. Maar al met al is dit niet meer dan een overbodig vervolg, die men eigenlijk niet had hoeven te maken en die ook niet veel toevoegt. Ik ben in ieder geval blij dat ik hem niet in de bioscoop heb gezien.

Hoewel dit natuurlijk de originele versie is van "The Ring" vond ik de Amerikaanse versie 10x beter. Deze film was niet boeiend en zeker niet spannend. De special effects waren in deze film overigens zeer matig. Heb deze film alleen weten uit te kijken door hem steeds vrijwel met 2 speed vooruit te spoelen. Hierdoor duurde de film voor mij gelukkig maar 50 minuten.

Net zo goed, of beter gezegd net zo slecht, als het eerste deel. Alleen de put scene op het einde was nog een beetje boeiend. Japanse Horror is niet echt aan mij besteedt want het eerste deel vond ik ook al vreselijk slecht. Omdat deze film nipt iets beter was dan het eerste deel geef ik hem een half puntje meer.

Van de Nederlandse film zal ik waarschijnlijk nooit een groot liefhebber worden, maar deze op waarheid gebaseerde Oorlog / Drama film over crimineel Dries Riphagen, mocht er best wezen en het verhaal zit ook wel aardig in elkaar (hier en daar moest ik soms denken aan de 10 jaren eerder uitgekomen Nederlandse film "Zwartboek (2006)", die ook nog eens beter is). Sowieso boeien me altijd films die zich afspelen gedurende de Tweede Wereldoorlog.

In dit verhaal draait het dus om crimineel Dries Riphagen (gespeeld door Jeroen van Koningsbrugge), die tijdens de Tweede Wereldoorlog fanatiek samenwerkt met de nazi's om ondergedoken Joden in Amsterdam op te pakken. Daarbij verheerlijkt hij zich aan de rijkdommen van de Joden, door hun af te persen en te verraden aan de nazi's, waarbij hij hun vertrouwen wint. Dries Riphagen waant zich daarbij onaantastbaar, totdat de jonge politieagent Jan van Liempd (gespeeld door Kay Greidanus) de jacht op hem opent en daar draait het om in dit verhaal.

Het verhaal zit opzicht best goed in elkaar en weet zowel te vermaken en te boeien en naarmate het einde van het verhaal nadert, wordt het zelfs wat spannend. Het laatste gedeelte (soort van kat en muisspel) van het verhaal vond ik sowieso goed, met ook nog eens een anticlimax op het einde en na het einde kom je ook nog te weten wat er met de belangrijkste personen in het verhaal is gebeurd. De film kijkt zich ook best lekker weg (het eerste uur is misschien wat langdradig en saai) en dat is mede te danken aan de cast die opzicht wel verdienstelijk speelt en vooral natuurlijk Jeroen van Koningsbrugge, die de rol van de nare en harde (wel met de nodige charisma) Dries Riphagen best overtuigend speelt en waarbij hij ook regelmatig zijn vuisten (die traint hij ook op een boksbal in zijn kantoor) gebruikt.

Ook Lisa Zweerman (in de rol van serveerster Greetje, waar Dries Riphagen op verliefd wordt en mee gaat trouwen en een kind van krijgt, die hij naderhand wel nooit meer terugziet als hij vlucht) speelde best verdienstelijk en wat haar betreft is het best jammer dat het Nederlandse kenmerk in films, namelijk bloot, niet van toepassing is (er zit sowieso geen bloot in deze film). Dat had ik eigenlijk ook wel willen zien van Sigrid ten Napel (in de rol van Lena, die de vrouw/vriendin is van Jan van Liempd). Deze film is waarschijnlijk niet met een al te hoog budget gemaakt (zag er soms wat goedkoop uit), maar visueel zag het er best allemaal tijdsgetrouw uit.

Gewoon weer eens een goede en interessante Nederlandse Oorlog / Drama film, die zich lekker wegkijkt (ondanks dat de film ruim twee uren duurt) en ook nog eens weet te vermaken en te boeien.

Prima film, vooral als Pat Tate (schitterend gespeeld door Craig Fairbrass) zijn intrede doet is het genieten, die gast is echt compleet gestoord. Schitterend als hij naar de Pizza tent gaat voor de 4 Topping's

Er komen overigens ook veel mooie en blote dames in voor. De rest van de hoofdrol spelers waren ook prima.

Het eerste deel van "Rise of the Footsoldier" uit 2007 was puur genieten voor mij en vooral natuurlijk vanwege de gestoorde en bikkelharde gangsters Tony Tucker (geweldig uiterlijk en vooral zijn kapsel) en natuurlijk mijn persoonlijk favoriet Pat Tate (het bestellen van een pizza met vier toppings is voor altijd op mijn netvlies gebrand), die wederom leuk gespeeld worden door de originele acteurs Terry Stone en Craig Fairbrass.

In dit derde deel van "Rise of the Footsoldier" draait het om Pat Tate, een genadeloze gangster uit Essex die voor niets of niemand terugdeinst, waarbij het verhaal zich afspeelt voor het eerste deel en dat in de periode van 1988 t/m 1995. In dit verhaal zien we de terugkeer van de favorieten van de fans, namelijk Craig Fairbrass, Terry Stone, Ian Virgo (als Jimmy Gerenuk) en Billy Murray (als Mickey Steele), die inmiddels 10 jaar ouder zijn dan dat ze waren in "Rise of the Footsoldier" uit 2007 en dat is eigenlijk best vreemd om te zien, waar wel leuk.

Hoewel dit derde deel qua verhaal wat minder is dan het eerste deel, heb ik me er wederom goed mee vermaakt en het was natuurlijk vooral weer genieten van Pat Tate. Pat Tate, wat een heerlijk fout figuur is me dat toch (een man naar mijn hart ). Zou je hem moeten beschrijven met drie kernwoorden, dan kom je al snel uit op "Drugs, Seks en Geweld" en dat is ook vooral alle drie te zien in deze harde Actie / Misdaad film.

Pat Tate handelt als broodwinning in drugs maar snuift zelf ook de nodige kilo's weg en ondanks dat hij een mooie vriendin heeft, te weten Kate Carter (Laura McMonagle), geniet hij ook van andere mooie vrouwen (met name prostituees, die vaak ook bloot te bewonderen zijn), met wie hij naar bed gaat. Hij ziet er imposant uit en heeft een kort loontje en een erg opvliegerig karakter, wat dan al snel resulteert in het nodige en onnodige geweld en dat o.a. met een groep zigeuners in een "club" en in de fitnessruimte van de gevangenis.

Het is vooral genieten Pat Tate als hij iemand met een brandblusser tot moes slaat en iemand met een TL-lamp vermoord (overigens op de muziek van Nena, namelijk haar grootste hit "99 Red Balloons", oftewel de Engelse versie van haar Duitse hit "99 Luftballons" uit 1983). In het laatste geval (nota bene in de gevangenis) gaat het om de zekere gangsterbaas "Mad Dog" (Shaun Ryder) en als hij op het punt staat om vermoord te worden, zegt Pat Tate tegen hem:

"Nu ben je Dead Dog"

De dialogen die Pat Tate uitkraamt waren sowieso vaak best leuk, zoals in de circa 10 minuten durende openingsscène in 1988 in Marbella, waarbij hij samen met zijn partner Ken (Josh Myers) naar een bar/discotheek wilt gaan om vrouwen te scoren en waarbij hij dan op een gegeven moment tegen Ken (voor wie het allemaal niet hoeft) zegt:

"Ik wil gewoon een stel dikke tieten in mijn gezicht en een string in mijn mond"

Hoewel Pat Tate er zelf niet bij betrokken was, mocht de afrekeningen van de bevriende gangsters Joss (Dan Fredenburgh) en Luke (Marcello Walton) er zeker ook wezen, want beiden werden namelijk net zoals Jezus (waar Joss zich soms mee vergeleek) gekruisigd aan een kruis en Luke zelfs volledig bloot. Daarbij zegt dan ook nog iemand leuk "Sprekend het schilderij van Caravaggio".

Op het einde van het verhaal krijg je nog onderstaande tekst te lezen, wat natuurlijk het einde was van het eerste deel van "Rise of the Footsoldier":

"Op zes december 1995 werden Patrick Tate, Anthony Tucker en Graig Rolfe vermoord in een Range Rover in Rettendon in Essex".

De bekende cast doet het overigens weer goed en leuk en het was vooral weer genieten van Craig Fairbrass en Terry Stone en vooral natuurlijk de eerst genoemde, waar het in dit verhaal ook om draait. Verder vond ik het Josh Myers (in de rol van Ken, die er vaak sportief bijloopt en waarop een gangsterbaas zegt "Gaat hij soms tennissen ?" ), Jamie Foreman (in de rol van Sam, die de eigenaar is van een club en waar Pat goed bevriend mee is) en Roland Manookian (in de rol van Craig Rolfe, een gozer die volgens Pat zijn bek steeds op het verkeerde moment opentrekt) ook best verdienstelijk doen.

Uiteraard spelen er ook wat vrouwen in mee, zoals Laura McMonagle (waarvan ook wat bloot te zien is) die de vriendin, te weten Kate Carter, speelt van Pate Tate en die in de gevangenis zwanger (bevalt uiteindelijk van een dochtertje) raakt van Pate Tate (die dan op romantische wijze tegen haar zegt "Benen bij elkaar, kont naar achteren" ) en die ook nog eens een verhouding heeft met een andere man, te weten Adrian (Simon Cotton). Als hij had geweten dat ze de vriendin was van Pate Tate, dan was hij er waarschijnlijk niet aan begonnen (verloor bijna zijn ballen). Hoewel ze maar een minimale rol had in het verhaal (alleen te zien in de scènes op Marbella, waarbij ze continue te zien is in een bikini), vond ik Emily Wyatt wel een mooie verschijning om naar te kijken.

Al met al heb ik me gewoon weer goed vermaakt met dit derde deel uit de "Rise of the Footsoldier" reeks (het tweede deel heb ik overigens nog niet gezien en lijkt me persoonlijk ook niet echt interessant en is ook zonder Pat Tate), welke precies 90 minuten duurt.

In dit matige vervolg (alweer het vierde deel in de "Rise of the Footsoldier" reeks) keert men terug naar Marbella in Spanje, waar de opening van het vorige deel, te weten "Rise of the Footsoldier 3 (2017)", zich ook al afspeelde. En daar treffen we na circa 13 minuten ook weer de mooie Emily Wyatt (Charlotte) aan, die nu omgaat met drugshandelaar Terry Fisher (Andrew Loveday) en die destijds continue in een bikini te zien was en nu is dat ook weer grotendeels het geval en dat o.a. in een zeer fraaie zwarte (als ze voor het eerst in beeld te zien is en daarbij loopt ze langs de haven op weg naar een jacht en naderhand ook nog op de jacht als ze ligt te zonnebaden), roze (op het balkon van de villa), gele (bij het zwembad van de villa) en zeer sexy kleine witte bikini (in de villa). Helaas gaat ze nu ook weer niet uit de kleren (ze neukt wel o.a. met Pat Tate in de badkamer van de villa), maar ze ademt wel sexappeal en dat zelfs op dodelijke wijze:

Pat Tate: Wat bedoel je, Harris is dood ?
Terry Fisher: Hoe ? Ze neukte hem dood.
Charlotte: Er zijn ergere manieren om te gaan, Pat.

Er valt overigens wel in één scene (na circa 40 minuten) wat bloot in de vorm van siliconen borsten te zien, maar dat is was van een getinte vrouw (die aan het zwembad ligt met een andere vrouw) die alleen maar beeldvulling is en waarover Charlotte het volgende zegt tegen Pat Tate (die daar natuurlijk naar keek ):

"Ze zijn gehuurd, net als zijn villa's."

Waar het vorige deel nog leuk was, valt dit vervolg best vies tegen en heeft het regelmatig ook een hoog komedie gehalte en zeker als Tony Tucker (Terry Stone), met zijn achterlijke kapsel (een vrouw zegt op een gegeven moment ook tegen hem "Je bent als het verdomde honingmonster"), samen met zijn jongere maatje Craig Rolfe (Roland Manookian) in beeld is. Die twee zijn vrijwel continue aan de drugs en drank en lachen zich wat af (vooral Tony Tucker) en dat o.a. in Amsterdam (vandaar rijdt men dan uiteindelijk met een gestolen gele Volkswagenbus naar Marbella), waar ze natuurlijk ook naar de hoeren gaan en waar ze twee fraaie vrouwen (Jess wright en Patricia) treffen op een terras (Craig Rolfe vraagt dan aan eentje "Ben je een prostitué", waarna hij een klap in zijn gezicht krijgt), waarmee ze wat drinken en die ze dan gaan neuken op hun hotelkamer.

Helaas hoor je in Amsterdam (wat behoorlijk stereotype wordt neergezet) niemand een woordje Nederlands praten en de gestolen gele Volkswagenbus blijkt ook nog eens van een Duitser te zijn, te weten Klaus (Nick Kingsnorth), i.p.v. een Nederlander. En hij zit (beter gezegd ligt) ook nog eens in het busje en nemen ze mee naar Marbella en voor hun kwam dat goed uit, want hij heeft namelijk de nodige drugs bij zich. Naderhand zijn ze echter niet meer zo blij met hem, want hij heeft namelijk al hun geld gestolen welke bedoeld was om drugs in Marbella te kopen.

Het verhaal draait dus weer om drugs, geld en geweld (en dit keer ook chantage middels een videoband), maar weet helaas dit keer nauwelijks te boeien (is gewoon een standaard dertien in een dozijn Misdaad / Actie film) en ook is het geweld eigenlijk maar beperkt. Natuurlijk gaat Pat Tate (Craig Fairbrass) een aantal keren lekker te keer (zo doodt hij o.a. iemand met een bierfles en steekt hij een vork in iemands hand) en dat o.a. in een bar, restaurant en op een golfbaan, maar veel indruk maakt het dit keer niet.

Het einde was opzicht nog wel leuk (men denkt dat de drugs niet goed zijn en dumpt ze in de zee, maar achteraf blijkt het een misverstand te zijn. Oftewel men heeft de drugs onnodig gedumpt. En wat dumpen betreft, men dumpt ook Charlotte in Marbella en neemt al haar geld mee wat ze had gestolen van Terry Fisher) en ook is er na het einde nog een extra scène te zien, waaruit je kan opmaken dat er nog een vijfde deel zal volgen (zal zich waarschijnlijk afspelen op Ibiza). Maar of je daar nu blij om moet zijn ?

Waar ik wel een beetje blij van werd in deze film (buiten de al eerder genoemde fraaie Emily Wyatt), was de vele leuke muziek (o.a. typische jaren 80 en 90 muziek, waarin deze film zich afspeelt) die er te horen viel zoals "Blue Monday" (dat is vandaag overigens) van de Engelse newwaveband "New Order", "The Rythm Of The Night" van de Italiaanse dance- en popact "Corona" en "Ebeneezer Goode" van de Schotse band "The Shamen".

Maar al met al is dit een matig vierde deel in de "Rise of the Footsoldier" reeks, die gelukkig ook maar 80 minuten duurt. Heb je nog nooit een deel uit deze reeks gezien, dan moet je minimaal eerst het vorige deel kijken, oftewel "Rise of the Footsoldier 3 (2017)", om dit verhaal enigszins te snappen en eigenlijk ook het keiharde eerste deel, oftwel "Rise of the Footsoldier (2007)", want dan leer je Pat Tate, Tony Tucker en Craig Rolfe pas echt goed kennen en ze hebben ook nog eens echt bestaan (zijn alle drie op 6 December 1995 in een Range Rover vermoord).

Visueel zag het er allemaal prachtig uit en de geanimeerde apen waren zeer fraai. Ook keek de film zich best lekker weg, tenminste als je het verstand op nul zet. Maar daar zit nu het probleem want ik kan het verstand niet op nul zetten (dan moet ik al in coma liggen). Zelden hebben ik een film gezien die zo barst van de clichés als deze. Iedere minuut werd je wel met een achterlijk en flauw cliché om de oren gegooid en wel van de eerste tot de laatste minuut. Dat was echt zo triest dat ik in deze film nul sympathie kon opbrengen voor de apen. En de clichés waren ook zo stereotype dat ze van het laagste niveau waren die er maar bestaan. Zo waren alle mensen in deze film (m.u.v. James Franco, Freida Pinto en John Lithgow) enorm dieronvriendelijk. Dat was werkelijk om te zo achterlijk.

Het leek ook wel of deze film bedoeld was voor de "Britt Dekker" personen (en dan doel ik alleen op het IQ) personen onder ons. Een normaal denkend mens kan deze film toch niet serieus nemen of laat staan geloofwaardig noemen. Of zou regisseur Rupert Wyatt soms gedacht hebben dat hij met deze film een boodschap heeft

En dan het achterlijke einde "James Franco: kom mee naar huis en ik zal je beschermen. Aap: ik ben thuis. James Franco: oke" Kom op zeg zoiets achterlijk verzin je toch niet.

De acteurs vond ik ook best van een laag niveau, zeker de stereotypen van slechteriken die veel aanwezig waren. James Franco heb ik ook wel eens veel beter zien spelen dan in deze film en enkel oudgediende John Lithgow en Brian Cox speelden aardig. De rol van Freida Pinto (fraai uiterlijk maar hersenloos) was zo belachelijk en zo slecht als maar wat en haar rol was ook compleet overbodig. Wat voegde zij in deze film in hemelsnaam toe

Nee deze film was buiten dat het visueel er zeer fraai uitzag en enorme teleurstelling en ik snap dan ook niet dat velen deze cliché shit slikken als zoete broodjes Zelfs een Chuck Norris film bevat minder clichés dan deze en dat zegt al genoeg.

Ik ben het vaak niet eens met "notoirefilmhater" maar dit keer wel.

Soort van "'The Exorcist" maar dan wel een zeer saaie (vooral het eerste uur). Het verhaal wordt nergens boeiend of spannend en de acteurs konden me nergens overtuigen. De beelden zagen er soms fraai uit en dan was dan ook het beste van deze film. Met pijn en moeite heb ik deze slappe hap kunnen uitkijken.

Het is zeker geen hoogstaande Horror film, maar wel een sfeervolle, mysterieuze en ook wel spannende Horror film (een Netflix productie) en dat vooral in het eerste uur van het verhaal, waarbij het verhaal me op bepaalde momenten deed denken aan de Komedie film "The Hangover (2009)" en dat vanwege bepaalde vreemde gebeurtenissen na een nacht slapen in een gevonden hut, waarvan men zich na het ontwaken niets meer kan herinneren (althans dat zegt men).

In dit verhaal draait het om vier oude studievrienden, te weten Dom (Sam Troughton), Phil (Arsher Ali), Luke (Rafe Spall) en Hutch (Robert James-Collier Robert James-Collier), die door de Zweedse wildernis trekken, om tijdelijk hun problemen (zoals de vermoorde studievriend Robert) achter zich te laten en om hun vriendschap nieuw leven in te blazen. De gekozen locatie is een ongewone locatie voor het viertal, die weinig tot geen ervaring hebben in de wildernis. De reis verloopt moeizaam wanneer Dom gewond raakt aan zijn knie en daardoor besluiten ze om een kortere weg te nemen door een bos. Wanhopig, bang en verdwaald in dit bos, stuit het viertal op een oeroude hut, gevuld met vreemde kunstvoorwerpen die op specifieke wijze zijn verspreid. Als ze in de hut noodgedwongen de nacht moeten doorbrengen (waarbij ze nachtmerries krijgen), ontdekken ze dat iets of iemand anders in de grote bossen ronddwaalt, die de vier reizigers liever niet ziet vertrekken.

Het verhaal zit opzicht best aardig in elkaar en weet zeker ook te boeien en dat vooral in het eerste uur van het verhaal, waarbij alles nog lekker vaag en mysterieus is. Vanwege dat ontstaat er ook een goede spanningsopbouw en is het verhaal ook best sfeervol (op "creepy" wijze weliswaar) en de bosrijke omgeving waarin moeilijk iets te zien is, versterkt dat sfeervolle gevoel nog eens extra. Visueel gezien werd alles best aardig in beeld gebracht, waaronder de flashback-achtige nachtmerries van Luke omtrent de dood van Robert.

Na circa een uur en twee man minder, volgt dan de ontknoping van het verhaal, welke eigenlijk best flauw is, want het draait dan om een eeuwenoude god (één van de "Jötun", welke een bastaard is van "Loki") welke aanbeden wordt door een groepje primitief wonende mensen en dat omdat ze zodoende langer blijven leven dan wat natuurlijk is. Ze moeten wel knielen voor de god, want anders worden ze aan de bomen opgehangen, want o.a. gebeurt is met de twee dode studievrienden. Ook moeten ze opofferingen brengen en dat willen ze gaan doen met één van de studievrienden en de andere willen ze deel uit laten maken van hun.

Desondanks was het einde nog best aardig (loopt zelfs goed af voor één van de studievrienden, die in het begin van het verhaal nog een lafaard was en dat m.b.t. de dood van studievriend Robert, die in een drankenwinkel wordt vermoordt omdat hij zijn ring niet wilt afgeven, waarbij de lafaard zich verstopt en niet ingrijpt) en vond ik het wezen (die het bos niet kan verlaten) waarom het draaide er eigenlijk ook wel leuk en apart uitzien.

De cast is net zoals de film niet hoogstaand en bestond voor mij ook allemaal uit onbekende acteurs. Het draait daarbij ook vooral om vier hoofdrolspelers, te weten Rafe Spall, Sam Troughton, Robert James-Collier en Arsher Ali, die het wel nog verdienstelijk deden. Op het einde komen er ook nog wat andere personen in het verhaal voor, waarbij ik Maria Erwolter (het wordt wel niet aangegeven, maar volgens mij was ze de vrouw, te weten Anna Erikson, waarvan ze spullen vinden in het bos en waarvan de creditcard verliep op 1984) er best apart vond uitzien en ze deed me ook een beetje denken aan Tilda Swinton.

Al met al best een aardige Horror film om eens gezien te hebben (duurt circa 90 minuten) en dat voorval vanwege het eerste uur van het verhaal, welke best goed en spannend is. Dit was de derde film welke ik gezien heb van regisseur David Bruckner en die hebben allemaal van mij 3,0 sterren gekregen.

Bij gebrek aan beter zocht ik gisteravond mijn toevlucht tot "Prime Video" en stuitte ik al snel op deze Horror / Thriller film, welke me wel interessant leek vanwege kannibalen. Maar dat had ik dus mis!

In "River of Blood" draait het om twee bevriende jonge koppels. Het ene koppel, bestaande uit Ritchie (David Wayman) en Jasmin (Sarah Alexandra Marks), heeft alles goed voor elkaar en bulkt van het geld. Deze rijke stinkerds trakteren hun bevriend koppel op een tripje naar Zuid-Amerika. Die gulle gift valt niet goed bij Ajay (Louis James), een onzekere macho die zijn baantje dankt aan de relatie met zijn vriendin Maya (Ella Starbuck). Schoonvader regelde werk voor hem. De verhoudingen staan op scherp nog voordat er aan een kajakavontuur begonnen wordt, onder begeleiding van de mysterieuze gids Nick (Joseph Millson), door het territorium van een vermoedelijk kannibalistische stam, waarbij op een gegeven moment Ritchie plotseling verdwijnt.

"River of Blood" is een film die oog heeft voor visuele sfeer. De tropenlocaties in Thailand zorgen voor visueel indrukwekkende beelden, zoals de weelderige natuur en zinderende rivierlandschappen. Maar daar blijft het ook bij, want wie op zoek is naar pure horror met emotionele diepgang of spannende opbouw, zal teleurgesteld zijn. De personages zijn onsympathiek, de spanning ontbreekt en de horror is nauwelijks aanwezig.

Eigenlijk is "River of Blood’" ook geen kannibalenfilm. Want ook al zijn er meerdere inheemse bewoners te zien (waaronder een kind), er is eigenlijk maar één geschminkte menseneter (Suwajchai Anubhat) te zien die rondloopt in een hippe zwemshort en die een blinkende gouden ring in zijn neus heeft. Er wordt overigens in deze film meer geplast, dan dat er mensenvlees gegeten wordt.

Er is dus weinig echte spanning of horror, het geweld blijft veelal buiten beeld (er zijn wel een paar korte momenten met bloed of wonden), jumpscares zijn voorspelbaar en de kannibalen zijn karikaturaal en niet bedreigend. In plaats van angst op te wekken, voelen veel scènes eerder verveeld of verward aan. Alsof dat nog niet suf genoeg is, moet je ook nog eens door het vermoeiende acteerwerk van de cast heen ploeteren, waarbij uiteraard sprake is van jaloezie en ontrouw (zo heeft Ajay een relatie met Ritchies vrouw Jasmine die hij ook zwanger heeft gemaakt).

De cast is niet al te best en alleen Joseph Millson als gids Nick levert nog enigszins charismatisch acteerwerk af. De cast heeft het ook niet gemakkelijk met de tenenkrommende teksten die het script ze voorschotelt en de mannen van de twee koppels zijn vooral irritant en je bent uiteindelijk dan ook blij als ze gepakt / gedood worden. Daarbij ontpopt Ajay zich wel nog als een soort van held, zijn camouflage scène in de modder en het doden (onthoofden) van de menseneter was best aardig, die zichzelf uiteindelijk ook opoffert voor de veiligheid van de vrouwen. Hoewel de vrouwen ook niet al te best acteren, zagen ze er wel niet onaardig uit en liepen ze er opzicht ook best sexy bij (zie ook de filmposter).

Al met al is "River of Blood" gewoon een matige tot slechte Horror / Thriller film, die het genre kannibalenfilms onwaardig is.