Opinions

Toch weer een goede Terminator film en het is ook weer fijn om te zien dat Arnold Schwarzenegger weer meespeelt. Niet dat ik de vorige Terminator Salvation film slecht vond (sterker nog, ik vond hem zelfs goed), maar een Terminator film draait nu eenmaal om Arnold Schwarzenegger. En toegegeven hij speelde weer geweldig, en ook zelfs met de nodige humor (zoals zijn belachelijk glimlachen ), de rol van Terminator type T-800.

Deze film heb ik gisteren nog in de bioscoop gezien in 2D (hij draaide daar ook niet meer in 3D). Omdat ik van deze film een aantal negatieve recensies had gelezen via de media, waren mijn verwachtingen van deze film niet al te hoog. Maar ik vond het juist weer een sterke film, met een goed en boeiend (zelfs spannend) verhaal en ook met de uitvoering zat het meer dan goed. Het verhaal zat ook goed in elkaar maar allemaal origineel of vernieuwend was het zeker niet. Ik vond het wel geweldig gedaan dat men in het begin van de film terug ging naar het jaar 1984 (via de tijdmachine), waar je dan het eerste deel van Terminator opnieuw meemaakt (met de nodige déjà vu's) maar dan in iets andere vorm en met leuke wendingen. Zo is Arnold Schwarzenegger daarin vertegenwoordigd als twee Terminators (een slechte en een goede en vecht hij uiteraard ook tegen zichzelf) en maakt ook de geweldige vloeibare Terminator type T-1000 die ook voor het eerst te zien was in het tweede van Terminator weer zijn rentree. Dit keer wel gespeeld door de niet onbekende Aziatische acteur Byung-hun Lee.

In deze Terminator film is het tempo zeer hoog en zit er ook meer dan voldoende actie in welke regelmatig spectaculair is en soms zelfs spannend is (o.a. de scene waarbij Jai Courtney wordt achternagezeten door een Terminator). Ook zit er in dit deel best veel humor (met name tussen Arnold Schwarzenegger en Jai Courtney) en visueel zag het er ook allemaal fraai uit en zeker de omgevingen betreffende de tijdsprongen (het heden en de jaren 1984 en 2017). Ook het geluid (deze film was voorzien van Dolby 7.1) was prima en maakte tevens de actie scenes extra spannend. Hier en daar zitten er een paar ietwat saaie scenes in het verhaal die het tempo wat onderuithalen en dat zijn vooral de discussies tussen Emilia Clarke (in de rol van Sarah Connor) en Jai Courtney (in de rol van Kyle Reese). De cast deed het overigens leuk en verdienstelijk met natuurlijk als uitschieter Arnold Schwarzenegger. Hij mag dan inmiddels oud zijn (dat werd ook regelmatig aangehaald in deze film op een leuke manier), maar toch zie ik hem nog graag in films verschijnen. Emilia Clarke (ze deed me denken aan de actrice Ellen Page) was voor mij een onbekende actrice (ze is bekend vanwege haar rol in de populaire serie "Game of Thrones", maar ik volg nu eenmaal geen series) en ik moet zeggen dat ze er wel leuk uitzag (inclusief mooi decolleté) en het was voor haar tevens het debuut op het witte doek waar ze het leuk op deed. Het was ook leuk gedaan in deze film dat men elkaar in het jaar 2017 allemaal treft en dan doel ik op John Connor (verdienstelijk gespeeld door Jason Clarke en dit keer is John Connor voornamelijk te zien als een nieuw type slechte Terminator), Sarah Connor en Kyle Reese (de laatste twee vertrekken overigens samen vanuit 1994 naar 2017).

Het einde van de film mocht er zeker wezen en gezien het einde (het computernetwerk Skynet is namelijk letterlijk en figuurlijk vernietigd) betwijfel ik of er ooit nog een nieuwe Terminator film wordt gemaakt. Al met al heb ik me gewoon prima vermaakt met deze goede en leuke Terminator film (een soort van reünie film) en wist hij me ook vanaf de eerste (mooie inleidende opening overigens waarin je zit dat Skynet de wereld vernietigd en overneemt) tot de laatste minuut (duurt circa twee uren) wist te boeien.

P.S. de bekende acteur J.K. Simmons speelt in deze film ook een leuk rolletje, maar eerlijk gezegd voegde hij wel niets toe aan het verhaal. Ze hadden zijn rol net zo goed uit het verhaal kunnen knippen.

Qua verhaal minder als de eerste drie delen maar qua actie en spektakel vond ik deze beter dan de eerste drie delen. De vaart zat er al in vanaf de eerste minuut in en hield dat aan tot het einde. Ik vond Christian Bale wel aardig spelen als John Connor maar Sam Worthington overtroefde hem qua acteren. Van mij mogen ze in ieder geval een 5e deel maken want dit smaakt toch naar meer.

Deze film heb ik destijds als 13 jarig jochie in de bioscoop gezien en vond het een geweldige film. Het verhaal is zeer goed en ook nog eens zeer spannend (schitterende rol van Schwarzenegger). De film is ook nog eens zeer goed verfilmd en het einde was subliem.

James Cameron's "The Terminator (1984)" en "Judgment Day (1991)" zijn onmisbare actieklassiekers voor menig filmliefhebber. Maar sinds het vertrek van geestelijk vader James Cameron, gaat het bergafwaarts met de Terminator-franchise. Het verhaal dat zo goed leek te zijn afgerond met "Judgment Day" werd deze eeuw voorgezet in de op zichzelf vrij aardige tot goede vervolgfilms (met onbegrijpelijk gehannes met tijdlijnen) "Rise of the Machines (2003)", "Terminator Salvation (2009)" en "Terminator Genisys (2015)" en de laatst genoemde zou de opstart moet zijn voor meer, maar dit plan werd afgeblazen voor dit nieuwste deel.

"Dark Fate" negeert de andere delen en moet een regelrecht vervolg zijn op de gebeurtenissen uit "Judgment Day" en daarvoor werd zelfs beeldmateriaal gebruikt (min of meer een alternatief einde) welke James Cameron heeft opgenomen tijdens het maken van "Judgment Day" en welke nog nooit zijn gebruikt tot nu dus. In "Dark Fate" wordt de jonge Mexicaanse arbeidersmeid Dani Ramos (Natalia Reyes) in Mexico City opgejaagd door een moordzuchtige robot, te weten Gabriel / REV-9 (Gabriel Luna), uit de toekomst. De eveneens uit de toekomst komende cyborg soldaat Grace (Mackenzie Davis) en een verbitterde Sarah Connor (Linda Hamilton) schieten haar daarbij te hulp.

"Dark Fate" begint met een dappere poging om de mythologie te herschrijven. Deze bittere pil geeft hoop op een frisse start, maar al tijdens de eerste actiescène blijkt dat "Dark Fate" uit hetzelfde vaatje tapt als "Terminator Genisys". Er zit weinig opbouw of escalatie in de actie (wel rijkelijk aanwezig en een aantal keren ook best spectaculair zoals in het legervliegtuig en op en rond de stuwdam), waardoor de geloofwaardigheid en de spanning al snel verloren gaan.

Arnold Schwarzenegger is natuurlijk het gezicht van de Terminator franchise, maar in de eerste twee films draaide het om Sarah Connor, haar verandering als personage en het voorkomen van "Judgment Day". Daarna was ze niet meer te zien in de Terminator-franchise, maar in "Dark Fate" keert de 63-jarige Linda Hamilton dus terug (het eerste wat ze zegt is overigens "I'll be back" en dat is natuurlijk de bekende slogan van Arnold Schwarzenegger) als een vergrijsde Sarah Connor (na circa 25 minuten), met een gezicht vol kraaienpootjes en spieren als staalkabels, en ze is nog net zo stoer als altijd.

Haar reünie met Arnold Schwarzenegger (die na circa 67 minuten voor het eerste te zien is als de hilarische Terminator-opa Carl, die zich in het zuiden van Amerika heeft teruggetrokken op het platteland met een vrouw en kind en die een geweten heeft ontwikkeld) zorgt voor de nostalgische kick, een aantal interessante interacties, memorabele momenten en ook best lekkere humor zoals:

Sarah: Heeft ze niet gemerkt dat je 180 kg weegt ? Dat je nooit slaapt ?
Carl: Onze relatie is niet lichamelijk

Ook is het hilarisch dat hij een gordijnenspecialist is en op een gegeven moment zegt:

"Er kwam eens een klant naar me toe. Hij wou gordijnen in effen kleuren voor in de kamer van een klein meisje. Ik zei: "Doe dat niet." Je hebt vlinders nodig, stippen, ballonnen."

Ondanks dat, is het al snel duidelijk dat het plot van "Dark Fate" de bekende weg inslaat. Dit is dan ook gewoon een fantasieloze remix van de eerste Terminator films, waarbij je het nog net geen remake kunt noemen, maar de gelijkenissen zijn er in grote getallen. Oftewel beter goed gejat dan slecht bedacht.

Al met al is het leuk om Linda Hamilton en Arnold Schwarzenegger terug te zien (en zelfs heel even jonge Edward Furlong) in hun oude rollen en ook Mackenzie Davis, Natalia Reyes (die samen met Mackenzie Davis "Dark Fate" een hart en ziel geven) en Gabriel Luna (als de nieuwe terminator Gabriel / REV-9, die bestaat uit een onverwoestbaar skelet met een vloeibaar metalen buitenkant. Oftwel twee Terminators voor de prijs van één) zijn welkome toevoegingen, maar het is niet genoeg om "Dark Fate" van de ondergang te redden en eerlijk gezegd had ik van Deadpool-regisseur Tim Miller ook meer verwacht.

Desondanks krijgt "Dark Fate" toch nog een nipte voldoende van mij en dat is mede omdat ik me er toch best aardig mee vermaakt heb.

Dit is inderdaad een vrij slechte Sciencefiction film (best flauw en zeer saai) en hij neigt ook behoorlijk na een -B-film. Hier verspil ik ook geen lang bericht aan, want dat is de film gewoon niet waard.

Het flauwe en eenvoudige clichématige verhaal omtrent de meteoriet met helende krachten, waar hoofdrolspeler David (gespeeld door Jai Koutrae) mee in aanraking komt via een auto ongeluk, was eigenlijk nog wel leuk gevonden, maar de hele verfilming van het verhaal is gewoon zeer beroerd (het oogt ook allemaal best goedkoop). Zo komt het verhaal eigenlijk nooit lekker op gang, weet het nauwelijks te boeien, is het behoorlijk saai (zeg maar gerust slaapverwekkend) en speelt de gehele onbekende cast ook nog eens waardeloos (zonder enige overtuiging en charisma), waardoor je totaal geen band met ze krijgt. De enige die me nog een beetje kon bekoren qua uiterlijk was Katherine Hicks (niet verwarren met de bekende Amerikaanse actrice Katherine Hicks, die inmiddels ook aardig op leeftijd is) die in dit verhaal de overleden vrouw van hoofdrolspeler David speelt.

Het einde vond ik nog wel aardig, maar daarbij vond ik het jammer dat de film niet nog een paar minuten langer duurde. Ik had namelijk wel de reacties willen zien en horen van Annabelle (gespeeld door Kendra Appleton) en Zach (gespeeld door Todd Lasance), als ze uit het omhulsel zouden komen en zien wat er met de wereld is gebeurt na de nucleaire aanval (schot vanuit de ruimte zag er wel aardig uit). De film duurt met nog geen 90 minuten gelukkig niet lang, waardoor hij wel nog enigszins lekker wegkijkt, maar veel stelt het helaas allemaal niet voor. De film is zo te zien gemaakt in Australië, maar het verhaal speelt zich ergens af in Amerika in een dun bewoond gebied.

Al met al dus gewoon een vrij slechte Sciencefiction film, die het aankijken eigenlijk niet waard is. Maar omdat de film maar kort van duur is, kan je wel een poging wagen (maar je bent bij dezen wel alvast gewaarschuwd )

Toch best een redelijk drama met vooral prachtige beelden van Sicilië en ook een aantal fraaie Italiaanse schoonheden (Martina Codecasa en Donatella Finocchiaro). Het verhaal is misschien niet geweldig maar de uitvoering was best aardig en er zitten ook een paar dramatische momenten in. De film duurt niet echt lang waardoor hij lekker wegkijkt.

Ik verheug me er in ieder geval op om in juni weer op vakantie te gaan naar Italië (3e keer achter elkaar waarvan de eerste keer op het prachtige Sicilië).

Dit keer geen film van Jesús Franco, maar het had wel makkelijk één van zijn films kunnen zijn, want in deze draak van een Horror / Misdaad film spelen o.a. Pamela Stanford (vanwege haar heb ik deze film gekeken), Olivier Mathot en Antonio Mayans en die zijn ook regelmatig te zien in films van Jesús Franco. Sterker nog Jesús Franco zou eigenlijk samen met regisseur Jean Rollin deze film gaan regisseren, maar ze weigerden vanwege budgetteringsproblemen en dat leidde ertoe dat de Franse pornoregisseur Alain Deruelle het project kreeg en dat was helaas geen succes.

In "Cannibal Terror" volgen we twee domme criminelen (gelijk al te zien tijdens de opening als ze willen inbreken op een boot), te weten Roberto (Antoine Fontaine) en Mario (Antonio Mayans) die wanhopig willen scoren en wat ze samen met hoertje Lina (Mariam Camacho) hopen te doen door de jonge dochter te ontvoeren van de rijke zakenman Dennis Danville (Olivier Mathot), die zonder aanwijsbare reden talent heeft om papieren katten te maken. Hun plan lukt niet helemaal, waardoor ze moeten vluchten naar de Zuid-Amerikaanse jungle om zich te verbergen.

Na de hulp van een vrouwelijke gids, te weten Mickey Morris (Miriam Camacho), om de grens over te gaan, bereiken de criminelen met het ontvoerde jonge meisje en Lina een veilig huis om in te blijven, wat toevallig dicht bij kannibalen land ligt. Het plan loopt helemaal mis als Mario de vrouw, te weten Manuela (Pamela Stanford), van hun gastheer Antonio (Antonio Jover) verkracht. Dit leidt ertoe dat de ontvoerders worden gestraft voor hun misdaden door toedoen van de kannibalen. Verder zet de zakenman samen met zijn vrouw (Silvia Solar) de achtervolging in op de ontvoerders om hun kind terug te halen.

Deze tweederangs productie is gemaakt in de tijd dat kannibalen-films in de mode waren en het is een zeer goedkope (zo werd er niet gefilmd in een Zuid-Amerikaanse jungle, maar gewoon ergens aan de rand van Alicante in Spanje), die op elk niveau mislukt is. Een laag budget is vaak een katalysator voor creativiteit, maar in het geval van "Cannibal Terror" is elk aspect gewoon zwaar ondermaats.

Het acteerwerk is verschrikkelijk (inclusief de vreselijke synchronisatie en ondertiteling, die nauwelijks overeenkomt met de stemmen van de acteurs) en de verschillende plots in het verhaal zijn belachelijk. Zo vindt het kind het niet erg dat ze ontvoerd (ze kan het zelfs goed vinden met Lina) is en naderhand speelt ze ook gewoon met de kinderen van de kannibalenstam (die rondlopen in gymschoenen en sandalen ) terwijl haar ontvoerders worden opgegeten en de verkrachte en achtergelaten (vastgebonden) vrouw Manuela keert doodleuk terug naar een feest, waar ze gewoon uitdagend danst in een sexy rood jurkje met Roberto, haar aanvaller Mario en de andere huisgasten alsof er niets is gebeurt . Verder zijn er geen duistere ethische dilemma's over de wil van de belachelijke kannibalenstam die de film interessant zou kunnen maken en ook zijn de speciale effecten verschrikkelijk (zo zijn de kannibalen allemaal voorzien van rare en gekke gezichtsverf, die niet zou misstaan ​​op een paasei).

Het is eigenlijk ook een nogal vreemde gemaakte film, die slordig geregisseerd is (hoe het kind ontvoerd wordt, dat wordt helemaal niet in beeld gebracht) en op een lukrake manier bewerkt is met scènes (o.a. het vele lopen door de zogenaamde jungle) die veel langer duren dan zou moeten en dat gewoon om de lengte van de film te compenseren, die circa 93 minuten duurt.

Omdat er vanwege budgetbeperkingen niet gefilmd is in een Zuid-Amerikaanse jungle (men heeft wel jungle beelden toegevoegd van o.a. krokodillen en vogels en je hoort ook zogenaamde jungle geluiden) maar gewoon in Spanje, zijn er ook geen Zuid-Amerikaanse kannibalen te zien en zijn de kannibalen gewoon moderne blanke mannen (ik meen maar één vrouw gezien te hebben bij de kannibalen, die wat achterlijk aan het dansen is) die nauwelijks vermomd zijn als inboorlingen met hun westerse kapsels en gezichtsverf en die vooral wat dom uit hun ogen kijken. Ze kunnen ook nauwelijks hun lach verbergen tijdens het belachelijke dansen, als de camera op hun inzoomt, of als iemand van hun begint te praten (beter gezegd mompelen) in zogenaamde kannibalen taal. De kannibalen zijn gewoon erg goedkoop en doen smerige dingen met hun slachtoffers als deze gevild worden om op te eten (daarbij zie je dan ook wat goor in de vorm van ingewanden of beter gezegd "slachtafval", waarvan gegeten wordt, en afgehakte ledematen).

Ook is er wat naaktheid (helaas niet veel) te zien en dat o.a. van Pamela Stanford als deze zich gaat wassen (na circa 34 minuten) in een houten teil (waarbij ze begluurd wordt door Mario, die haar daarna aanvalt, vastbindt en verkracht) en daarbij zie je haar volledig naakt en ook bij de eerder genoemde scène waarin ze uitdagend danst in een sexy rood jurkje (na circa 45 minuten) en dan zie je alleen haar borsten. Die scène heeft men in de versie welke ik gezien heb helaas bewerkt (die scène mocht er best wezen, duurt circa 1,5 minuut, en daarbij trekt ze haar rood jurkje uit en danst ze verder met alleen nog een roze slipje aan) en daarin heeft men de naaktheid eruit geknipt. Die scène kan je wel nog gewoon vinden op het internet.

Verder zie je nog even de borsten van Miriam Camacho (wordt gegrepen door de kannibalen als ze water wilt gaan halen voor de radiator van de jeep en i.p.v. dat de anderen haar gaan helpen, rijden die gewoon weg in de jeep ) en Mariam Camacho (op de borsten van haar zit ook bloed) als deze gevangen genomen worden door de kannibalen en de laatste liep er steeds sexy bij in jurken en open schoenen met hoge hakken (zelfs in de jungle). Mariam Camacho moet het in deze film ook vooral hebben van haar mooie benen en voeten en daarmee flirt ze o.a. met een gitaarspelende jonge man met wie ze gaat vrijen (daarbij is overigens geen naaktheid te zien).

De film heeft wel een goed einde, want uiteindelijk krijgen de vader en moeder hun kind weer terug van de kannibalen, nadat ze onderhandelt hebben met hun (van te voren hebben ze elkaar nog beschoten en de kannibalen doen dat met pijl en boog), en daarbij wordt ook gezegd:

"The chief says by now the little girl should be with her mother."

Voor de ontvoerders loopt het overigens wel niet goed af, want die worden één voor één opgegeten door de kannibalen (zie ook de filmposter, waarbij twee ontvoerders zijn vastgebonden aan een boom), waarbij Mario de eerste is en dat als wraak van Antonio (die op een gegeven moment voor drie dagen vertrekt en zijn veel jongere vrouw alleen achterlaat bij de ontvoerders) vanwege het verkrachten van zijn vrouw Manuela. Antonio bindt hem ook vast aan een boom (daarna fluit hij naar de kannibalen) en dat is op dezelfde plek waar Mario dat deed met zijn vrouw, waarna hij haar verkrachtte.

Al met al is dit gewoon een draak van een Horror / Misdaad film en waarschijnlijk is het ook de slechtste kannibalenfilm die ik tot nu toe gezien heb. Wil je betere kannibalen film zien, dan kan je beter kijken naar andere jaren 80 films, zoals "Cannibal Holocaust (1980)", "Mangiati Vivi! (1980)", "El Canibal (1980)" (deze werd geregisseerd door Jesús Franco) en "Nudo e Selvaggio (1985)". Uit de jaren 70 zijn er ook nog de nodige films over te vinden en natuurlijk laatst nog "The Green Inferno (2013)" van Eli Roth.

Clowns in Horror films trekken altijd mijn aandacht en deze zwart/wit geklede en geschminkte mimiek entertainer "Art the Clown" (geweldig gespeeld door David Howard Thornton, die vroeger een mime-speler was) is ronduit eng en misschien is hij wel de meest verontrustende en moordende clown ooit uit de geschiedenis van de filmindustrie.


In "Terrifier" leeft "Art the Clown" zich uit op Halloween. Een jaar daarvoor maakte deze clown naam door een aantal brute moorden te plegen. Deze editie wil hij zijn record verbeteren en belaagt hij een paar bevriende dronken dames, te weten Tara (Jenna Kanell) en Dawn (Catherine Corcoran), pizzabakkers, een vrouwelijke zwerver (Pooya Mohseni) en andere nachtbrakers (o.a. ongediertebestrijders). Art’s manier van werken is nogal eenvoudig, namelijk stalken, gijzelen en losgaan met bouwmarktgereedschap. 


Gedurende deze film zegt Art geen woord, je weet niet wat in hem omgaat, wat zijn motieven zijn en hij stopt niet met moorden en is dat ook niet van plan. Hij bestaat en daar moet je het mee doen. De moorden die hij met veel plezier pleegt met het bouwmarktgereedschap (die hij meesleept in een vuilniszak) zijn ongekend bruut en grof en worden lekker rauw in beeld gebracht, waarbij ook meer dan voldoende goor is te zien. Je ziet bij de moorden niet altijd alles (wel vaak en veel ), maar je weet dat de niet in beeld gebrachte beelden gruwelijk zijn.

Een goed voorbeeld van een creatieve en ronduit zieke moord is een naakte gegijzelde dame (Dawn) die ondersteboven (met alleen nog een zwart slipje aan en haar mond is afgeplakt met tape) is opgehangen via haar voeten (benen ietwat uit elkaar) aan een stang en welke vanaf de vagina (het zwarte slipje wordt er eerst nog afgetrokken door Art) in tweeën wordt gezaagd (waarbij haar darmen eruit vallen) met een roestige en bebloede zaag en waarbij de eveneens gegijzelde en vastgebonden (op een stoel) vriendin Tara, het allemaal moet toezien.

Dat het verhaal flinterdun is en veel horror clichés bevat, mag als geen manco worden gezien, want deze film is wellicht als een hommage aan de slasherfilms uit de jaren tachtig gemaakt en daarin draait het natuurlijk maar om een aantal dingen, namelijk mooie meiden waarvan meestal ook wat bloot te zien is (in deze film is dat van toepassing op Catherine Corcoran), gruwelijke moorden en een personage die je nekharen recht overeind doen staan en nooit dood gaat. 


Het acteerwerk is niet al te best en alleen "Art the Clown" wordt subliem vertolkt. Het slachtvee is niet erg noemenswaardig, maar Jenna Kanell was best een mooie meid die haar rol verdienstelijk speelde en die zich goed verweerde en ze liep ook rond in een leuk en sexy Halloween skeletkostuum en één van de pizzabakkers werd natuurlijk ook op een ongekende brute en grove manier vermoord.

In "Terrifier" gaat het er gewoon hard aan toe en komen onschuldige mensen op een gruwelijke wijze aan hun einde, terwijl de bloedspetters je om de oren vliegen. Dit is gewoon verplichte kost voor Horror fans die houden van enge clowns en van slasherfilms.

P.S. leuk is overigens ook de scène waarbij je "Art the Clown" ziet rondfietsten op een mini-fiets (deed me denken aan de Horror / Komedie film "Killer Klowns from Outer Space (1988)").

♪ Drop on by the clown café your favorite meals on wheels ♪
♪ The menu is disgusting and it's full of special deals ♪
♪ Nothing here is good for you so grab yourself a tray ♪
♪ 'Cause food's a little funny at the clown café ♪
♪ Drop on by the clown café ♪
♪ Double up your order quick before it runs away ♪
♪ 'Cause food's a little funny at the clown café ♪

Bovenstaand liedje komt uit "clown café", welke een aantal keren te zien en te horen is in deze horrorfilm en welke gezongen wordt door een verkleedde en geschminkte vrouw spelend op een gitaar, die door clown Art uiteindelijk in brand wordt gezet.

Vanwege "All Hallows' Eve (2013)" en vooral "Terrifier (2016)" was ik een fan geworden van "Art the Clown" en vond ik hem ook één van de gaafste clowns die ik ooit in een horrorfilm had gezien en dat omdat hij heerlijk grof tekeer ging op zijn slachtoffers. Daarom keek ik ook uit naar dit vervolg en omdat het wederom afspeelt rond Halloween en het a.s. maandag Halloween is, leek het me wel gepast om dit vervolg nu te bekijken.

Nadat clown Art (David Howard Thornton) weer tot leven wordt gewekt door een sinistere entiteit, keert de moordlustige clown Art terug naar het rustige dorpje Miles County. Op de avond van Halloween gaat hij achter een tienermeisje genaamd Sienna (Lauren LaVera) en haar jongere broertje Jonathan (Elliott Fullam) aan.

In dit vervolg heeft clown Art het dus specifiek gemunt op een tienermeisje en haar jongere broertje. Op halloweenavond (niet verwarren met deze Halloween ) jaagt hij op ze, waarbij iedereen die hij tegenkomt op gruwelijke wijze uit de weg wordt geruimd, waaronder hun overwerkte en super gestreste moeder Barbara (Sarah Voigt) en Sienna's vriendinnen Allie (Casey Hartnett) en Brooke (Kailey Hyman). Ondertussen doen de twee kinderen er alles aan om te ontsnappen aan Art. De grote vraag is, waarom moet Art hen hebben?

Dit heeft te maken met hun overleden vader, die een tekenaar was, zijn schetsboek met horrorafbeeldingen (waaronder een tekening van clown Art en Sienna in een outfit) en zijn magisch zwaard / dolk welke hij aan Sienna heeft gegeven. Verder heeft Jonathan een bijzondere interesse in seriemoordenaars (waaronder clown Art, die tijdens Halloween al heeft toegeslagen in Miles County, oftewel zie de film "Terrifier (2016") en in de Holocaust en ook wilt hij zich met Halloween verkleden als clown Art. Afijn, dat plot kun je snel weer vergeten, want het draait puur om de moordlustige clown die jaagt op de twee kinderen en dat is eigenlijk alles wat je moet weten.

Clown Art maakt de nodige slachtoffers in dit vervolg en dat is gelijk al in de eerste minuut van de film te zien, als hij gehavend (Art heeft o.a. wat aan zijn oog en aan zijn hersenen) toeslaat in een lijkenhuis, waar hij een mannelijk personeelslid in het gezicht slaat met een medische hamer, zijn oog eruit trekt en bij hem erin stopt, zijn hoofd open breekt en zijn hersens eruit haalt. Schijnbaar moesten in Amerika bioscoopbezoekers overgeven, flauwvallen en dagenlang nachtmerries hebben tijdens en na het zien van deze film. Maar dat is puur voor de commercie gebruikt (zoiets trekt natuurlijk meer publiek), want de horror welke in het eerste deel van "Terrifier" te zien was, is nog steeds onovertroffen en zeker wat betreft de beruchte moordscène waarin een volledig naakte vrouw in tweeën wordt gezaagd met een ijzerzaag.

Persoonlijk vind ik het eerste deel van "Terrifier" ook beter, want daarin wist het verhaal me tenminste te vermaken van de eerste tot de laatste minuut (duurde ook maar circa 85 minuten) en vond ik het ook boeiend, creepy en gaaf en vond ik clown Art ook een schitterend personage. In dit veel te lange (duurt maar liefst 135 minuten, terwijl 100 minuten meer dan genoeg zou zijn) vervolg gaat clown Art nog regelmatig lekker te keer, maar echt indruk maakt hij dit keer niet met zijn brute moorden en ook het flauwe verhaal weet nauwelijks te boeien. Zelfs clown Art vond ik op een gegeven moment saai worden en zijn brute moorden (die niet bepaald creatief zijn) maken dit keer ook nauwelijks indruk op mij, op ééntje na dan, welke betrekking heeft op Sienna's vriendin Allie.

Als clown Art namelijk tijdens halloweenavond in Allie's woning inbreekt (van te voren heeft hij nog aangebeld i.v.m. "trick-or-treat"), snijdt hij haar in het gezicht en oog, scalpeert (oftewel het weghalen van de hoofdhuid) hij haar met een schaar, snijdt en steekt hij haar in de rug, breekt hij een arm en de andere arm trekt hij vanaf de vingers open en dat doet hij allemaal met een grote glimlach. Als Allie's moeder (Amy Russ ) op een gegeven moment dan thuiskomt, vindt ze Allie op haar bed, waarbij Art haar dan lachend in stukjes aan het snijden is. Allie's moeder begint dan te schreeuwen en zegt "Oh, no! No, no! No! No!", waarop Allie (die nog niet dood is) zegt:

"Mom."

Als daarna kinderen aanbellen voor "trick-or-treat", opent Art de deur en heeft hij het hoofd van Allie's moeder in zijn handen die hij gevuld (haar schedel) heeft met snoep

Opzicht werd die scène best fraai en gedetailleerd in beeld gebracht, maar om daarom te overgeven, flauwvallen en dagenlang nachtmerries van te krijgen, dat gaat er bij mij niet in, tenzij je helemaal niets gewend bent, maar dan moet je ook gewoon niet naar dit soort films gaan. "Terrifier 2" valt in Nederland niet in de bioscoop te zien, maar je kunt de film wel gewoon pindakazen.

Verder zien we Art tekeer gaan in het "clown café" (welke een droom is van Sienna) met een machinegeweer en vuur, gaat hij tekeer tegen een winkeleigenaar (Johnath Davis) van een halloweenwinkel (waar Sienna engelenvleugels koopt voor haar halloweenoutfit) met een fles (slaat hij tegen zijn hoofd en ramt hij in een oogkast) en een machete (daarmee slaat hij in zijn hoofd en onthoofd hij hem), schiet hij moeder Barbara dood met een geweer (haar hoofd vliegt er dan af), gaat hij met een mes tekeer tegen Brooke's vriendje Jeff (Charlie McElveen) als deze moet plassen (Art steekt hem dan met een mes en hakt ook de top van zijn penis eraf, waarna hij de rest van zijn penis van zijn lichaam trekt) en als laatste slachtoffer slaat hij Brooke tot moes met een zelfgemaakte morgenster (een knots vol met scherpe voorwerpen), waarna hij haar hart eruit trekt (wat dan nog klopt) en erin bijt.

Maar echt veel indruk maken deze moorden niet en na de laatste moord op Brooke wilt Art afrekenen met Sienna en Jonathan in de attractie "Terrifier" van een verlaten pretpark. Hoewel hij zich geregeld uitleeft op hen (o.a. snijdt en steekt hij hen met een mes, slaat hij hen met een ketting en schopt hij hen), lukt uiteraard niet. Sterker nog, Sienna en Jonathan rekenen juist af met Art (zo schiet Jonathan op hem en slaat Sienna hem met een ketting en ramt ze een staaf door zijn hoofd), waarbij Sienna hem uiteindelijk onthoofd met haar magisch zwaard / dolk.

Buiten dat het einde slecht en behoorlijk langdradig was, was het ook nog eens flauw en clichématig (pretparken hebben we inmiddels al vaak genoeg in horrorfilms gezien) en na dat einde volgt ook nog een extra scène na een gedeelte van de aftiteling, welke zich afspeelt in een psychiatrisch ziekenhuis en waarbij Art zijn hoofd wordt geboren via de zwaar verminkte (het gezicht) Victoria Heyes (Samantha Scaffidi), die de laatste overlevende was in het eerste deel van Terrifier en die tijdens een interview de verslaggeefster, te weten Monica Brown (Katie Maguire), aanvalt en verminkt.

Art handelt in deze film overigens niet alleen, want in een wasserette (waarin hij zijn kleren gaat wassen) ontmoet hij een denkbeeldig gruwelijk, griezelig en klein clown meisje (de vermiste 10-jarige Emily Crane) die niet iedereen kan zien. Hoewel ze er creepy uitziet en ze Art helpt, doet ze niet mee aan de brute moorden en haar rol stelt eigenlijk ook niet veel voor. Als Art op het einde onthoofd wordt, neemt zij zijn hoofd mee. Je kunt je afvragen waarom ze eigenlijk in deze film zat, want ze voegde eigenlijk niets toe.

De cast in deze film stelt helaas ook teleur, maar hoofdrolspeelster Lauren LaVera (als Sienna) mocht er best wezen (ze had qua gezicht wel iets weg van Anya Taylor-Joy) en ze had ook een fraai decolleté, welke één keer zelfs naakt te bewonderen is als ze na circa 60 minuten onder de douche staat. Dan zie je haar borsten (wel maar één borst) gefilmd vanaf haar achterkant / zijkant. Ze mocht er overigens ook wezen in haar halloweenoutfit (waarin ze er sexy uitzag en dat vond ook Brooke's vriend Jeff tijdens een halloweenfeest, die dan tegen haar zegt "Wow. That is a badass outfit"), wat wel wat weg had van de outfit van de vrouw Taarna uit de Animatie / Avontuur film "Heavy Metal (1981)" (welke ik afgelopen juni zag) of de Amazoneprinses Diana uit de Actie / Avontuur film "Wonder Woman (2017)" en dan beiden nog voorzien van engelenvleugels.

Al met al vond ik dit vervolg tegenvallen en behalve dat de film veel te lang duurt, stelt het verhaal ook weinig voor en deden de gruwelijke moorden van clown Art me dit keer weinig tot niets (ik heb in ieder geval nergens "wauw" om moeten zeggen, of ergens om moeten lachen). Ik had dat misschien wel kunnen raden, want zodra een horrorfilm in de bioscopen (wel niet in Nederland) te zien is, valt het meestal tegen en is het vaak ook te braafjes en te preuts, want anders komt er nauwelijks publiek (op de sicko's na dan ) op af. Helaas is dit ook van toepassing op "Terrifier 2".

"You sound like you want to fuck him."

Dit derde deel in de "Terrifier" reeks (die nog niet teneinde is) met nieuw horroricoon "Art the Clown" (in dit deel was zeker ook "Art the Santa Claus" van toepassing) heb ik gisteravond in de bioscoop gezien (het was niet druk in de zaal) en qua verhaal stelt het bitter weinig voor (het eerste deel van "Terrifier" poogde nog een beetje een verhaal te brengen), maar qua ranzigheid is het weer een stap voorwaarts en als je fan bent van ranzigheid in films zoals ik, dan moet je deze horrorfilm zeker kijken. Het is volgens mij ook één van de meest ranzige films die ik ooit in een bioscoop heb gezien.

Nadat "Art the Clown" in "Terrifier 2 (2022)" uit de weg geruimd lijkt te zijn door Sienna (Lauren LaVera), slaapt de wereld een stuk beter. Maar niets is wat het lijkt en als een gezin vredig ligt te slapen op kerstavond, worden ze bruut afgeslacht door de moordlustige demonische clown. Als Sienna vijf jaar later los gelaten wordt uit een psychiatrische instelling en tijdelijk bij haar oom Greg (Bryce Johnson) en Tante Jessica (Margaret Anne Florence) gaat wonen samen met hun jonge nieuwsgierige dochtertje Gabbie (Antonella Rose), lijkt het leven weer wat dragelijker te zijn geworden. Maar als er op het nieuws een bericht komt dat er iets vreselijks gebeurd is in een shoppingmall, weet Sienna het zeker, "Art the Clown" is terug!

Het klinkt totaal bespottelijk, een creepy mime-clown in een kerstmanpak die behalve complete gezinnetjes, een politieagent, een mannelijk personeelslid van een inrichting (die te zien was op het einde van het vorige deel), bouwvakkers,treinreizigers, seksende tieners, mensen in een bar (waaronder een Kerstman waarop Art plast) en kinderen in een shoppingmall aan gort zaagt, slaat, bevriest (met vloeibaar stikstof) en laat ontploffen (via een bom) en daarbij vrolijk en geluidloos (of met een toeter) grimast.

Alleen de labiele Sienna kan hem met haar bovennatuurlijke krachten stoppen. Toch verklaart precies dat maffe en gedurfde mengsel tussen sadisme en zieke humor de snelgroeiende fanbase van de bovennatuurlijke indie low budget slasher reeks rond "Art the Clown". Goed voor zeer expliciete, gewelddadige scènes die van creativiteit getuigen en dat in combinatie met ouderwetse wansmaak en een knullige jaren 80 sfeer (alleen het incidentele gebruik van een smartphone en laptop herinnert de kijker eraan dat het verhaal zich in de jaren twintig afspeelt). Die spreekt ook uit de vakkundige, handmatig gefabriceerde speciale effecten (er is geen spoor te zien van de nu gebruikelijke CGI effecten en dat is ongelooflijk verfrissend), de B-acteurs, de uitgekiende geluidstrack en fijne onliners.

Grenzen worden opgezocht en verlegd, en dat blijkt gelijk al uit de eerste circa 12 minuten van de film. De openingsscène, waarin een gezin (dat op kerstavond lekker ligt te slapen en één van de kinderen denkt dan de kerstman op het dak te horen) wordt afgeslacht (één voor één worden ze op de meest gruwelijke manier vermoord en dat inclusief de kinderen door Art als kerstman met een bijl, is controversieel en zet gelijk de toon. Wederom is het overdreven bloederig, grof en met een vleugje donkere humor, een eigenschap die de sadistische clown aan al zijn moorden toevoegt. Niemand is voor hem veilig en Art durft altijd een stap verder te gaan in het extreme, wat de Terrifier-franchise onmiskenbaar onderscheidt. Hiernaast vormt de warme kerstsfeer, normaal geassocieerd met vreugde en liefde, een scherp contrast met de gruweldaden die Art uitvoert. Deze unieke combinatie van Halloween en Kerst samen, werkt verrassend goed.

Helaas is er wel weinig verhaal, maar de brute kills (die bijna allemaal expliciet getoond worden), de gore, de make-up en praktische effecten (de kenmerken waar ook de vorige delen in uitblonken) compenseren dat ruimschoots en daarbij gebruikt Art o.a. een bijl, een stanleymes, vloeibaar stikstof (om een mensenlichaam mee te decimeren), een ronkende kettingzaag (o.a. door de kont en de edele delen van een jonge man), een hamer en ratten (via de mond van een vrouw). Dit keer is het budget opnieuw verhoogd, wat vooral terug te zien is in de kwaliteit van de praktische effecten. Afgehakte ledematen vliegen door de lucht en de diverse verwondingen worden op akelig gedetailleerde wijze in beeld gebracht. "Terrifier" is niet bedoeld voor tere zieltjes met een zwakke maag. Fans van de franchise komen natuurlijk voor de bloedbaden en ranzigheid en die worden op overtuigende wijze gepresenteerd. Misschien is niet alles even realistisch, maar dat draagt juist bij aan de B-horrorfilm charme die "Terrifier" kenmerkt.

Ook valt er een heel klein beetje naaktheid te zien van Alexa Blair Robertson (als de irritante Mia die een bewonderaar is van Jonathan, Sienna en Art) als zij in de douche zit te vrijen met haar vriendje Cole (Mason Mecartea). En vlak van te voren als Mia vol bewondering over Art aan het vertellen is tegen Cole, zegt ze o.a.:

"I want to know what it's like to be in the presence of that kind of evil. What goes through your brain when he's close enough to you that you feel his breath on your body? What does he smell like? When you look into his eyes. What do you see? Is there a soul or..."

Waarop Cole dan mijn openingszin tegen Mia zegt. Ze neukt uiteindelijk wel niet met Art (die dat jammer vindt ), maar met haar vriendje Cole onder de douche, waarna Art met ze afrekent met een ronkende kettingzaag (zeer grof om te zien).

Maar de meest bizarre seksscène (als je het zo kunt noemen) komt op conto van Victoria Heyes (Samantha Scaffidi), die samenwerkt met Art, die zich op een gegeven moment met een groot stuk glas masturbeert (waarbij je veel bloed ziet), terwijl ze toekijkt hoe Art met een stanleymes de huid op de schedel van een bouwvakker opensnijdt en daarna eraf trekt. Hoewel Victoria Heyes dat opwindend vond om te zien, vond ik het niet bepaald bepaald opwindend om te zien

Toch is "Terrifier 3" lastig te beoordelen. Kijk je kritisch naar het geheel, dan is er nauwelijks sprake van een verhaal (het vervolg op "Terrifier 2"). We volgen Sienna samen met haar broertje Jonathan (Elliott Fullam), de overlevers uit de vorige film, terwijl Art ondertussen samen met Victoria Heyes, de enige overlevende van de gebeurtenissen in de eerste film en die verminkt en bezeten is, tijdens de feestdagen willekeurige slachtoffers maakt. Pas tijdens de climax (de laatste circa 30 minuten van de film) komen de twee verhaallijnen samen. De rest van de film dient vooral als een excuus om Art los te laten op de wereld en zijn slachtoffers te martelen. Inhoudelijk is het allemaal wat mager, maar je kunt niet ontkennen dat regisseur Damien Leone precies weet wat het publiek wil. Alles rondom Art zorgt daardoor absoluut voor entertainment.

Duidelijk is ook dat regisseur Damien Leone geluisterd heeft naar de kritieken op de vorige film die veel te lang duurde en geregeld langdradig en saai waren. Zo voelt het tempo nu een stuk strakker aan en duurt de film ook maar 120 minuten, wat opzicht eigenlijk nog steeds erg lang is voor een Slasher-film zonder verhaal.

De "Terrifier" films kijk je natuurlijk vanwege Art (een meedogenloze en sadistische gek) die weer geweldig wordt gespeeld door David Howard Thornton en ondanks al het geweld, is Art nog nooit zo grappig geweest. Zijn expressies en mimiek zijn om te gieren. En buiten dat Art nog nooit zo grappig is geweest, is hij ook walgelijker dan ooit tevoren en de gruwelijkheid wordt opgevoerd tot elf op de griezeligheidsschaal. Het bevestigt "Art the Clown" als één van de meest iconische moderne horrorschurken in het genre.

Verder zien we Lauren LaVera als Sienna weer terug en dit keer vond ik haar minder mooi dan in het vorige deel en dat komt natuurlijk omdat we haar dit keer niet zien in een sexy Amazone pakje (alla Wonder Woman). Buiten Lauren LaVera zien we verder ook weer Elliott Fullam als broertje Jonathan weer terug. Waar Lauren LaVera als Sienna weer weet te overtuigen, lukt dat bij Elliott Fullam wederom niet. Gelukkig is zijn rol een stuk ingekort en zullen we hem in het toekomstige vervolg ook niet meer zien (Art en Victoria Heyes hebben namelijk met hem afgerekend en zijn hoofd aan de ratten gevoerd). En verder is het leuk dat Tom Savini (hij staat bekend om zijn make-up en speciale effecten in veel films geregisseerd door George A. Romero) eventjes te zien is.

De overige cast dient vooral als slachtvee voor Art, waarbij ik Margaret Anne Florence (als tante Jessica) wel een mooie vrouw vond om naar te kijken. Ze komt overigens heel grof aan haar einde, als bij haar een doorzichtige buis in haar mond geramd (o.a. met een houten hamer) wordt door Art en waarna Victoria Heyes er twee ratten in stopt. Als ze daarna de keel doorsnijdt van Jessica, komen de ratten er weer uit.

Gezien het einde, waarin Gabbie verdwijnt in een gat en Art zwaar gewond in een bus stapt, komt er dus nog een vierde deel in 2026 en wat ik begrijp zou dat tevens het laatste deel moeten zijn van dit verhaal. Ben je een liefhebber van horrorfilms, vooral van slasherfilms, dan is "Terrifier 3" zeker een aanrader en het is ook de smerigste Kerstfilm van het jaar. Heb je de vorige twee delen nog niet gezien, dan raad ik je wel aan om vooraf de eerste twee films te kijken, of om je geheugen op te frissen (als je de vorige twee delen wel gezien hebt), of om te achterhalen of dit soort films wat voor je zijn. Ben je echter opzoek naar een horrorfilm met een diepgaand verhaal of met enige logica? Dan kun je de slachtpartijen van "Art the Clown" beter links laten liggen.

P.S. het kerstliedje "It's A Terrifier Christmas" over Art na het einde was leuk.

Na het zien van deze film durf ik geen stap meer naar buiten te zetten

Tjonge jonge wat een onzin weer deze rampenfilm. Ook bij deze film geldt dat de poster (het zit wel werkelijk in de film) fraaier is dan de film. En inderdaad alles is slecht in deze film.

Deze typische jaren 80 Horror film (een slasher) had ik schijnbaar nog nooit gezien (tot gisternacht dan) en dat is eigenlijk wel jammer, want ik vond het best allemaal vermakelijk en sfeervol (vooral omdat het zich afspeelt in een feestende trein) en de laatste 30 minuten zijn ook nog eens spannend en het einde zelfs verrassend (ik had de twist in ieder geval niet zien aankomen en dacht ook dat het de goochelaar was).

In dit verhaal draait het om een groepje jongeren van de medische studentenvereniging "Sigma Phi Omega", die tijdens hun studentenfeest een grap uithaalt met leerling Kenny Hampson en waarbij die grap volledig mislukt en er tevens een ongeluk gebeurt met Kenny, die tijdens de grap volledig doordraait en daardoor in het ziekenhuis terecht komt. Vier jaar later houdt de studentenvereniging tijdens hun examenjaar een groot gekostumeerd feest en viert dat in een oude stoomlocomotief trein. Daarbij sluipt er ook een moordenaar rond, die het groepje jongeren (die verantwoordelijk waren voor het ongeluk van Kenny) één voor één vermoord.

Hoewel het verhaal nu inmiddels wat oubollig en flauw oogt en dat laatste zeker in het eerste uur (komt o.a. door goochelaar David Copperfield, die veel goocheltrucs doet in de trein) van het verhaal, zat het verhaal opzicht best leuk in elkaar en weet het daarbij ook nog eens te vermaken en te boeien en wordt het op het einde ook nog eens spannend, als men denkt wie de moordenaar is en men deze probeert op te sporen. De moordenaar gaat opzicht best creatief te weer en gebruikt daar o.a. de kostuums (o.a. van Groucho Marx en een hagedis) voor van de personen die hij één voor één vermoord. Van de moorden krijg je opzicht wel niet veel te zien, waardoor de film niet bepaald hard is (het meest harde in de film was nog een oorbel welke van een oor werd afgetrokken). Maar omdat je niet weet wie de moordenaar is (je hebt wel een vermoeden en datzelfde vermoeden hebben de personen in de trein ook), blijft het wel allemaal lekker mysterieus en spannend tot het einde, welke ik zelfs zeer verrassend en sterk vond.

Het hele verhaal wordt best sfeervol (ook visueel gezien) in de trein weergegeven en ook de cast deed het best verdienstelijk en vooral natuurlijk hoofdrolspeelster Jamie Lee Curtis (in de rol van jongere Alana), die ook een paar keren lekker schreeuwt (door haar geschreeuw heeft ze ook als bijnaam gekregen "Scream Queen"). Jamie Lee Curtis was destijds ook best vaak te zien in horrorfilms (de bekendste is natuurlijk "Halloween (1978)", maar ze speelde ook mee in "The Fog (1980)" en "Prom Night (1980)". Samen met deze, zijn het dus drie horrorfilms voor haar in het jaar 1980 ). Veder was het leuk om Ben Johnson (in de rol van sympathieke en behulpzame treinconducteur) weer eens terug te zien in een film en hem kan ik vooral van de legendarische keiharde Western film "The Wild Bunch (1969)". Een mooie verschijning in deze film vond ik overigens Sandee Currie (in de rol van jongere Mitchy) en ik vond het best jammer dat zij niet bloot te bewonderen was. In deze film zit eigenlijk ook geen bloot m.u.v. de scene waarbij de hangborsten van Joy Boushel (in de rol van jongere Pet) heel even te zien zijn.

Al met al gewoon een leuke, vermakelijke en sfeervolle typische jaren 80 Horror film, die ook nog eens weet te boeien en op het einde zelfs spannend is. Omdat de film ook maar circa 90 minuten duurt, kijkt hij verder lekker weg.

Dit is de zoveelste film van regisseur Jesús Franco die ik in de afgelopen twee maanden heb gezien en naar deze Avontuur / Horror film (waarbij je Horror wel een beetje met een korreltje zout moet nemen) was ik vooral benieuwd naar het meespelen van de minderjarige (destijds 16/17 jaar) Katja Bienert, die ik al eerder zag in de Jesús Franco films "Linda (1981)" en "Eugenie (Historia de una Perversión) (1980)", waar ze dus nog jonger was.

En wie een beetje bekend is met Jesús Franco film, weet dat vrijwel alle vrouwen in zijn films regelmatig naakt te bewonderen zijn en dat geldt dus nu ook weer voor Katja Bienert, die de gehele film topless erbij loopt (dat geldt overigens ook voor Aline Mess), en dat voor het eerst na circa 6 minuten als ze in een boom zit / ligt en fruit aan het eten is.

De film begint met een nogal slecht samengestelde montage van een vliegtuigje dat in de jungle van Maury County crasht. De piloot (Daniel Katz) komt daarbij om en de jonge Diana (Katja Bienert en Yolanda Mobita) en haar schotse stiefvader (Daniel White) overleven deze crash. Na uit de lucht gevallen te zijn, gelooft de lokale Mabuto-stam (een kannibalen-stam) die diamanten beschermen, dat ze een soort van witte goden zijn. Zo wordt de stiefvader het stamhoofd van de Mabuto-stam en Diana wordt als een soort van princes aangezien, die zich vooral ontfermt als een verdediger van blanke mensen die in de jungle verdwalen, zoals de diamantenzoeker Payton (Albino Graziani) in het begin van het verhaal.

Ondertussen terug in de beschaafde wereld, ligt haar zieke moeder Hermine (Lina Romay) op haar sterfbed. Een paar avonturiers, waaronder diamantenzoeker Payton en jungle gids Fred Pereira (Antonio Mayans), melden haar dat ze denken dat ze haar dochter in de Afrikaanse jungle hebben gezien. Hermine moet in eerste instantie niets van ze weten en ze vindt ze eigenlijk ook maar een stelletje criminelen. Maar desondanks stuurt ze ze wel samen met haar broer Mathieu (Olivier Mathot) en diens jonge vriendin Lita (Mari Carmen Nieto) naar de jungle om haar dochter te vinden en terug te brengen. Mathieu heeft echter weinig interesse om Diana terug te brengen, want als ze nooit meer terugkeert, dan staat hij op het punt het familiefortuin te erven.

Zodra ze aankomen in de jungle (in eerste instantie rijden ze met twee jeeps en daarna gaan ze te voet verder), waar ze ook nog de ervaren Rofo (Javier Maiza) hebben meegenomen, krijgen ze al snel te maken met de Mabuto-stam, als Payton eentje van hun zomaar doodschiet. De Mabuto-stam, onder leiding van de bloeddorstige en wild harige Noba (Aline Mess), zijn dan uit op wraak en willen afrekenen met hun. De Mabuto-stam is echter niet het enige gevaar voor hun, want ze krijgen ook nog te maken met de gevaren in de jungle zelf en met elkaar (want iedereen heeft zo zijn eigen reden om mee te gaan op de zoektocht naar Diana).

Zullen ze overleven ? Zullen ze Diana vinden ? Zal Diana terugkeren naar de beschaafde wereld ?

Het verhaal is opzicht bar slecht, de actie is niet interessant of opwindend en de spanning bestaat niet. De film streeft er ook naar om een soort van "Sheena: Queen of the Jungle (1984)" te zijn, maar dan met Katja Bienert in de hoofdrol i.p.v. Tanya Roberts. Katja Bienert is in deze film een soort van een vrouwelijke versie van Tarzan (ze slingert ook regelmatig door de jungle aan een liaan, zie ook de filmposter), maar tevens ook een voyeur. Want zodra Mari Carmen Nieto uit de kleren gaat (o.a. als ze gaat zwemmen) of gaat neuken met iemand, dan kijkt ze maar al te graag stiekem toe. Door dat toekijken wordt ze ook hitsig en als ze zich op een gegeven moment ontfermt over Brett (die bewusteloos is geraakt tijdens een vuistgevecht met Rofo, waarbij je overdreven geluiden van vuistslagen hoort, zoals die vroeger ook te horen waren in "Bud Spencer & Terence Hill" films), zegt ze ook tegen hem:

"I want you to show me how a man and a woman make love."

Tarzan is normaal gesproken een soort van actieheld, maar deze vrouwelijke Tarzan doet eigenlijk niet veel en kijkt alleen maar toe en onderhandelt o.a. met Noba, als deze weer eens een blanke persoon heeft gevangen die ze wilt doden. Maar net zoals Tarzan, loopt ook Katja Bienert alleen rond in een lapje stof die haar schaamstreek en billen (zijn toch wat te zien) wat afdekken.

Katja Bienert en Aline Mess zijn regelmatig topless in beeld te zien (Aline Mess voor het eerst na circa 7 minuten als ze wilt afrekenen met Fred Pereira) en die degene die regelmatig volledig naakt (dus inclusief schaamstreek) in beeld te zien is (voor het eerst na circa 17 minuten, als ze volledig naakt op bed ligt), is de mooie Mari Carmen Nieto, die in de jungle rondloopt met roze laarzen, een super kort blauw spijkerbroekje en een wit topje. Opzicht is het ook wel grappig als Mari Carmen Nieto volledig naakt gaat zwemmen en dan aangevallen wordt door een krokodil, waarop dan geschoten wordt. Als Mari Carmen Nieto weer veilig aan de kant is gekomen zou je verwachten dat ze haar lesje wel geleerd heeft, maar niet dus. Want een paar minuten later kleedt ze zich weer uit en gaat ze weer zwemmen en wordt ze weer aangevallen door een krokodil Wederom loopt het dan goed af voor haar (de krokodil wordt wederom beschoten) en dan zegt Mathieu ook tegen haar:

"What do you mean traipsing around naked like some whore bitch."

Ze is ook niet bepaald trouw aan haar oudere vriend Mathieu, want ze heeft vooral oog voor Fred Pereira, waarmee ze ook regelmatig neukt (o.a. in de jungle en in een hotel).

Verschillende scènes slaan ook gewoon nergens op en laten je vooral achter met de vraag "Waarom is dat gebeurd ?". Er is ook veel opvulling, inclusief natuurbeelden van dieren die regelmatig herhaald worden (o.a. de krokodil een neushoorn een aapje en flamingo's), tribale dansen (Aline Mess) en seksscènes en dat laatste heeft dan vooral betrekking op Mari Carmen Nieto. Fans van Lina Romay kunnen deze film beter niet kijken, want vanwege haar rol als zieke en bedlegerige moeder van Diana, is ze niet naakt te zien en hoest ze vooral. Ze is ook maar tijdens één scène te zien.

Ook de titel van de film is het overwegen waard, want het verhaal vindt niet plaats in Kilimanjaro maar in Maury County, wat zogenaamd ergens in de jungle van Afrika ligt. Zoals eerder gezegd moet je de Horror met een korreltje zout nemen, want het enige wat een beetje te maken heeft met Horror, is het onthoofden van Payton door Noba (een pittige tante), die ook nog Rofo (wordt geraakt door een pijl), Mathieu en Lita vermoord samen met de Mabuto-stam.

Op het einde wordt ook nog Fred Pereira (die het o.a. op de diamanten gemunt heeft en verliefd raakt op Diana) doodgeschoten (in de rug) door de stiefvader van Diana, die het goed naar zijn zin heeft bij de Mabuto-stam (Noba vindt hem geweldig en geeft hem ook een zoen) en die helemaal niet wilt vertrekken en die het helemaal gehad heeft met de blanke mens (hij vindt alleen Mathieu eventjes leuk, als deze hem een fles drank geeft). Daarna rent Diana weg (waar naar toe ?) en praat Noba nog even met de stiefvader van Diana en daarna is de film afgelopen.

Al met al is dit een draak van een Avontuur / Horror film qua verhaal en uitvoering en het enige waar de film echt voor gaat, is de overvloedige naaktheid van de schattige minderjarige Katja Bienert, Aline Mess en Mari Carmen Nieto en een paar onbedoeld grappige momenten. Maar dat is helaas niet genoeg om deze circa 90 minuten durende film te redden.

Deze Drama / Romantiek (misschien is het ook wel een Komedie, maar eerlijk gezegd heb ik nergens om moeten lachen) film vond ik veel overeenkomsten hebben met de film "Malèna (2000)", waarbij ook een jongetje verliefd wordt op een mooie volwassen vrouw.

In dit geval gaat het om het 10 jarige jongetje Tete (verdienstelijk gespeeld door Biel Duran en ik kan me goed voorstellen dat hij veel plezier heeft gehad in zijn rol, ik ben er best jaloers op ) en hij is vooral verliefd op de Franse Estrellita (leuk gespeeld door de zeer fraaie Mathilda May) vanwege haar melk, die hij niet meer krijgt van zijn moeder (gespeeld door de eveneens fraaie Laura Mana) omdat deze een kind heeft gekregen. Buiten dat Tete verliefd is op Estrellita, is dat ook van toepassing op de jonge zanger Miguel (gespeeld door Miguel Poveda), die samen met zijn gespierde broer Stallone (gespeeld door Genís Sánchez) een surfwinkeltje hebben. Die Stallone is ook een fervent motorrijder en door een noodlottig dodelijk ongeluk daarmee gaat Estrellita als troost naar bed met Miguel.

Verder is er nog de oudere Franse Maurice die samen optrekt met Estrellita en die samen ook een soort van circusact hebben waarbij Estrellita als een soort ballerina danst en hij op een motor zit en scheten laat waarmee hij pijlen schiet op een soort van groot dartbord. Hij is natuurlijk ook verliefd op Estrellita, maar omdat hij al wat ouder is heeft hij moeite om Estrellita te bevredigen (als hij zijn scheten act heeft uitgevoerd, krijgt hij hem niet meer omhoog) en daarom is hij ook bang dat hij haar gaat verliezen aan een jonger persoon (zoals bijvoorbeeld Miguel waarvan Estrellita zijn gezang heel mooi vindt). Opzicht gaan ze ook best pervers (fetish is inderdaad een betere omschrijving) met elkaar om, want Estrellita houdt ervan om op zijn tenen te zuigen (dat vindt ze namelijk smaken naar o.a. bloemkool waar ze verzot op is. Bloemkool komt ook best veel voor in het verhaal en Maurice gebruikt het om scheten te laten) en ze verzameld ook tranen (vindt ze namelijk smaken naar de zee) van hem die ze opvangt in een flesje. En Maurice houdt ervan als Estrellita een hard stokbrood eet, die hij tussen zijn benen heeft gestopt (dus als vervanger van zijn penis)

Het verhaal was opzicht wel leuk gevonden en hetzelfde geldt voor de uitvoering ervan (zeker in het begin), maar het is wel allemaal behoorlijk saai en langdradig en dat ondanks dat de film maar iets van 85 minuten duurt. Visueel zag het er allemaal wel fraai uit en dat is natuurlijk vooral van toepassing op de mooie vrouwen Laura Mana en vooral hoofdrolspeelster Mathilda May. Vanwege de laatste heb ik deze film eigenlijk ook gekeken (ik kan me haar geweldige rol nog goed herinneren in de Sciencefiction / Horror film "Lifeforce (1985)", waarbij ze letterlijk en figuurlijk een spetterende indruk maakte) en ik wist dat ze in deze film ook veelvuldig topless te zien was. De titel van de film en het verhaal opzicht, geven dat eigenlijk ook al aan. Met name Mathilda May maakt het de moeite waard om deze film toch te helemaal bekijken want ze spat gewoon van het scherm en haar prachtige borsten en tepels (soms ook heel fraai en apart in beeld gebracht, zoals de scene waarbij ze op haar borst drukt en er melk uitspuit die dan in de mond van Tete terecht komt ) zijn een genot om naar te kijken. In vrijwel iedere scene waarbij haar borsten te bewonderen zijn (o.a. in de winkel waarbij ook nog andere vrouwen hun borsten laat zien, en bij de circus act), werden ze fraai en op een leuke manier in beeld gebracht. Van Laura Mana zijn overigens ook de borsten (ook zeer mooie overigens) te bewonderen en de eind scene met haar en Mathilda May, waarbij Tete op hun borsten mag zuigen was zeer fraai en artistiek.

Al met al leuk om eens gezien te hebben deze Drama / Romantiek film en dan eigenlijk alleen vanwege de zeer fraaie Mathilda May met haar prachtige borsten. Puur en alleen vanwege haar en haar borsten, geef ik deze best vrij saaie film toch nog een voldoende.

Deze Misdaad / Thriller film van Jesús Franco heb ik gekeken vanwege het meespelen van de betoverende Soledad Miranda, die ik een paar weken geleden nog zag schitteren (qua schoonheid) in een andere Jesús Franco film, namelijk "Sie Tötete in Ekstase (1971)". Helaas was dit ook haar laatste film voor haar vroegtijdige dood in een autowrak in 1970.

Persoonlijk vind ik dit wel een mindere film van Jesús Franco, omdat het vooral om het verhaal draait i.p.v. de Erotiek. Er valt wel een aantal keren wat naaktheid (borsten, billen en schaamstreek) te zien van Soledad Miranda (o.a. te zien tijdens een dans die ze uitvoert in een nachtclub, wat een prachtige demonstratie is van haar schoonheid, waar ze een zwarte jurk draagt die volledig bestaat uit repen stof) en dat is het dan ook, ondanks het meespelen van een andere mooie vrouw, namelijk Ewa Strömberg. Soledad Miranda is overigens pas voor het eerst naakt (borsten en billen) te zien na circa 27 minuten, als ze zich staat te douchen op haar hotelkamer (van te voren zijn wel haar borsten, of beter gezegd borstjes, wat te zien door een groen jurkje met grote gaten).

Dit verhaal speelt zich gedeeltelijk af in oerwoudland Akasava (Mombassa in Kenia), waar professor Forrester (Ángel Menéndez) verdwenen is na de vondst van een zeldzame steen. Zijn assistent is vermoord en een andere man is vermoord in zijn kantoor, 6000 mijl verderop in Londen. De Britse agent van de geheime dienst Jane Morgan (Soledad Miranda) gaat naar Akasava om erachter te komen wat er aan de hand is, net als Forrester's neef Rex (Fred Williams).

Het verhaal bevat veel wendingen (eigenlijk te veel, waardoor het op het einde een beetje een zooitje wordt) en draait om verschillende personen, die allemaal de zeldzame steen in hun bezit willen hebben en dat omdat de dodelijke (vanwege de straling) steen metaal kan omzetten in goud. Zo maak je in eerste instantie kennis met professor Forrester die verdwenen en dood lijkt te zijn, maar naderhand verschijnt hij toch weer eventjes op het toneel. Wel maar eventjes omdat hij al snel gedood wordt met een soort van speer door Lady Abigail Kingsley (Blandine Ebinger). Daarna maken we kennis met Dr. Andrew Thorrsen (Horst Tappert, oftewel Derrick uit de populaire Duitse krimiserie "Derrick (TV Series 1974–1998)") en zijn vrouw Ingrid Thorrsen (Ewa Strömberg), die de steen willen hebben en Dr. Andrew Thorrsen is daarbij een slechterik en zijn vrouw heeft hij ooit gehaald uit een bordeel, want op een gegeven moment zegt hij tegen haar (dan slaat hij haar ook):

Dr. Andrew: Get out and don't forget to do exactly what l want.
Dr. Andrew: Otherwise...
Ingrid: Otherwise ?
Dr. Andrew: Otherwise everyone will find out how l got Mrs. Thorrsen out of a bordello in Mombasa.

Uiteindelijk legt ook Dr. Andrew Thorrsen het loodje en dat komt door de invalide (in een rolstoel) Lord Kingsley (Walter Rilla) en zijn vrouw Lady Abigail Kingsley, die de steen willen hebben om over de wereld te kunnen heersen. Lady Abigail Kingsley lijkt een lief oud vrouwtje, maar is in werkelijkheid een moordenaar en Lord Kingsley is helemaal niet invalide en kan gewoon lopen.

En verder hebben we dan nog verschillende personen die voor de geheime dienst werken zoals de twee hoofdrolspelers Jane Morgan en Rex (die eigenlijk Walter heet en helemaal geen neef is van professor Forrester) en verder nog Irving Lambert (Alberto Dalbés), die samen met Jane undercover gaat in Akasava, en Tino Celli (Jesús Franco) die voor de Italiaanse geheime dienst werkt. Tino voelt zich aangetrokken tot Jane, totdat zij uiteindelijk de mollige en vettige Tino afwijst met een spottend en minachtend:

"l hate hair gel".

Jane werkt overigens als geheim agent vanuit een bordeel in Londen en eenmaal aangekomen in Akasava, werkt ze in de vermomming van een exotische danseres in een nachtclub. Vraag niet waarom ze haar onderzoek op die manier begint

Als je dan denkt "Nou dat valt toch best mee met het aantal personages", dan zit je er helaas naast, want verder (ze hebben allemaal wel een kleinere rol) is er nog de oudere Sir Philip (Siegfried Schürenberg) van "Scotland Yard" die zich ongemakkelijk voelt bij Jane's methoden (ze ontmoet haar ook in een bordeel), Doctor Henry (Paul Muller) die werkt voor Dr. Andrew Thorrsen, Valet Humphrey (Howard Vernon) die werkt voor Lord Kingsley en ook is er nog de vrouw Sue (geen idee wie haar rol speelde) die de steen wilt kopen.

Kortom, het is allemaal te veel van het goede en het komt het verhaal ook niet ten goede. De meeste personen worden overigens vermoord op Jane en Lex natuurlijk na dan en ook Ingrid Thorrsen haalt het einde. Maar desondanks heeft de film eigenlijk een open einde, want Valet Humphrey neemt namelijk de zeldzame steen mee in een vliegtuigje, welke door de straling van de steen neerstort. In een laatste shot zie je dan nog Lex met een andere vrouw (die een handdoek draagt om haar lichaam), waarbij er nog gezegd wordt.

Vrouw: Hello. I've heard a lot of interesting things about you.
Rex: Really ? Then come and tell me.
Vrouw: Well, especially about your success with women. That arouses my curiosity.
Vrouw: You are also supposed to be an expert on some sort of stones.

Waarna ze de handdoek opent en laat vallen (meer dan wat mooie benen zie dan helaas niet) en de film is dan na circa 84 minuten ten einde.

Al met al een een matige Misdaad / Thriller film van Jesús Franco (die zelf wel een leuke komische rol heeft), die eigenlijk alleen nog vanwege de betoverende Soledad Miranda het aankijken waard is en van haar is er in circa zes scènes wat naaktheid te zien (o.a. als ze volledig naakt op bed ligt). Helaas valt er geen naaktheid te zien van van de mooie Ewa Strömberg, maar dat wordt dan nog enigszins gecompenseerd door het meespelen van Horst Tappert, maar liever had ik natuurlijk wat naaktheid willen zien van Ewa Strömberg.

"Well, I think we just picked up Dracula."

Deze horrorklassieker, die zich afspeelt op 18 augustus 1973 en waarvan het verhaal losjes is gebaseerd op de praktijken van seriemoordenaar Ed Gein, mag dan wel destijds verontrustend en angstaanjagend zijn geweest, maar toen ik hem vroeger (ergens in de jaren 80) als tiener voor het eerst zag, vond ik er al niet veel aan (ik heb de gehuurde videoband ook regelmatig vooruit zitten te spoelen) en nu ik hem weer eens herzien heb, vind ik er nog steeds niet veel aan. Dat komt vooral door de vele irritante personages (zoals de in een rolstoel zittende Franklin), de te lange introductie (het eerste slachtoffer valt pas na circa 36 minuten), het irritante geschreeuw van Sally en de ronkende kettingzaag van Leatherface, die na deze film een horroricoon werd.

Sally (Marilyn Burns) en haar gehandicapte broer Franklin (Paul A. Partain) reizen samen in een busje met drie vrienden, te weten Pam (Teri McMinn), Kirk (William Vail) en Jerry (Allen Danziger), naar het kerkhof waar hun grootvader begraven ligt. Ze beginnen aan de reis omdat ze vernomen hebben dat zijn graf geschonden is. Onderweg pikken ze een krankzinnige lifter (Edwin Neal) op, maar als die uiterst gevaarlijk blijkt gooien ze hem snel weer uit het busje. De gruwel begint pas goed als ze moeten tanken en stoppen bij een tankstation dat geen benzine meer heeft. Ze besluiten daarna naar het verlaten en vervallen huis op het platteland van de grootouders te gaan van Sally en Franklin te gaan wat in de buurt ligt en daar stuiten ze op een ander alleenstaand huis wat in de buurt ligt en waar Kirk en Pam als eerste aankloppen en waarna Jerry, Sally en Franklin uiteindelijke ook naar toegaan, omdat Kirk en Pam wel erg lang wegblijven.

Het verhaal wat ik hierboven grotendeels beschreven heb, is vooral te zien in de eerste circa 36 minuten en de film begint met een epiloog, waarna we een dood gordeldier op de weg zien liggen en we een busje zien stoppen met daarin de vijf hoofdrolspelers en waarvan Franklin moet plassen. Het is geen goede plek om te stoppen, want als een vrachtwagen langs hen voorbij raast, kukelt Franklin in zijn rolstoel het heuveltje naar beneden en valt hij uit zijn rolstoel op de grond. Als ze daarna verder rijden stoppen ze bij het kerkhof (waar o.a. een dronken man met hen praat) en als ze daarna weer verder rijden en stank ruiken van een slachthuis voor koeien, praten ze over hoe koeien vroeger gedood (met een grote hamer) werden en tegenwoordig gedood (met een soort van pistool met slagpen) worden.

Daarna pikken ze een gestoorde en vreemd uitziende (o.a. zijn gezicht) lifter op, waarbij Franklin ook mijn openingszin zegt, die o.a. met een mes (waarmee Franklin in zijn vingernagels aan het pulken is) in zijn hand snijdt, daarna een foto maakt van Franklin (waar hij twee dollar voor wilt hebben) die hij daarna in brand steekt en daarna snijdt hij Franklin in de arm met een scheermes, waarna hij uit het busje wordt gezet en Jerry (die het busje bestuurt) zegt:

"That's the last goddamn hitchhiker I ever pick up."

Daarna stoppen ze bij een tankstation dat geen benzine meer heeft en waarbij de eigenaar, te weten Drayton Sawyer (Jim Siedow), tegen hun zegt dat ze maar hier moeten blijven en gebruik kunnen maken van zijn barbecue (waarop mensenvlees wordt gebarbecued en wat ze niet weten). Dit doen ze niet en ze rijden dan naar het verlaten en vervallen huis van de grootouders van Sally en Franklin wat in de buurt ligt en waar ook een zwemfaciliteit zou moeten zijn, waarin Kirk en Pam willen gaan zwemmen. Maar de zwemfaciliteit is echter inmiddels uitgedroogd, maar vanaf daar zien Kirk en Pam wel een ander huis waar ze dan naartoe lopen en wat schijnbaar wel bewoond is gezien de vele auto's en generator die ze op het terrein van het huis aantreffen.

Als Kirk en Pam dan aankloppen bij het huis, lijkt er in eerste instantie niemand te zijn. Wel vindt Kirk een tand op de grond die hij een Pam geeft en wat ze niet leuk vindt en daarom boos wegloopt en in de tuin gaat zitten op een schommelstoel. Als Kirk dan het huis binnengaat, ziet hij een vreemde duuropening met decoraties van schedels van dode dieren. Als hij dan naar de opening loopt na circa 36 minuten, verschijnt opeens uit het niets Leatherface die Kirk op zijn hoofd neerslaat met een hamer. Als Pam Kirk lang vindt wegblijven, gaat ze ook het huis binnen en stuit ze na circa 40 minuten ook op Leatherface, die haar pakt en haar daarna met de rug aan een vleeshaak hangt, waarna hij met een kettingzaag Kirk in stukken gaat zagen, dat laatste krijg je wel niet expliciet te zien, maar wel hoor je de ronkende kettingzaag.

Eigenlijk zijn die paar minuten ook het hoogtepunt en het meest spannende van de film. Omdat het inmiddels donker begint te worden en Kirk en Pam nog steeds niet terug zijn, besluit Jerry om te gaan kijken en blijven Sally en Franklin achter bij het busje. Jerry komt dan na circa 44 minuten aan bij het huis en als hij ook naar binnengaat, vindt hij Pam levend in een diepvries en wordt hij ook na circa 46 minuten neergeslagen door Leatherface met de hamer, die daarna Pam weer in de diepvries stopt.

Inmiddels is het dan avond en pikkedonker en Sally en Franklin beginnen dan te toeteren (om zo de aandacht te trekken van Pam, Kirk en Jerry) en ook ontdekt Franklin dat Jerry de sleutels van het busje heeft en ze dus niet kunnen wegrijden. Na een discussie tussen Sally en Franklin m.b.t. een zaklamp, besluiten ze samen (ondanks dat Franklin in een rolstoel zit) om opzoek te gaan naar de anderen. Terwijl ze dan in de natuur lopen, stuiten ze na circa 53e minuten op Leatherface die Franklin in zijn rolstoel dood zaagt met zijn kettingzaag en vanaf dan begint de film heel irritant te worden door het minuten lang rennen en schreeuwen van Sally en Leatherface die de achtervolging inzet met zijn ronkende kettingzaag.

Sally rent dan naar het huis, waar ze op twee heel oude mensen stuit (eentje is al dood) in een kamer, en als ze weer uit het huis vlucht (ze springt daarbij uit een raam), komt ze uiteindelijk rennend na circa 58 minuten aan bij het tankstation (waar ze eerder probeerde te denken) en hoopt ze hulp te krijgen van de eigenaar. Maar dat pakt anders uit, want de eigenaar slaat Sally neer, bind haar vast met een touw en stopt haar in een zak en rijdt dan met Sally in een pick-up truck naar het huis, waar hij onderweg na circa 66 minuten de lifter tegenkomt, die samen met hem en Leatherface familie van elkaar zijn en die met zijn drieën mensen afslachten om op te eten (of beter gezegd, te barbecueën) en waarbij Drayton Sawyer de kok is..

Als ze na circa 67 minuten aankomen bij het huis, wordt Sally vastgebonden op een stoel en gaat de lifter samen met Leatherface boven in het huis opa Sawyer (waarop Sally eerder stuitte toen ze in het huis was), gespeeld door John Dugan, naar beneden halen in zijn stoel. Ze snijden dan Sally met een mes in haar vinger, waarna ze deze in opa Sawyer zijn mond stoppen en hij het bloed opzuigt en Sally daarbij flauwvalt. Als Sally dan na circa 72 minuten weer ontwaakt, bevindt ze zich opeens vastgebonden bij een eettafel met daarop een bord met barbecue voedsel (oftewel mensenvlees) en begint ze weer te schreeuwen en beginnen de anderen te lachen. De kamer wordt daarbij verlicht met een lamp met een lampenkamp gemaakt van de huid een gezicht van een mens.

We bevinden ons dan in de laatste circa 10 minuten van de film, waarbij opa Sawyer Sally moet doodslaan met een hamer, omdat hij schijnbaar vroeger goed was met het doden van mensen / koeien met een hamer. Opa Sawyer wordt daarbij ook aangemoedigd en men zegt o.a. tegen hem:

"Get her, get her, Grandpa. Hit her, hit her, Grandpa. Hit the bitch."

Omdat de opa Sawyer nu erg oud is (hij had ook een wit / grijs achtig gerimpeld gezicht) en meer dood dan levend is, lukt dit niet (hij raakt haar wel één keer) en weet Sally zelfs na circa 79 minuten te ontsnappen. Ze springt dan weer door een raam en rent dan weg van het huis, waarbij de lifter en Leatherface (helaas weer met zijn irritante ronkende kettingzaag) achter haar aan gaan. De lifter weet Sally rennend ook een paar te raken met een mes, maar als ze over een weg rennen, verschijnt opeens na circa 80 minuten een vrachtauto die de lifter per ongeluk doodrijdt (dat werd opzicht best aardig en grof in beeld gebracht). Als Leatherface dan aankomt gelopen, zetten Sally en de vrachtwagenchauffeur (Ed Guinn) het op een loopje en gaat Leatherface achter hen aan. De vrachtwagenchauffeur gooit dan ook iets naar Leatherface, die daarbij op de grond valt en zichzelf met de kettingzaag in zijn been zaagt. Dan verschijnt er opeens na circa 81 minuten een pick-up truck waarin Sally in de bak klimt en de pick-up truck dan wegrijdt (de vrachtwagenchauffeur nemen ze niet mee ) met Sally achterin de bak. Daarna zien we nog Leatherface boos in de lucht zagen met zijn kettingzaag en is de film gelukkig na circa 82 minuten afgelopen.

Spannend, eng (zo is er geen gore en ook nauwelijks bloed te zien en met name wanneer de kettingzaag gebruikt wordt), boeiend of vermakelijk werd de film voor mij nergens en ook vind ik het jammer dat er geen naaktheid (of je moet al geilen op blote vrouwenvoeten) in te zien is. Er spelen weliswaar maar twee vrouwen in mee, maar die hebben gezien de temperatuur nauwelijks kleren aan en daarom had men er eigenlijk wat naaktheid in kunnen stoppen. Dan was de film tenminste iets vermakelijk voor me geweest. De omgeving en locatie is wel goed gekozen, namelijk een alleenstaand huis op het warme platteland van Texas.

De film kent een drietal goede scènes (de scènes waarbij Kirk, Pam en Jerry stuiten op Leatherface), maar voor de rest vond ik het maar een irritante, saaie en zelfs langdradige (ondanks dat de film maar 82 minuten duurt) bedoeling. Vanwege het laatste en ook vanwege het irritante geschreeuw van Sally en de ronkende kettingzaag van Leatherface als hij achter Sally aanrent, heb ik de film ook soms wat vooruit zitten te spoelen.

Van de cast kon niemand me overtuigen en een aantal van hen is ook behoorlijk irritant zoals Paul A. Partain (als Franklin) en Edwin Neal (als de lifter). De meesten van hen zijn ook voornamelijk slachtvee voor Leatherface en de enige twee dingen waar Marilyn Burns (als Sally) goed in was, waren rennen en schreeuwen, maar dat laatste wekte bij mij dus vooral irritatie op. Eigenlijk was Gunnar Hansen als Leatherface nog de beste acteur, maar veel achtergrond over hem en zijn familie krijg je eigenlijk niet te weten, en wat je over hen te weten komt, hoor je vooral via het nieuws op de radio.

Ondanks dat deze horrorklassieker, die voor een prikkie is gemaakt (en dat is ook goed te zien), me wederom niet kon overtuigen, verhoog ik wel mijn punt met een halfje (dus nu 2,0* i.p.v. 1,5*), maar de "The Texas Chain Saw Massacre" films zullen nooit mijn favoriete horrorfilms worden.

Ik wist eerlijk gezegd niet eens dat er recent nog een Texas Chainsaw film was gemaakt. Echt geweldig heb ik deze films eigenlijk ook nooit gevonden, maar deze vond ik nog best aardig te pruimen.

Deze film is min of meer de directe opvolger van het origineel uit 1974 en begint dan ook met een soort van introductie / flashback over die film, waarna hij naadloos overloopt in deze film. Het verhaal (zeg maar een soort van familievete) is dan wel niet hoogstaand, maar was wel leuk gevonden en zat eigenlijk ook nog best aardig in elkaar. Hetzelfde geldt voor de uitvoering waarbij het tempo best hoog is en de Texas Chainsaw (beter gezegd "Leatherface") veelvuldig en lekker grof tekeer gaat. Naarmate het einde (was best goed) van de film nadert, krijg je zelfs enige sympathie voor deze gestoorde persoonlijkheid. De cast diende hoofdzakelijk als slachtvee voor de Texas Chainsaw en stelde dan ook weinig voor. Tania Raymonde die ook tot de categorie slachtvee behoorde zag er wel aardig uit en liep er regelmatig ook schaars gekleed bij, helaas gaat ze wel niet uit de kleren. Dat geldt ook voor de rondborstige hoofdrolspeelster Alexandra Daddario, maar als je haar even opzoekt op bijvoorbeeld "Google", dan kun je haar alsnog bloot bewonderen (schijnbaar is ze dus in de HBO serie "True Detective" wel bloot te bewonderen).

Al met al is deze film me uit de Texas Chainsaw reeks aardig bevallen en keek hij ook lekker weg. Je hoeft in deze Texas Chainsaw film ook niet lang te wachten voordat Leatherface zijn eerste slachtoffer maakt en het blijft zeker ook niet bij één slachtoffer. Ik heb deze film overigens gewoon gezien in 2D.

Deze "Texas Chainsaw Massacre" van Netflix is alweer het 9e deel in de redelijk populaire horror franchise, die ikzelf als horrorliefhebber vooral vind tegenvallen. Want tot nu toe heeft geen enkele "Texas Chainsaw Massacre" een hoger punt van mij gekregen dan 3,0*. De meeste "Texas Chainsaw Massacre" films scoren bij mij zelfs een zware onvoldoende en dat geldt ook voor het origineel "The Texas Chain Saw Massacre (1974)", die kreeg van mij 1,5*, waar deze film het vervolg op is en dan bijna 50 jaar later in de tijd.

Het is bijna een halve eeuw geleden dat de gestoorde kettingzaag moordenaar Leatherface en zijn familie een busje vol jongeren uitmoordden in Harlow, Texas. Anno 2022 ziet een ondernemend viertal, te weten Dante (Jacob Latimore), Melody (Sarah Yarkin), Ruth (Nell Hudson) en Lila (Elsie Fisher), mogelijkheden om het uitgestorven plaatsje nieuw leven in te blazen door hippe rijke mensen uit de stad naar Harlow te halen. Helaas blijkt er nog een oorspronkelijke bewoner te leven in het vervallen weeshuis dat ze hebben gekocht. Leatherface (Mark Burnham) blijkt het kettingzagen nog niet verleerd te zijn en maakt korte metten met het stadse volk, tenzij Sally Hardesty (Olwen Fouéré), de enige die destijds uit de klauwen van het monster wist te blijven, de maniak een halt kan toeroepen.

"Texas Chainsaw Massacre" is opgenomen als direct vervolg op het origineel uit 1974 en negeert hiermee alle andere vervolgen. Qua stijl en verhaal lijkt de film echter totaal niet op zijn voorganger en erg vond ik dat niet (omdat ik het origineel juist erg slecht vond). Ook van deze "Texas Chainsaw Massacre" had ik niet bepaald hoge verwachtingen en ook nu weer stelt het verhaal weinig voor. Ook wordt het maar hier en daar een beetje spannend en eng wordt het eigenlijk nooit. Maar desondanks is "Texas Chainsaw Massacre" voor de horrorfans geen verkeerde film als je van bloed, bloed en nog eens bloed houdt. Leatherface gaat namelijk helemaal los in deze film en het bloed vloeit rijkelijk (o.a. een buslading met hipster-slachtvee, die heerlijk over the top gaat). "Chainsaw Massacre" is daarom absoluut op zijn plaats in de titel van de film en voor een slasher liefhebber is dit perfect.

Het is nu wel zo dat dit het zoveelste vervolg is in de "Texas Chainsaw" reeks en eigenlijk niets nieuws biedt in verhouding tot de andere vervolgen. De terugkeer van één van de personages uit het origineel, te weten Sally Hardesty, heeft niet veel om het lijf maar is wel vermakelijk. Leatherface is bruut en ziet er goed uit in de film. De rest van de karakters zijn typisch voor een slasher van deze tijd en de cast doet het verder naar behoren, hoewel sommigen wat irritant zijn, zoals Sara Yarkin in de rol van Melody. Melody weet namelijk al in haar eerste scène en met haar eerste woorden zelfingenomen en beledigend uit de hoek te komen tegen het enige sympathieke personage dat de film kent, namelijk de Texaan Richter (Moe Dunford).

Van de hoofdrolspelers representeren Sara Yarkin, Elsie Fisher en Jacob Latimore de millennial-generatie en in de film wordt niet veel verwacht van de cast, anders dan gillen, schreeuwen, wegrennen en doodgaan. Meer is ook niet nodig en ook de dialogen zijn minimaal en zijn vooral bedoeld om een klein beetje context te creëren. Ook de karakterontwikkeling volgt hier een standaardformat waar de zwakke underdog de angst confronteert en zo zichzelf in een sterker daglicht plaatst.

Omdat de origine cast uit 1974 er niet meer is, wordt de rol van Sally Hardesty, oftewel de enige overlevende uit de originele "The Texas Chain Saw Massacre", niet meer gespeeld door Marilyn Burns, maar door de zekere Olwen Fouéré. Hoewel ze maar een kleine rol heeft in het verhaal en Sally Hardesty dit keer ook het slachtoffer wordt van "Leatherface", deed het ze het wel verdienstelijk.

Voor de oplettende kijker zitten er in "Texas Chainsaw Massacre" nogal wat odes aan Tobe Hoopers originele film uit 1974. Zo doet acteur John Larroquette net als 48 jaar geleden de voice-over die je aan het begin van de film hoort. Ook is er een gevel met het opschrift "Hooper County Community Services", oftewel een buiging naar de regisseur met wie de serie ooit begon. En ook de naam van regisseur David Blue Garcia zelf komt voorbij, want hij is één van de namen die tijdens een live gestreamde slachtpartij op de smartphone voorbij scrollt en laat weten het allemaal wel erg nep te vinden

De speelduur van de film is met 75 minuten een beetje aan de korte kant en zeker omdat het gewoon lekker is om Leatherface aan het werk te zien en hij behandelt zijn kettingzaag bijna zoals een Jedi een lichtzwaard hanteert in "Star Wars". Ik heb me in ieder geval goed vermaakt met deze "Texas Chainsaw Massacre" door de bloederige kills (die juist bij de andere films vaak ontbrak). De film moet je ook kijken met het verstand op nul, want dan ga je je zeker vermaken met deze versie van de "Texas Chainsaw Massacre".

Vandaag na ruim 20 jaar nog eens bekeken en ik moet zeggen dat het toch allemaal zwaar tegenvalt. De film begint eigenlijk al heel slecht met die twee achterlijke totaal niet grappige studenten in hun auto. Daarna wordt de film iets beter maar veel stelt het niet voor. Caroline Williams met haar spastische bewegingen vond ik vreselijk irritant, de hele film was ze als een idioot aan het schreeuwen (echt belachelijk en overdreven) en echt slim was ze ook niet (en ze was nog niet eens blond). De rol van Dennis Hopper wordt ook zwaar overdreven hier want echt geweldig was hij niet. Alleen de scene waar hij een kettingzaag ging testen was leuk. Letterface was trouwens een aanfluiting en die enige die een beetje eng waren, waren Bill Moseley als Chop-Top' Sawyer en Ken Evert als Grandpa Sawyer. Het verhaal (welke verhaal eigenlijk) was best slecht en echt veel goor zit er niet in. Te lachen valt er trouwens ook bitter weinig. Ik moest eerder huilen zo slecht was het allemaal. Jezus en wat was het einde (laatste 15 minuten) van de film bar slecht.

De film oogt ook zeer goedkoop want alles ziet er heel nep en goedkoop (veel piepschuim) uit. Datzelfde geldt voor de muziek (beter gezegd achterlijke geluidseffecten) die echt waardeloos was en alleen maar irriteerde. Nee ik had deze film beter niet kunnen opnieuw kunnen bekijken want het was meer zonde van de tijd dan dat ik er plezier in had. Ik trek er dan sowieso ook een punt vanaf.

M.u.v. de sadistische politieagent vond ik er weinig aan. Er zitten een paar leuke scènes in en dan heb je wet wel gehad. Spannend of eng vond ik deze film nooit. Heb deze film helaas destijds in de bioscoop gezien.

Vond deze ook beter dan de remake uit 2003. Het verhaal was beter en er zat meer geweld (grove scene's) in. Been amputatie was wel cool.

Het is inderdaad geen hoogvlieger maar slecht is het zeker ook niet. Het verhaal is opzicht best aardig en weet ook wel te boeien en de Texaanse broeierige sfeer is lekker aanwezig. Helaas is de film wel niet echt spannend en zitten er ook geregeld wat saaie momenten in. De cast deed het best aardig in deze film en vooral Sam Worthington vond ik best goed spelen. Jessica Chastain die ik laatst in de film "Take Shelter" zag deed het ook in deze film best aardig en ze zag er ook best fraai uit. Leuk om eens gezien te hebben maar ik ben bang dat ik deze film wel na een jaartje alweer helemaal vergeten ben.

Ze draaien deze film vaak op MGM. Het is een behoorlijk saaie film maar echt slecht is het eigenlijk niet. Op de een of andere wijze wist hij me toch te prikkelen. Maar top is het zeker niet.

Best een aardige kortdurende Noorse Fantasy / Thriller (met een vleugje Horror) film (heeft wel wat weg van de Sciencefiction / Thriller film "Splice (2009)"), waarvan het verhaal lekker vaag en mysterieus is en dat trekt me altijd wel aan.

In dit verhaal draait het om de twee mannen Leo (gespeeld door Jon Sigve Skard) en Elvis (gespeeld door Erlend Nervold) die het schoonmaak bedrijf "No Shit-reinigingsdienst" runnen (Leo is de baas). Ze zijn daarbij vooral gespecialiseerd in het schoonmaken van overblijfselen, die ontstaan na de meest vreselijke en bloederige moorden. Op een dag als ze bezig zijn met het schoonmaken van een afgelegen huisje in de bossen, waar een oudere man is dood gegaan (de overblijfselen zijn verspreid door wilde dieren), ontdekken ze iets in de kelder van het huisje wat ze beiden niet meer snel zullen vergeten, namelijk de mysterieuze vrouw "Thale".

Het mysterieuze verhaal zit opzicht best leuk in elkaar en wist mij in ieder geval te boeien en te vermaken van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 75 minuten) en dat ondanks dat het verhaal zich vrijwel de hele tijd afspeelt op één locatie afspeelt, namelijk in en rond het afgelegen huisje in de bossen van Noorwegen. Omdat het allemaal zo lekker vaag en mysterieus is (draagt natuurlijk ook bij aan de sfeer), mede ook door wat ze te horen krijgen via gevonden cassettebandjes en via flashbacks van "Thale", is het verhaal soms ook best spannend en zeker in het laatste gedeelte van het verhaal. Het verhaal bevat ook wat actie (iemand heeft het namelijk gemunt op "Thale") en is hier en daar wat grappig, zoals de getuigenverklaring van Leo en Elvis op het politiebureau op het einde:

"Getuigen beschrijven de vermiste vrouw als tussen de 20 en 30 jaar oud en tussen de 1,60 en 1,70 meter lang. Getuige 1 voegt er bovendien aan toe dat de vermiste vrouw mogelijk een "Huldra" is."

Het einde van het verhaal vond ik best aardig en het was ook mooi wat "Thale" (oftewel de mysterieuze vrouw die ze treffen in de kelder van het huisje) deed voor Leo, die lijdt aan longkanker en niet meer lang te leven heeft.

Van de cast had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord (is dan ook een film uit Noorwegen), maar de drie hoofdrolspelers, te weten Jon Sigve Skard (in de rol van Leo, die aangeeft dat hij longkanker heeft), Erlend Nervold (in de rol van Elvis, die een onwettig kind heeft en wiens moeder zeurt om geld welke Elvis niet heeft) en Silje Reinåmo (in de rol van Thale, die op een mens lijkt, ze is overigens niet de enige, en door iemand op jonge leeftijd werd mishandeld, of beter gezegd "waarop werd geëxperimenteerd", en werd opgesloten in het huisje in de bossen, waarin ze opgeroeid), in het verhaal deden het wel leuk en verdienstelijk en Silje Reinåmo vond ik best een mooie verschijning, die ook nog eens regelmatig topless (glimpen van haar borsten en kont en vooral het eerste) is te bewonderen, omdat ze de vaak rondloopt zonder kleren aan.

Hoogstand is het allemaal niet en de film is waarschijnlijk ook gemaakt met een beperkt budget, maar als een tussendoortje is deze vage en mysterieuze Noorse Fantasy / Thriller film best goed te doen en met circa 75 minuten (daardoor wordt het eigenlijk ook nooit ergens echt saai of langdradig) kijkt hij ook gewoon lekker weg.

Jim Morrison was de personificatie van seks, drugs & rock-'n-roll. De zanger van de band "The Doors", die verder bestond uit toetsenist Ray Manzarek, gitarist Robby Krieger en drummer John Densmore, was een genie met een handleiding. Zijn donkere gedichten en onvoorspelbare gedrag maakten van de band een mysterieuze verschijning.

Regisseur Tom DiCillo weet vaagheid, drama en dikke bluesrock goed te vertalen in deze Documentaire / Muziek film. Johnny Depp is de Wikipedia-achtige verteller van de geschiedenis van één van de origineelste bands (zonder een bassist) ooit. Over de "The Doors" is ook een goede Biografie / Muziek film gemaakt, te weten "The Doors (1991)", en waarin Val Kilmer de rol van Jim Morrison speelt. De zanger die ik Jim Morrison nog het best vindt benaderen is Ian Astbury, die bekend is van de rockband "The Cult".

Origineel materiaal en een goede muziekmix maken deze Documentaire / Muziek film een must voor fans en muziekliefhebbers. Ik schaar me dan tot de laatste categorie.

Omdat ik de afgelopen weken al een aantal films van regisseur Jack Starrett had gezien en herzien, was het nu de buurt aan deze Oorlog / Actie film, welke me leuk leek om te zien. Dat is deze antioorlog (mede omdat onschuldige vrouwen en kinderen gedood worden) Vietnam film ook wel, maar hij is wel behoorlijk saai, langdradig en de actie is eigenlijk alleen maar aanwezig in de laatste 20 minuten van het verhaal.

Aan het verhaal zelf was eigenlijk geen touw aan vast te knopen want zoals het hierboven beschreven staat, klopt het eigenlijk niet. Volgens die beschrijving verwacht je juist dat een groepje Hell's Angels even naar Vietnam komt om daar de Amerikaanse soldaten te komen helpen met het bestrijden van de Vietcong. Maar dat klopt eigenlijk niet want er komt wel groepje Hell's Angels (een enkeling gedecoreerd met een Duits IJzeren Kruis uit de Tweede Wereldoorlog) naar Vietnam (daar krijgen ze overigens Yamaha motoren ), maar die moeten een hooggeplaatste Amerikaan bevrijden die in Cambodja verblijft (wel vlak aan de grens van Vietnam) in een Chinees kamp. Waarom deze Amerikaan bevrijdt moet worden ontgaat me eerlijk gezegd ook want deze Amerikaan probeert juist te voorkomen dat China zich gaat mengen in de oorlog en dat was hem ook bijna gelukt totdat de Hell's Angels langskwamen.

Zoals eerder gezegd is deze film behoorlijk saai en langdradig en dat komt omdat zodra de Hell's Angels aankomen (al na een paar minuten per vrachtwagen) in Vietnam, zich vooral bezig houden met de vrouwelijke bevolking (een enkeling heeft daar schijnbaar al een vriendin), zuipen (bier), drugs (het veelvuldig roken van een joint) en seksen (met name dan Houston Savage in de rol van Dirty Denny). Tussendoor knokken/vechten ze ook met de bevolking en onderling en knutselen ze aan hun motoren voor hun missie en worden ze regelmatig tot de orde geroepen door een sympathieke Amerikaanse kapitein genaamd Jackson (verdienstelijk gespeeld door Bernie Hamilton). Opzicht levert dat wel allemaal een aantal leuke scenes op (soms ook wat humoristisch) en zien we soms ook wat bloot in beeld.

Pas na 70 minuten beginnen de Hell's Angels dan eindelijk aan hun missie met hun omgebouwde Yamaha motoren die voorzien zijn van machinegeweren en raketwerpers (althans één flink omgebouwde motor) en komt er dan ook eindelijk actie in het verhaal. Opzicht was die actie wel vermakelijk om naar te kijken en ook niet iedere Hell's Angels overleeft het (sterker nog iedere Hell's Angels gaat op het einde dood). Het bloed wat tijdens deze actie te zien was, zag er wel nep (roze) uit en dat was natuurlijk een eigenschap van jaren 70 films. Het einde van het verhaal was wel aardig, maar was wel typisch antioorlog (namelijk de nutteloosheid ervan t.o.v. de slachtoffers). De onbekende cast deed het verdienstelijk (met name hoofdrolspeler William Smith in de rol van Link Thomas die de leider is van de Hell's Angels) maar meer ook niet.

Al met al is deze inmiddels zeer gedateerde Oorlog / Actie film leuk om eens gezien te hebben, maar door gebrek aan veel actie is deze anti Oorlog / Actie film me wel eigenlijk wel wat tegengevallen.

Deze Romantiek / Drama film zag ik toevallig afgelopen week op de televisie op op "Film 1" en toen ik zag dat het verhaal zich afspeelde tijdens de de Tweede Wereldoorlog (waar ik liefhebber van ben) en dat Gemma Arterton (vind ik een leuke en mooie actrice) erin meespeelde, heb ik hem gelijk maar bekeken (de eerste 15 minuten heb ik wel moeten missen).

Tijdens de Tweede Wereldoorlog is de algehele stemming in Groot-Brittannië somber. De Britse overheid produceert propagandafilmpjes, die het moreel moeten oppeppen. Catrin Cole (Gemma Arterton) schrijft dialogen voor die spotjes, maar wordt al snel gepromoveerd om mee te helen aan een speelfilm over tweeling zussen die een rol speelden bij de Slag om Duinkerken. Tijdens de opnamen ontdekt Catrin de wonderlijke filmwereld met nukkige acteurs, zoals Ambrose Hilliard (Bill Nighy in een leuke rol als zelfingenomen ster), veranderende omstandigheden en de waarheid. Want hoewel het ministerie streeft naar "authenticiteit en optimisme", mag de werkelijkheid flink verbogen worden om dat positieve gevoel te vergroten.

Een romantisch drama over emancipatie, maar het verhaal is zo overmatig zelfbewust, met opzichtige visuele hints en een melodramatische plottwist, dat deze nuffige publiekspleaser even manipulatief aandoet als de propaganda die erin centraal staat. De cast doet het best leuk en verdienstelijk en zeker wat betreft de hoofdrolspelers in het verhaal (zie filmposter), te weten Gemma Arterton, Sam Claflin en Bill Nighy. De onbekende Natalia Ryumina vond ik wel een mooie verschijning, die ook nog eens bloot is te bewonderen tijdens een vrijscène met de man van Catrin Cole, te weten Ellis Cole (Jack Huston).

Al met al best een mooie, leuke, vermakelijke en zeker ook dramatische (zeker m.b.t. de dood van schrijver Tom Buckley op de filmset, waar Catrin Cole verliefd op wordt) Romantiek / Drama film, waarbij soms ook wat te (glim)lachen valt (met name door Bill Nighy), maar een pure Komedie film (zoals het hier betiteld staat) vind ik het zeker niet.

Het eerste half uurtje vond ik eerlijk gezegd vreselijk (stond toen op het punt om de film af te zetten), de personages stonden me tegen en inderdaad het ellendige yankie accentje (vooral van Susan Sarandon) was zeer irritant. Ook vond ik het eerste gedeelte wel heel erg cliché en flauw. Gelukkig wordt de film na het schietincident (te belachelijk voor woorden) stukken beter en wist de film me ook te boeien. Het verhaal zit dan best leuk en goed in elkaar en ook valt er regelmatig wat te lachen (ook mede dankzij de piepjonge Brad Pitt die leuk speelde). Het einde is overigens best apart maar wel goed, dat de film dan min of meer direct stopt was ook mooi gedaan want dan houdt je tenminste Thelma en Louise in eren want uiteindelijk loopt het niet al te best voor ze af en vallen ze gewoon te pletter. Visueel mocht de film er trouwens ook wezen en buiten het vreselijk (soms wel heel erg overdreven) yankie accentje deed de cast het gewoon leuk en goed en dan met name Brad Pitt en Harvey Keitel. Jammer van het vreselijke cliché eerste half uurtje maar daarna is de film best te pruimen.

Een aantal jaren geleden in 2017 heb ik al wat jaren 50 Sciencefiction / Horror films gezien zoals "Tarantula (1955)" en "Revenge of the Creature (1955)" en gisteren was het dan de beurt aan "Them!" die getipt werd door "alexspyforever" tijdens de "Horrorfilm Challenge" van 2020. Omdat ik dit jaar toch vooral veel films heb gekeken waarin veel naaktheid was te zien, was dit natuurlijk niet het geval in deze film uit het preutse jaren 50 tijdperk (waarin o.a. de mannen rondlopen met hoeden en pakken welke voorzien zijn van een stropdas en vrouwen keurig rondlopen met een hoedje en een mantelpakje met lange rok). Het meest sexy moment in deze film is als een vrouw (Joan Weldon) uit een militair vliegtuig stapt en je dan haar blote benen tot kniehoogte ziet.

Dit verhaal speelt zich in eerste instantie af in de woestijn van New Mexico waar politiesergeant Ben Peterson (James Whitmore) en trooper Ed Blackburn (Christian Drake) een meisje (Sandy Descher)in shock aantreffen en verderop vinden ze een verwoeste camper. De FBI wordt ingeschakeld en zij vinden sporen van mieren. Daarom worden mierenonderzoekers Dr. Harold Medford (Edmund Gwenn) en zijn dochter Dr. Pat Medford (Joan Weldon) ingeschakeld. Ze doen een schokkende ontdekking, namelijk door de atoomproeven van tien jaar eerder zijn de mieren gemuteerd tot reusachtige en moordzuchtige wezens.

De film staat betiteld als een Sciencefiction / Horror film maar het is natuurlijk gewoon een monsterfilm (o.a. de al eerder genoemde "Tarantula" film) die in de jaren 50 enorm populair waren en het ook goed deden in de bioscopen. Oftewel een film met veel pretentieloos vermaak en het gebruik van fraaie met de hand gemaakte speciale effecten. Het verhaal staat niet altijd op de hoogste plaats, maar dit is ook niet wat films als deze beogen te bereiken. Dit is puur popcornvoer (in mijn geval een mislukte shoarma pizza, te kort in de oven geweest, zonder knoflooksaus) van de bovenste plank.

Het sfeervolle (zeker het eerste gedeelte in de woestijn) verhaal van "Them!" zit best aardig in elkaar en weet zowel te vermaken als te boeien en het is ook in eerste instantie allemaal lekker mysterieus, waarbij men slechts alleen de gevolgen in beeld brengt zoals slachtoffers, verwoestingen (o.a. een caravan en een winkel) en een vreemd en angstaanjagende geluid. Oftewel allemaal onverklaarbare tekenen dat er toch wel iets heel merkwaardigs in de woestijn rondwaart. Na circa 28 minuten komt dan een einde aan dit mysterieuze, als je voor het eerst een reusachtige mier in beeld ziet in de woestijn, waar op dat moment ook een zandstorm plaatsvindt. De speciale effecten zijn voor een film uit 1954 erg slim in elkaar gebokst. Het ziet er soms wat knullig uit vergeleken met wat we vandaag de dag gewend zijn, maar voor die tijd was dit iets ongekends.

Hoewel ze van een reusachtig formaat zijn en schrikwekkend genoeg overkomen om de nodige gepaste dreiging uit te stralen, is het duidelijk dat hun grootte de nodige beperkingen met zich mee heeft gebracht. De verschijningen van de mieren komen niet tot stand door gefilmde beelden van echte mieren in een vergroot formaat over andere filmbeelden met in paniek rondhollende mensen (zoals op de filmposter te zien is en wat niet in de film voorkomt) heen te plakken, maar de mieren zijn hier overduidelijk door mensenhanden gefabriceerde kunstmatige exemplaren. Gezien de meterslange hoogte en lengte van de kunstmieren is de fabricage ervan een knappe prestatie te noemen, maar het heeft wel de nodige gevolgen voor hun optreden. Ze komen slechts deels in beeld (en ook niet met grote aantallen) en daarnaast komt met name hun gebrek aan beweeglijkheid en snelheid niet overeen met het beeld dat de gemiddelde kijker zal hebben van de mier in het algemeen

De mieren zijn gemuteerd tot reusachtige en moordzuchtige wezens door de reststraling van de eerste atoombom proeven in 1945 in de woestijn van New Mexico en "nucleaire dreiging" was natuurlijk in de jaren 50 een hot issue en daarop wordt slim ingespeeld in deze film. Hedendaags is dit niet meer zo'n hot issue, maar sommige thema´s zijn nog steeds up-to-date. Zoals het feit dat het geknoei van de mens aan de natuur wel eens ongewenste en onvoorspelbare resultaten kan hebben, die nu nog niet te overzien zijn (o.a. nu met het coronavirus). Over de mieren wordt overigens ook nog het volgende interessante gezegd door Dr. Harold Medford:

"Ants are the only creatures on earth other than man who make war. They campaign. They are chronic aggressors. They make slave laborers of the captives they don't kill."

De cast (schijnbaar was ook Leonard Nimoy, oftewel Mr. Spock uit populaire sciencefictiontelevisieserie "Star Trek (TV Series 1966–1969)" te zien, maar ik heb hem niet gezien) weet zich in ieder geval goed staande te houden tussen de reusachtige mieren en de film ontvouwt zich in een rustig tempo, dat tegen het einde van de film behoorlijk toeneemt en waarbij dan de nodige actie en drama (o.a. als Ben Peterson twee vermiste kinderen probeert te redden) te zien is. Wel is het zo dat als men de woestijn van New Mexico verlaat (na circa 45 minuten) de film enigszins begint in te zakken en ook raakt de vaart eruit. De dreiging die er van de mieren uitgaat verdwijnt namelijk teveel naar de achtergrond wanneer de aandacht verlegd wordt naar de speurtocht naar de twee koninginnenmieren die naar elders zijn uitgevlogen (o.a. eentje naar Los Angeles).

De filmmakers gaan ook wijselijk niet te ver met de shots van de reusachtige mieren, die hun valsheid tonen, maar richten zich in plaats daarvan op de angstaanjagende geluiden (wat klinkt als boomkikkers) van de mieren en het donkere ondergrondse nest (welke men ontdekt met vliegtuigjes en die scène is best grappig vanwege de radiocommunicatie, die destijds natuurlijk hoogstaande was, waarbij Dr. Harold Medford steeds vergeet "Over" te zeggen tot frustratie van Ben Peterson, die dan steeds tegen hem zegt "Say over" ) in de woestijn van New Mexico en de riolen van Los Angeles (daar heeft één van de twee koninginnenmieren een nest gemaakt) om de spanning op te voeren. En op het einde (als men een nest met koninginnenmieren vernietigd met vlammenwerpers die op het punt staan om uit te vliegen) wordt er nog gezegd:

"When man entered the atomic age, he opened a door into a new world. What we'll eventually find
in that new world, nobody can predict."

Hoewel de actie beperkt is in deze film zitten er wel een aantal fraaie actiescènes in, waarbij de mens het meest uiteenlopend wapentuig (uit die tijd) tegen de mieren gebruikt zoals pistolen, geweren, mitrailleurs, vlammenwerpers, bazooka's (levert fraaie ontploffingen op) en granaten met gif (cyanide). Ook zitten er hier en daar wat komische momenten in zoals een alcoholist die men gaat ondervragen in een ziekenhuis / inrichting en waarbij deze dan tegen een generaal zegt:

"General, I'll make a deal with you. If you make me a sergeant in charge of the booze, and I'll enlist. Make me a sergeant in charge of the booze !"

Al met al was dit best een vermakelijke jaren 50 zwart-wit film, waarin duidelijk de angst voor de gevolgen van het atomaire tijdperk naar voren komt en waarin enkele minpunten te onderkennen zijn. Maar door de geslaagde beklemmende sfeer die er in het grootste deel van de film op meerdere niveaus aanwezig is en door de dreiging en de tot de verbeelding sprekende confrontaties van en met de mieren is dit wel een aanrader voor de liefhebber van het genre en van Horror films in het algemeen.

P.S. zou deze film in de beginjaren 80 gemaakt zijn, dan zou de muziek natuurlijk verzorgd zijn door "Adam & The Ants"

Ondanks de geweldige acteerprestaties van Eddie Redmayne als Stephen Hawking en de fraaie visuele uitvoering van het verhaal, kon deze film me niet echt boeien.

Sowieso vond ik de eerste clichématige zoetsappige 30 minuten (zeg maar het gedeelte waarbij Stephen Jane ontmoet, min of meer vanaf de eerste minuut, en uiteindelijk gaat trouwen) tenenkromend slecht. Pas vanaf het moment dat men ontdekt dat Stephen Hawking ALS (dat staat natuurlijk voor "Amyotrofische Laterale Sclerose", maar ook voor "All Ladies Shaved" ) heeft en de arts aangeeft dat hij nog maar 2 jaar te leven heeft, wordt de film in mijn ogen wat interessanter. Maar echt heel boeiend wordt het daarna helaas ook weer niet en wat dan overblijft is een ietwat saaie en langdradige bedoeling met o.a. relatieproblemen (wat uiteindelijk leidt tot scheiding) en de fysieke gesteldheid van Stephen Hawking die steeds verder achteruit gaat (zoals het moment dat hij niet meer kan praten). Opzicht was dat natuurlijk wel aandoenlijk om te zien, maar ik had eigenlijk gehoopt dat hij meer in beeld kwam als natuurkundige met fascinerende en boeiende theorieën en ontdekkingen. Overigens komt er vanaf het moment dat hij praat via een computerstem, zoals iedereen hem nu kent, ook eventjes wat lichte humor in het verhaal. Het laatste gedeelte van de film was wel mooi (o.a. het terugspoelen) en ook de korte aftiteling met weetjes.

Zoals gezegd speelt Eddie Redmayne de rol van Stephen Hawking uitstekend, maar ook zeer overtuigend (ook qua gelijkenis). Wat dat betreft zal hij waarschijnlijk (en terecht dan) in aanmerking komen voor een Oscar. Maar ook de rol van Felicity Jones als Jane was uitstekend en overtuigend. De overige cast zoals de altijd verdienstelijke David Thewlis doet het overigens ook goed en hetzelfde geldt voor Maxine Peake (wel maar een kleine rol en ook pas op het einde) die er ook niet onaardig uitzag.

Ondanks dat deze biografie over Stephen Hawking me niet echt kon boeien, geef ik deze film toch een nipte voldoende en dat is met name te danken aan de geweldige rol van Eddie Redmayne.